—

stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji C(2018) 1768 final z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40136 – Capacitors) w zakresie dotyczącym skarżącej;

—

ewentualnie, stwierdzenie nieważności w części obejmującej:

—

obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 ( 1 );

—

w każdym razie zastąpienie oceny Komisji własną oceną odnośnie do kwoty grzywny i zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003; oraz

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Zarzucane istotne błędy w ustaleniu stanu faktycznego dotyczą w szczególności trzech okresów kontaktów. Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie dokonała ustaleń faktycznych, które nie zostały w wystarczającym stopniu udowodnione. W konsekwencji Komisja błędnie przyjęła naruszenie art. 101 TFUE.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji jako jednolite i ciągłe naruszenie.

Zarzut drugi dotyczy rzekomych błędów, jakich dopuściła się Komisja zarówno w odniesieniu do kwalifikacji kontaktów zidentyfikowanych jako naruszenia o charakterze jednolitym i ciągłym, jak i w odniesieniu do odpowiedzialności skarżącej za takie naruszenie. Po pierwsze, Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób zakresu jednolitego i ciągłego naruszenia. Po drugie, Komisja błędnie uznała skarżącą za odpowiedzialną za kontakty, w których nie uczestniczyła. Po trzecie, Komisja błędnie wywnioskowała co do okoliczności, że naruszenie trwało nieprzerwanie przed dniem 7 listopada 2003 r. Po czwarte, Komisja popełniła błąd przyjmując odpowiedzialność skarżącej nieprzerwany udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu po dniu 10 listopada 2008 r. W związku z tym Komisja nie miała możliwości nałożenia kar na skarżącą. Po piąte, Komisja błędnie uznała, że udział skarżącej w jednolitym i ciągłym naruszeniu nadal trwał pomimo wyraźnego zdystansowania się skarżącej.

3.

Zarzut trzeci dotyczący braku właściwości.

4.

Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie polegającego na ustaleniu grzywny

W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi utrzymywany oczywisty błąd w ocenie przy ustalaniu kwoty grzywny. Po pierwsze, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i jej wytyczne dotyczące metody ustalania grzywien, błędnie przyjmując całą wartość sprzedaży w EOG jako podstawę obliczenia grzywny. Po drugie i po trzecie, poprzez błędne określenie zarówno mnożnika ze względu na wagę naruszenia, jak i kwotę dodatkową, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, obowiązek uzasadnienia, a także zasadę ne bis in idem. Po czwarte, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, obowiązek uzasadnienia i zasadę równego traktowania poprzez nienależyte uwzględnienie w wysokości grzywny ograniczonego udziału skarżącej. Następnie Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien poprzez nieuwzględnienie jako okoliczności łagodzących ewentualnego zaniedbań skarżącej i jej zasadniczo ograniczonej roli oraz zachowania konkurencyjnego.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez Komisję istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 263 TFUE poprzez nieprzedstawienie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów oraz wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na przedstawienie obrony.