52012JC0001

UZASADNIENIE

Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej (zwany dalej „TAC”) został podpisany dnia 24 lutego 1976 r. przez Republikę Indonezji, Królestwo Malezji, Republikę Filipin, Republikę Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Traktat został zmieniony Protokołem z dnia 15 grudnia 1987 r. oraz Drugim Protokołem z dnia 25 lipca 1998 r. Protokoły, oprócz innych zmian, umożliwiły przystąpienie do Traktatu państwom spoza Azji Południowo-Wschodniej. Obecnie Wysokie Umawiające się Strony (państwa-sygnatariusze) TAC to: Państwo Brunei Darussalam, Królestwo Kambodży, Republika Indonezji, Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Królestwo Malezji, Związek Myanmar, Republika Filipin, Republika Singapuru, Królestwo Tajlandii, Socjalistyczna Republika Wietnamu, Papua-Nowa Gwinea, Chińska Republika Ludowa, Republika Indii, Japonia, Islamska Republika Pakistanu, Republika Korei, Federacja Rosyjska, Nowa Zelandia, Mongolia, Związek Australijski, Republika Francuska, Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego, Ludowa Republika Bangladeszu, Demokratyczno-Socjalistyczna Republika Sri Lanki, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Stany Zjednoczone Ameryki, Republika Turcji oraz Kanada.

Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej ma na celu wspieranie pokoju, stabilności i współpracy w regionie. W tym celu wzywa on do rozwiązywania konfliktów drogą pokojową, zachowania pokoju, zapobiegania konfliktom oraz wzmocnienia bezpieczeństwa w Azji Południowo-Wschodniej. Traktat ustanawia mechanizmy pojednania i mediacji uruchamiane w przypadku sporów. Stanowi on, że strony Traktatu powstrzymują się od gróźb lub stosowania siły. Ponadto Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy przewiduje wzmocnienie współpracy w kwestiach gospodarczych, handlowych, społecznych, technicznych oraz w dziedzinie nauki, jak również przyspieszenie wzrostu gospodarczego w regionie poprzez propagowanie większego wykorzystania rolnictwa i przemysłu w państwach Azji Południowo-Wschodniej, a także rozwój ich handlu i poprawę infrastruktury gospodarczej. Traktat wzywa do przyjęcia regionalnych strategii na rzecz rozwoju gospodarczego i wzajemnej pomocy, jak również utrzymywania kontaktów i prowadzenia konsultacji w sprawie zagadnień międzynarodowych i regionalnych.

Na swoim 2768. posiedzeniu w dniach 4-5 grudnia 2006 r. Rada upoważniła Prezydencję i Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie przystąpienia przez Unię Europejską i Wspólnotę Europejską do TAC.

Pismem z dnia 7 grudnia 2006 r. UE i Komisja Europejska poinformowały Kambodżę, jako koordynatora ASEAN ds. stosunków z UE, o swojej decyzji w sprawie ubiegania się o przystąpienie do TAC. Zgodnie z mandatem negocjacyjnym i wytycznymi dotyczącymi przystąpienia UE i WE do TAC, UE i WE zawarły w piśmie następujące wspólne ustalenia. Traktat należy interpretować zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych i nie ma on wpływu na prawa i obowiązki wynikające z tych zasad. Ponadto przystąpienie UE i WE do Traktatu pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków UE i WE wynikających z innych porozumień dwustronnych i wielostronnych, a także z prawa UE i WE. Traktat nie wpływa na zdolność UE i WE do kontynuowania współpracy na forach międzynarodowych. Ponadto Traktat nie ma zastosowania do stosunków UE i WE z państwami innymi niż strony Traktatu oraz nie ma na nie wpływu.

Na spotkaniu ministerialnym ASEAN[1]-UE w dniu 28 maja 2009 r. w Phnom Penh wydano dwie deklaracje w sprawie TAC: (i) deklarację w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej i Wspólnoty Europejskiej do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, w której UE i WE zadeklarowały swój „zamiar przystąpienia do Traktatu, na podstawie wniosku z dnia 7 grudnia 2006 r., po wejściu w życie Trzeciego Protokołu […] ”, oraz (ii) deklarację zgody na przystąpienie przez Unię Europejską i Wspólnotę Europejską do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, zgodnie z którą Tajlandia, państwo sprawujące wówczas przewodnictwo w ASEAN, w imieniu rządów wszystkich państw członkowskich ASEAN zadeklarowała „zgodę wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej na przystąpienie Unii Europejskiej oraz Wspólnoty Europejskiej do Traktatu; z zastrzeżeniem wejścia w życie Trzeciego Protokołu [...]”.

W dniu 23 lipca 2010 r. Ministrowie Spraw Zagranicznych państw-sygnatariuszy TAC podpisali Trzeci Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej. Trzeci Protokół stanowi, że „Traktat jest otwarty do przystąpienia przez … organizacje regionalne, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa … ”. Trzeci Protokół wejdzie w życie w dniu zdeponowania w sekretariacie ASEAN ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego przez Wysokie Umawiające się Strony. Do chwili obecnej (styczeń 2012 r.) dwadzieścia państw-sygnatariuszy ratyfikowało Trzeci Protokół. Pozostałych ośmiu sygnatariuszy zapewniło UE, że będą w stanie zakończyć swój krajowy proces ratyfikacji w lutym/marcu 2012 r.

Z zastrzeżeniem wejścia w życie Trzeciego Protokołu, UE, która zastąpiła Wspólnotę Europejską i jest jej następcą prawnym, powinna przystąpić do TAC.

Przystąpienie do TAC opiera się zarówno na rozwoju stosunków z organizacjami regionalnymi, które wyznają zasady, o których mowa w art. 21, ust. 1 TUE, w ramach WPZiB oraz na innych politykach (współpraca na rzecz rozwoju, a także współpraca gospodarcza, finansowa i techniczna (art. 209 i art. 212 TFUE).

Przystąpienie do TAC będzie sprzyjać realizacji celów UE, a w szczególności celów odnoszących się do zachowania pokoju, zapobiegania konfliktom oraz wzmocnienia bezpieczeństwa w Azji Południowo-Wschodniej. Ponadto będzie propagować zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny oraz rozwój w zakresie środowiska naturalnego państw rozwijających się z tego regionu.

Przystąpienie UE do TAC, z zastrzeżeniem wejścia w życie Trzeciego Protokołu, nabierze mocy w dniu złożenia dokumentu przystąpienia do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej.

Podpisanie i złożenie dokumentu przystąpienia powinno mieć miejsce przy okazji spotkania ministerialnego ASEAN-UE, przewidzianego na 27 kwietnia 2012 r. w Państwie Brunei Darussalam, w którym wezmą udział ministrowie spraw zagranicznych wszystkich państw członkowskich UE i ASEAN.

2012/0028 (NLE)

Wspólny wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 37 TUE i art. 209 i 211 TFUE w związku z art. 31 ust. 1 TUE oraz art. 218 ust. 6 lit. a) i ust. 8 akapit drugi TFUE,

uwzględniając wspólny wniosek Komisji Europejskiej oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej został podpisany dnia 24 lutego 1976 r. przez Republikę Indonezji, Królestwo Malezji, Republikę Filipin, Republikę Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Obecnie Wysokie Umawiające się Strony Traktatu to: Państwo Brunei Darussalam, Królestwo Kambodży, Republika Indonezji, Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Królestwo Malezji, Związek Myanmar, Republika Filipin, Republika Singapuru, Królestwo Tajlandii, Socjalistyczna Republika Wietnamu, Papua Nowa Gwinea, Chińska Republika Ludowa, Republika Indii, Japonia, Islamska Republika Pakistanu, Republika Korei, Federacja Rosyjska, Nowa Zelandia, Mongolia, Związek Australijski, Republika Francuska, Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego, Ludowa Republika Bangladeszu, Demokratyczno-Socjalistyczna Republika Sri Lanki, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Stany Zjednoczone Ameryki, Republika Turcji oraz Kanada.

(2) Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej ma na celu wspieranie pokoju, stabilności i współpracy w regionie. W tym celu wzywa do rozwiązywania konfliktów drogą pokojową, zachowania pokoju, zapobiegania konfliktom oraz wzmocnienia bezpieczeństwa w Azji Południowo-Wschodniej. W związku z powyższym reguły i zasady określone w Traktacie o wzajemnych stosunkach i współpracy są zgodne z celami Unii w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

(3) Ponadto Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy przewiduje wzmocnienie współpracy w kwestiach gospodarczych, handlowych, społecznych, technicznych oraz w dziedzinie nauki, jak również przyspieszenie wzrostu gospodarczego w regionie poprzez propagowanie większego wykorzystania rolnictwa i przemysłu w państwach Azji Południowo-Wschodniej, rozwój ich handlu i poprawę infrastruktury gospodarczej. Tym samym Traktat promuje współpracę z rozwijającymi się krajami tego regionu oraz gospodarczą, finansową i techniczną współpracę z krajami innymi niż kraje rozwijające się.

(4) Na swoim 2768. posiedzeniu w dniach 4-5 grudnia 2006 r. Rada upoważniła Prezydencję i Komisję do podjęcia negocjacji dotyczących przystąpienia przez Unię Europejską i Wspólnotę Europejską do TAC.

(5) Pismem z dnia 7 grudnia 2006 r. Unia Europejska i Wspólnota Europejska poinformowały Kambodżę, koordynatora ASEAN ds. stosunków z UE, o swojej decyzji dotyczącej ubiegania się o przystąpienie do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, z zastrzeżeniem ustaleń zawartych we wspomnianym piśmie.

(6) W dniu 28 maja 2009 r. Tajlandia, państwo sprawujące wówczas przewodnictwo w ASEAN, zadeklarowała zgodę wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej na przystąpienie Unii Europejskiej i Wspólnoty Europejskiej do Traktatu, z zastrzeżeniem wejścia w życie Trzeciego Protokołu do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej.

(7) Dnia 23 lipca 2010 r. Trzeci Protokół do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej został podpisany, co umożliwia przystąpienie organizacji regionalnych do wspomnianego Traktatu. Po zakończeniu procesu ratyfikacji Trzeci Protokół wszedł w życie dnia XX.XX.2012 r.

(8) Unia Europejska powinna w związku z tym przystąpić do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przystąpienie Unii Europejskiej do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii.

Teksty Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej oraz trzech zmieniających go protokołów, jak również dokument przystąpienia do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy przez Unię Europejską są załączone do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Wysoka przedstawiciel podpisuje i składa dokument przystąpienia do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w imieniu Unii Europejskiej, jako Wysoka Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Wiceprzewodnicząca Komisji.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli, dnia  r.

                                                                       W imieniu Rady

                                                                       Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej Indonezja, dnia 24 lutego 1976 r.

Wysokie Umawiające się Strony: ŚWIADOME istniejących już więzów historycznych, geograficznych i kulturowych, które łączą ich narody; PRAGNĄC wspierać pokój i stabilność w regionie poprzez trwałe przestrzeganie zasad sprawiedliwości i praworządności oraz wzmacniać trwałość wzajemnych stosunków w regionie; PRAGNĄC ugruntowania pokoju, przyjaźni i współpracy w sprawach dotyczących Azji Południowo-Wschodniej zgodnie z duchem i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, dziesięcioma zasadami przyjętymi przez Konferencję Azjatycko-Afrykańską w Bandung dnia 25 kwietnia 1955 r., deklaracją Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej, podpisaną w Bangkoku dnia 8 sierpnia 1967 r., oraz deklaracją podpisaną w Kuala Lumpur w dniu 27 listopada 1971 r.; PRZEKONANE, że pokonywanie różnic i rozstrzyganie sporów między ich państwami powinno być uregulowane za pomocą racjonalnych, skutecznych i wystarczająco elastycznych procedur, pozwalających uniknąć negatywnych postaw, które mogą zagrozić współpracy lub ją utrudnić; PRZEKONANE o potrzebie współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jaki i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie; UROCZYŚCIE ZGADZAJĄ SIĘ przystąpić do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy na następujących warunkach:          1.1.1.1.            ROZDZIAŁ I: CEL I ZASADY Artykuł 1 Celem niniejszego Traktatu jest wspieranie trwałego pokoju, trwałych dobrych stosunków i współpracy między narodami, które przyczynią się do ich wytrzymałości, solidarności i bliższych stosunków, Artykuł 2 W swoich stosunkach ze sobą Wysokie Umawiające się Strony będą kierować się następującymi podstawowymi zasadami: a. wzajemnym poszanowaniem niepodległości, suwerenności, równości, integralności terytorialnej i tożsamości narodowej wszystkich narodów;         b. prawem każdego państwa do istnienia narodowego wolnego od zewnętrznej ingerencji, działalności wywrotowej lub przymusu; c. nieangażowaniem się w wewnętrzne sprawy innych państw;   d. pokonywaniem różnic i rozwiązywaniem sporów na drodze pokojowej;         e. zrzeczeniem się gróźb lub stosowania siły;      f. skuteczną współpracą między sobą.   1.1.1.2.            ROZDZIAŁ II: WZAJEMNE STOSUNKI Artykuł 3 W ramach realizacji celów niniejszego Traktatu Wysokie Umawiające się Strony dokładają starań w celu rozwoju i wzmocnienia tradycyjnych, kulturowych i historycznych więzi przyjaźni, dobrych stosunków sąsiedzkich oraz współpracy, które je łączą oraz wypełniają w dobrej wierze zobowiązania przyjęte na mocy tego Traktatu. Aby promować bliższe zrozumienie między sobą, Wysokie Umawiające się Strony zachęcają do kontaktów i relacji między swoimi narodami oraz ułatwiają takie kontakty i relacje.            1.1.1.3.            ROZDZIAŁ III: WSPÓŁPRACA Artykuł 4 Wysokie Umawiające się Strony wspierają aktywną współpracę w dziedzinie gospodarki, spraw społecznych, technicznych, naukowych i administracyjnych, jak również w kwestiach dotyczących wspólnych ideałów i dążeń do osiągnięcia międzynarodowego pokoju i stabilności w regionie i wszelkich innych spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Artykuł 5 Zgodnie z art. 4 Wysokie Umawiające się Strony dokładają maksymalnych wysiłków na szczeblu wielostronnym, jak i dwustronnym, w oparciu o zasady równości, niedyskryminacji i wzajemnych korzyści. Artykuł 6 Wysokie Umawiające się Strony współpracują na rzecz przyspieszenia wzrostu gospodarczego w regionie, aby wzmocnić podstawy dostatniej i pokojowej wspólnoty narodów w Azji Południowo-Wschodniej. W tym celu wspierają one większe wykorzystanie swojego rolnictwa i gałęzi przemysłu, rozwój swojego handlu i poprawę swojej infrastruktury gospodarczej dla wzajemnej korzyści swoich narodów. W tym względzie badają one stale wszystkie możliwości ścisłej i korzystnej współpracy z innymi państwami, jak również międzynarodowymi i regionalnymi organizacjami spoza przedmiotowego regionu. Artykuł 7 Wysokie Umawiające się Strony, w celu osiągnięcia sprawiedliwości społecznej oraz podniesienia poziomu życia narodów tego regionu, powinny zintensyfikować współpracę gospodarczą. W tym celu muszą one przyjąć odpowiednie regionalne strategie rozwoju gospodarczego i wzajemnej pomocy. Artykuł 8 Wysokie Umawiające się Strony dążą do osiągnięcia najściślejszej współpracy w jak najszerszej skali i dążą do zapewnienia sobie wzajemnie pomocy w formie szkoleń i badań w obszarach społecznym, kulturalnym, technicznym, naukowym i administracyjnym. Artykuł 9 Wysokie Umawiające się Strony dążą do zacieśnienia współpracy w celu wsparcia kwestii pokoju, harmonii i stabilności w regionie. W tym celu Wysokie Umawiające się Strony utrzymują regularne kontakty i prowadzą wzajemne konsultacje w sprawach międzynarodowych i regionalnych, mając na względzie koordynację swych poglądów, działań i swojej polityki. Artykuł 10 Żadna Wysoka Umawiająca się Strona nie może w żaden sposób i w żadnej formie uczestniczyć w żadnych działaniach, które stanowią zagrożenie dla politycznej i gospodarczej stabilności, suwerenności, lub integralności terytorialnej innej Wysokiej Umawiającej się Strony. Artykuł 11 Wysokie Umawiające się Strony dążą do wzmocnienia prężności swoich własnych krajów w wymiarze politycznym, gospodarczym, społeczno-kulturowym, jak również w dziedzinie bezpieczeństwa, zgodnie ze swoimi odpowiednimi ideałami i dążeniami, bez ingerencji z zewnątrz czy wewnętrznych działań wywrotowych, w celu zachowania swojej tożsamości narodowej. Artykuł 12 Wysokie Umawiające się Strony w swoich wysiłkach na rzecz osiągnięcia regionalnego dobrobytu i bezpieczeństwa dążą do współpracy we wszystkich dziedzinach na rzecz promowania prężności regionu, w oparciu o zasady pewności siebie, samodzielności, wzajemnego poszanowania, współpracy i solidarności, które będą stanowiły podstawy silnej i trwałej Wspólnoty Narodów w Azji Południowo-Wschodniej.  1.1.1.4.            ROZDZIAŁ IV: POKOJOWE ROZWIĄZYWANIE SPORÓW Artykuł 13 Wysokie Umawiające się Strony działają z determinacją i w dobrej wierze, w celu zapobiegania sporom. Jeśli pojawiłyby się spory w sprawach bezpośrednio je dotyczących, w szczególności spory, które mogłyby grozić zakłóceniem regionalnego pokoju i harmonii, Strony powstrzymują się od gróźb lub stosowania siły i zawsze rozstrzygają takie spory między sobą poprzez pokojowe negocjacje. Artykuł 14 Do rozstrzygania sporów za pośrednictwem procesów regionalnych, Wysokie Umawiające się Strony ustanawiają, jako stały organ, Wysoką Radę składającą się z przedstawiciela na szczeblu ministerialnym z każdej z Wysokich Umawiających się Stron, rejestrującą istnienie sporów i sytuacji, które mogłyby naruszyć pokój i harmonię w regionie. Artykuł 15 W przypadku, gdy przez bezpośrednie negocjacje nie osiągnięto porozumienia, Wysoka Rada rejestruje spór lub sytuację i zaleca stronom w sporze właściwe środki pojednawcze, takie jak dobre usługi, mediację, dochodzenie lub postępowanie pojednawcze. Wysoka Rada może jednak oferować swoje dobre usługi, lub za porozumieniem stron uczestniczących w sporze, ukonstytuować się jako komitet ds. mediacji, dochodzenia lub postępowania pojednawczego. Jeżeli uzna to za konieczne, Wysoka Rada zaleca właściwe środki w celu uniknięcia zaostrzenia się sporu lub danej sytuacji. Artykuł 16 Powyższe postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się wobec sporu, o ile wszystkie strony sporu zgadzają się na ich zastosowanie do tego sporu. Jednak nie uniemożliwia to innym Wysokim Umawiającym się Stronom, które nie są stronami sporu, zaoferowania wszelkiej możliwej pomocy w celu rozstrzygnięcia tego sporu. Strony sporu powinny być pozytywnie nastawione do takich ofert pomocy. Artykuł 17 Żadne postanowienie niniejszego Traktatu nie wyklucza możliwości odwołania się do sposobów pokojowego rozwiązywania sporów zawartych w art. 33 ust. 1 Karty Narodów Zjednoczonych. Wysokie Umawiające się Strony, będące stronami sporu, powinny być zachęcane do podejmowania inicjatyw w celu rozwiązania sporu poprzez pokojowe negocjacje, zanim odwołają się do innych procedur przewidzianych w Karcie Narodów Zjednoczonych.            1.1.1.5.            ROZDZIAŁ V: Przepisy ogólne Artykuł 18 Niniejszy Traktat podpisują Republika Indonezji, Malezja, Republika Filipin, Republika Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Jest on ratyfikowany zgodnie z procedurami konstytucyjnymi każdego z państw-sygnatariuszy. Jest on otwarty do przystąpienia przez inne państwa z Azji Południowo-Wschodniej. Artykuł 19 Niniejszy Traktat wchodzi w życie w dniu złożenia piątego dokumentu ratyfikacyjnego do rządów państw-sygnatariuszy, które są wyznaczonymi depozytariuszami niniejszego Traktatu oraz instrumentów ratyfikacji lub przystąpienia. Artykuł 20 Niniejszy Traktat jest sporządzony w językach urzędowych Wysokich Umawiających się Stron, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne. Istnieje uzgodnione wspólne tłumaczenie tekstów na język angielski. Wszelkie rozbieżne interpretacje wspólnego tekstu rozstrzygane są w drodze negocjacji.     W TEJ WIERZE Wysokie Umawiające się Strony podpisały Traktat i złożyły na nim swoje pieczęci.           SPORZĄDZONO w Denpasar, Bali, dnia dwudziestego czwartego lutego roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego szóstego.

Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej Filipiny, dnia 15 grudnia 1987 r.

Rząd Państwa Brunei Darussalam         Rząd Republiki Indonezji          Rząd Malezji    Rząd Republiki Filipin   Rząd Republiki Singapuru         Rząd Królestwa Tajlandii          PRAGNĄC dalszego zacieśnienia współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, a w szczególności z ościennymi państwami w regionie Azji Południowo-Wschodniej; BIORĄC POD UWAGĘ pkt 5 preambuły Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, sporządzonego w Denpasar, Bali, w dniu 24 lutego 1976 r. (zwanego dalej Traktatem o wzajemnych stosunkach), który odnosi się do potrzeby współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie;          NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1 Artykuł 18 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie: „Niniejszy Traktat podpisują Republika Indonezji, Malezja, Republika Filipin, Republika Singapuru oraz Królestwo Tajlandii. Jest on ratyfikowany zgodnie z procedurami konstytucyjnymi każdego z państw-sygnatariuszy. Jest on otwarty do przystąpienia przez inne państwa w Azji Południowo-Wschodniej. Państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej również mogą przystąpić do niniejszego Traktatu za zgodą wszystkich państw Azji Południowo-Wschodniej, które są sygnatariuszami niniejszego Traktatu, oraz Państwa Brunei Darussalam." Artykuł 2 Artykuł 14 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie: „Do rozstrzygania sporów za pośrednictwem procesów regionalnych Wysokie Umawiające się Strony ustanawiają, jako stały organ, Wysoką Radę składającą się z jednego przedstawiciela na szczeblu ministerialnym z każdej z Wysokich Umawiających się Stron, rejestrującą istnienie sporów i sytuacji, które mogłyby naruszyć pokój i harmonię w regionie. Jednak niniejszy artykuł stosuje się do państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej, które przystąpiło do Traktatu, jedynie w przypadku, gdy państwo to bezpośrednio uczestniczy w sporze, który ma zostać rozwiązany w ramach procesów regionalnych.” Artykuł 3 Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji oraz wchodzi w życie w dniu złożenia ostatniego instrumentu ratyfikacji przez Wysokie Umawiające się Strony. SPORZĄDZONO w Manili, dnia piętnastego grudnia roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego siódmego.

Drugi Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej Manila, Filipiny, dnia 25 lipca 1998 r.

Rząd Państwa Brunei Darussalam         Rząd Królestwa Kambodży      Rząd Republiki Indonezji          Rząd Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej   Rząd Malezji    Rząd Związku Myanmar           Rząd Republiki Filipin   Rząd Republiki Singapuru         Rząd Królestwa Tajlandii          Rząd Socjalistycznej Republiki Wietnamu          Rząd Papui-Nowej Gwinei Zwane dalej Wysokimi Umawiającymi się Stronami: PRAGNĄC zapewnić odpowiedni rozwój współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z i spoza Azji Południowo-Wschodniej, oraz, w szczególności, z państwami ościennymi regionu Azji Południowo-Wschodniej; BIORĄC POD UWAGĘ pkt 5 preambuły Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, sporządzonego w Denpasar, Bali, w dniu 24 lutego 1976 r. (zwanego dalej Traktatem o wzajemnych stosunkach), który odnosi się do potrzeby współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z jaki i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie; NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1 Akapit trzeci w art. 18 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie: „Państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej również mogą przystąpić do niniejszego Traktatu za zgodą wszystkich państw Azji Południowo-Wschodniej, a mianowicie: Państwa Brunei Darussalam., Królestwa Kambodży, Republiki Indonezji, Laotańskej Republiki Ludowo-Demokratycznej, Malezji, Związku Myanmar, Republiki Filipin, Republiki Singapuru, Królestwa Tajlandii oraz Socjalistycznej Republiki Wietnamu.” Artykuł 2 Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji oraz wchodzi w życie w dniu złożenia ostatniego instrumentu ratyfikacji przez Wysokie Umawiające się Strony. SPORZĄDZONO w Manili, dnia dwudziestego piątego lipca roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego.

Trzeci Protokół zmieniający Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej Hanoi, Wietnam, dnia 23 lipca 2010 r.

Państwo Brunei Darussalam      Królestwo Kambodży  Republika Indonezji      Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna Malezja            Związek Myanmar        Republika Filipin           Republika Singapuru     Królestwo Tajlandii      Socjalistyczna Republika Wietnamu      Związek Australijski      Ludowa Republika Bangladeszu            Chińska Republika Ludowa      Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna            Republika Francuska    Republika Indii Japonia Mongolia          Nowa Zelandia Islamska Republika Pakistanu   Papua-Nowa Gwinea   Republika Korei           Federacja Rosyjska      Demokratyczno-Socjalistycznej Republika Sri Lanki     Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego           Republika Turcji           Stany Zjednoczone Ameryki Zwane dalej Wysokimi Umawiającymi się Stronami: PRAGNĄC zapewnić odpowiedni rozwój współpracy ze wszystkimi państwami miłującymi pokój, zarówno z i spoza Azji Południowo-Wschodniej, oraz, w szczególności, z państwami ościennymi regionu Azji Południowo-Wschodniej, jak również z organizacjami regionalnymi, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa; BIORĄC POD UWAGĘ pkt 5 preambuły Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, sporządzonego w Denpasar, Bali, w dniu 24 lutego 1976 r. (zwanego dalej Traktatem o wzajemnych stosunkach), który odnosi się do potrzeby współpracy ze wszystkimi państwami pragnącymi pokoju, zarówno z jak i spoza Azji Południowo-Wschodniej, w dążeniu do pokoju, stabilności i harmonii na świecie; NINIEJSZYM UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1 Akapit trzeci w art. 18 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie: „Niniejszy Traktat jest otwarty do przystąpienia przez państwa spoza Azji Południowo-Wschodniej oraz organizacji regionalnych, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa, za zgodą wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej, a mianowicie: Państwa Brunei Darussalam, Królestwa Kambodży, Republiki Indonezji, Laotańska Republiki Ludowo-Demokratycznej, Malezji, Związku Myanmar, Republiki Filipin, Republiki Singapuru, Królestwa Tajlandii oraz Socjalistycznej Republiki Wietnamu.” Artykuł 2 Akapit drugi w art. 14 Traktatu o wzajemnych stosunkach otrzymuje brzmienie: „Jednakże niniejszy artykuł stosuje się do którejkolwiek z Wysokich Umawiających się Stron, które przystąpiły do Traktatu, jedynie w przypadkach, gdy Wysoka Umawiająca się Strona bezpośrednio uczestniczy w sporze, który ma zostać rozwiązany w ramach procesów regionalnych.” Artykuł 3 Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji oraz wchodzi w życie w dniu złożenia ostatniego instrumentu ratyfikacji przez Wysokie Umawiające się Strony. SPORZĄDZONO w Hanoi, Wietnam, dnia dwudziestego trzeciego lipca roku dwa tysiące dziesiątego w jednym egzemplarzu w języku angielskim.

Dokument przystąpienia przez Unię Europejską do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej MAJĄC NA UWADZE, że Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, podpisany w dniu 24 lutego 1976 roku na Bali (Indonezja), został zmieniony na mocy Pierwszego, Drugiego i Trzeciego Protokołu zmieniającego Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej, podpisanych, odpowiednio, w dniu 15 grudnia 1987 r., 25 lipca 1998 r. i 23 lipca 2010 r.; MAJĄC NA UWADZE, że art. 18 akapit trzeci wyżej wymienionego Traktatu, w brzmieniu zmienionym przez art. 1 wyżej wymienionego Trzeciego Protokołu przewiduje, iż organizacje regionalne, których członkami są wyłącznie suwerenne państwa, mogą przystąpić do Traktatu za zgodą wszystkich państw w Azji Południowo-Wschodniej, a mianowicie: Państwa Brunei Darussalam, Królestwa Kambodży, Republiki Indonezji, Laotańska Republiki Ludowo-Demokratycznej, Malezji, Związku Myanmar, Republiki Filipin, Republiki Singapuru, Królestwa Tajlandii oraz Socjalistycznej Republiki Wietnamu; MAJĄC NA UWADZE, że minister spraw zagranicznych Finlandii i członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za stosunki zewnętrzne i europejską politykę sąsiedztwa złożyli wniosek o przystąpienie Unii Europejskiej do Traktatu w piśmie z dnia 7 grudnia 2006 r.; MAJĄC NA UWADZE, że państwa Azji Południowo-Wschodniej wyrażają zgodę na przystąpienie Unii Europejskiej do Traktatu; Unia Europejska niniejszym przystępuje do Traktatu o wzajemnych stosunkach i współpracy w Azji Południowo-Wschodniej ze skutkiem od daty złożenia niniejszego dokumentu. W DOWÓD CZEGO dokument przystąpienia zostaje podpisany przez [TYTUŁ]. SPORZĄDZONO w [miejsce], [państwo], dnia [data] [miesiąc] roku dwa tysiące [rok]. W imieniu Unii Europejskiej

[1]               Państwami członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) są: Państwo Brunei Darussalam, Królestwo Kambodży, Republika Indonezji, Laotańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Malezja, Związek Myanmar, Republika Filipin, Republika Singapuru, Królestwo Tajlandii oraz Socjalistyczna Republika Wietnamu.