(1)

Umowa o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony (2) (zwana dalej „Umową o transporcie lotniczym”) została podpisana w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. w następstwie przyjęcia decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie 2007/339/WE (3). Była ona tymczasowo stosowana od dnia 30 marca 2008 r. i została zawarta w drodze decyzji Rady (UE) 2020/1110 (4). Weszła w życie w dniu 29 czerwca 2020 r. Została zmieniona Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (5) (zwanym dalej „Protokołem”), z dnia 24 czerwca 2010 r., który wszedł w życie w dniu 5 maja 2022 r. Protokół przewiduje przystąpienie państw trzecich do Umowy o transporcie lotniczym.

(2)

Islandia i Norwegia są w pełni zintegrowanymi członkami jednolitego europejskiego rynku lotniczego na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (6). W 2007 r. państwa te wystąpiły z formalnym wnioskiem o przystąpienie do Umowy o transporcie lotniczym. Zgodnie z art. 18 ust. 5 Umowy o transporcie lotniczym wspólny komitet ustanowiony na mocy tego artykułu zaproponował na swoim posiedzeniu w dniu 16 listopada 2010 r. zawarcie Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony (zwanej dalej „Umową o przystąpieniu”).

(3)

Komisja wynegocjowała Umowę dodatkową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, w sprawie stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony i Królestwem Norwegii, z czwartej strony (zwaną dalej „Umową dodatkową”).

(4)

Zarówno Umowa o przystąpieniu, jak i Umowa dodatkowa zostały podpisane w dniu 21 czerwca 2011 r., zgodnie z decyzją Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie 2011/708/UE (7), i są stosowane tymczasowo od dnia ich podpisania.

(5)

W wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12, Komisja przeciwko Radzie (8) (zwanym dalej „wyrokiem”) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność decyzji 2011/708/UE, ponieważ Rada nie mogła zgodnie z prawem upoważnić do podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o przystąpieniu i Umowy dodatkowej w jednym akcie przyjętym wspólnie z przedstawicielami rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie. Trybunał utrzymał w mocy skutki decyzji 2011/708/UE do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie liczonym od daty wydania wyroku nowej decyzji, która ma zostać przyjęta przez Radę na podstawie art. 218 ust. 5 i 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

(6)

W celu dostosowania się do wyroku Rada przyjęła decyzję (UE) 2023/684 (9) w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy o przystąpieniu oraz Umowy dodatkowej.

(7)

Umowa o przystąpieniu i Umowa dodatkowa zostały ratyfikowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Przewiduje się, że Republika Chorwacji przystąpi do Umowy o przystąpieniu i Umowy dodatkowej zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r.

(8)

Umowa o przystąpieniu i Umowa dodatkowa powinny zostać zatwierdzone,