(1a)

Zgodnie z prawnie wiążącym porozumieniem międzyinstytucjonalnym z 16 grudnia 2020 r., Decyzja ta stanowi ważny krok w kierunku realizacji harmonogramu wprowadzania nowych zasobów własnych; w konsekwencji należy podjąć dodatkowe i uzupełniające inicjatywy, dzięki którym nowe wpływy będą co najmniej wystarczające do spłaty odsetek i spłaty zadłużenia w ramach NGEU, a skutki podziału zasobów finansowych z koszyka będą akceptowalne dla wszystkich państw członkowskich. Odpowiednia kwota nowych zasobów własnych musi zapewnić trwałe finansowanie budżetu Unii w perspektywie długoterminowej, w tym finansowanie nowych priorytetów Unii i spłaty Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy, aby uniknąć cięć w istniejących programach i strategiach politycznych UE.

(2a)

Należy zwiększyć poziom dochodów za pomocą nowych zasobów własnych w celu pokrycia kosztów spłaty NGEU oraz kosztów Społecznego Funduszu Klimatycznego, który ma zostać włączony do WRF, a także by przyczynić się do długoterminowego osiągania celów politycznych Unii. Jednak pod względem prawnym i technicznym trzy nowe źródła zasobów własnych będą stanowić ogólny dochód w pełnej zgodności z zasadą uniwersalności dochodów.

(2b)

Komisja musi podjąć terminowo dalsze działania, jeżeli proponowane nowe zasoby własne nie zostaną przyjęte lub nie będą generować oczekiwanego poziomu dochodów do budżetu Unii. Zgodnie z prawnie wiążącym porozumieniem międzyinstytucjonalnym z 16 grudnia 2020 r. Komisja ma przedstawić do końca 2023 r. wniosek dotyczący drugiego koszyka nowych zasobów własnych, który mógłby obejmować podatek od transakcji finansowych i zasoby własne związane z sektorem przedsiębiorstw.

(5)

Aby uniknąć zbyt regresywnych skutków dla wkładów z handlu uprawnieniami do emisji, należy ustanowić maksymalny wkład dla kwalifikujących się państw członkowskich. Państwa członkowskie kwalifikują się na lata 2023–2027, jeżeli ich dochód narodowy brutto na mieszkańca, mierzony według standardu siły nabywczej i obliczony na podstawie danych dla Unii za 2020 r., wynosi poniżej 90 % średniej UE. W odniesieniu do lat 2028–2030 należy zastosować dochód narodowy brutto na mieszkańca za 2025 r. Maksymalny wkład należy ustalić poprzez porównanie udziałów państw członkowskich w całkowitych zasobach własnych opartych na handlu uprawnieniami do emisji z udziałem tych państw członkowskich w dochodzie narodowym brutto Unii. Należy ustanowić minimalny wkład dla wszystkich państw członkowskich, jeżeli ich udział w całkowitej kwocie zasobów własnych opartych na ETS jest niższy niż 75 % ich udziału w dochodzie narodowym brutto Unii.

(5)

Aby uniknąć zbyt regresywnych skutków dla wkładów z handlu uprawnieniami do emisji, należy ustanowić maksymalny wkład dla kwalifikujących się państw członkowskich do 2030 r . Państwa członkowskie kwalifikują się na lata 2023–2027, jeżeli ich dochód narodowy brutto na mieszkańca, mierzony według standardu siły nabywczej i obliczony na podstawie danych dla Unii za 2020 r., wynosi poniżej 90 % średniej UE. W odniesieniu do lat 2028–2030 należy zastosować dochód narodowy brutto na mieszkańca za 2025 r. Maksymalny wkład należy ustalić poprzez porównanie udziałów państw członkowskich w całkowitych zasobach własnych opartych na handlu uprawnieniami do emisji z udziałem tych państw członkowskich w dochodzie narodowym brutto Unii. Należy ustanowić minimalny wkład dla wszystkich państw członkowskich, jeżeli ich udział w całkowitej kwocie zasobów własnych opartych na ETS jest niższy niż 75 % ich udziału w dochodzie narodowym brutto Unii.

(7)

W październiku 2021 r. otwarte ramy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju i G-20 w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków osiągnęły porozumienie co do przydzielenia uczestniczącym jurysdykcjom rynku 25 % rezydualnych zysków dużych przedsiębiorstw wielonarodowych powyżej progu rentowności wynoszącego 10 % („porozumienie otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1”). Zasoby własne powinny polegać na zastosowaniu jednolitej stawki poboru do udziału w zysku rezydualnym przedsiębiorstw wielonarodowych, przydzielonego państwom członkowskim według nowych zasad zgodnie z [dyrektywą w sprawie wdrożenia globalnego porozumienia w sprawie nowego przydziału praw do opodatkowania].

(7)

W październiku 2021 r. otwarte ramy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju i G-20 w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków osiągnęły porozumienie co do przydzielenia uczestniczącym jurysdykcjom rynku 25 % rezydualnych zysków dużych przedsiębiorstw wielonarodowych powyżej progu rentowności wynoszącego 10 % („porozumienie otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1”). Zasoby własne powinny polegać na zastosowaniu jednolitej stawki poboru do udziału w zysku rezydualnym przedsiębiorstw wielonarodowych, przydzielonego państwom członkowskim według nowych zasad [zgodnie z dyrektywą w sprawie wdrożenia globalnego porozumienia w sprawie nowego przydziału praw do opodatkowania , jak tylko zostanie przyjęta ].

(7a)

OECD dąży do tego, aby wielostronna konwencja wdrażająca porozumienie otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1 weszła w życie w 2024 r. Ponieważ jednak pomyślne wdrożenie porozumienia otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1 na szczeblu międzynarodowym przez niektóre kluczowe państwa trzecie nie jest gwarantowane, Komisja i państwa członkowskie muszą regularnie dokonywać oceny sytuacji. W przypadku wyraźnego braku postępów do końca 2023 r. Komisja powinna przedłożyć wniosek ustawodawczy dotyczący opłaty cyfrowej lub podobnego środka. Taką opłatę cyfrową lub przychody uzyskane z podobnego środka należy wówczas uznać za zasoby własne Unii w celu pozyskania dochodów do 2026 r.

(8a)

Należy się spodziewać, że dochody budżetu Unii na podstawie wniosków Komisji dotyczących wdrożenia porozumienia otwartych ram OECD/G-20 w sprawie filaru 1 wyniosą od 2,5 do 4 mld EUR rocznie.

(8b)

Przyjęcie niniejszej decyzji w następstwie konsultacji z Parlamentem Europejskim wymaga jednomyślności w Radzie. Niniejsza decyzja powinna wejść w życie po zakończeniu przez państwa członkowskie procedur jej zatwierdzenia zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

f)

zastosowanie jednolitej stawki poboru równej 75  % dochodów ze sprzedaży certyfikatów w ramach mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX] (18).

f)

zastosowanie jednolitej stawki poboru równej 100  % dochodów ze sprzedaży certyfikatów w ramach mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [XXX] (18).