20.11.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 392/38

—

stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 lit. a) akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) 2017/1154 z dnia 7 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/1151 uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2017, L 175, s. 708);

—

obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, oraz

—

nakazanie podjęcia wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za właściwe.

1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że ustanowiony w kwestionowanym przepisie wymóg poufności jest niezgodny z prawem, ponieważ siłą rzeczy zwalnia on władze publiczne w państwach członkowskich Unii z obowiązku ujawniania informacji o emisjach do środowiska w odpowiedzi na wniosek członka społeczności, co stanowi naruszenie art. 3 i 4 dyrektywy w sprawie dostępu do informacji dotyczących środowiska (1).

2.

W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że blankietowy wymóg poufności ustanowiony w kwestionowanym przepisie jest niezgodny z prawem, ponieważ siłą rzeczy zwalnia on instytucje i organy Unii z obowiązku ujawniania informacji o emisjach do środowiska w odpowiedzi na wniosek członka społeczności, co stanowi naruszenie art. 6 rozporządzenia w sprawie zastosowania konwencji z Aarhus (2) i art. 2 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów (3).

3.

W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że w efekcie ustanowienia blankietowego wymogu poufności Komisja wprowadziła istotny element, który wykracza poza zakres środków uzupełniających w rozumieniu art. 5 ust. 3 i art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, zmieniając skutki dyrektywy w sprawie dostępu do informacji dotyczących środowiska, rozporządzenia w sprawie zastosowania konwencji z Aarhus oraz rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów, a także pozbawiając te przepisy ich skuteczności (effet utile).

4.

Zarzut czwarty jest oparty na twierdzeniu, że blankietowy wymóg poufności ustanowiony w kwestionowanym przepisie narusza ogólną zasadę proporcjonalności w prawie Unii.