(1)

Po przedłożeniu przez państwa członkowskie krajowych środków wykonawczych Komisja przyjęła decyzję (UE) 2021/355 (2) dotyczącą krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. Decyzja ta odrzuca włączenie niektórych instalacji i odpowiadających im danych do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE, wyłączając je tym samym z zakresu unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS).

(2)

Instalacje wykorzystujące wyłącznie biomasę zostały wyłączone z EU ETS zgodnie z pkt 1 załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE. Przepis ten został wprowadzony do dyrektywy w sprawie EU ETS dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE (3), i od momentu jego wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2013 r. określił nowy zakres stosowania EU ETS. W związku z tym należy odrzucić wpis instalacji, które wykorzystywały wyłącznie biomasę przez wszystkie lata okresu odniesienia, mimo że zostały umieszczone w wykazie zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE.

(3)

Komisja została poinformowana, że Szwecja błędnie włączyła do swoich krajowych środków wykonawczych instalację SE-207651. Instalacja ta wykorzystuje wyłącznie biomasę i z tego powodu powinna była zostać wyłączona z zakresu EU ETS.

(4)

W odpowiedzi na zapytanie Komisji Dania potwierdziła, że instalacje DK-65, DK-66 i DK-135 nie miały emisji z paliw kopalnych w okresie odniesienia 2014–2018. Instalacje te wykorzystują wyłącznie biomasę i powinny być również wyłączone z zakresu EU ETS.

(5)

Należy zatem odrzucić wpis instalacji DK-65, DK-66, DK-135 i SE-207651 do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE dla wszystkich lat okresu odniesienia, w tym w przypadku gdy zostały one wymienione zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE.

(6)

W odpowiedzi na wniosek o wyjaśnienia przesłany przez Komisję Francja poinformowała Komisję, że dwie instalacje FR-206164 i FR-206032 produkują wyłącznie polimery. Obie instalacje mają zerową bezpośrednią emisję CO2, ponieważ importują ciepło potrzebne do produkcji z innej instalacji objętej EU ETS. W wyroku w sprawie C-577/16 (4) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że instalacja do produkcji polimerów, która pozyskuje ciepło potrzebne do tej produkcji z instalacji nieobjętej systemem unijnym, nie wchodzi w zakres EU ETS, ponieważ nie przyczynia się ona do powstawania bezpośrednich emisji CO2. Należy zatem odrzucić wpis tych instalacji do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE.

(7)

Należy w związku z tym odpowiednio zmienić decyzję (UE) 2021/355,

1)

w art. 1 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

2)

załącznik I zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej decyzji;

3)

tekst zawarty w załączniku II do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik IV.