(1)

Decyzją (UE) 2023/2170 (1) Rada upoważniła Komisję do udziału, w imieniu Unii, w negocjacjach dotyczących konwencji o ochronie środowiska poprzez prawo karne zastępującej Konwencję Rady Europy o ochronie środowiska poprzez prawo karne z 1998 r.

(2)

Konwencja Rady Europy o ochronie środowiska poprzez prawo karne (zwana dalej „konwencją”) została przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu 14 maja 2025 r. i ma zostać otwarta do podpisu w dniu 3 grudnia 2025 r.

(3)

Konwencja jest zgodna z celami Unii, jakimi są zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska i poprawa jego jakości, jak określono w art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), oraz zwalczanie przestępstw przeciwko środowisku, w tym poprzez prawo karne. Ponadto działanie Unii na rzecz zwalczania przestępstw przeciwko środowisku ma również na celu ochronę praw podstawowych osób, na które mają wpływ takie przestępstwa.

(4)

Konwencja zawiera postanowienia dotyczące jej celu i zakresu stosowania, definicji prawnych i terminologii, przestępstw, odpowiedzialności osób prawnych, sankcji i innych środków, okoliczności obciążających i łagodzących, praw procesowych i współpracy, środków dotyczących zapobiegania oraz udziału społeczeństwa obywatelskiego w odniesieniu do przestępstw przeciwko środowisku.

(5)

W dniu 11 kwietnia 2024 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły, na podstawie art. 83 ust. 2 TFUE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1203 (2), która jest w szerokim zakresie zgodna z konwencją.

(6)

Komisja uczestniczyła w negocjacjach w imieniu Unii oraz zapewniła, aby konwencja była zgodna z odpowiednimi przepisami Unii.

(7)

W celu zapewnienia pełnej zgodności między konwencją a dyrektywą (UE) 2024/1203, a także jednolitego i skutecznego stosowania konwencji, Unia powinna skorzystać w szczególności z przewidzianej w art. 56 ust. 3 konwencji możliwości określenia – w drodze złożenia zastrzeżenia – zakresu pojęcia „bezprawny” oraz niektórych pojęć stosowanych do celów definiowania przestępstw na podstawie konwencji.

(8)

Konwencja jest otwarta do podpisu dla Unii zgodnie z jej art. 53. Unia powinna stać się stroną konwencji wraz ze swoimi państwami członkowskimi, ponieważ zarówno Unia, jak i jej państwa członkowskie dzielą kompetencje w dziedzinach objętych konwencją. W dziedzinie kompetencji dzielonych państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje w zakresie, w jakim konwencja nie wpływa na wspólne przepisy ani nie zmienia zakresu ich stosowania. Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla podpisania konwencji przez państwa członkowskie, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.

(9)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i do TFUE, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(10)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(11)

Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (3) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał swoją opinię w dniu 22 września 2025 r. (4).

(12)

Należy zatem podpisać konwencję,