(1)

W dniu 7 czerwca 2018 r. opublikowano rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/825 (3) zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1036 (zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym”) oraz rozporządzenie (UE) 2016/1037 (zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym”).

(2)

Aby zwiększyć przejrzystość i przewidywalność dochodzeń antydumpingowych i dotyczących ceł wyrównawczych, strony, których będzie dotyczyć nałożenie tymczasowych środków antydumpingowych i wyrównawczych, a w szczególności importerów, należy powiadamiać o zbliżającym się nałożeniu takich środków. Ponadto, jeżeli w danym dochodzeniu nałożenie środków tymczasowych nie jest wskazane, strony należy odpowiednio wcześnie powiadomić o tym, że środki nie zostaną nałożone. W związku z tym wprowadzono trzytygodniowy okres wcześniejszego informowania.

(3)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 12 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego do dnia 9 czerwca 2020 r. Komisja musiała dokonać przeglądu, czy w okresie wcześniejszego informowania nastąpił znaczny wzrost przywozu i czy, jeżeli wzrost taki nastąpił, spowodował dodatkową szkodę dla przemysłu Unii pomimo możliwej rejestracji lub dostosowania wysokości marginesu szkody.

(4)

Na podstawie tego przeglądu Komisja jest zobowiązana do zmiany czasu trwania okresu wcześniejszego informowania na dwa tygodnie w przypadku wystąpienia znacznego wzrostu przywozu, który spowodował dodatkową szkodę, i na cztery tygodnie, jeżeli ten wzrost nie wystąpił.

(5)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 23a ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 12 ust. 1 i art. 32b ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego przeprowadzenie wspomnianego przeglądu jest uprawnieniem, z którego Komisja może skorzystać tylko jeden raz.

(6)

Od czasu wejścia w życie rozporządzenia (UE) 2018/825 w dniu 8 czerwca 2018 r. Komisja wszczęła 19 dochodzeń (4) zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i sześć dochodzeń zgodnie z art. 10 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

(7)

Dwanaście z tych dochodzeń przeszło etap tymczasowy, a także dostępne były dla nich dane dotyczące przywozu w odniesieniu do okresu wcześniejszego informowania. Mogły one zatem zostać poddane analizie w celu zbadania, czy w okresie wcześniejszego informowania miał miejsce znaczny wzrost przywozu (5).

(8)

Liczba spraw, na których Komisja może oprzeć swoją ocenę tego, czy w okresie wcześniejszego informowania nastąpił znaczny wzrost przywozu, jest zatem – zgodnie z przewidywaniami sformułowanymi w trakcie prac nad rozporządzeniem (UE) 2018/825 – ograniczona. W sprawach tych zarysowuje się jednak wyraźna tendencja.

(9)

W sześciu z tych dwunastu dochodzeń Komisja podjęła decyzję o nałożeniu środków tymczasowych. W pozostałych sześciu dochodzeniach strony zostały poinformowane trzy tygodnie przed upływem terminu na wprowadzenie tymczasowych środków o tym, że Komisja nie zamierza takich środków wprowadzać.

(10)

Na podstawie danych statystycznych, których podsumowanie przedstawiono w tabeli 1 poniżej, Komisja ustaliła, że wielkość przywozu z państw, których dotyczyło postępowanie, do Unii wzrosła tylko w przypadku dwóch dochodzeń. W przypadku pozostałych dochodzeń nastąpił znaczny spadek.

Tabela 1

Wielkość przywozu dla danej sprawy

(11)

W większości przypadków poddanych przeglądowi nie odnotowano znaczącego wzrostu przywozu. W jednym z dwóch przypadków, w których doszło do wzrostu przywozu, wzrost ten nie wynikał ponadto z wcześniejszego ujawnienia ustaleń, lecz z faktu, że Komisja nie nałożyła ceł tymczasowych. Istotnie, również w ramach poprzedniego systemu, nieobejmującego wcześniejszego informowania, przywóz mógł być wprowadzany na terytorium Unii bez konieczności uiszczenia należności celnych w momencie, gdy wszystkie zainteresowane strony nabyły pewność, że nie zostaną nałożone tymczasowe cła w związku z upływem obowiązującego terminu.

(12)

Zatem tylko w jednym przypadku odnotowano dalszy wzrost przywozu w okresie wcześniejszego informowania przed wprowadzeniem środków tymczasowych.

(13)

W związku z tym Komisja stwierdziła, że zasadniczo przywóz w okresie wcześniejszego informowania nie spowodował dodatkowej szkody dla przemysłu Unii. W związku z powyższym okres wcześniejszego informowania powinien zostać wydłużony do czterech tygodni.

(14)

Wobec braku innych szczegółowych przepisów przejściowych regulujących tę kwestię należy zaznaczyć, że wydłużony okres wcześniejszego informowania nie ma zastosowania do dochodzeń wszczętych w drodze zawiadomienia na podstawie art. 5 ust. 9 rozporządzenia (UE) 2016/1036 lub art. 10 ust. 11 rozporządzenia (UE) 2016/1037 przed datą publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Powinno to zagwarantować pewność prawa, dać zainteresowanym stronom odpowiednią możliwość dostosowania się do wygaśnięcia obowiązujących przepisów oraz wejścia w życie nowych przepisów, a także ułatwić skuteczne, uporządkowane i sprawiedliwe wdrożenie rozporządzeń (UE) 2016/1036 i (UE) 2016/1037.

(15)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (UE) 2016/1036 oraz (UE) 2016/1037,