(1)

W ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) od 2013 r. przydział uprawnień do emisji prowadzącym instalację odbywa się poprzez sprzedaż na aukcji. Kwalifikujący się prowadzący instalację będą w dalszym ciągu otrzymywać bezpłatne uprawnienia w okresie rozliczeniowym 2026–2030. Liczbę uprawnień otrzymywanych przez każdego prowadzącego instalację określa się na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad ustanowionych w dyrektywie 2003/87/WE i rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/331 (2).

(2)

Państwa członkowskie były zobowiązane przedłożyć Komisji do dnia 30 września 2024 r. krajowe środki wykonawcze zawierające wykaz instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE na ich terytorium oraz informacje na temat działalności produkcyjnej, transferów ciepła i gazów, wytwarzania energii elektrycznej oraz emisji na poziomie podinstalacji w pięcioletnim okresie od 2019 do 2023 r. („okres odniesienia”) zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331.

(3)

Aby zapewnić jakość i porównywalność danych, państwa członkowskie przedłożyły swoje krajowe środki wykonawcze przy użyciu udostępnionego przez Komisję zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 elektronicznego formularza, w którym uwzględniono odpowiednie dane dla każdej instalacji. Państwa członkowskie przedłożyły również sprawozdanie dotyczące metodyki przedstawiające proces gromadzenia danych prowadzony przez ich organy.

(4)

Z uwagi na szeroki zakres przedłożonych informacji i danych, pierwszym krokiem Komisji było sprawdzenie kompletności krajowych środków wykonawczych. W przypadku gdy Komisja stwierdziła, że przedłożone dane były niekompletne, zwracała się do zainteresowanych państw członkowskich o dodatkowe informacje. W odpowiedzi na te wnioski właściwe organy przedkładały odpowiednie dodatkowe informacje, aby uzupełnić przedłożone krajowe środki wykonawcze.

(5)

Następnie Komisja oceniała krajowe środki wykonawcze na podstawie kryteriów zawartych w dyrektywie 2003/87/WE i w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331, biorąc pod uwagę wytyczne Komisji dla państw członkowskich. Powyższe kontrole spójności stanowiły drugi etap oceny krajowych środków wykonawczych.

(6)

Kontrole spójności krajowych środków wykonawczych przeprowadzono oddzielnie dla każdego państwa członkowskiego i każdej instalacji oraz w porównaniu z innymi instalacjami w tym samym sektorze. W ramach tej kompleksowej oceny Komisja przeanalizowała spójność samych danych oraz ich spójność z ogólnounijnymi zasadami dotyczącymi zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień w fazie 4 (okres, na który przydzielane są uprawnienia 2026-2030), określonymi w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331. Aby zastosować prawidłowy wskaźnik emisyjności, Komisja zbadała, czy instalacje kwalifikują się do bezpłatnego przydziału, a także przeanalizowała podział instalacji na podinstalacje i ich granice. Biorąc pod uwagę, że dane te są wykorzystywane do obliczania zmienionych wartości wskaźników emisyjności, Komisja zwróciła szczególną uwagę na przypisanie emisji do każdej podinstalacji. Ponadto Komisja szczegółowo przeanalizowała dane dotyczące obliczania historycznego poziomu działalności instalacji w okresie odniesienia, ze względu na znaczący wpływ tych danych na przydziały. Komisja zbadała również, czy uwzględnienie instalacji w wykazach krajowych środków wykonawczych było zgodne z przepisami załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE.

(7)

Dalszym szczegółowym analizom poddano dane dotyczące tych instalacji w państwach członkowskich, które miały wpływ na obliczanie zmienionych wartości wskaźników emisyjności. Oceny szczegółowe opierały się na analizie oceny ryzyka dotyczącej jakości i spójności danych, w której uwzględniono szereg kryteriów, w tym intensywność emisji dla każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktów.

(8)

Na podstawie wyników tych kontroli Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę instalacji, w przypadku których stwierdzono potencjalne nieprawidłowości w stosowaniu zasad zharmonizowanego przydziału uprawnień. W odniesieniu do tych instalacji zwrócono się o dodatkowe wyjaśnienia do właściwych organów zainteresowanych państw członkowskich.

(9)

W świetle wyników oceny zgodności Komisja uznała, że krajowe środki wykonawcze zgłoszone przez Belgię, Bułgarię, Czechy, Danię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Grecję, Francję, Chorwację, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Maltę, Niderlandy, Austrię, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowenię, Słowację i Finlandię są zgodne z kryteriami określonymi w dyrektywie 2003/87/WE i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331. W związku z tym instalacje uwzględnione w krajowych środkach wykonawczych przez te państwa członkowskie uznano za kwalifikujące się do przydziału bezpłatnych uprawnień.

(10)

Krajowe środki wykonawcze Hiszpanii i Szwecji uznano za zgodne z kryteriami określonymi w dyrektywie 2003/87/WE i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331, z wyjątkiem niektórych instalacji uwzględnionych w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, pomimo że nie spełniają one kryteriów wymaganych na mocy tej dyrektywy i tego rozporządzenia delegowanego.

(11)

Hiszpania i Szwecja zwróciły się o uwzględnienie w wykazie po jednej instalacji na swoim terytorium, w przypadku której w poprzedzającym odpowiednim okresie pięciu lat, o którym mowa w art. 11 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2003/87/WE, emisje ze spalania biomasy spełniającej kryteria określone na podstawie art. 14 ust. 1 tej dyrektywy przyczyniają się średnio do powstania ponad 95 % całkowitych średnich emisji gazów cieplarnianych. Instalacje takie należy wyłączyć z EU ETS zgodnie z pkt 1 załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE. Należy zatem odmówić wpisania tych instalacji do wykazu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, w danym okresie odniesienia,