KOMISJA EUROPEJSKA

Strasburg, dnia 17.6.2025

COM(2025) 825 final

2025/0825(COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych w odniesieniu do wymogów dotyczących ekspozycji sekurytyzacyjnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

{SEC(2025) 825 final} - {SWD(2025) 825 final} - {SWD(2025) 826 final}

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Wprowadzenie ogólne

Ożywienie europejskiego rynku sekurytyzacji może przyczynić się do zwiększenia kwoty finansowania dostępnego dla podmiotów w gospodarce realnej oraz do zwiększenia dywersyfikacji ryzyka na jednolitym rynku. W obecnym otoczeniu geopolitycznym i gospodarczym, w którym zachowanie odporności i konkurencyjności wymaga od Unii stawienia czoła znaczącym potrzebom inwestycyjnym, jest to ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Dobrze funkcjonujące rynki sekurytyzacji mogą przyczynić się do zwiększenia wzrostu gospodarczego i ułatwić finansowanie celów strategicznych Unii, w tym inwestycji w transformację ekologiczną, cyfrową i społeczną, umożliwiając instytucjom kredytowym (tj. bankom) przenoszenie ryzyka na podmioty, które są najbardziej odpowiednie, aby je ponieść, a tym samym uwolnienie swojego kapitału. Oczekuje się, że banki wykorzystają ten kapitał na dodatkowe kredyty dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, w tym MŚP. Dzięki redystrybucji ryzyka w ramach szerszego systemu finansowego sekurytyzacja może również zapewnić inwestorom działającym na rynku kapitałowym więcej możliwości inwestycyjnych. Obecne unijne ramy sekurytyzacji uniemożliwiają gospodarce UE czerpanie wszystkich korzyści, jakie może przynieść sekurytyzacja.

W sprawozdaniach Enrica Letty 1 i Mario Draghiego 2 zalecono sekurytyzację jako sposób wzmocnienia zdolności banków Unii Europejskiej do udzielania pożyczek na potrzeby finansowania priorytetów UE, w tym obronności, tworzenia głębszych rynków kapitałowych, budowania unii oszczędności i inwestycji oraz zwiększenia konkurencyjności UE.

Rada Europejska zwróciła się do Komisji Europejskiej o określenie środków służących ożywieniu europejskiego rynku sekurytyzacji, w tym „poprzez zmiany regulacyjne i ostrożnościowe, z wykorzystaniem dostępnego pola manewru” 3 oraz o szybkie zaproponowanie w 2025 r. zmienionych ram sekurytyzacji 4 . Wiele zainteresowanych stron, w tym emitentów, inwestorów i organów nadzoru, również wzywa do podjęcia działań w celu usunięcia przeszkód utrudniających rozwój unijnego rynku sekurytyzacji 5 .

Unijne ramy sekurytyzacji wprowadzono w następstwie kryzysu finansowego z 2008 r. oraz w odpowiedzi na obawy dotyczące ryzykownych sekurytyzacji amerykańskich. W tamtym czasie uznano, że konieczne jest wprowadzenie rygorystycznych wymogów, aby przywrócić reputację rynku sekurytyzacji, który ucierpiał z powodu niedostatecznej ochrony i poważnego braku zaufania inwestorów. Obecnie, gdy odpowiednie zabezpieczenia są mocno osadzone w organizacji rynku, a sekurytyzacja na nowo zyskuje zaufanie inwestorów, należy znaleźć lepszą równowagę między zabezpieczeniami a możliwościami wzrostu – zarówno w odniesieniu do inwestycji, jak i emisji. Doświadczenie zdobyte w związku z tymi ramami pokazuje, że są one zbyt zachowawcze i ograniczają potencjalne wykorzystanie sekurytyzacji w UE. Wysokie koszty operacyjne i nadmiernie konserwatywne wymogi kapitałowe uniemożliwiają wielu emitentom i inwestorom wejście na rynek sekurytyzacji.

Celem przeglądu jest uwzględnienie środków ograniczania ryzyka wprowadzonych w unijnych ramach regulacyjnych i nadzorczych dotyczących sekurytyzacji, które to środki znacznie ograniczyły ryzyko związane z transakcjami sekurytyzacyjnymi, a także dobrych wyników kredytowych sekurytyzacji w UE.

Niniejszy wniosek przyczynia się do realizacji priorytetu Komisji na lata 2024–2029, jakim jest „Nowy plan na rzecz trwałego dobrobytu w Europie i konkurencyjności Europy”. Wniosek jest jednym z elementów unii oszczędności i inwestycji 6 , która stanowi jedną z podstawowych inicjatyw Komisji w latach 2024–2029, oraz pierwszą inicjatywą ustawodawczą w ramach unii oszczędności i inwestycji. Jednocześnie należy uznać, że przegląd sekurytyzacji nie jest sam w sobie „cudownym środkiem”. Projekt unii oszczędności i inwestycji obejmuje szeroki wachlarz innych i uzupełniających środków służących osiągnięciu jego celów. Komisja Europejska oczekuje jednak, że zmiany wymogów ostrożnościowych i nieostrożnościowych przewidziane w niniejszym pakiecie wniosków zachęcą instytucje finansowe do szerszego angażowania się w działalność sekurytyzacyjną i, co ważne, do korzystania z wynikającej z tego ulgi w kapitale w celu udzielania dodatkowych kredytów.

Proponowany przegląd unijnych ram sekurytyzacji ma na celu usunięcie nadmiernych barier emisyjnych i inwestycyjnych na unijnym rynku sekurytyzacji, w szczególności: (i) ograniczenie nadmiernych kosztów operacyjnych ponoszonych przez emitentów i inwestorów, przy zachowaniu odpowiednich standardów w zakresie przejrzystości, ochrony inwestorów i nadzoru; (ii) dostosowanie ram ostrożnościowych dla banków i ubezpieczycieli w celu lepszego uwzględnienia rzeczywistego ryzyka i wyeliminowania nadmiernych kosztów ostrożnościowych związanych z emisją sekurytyzacji i inwestowaniem w sekurytyzacje, przy jednoczesnym zapewnieniu stabilności finansowej.

Przegląd unijnych ram sekurytyzacji ma na celu usunięcie zbędnych przeszkód, które utrudniają wzrost i rozwój unijnego rynku sekurytyzacji, ale bez wprowadzania ryzyka dla stabilności finansowej, integralności rynku lub ochrony inwestorów. Aby to osiągnąć, proponowane reformy są starannie ukierunkowane na usunięcie konkretnych przeszkód dla emisji i inwestycji (pozabankowych). W przeglądzie przewidziano zmiany w czterech aktach prawnych, a mianowicie: 

·wniosek ustawodawczy zmieniający rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 („rozporządzenie w sprawie sekurytyzacji” 7 ), w którym określono przepisy dotyczące produktów i przepisy dotyczące postępowania emitentów i inwestorów;

·wniosek zmieniający rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 („rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych” lub „CRR” 8 ), w którym określono wymogi kapitałowe dla banków posiadających sekurytyzacje i inwestujących w sekurytyzacje, a także

·zmiany w dwóch rozporządzeniach delegowanych: rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/61 („akt delegowany w sprawie wskaźnika pokrycia wypływów netto” 9 ) regulującym kryteria kwalifikowalności aktywów, które mają być uwzględnione w zabezpieczeniu banków przed utratą płynności, oraz rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/35 („akt delegowany do dyrektywy Wypłacalność II” 10 ) regulującym wymogi kapitałowe dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. 

Planowane zmiany mają na celu wprowadzenie ukierunkowanych ulepszeń ram, a nie ich przekształcenie. Zmiany te należy postrzegać jako pakiet, ponieważ żadna z pojedynczych części składowych nie osiągnie pożądanego rezultatu samodzielnie. Elementy pakietu odnoszą się zarówno do strony podaży, jak i strony popytu na rynku i wzajemnie się wzmacniają w celu wywarcia pożądanego wpływu. Uproszczenie wymogów sprawozdawczych i obniżenie wymogów kapitałowych spowodują zarówno obniżenie barier wejścia na rynek, jak i zmniejszenie kosztów inicjowania sekurytyzacji przez banki. Uproszczenie zasad należytej staranności oraz zmiana narzutów kapitałowych i podejścia do płynności sprawią, że inwestowanie w sekurytyzacje stanie się łatwiejsze i bardziej atrakcyjne. Większa i bardziej dynamiczna baza inwestorów będzie również zachęcać do większej emisji. Ożywienie unijnego rynku sekurytyzacji jest złożonym zagadnieniem, które wymaga wprowadzenia zmian w różnych częściach ram w celu zwiększenia podaży i popytu na rynku sekurytyzacji.

Same regulacje mogą przyczynić się jedynie do stymulowania rozwoju tego rynku: uczestnicy rynku również muszą podjąć działania i wnieść swój wkład, np. stosując standaryzację i przyjmując inicjatywy branżowe skierowane do konkretnych segmentów – bez działania ze strony uczestników rozwój tego rynku będzie niemożliwy. 

Na potrzeby tego przeglądu wykorzystano różne informacje, w tym sprawozdanie EUNB z 2020 r. dotyczące przeniesienia istotnej części ryzyka , sprawozdanie ERRS z 2020 r. dotyczące monitorowania ryzyka systemowego na rynku sekurytyzacji UE , sprawozdanie Komisji z 2022 r. dotyczące rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji , opinię Wspólnego Komitetu EUN z 2022 r. w sprawie ram ostrożnościowych , ukierunkowane konsultacje z 2024 r. w sprawie funkcjonowania unijnych ram sekurytyzacji oraz sprawozdanie Wspólnego Komitetu z 2025 r. w sprawie wdrażania i funkcjonowania ram sekurytyzacji . Komisja odbyła również różne spotkania dwustronne z zainteresowanymi stronami i w lipcu 2024 r. zorganizowała warsztaty w celu omówienia opinii zainteresowanych stron na temat unijnych ram sekurytyzacji.

Jeśli chodzi o harmonogram, Komisja przyjmuje zmiany do rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji i rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych w sposób łączny. W tym samym dniu w portalu „Wyraź swoją opinię” publikowane są projekty zmian w rozporządzeniu delegowanym w sprawie wskaźnika pokrycia wypływów netto w celu przeprowadzenia czterotygodniowych konsultacji. Projekty zmian w rozporządzeniu delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II zostaną włączone do szerszego pakietu zmian w tym rozporządzeniu, który ma zostać opublikowany w celach konsultacji w drugiej połowie lipca tego roku. 

Cele wniosku zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 (CRR) 

Z oceny ram popartej informacjami zwrotnymi od zainteresowanych stron wynika, że (i) istniejące wymogi ostrożnościowe dotyczące sekurytyzacji, określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 („rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych” lub „CRR”), są niewystarczająco wrażliwe na ryzyko oraz że w wyniku tych wymogów (ii) poziom wymogów kapitałowych, które instytucje kredytowe muszą spełnić w odniesieniu do swoich ekspozycji sekurytyzacyjnych, jest nadmiernie wysoki. Obecne wymogi nie uwzględniają w wystarczającym stopniu dobrych wyników kredytowych sekurytyzacji w UE oraz środków ograniczania ryzyka wprowadzonych w ramach regulacyjnych i nadzorczych dotyczących sekurytyzacji, które to środki znacznie ograniczyły ryzyko agencyjne i ryzyko modelu związane z transakcjami sekurytyzacyjnymi 11 . Chociaż zasada braku neutralności 12 wymogów kapitałowych – jako jeden z głównych elementów definiujących ramy kapitałowe dotyczące sekurytyzacji dla instytucji kredytowych – jest uzasadniona, skala braku neutralności nie wydaje się już uzasadniona. Ponadto standardowa metoda sekurytyzacji (SEC-SA) ma nadmiernie zachowawczy charakter zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i w stosunku do metody opartej na ratingach wewnętrznych (SEC-IRBA). Brak wrażliwości na ryzyko stanowi przeszkodę ostrożnościową, która zniechęca unijne instytucje kredytowe do pełnego uczestnictwa w rynku sekurytyzacji, w szczególności w charakterze jednostek inicjujących sekurytyzację, oraz ogranicza możliwości wykorzystywania przez instytucje kredytowe uwolnionego kapitału do oferowania większego kredytowania gospodarki. Brak wrażliwości na ryzyko zmniejsza również atrakcyjność sekurytyzacji jako skutecznego instrumentu zarządzania kapitałem i bilansami instytucji kredytowych oraz redystrybucji ryzyka w całym systemie finansowym.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

•Spójność z innymi politykami Unii

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

•Proporcjonalność

•Wybór instrumentu

Niniejszy wniosek stanowi zmianę rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, a zatem również jest rozporządzeniem. Do osiągnięcia celów niniejszego wniosku nie można zastosować żadnych alternatywnych środków – ani legislacyjnych, ani operacyjnych.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

•Ocena skutków

Sprawozdanie z oceny skutków zostało przedłożone Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej i omówione przez nią w dniu 9 kwietnia 2025 r.

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie

•Prawa podstawowe

4.WPŁYW NA BUDŻET

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia jest częścią szerszego przeglądu dotyczącego sekurytyzacji, który obejmuje zmiany w dwóch rozporządzeniach (oprócz CRR również w rozporządzeniu w sprawie sekurytyzacji) i dwóch aktach delegowanych (akcie delegowanym w sprawie wskaźnika pokrycia wypływów netto i akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II). Proponowane zmiany należy postrzegać jako pakiet środków, które w sposób kompleksowy rozwiązują problemy związane z podażą i popytem na rynku sekurytyzacji.

Dolne limity wagi ryzyka to minimalne wagi ryzyka, które instytucje kredytowe emitujące sekurytyzacje i inwestujące w sekurytyzacje muszą stosować w odniesieniu do swoich ekspozycji sekurytyzacyjnych, nawet jeżeli obliczenia wymogów kapitałowych według metod SEC-SA i SEC-IRBA sugerują niższą wagę ryzyka. Zapewniają one dolny poziom wymogów kapitałowych. Obecne ramy są dość niewrażliwe na ryzyko, ponieważ dopuszczają jedynie dwa stałe dolne limity wagi ryzyka dla pozycji uprzywilejowanych: dolny limit wagi ryzyka w wysokości 10 % dla ekspozycji z tytułu pozycji uprzywilejowanej w przypadku prostych, przejrzystych i standardowych transakcji (STS) oraz dolny limit wagi ryzyka w wysokości 15 % dla ekspozycji z tytułu pozycji uprzywilejowanej w przypadku transakcji innych niż STS.

We wniosku wprowadzono nową koncepcję dolnego limitu wagi ryzyka uwzględniającego ryzyko, w której to koncepcji dolne limity wagi ryzyka dla uprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych są proporcjonalne do ryzyka (tj. średniej wagi ryzyka) bazowej puli ekspozycji. Znacznie zwiększa to wrażliwość na ryzyko ram kapitałowych w zakresie sekurytyzacji i zmniejsza istniejące czynniki zniechęcające do sekurytyzacji portfeli z niższymi wagami ryzyka. Aby zapobiec nadmiernie niskim dolnym limitom wagi ryzyka oraz aby zachować spójność ze standardami międzynarodowymi, dolne limity wagi ryzyka obliczone zgodnie z tym wzorem uwzględniającym ryzyko powinny podlegać minimalnemu poziomowi.

Przy obliczaniu dolnego limitu wagi ryzyka dla pozycji uprzywilejowanych rozróżnia się sekurytyzacje STS i sekurytyzacje inne niż STS przez zastosowanie dla każdej z tych kategorii innego skalaru, aby odzwierciedlić nieodłączną lepszą jakość sekurytyzacji STS w oparciu o zestaw szczegółowych kryteriów STS i specjalny nadzór. Skalary skalibrowano w taki sposób, aby pod względem obniżenia wymogów kapitałowych osiągnąć wyniki umiarkowane do ambitnych, przy jednoczesnym utrzymaniu wyników o ostrożnym charakterze.

Zmiany współczynnika (p)

Współczynnik (p) jest parametrem wpływającym na „brak neutralności” wymogów kapitałowych dotyczących sekurytyzacji w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych utrzymywanych przez instytucje kredytowe. Jest to jeden z parametrów stosowanych we wzorach do obliczania wag ryzyka sekurytyzacyjnego i zwiększa on kwotę kapitału dla pozycji sekurytyzacyjnych powyżej poziomu wymaganego dla ekspozycji bazowych, gdyby nie były one objęte sekurytyzacją. Współczynnik (p) wynoszący 1 należy interpretować jako o 100 % wyższy wymóg kapitałowy lub podwojenie wymogu kapitałowego dla wszystkich pozycji sekurytyzacyjnych w porównaniu z wymogiem kapitałowym dla bazowych aktywów niesekurytyzowanych, natomiast współczynnik (p) wynoszący 0,3 skutkuje wymogiem kapitałowym wyższym o 30 %. Współczynnik (p) występuje wyłącznie w metodach opartych na wzorach (SEC-IRBA i SEC-SA) i nie występuje w metodzie opartej na zewnętrznych ratingach SEC-ERBA (gdzie wagi ryzyka określono bezpośrednio w tabeli zdefiniowanej w CRR, aby odzwierciedlić wagi ryzyka obliczone zgodnie ze wzorem SEC-SA).

Jednym z głównych wniosków z oceny obecnych ram i konsultacji z zainteresowanymi stronami jest to, że poziomy współczynnika (p) są zbyt wysokie i prowadzą do nieuzasadnionych poziomów nadmiernej kapitalizacji niektórych transakcji sekurytyzacyjnych. Ponadto brak neutralności wymogów kapitałowych jest szczególnie wysoki w metodzie SEC-SA i powoduje nieuzasadnione różnice między wymogami kapitałowymi obliczonymi według metody SEC-IRBA i według metody SEC-SA.

Należy zatem wprowadzić ukierunkowane zmiany współczynnika (p) w metodach SEC-IRBA i SEC-SA, aby: (i) wprowadzić większą wrażliwość na ryzyko; (ii) uwzględnić problem nadmiernych poziomów braku neutralności; (iii) ograniczyć nadmiernie zachowawczy charakter metody SEC-SA; (iv) utrzymać zasadę hierarchii metod (tj. że metoda SEC-IRBA, która zajmuje pierwsze miejsce w hierarchii, powinna co do zasady prowadzić do niższych wymogów kapitałowych niż metoda SEC-SA, która zajmuje środkowe miejsce w hierarchii, i metoda SEC-ERBA zajmująca ostatnie miejsce w hierarchii, która prowadzi do najbardziej zachowawczych wyników).

W ukierunkowanych zmianach rozróżnia się zatem pozycje w sekurytyzacjach STS i sekurytyzacjach innych niż STS, pozycje jednostek inicjujących/sponsorujących i pozycje inwestorów oraz pozycje uprzywilejowane i nieuprzywilejowane. Ogólnie rzecz biorąc, obniżenie współczynnika (p) koncentruje się na pozycjach uprzywilejowanych, pozycjach jednostek inicjujących/sponsorujących oraz na sekurytyzacjach STS. Innymi słowy, ekspozycje inwestorów w sekurytyzacjach innych niż STS i w pozycjach nieuprzywilejowanych sekurytyzacji STS nie powinny korzystać z obniżonego współczynnika (p), ponieważ inwestycje instytucji kredytowych w nieuprzywilejowane pozycje sekurytyzacyjne nie są pożądane i nie powinny być wspierane.

W metodzie SEC-IRBA, w przypadku której ramy wymagają obliczania współczynnika (p) na podstawie konkretnego wzoru, proponuje się objęcie współczynnika (p) obniżonym współczynnikiem korygującym, obniżonym dolnym limitem i nowo wprowadzonym górnym limitem. Zmiany te koncentrują się na pozycjach uprzywilejowanych. Oprócz zmian wyjaśnionych powyżej (dotyczących górnego limitu, dolnego limitu i współczynnika korygującego) wzór służący do obliczania współczynnika (p) według metody SEC-IRBA pozostaje bez zmian.

W metodzie SEC-SA, w przypadku której ramy określają stałe poziomy współczynnika (p), z rozróżnieniem wyłącznie na sekurytyzacje STS i sekurytyzacje inne niż STS, proponuje się obniżenie współczynnika (p) dla pozycji uprzywilejowanych.

W metodzie SEC-ERBA wagi ryzyka w tabelach przeglądowych zostały ponownie skalibrowane w celu odzwierciedlenia zmian zaproponowanych w odniesieniu do dolnego limitu wagi ryzyka i współczynnika (p) w ramach metod SEC-IRBA i SEC-SA, przy jednoczesnym zachowaniu hierarchii metod (tj. w celu utrzymania zasady, że metoda SEC-ERBA powinna prowadzić do najbardziej zachowawczych wyników spośród trzech metod). Aby odzwierciedlić wprowadzenie dolnego limitu wagi ryzyka uwzględniającego ryzyko, w tabelach przeglądowych należy uwzględnić wzór służący do obliczania dolnego limitu wagi ryzyka uwzględniającego ryzyko w odniesieniu do pozycji o najwyższych stopniach jakości kredytowej, które prawdopodobnie zostaną objęte najniższymi wagami ryzyka. W związku z tym wzór służący do obliczania dolnego limitu wagi ryzyka powinien być nadrzędny wobec zaktualizowanych wag ryzyka w tabelach przeglądowych, jeżeli daje wyższe wyniki. Jeżeli banki nie mogą obliczyć KA 17 (ponieważ na przykład nie mogą uzyskać parametru w do celów obliczenia KA), muszą zastosować obecne wagi ryzyka wynoszące 10 % dla sekurytyzacji STS lub 15 % dla sekurytyzacji innych niż STS. Ma to na celu uniknięcie ryzyka arbitrażu regulacyjnego, w przypadku którego metoda SEC-ERBA mogłaby skutkować niższymi wagami ryzyka dla pozycji o najwyższych stopniach jakości kredytowej niż przy zastosowaniu metod opartych na wzorach (SEC-IRBA i SEC-SA) (w przypadku których należy zastosować wzór do obliczenia dolnego limitu wagi ryzyka).

Ogólnie rzecz biorąc, proponowane zmiany mają na celu utrzymanie ostrożnych wyników i uwzględnienie obaw EUNB i organów nadzoru, że obniżenie współczynnika (p) może prowadzić do niedokapitalizowania pozycji sekurytyzacyjnych typu mezzanine oraz do zjawiska nagłych spadków (tj. sytuacji, w której niewielkie zmiany współczynnika (p) skutkują dużymi zmianami wymogów kapitałowych i znacznymi różnicami między wymogami kapitałowymi dla różnych pozycji).

Odporne pozycje

Ponadto, opierając się na wnioskach zawartych w opinii Wspólnego Komitetu w sprawie przeglądu ram ostrożnościowych w zakresie sekurytyzacji z 2022 r., we wniosku wprowadzono nową koncepcję odpornych pozycji sekurytyzacyjnych. Odporne pozycje sekurytyzacyjne są pozycjami uprzywilejowanymi w sekurytyzacjach, które spełniają szereg kryteriów kwalifikowalności zapewniających niskie ryzyko agencyjne i ryzyko modelu oraz solidną zdolność do pokrywania strat w przypadku pozycji uprzywilejowanych. Kryteria kwalifikowalności opierają się na zaleceniach Wspólnego Komitetu. Są one dostosowane tak, aby obejmowały większą część pozycji na rynku sekurytyzacji, przy jednoczesnym zapewnieniu ostrożnych wyników.

Wymogi są następujące:

·ograniczone ryzyko agencyjne i ryzyko modelu. Kwalifikowalne są jedynie pozycje sekurytyzacyjne charakteryzujące się ograniczonym ryzykiem agencyjnym i ryzykiem modelu. Obejmuje to (i) pozycje jednostek inicjujących, zarówno w sekurytyzacjach STS, jak i sekurytyzacjach innych niż STS (ponieważ jednostki inicjujące mają bardziej szczegółową wiedzę na temat ekspozycji bazowych i procesu inicjowania sekurytyzacji oraz większą kontrolę na tymi ekspozycjami i tym procesem niż inwestorzy); (ii) pozycje jednostek sponsorujących, zarówno w sekurytyzacjach STS, jak i sekurytyzacjach innych niż STS (ponieważ jednostki sponsorujące mają dostęp do większej ilości informacji niż inwestorzy, a ryzyko agencyjne jest mniejsze niż ryzyko związane z pozycjami inwestorów); oraz (iii) pozycje inwestorów – wyłącznie w sekurytyzacjach STS (ponieważ kryteria STS w dużej mierze ograniczają ryzyko agencyjne i ryzyko modelu). Pozycje inwestorów w sekurytyzacjach innych niż STS są wyłączone, ponieważ ryzyko agencyjne i ryzyko modelu nie są ograniczone;

·mechanizm spłaty. Dopuszcza się jedynie spłatę sekwencyjną lub spłatę proporcjonalną, pod warunkiem że transakcja obejmuje czynniki uruchamiające związane z dochodami, wymagające przejścia na spłatę sekwencyjną. Ma to na celu zapewnienie zachowawczego wsparcia jakości kredytowej dla pozycji uprzywilejowanej przez cały okres trwania transakcji. Są to istniejące kryteria STS. W związku z tym sekurytyzacja tradycyjna musi być zgodna z istniejącym kryterium STS określonym w art. 21 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 oraz z dodatkowymi wytycznymi zawartymi w wytycznych EUNB dotyczących sekurytyzacji nieobjętych ABCP (EBA/GL/2018/09). Sekurytyzacja syntetyczna musi spełniać istniejące kryterium STS określone w art. 26c ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402, a także wytyczne zawarte w wytycznych EUNB dotyczących kryteriów STS dla sekurytyzacji bilansowej (EBA/GL/2024/05) oraz wymogi określone w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2024/920 dotyczącym czynników uruchamiających związanych z dochodami;

·koncentracja/granulacja. Ekspozycje w puli muszą być zgodne z maksymalnym limitem koncentracji wynoszącym 2 %, tj. ekspozycje wobec pojedynczego dłużnika nie mogą przekraczać 2 % łącznej wartości ekspozycji. Granulowana pula ułatwia dywersyfikację o wyższym ryzyku, zasadniczo zmniejsza prawdopodobieństwo skorelowanych przypadków niewykonania zobowiązań i lepiej chroni pozycję uprzywilejowaną przed ryzykiem strat;

·ryzyko kredytowe kontrahenta (dotyczy wyłącznie transakcji syntetycznych). Dozwolona jest wyłącznie ochrona kredytowa wspierana zabezpieczeniem wysokiej jakości lub w formie gwarancji udzielanych przez państwa lub podmioty ponadnarodowe. Zmniejsza to ryzyko kredytowe kontrahenta związane z ochroną kredytową, na które narażona jest jednostka inicjująca, umożliwia jednostce inicjującej szybkie zrekompensowanie strat poniesionych w strukturach SRT i przyczynia się do skuteczności przeniesienia ryzyka. Wymóg ten koncentruje się na ochronie jednostki inicjującej (oraz ekspozycji jednostki inicjującej wobec pozycji uprzywilejowanej), ponieważ w przypadku sekurytyzacji syntetycznych jednostka inicjująca zazwyczaj zatrzymuje pozycję uprzywilejowaną;

·minimalne wsparcie jakości kredytowej (tj. maksymalna grubość) pozycji uprzywilejowanej. Wymóg ten ma na celu zapewnienie wystarczająco grubych pozycji nieuprzywilejowanych w celu zabezpieczenia pozycji uprzywilejowanej przed potencjalnymi stratami. Wprowadza się specjalny wzór do obliczania minimalnego punktu inicjującego pozycję uprzywilejowaną według metody SEC-IRBA. Jest to w dużej mierze zgodne z oczekiwaniami Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego w kontekście ocen nadzorczych SRT. W przypadku metod SEC-SA i SEC-ERBA wprowadza się odrębny wzór, który jest łatwiejszy do wdrożenia i który pozwala uniknąć złożoności stosowania wzoru stosowanego w metodach SEC-IRBA (na przykład złożoności obliczania oczekiwanych strat w całym okresie życia w przypadku metody standardowej). We wzorze służącym do obliczania minimalnego punktu inicjującego według metody SEC-IRBA wykorzystuje się średni ważony okres trwania (WAL) pierwotnego portfela referencyjnego jako jedną z danych wejściowych. WAL należy obliczać zgodnie z wytycznymi zawartymi w wytycznych dotyczących kryteriów STS (EBA/GL/2024/05), co jest spójne z założeniami obliczania WAL na podstawie wytycznych EUNB dotyczących określania średniego ważonego terminu zapadalności płatności umownych należnych w ramach transzy (EBA/GL/2020/04). W związku z tym przy obliczaniu WAL nie należy uwzględniać żadnych przedpłat z tytułu sekurytyzacji syntetycznej, natomiast w przypadku sekurytyzacji stanowiącej prawdziwą sprzedaż należy zezwolić na uwzględnienie przedpłat na określonych warunkach (jak określono w sekcji 4.3.2 odpowiednich wytycznych).

W praktyce w przypadku sekurytyzacji STS tylko dwa z pięciu kryteriów są nowe, ponieważ kryteria dotyczące mechanizmu spłaty, koncentracji/granulacji i ryzyka kredytowego kontrahenta są już istniejącymi kryteriami STS (określonymi w rozporządzeniu w sprawie sekurytyzacji) lub kryteriami „STS+” dotyczącymi preferencyjnego traktowania kapitału (określonymi w art. 243 CRR).

Pozycje sekurytyzacyjne spełniające powyższe kryteria mogą korzystać z dodatkowych obniżeń dolnych limitów wagi ryzyka oraz, w przypadku niektórych pozycji inwestorów, również z obniżeń współczynnika (p).

Kryteria te określono w art. 243 CRR. W art. 243 CRR określono obecnie dwa zestawy kryteriów zróżnicowanego traktowania kapitału: pierwszy zestaw obejmujący istniejące kryteria dla sekurytyzacji STS kwalifikujących się do zróżnicowanego traktowania kapitału i drugi zestaw obejmujący nowe kryteria „odporności” dla pozycji sekurytyzacyjnych, aby te kwalifikowały się do korzystniejszego traktowania kapitału niż inne (nieodporne) pozycje.

Ryzyko arbitrażu regulacyjnego (w przypadku gdyby inicjująca instytucja kredytowa byłaby zachęcana do ustrukturyzowania nadmiernie grubej pozycji uprzywilejowanej w celu umożliwienia skorzystania z niższego współczynnika (p) i niższych wag ryzyka) ogranicza się w następujący sposób: w przypadku pozycji odpornych – poprzez wymóg „odporności” dotyczący maksymalnej grubości pozycji uprzywilejowanej; oraz w przypadku innych pozycji – poprzez ramy przenoszenia istotnej części ryzyka, w przypadku których nowy test metody oparty na zasadach zapobiega takiemu arbitrażowi. Podobnie instytucje kredytowe inwestujące w pozycje uprzywilejowane w sekurytyzacjach STS mogą korzystać z niższego współczynnika (p) tylko wtedy, gdy dana pozycja jest odporna i w związku z tym spełnia wymóg dotyczący grubości pozycji.

Wszystkie proponowane zmiany dotyczące dolnych limitów wagi ryzyka i współczynnika (p) podsumowano w poniższych trzech tabelach.

Tabela 1: Obecne wymagania ramowe

Tabela 2: Proponowane wymogi dotyczące transakcji obejmujących odporne pozycje (zmiany w porównaniu z obecnymi ramami zaznaczono pogrubioną czcionką, zmiany w porównaniu z proponowanym traktowaniem innych transakcji zaznaczono pogrubioną czcionką i podkreśleniem)

Tabela 3: Proponowane wymogi dotyczące transakcji obejmujących pozycje inne niż odporne (zmiany w porównaniu z obecnymi ramami zaznaczono pogrubioną czcionką)

*KIRB oznacza narzut kapitałowy dla ekspozycji bazowych w ramach sekurytyzacji według metody IRB (opartej na ratingach wewnętrznych). KA oznacza narzut kapitałowy dla ekspozycji bazowych w ramach sekurytyzacji, skorygowany w celu odzwierciedlenia niekorzystnych wyników według metody standardowej.

W opublikowanym w 2020 r. sprawozdaniu EUNB dotyczącym przeniesienia istotnej części ryzyka 18 udokumentowano, że istniejące ramy regulacyjne w zakresie przeniesienia istotnej części ryzyka zawarte w CRR miały szereg ograniczeń, w szczególności w trzech obszarach takich jak: a) testy przeniesienia istotnej części ryzyka – z ograniczeniami związanymi z interpretacją progów ilościowych i miar stosowanych w testach mechanicznych przewidzianych w CRR oraz ogólnie z jakościowym testem „proporcjonalności”, w odniesieniu do którego w CRR przewidziano jedynie ogólne kryteria; b) proces stosowany przez właściwe organy w celu oceny przeniesienia istotnej części ryzyka oraz c) szczególne cechy strukturalne transakcji sekurytyzacyjnych, które mogą mieć negatywny wpływ na stałe spełnianie wymogów dotyczących przeniesienia istotnej części ryzyka, a tym samym mogą wpływać na skuteczność przeniesienia ryzyka. Te ograniczenia ram przyczyniły się do niepewności rynku i opóźnień właściwych organów w ocenie niektórych transakcji sekurytyzacyjnych. W niektórych przypadkach doprowadziły one również do nieuzasadnionych niespójności w wynikach w zakresie przeniesienia istotnej części ryzyka i obliczeniach kapitałowych w ramach ujmowania przeniesienia istotnej części ryzyka sekurytyzacji o porównywalnych cechach pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi.

Zmiany w ramach przeniesienia istotnej części ryzyka mają na celu wyeliminowanie wskazanych powyżej ograniczeń ram przeniesienia istotnej części ryzyka (tj. ograniczeń związanych z obecnymi testami przeniesienia istotnej części ryzyka, cechami strukturalnymi sekurytyzacji i procesami nadzorczymi) oraz zwiększenie spójności i przewidywalności ram przeniesienia istotnej części ryzyka. Przewidywalność przeniesienia istotnej części ryzyka zostaje zwiększona dzięki określeniu w CRR głównych elementów oceny przeniesienia istotnej części ryzyka, w tym szerokiej koncepcji nowego testu przeniesienia istotnej części ryzyka. Wprowadzenie w życie szczegółów technicznych testu, wymogów dotyczących cech strukturalnych i zasad procesu oceny nadzorczej pozostawiono w gestii regulacyjnych standardów technicznych EUNB.

Zastąpienie obecnych testów mechanicznych nowym testem metody opartym na zasadach

Zgodnie z zaleceniami EUNB oraz w celu wyeliminowania ograniczeń zidentyfikowanych w odniesieniu do istniejących testów mechanicznych wprowadza się nowy test metody oparty na zasadach, który zastępuje dwa istniejące testy mechaniczne. Ten test metody oparty na zasadach wymaga od jednostki inicjującej przeniesienia na osoby trzecie co najmniej 50 % nieoczekiwanych strat z tytułu ekspozycji portfela bazowego transakcji sekurytyzacyjnej.

Ponadto wprowadza się nowy wymóg, zgodnie z którym jednostka inicjująca musi przedłożyć właściwemu organowi samoocenę. Samoocena powinna wykazać, że przeniesienie istotnej części ryzyka jest spełnione, w tym w warunkach skrajnych. W ramach tej samooceny jednostka inicjująca powinna przedstawić analizę modelu przepływów pieniężnych, która dostarczy dowodów na trwałość przeniesienia istotnej części ryzyka w czasie trwania transakcji i wykaże, w jaki sposób oczekiwane straty w całym okresie życia i nieoczekiwane straty sekurytyzowanych ekspozycji są przypisywane do pozycji transakcji. Analiza przepływów pieniężnych powinna obejmować zarówno warunki wyjściowe, jak i warunki skrajne i powinna być sporządzana w momencie zainicjowania transakcji w odniesieniu do całego okresu jej trwania. Ponadto samoocena powinna również zawierać informacje na temat ulgi w kapitale uzyskanej dzięki sekurytyzacji. Powinno to umożliwić organowi nadzoru ocenę, czy sekurytyzacja o złożonych lub innowacyjnych cechach prowadzi do nieproporcjonalnej ulgi w kapitale w stosunku do przeniesionego ryzyka. Samoocena zasadniczo ułatwiłaby właściwym organom identyfikację cech transakcji sekurytyzacyjnych wymagających większej uwagi nadzorczej. Umożliwiłoby im to zapewnienie inicjatorom większej przejrzystości i przewidywalności oraz usprawniło ocenę przeniesienia istotnej części ryzyka.

Biorąc pod uwagę usunięcie testów mechanicznych, proponuje się również wykreślenie definicji pozycji sekurytyzacyjnej typu mezzanine. Definicja ta jest obecnie zbędna, biorąc pod uwagę to, że jedynego odniesienia do pozycji typu mezzanine dokonano w kontekście testów mechanicznych. Ponadto należy również wprowadzić zmianę w definicji pozycji uprzywilejowanej, w której należy dodać warunek/wyjaśnienie, że transza uprzywilejowana musi zostać przydzielona powyżej KIRB/KA.

W odpowiednim czasie EUNB wyda regulacyjny standard techniczny zawierający: (i) dalsze szczegółowe informacje na temat warunków stosowania przez właściwe organy testu metody opartego na zasadach oraz (ii) specyfikę techniczną samooceny i modelowania przepływów pieniężnych (w tym standardów przypisywania oczekiwanych strat w całym okresie życia i nieoczekiwanych strat do pozycji). Powinno to zapewnić jednolite wdrożenie testu metody opartego na zasadach i rozwiać główne obawy zgłaszane przez zainteresowane strony w tych kwestiach. Ponadto regulacyjne standardy techniczne będą dotyczyć cech strukturalnych, które mogą utrudniać przenoszenie istotnej części ryzyka, zgodnie z zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu EUNB w sprawie przeniesień istotnej części ryzyka.

Zgodnie z wnioskiem obecna metoda oparta na zezwoleniach – rzadko stosowana – zostanie usunięta z CRR (tj. osiągnięcie przeniesienia istotnej części ryzyka za pomocą zezwolenia udzielonego przez właściwy organ nie będzie już dozwolone).

Zachowanie elastyczności w zakresie nadzoru

Kluczowe znaczenie ma zachowanie elastyczności właściwych organów w ocenach przeniesienia istotnej części ryzyka oraz kompetencji do przeprowadzania kompleksowego przeglądu transakcji przeniesienia istotnej części ryzyka w przypadku złożonych i innowacyjnych transakcji. Dalsze szczegółowe informacje na temat warunków stosowania przez właściwe organy kompleksowego przeglądu przeniesienia istotnej części ryzyka zostaną określone w regulacyjnych standardach technicznych opracowanych przez EUNB.

Proces oceny nadzorczej przeniesienia istotnej części ryzyka

Proces oceny nadzorczej przeniesienia istotnej części ryzyka nie jest obecnie uwzględniony w CRR. Należy zharmonizować na szczeblu UE ogólne zasady dotyczące ocen nadzorczych przeniesienia istotnej części ryzyka, aby zwiększyć ich skuteczność. EUNB powinien sformułować takie ogólne zasady w regulacyjnych standardach technicznych. Powinno to również obejmować ogólne zasady dotyczące przyspieszonego procesu kwalifikowania sekurytyzacji, w oparciu o zalecenia EUNB i doświadczenia związane z przyspieszonym procesem opracowywanym obecnie przez Jednolity Mechanizm Nadzorczy we współpracy z Europejską Federacją Bankową.

W ramach przeglądu należy wprowadzić szereg zmian i poprawek technicznych zaproponowanych przez EUNB i zainteresowane strony w trakcie konsultacji przeprowadzonych przez Komisję.

–opcje wykupu typu time call w sekurytyzacjach syntetycznych i zachęta w kontekście art. 238. W art. 238 należy zawrzeć wyjaśnienie, że zachęta, o której mowa w art. 238, do celów ustalenia niedopasowania terminów zapadalności występuje w opcjach wykupu typu time call tylko wtedy, gdy w momencie zawarcia umowy określone są w niej warunki, które najwyraźniej mają na celu zwiększenie korzyści płynących z wykonania opcji wykupu typu time call (takie jak kupon rosnący, możliwość wykonania opcji wykupu w danym momencie rzadziej niż raz w roku po dacie pierwszego kwalifikującego się wykupu lub zwolnienie zabezpieczenia roszczeń nabywcy ochrony w dniu pierwszego kwalifikującego się wykupu lub po dacie pierwszego kwalifikującego się wykupu);

–kryteria dla sekurytyzacji STS kwalifikujących się do zróżnicowanego traktowania kapitału przewidziane w art. 243. Należy wprowadzić pewne dostosowania, aby zapewnić spójność ram sekurytyzacji ze zmianami wag ryzyka stosowanymi w odniesieniu do niektórych rodzajów ekspozycji podlegających ryzyku kredytowemu, wprowadzonymi rozporządzeniem w sprawie wymogów kapitałowych (CRR III).

·Po pierwsze, należy skreślić wymóg dotyczący limitu wagi ryzyka wynoszącego 75 % dla ekspozycji detalicznych na zasadzie indywidualnej i połączyć go z wymogiem dotyczącym maksymalnej wagi ryzyka równej 100 % dla wszelkich innych ekspozycji na zasadzie indywidualnej. Spowodowałoby to na przykład kwalifikowalność ekspozycji detalicznych wobec osób fizycznych o wartości powyżej 1 mln EUR.

·Po drugie, limit wagi ryzyka wynoszący 50 % dla komercyjnych kredytów hipotecznych należy zwiększyć do 60 %. Pozwoliłoby to dalej stosować metodę stosowaną w poprzednim systemie przewidzianym w CRR, w którym w odniesieniu do ekspozycji na komercyjne nieruchomości niegenerujące dochodu zastosowano limit pokrycia należności zabezpieczeniem (LTV) wynoszący 50 %. Oznacza to również, że ekspozycje na komercyjne nieruchomości generujące dochód, które nie są pożądane w przypadku oznaczenia STS, nie byłyby kwalifikowalne.

·Po trzecie nie należy wprowadzać żadnych zmian w odniesieniu do limitu wagi ryzyka stosowanego do kredytów hipotecznych na nieruchomościach mieszkalnych. W rzeczywistości limit 40 % umożliwia utrzymanie limitu LTV na poziomie 80 % w odniesieniu do większości ekspozycji i jednocześnie wyższego udziału ekspozycji związanych z nieruchomościami mieszkalnymi niebędących ekspozycjami IPRE z limitem LTV na poziomie 100 % niż w poprzednim systemie przewidzianym w CRR. Umożliwia to uwzględnienie ekspozycji związanych z nieruchomościami mieszkalnymi generującymi dochód;

–wyjaśnienia w odniesieniu do art. 248 ust. 1. Udzielone EUNB w art. 248 ust. 1 upoważnienie do opracowania regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia, co stanowi odpowiednio ostrożną metodę obliczania kwoty nominalnej niewykorzystanej części instrumentu wsparcia płynności, należy skreślić, ponieważ uznaje się, że nie są konieczne dalsze wyjaśnienia dotyczące obliczania kwoty nominalnej wykorzystanej części wykraczające poza to, co zostało już określone w odpowiednim artykule. Ponadto, ponieważ obliczenie kwoty nominalnej niewykorzystanej części (pozycji pozabilansowej) jest nieskomplikowane, gdyż można ją określić jako różnicę między całkowitą kwotą nominalną instrumentu wsparcia płynności a kwotą nominalną wykorzystanej części (pozycji bilansowej), należy skreślić wymóg wykazania przez instytucję zastosowania odpowiednio ostrożnej metody mierzenia kwoty niewykorzystanej części;

–ujmowanie korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego do celów obliczania wymogów kapitałowych po sekurytyzacji, zgodnie z art. 248 ust. 1 lit. d). W art. 248 ust. 1 lit. d) należy wprowadzić zmiany w celu rozszerzenia możliwości odliczania korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego również na transze, którym przypisano wagę ryzyka mniejszą niż 1 250 %, pod warunkiem że punkt inicjujący A jest niższy niż KIRB lub KA. Jeżeli warunek ten jest spełniony, pozycję sekurytyzacyjną można ujmować jako dwie pozycje sekurytyzacyjne: bardziej uprzywilejowaną pozycję z punktem inicjującym (A) równym KIRB lub KA i podporządkowaną pozycję z punktem inicjującym (A) niższym niż KIRB lub KA i punktem kończącym (D) równym KIRB lub KA. W takim przypadku korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego będą odliczane jedynie od wartości ekspozycji tej mniej uprzywilejowanej pozycji, której przypisano by wagę ryzyka równą 1 250 %;

–wyjaśnienie wartości ekspozycji syntetycznej marży nadwyżkowej zgodnie z art. 248 ust. 1 lit. e). W przepisie dotyczącym obliczania wartości ekspozycji syntetycznej marży nadwyżkowej należy zawrzeć pewne drobne wyjaśnienia techniczne, takie jak przeniesienie odniesienia do wyznaczonego w umowie SES do zdania wprowadzającego i jego skreślenie z ppkt (i)–(iv), aby uniknąć niepotrzebnych powtórzeń;

–warunki określone w art. 254 ust. 1 lit. c), na jakich nie można stosować metody SEC-SA. W art. 254 ust. 1 określono hierarchię metod. Warunki, na jakich nie można stosować metody SEC-SA, nie są jednak dobrze sprecyzowane. W związku z tym należy zmienić art. 254 ust. 1 lit. c) w celu doprecyzowania, że w ust. 2 i 4 tego samego artykułu określono jedyne przypadki, w których nie można stosować metody SEC-SA. W ustępach tych określono odpowiednio warunki obowiązkowego przejścia na metodę SEC-ERBA oraz przypadki, w których odpowiedni właściwy organ zakazuje stosowania metody SEC-SA;

–zakres stosowania metody wewnętrznych oszacowań zgodnie z art. 254 ust. 4. W art. 254 ust. 5 CRR należy wprowadzić zmiany w celu doprecyzowania, że metoda wewnętrznych oszacowań nie może zastąpić obowiązkowego stosowania metody SEC-IRBA, lecz może być stosowana jedynie jako alternatywa dla stosowania innych metod, tj. SEC-SA, SEC-ERBA, lub dla stosowania wagi ryzyka równej 1 250 %;

–obliczanie KA w art. 256 ust. 1 w ramach stosowania metody SEC-SA. W art. 255 ust. 6 należy wprowadzić zmiany w celu doprecyzowania, że KSA powinno się obliczać na podstawie wymogów kapitałowych dla ekspozycji, których nie dotyczy niewykonanie zobowiązania, wyłącznie w puli ekspozycji bazowych, aby uniknąć podwójnego liczenia tych ekspozycji przy obliczaniu KA zgodnie z art. 261 ust. 2 CRR. Art. 261 ust. 2 zawiera definicję „ekspozycji, której dotyczy niewykonanie zobowiązania”, do celów obliczania W; definicję tę należy również stosować do celów obliczania KSA, aby zapewnić spójność między wzorem na KA a obliczaniem KSA. Ponadto należy zmienić art. 255 ust. 6 akapit drugi w celu zwiększenia jasności co do faktu, że ten KSA powinno się obliczać na podstawie wartości ekspozycji z tytułu ekspozycji bazowych przed odliczeniem wszelkich korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego i dodatkowych korekt wartości takich ekspozycji bazowych (a nie po ich odliczeniu);

–traktowanie ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, przy obliczaniu punktów inicjujących i kończących określonych w art. 256. Należy doprecyzować, że saldo należności puli sekurytyzowanych ekspozycji powinno – do celów obliczania punktów inicjujących i kończących transz – zostać zmniejszone o kwotę strat już przypisanych do transz w odniesieniu do ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, które nadal są uwzględnione w portfelu sekurytyzacyjnym. Ma to na celu zapewnienie, aby obliczanie punktów inicjujących i kończących transzy odpowiednio odzwierciedlało saldo sekurytyzowanych ekspozycji. Ma to znaczenie w przypadku transzy, która została poddana odpisowi obniżającemu wartość w celu odzwierciedlenia strat z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji, które pozostają w sekurytyzowanym portfelu. Zgodnie z doprecyzowaniem zawartym w art. 256 należy zmienić art. 261 ust. 2 w celu doprecyzowania, że do celów wzoru na parametr W kwota nominalna ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, jest wartością księgową ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, pomniejszoną o wszelkie kwoty, o które dokonano już odpisu obniżającego wartość transz w celu pokrycia strat z tytułu tych ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, lub strat, które zostały pokryte przez marżę nadwyżkową;

–obliczanie K dla pul mieszanych zgodnie z art. 259 ust. 7. KSA 19 należy zastąpić KA we wzorze określającym obliczanie KIRB dla pul mieszanych. KA jest bardziej właściwe we wzorze niż KSA, ponieważ KA odzwierciedla wymogi kapitałowe, które mają być stosowane we wzorze dla ekspozycji w puli mieszanej, które ujmuje się według metody SEC-SA.

–Wyjaśnienia dotyczące obliczania ogólnego pułapu wymogów kapitałowych dla pozycji sekurytyzacyjnej zgodnie z art. 268 ust. 1. Art. 268 ust. 1 zmienia się w celu dostosowania obliczania ogólnego pułapu wymogów kapitałowych dla pozycji sekurytyzacyjnej na podstawie art. 268 do zmiany wprowadzonej w odniesieniu do sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych w art. 269a ust. 5 CRR. W związku z tym jednostki inicjujące stosujące metodę SEC-IRBA w przypadku sekurytyzacji ekspozycji innych niż nieobsługiwane powinny odliczyć korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego od składnika KIRB dotyczącego oczekiwanych strat (wymogi kapitałowe dla ekspozycji bazowych) do celów obliczenia ogólnego pułapu zgodnie z art. 268, podobnie jak jest to dozwolone w przypadku sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych. Ma to na celu zapewnienie spójności z metodą IRB przy obliczaniu wymogów kapitałowych przed sekurytyzacją, a tym samym z pułapem zgodnie z art. 268. Ponadto należy zmienić art. 268 ust. 1 w celu usunięcia istniejącego ograniczenia, zgodnie z którym inwestorzy stosujący metody SEC-SA i SEC-ERBA nie mogą stosować pułapu wymogów kapitałowych, ponieważ ograniczenie to nie jest uzasadnione;

–wyłączenie w pełni skapitalizowanych transz z obliczeń wartości V (tj. największej części udziału, jaki instytucja posiada w odnośnych transzach) zgodnie z art. 268 ust. 3 CRR. Należy uwzględnić opcję wyłączenia z obliczania wartości V (tj. największej części udziału, jaki instytucja posiada w odnośnych transzach) zgodnie z art. 268 ust. 3 CRR każdej transzy w pełnej kwocie, do której jednostka inicjująca stosuje wagę ryzyka równą 1 250 % lub która jest odliczana od pozycji kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. k). Maksymalny wymóg kapitałowy powinien być sumą wymogów kapitałowych obliczonych zgodnie z rozdziałem 2 lub 3 w odniesieniu do „ekspozycji bazowych po odliczeniu”, tj. całkowitej ekspozycji bazowej po odliczeniu wartości ekspozycji w stosunku do wyłączonej transzy, pomnożonej przez zmienioną wartość V i sumę wartości ekspozycji (które są równe wymogom kapitałowym po sekurytyzacji) pozycji sekurytyzacyjnych wyłączonych z obliczania wartości V. Zakres tej opcji powinien być tak szeroki, jak proponowany zmieniony zakres art. 268 ust. 1;

–należy dodać motyw 11 w celu wyjaśnienia uzasadnienia art. 254 ust. 2 dotyczącego zasad ilościowych dotyczących przejścia na metodę SEC-ERBA oraz zamierzonego zakresu stosowania tego wymogu. Celem jest zapewnienie spójnej interpretacji i spójnego stosowania tego wymogu przez właściwe organy i instytucje w całej Unii. W motywie należy doprecyzować, że artykuł ten ma na celu uniknięcie obowiązkowego stosowania metody SEC-ERBA w odniesieniu do transakcji, w przypadku których to pułap państwa – a nie profil ryzyka transakcji – jest dominującym czynnikiem przy określaniu wag ryzyka według tej metody;

–sprawozdania dotyczące sekurytyzacji bilansowych STS zgodnie z art. 270 ust. 2 i 3. Upoważnienie Komisji i EUNB do sporządzania sprawozdań na temat sekurytyzacji bilansowych STS należy zastąpić upoważnieniem EUNB do sporządzania bardziej ogólnego sprawozdania z monitorowania na podstawie art. 506d ust. 2 oraz upoważnieniem Komisji do sporządzania bardziej ogólnego sprawozdania na podstawie art. 506d ust. 1.

2025/0825 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych w odniesieniu do wymogów dotyczących ekspozycji sekurytyzacyjnych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 20 ,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego 21 ,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów 22 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Transakcje sekurytyzacyjne są ważnym elementem dobrze funkcjonujących rynków finansowych, ponieważ pomagają w dywersyfikacji źródeł finansowania instytucji kredytowych i umożliwiają uwolnienie kapitału regulacyjnego, który można następnie wykorzystać w celu wsparcia dodatkowej akcji kredytowej. Ponadto sekurytyzacje zapewniają instytucjom kredytowym i innym uczestnikom rynku dodatkowe możliwości inwestycyjne ze szczególnymi zależnościami ryzyko/zwrot. Umożliwia to zarówno większą dywersyfikację portfela, jak i redystrybucję ryzyka w szerszym systemie finansowym. Ułatwia to również przepływ finansowania do przedsiębiorstw i osób fizycznych zarówno w państwach członkowskich, jak i w wymiarze transgranicznym w całej Unii.

(2)Aby Unia pozostała odporna i konkurencyjna, potrzebuje znacznych inwestycji. Ramy sekurytyzacji mogą przyczynić się do bardziej zróżnicowanego systemu finansowego i większego podziału ryzyka. Istnieją jednak istotne przeszkody dla emisji sekurytyzacji i inwestowania w sekurytyzacje. Przeszkody te negatywnie wpływają na rozwój rynku sekurytyzacji. Regulacyjne wymogi kapitałowe określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 23 w odniesieniu do instytucji inicjujących lub sponsorujących sekurytyzacje lub inwestujących w sekurytyzacje nie są wystarczająco wrażliwe na ryzyko, a także uwzględniają nieuzasadniony poziom ostrożności. W obecnych wymogach nie ujęto dokładnie dobrych wyników kredytowych sekurytyzacji w Unii oraz czynników ograniczających ryzyko, które zostały wprowadzone w unijnych ramach regulacyjnych i nadzorczych dotyczących sekurytyzacji. Ramy te znacznie ograniczyły ryzyko agencyjne i ryzyko modelu związane z transakcjami sekurytyzacyjnymi.

(3)Należy zmienić wymogi kapitałowe dotyczące sekurytyzacji określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, aby zwiększyć wrażliwość na ryzyko i ograniczyć nadmierną kapitalizację poprzez lepsze dostosowanie sposobu ujmowania ryzyka bazowego w kapitale. Ponadto należy wprowadzić ukierunkowane zmiany w celu ograniczenia nieuzasadnionych rozbieżności między wymogami kapitałowymi w ramach dwóch różnych metod: metody sekurytyzacji opartej na ratingach wewnętrznych (SEC-IRBA) i standardowej metody sekurytyzacji (SEC-SA). Takie ograniczenie powinno zwiększyć udział mniejszych i średniej wielkości instytucji kredytowych stosujących standardową metodę.

(4)Dolne limity wagi ryzyka to minimalne wagi ryzyka, które instytucje kredytowe muszą stosować w odniesieniu do swoich uprzywilejowanych ekspozycji sekurytyzacyjnych, nawet jeżeli obliczenia kapitału sugerują, że można zastosować niższą wagę ryzyka. Dolne limity wagi ryzyka dla uprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych powinny być bardziej wrażliwe na ryzyko, co umożliwi odzwierciedlenie ryzyka związanego z bazową pulą ekspozycji poszczególnych sekurytyzacji. Uprzywilejowane pozycje sekurytyzacyjne w ramach sekurytyzacji portfeli o niskim ryzyku powinny mieć możliwość korzystania z niższych dolnych limitów wagi ryzyka niż uprzywilejowane pozycje sekurytyzacyjne w ramach sekurytyzacji portfeli o wyższym ryzyku. Ta nowa metoda, która oznaczałaby, że dolne limity wagi ryzyka oblicza się na podstawie określonego wzoru, powinna zastąpić istniejącą metodę, zgodnie z którą dolne limity wagi ryzyka ustala się na stałych poziomach, niezależnie od jakości kredytowej bazowej puli ekspozycji. Nowy wzór powinien umożliwiać odzwierciedlenie statusu prostej, przejrzystej i standardowej (STS) sekurytyzacji lub statusu sekurytyzacji innej niż STS. Aby uniknąć nadmiernego obniżenia wymogów kapitałowych, należy wprowadzić minimalny próg dolnych limitów wagi ryzyka.

(5)Aby zapewnić większą wrażliwość na ryzyko w ramach sekurytyzacji, przy jednoczesnym utrzymaniu ostrożnościowego traktowania regulacyjnego, należy dostosować, w przypadku metody SEC-IRBA, wzór na współczynnik (p) w celu obniżenia dolnego limitu i zmniejszenia współczynnika korygującego, a także należy wprowadzić górny limit współczynnika (p), głównie w odniesieniu do uprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych inicjujących/sponsorujących instytucji kredytowych. Z tego samego powodu w przypadku metody SEC-SA należy zmniejszyć współczynnik (p) w odniesieniu do uprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych. Zmiany współczynnika (p) dla nieuprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych powinny być minimalne, aby zapobiec niedokapitalizowaniu tych pozycji. Zmiany współczynnika (p) dla pozycji inwestorów w sekurytyzacjach innych niż STS oraz w nieuprzywilejowanych pozycjach sekurytyzacyjnych w sekurytyzacjach STS powinny być minimalne, ponieważ pozycje te nie charakteryzują się ograniczonym ryzykiem agencyjnym i ryzykiem modelu.

(6)Uprzywilejowane pozycje sekurytyzacyjne są odporne, jeżeli sekurytyzacja spełnia szereg kryteriów kwalifikowalności w dniu powstania i następnie na bieżąco. Ten zestaw kryteriów kwalifikowalności zapewnia ochronę uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej oraz ogranicza ryzyko agencyjne i ryzyko modelu. Takie odporne pozycje sekurytyzacyjne powinny korzystać z dodatkowych obniżeń dolnych limitów wagi ryzyka i współczynnika (p) w porównaniu z pozycjami, które nie spełniają kryteriów kwalifikowalności. Pozycje inwestorów instytucji kredytowych inwestujących w uprzywilejowane pozycje sekurytyzacyjne w ramach sekurytyzacji innych niż STS nie powinny mieć możliwości korzystania z tych dodatkowych obniżeń, ponieważ nie charakteryzują się one zmniejszonym ryzykiem agencyjnym i ryzykiem modelu.

(7)Ze względu na zmiany dolnego limitu wagi ryzyka dla uprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych oraz zmiany współczynnika (p) w metodach SEC-IRBA i SEC-SA należy odpowiednio ponownie skalibrować wagi ryzyka w tabelach przeglądowych według metody SEC-ERBA.

(8)Należy wprowadzić zmiany w ramach dotyczących przeniesienia istotnej części ryzyka w celu wyeliminowania zidentyfikowanych w tych ramach ograniczeń w odniesieniu do obecnych testów mechanicznych służących do pomiaru znaczenia ryzyka przenoszonego w drodze sekurytyzacji, szczególnych cech strukturalnych transakcji sekurytyzacyjnych, które mogą być szkodliwe dla spełnienia wymogów dotyczących przeniesienia istotnej części ryzyka, oraz procesów stosowanych przez właściwe organy w celu oceny przeniesienia istotnej części ryzyka, a także w celu zwiększenia spójności i przewidywalności tych ram. Przewidywalność ocen nadzorczych przeniesienia istotnej części ryzyka należy zwiększyć poprzez określenie głównych elementów oceny przeniesienia istotnej części ryzyka w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, w tym szerokiej koncepcji nowego testu przeniesienia istotnej części ryzyka. Sposób wdrażania szczegółów technicznych testu, wymogi dotyczące cech strukturalnych transakcji oraz zasady procesu oceny należy określić w regulacyjnych standardach technicznych opracowanych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB).

(9)Należy wprowadzić nowy test metody oparty na zasadach, który zastąpi istniejące testy mechaniczne, w celu pomiaru znaczenia ryzyka przenoszonego w drodze sekurytyzacji. Biorąc pod uwagę jej bardzo ograniczone zastosowanie, obecną metodę opartą na zezwoleniach, w której przeniesienie istotnej części ryzyka osiąga się za pomocą zezwolenia udzielonego przez właściwy organ, należy usunąć i nie powinna ona być już dozwolona. Aby jeszcze bardziej usprawnić ocenę przeniesienia istotnej części ryzyka oraz zwiększyć przejrzystość i przewidywalność dla jednostek inicjujących, należy wprowadzić nowy wymóg, aby jednostki inicjujące przedkładały samoocenę w celu wykazania, że wymogi dotyczące przeniesienia istotnej części ryzyka są spełnione, w tym w warunkach skrajnych. W ramach samooceny jednostki inicjujące powinny opracować analizę modelu przepływów pieniężnych w celu dostarczenia dowodów na odporność przeniesienia istotnej części ryzyka.

(10)Aby zwiększyć efektywność ocen nadzorczych przeniesienia istotnej części ryzyka, należy zharmonizować zasady oceny nadzorczej przeniesienia istotnej części ryzyka na poziomie Unii. EUNB powinien określić takie zasady w regulacyjnych standardach technicznych, które powinny również obejmować ogólne zasady dotyczące przyspieszonej procedury kwalifikowania sekurytyzacji.

(11)W przepisach szczegółowych rozporządzenia (UE) nr 575/2013 należy wprowadzić ukierunkowane zmiany, aby zwiększyć spójność techniczną i zapewnić dalsze wyjaśnienia dotyczące uzasadnienia niektórych postanowień obecnych ram. Aby zapewnić spójną interpretację art. 254 ust. 2 przez właściwe organy i instytucje kredytowe w całej Unii, należy również sprecyzować, że artykuł ten ma na celu uniknięcie obowiązkowego stosowania metody SEC-ERBA w odniesieniu do transakcji, w przypadku których rating jest ograniczony ze względu na pułap państwa, a nie profil ryzyka transakcji, który to pułap jest dominującym czynnikiem przy określaniu wag ryzyka według tej metody.

(12)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 575/2013.

(13)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(14)W terminie czterech lat od wejścia w życie Komisja, po konsultacji z EUNB, powinna rozważyć, czy w perspektywie średnio- i długoterminowej należy wprowadzić bardziej zasadniczą zmianę we wzorach na wagę ryzyka i funkcjach wagi ryzyka, aby umożliwić – w kompleksowy sposób – osiągnięcie większej wrażliwości na ryzyko, zapewnienie bardziej proporcjonalnych poziomów braku neutralności kapitałowej, złagodzenie zjawiska nagłych spadków oraz zaradzenie strukturalnym ograniczeniom obecnych ram,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 238 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Uznaje się, że zachęta występuje w opcjach wykupu typu time call tylko wtedy, gdy klauzule umowne ustalone przy zawieraniu umowy zawierają warunki, w odniesieniu do których można oczekiwać, że warunki te zostały włączone do dokumentacji transakcji w celu zwiększenia korzyści płynących z wykonania opcji wykupu typu time call.”;

2)w art. 242 wprowadza się następujące zmiany:

a)pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6) »uprzywilejowana pozycja sekurytyzacyjna« oznacza pozycję z punktem inicjującym powyżej KIRB lub KA oraz wspartą lub zabezpieczoną pierwszym wezwaniem do spłaty wszystkich ekspozycji bazowych, bez uwzględnienia dla tych celów kwot należnych z tytułu kontraktów na stopę procentową lub pochodnych instrumentów walutowych, opłat lub innych podobnych płatności oraz niezależnie od jakichkolwiek różnic w terminach zapadalności w odniesieniu do jednej lub większej liczby innych transz uprzywilejowanych, z którymi dana pozycja dzieli straty na zasadzie proporcjonalnej;”;

b)uchyla się pkt 18;

3)w art. 243 wprowadza się następujące zmiany:

a)tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 243

Kryteria zróżnicowanego traktowania kapitału”;

b)w ust. 2 lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

1)pkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) 60 % na podstawie indywidualnej ekspozycji, w przypadku gdy ekspozycja ma charakter pożyczki zabezpieczonej hipoteką na nieruchomości komercyjnej;”;

2)uchyla się ppkt (iii);

c)dodaje się ust. 3, 4 i 5 w brzmieniu:

„3. Pozycja uprzywilejowana w ramach sekurytyzacji STS kwalifikuje się do traktowania określonego w art. 260 ust. 2, art. 262 ust. 2, art. 264 ust. 2a i art. 264 ust. 3a, jeżeli spełnione są następujące wymogi:

a)w przypadku pozycji w programie ABCP lub transakcji ABCP:

b)wymogi określone w art. 243 ust. 1;

c)w dniu powstania i następnie na bieżąco punkt inicjujący uprzywilejowaną pozycję sekurytyzacyjną określa się w następujący sposób:

A >= 1,5 * KA w przypadku stosowania SEC-SA lub SEC-ERBA, lub

A >= 1,1 * (EL * WAL pierwotnego sekurytyzowanego portfela referencyjnego + UL) w przypadku stosowania SEC-IRBA;

d)w przypadku pozycji w ramach sekurytyzacji innej niż program ABCP lub transakcja ABCP:

e)wymogi określone w art. 243 ust. 2;

f)w dniu powstania i następnie na bieżąco punkt inicjujący uprzywilejowaną pozycję sekurytyzacyjną określa się w następujący sposób:

A >= 1,5 * KA w przypadku stosowania SEC-SA lub SEC-ERBA, lub

A >= 1,1 * (EL * WAL pierwotnego sekurytyzowanego portfela referencyjnego + UL) w przypadku stosowania SEC-IRBA.

4. Uprzywilejowana pozycja sekurytyzacyjna w ramach sekurytyzacji innej niż STS kwalifikuje się do traktowania określonego w art. 259 ust. 1b, art. 261 ust. 1b, art. 263 ust. 2a i art. 263 ust. 3a, jeżeli spełnione są następujące wymogi w dniu powstania i następnie na bieżąco:

a)w przypadku sekurytyzacji bilansowej:

1)wymóg określony w art. 26c ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 i wymogi określone w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2024/920;

2)wymogi określone w art. 26e ust. 8, 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402;

3)punkt inicjujący uprzywilejowaną pozycję sekurytyzacyjną określa się w następujący sposób:

A >= 1,5 * KA w przypadku stosowania SEC-SA lub SEC-ERBA, lub

A >= 1,1 * (EL * WAL pierwotnego sekurytyzowanego portfela referencyjnego + UL) w przypadku stosowania SEC-IRBA;

4)wymóg określony w art. 243 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia;

5)pozycja nie jest pozycją inwestora;

b)w przypadku programu ABCP lub transakcji ABCP:

1)wymogi określone w art. 24 ust. 17 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2402;

2)punkt inicjujący uprzywilejowaną pozycję sekurytyzacyjną określa się w następujący sposób:

A >= 1,5 * KA w przypadku stosowania SEC-SA lub SEC-ERBA, lub

A >= 1,1 * (EL * WAL pierwotnego sekurytyzowanego portfela referencyjnego + UL) w przypadku stosowania SEC-IRBA;

3)wymogi określone w art. 243 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia;

4)pozycja nie jest pozycją inwestora;

c)w przypadku sekurytyzacji tradycyjnej innej niż ABCP:

1)wymogi określone w art. 21 ust. 4 lit. b) i w art. 21 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402;

2)punkt inicjujący uprzywilejowaną pozycję sekurytyzacyjną określa się w następujący sposób:

A >= 1,5 * KA w przypadku stosowania SEC-SA lub SEC-ERBA, lub

A >= 1,1 * (EL * WAL pierwotnego sekurytyzowanego portfela referencyjnego + UL) w przypadku stosowania SEC-IRBA;

3)wymóg określony w art. 243 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia; pozycja nie jest pozycją inwestora.

5. Do celów ust. 3 i 4 WAL (średni ważony okres trwania) pierwotnego portfela referencyjnego oblicza się poprzez ważenie w czasie, aż do oczekiwanego terminu zapadalności transakcji, wyłącznie spłat kwot głównych z sekurytyzowanych ekspozycji, bez uwzględniania jakichkolwiek płatności związanych z opłatami lub odsetkami należnymi od dłużników sekurytyzowanych ekspozycji, a w przypadku sekurytyzacji syntetycznych – bez uwzględniania jakichkolwiek założeń dotyczących przedterminowej spłaty. W przypadku transakcji z okresem uzupełnienia WAL jest sumą pozostałego okresu uzupełnienia powiększonego o pozostały średni ważony okres trwania portfela referencyjnego mierzony od końca tego okresu uzupełnienia. WAL nie może przekraczać pięciu lat.”;

4)art. 244 i 245 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 244

Sekurytyzacja tradycyjna

1.Instytucja inicjująca sekurytyzację tradycyjną może wyłączyć sekurytyzowane ekspozycje ze swoich obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz, stosownie do sytuacji, kwot oczekiwanej straty, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)istotna część ryzyka kredytowego związana z sekurytyzowanymi ekspozycjami została przeniesiona na osoby trzecie lub instytucja inicjująca stosuje wagę ryzyka równą 1 250 % wobec wszystkich pozycji sekurytyzacyjnych, które posiada w ramach tej sekurytyzacji, lub odejmuje te pozycje sekurytyzacyjne od pozycji kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. k);

b)spełnione są warunki skutecznego przeniesienia ryzyka w przypadku sekurytyzowanych ekspozycji, o których to warunkach jest mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

2.Istotną część ryzyka kredytowego uznaje się za przeniesioną na osoby trzecie, jeżeli po przydzieleniu oczekiwanej straty w całym okresie życia ekspozycji bazowych do transz sekurytyzacyjnych udział ważonych kwot nieoczekiwanych strat z tytułu ekspozycji bazowych przypisanych do pozycji sekurytyzacyjnych, które instytucja inicjująca przeniosła na osoby trzecie, wynosi co najmniej 50 % wszystkich ważonych kwot nieoczekiwanych strat z tytułu ekspozycji bazowych przypisanych do wszystkich transz sekurytyzacyjnych według następującego wzoru:

gdzie:

–RWEAi oznacza kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem transzy i.

–ULi oznacza kwotę nieoczekiwanych strat przypisanych do transzy i, jeżeli nieoczekiwana strata jest równa kwotom ekspozycji ważonych ryzykiem, które instytucja inicjująca obliczyłaby zgodnie z rozdziałem 2 lub 3, stosownie do przypadku, w odniesieniu do ekspozycji bazowych w taki sposób, jakby nie były one objęte sekurytyzacją, pomnożoną przez 8 %.

–UL_transi oznacza kwotę ULi przypisaną do przeniesionych pozycji sekurytyzacyjnych w transzy i.

Do celów niniejszego wzoru kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem, które byłyby obliczone zgodnie z rozdziałem 3, nie obejmują kwoty oczekiwanych strat związanych ze wszystkimi ekspozycjami bazowymi danej sekurytyzacji, w tym z ekspozycjami bazowymi, których dotyczy niewykonanie zobowiązania i które wciąż stanowią część puli.

3.Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 właściwe organy mogą wymagać, aby instytucja inicjująca w indywidualnych przypadkach przekazała osobom trzecim ważoną kwotę nieoczekiwanych strat przekraczającą 50 %, o której mowa w tym ustępie, lub sprzeciwiła się przeniesieniu istotnej części ryzyka kredytowego. Środki, o których mowa w niniejszym ustępie, mogą zostać nałożone w celu zaradzenia niedociągnięciom w zarządzaniu systemami i mechanizmami kontroli lub innym błędom w zarządzaniu wewnętrznym instytucji inicjującej, w tym w celu uwzględnienia jeszcze niewykonanych planów działań naprawczych opracowanych po przeprowadzeniu kontroli nadzorczych, lub jeżeli właściwy organ uzna, że ryzyko kredytowe przeniesione na mocy ust. 2 jest niewystarczające do uwzględnienia niektórych szczególnych lub złożonych cech sekurytyzacji lub prowadzi do nieproporcjonalnej ulgi w kapitale.

4.Oprócz wymogów określonych w ust. 1, 2 i 3 muszą być również spełnione wszystkie następujące warunki skutecznego przeniesienia ryzyka:

a)dokumentacja dotycząca transakcji odzwierciedla istotę ekonomiczną sekurytyzacji;

b)pozycje sekurytyzacyjne nie stanowią zobowiązań płatniczych instytucji inicjującej;

c)ekspozycje bazowe znajdują się poza zasięgiem instytucji inicjującej oraz jej wierzycieli w sposób, który spełnia wymóg określony w art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/2402;

d)instytucja inicjująca nie zachowuje kontroli nad ekspozycjami bazowymi;

e)dokumentacja sekurytyzacji nie zawiera warunków, które nakładają na instytucję inicjującą obowiązek zmiany ekspozycji bazowych w celu poprawy średniej jakości puli lub zwiększają dochód wypłacany posiadaczom pozycji sekurytyzacyjnych lub w inny sposób podnoszą jakość tych pozycji w odpowiedzi na pogorszenie się jakości kredytowej ekspozycji bazowych;

f)w stosownych przypadkach z dokumentacji transakcji jasno wynika, że jednostka inicjująca lub jednostka sponsorująca mogą zakupić lub odkupić pozycje sekurytyzacyjne lub dokonać restrukturyzacji, odkupu lub zastąpienia ekspozycji bazowych poza swoje zobowiązania umowne jedynie w przypadku, gdy takie transakcje zostały przeprowadzone zgodnie z warunkami panującymi na rynku, a strony tych transakcji działają we własnym interesie jako wolne i niezależne podmioty (na warunkach rynkowych);

g)transakcja sekurytyzacyjna nie wykazuje żadnych cech strukturalnych uniemożliwiających lub znacząco osłabiających skuteczne przeniesienie ryzyka kredytowego na osoby trzecie w sposób zrównoważony lub, w przypadku gdy występuje którakolwiek z tych cech, transakcja posiada odpowiednie zabezpieczenia;

h)w przypadku gdy opcja odkupu końcowego jest dostępna, spełnia ona również wszystkie następujące warunki:

1)opcja może zostać zrealizowana według uznania instytucji inicjującej;

2)opcję można zrealizować wyłącznie wtedy, gdy niespłacone pozostaje nie więcej niż 10 % pierwotnej wartości ekspozycji bazowych;

3)opcji nie skonstruowano w sposób mający na celu uniknięcie przypisania strat do pozycji wsparcia jakości kredytowej lub innych pozycji posiadanych przez inwestorów w ramach sekurytyzacji ani w jakikolwiek inny sposób mający zapewnić wsparcie jakości kredytowej;

i)instytucja inicjująca otrzymała opinię wykwalifikowanego doradcy prawnego, potwierdzającą, że sekurytyzacja spełnia warunki określone w lit. c) niniejszego ustępu.

Do celów lit. d) uznaje się, że kontrola nad ekspozycjami bazowymi została zachowana w przypadku, gdy jednostka inicjująca ma prawo odkupu od jednostki przejmującej uprzednio przeniesionych ekspozycji w celu realizacji związanych z nimi zysków lub jeżeli w inny sposób wymaga się od jednostki inicjującej ponownego przejęcia przeniesionego ryzyka. Zachowanie przez instytucję inicjującą praw lub obowiązków dotyczących administrowania w odniesieniu do ekspozycji bazowych nie stanowi samo w sobie kontroli nad ekspozycjami.

5.Warunki przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego, o których mowa w ust. 2 i 3, muszą być spełnione w momencie zainicjowania sekurytyzacji obejmującej okres trwania transakcji zarówno w warunkach podstawowych, jak i w warunkach skrajnych, pod warunkiem że po zainicjowaniu sekurytyzacji nie zostaną wprowadzone do transakcji żadne zmiany strukturalne. Wymogi, o których mowa w ust. 4, muszą być spełniane na bieżąco. Instytucja inicjująca przedkłada właściwemu organowi samoocenę w celu wykazania spełnienia warunków skutecznego przeniesienia ryzyka kredytowego i, w stosownych przypadkach, przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego, o których mowa w ust. 1–4.

6.W przypadku niektórych transakcji, które nie wykazują cech problematycznych, właściwe organy mogą zastosować przyspieszoną uproszczoną procedurę oceny.

7.EUNB opracowuje regulacyjne standardy techniczne w celu określenia:

a)warunków spełnienia wymogu dotyczącego przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu i w art. 245 ust. 2, w szczególności:

1)obliczenia oczekiwanych strat w całym okresie życia ekspozycji bazowych i ich alokacji do celów ust. 2 niniejszego artykułu i art. 245 ust. 2;

2)przypisania nieoczekiwanych strat z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji do transz sekurytyzacyjnych do celów ust. 2 niniejszego artykułu i art. 245 ust. 2;

3)obliczenia ważonych kwot nieoczekiwanych strat w odniesieniu do przypisania nieoczekiwanych strat z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji do transz sekurytyzacyjnych określonych w ust. 2 niniejszego artykułu i w art. 245 ust. 2;

b)cech strukturalnych i zabezpieczeń, o których mowa odpowiednio w art. 244 ust. 4 lit. g) i art. 245 ust. 4 lit. f), w szczególności zakresu klauzul prawnych dotyczących przedterminowego zakończenia sekurytyzacji;

c)minimalnych wymogów dotyczących samooceny dokonywanej przez instytucję inicjującą, o której mowa w art. 244 ust. 5 i art. 245 ust. 5, w tym w celu określenia scenariuszy, które należy zastosować;

d)warunków stosowania przez właściwe organy art. 244 ust. 2 i 3 oraz art. 245 ust. 2 i 3 w odniesieniu do transakcji sekurytyzacyjnych i instytucji inicjujących;

e)ogólnych zasad dotyczących procesu przeglądu i oceny warunków spełnienia wymogu dotyczącego przeniesienia ryzyka kredytowego zgodnie z art. 244 ust. 1–4 i art. 245 ust. 1–4 oraz ogólnych zasad dotyczących niektórych sekurytyzacji, które kwalifikują się do przyspieszonej uproszczonej procedury oceny, o której mowa w art. 244 ust. 6 i art. 245 ust. 6;

f)niezbędnych dostosowań do celów stosowania art. 244 i 245 w odniesieniu do sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych.

EUNB przedłoży Komisji wspomniane projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [18 miesięcy od dnia wejścia w życie] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

8.Do dnia 31 marca każdego roku właściwe organy powiadamiają EUNB o wszystkich sekurytyzacjach ocenionych zgodnie z ust. 1–7 w poprzednim roku. Powiadomienie musi zawierać wszystkie informacje niezbędne do obliczenia wskaźnika, o którym mowa w ust. 2, oraz informacje na temat odpowiednich cech strukturalnych. Informacje te obejmują co najmniej podział według wielkości, grubości i kwot transz, LGD portfela, EL, LTEL i UL, WAL ekspozycji bazowych oraz wagi ryzyka transz, a także informacje na temat tego, czy zastosowano środki, o których mowa w ust. 3.

Artykuł 245

Sekurytyzacja syntetyczna

1.Instytucja inicjująca sekurytyzację syntetyczną może obliczać kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz, w stosownych przypadkach, kwoty oczekiwanej straty, w odniesieniu do ekspozycji bazowych zgodnie z art. 251 i 252, w przypadku gdy spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:

a)istotna część ryzyka kredytowego związana z sekurytyzowanymi ekspozycjami została przeniesiona na osoby trzecie lub instytucja inicjująca stosuje wagę ryzyka równą 1 250 % wobec wszystkich pozycji sekurytyzacyjnych, które posiada w ramach tej sekurytyzacji, lub odejmuje te pozycje sekurytyzacyjne od pozycji kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. k);

b)spełnione są warunki skutecznego przeniesienia ryzyka w przypadku sekurytyzowanych ekspozycji, o których to warunkach jest mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

2.Istotną część ryzyka kredytowego uznaje się za przeniesioną na osoby trzecie, jeżeli po przydzieleniu oczekiwanej straty w całym okresie życia ekspozycji bazowych do transz sekurytyzacyjnych udział ważonych kwot nieoczekiwanych strat z tytułu ekspozycji bazowych przypisanych do pozycji sekurytyzacyjnych, które instytucja inicjująca przeniosła na osoby trzecie, wynosi co najmniej 50 % wszystkich ważonych kwot nieoczekiwanych strat z tytułu ekspozycji bazowych przypisanych do wszystkich transz sekurytyzacyjnych według następującego wzoru:

gdzie:

–RWEAi oznacza kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem transzy i.

–ULi oznacza kwotę nieoczekiwanych strat przypisanych do transzy i, jeżeli nieoczekiwana strata jest równa kwotom ekspozycji ważonych ryzykiem, które instytucja inicjująca obliczyłaby zgodnie z rozdziałem 2 lub 3, stosownie do przypadku, w odniesieniu do ekspozycji bazowych w taki sposób, jakby nie były one objęte sekurytyzacją, pomnożoną przez 8 %.

–UL_transi oznacza kwotę ULi przypisaną do przeniesionych pozycji sekurytyzacyjnych w transzy i.

Do celów niniejszego wzoru kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem, które byłyby obliczone zgodnie z rozdziałem 3, nie obejmują kwoty oczekiwanych strat związanych ze wszystkimi ekspozycjami bazowymi danej sekurytyzacji, w tym z ekspozycjami bazowymi, których dotyczy niewykonanie zobowiązania i które wciąż stanowią część puli.

3.Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 właściwe organy mogą wymagać, aby instytucja inicjująca w indywidualnych przypadkach przekazała osobom trzecim ważoną kwotę nieoczekiwanych strat przekraczającą 50 %, o której mowa w tym ustępie, lub sprzeciwiła się przeniesieniu istotnej części ryzyka. W stosownych przypadkach właściwe organy mogą nałożyć środki, o których mowa w niniejszym ustępie, w celu zaradzenia niedociągnięciom w zarządzaniu systemami i mechanizmami kontroli lub innym błędom w zarządzaniu wewnętrznym instytucji inicjującej, w tym w celu uwzględnienia jeszcze niewykonanych planów działań naprawczych opracowanych po przeprowadzeniu kontroli nadzorczych, lub jeżeli właściwy organ uzna, że ryzyko kredytowe przeniesione na mocy ust. 2 jest niewystarczające do uwzględnienia niektórych szczególnych lub złożonych cech sekurytyzacji lub prowadzi do nieproporcjonalnej ulgi w kapitale.

4.Oprócz wymogów określonych w ust. 1, 2 i 3 muszą być również spełnione wszystkie następujące warunki skutecznego przeniesienia ryzyka:

a)dokumentacja dotycząca transakcji odzwierciedla istotę ekonomiczną sekurytyzacji;

b)ochrona kredytowa, za pomocą której przenoszone jest ryzyko kredytowe, jest zgodna z art. 249;

c)dokumentacja dotycząca sekurytyzacji nie zawiera warunków, które:

1)nakładają znaczne progi istotności, poniżej których uznaje się, że ochrona kredytowa nie jest uruchamiana w razie wystąpienia zdarzenia kredytowego;

2)zezwalają na wypowiedzenie ochrony wskutek pogorszenia jakości kredytowej ekspozycji bazowych;

3)nakładają na instytucję inicjującą obowiązek zmiany składu ekspozycji bazowych w celu poprawy średniej jakości puli; lub

4)zwiększają ponoszony przez instytucję koszt ochrony kredytowej lub dochód wypłacany posiadaczom pozycji w ramach sekurytyzacji w związku z pogorszeniem jakości kredytowej puli bazowej;

d)ochrona kredytowa jest egzekwowalna we wszystkich właściwych jurysdykcjach;

e)w stosownych przypadkach z dokumentacji transakcji jasno wynika, że jednostka inicjująca lub jednostka sponsorująca mogą zakupić lub odkupić pozycje sekurytyzacyjne lub dokonać restrukturyzacji, odkupu lub zastąpienia ekspozycji bazowych poza swoje zobowiązania umowne jedynie w przypadku, gdy takie transakcje zostały przeprowadzone zgodnie z warunkami panującymi na rynku, a strony tych transakcji działają we własnym interesie jako wolne i niezależne podmioty (na warunkach rynkowych);

f)transakcja sekurytyzacyjna nie wykazuje żadnych cech strukturalnych uniemożliwiających lub znacząco osłabiających skuteczne przeniesienie ryzyka kredytowego na osoby trzecie w sposób zrównoważony lub, w przypadku gdy występuje którakolwiek z tych cech, transakcja posiada odpowiednie zabezpieczenia;

g)w przypadku gdy opcja odkupu końcowego jest dostępna, spełnia ona również wszystkie następujące warunki:

1)opcja może zostać zrealizowana według uznania instytucji inicjującej;

2)opcję można zrealizować wyłącznie wtedy, gdy niespłacone pozostaje nie więcej niż 10 % pierwotnej wartości ekspozycji bazowych;

3)opcji nie skonstruowano w sposób mający na celu uniknięcie przypisania strat do pozycji wsparcia jakości kredytowej lub innych pozycji posiadanych przez inwestorów w ramach sekurytyzacji ani w jakikolwiek inny sposób mający zapewnić wsparcie jakości kredytowej;

h)w przypadku gdy opcja wykupu typu time call jest dostępna, opcję można wykonać dopiero po upływie okresu mierzonego od daty zamknięcia transakcji odpowiadającego początkowemu średniemu ważonemu okresowi trwania ekspozycji sekurytyzowanych lub po upływie okresu mierzonego od końca okresu uzupełnienia transakcji odpowiadającego średniemu ważonemu okresowi trwania transakcji na koniec tego okresu uzupełnienia;

i)instytucja inicjująca otrzymała opinię wykwalifikowanego doradcy prawnego, potwierdzającą, że sekurytyzacja spełnia warunki określone w lit. d) niniejszego ustępu.

5.Warunki przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego, o których mowa w ust. 2 i 3, muszą być spełnione w momencie zainicjowania sekurytyzacji obejmującej okres trwania transakcji zarówno w warunkach podstawowych, jak i w warunkach skrajnych, pod warunkiem że po zainicjowaniu sekurytyzacji nie zostaną wprowadzone do transakcji żadne zmiany strukturalne. Wymogi, o których mowa w ust. 4, muszą być spełniane na bieżąco. Instytucja inicjująca przedkłada właściwemu organowi samoocenę w celu wykazania spełnienia warunków skutecznego przeniesienia ryzyka kredytowego i, w stosownych przypadkach, przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego, o których mowa w ust. 1–4.

6.W przypadku niektórych transakcji, które nie wykazują cech problematycznych, właściwe organy mogą zastosować przyspieszoną uproszczoną procedurę oceny.

7.Do dnia 31 marca każdego roku właściwe organy powiadamiają EUNB o wszystkich sekurytyzacjach, dla których w poprzednim roku otrzymano samoocenę zgodnie z ust. 1–6. Powiadomienie musi zawierać wszystkie informacje niezbędne do obliczenia wskaźnika, o którym mowa w ust. 2, oraz informacje na temat odpowiednich cech strukturalnych. Informacje te obejmują co najmniej podział według wielkości, grubości i kwot transz, LGD portfela, EL, LTEL i UL, WAL ekspozycji bazowych oraz wagi ryzyka transz, a także informacje na temat tego, czy zastosowano środki, o których mowa w ust. 3.”;

5)w art. 248 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) wartością ekspozycji z tytułu pozabilansowej pozycji sekurytyzacyjnej jest jej wartość nominalna pomniejszona o wartość wszelkich stosownych korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego względem pozycji sekurytyzacyjnej zgodnie z art. 110, pomnożona przez stosowny współczynnik konwersji, jak określono w niniejszej literze. Współczynnik konwersji wynosi 100 %, z wyjątkiem przypadków linii zaliczek gotówkowych. Aby określić wartość ekspozycji z tytułu niewykorzystanej części linii zaliczek gotówkowych, można zastosować współczynnik konwersji równy 0 % do kwoty nominalnej instrumentu wsparcia płynności, który jest bezwarunkowo odwoływalny, pod warunkiem że spłata z tytułu wykorzystania instrumentu jest uprzywilejowana w stosunku do wszelkich innych roszczeń do przepływów pieniężnych z tytułu ekspozycji bazowych;”;

b)lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) instytucja inicjująca może odliczyć od wartości ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, której przypisano wagę ryzyka równą 1 250 % zgodnie z podsekcją 3 lub którą odliczono od kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. k), kwotę korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego względem ekspozycji bazowych zgodnie z art. 110, a także wszelkie niepodlegające odliczeniu rabaty cenowe przy zakupie związane z takimi ekspozycjami bazowymi w zakresie, w jakim takie rabaty spowodowały zmniejszenie funduszy własnych.

Kwotę korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego można odliczyć zgodnie z akapitem pierwszym lit. d) od wartości ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, której przypisano wagę ryzyka niższą niż 1 250 %, pod warunkiem że punkt inicjujący danej pozycji jest niższy niż KIRB lub KA. W takim przypadku do celów niniejszej litery pozycję sekurytyzacyjną uznaje się za dwie pozycje sekurytyzacyjne: pozycję z punktem inicjującym (A) równym KIRB lub KA oraz pozycję podporządkowaną z punktem inicjującym (A) niższym niż KIRB lub KA i z punktem kończącym (D) równym KIRB lub KA, a korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego można odliczyć wyłącznie od wartości ekspozycji pozycji sekurytyzacyjnej, która jest pozycją podporządkowaną z punktem inicjującym (A) niższym niż KIRB lub KA i z punktem kończącym (D) równym KIRB lub KA.”;

c)lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) wartość ekspozycji syntetycznej marży nadwyżkowej wyznaczonej w umowie obejmuje odpowiednio następujące pozycje:

1)wszelkie przychody z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji już ujętych przez instytucję inicjującą w jej rachunku zysków i strat zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, które instytucja inicjująca wyznaczyła w umowie dla transakcji jako syntetyczną marżę nadwyżkową, która jest nadal dostępna do pokrycia strat;

2)syntetyczną marżę nadwyżkową, którą instytucja inicjująca wyznaczyła w umowie w poprzednich okresach i która jest nadal dostępna do pokrycia strat;

3)syntetyczną marżę nadwyżkową, którą instytucja inicjująca wyznaczyła w umowie na bieżący okres obowiązywania umowy i która jest nadal dostępna do pokrycia strat;

4)syntetyczną marżę nadwyżkową, którą instytucja inicjująca wyznaczyła w umowie na przyszłe okresy obowiązywania umowy.

Do celów niniejszej litery w wartości ekspozycji nie uwzględnia się żadnej kwoty wyznaczonej jako zabezpieczenie lub wsparcie jakości kredytowej w związku z sekurytyzacją syntetyczną, która już podlega wymogowi dotyczącemu funduszy własnych zgodnie z niniejszym rozdziałem.”;

d)uchyla się akapity drugi, trzeci i czwarty;

6)w art. 254 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) w przypadku gdy nie można zastosować metody SEC-SA zgodnie z ust. 2 i 4 niniejszego artykułu, instytucja stosuje metodę SEC-ERBA zgodnie z art. 263 i 264 w odniesieniu do pozycji z ratingiem lub pozycji, wobec której można zastosować rating implikowany.”;

b)ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Bez uszczerbku dla ust. 1 lit. b) i c) niniejszego artykułu instytucja może stosować metodę wewnętrznych oszacowań do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do pozycji bez ratingu w programie ABCP lub transakcji ABCP zgodnie z art. 266, pod warunkiem że spełnione są warunki określone w art. 265. W przypadku gdy instytucja otrzymała zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznych oszacowań zgodnie z art. 265 ust. 2, a konkretna pozycja w programie ABCP lub transakcji ABCP mieści się w zakresie stosowania objętym takim zezwoleniem, instytucja stosuje tę metodę do obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem tej pozycji.”;

7)art. 255 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W przypadku gdy instytucja stosuje metodę SEC-SA zgodnie z podsekcją 3, oblicza ona KSA, mnożąc kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem, które zostałyby obliczone zgodnie z rozdziałem 2, w odniesieniu do ekspozycji, których nie dotyczy niewykonanie zobowiązania, jak gdyby nie zostały one objęte sekurytyzacją, przez 8 %, a następnie dzieląc wynik przez sumę wartości ekspozycji z tytułu ekspozycji bazowych, których nie dotyczy niewykonanie zobowiązania. KSA wyraża się w postaci ułamka dziesiętnego o wartości od zera do jednego.

Do celów niniejszego ustępu ekspozycje, których nie dotyczy niewykonanie zobowiązania, nie obejmują ekspozycji bazowych, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, o których mowa w art. 261 ust. 2.

Do celów niniejszego ustępu instytucje obliczają wartość ekspozycji z tytułu ekspozycji bazowych przed odliczeniem wszelkich korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego i dodatkowych korekt wartości zgodnie z art. 34 i 110 oraz innych redukcji funduszy własnych.”;

8)w art. 256 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„7. Do celów ust. 1 i 2 saldo należności puli ekspozycji bazowych w ramach sekurytyzacji pomniejsza się o kwotę strat już przypisanych do transz w odniesieniu do ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, uwzględnionych w sekurytyzowanym portfelu.”;

9)w art. 259 wprowadza się następujące zmiany:

a)formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Według metody SEC-IRBA kwotę ekspozycji ważonych ryzykiem dla danej pozycji sekurytyzacyjnej oblicza się, mnożąc wartość ekspozycji z tytułu pozycji obliczoną zgodnie z art. 248 przez mającą zastosowanie wagę ryzyka ustaloną w następujący sposób:”

b)tekst „gdzie: p = maks. [0,3; (A + B*(1/N) + C*KIRB + D * LGD + E*MT)] otrzymuje brzmienie:

„gdzie:

p = min. (1, maks. [0,3; 0,7 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla ekspozycji jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej z tytułu uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej, lub

p = min. (1, maks. [0,3; 1 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla innych ekspozycji.”;

c)dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. Kwota ekspozycji ważonych ryzykiem dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej obliczona zgodnie z ust. 1 podlega dolnemu limitowi obliczonemu w następujący sposób:

Dolny limit = maks. (12 %; 15 % * KIRB * 12,5)

1b. Kwota ekspozycji ważonych ryzykiem dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej obliczona zgodnie z ust. 1, która spełnia kryteria, o których mowa w art. 243 ust. 4, podlega dolnemu limitowi obliczonemu w następujący sposób:

Dolny limit = maks. (10 %; 15 % * KIRB * 12,5).”;

d)ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. W przypadku gdy pozycja jest zabezpieczona pulą mieszaną, a instytucja jest w stanie obliczyć KIRB dla co najmniej 95 % kwot ekspozycji bazowych zgodnie z art. 258 ust. 1 lit. a), instytucja oblicza narzut kapitałowy dla puli ekspozycji bazowych jako:

d * KIRB + (1 − d)KA”;

10)art. 260 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 260

Traktowanie sekurytyzacji STS według metody SEC-IRBA

1.Według metody SEC-IRBA wagę ryzyka pozycji w ramach sekurytyzacji STS oblicza się zgodnie z art. 259, z zastrzeżeniem następujących modyfikacji:

p = min. (0,5, maks. [0,2; 0,3 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej

p = min. (0,5, maks. [0,2; 0,5 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla nieuprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej

p = min. (0,5, maks. [0,3; 0,5 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla innych pozycji

Dolny limit wagi ryzyka dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej = maks. (7 %; 10 % * KIRB * 12,5).

2.Według metody SEC-IRBA wagę ryzyka pozycji w ramach sekurytyzacji STS spełniającej kryteria określone w art. 243 ust. 3 oblicza się zgodnie z art. 259, z zastrzeżeniem następujących modyfikacji:

p = min. (0,5, maks. [0,2; 0,3 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej, jednostki sponsorującej lub inwestora

p = min. (0,5, maks. [0,2; 0,5 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla nieuprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej

p = min. (0,5, maks. [0,3; 0,5 * (A + B * (1/N) + C * KIRB + D * LGD + E * MT)]) dla innych pozycji

Dolny limit wagi ryzyka dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej = maks. (5 %; 10 % * KIRB * 12,5).”;

11)w art. 261 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

1)formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Według metody SEC-SA kwotę ekspozycji ważonych ryzykiem dla danej pozycji sekurytyzacyjnej oblicza się, mnożąc wartość ekspozycji z tytułu pozycji obliczoną zgodnie z art. 248 przez mającą zastosowanie wagę ryzyka ustaloną w następujący sposób:”

2)tekst „p = 1 dla ekspozycji sekurytyzacyjnej, która nie jest ekspozycją resekurytyzacyjną” otrzymuje brzmienie:

„W przypadku pozycji sekurytyzacyjnej, która nie jest ekspozycją resekurytyzacyjną, p = 0,6 dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej; p = 1 dla innych pozycji sekurytyzacyjnych.”;

b)dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. Kwota ekspozycji ważonych ryzykiem dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej obliczona zgodnie z ust. 1 podlega dolnemu limitowi obliczonemu w następujący sposób:

Dolny limit = maks. (12 %; 15 % * KA * 12,5).

1b. Kwota ekspozycji ważonych ryzykiem obliczona zgodnie z ust. 1 dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej, która spełnia kryteria określone w art. 243 ust. 4, podlega dolnemu limitowi obliczonemu w następujący sposób:

Dolny limit = maks. (10 %; 15 % * KA * 12,5).”;

c)w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów niniejszego ustępu kwota nominalna ekspozycji bazowych, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, jest wartością księgową ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, pomniejszoną o wszelkie kwoty, o które dokonano odpisu obniżającego wartość transz w celu pokrycia strat z tytułu tych ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, lub strat, które zostały pokryte przez marżę nadwyżkową.”;

12)art. 262 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 262

Traktowanie sekurytyzacji STS według metody SEC-SA

1.Według metody SEC-SA wagę ryzyka pozycji w ramach sekurytyzacji STS oblicza się zgodnie z art. 261, z zastrzeżeniem następujących modyfikacji:

p = 0,3 dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej

p = 0,5 dla innych ekspozycji sekurytyzacyjnych

dolny limit wagi ryzyka dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej = maks. (7 %; 10 % * KA * 12,5).

2.Według metody SEC-SA wagę ryzyka pozycji w ramach sekurytyzacji STS spełniającej kryteria określone w art. 243 ust. 3 oblicza się zgodnie z art. 261, z zastrzeżeniem następujących modyfikacji:

p = 0,3 dla uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej jednostki inicjującej, jednostki sponsorującej lub inwestora

p = 0,5 dla innych ekspozycji sekurytyzacyjnych

dolny limit wagi ryzyka dla uprzywilejowanych pozycji sekurytyzacyjnych = maks. (5 %; 10 % * KA * 12,5).”;

13)w art. 263 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W odniesieniu do ekspozycji z krótkoterminowymi ocenami kredytowymi lub gdy zgodnie z ust. 7 można nadać rating implikowany oparty na krótkoterminowej ocenie kredytowej, stosuje się następujące wagi ryzyka:

Tabela 1

b)dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. W przypadku pozycji w transzy uprzywilejowanej o 1. stopniu jakości kredytowej w ramach sekurytyzacji, która spełnia kryteria określone w art. 243 ust. 4, wagę ryzyka oblicza się w następujący sposób:

Maks. (10 %; 15 % * KA * 12,5)

2b. W przypadku gdy instytucja nie jest w stanie zastosować wzoru określonego w tabeli 1 lub w ust. 2a, ponieważ nie jest w stanie obliczyć KA, do odpowiedniej ekspozycji stosuje się wagę ryzyka równą 15 %.”;

c)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W odniesieniu do ekspozycji z długoterminowymi ocenami kredytowymi lub gdy zgodnie z ust. 7 można nadać rating implikowany oparty na długoterminowej ocenie kredytowej, stosuje się wagi ryzyka określone w tabeli 2, skorygowane stosownie do przypadku o termin zapadalności transzy (MT) zgodnie z art. 257 oraz ust. 4 niniejszego artykułu, a także o grubość transzy w przypadku transz nieuprzywilejowanych zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu:

Tabela 2

d)dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. W przypadku pozycji jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej w transzy uprzywilejowanej o 1. stopniu jakości kredytowej, lub o 2. stopniu jakości kredytowej z terminem zapadalności transzy wynoszącym 1 rok, w ramach sekurytyzacji, która spełnia kryteria określone w art. 243 ust. 4, wagę ryzyka oblicza się w następujący sposób:

Maks. (10 %; 15 % * KA * 12,5)

3b. W przypadku gdy instytucja nie jest w stanie zastosować wzoru określonego w tabeli 2 lub w ust. 3a, ponieważ nie jest w stanie obliczyć KA, do odpowiedniej ekspozycji stosuje się wagę ryzyka równą 15 %.”;

14)w art. 264 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W odniesieniu do ekspozycji z krótkoterminowymi ocenami kredytowymi lub gdy zgodnie z art. 263 ust. 7 można nadać rating implikowany oparty na krótkoterminowej ocenie kredytowej, stosuje się następujące wagi ryzyka:

Tabela 3

b)dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a. W przypadku pozycji w transzy uprzywilejowanej o 1. stopniu jakości kredytowej w ramach sekurytyzacji, która spełnia kryteria określone w art. 243 ust. 3, wagę ryzyka oblicza się w następujący sposób:

Maks. (5 %; 10 % * KA * 12,5)

2b. W przypadku gdy instytucja nie jest w stanie zastosować wzoru określonego w tabeli 3 lub w ust. 2a, ponieważ nie jest w stanie obliczyć KA, do odpowiednich ekspozycji stosuje się wagę ryzyka równą 10 %.”;

c)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W odniesieniu do ekspozycji z długoterminowymi ocenami kredytowymi lub gdy zgodnie z art. 263 ust. 7 można nadać rating implikowany oparty na długoterminowej ocenie kredytowej, wagi ryzyka określa się zgodnie z tabelą 4 oraz koryguje się je o termin zapadalności transzy (MT) zgodnie z art. 257 i art. 263 ust. 4 oraz o grubość transzy w przypadku transz nieuprzywilejowanych zgodnie z art. 263 ust. 5:

Tabela 4

d)dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:

„3a. W przypadku pozycji w transzy uprzywilejowanej o 1. stopniu jakości kredytowej, lub o 2. stopniu jakości kredytowej z terminem zapadalności transzy wynoszącym 1 rok, w ramach sekurytyzacji, która spełnia kryteria określone w art. 243 ust. 3, wagę ryzyka oblicza się w następujący sposób:

Maks. (5 %; 10 % * KA * 12,5)

3b. W przypadku gdy instytucja nie jest w stanie zastosować wzoru określonego w tabeli 4, ponieważ nie jest w stanie obliczyć KA, do odpowiednich ekspozycji stosuje się wagę ryzyka równą 10 %.”;

15)w art. 268 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja może stosować w odniesieniu do posiadanej przez siebie pozycji sekurytyzacyjnej maksymalny wymóg kapitałowy równy wymogom kapitałowym, które zostałyby obliczone zgodnie z rozdziałem 2 lub 3 w odniesieniu do ekspozycji bazowych, tak jakby nie zostały one objęte sekurytyzacją.

Do celów niniejszego artykułu wymóg kapitałowy według metody IRB obejmuje kwotę oczekiwanych strat związanych z tymi ekspozycjami obliczoną zgodnie z rozdziałem 3 oraz kwotę nieoczekiwanych strat. W przypadku instytucji inicjujących oczekiwane straty pomniejsza się o wszelkie korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego z tytułu ekspozycji bazowych.”;

b)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Maksymalnym wymogiem kapitałowym jest wynik mnożenia kwoty obliczonej zgodnie z ust. 1 lub 2 przez największą część udziału, jaki instytucja posiada w odnośnych transzach (V), wyrażoną jako wielkość procentowa i obliczoną w następujący sposób:

a)w przypadku instytucji, która posiada jedną lub większą liczbę pozycji sekurytyzacyjnych w jednej transzy, współczynnik V jest równy stosunkowi kwoty nominalnej pozycji sekurytyzacyjnych, które instytucja posiada w danej transzy, do kwoty nominalnej transzy;

b)w przypadku instytucji, która posiada pozycje sekurytyzacyjne w różnych transzach, współczynnik V jest równy maksymalnej części udziału w poszczególnych transzach.

Do celów lit. b) procentową część udziału w każdej z poszczególnych transz oblicza się w sposób określony w lit. a).

Na zasadzie odstępstwa od akapitów pierwszego i drugiego instytucje mogą pominąć udział w każdej transzy, której pozycjom sekurytyzacyjnym posiadanym przez instytucję przypisuje się wagę ryzyka równą 1 250 % zgodnie z podsekcją 3 lub której pozycje sekurytyzacyjne odlicza się od kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. k). W takim przypadku maksymalne wymogi kapitałowe stanowią sumę kwoty obliczonej zgodnie z ust. 1 lub 2, po odliczeniu wartości ekspozycji pozycji sekurytyzacyjnych, które pominięto przy ustalaniu współczynnika V, pomnożonej przez współczynnik V i powiększoną o sumę wartości ekspozycji pozycji sekurytyzacyjnych, które pominięto przy ustalaniu współczynnika V.”;

16)w art. 270 uchyla się ust. 2, 3 i 4;

17)uchyla się art. 506b;

18)art. 506d otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 506d

Traktowanie ostrożnościowe sekurytyzacji

1.Do dnia [4 lata od daty wejścia w życie] r. Komisja – po skonsultowaniu się z EUNB – dokonuje oceny ogólnej sytuacji i dynamiki unijnego rynku sekurytyzacji oraz przedstawia sprawozdanie na temat adekwatności i skuteczności unijnych ram ostrożnościowych w zakresie sekurytyzacji, w tym na temat finansowania gospodarki realnej, wraz z rozróżnieniem między różnymi rodzajami sekurytyzacji, w tym sekurytyzacją syntetyczną, tradycyjną i sekurytyzacją ekspozycji nieobsługiwanych, między jednostkami inicjującymi a inwestorami, między transakcjami STS i innymi niż STS, a także między różnymi metodami obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem.

W ramach przeglądu Komisja ocenia wpływ na stabilność finansową. Komisja monitoruje również stosowanie rozwiązania przejściowego, o którym mowa w art. 465 ust. 13, oraz ocenia, w jakim stopniu stosowanie minimalnego progu kapitałowego do ekspozycji sekurytyzacyjnych wpłynęłoby na redukcję kapitału uzyskaną przez instytucje inicjujące w transakcjach, w odniesieniu do których uznano przeniesienie istotnej części ryzyka, nadmiernie obniżyłoby wskaźnik wrażliwości na ryzyko i wpłynęłoby na rentowność nowych transakcji sekurytyzacyjnych.

W szczególności Komisja rozważa, czy bardziej zasadnicza zmiana we wzorach na wagę ryzyka i funkcjach wagi ryzyka umożliwiłaby osiągnięcie większej wrażliwości na ryzyko, zapewnienie bardziej proporcjonalnych poziomów braku neutralności kapitałowej, złagodzenie zjawiska nagłych spadków i zaradzenie strukturalnym ograniczeniom obecnych ram, biorąc pod uwagę historyczne wyniki kredytowe transakcji sekurytyzacyjnych w Unii oraz ograniczone ryzyko modelu i ryzyko agencyjne ram sekurytyzacji.

Komisja przedkłada to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym.

2.Do dnia [2 lata po wejściu w życie] r. EUNB przedstawia Komisji sprawozdanie w celu monitorowania zmian i dynamiki unijnego rynku sekurytyzacji wynikających ze zmienionych ram ostrożnościowych, koncentrując się na roli instytucji kredytowych jako jednostek inicjujących transakcje przeniesienia istotnej części ryzyka i jako inwestorów. W ramach przeprowadzanej analizy dokonuje się rozróżnienia między różnymi rodzajami sekurytyzacji, w tym między sekurytyzacją syntetyczną, tradycyjną i sekurytyzacją ekspozycji nieobsługiwanych oraz między transakcjami STS a transakcjami innymi niż STS. W sprawozdaniu analizuje się również wpływ zmienionych ram ostrożnościowych na dodatkowe kredyty udzielane przez instytucje kredytowe gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom, w tym MŚP.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia r.

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH I CYFROWYCH REGULACJI

1.STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY3

1.1.Tytuł wniosku/inicjatywy3

1.2.Obszary polityki, których dotyczy wniosek/inicjatywa3

1.3.Cel(e)3

1.3.1.Cel(e) ogólny(-e)3

1.3.2.Cel(e) szczegółowy(-e)3

1.3.3.Oczekiwane wyniki i wpływ3

1.3.4.Wskaźniki dotyczące realizacji celów3

1.4.Wniosek/inicjatywa dotyczy:4

1.5.Uzasadnienie wniosku/inicjatywy4

1.5.1.Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej, w tym szczegółowy terminarz przebiegu realizacji inicjatywy4

1.5.2.Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej (może wynikać z różnych czynników, na przykład korzyści koordynacyjnych, pewności prawa, większej efektywności lub komplementarności). Na potrzeby tej sekcji „wartość dodaną z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej” należy rozumieć jako wartość wynikającą z unijnej interwencji, wykraczającą poza wartość, która zostałaby wytworzona przez same państwa członkowskie.4

1.5.3.Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań4

1.5.4.Spójność z wieloletnimi ramami finansowymi oraz możliwa synergia z innymi właściwymi instrumentami5

1.5.5.Ocena różnych dostępnych możliwości finansowania, w tym możliwości przegrupowania środków5

1.6.Czas trwania wniosku/inicjatywy i jego/jej wpływu finansowego6

1.7.Planowane metody wykonania budżetu6

2.ŚRODKI ZARZĄDZANIA8

2.1.Zasady nadzoru i sprawozdawczości8

2.2.System zarządzania i kontroli8

2.2.1.Uzasadnienie dla proponowanych metod wykonania budżetu, mechanizmów finansowania wykonania, sposobów dokonywania płatności i strategii kontroli8

2.2.2.Informacje dotyczące zidentyfikowanego ryzyka i systemów kontroli wewnętrznej ustanowionych w celu jego ograniczenia8

2.2.3.Oszacowanie i uzasadnienie efektywności kosztowej kontroli (relacja kosztów kontroli do wartości zarządzanych funduszy powiązanych) oraz ocena prawdopodobnego ryzyka błędu (przy płatności i przy zamykaniu)8

2.3.Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom9

3.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY10

3.1.Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ10

3.2.Szacunkowy wpływ finansowy wniosku na środki12

3.2.1.Podsumowanie szacunkowego wpływu na środki operacyjne12

3.2.1.1.Środki z uchwalonego budżetu12

3.2.1.2.Środki z zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel17

3.2.2.Szacowany produkt finansowany ze środków operacyjnych22

3.2.3.Podsumowanie szacunkowego wpływu na środki administracyjne24

3.2.3.1. Środki z uchwalonego budżetu24

3.2.3.2.Środki z zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel24

3.2.3.3.Ogółem środki24

3.2.4.Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie25

3.2.4.1.Finansowane z uchwalonego budżetu25

3.2.4.2.Finansowane z zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel26

3.2.4.3.Zapotrzebowanie na zasoby ludzkie ogółem26

3.2.5.Przegląd szacowanego wpływu na inwestycje związane z technologiami cyfrowymi28

3.2.6.Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi28

3.2.7.Udział osób trzecich w finansowaniu28

3.3.Szacunkowy wpływ na dochody29

4.Wymiar cyfrowy29

4.1.Wymogi cyfrowe30

4.2.Dane30

4.3.Rozwiązania cyfrowe31

4.4.Ocena interoperacyjności31

4.5.Środki wspierające cyfrowe wdrażanie32

1.STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 

1.1.Tytuł wniosku/inicjatywy

1.2.Obszary polityki, których dotyczy wniosek/inicjatywa 

1.3.Cel(e)

1.3.1.Cel(e) ogólny(-e)

1.3.2.Cel(e) szczegółowy(-e)

1.3.3.Oczekiwane wyniki i wpływ

Należy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.

1.3.4.Wskaźniki dotyczące realizacji celów

Należy wskazać wskaźniki stosowane do monitorowania postępów i osiągnięć.

1.4.Wniosek/inicjatywa dotyczy: 

 nowego działania 

 nowego działania, będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego 24  

 przedłużenia bieżącego działania 

 połączenia lub przekształcenia co najmniej jednego działania pod kątem innego/nowego działania

1.5.Uzasadnienie wniosku/inicjatywy 

1.5.1.Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej, w tym szczegółowy terminarz przebiegu realizacji inicjatywy

1.5.2.Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej (może wynikać z różnych czynników, na przykład korzyści koordynacyjnych, pewności prawa, większej efektywności lub komplementarności). Na potrzeby tej sekcji „wartość dodaną z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej” należy rozumieć jako wartość wynikającą z unijnej interwencji, wykraczającą poza wartość, która zostałaby wytworzona przez same państwa członkowskie.

1.5.3.Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

1.5.4.Spójność z wieloletnimi ramami finansowymi oraz możliwa synergia z innymi właściwymi instrumentami

1.5.5.Ocena różnych dostępnych możliwości finansowania, w tym możliwości przegrupowania środków

1.6.Czas trwania wniosku/inicjatywy i jego/jej wpływu finansowego

 Ograniczony czas trwania

–    Czas trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.

–    Czas trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r. w odniesieniu do środków na zobowiązania oraz od RRRR r. do RRRR r. w odniesieniu do środków na płatności.

 Nieograniczony czas trwania

–Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od RRRR r. do RRRR r.,

–po którym następuje faza operacyjna.

1.7.Planowane metody wykonania budżetu 25  

 Bezpośrednie zarządzanie przez Komisję

– w ramach jej służb, w tym za pośrednictwem jej pracowników w delegaturach Unii

– przez agencje wykonawcze

 Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi

 Zarządzanie pośrednie przez przekazanie zadań związanych z wykonaniem budżetu:

– państwom trzecim lub organom przez nie wyznaczonym

– organizacjom międzynarodowym i ich agencjom (wyszczególnić)

– Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu

– organom, o których mowa w art. 70 i 71 rozporządzenia finansowego

– organom prawa publicznego

– podmiotom podlegającym prawu prywatnemu, które świadczą usługi użyteczności publicznej, w zakresie, w jakim są im zapewnione odpowiednie gwarancje finansowe

– podmiotom podlegającym prawu prywatnemu państwa członkowskiego, którym powierzono realizację partnerstwa publiczno-prywatnego i zapewniono odpowiednie gwarancje finansowe

– podmiotom lub osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej oraz określonym we właściwym podstawowym akcie prawnym

– podmiotom mającym siedzibę w państwie członkowskim, podlegającym prawu prywatnemu państwa członkowskiego lub prawu Unii i kwalifikującym się, zgodnie z przepisami sektorowymi, do powierzenia im wykonywania środków finansowych Unii lub gwarancji budżetowych, w zakresie, w jakim podmioty te są kontrolowane przez podmioty prawa publicznego lub podmioty podlegające prawu prywatnemu świadczące usługi użyteczności publicznej, a także posiadają odpowiednie gwarancje finansowe w formie odpowiedzialności solidarnej organów kontrolnych lub równoważne gwarancje finansowe, które mogą być ograniczone, w odniesieniu do każdego działania, do maksymalnej kwoty wsparcia Unii.

Uwagi

2.ŚRODKI ZARZĄDZANIA 

2.1.Zasady nadzoru i sprawozdawczości 

2.2.System zarządzania i kontroli 

2.2.1.Uzasadnienie dla proponowanych metod wykonania budżetu, mechanizmów finansowania wykonania, sposobów dokonywania płatności i strategii kontroli

2.2.2.Informacje dotyczące zidentyfikowanego ryzyka i systemów kontroli wewnętrznej ustanowionych w celu jego ograniczenia

2.2.3.Oszacowanie i uzasadnienie efektywności kosztowej kontroli (relacja kosztów kontroli do wartości zarządzanych funduszy powiązanych) oraz ocena prawdopodobnego ryzyka błędu (przy płatności i przy zamykaniu) 

2.3.Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom 

3.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY 

3.1.Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ 

·Istniejące linie budżetowe

Według działów wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych

·Proponowane nowe linie budżetowe

Według działów wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych

3.2.Szacunkowy wpływ finansowy wniosku na środki 

3.2.1.Podsumowanie szacunkowego wpływu na środki operacyjne 

–    Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania środków operacyjnych

–    Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej

3.2.1.1.Środki z uchwalonego budżetu

w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)

w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)

3.2.1.2.Środki z zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel

w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)