EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32019R1009

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1009 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiające przepisy dotyczące udostępniania na rynku produktów nawozowych UE, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

PE/76/2018/REV/1

OJ L 170, 25.6.2019, p. 1–114 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, GA, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

In force: This act has been changed. Current consolidated version: 25/06/2019

ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/1009/oj

25.6.2019   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 170/1


ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2019/1009

z dnia 5 czerwca 2019 r.

ustanawiające przepisy dotyczące udostępniania na rynku produktów nawozowych UE, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Warunki udostępniania nawozów na rynku wewnętrznym zostały częściowo zharmonizowane rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), które obejmuje prawie wyłącznie nawozy z wydobytych z ziemi lub wytworzonych chemicznie materiałów nieorganicznych. Zachodzi również potrzeba, by do celów nawożenia wykorzystywać materiały pochodzące z recyklingu lub materiały organiczne. Należy ustanowić zharmonizowane warunki udostępniania na całym rynku wewnętrznym nawozów wytworzonych z takich materiałów pochodzących z recyklingu lub materiałów organicznych, aby stworzyć ważną zachętę do ich dalszego wykorzystywania. Propagowanie stosowania na szerszą skalę składników pokarmowych pochodzących z recyklingu pomogłoby w dalszym rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym i umożliwiłoby bardziej zasobooszczędne ogólne stosowanie składników pokarmowych, a jednocześnie zmniejszyłoby uzależnienie Unii od składników pokarmowych z państw trzecich. Należy zatem rozszerzyć zakres harmonizacji, aby objąć nią materiały pochodzące z recyklingu i materiały organiczne.

(2)

Mając na celu poprawę efektywności wykorzystania składników pokarmowych, w połączeniu z nawozami stosuje się pewne produkty, czego korzystnym skutkiem jest zmniejszenie ilości stosowanych nawozów, a tym samym ograniczenie ich oddziaływania na środowisko. Aby ułatwić swobodny przepływ wspomnianych produktów na rynku wewnętrznym, harmonizacją należy objąć nie tylko nawozy (tj. produkty mające dostarczać roślinom składników pokarmowych), ale także produkty mające zwiększyć efektywność wykorzystania składników pokarmowych przez rośliny.

(3)

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (4) ustanowiono zasady akredytacji jednostek oceniających zgodność, określono ramy nadzoru rynku produktów i kontroli produktów pochodzących z państw trzecich, a także ogólne zasady dotyczące oznakowania CE. Rozporządzenie to powinno mieć zastosowanie do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, tak aby produkty korzystające ze swobodnego przepływu towarów w Unii spełniały wymogi zapewniające wysoki poziom ochrony interesów publicznych, takich jak zdrowie ludzi, zwierząt i roślin, bezpieczeństwo i ochrona środowiska.

(4)

Decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE (5) ustanowiono wspólne zasady i przepisy odniesienia, które mają być stosowane w prawodawstwie sektorowym, aby zapewnić spójne podstawy dla zmiany lub przekształcania tego prawodawstwa. Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 należy zatem zastąpić niniejszym rozporządzeniem sporządzonym w możliwie największym zakresie zgodnie z tymi wspólnymi zasadami i przepisami odniesienia.

(5)

W przeciwieństwie do większości innych środków harmonizacji produktów w prawie Unii rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 nie zabrania, by niezharmonizowane nawozy były udostępniane na rynku wewnętrznym zgodnie z prawem krajowym i ogólnymi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczącymi swobodnego przepływu towarów. Ze względu na ściśle lokalny charakter niektórych rynków produktów należy zachować tę możliwość. Zgodność ze zharmonizowanymi przepisami powinna zatem nadal być opcjonalna i wymagana tylko w przypadku produktów, które mają dostarczać roślinom składników pokarmowych lub zwiększać efektywność wykorzystania przez nie składników pokarmowych oraz które mają oznakowanie CE w momencie udostępniania ich na rynku. Niniejsze rozporządzenie nie powinno zatem mieć zastosowania do produktów, które w momencie udostępniania ich na rynku nie mają oznakowania CE.

(6)

Różne wymogi w zakresie bezpieczeństwa i jakości produktów, dostosowane do ich różnych przewidzianych zastosowań, wynikają z różnych funkcji produktów. Produkty nawozowe UE należy zatem podzielić na różne kategorie funkcji produktów, które to kategorie powinny podlegać szczegółowym wymogom w zakresie bezpieczeństwa i jakości.

(7)

Produkt nawozowy UE może pełnić więcej niż jedną funkcję określoną w niniejszym rozporządzeniu w kategoriach funkcji produktów. W przypadku gdy deklarowana jest tylko jedna z tych funkcji, powinno wystarczyć, że produkt nawozowy UE będzie zgodny z wymogami dotyczącymi kategorii funkcji produktów, w której opisano daną deklarowaną funkcję. Dla odmiany, w przypadku gdy deklarowanych jest więcej tych funkcji, produkt nawozowy UE należy traktować jako mieszankę co najmniej dwóch składowych produktów nawozowych UE i dla każdego z tych składowych produktów nawozowych UE należy wymagać zgodności w odniesieniu do jego funkcji. Takie mieszanki powinny zatem zostać objęte specjalną kategorią funkcji produktów.

(8)

Producent stosujący co najmniej jeden produkt nawozowy UE poddany już ocenie zgodności – przez siebie lub przez innego producenta – może zdecydować o skorzystaniu z tej oceny zgodności. Aby do minimum zmniejszyć obciążenia administracyjne, otrzymany w ten sposób produkt nawozowy UE również należy uznawać za mieszankę co najmniej dwóch składowych produktów nawozowych UE, a dodatkowe wymogi zgodności dotyczące takiej mieszanki należy ograniczyć do kwestii związanych z mieszaniem.

(9)

Różne materiały składowe wymagają ustanowienia różnych wymogów dotyczących procesu i mechanizmów kontrolnych dostosowanych do różnego potencjalnego poziomu zagrożenia i zmienności. Materiały składowe produktów nawozowych UE należy więc podzielić na różne kategorie, z których każda powinna podlegać szczegółowym wymogom dotyczącym procesu i mechanizmom kontrolnym. Powinna istnieć możliwość udostępniania na rynku produktu nawozowego UE złożonego z kilku materiałów składowych pochodzących z różnych kategorii materiałów składowych, w przypadku gdy każdy materiał jest zgodny z wymogami kategorii, do której należy.

(10)

Zanieczyszczenia w produktach nawozowych UE, na przykład kadm, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, ponieważ kumulują się w środowisku i przenikają do łańcucha pokarmowego. Zawartość zanieczyszczeń w takich produktach należy zatem ograniczyć. Ponadto w produktach nawozowych UE pochodzących z bioodpadów należy zapobiegać występowaniu zanieczyszczeń (w szczególności polimerów, ale także metalu i szkła) albo je ograniczać w miarę możliwości technicznych przez wykrywanie takich zanieczyszczeń w ramach selektywnej zbiórki bioodpadów przed przetworzeniem.

(11)

W kilku państwach członkowskich istnieją krajowe przepisy ograniczające obecność kadmu w nawozach fosforowych wprowadzone ze względu na ochronę zdrowia ludzi i ochronę środowiska. Jeżeli państwo członkowskie uzna za konieczne utrzymanie takich przepisów krajowych po przyjęciu zharmonizowanych wartości dopuszczalnych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz do czasu gdy zharmonizowane wartości dopuszczalne nie będą równe obowiązującym krajowym wartościom dopuszczalnym lub niższe od nich, powinno ono notyfikować te wartości Komisji zgodnie z art. 114 ust. 4 TFUE. Ponadto, zgodnie z art. 114 ust. 5 TFUE, jeżeli państwo członkowskie uzna za konieczne wprowadzenie nowych przepisów krajowych, na przykład przepisów ograniczających zawartość kadmu w nawozach fosforowych, w oparciu o nowe dowody naukowe dotyczące ochrony środowiska lub środowiska pracy ze względu na specyficzny problem tego państwa członkowskiego, który pojawił się po przyjęciu niniejszego rozporządzenia, państwo to powinno notyfikować Komisji przewidywane przepisy oraz powody ich wprowadzenia. W każdym z tych przypadków Komisja powinna sprawdzić zgodnie z art. 114 ust. 6 TFUE, czy notyfikowane przepisy krajowe nie są środkiem arbitralnej dyskryminacji, ukrytym ograniczeniem w handlu lub przeszkodą w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

(12)

W świetle faktu, że niektórym państwom członkowskim przyznano zgodnie z TFUE odstępstwa od art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 w odniesieniu do zawartości kadmu w nawozach z uwagi, między innymi, na ochronę zdrowia ludzi i środowiska w kontekście szczególnych warunków glebowych i klimatycznych panujących w tych państwach członkowskich, oraz ponieważ rzeczywiste okoliczności, które doprowadziły do przyznania tych odstępstw przez Komisję, są wciąż aktualne, te państwa członkowskie powinny mieć możliwość dalszego stosowania swoich krajowych wartości dopuszczalnych dla zawartości kadmu, dopóki na poziomie Unii nie zaczną być stosowane zharmonizowane wartości dopuszczalne dla zawartości kadmu w nawozach fosforowych, które będą równe tym wartościom dopuszczalnym lub od nich niższe.

(13)

Aby ułatwić zachowanie zgodności nawozów fosforowych z wymogami niniejszego rozporządzenia oraz pobudzić innowacje, należy przewidzieć wystarczające zachęty do rozwoju odpowiednich technologii, zwłaszcza technologii odkadmiania, oraz do gospodarowania odpadami niebezpiecznymi zawierającymi duże ilości kadmu, w formie odpowiednich środków finansowych, takich jak środki, które są dostępne w ramach programu „Horyzont Europa”, platformy wsparcia finansowego gospodarki o obiegu zamkniętym lub za pośrednictwem Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Zachęty te powinny być ukierunkowane na rozwiązania w zakresie odkadmiania, które będą opłacalne w skali przemysłowej i będą pozwalały na odpowiednie przetwarzanie powstałych odpadów.

(14)

Produkt nawozowy UE spełniający wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu powinien być dopuszczony do swobodnego przepływu na rynku wewnętrznym. W przypadku gdy co najmniej jeden z materiałów składowych w produkcie nawozowym jest produktem pochodnym w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (6), ale osiągnął punkt w łańcuchu produkcyjnym, po przekroczeniu którego nie stanowi już znacznego zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska (zwany dalej „punktem końcowym w łańcuchu produkcyjnym”), dalsze obejmowanie tego produktu przepisami tego rozporządzenia stanowiłoby zbędne obciążenie administracyjne. Takie produkty nawozowe należy zatem wyłączyć z zakresu wymogów tego rozporządzenia. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1069/2009.

(15)

Dla każdej kategorii materiału składowego, która obejmuje produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, należy określić punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu. W przypadku gdy taki punkt końcowy zostanie osiągnięty, zanim produkt nawozowy UE zostanie wprowadzony do obrotu, ale po rozpoczęciu procesu produkcyjnego regulowanego na podstawie niniejszego rozporządzenia, wymogi dotyczące procesu zawarte zarówno w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009, jak i w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie łącznie do produktów nawozowych UE, co oznacza stosowanie surowszego wymogu, w przypadku gdy oba rozporządzenia regulują ten sam parametr.

(16)

Produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 i które zostały już wprowadzone do obrotu i są stosowane w Unii jako nawozy organiczne i polepszacze gleby zgodnie z tym rozporządzeniem, stanowią obiecujące surowce do produkcji innowacyjnych produktów nawozowych w gospodarce o obiegu zamkniętym. Gdy tylko dla danego produktu pochodnego wyznaczony zostanie punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym, produkty nawozowe UE zawierające takie produkty pochodne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinny być dopuszczone do swobodnego obrotu na rynku wewnętrznym bez obejmowania ich wymogami rozporządzenia (WE) nr 1069/2009. W tym celu Komisja powinna bez zbędnej zwłoki przeprowadzić pierwszą ocenę, by sprawdzić, czy można wyznaczyć punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym.

(17)

W przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt spowodowanego przez produkty nawozowe uzyskane z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego powinno być możliwe zastosowanie środków ochronnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), tak jak w przypadku innych kategorii produktów uzyskanych z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.

(18)

Udostępnianie na rynku produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego lub produktu pochodnego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, dla którego nie określono punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym lub dla którego w momencie udostępniania na rynku określony punkt końcowy nie został osiągnięty, podlega wymogom tego rozporządzenia. Mylące byłoby zatem, gdyby produkt taki otrzymywał oznakowanie CE na podstawie niniejszego rozporządzenia. Wszelkie produkty zawierające takie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne lub składające się z takich produktów powinny zostać zatem wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Nieprzetworzone produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie powinny podlegać niniejszemu rozporządzeniu.

(19)

Stwierdzono, że na rynku istnieje popyt na stosowanie jako produktów nawozowych niektórych odpadów z odzysku w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (8), takich jak struwit, biowęgiel i produkty na bazie popiołów. Ponadto niezbędne są pewne wymogi dla odpadów stosowanych jako wsad w procesie odzysku, wymogi dotyczące procesów i technik przetwarzania, a także wymogi dotyczące produktów nawozowych uzyskanych w procesie odzysku, aby zapewnić, by użytkowanie tych produktów nawozowych nie prowadziło do ogólnych niepożądanych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. W przypadku produktów nawozowych UE wymogi te należy ustanowić w niniejszym rozporządzeniu. W związku z tym, począwszy od momentu spełnienia wszystkich wymogów niniejszego rozporządzenia, produktów takich nie należy już uznawać za odpady w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE oraz powinno być zatem możliwe, by produkty nawozowe zawierające takie odzyskane materiały odpadowe lub składające się z nich miały dostęp do rynku wewnętrznego. Aby zapewnić pewność prawa, wykorzystać rozwój techniczny oraz dalej stymulować zachęty skłaniające producentów do szerszego korzystania z wartościowych strumieni odpadów, natychmiast po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia należy w stosunku do takich produktów rozpocząć przeprowadzanie analiz naukowych i ustalanie wymogów dotyczących odzysku na poziomie Unii. W związku z tym Komisji należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących określania, bez zbędnej zwłoki, szerszych lub dodatkowych kategorii materiałów składowych nadających się do wykorzystania w produkcji produktów nawozowych UE.

(20)

Niektóre produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE są obecnie stosowane przez producentów jako składniki produktów nawozowych lub można się spodziewać, że będą stosowane na przyszłych wyłaniających się rynkach. Dla takich składników należy ustanowić szczegółowe wymogi w oddzielnej kategorii materiału składowego w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

(21)

Niektóre substancje i mieszaniny, nazywane potocznie inhibitorami, poprawiają uwalnianie składnika pokarmowego w nawozie, opóźniając lub zatrzymując działanie określonych grup mikroorganizmów lub enzymów. W przypadku inhibitorów udostępnianych na rynku z zamiarem ich dodania w tym celu do produktów nawozowych producent powinien być odpowiedzialny za zapewnienie, aby te inhibitory spełniały określone kryteria skuteczności. W związku z tym inhibitory te powinny być traktowane jako produkty nawozowe UE zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Ponadto produkty nawozowe UE zawierające takie inhibitory powinny podlegać pewnym kryteriom skuteczności i bezpieczeństwa oraz kryteriom środowiskowym. Takie inhibitory należy zatem regulować również jako materiały składowe produktów nawozowych UE.

(22)

Niektóre substancje, mieszaniny i mikroorganizmy, nazywane biostymulatorami, nie dostarczają wprawdzie same składników pokarmowych, ale jednak stymulują naturalne procesy odżywiania roślin. W przypadku gdy takie produkty mają na celu wyłącznie lepsze przyswajanie składników pokarmowych przez rośliny, zwiększenie ich odporności na stres abiotyczny, poprawienie ich cech jakościowych lub zwiększenie dostępności składników pokarmowych z form trudnodostępnych w glebie lub w ryzosferze, są one z natury bardziej podobne do produktów nawozowych niż do większości kategorii środków ochrony roślin. Ich działanie uzupełnia działanie nawozów w celu optymalizacji skuteczności tych nawozów i ograniczenia ilości używanych składników pokarmowych. Takie produkty powinny zatem kwalifikować się do oznakowania CE na podstawie niniejszego rozporządzenia i zostać wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 (9). Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1107/2009.

(23)

Produkty mające co najmniej jedną funkcję, z których jedna jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, są środkami ochrony roślin objętymi zakresem stosowania tego rozporządzenia. Produkty te powinny pozostawać pod kontrolą opracowaną dla takich produktów i określoną w tym rozporządzeniu. W przypadku gdy takie produkty mają również funkcję produktu nawozowego, ustanowienie oznakowania CE takich produktów na podstawie niniejszego rozporządzenia wprowadzałoby w błąd, ponieważ udostępnianie produktu ochrony roślin na rynku jest uzależnione od zezwolenia na produkt ważnego w danym państwie członkowskim. Takie produkty należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.

(24)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno uniemożliwiać stosowania istniejącego prawodawstwa unijnego dotyczącego nieobjętych niniejszym rozporządzeniem kwestii ochrony zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, bezpieczeństwa i środowiska. Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem stosowane bez uszczerbku dla dyrektyw Rady 86/278/EWG (10), 89/391/EWG (11) i 91/676/EEC (12), dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE (13) i 2001/18/WE (14), rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 852/2004 (15), (WE) nr 882/2004 (16) i (WE) nr 1907/2006 (17), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1881/2006 (18), rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (19), rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (20), (UE) nr 98/2013 (21), (UE) nr 1143/2014 (22) i (UE) 2016/2031 (23), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 (24) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 (25).

(25)

Zgodnie z powszechną praktyką o azocie, fosforze i potasie należy mówić jako o głównych makroskładnikach pokarmowych, natomiast o wapniu, magnezie, sodzie i siarce – jako o drugorzędnych makroskładnikach pokarmowych. Również zgodnie z powszechną praktyką o nawozach należy mówić jako o nawozach prostych, gdy zawierają albo jeden makroskładnik pokarmowy – niezależnie od tego, czy jest to makroskładnik główny czy drugorzędny – albo tylko jeden makroskładnik pokarmowy wraz z co najmniej jednym drugorzędnym makroskładnikiem pokarmowym. Zgodnie z tą samą praktyką o nawozach należy mówić jako o nawozach wieloskładnikowych, gdy zawierają albo więcej niż jeden główny makroskładnik pokarmowy – niezależnie od tego, czy zawierają przy tym co najmniej jeden drugorzędny makroskładnik pokarmowy – albo nie zawierają głównych makroskładników pokarmowych, lecz zawierają więcej niż jeden drugorzędny makroskładnik pokarmowy.

(26)

W przypadku gdy produkt nawozowy UE zawiera substancję lub mieszaninę w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, bezpieczeństwo jego substancji składowych dla danego przewidzianego zastosowania należy ustalić w drodze rejestracji na podstawie tego rozporządzenia. Wymogi informacyjne powinny zapewnić, aby bezpieczeństwo przewidzianego zastosowania produktu nawozowego UE wykazano w sposób porównywalny z osiąganym na podstawie innych systemów regulacyjnych dla produktów przeznaczonych do stosowania w warstwie ornej gleby lub uprawach, zwłaszcza na podstawie krajowego prawodawstwa państw członkowskich dotyczącego nawozów oraz rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Dlatego jeżeli faktyczne ilości wprowadzone do obrotu wynoszą mniej niż 10 ton na przedsiębiorstwo rocznie, jako warunek użycia w produktach nawozowych UE wyjątkowo zastosowanie powinny mieć wymogi informacyjne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 dotyczące rejestracji substancji w ilościach od 10 do 100 ton. Te wymogi informacyjne powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do substancji faktycznie zawartych w produktach nawozowych UE, w odróżnieniu od prekursorów stosowanych do wyprodukowania tych substancji. Prekursorów jako takich, np. kwasu siarkowego wykorzystywanego jako prekursor do produkcji superfosfatu prostego, nie należy na potrzeby niniejszego rozporządzenia obejmować regulacjami jako materiałów składowych, ponieważ bezpieczeństwo chemiczne zostanie w lepszym stopniu zapewnione poprzez uregulowanie jako materiałów składowych substancji powstałych z prekursorów i faktycznie zawartych w produkcie nawozowym UE. Do tych substancji powinien więc mieć zastosowanie obowiązek przestrzegania wszystkich wymogów dla danej kategorii materiału składowego.

(27)

Jeżeli faktyczne ilości substancji w produktach nawozowych UE regulowanych niniejszym rozporządzeniem są wyższe niż 100 ton, dodatkowe wymogi informacyjne ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1907/2006 powinny mieć zastosowanie bezpośrednio na mocy tego rozporządzenia. Niniejsze rozporządzenie nie powinno również mieć wpływu na stosowanie innych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

(28)

Aby zapewnić wysoki poziom ochrony kwestii interesu publicznego objętych niniejszym rozporządzeniem, a także zagwarantować uczciwą konkurencję na rynku wewnętrznym, za zgodność produktów nawozowych UE z niniejszym rozporządzeniem powinny być odpowiedzialne podmioty gospodarcze, stosownie do roli odgrywanej przez nie w łańcuchu dostaw. We wszystkich stosownych przypadkach producenci i importerzy powinni w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz środowiska przeprowadzać badanie próbek produktów nawozowych UE, które udostępnili na rynku.

(29)

Należy określić jasny i współmierny podział obowiązków stosownie do ról pełnionych przez poszczególne podmioty gospodarcze w łańcuchu dostaw i dystrybucji.

(30)

Zważywszy, że producent posiada dokładną wiedzę o procesie projektowania i produkcji, jest on najbardziej kompetentny do przeprowadzenia procedury oceny zgodności. W związku z tym ocena zgodności produktów nawozowych UE powinna pozostać wyłącznie obowiązkiem producenta.

(31)

Należy zapewnić, aby wprowadzane na rynek wewnętrzny produkty nawozowe UE z państw trzecich były zgodne z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności zapewnić, aby producenci przeprowadzali w przypadku tych produktów nawozowych UE odpowiednie procedury oceny zgodności. Dlatego też należy wprowadzić przepis, zgodnie z którym importerzy upewniają się, że wprowadzane przez nich do obrotu produkty nawozowe UE są zgodne z wymogami niniejszego rozporządzenia i że nie wprowadzają do obrotu produktów nawozowych UE niespełniających tych wymogów lub stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska. Należy również wprowadzić przepis, zgodnie z którym tacy importerzy upewniają się, że przeprowadzono procedury oceny zgodności oraz że oznakowanie produktów nawozowych UE i dokumentacja sporządzona przez producentów są dostępne do wglądu dla właściwych organów krajowych.

(32)

Wprowadzając do obrotu produkt nawozowy UE, importer powinien umieścić na opakowaniu produktu nawozowego UE swoje imię i nazwisko lub nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz kontaktowy adres pocztowy, aby umożliwić nadzór rynku.

(33)

Jako że dystrybutorzy udostępniają na rynku produkt nawozowy UE po jego wprowadzeniu do obrotu przez producenta lub importera, powinni postępować z należytą starannością, obchodząc się z produktem nawozowym UE tak, by nie miało to niepożądanego wpływu na zgodność tego produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem.

(34)

Podmiot gospodarczy wprowadzający do obrotu produkt nawozowy UE pod własnym imieniem i nazwiskiem lub własną nazwą lub znakiem towarowym lub modyfikujący produkt nawozowy UE w sposób, który może wpłynąć na jego zgodność z niniejszym rozporządzeniem, powinien zostać uznany za producenta i przejąć jego obowiązki. W innych przypadkach podmioty gospodarcze, które jedynie pakują lub przepakowują produkty nawozowe UE już wprowadzone do obrotu przez inne podmioty gospodarcze, powinny być w stanie udowodnić, że zgodność z wymogami niniejszego rozporządzenia nie została naruszona, wskazując swoją tożsamość na opakowaniu i zachowując kopię informacji zawartych pierwotnie na etykiecie.

(35)

Z racji tego, że dystrybutorzy i importerzy mają ścisły związek z rynkiem, powinni oni być zaangażowani w zadania związane z nadzorem rynku wykonywane przez właściwe organy krajowe, a także powinni być zobowiązani do aktywnego udziału w wykonywaniu tych zadań i udostępniać tym organom wszystkie niezbędne informacje dotyczące danego produktu nawozowego UE.

(36)

Zapewnienie identyfikowalności produktu nawozowego UE w całym łańcuchu dostaw przyczynia się do uproszczenia i poprawy skuteczności nadzoru rynku. Skuteczny system identyfikowalności ułatwia organom nadzoru rynku identyfikację podmiotów gospodarczych, które udostępniły na rynku niezgodne produkty nawozowe UE. Przechowując informacje wymagane do identyfikacji innych podmiotów gospodarczych, podmioty gospodarcze nie powinny być zobowiązane do aktualizowania takich informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, które dostarczyły im produkt nawozowy UE albo którym one dostarczyły produkt nawozowy UE, ponieważ zazwyczaj nie mają dostępu do takich zaktualizowanych informacji.

(37)

W celu ułatwienia oceny zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia należy ustanowić domniemanie zgodności w przypadku produktów nawozowych UE, które są zgodne z normami zharmonizowanymi przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 (26) lub ze wspólnymi specyfikacjami przyjętym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(38)

Należy ustanowić procedury oceny zgodności, aby umożliwić podmiotom gospodarczym wykazanie, a właściwym organom – weryfikację, że udostępniane na rynku produkty nawozowe UE spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia. Decyzją nr 768/2008/WE ustanowiono moduły procedur oceny zgodności – od najmniej rygorystycznej do najbardziej rygorystycznej – proporcjonalnie do poziomu występującego zagrożenia oraz wymaganego poziomu bezpieczeństwa. Aby zapewnić spójność między sektorami oraz uniknąć wariantów doraźnych, procedury oceny zgodności powinny być wybierane spośród tych modułów. Producenci powinni mieć możliwość wyboru bardziej rygorystycznej procedury oceny zgodności w przypadku oceny produktu nawozowego UE kwalifikującego się do mniej rygorystycznej procedury, ponieważ może to umożliwić producentom na poprawę ich administracji bez uszczerbku dla zgodności produktu nawozowego UE. Ponadto niezbędne jest dostosowanie modułów ustanowionych decyzją nr 768/2008/WE, aby uwzględnić szczególne aspekty produktów nawozowych. W szczególności należy udoskonalić systemy jakości i zwiększyć udział jednostek notyfikowanych w ocenie zgodności niektórych produktów nawozowych UE wytworzonych z odpadów z odzysku.

(39)

W celu zapewnienia, aby nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu nie zagrażały bezpieczeństwu ani nie były wykorzystywane do innych zastosowań, niż przewidziano (na przykład jako materiały wybuchowe), nawozy te powinny podlegać szczegółowym wymogom dotyczącym badania odporności na detonację oraz identyfikowalności.

(40)

Aby zapewnić skuteczny dostęp do informacji na potrzeby nadzoru rynku, informacje dotyczące zgodności z wszystkimi aktami prawa Unii mającymi zastosowanie do produktów nawozowych UE należy podawać w formie jednej deklaracji zgodności UE. W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego podmiotów gospodarczych powinno być możliwe, aby wspomniana jedna deklaracja zgodności UE miała formę dossier składającego się z odpowiednich poszczególnych deklaracji zgodności.

(41)

Oznakowanie CE, wskazujące na zgodność produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem, jest widocznym skutkiem całego procesu obejmującego ocenę zgodności w szerokim znaczeniu. Ogólne zasady dotyczące oznakowania CE i jego związek z innymi rodzajami oznakowania określono w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008. Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące umieszczania oznakowania CE w przypadku produktów nawozowych UE.

(42)

Niektóre procedury oceny zgodności określone w niniejszym rozporządzeniu wymagają udziału jednostek oceniających zgodność, notyfikowanych Komisji przez państwa członkowskie.

(43)

Istotne jest, by wszystkie jednostki notyfikowane wykonywały swoje zadania na takim samym poziomie oraz zgodnie z warunkami uczciwej konkurencji. Wymaga to ustanowienia obowiązkowych wymogów dla jednostek oceniających zgodność, które chcą być objęte notyfikacją, tak aby mogły świadczyć usługi w zakresie oceny zgodności.

(44)

Jeżeli jednostka oceniająca zgodność wykaże spełnienie kryteriów określonych w normach zharmonizowanych, należy przyjąć domniemanie, że spełnia ona odpowiednie wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.

(45)

W celu zapewnienia spójnego poziomu jakości podczas dokonywania oceny zgodności produktów nawozowych UE należy także ustanowić wymogi mające zastosowanie do organów notyfikujących i innych organów uczestniczących w ocenie, notyfikacji i monitorowaniu jednostek notyfikowanych.

(46)

System ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu powinien być uzupełniony systemem akredytacji przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008. Ponieważ akredytacja stanowi istotny środek weryfikacji kompetencji jednostek oceniających zgodność, powinno się stosować ją również do celów notyfikacji.

(47)

Z uwagi na zmienny charakter niektórych materiałów składowych produktów nawozowych UE oraz potencjalnie nieodwracalny charakter szkód, które może spowodować narażenie gleby i upraw na zanieczyszczenia, jedyną metodą wykazania kompetencji technicznych jednostek oceniających zgodność powinna być przejrzysta akredytacja przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008, zapewniająca niezbędny poziom zaufania do certyfikatów zgodności produktów nawozowych UE.

(48)

Jednostki oceniające zgodność często zlecają podwykonawcom realizację części działań związanych z oceną zgodności lub korzystają z usług jednostek zależnych. W celu zagwarantowania poziomu ochrony wymaganego w przypadku produktów nawozowych UE wprowadzanych na rynek niezbędne jest, aby w ramach wykonywania zadań oceny zgodności podwykonawcy i jednostki zależne uczestniczące w ocenie zgodności spełniały te same wymogi co jednostki notyfikowane. W związku z tym ważne jest, by ocena kompetencji i wyników działalności jednostek, które mają być notyfikowane, oraz monitorowanie jednostek już notyfikowanych obejmowały również działania prowadzone przez podwykonawców i jednostki zależne.

(49)

Należy ustanowić efektywną i przejrzystą procedurę notyfikacji, a w szczególności należy ją dostosować do nowych technologii, aby umożliwić notyfikację online.

(50)

Usługi świadczone przez jednostki notyfikowane w państwie członkowskim mogą dotyczyć produktów nawozowych UE udostępnianych na rynku w całej Unii, dlatego należy zapewnić pozostałym państwom członkowskim i Komisji możliwość wnoszenia sprzeciwu wobec jednostek notyfikowanych. Istotne jest zatem ustalenie terminu, w jakim możliwe będzie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości lub obaw co do kompetencji jednostek oceniających zgodność, zanim zaczną one prowadzić działalność jako jednostki notyfikowane.

(51)

Z punktu widzenia łatwiejszego dostępu do rynku bardzo ważne jest, aby jednostki notyfikowane stosowały procedury oceny zgodności bez tworzenia zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych. Z tego samego powodu, oraz w celu zapewnienia równego traktowania podmiotów gospodarczych, należy zapewnić spójność stosowanych procedur oceny zgodności pod względem technicznym. Najlepszym sposobem na osiągnięcie tego celu jest odpowiednia koordynacja jednostek notyfikowanych i współpraca między nimi.

(52)

Aby zagwarantować pewność prawa, konieczne jest wyjaśnienie, że przepisy dotyczące nadzoru rynku wewnętrznego i kontroli produktów wprowadzanych na rynek wewnętrzny ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 765/2008 mają zastosowanie do produktów nawozowych UE objętych niniejszym rozporządzeniem. Niniejsze rozporządzenie nie powinno uniemożliwiać państwom członkowskim wyboru organów właściwych do wykonania tych zadań.

(53)

Produkty nawozowe UE powinny być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy są wystarczająco skuteczne i – odpowiednio przechowywane i użytkowane zgodnie z przewidzianym zastosowaniem – nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska, lub z zastrzeżeniem stosowania ich w racjonalnie przewidywalnych warunkach, czyli wtedy, gdy takie stosowanie będzie wynikało ze zgodnego z prawem i łatwo przewidywalnego zachowania ludzkiego.

(54)

W rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003 przewidziano procedurę ochronną, pozwalającą Komisji na zbadanie zasadności środka podjętego przez państwo członkowskie w odniesieniu do nawozów WE, które państwo to uważa za stanowiące zagrożenie. W celu zwiększenia przejrzystości oraz skrócenia czasu rozpatrywania konieczne jest udoskonalenie istniejącej procedury ochronnej, tak aby zwiększyć jej skuteczność oraz umożliwić wykorzystanie wiedzy specjalistycznej dostępnej w państwach członkowskich.

(55)

Istniejący system należy uzupełnić o procedurę zapewniającą przekazywanie zainteresowanym stronom informacji na temat środków przewidzianych w odniesieniu do produktów nawozowych UE stanowiących zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska. Powinien on również umożliwiać organom nadzoru rynku podejmowanie – we współpracy z odpowiednimi podmiotami gospodarczymi – działań na wczesnym etapie w odniesieniu do takich produktów nawozowych UE.

(56)

Obowiązki organów nadzoru rynku na mocy niniejszego rozporządzenia polegające na nałożeniu na podmioty gospodarcze wymogu podejmowania działań naprawczych powinny mieć zastosowanie wyłącznie do produktów nawozowych z oznakowaniem CE w momencie udostępniania ich na rynku. Obowiązki te powinny zatem pozostawać bez uszczerbku dla jakiejkolwiek istniejącej na mocy prawa krajowego możliwości zezwalania podmiotom gospodarczym na usunięcie oznakowania CE i zgodnego z prawem wprowadzenia produktu do obrotu jako produktu nieobjętego zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia.

(57)

Aby osiągnąć cele niniejszego rozporządzenia, Komisji należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących dostosowania do postępu technicznego, w szczególności w dziedzinie produkcji produktów nawozowych pochodzących z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz w dziedzinie odzysku odpadów w sektorze rolnym, jak również w przemyśle rolno-spożywczym.

(58)

W dziedzinie recyklingu odpadów dokonuje się obiecujący postęp techniczny, np. recykling fosforu z osadów ściekowych czy wytwarzanie produktów nawozowych z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, np. biowęgla. W przypadku produktów zawierających takie materiały lub składających się z nich powinna istnieć możliwość dostępu do rynku wewnętrznego bez zbędnej zwłoki, jeżeli proces produkcyjny poddano analizie naukowej, a wymogi dotyczące procesu ustanowiono na poziomie Unii. W tym celu Komisji należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących określania i wprowadzania dodatkowych materiałów składowych nadających się do wykorzystania w produkcji produktów nawozowych UE i odpowiadających im wartości dopuszczalnych zanieczyszczeń w takich produktach. Takie przekazanie uprawnień powinno mieć zastosowanie wyłącznie w zakresie uzasadnionym postępem technicznym, który dokonał się po przyjęciu niniejszego rozporządzenia, a nie w celu zmiany jakichkolwiek elementów niniejszego rozporządzenia w przypadku braku nowych dowodów takiego postępu. Aby wprowadzenie wartości dopuszczalnych zanieczyszczeń w produktach nawozowych UE oprzeć na pełnej analizie bezpośredniego i pośredniego wpływu na bezpieczeństwo żywności i pasz oraz na środowisko, przed przyjęciem nowych wartości dopuszczalnych zanieczyszczeń należy uwzględnić opinie naukowe odpowiednio Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejskiej Agencji Chemikaliów lub Wspólnego Centrum Badawczego Komisji. W przypadku produktów pochodnych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, kategorie materiałów składowych należy rozszerzyć lub dodać tylko wtedy, gdy określono punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu, ponieważ produkty pochodne, dla których nie ustalono takiego punktu końcowego, są i tak wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.

(59)

Mikroorganizmy nie podlegają rejestracji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 ani żadnemu innemu horyzontalnemu prawodawstwu unijnemu nakładającemu na producentów wymóg wykazania, że przewidziane zastosowanie jest bezpieczne, dlatego powinny one kwalifikować się jako materiały składowe produktów nawozowych UE wyłącznie w zakresie, w jakim zostały wyraźnie zidentyfikowane i poparte danymi wskazującymi, że ich stosowanie jest bezpieczne, oraz zostały wymienione w wyczerpującym wykazie przyjętym na tej podstawie. Na tej samej podstawie Komisji należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać uprawnienia do przyjęcia aktów w odniesieniu do dodawania nowych mikroorganizmów do tego wyczerpującego wykazu.

(60)

Produkt nawozowy UE może zawierać polimery inne niż polimerowe składniki pokarmowe. Jednak powinno się to ograniczać do przypadków, gdy funkcją polimeru jest kontrola uwalniania składników pokarmowych lub zwiększenie zdolności produktu nawozowego UE do zatrzymywania wody lub nasiąkliwości. Innowacyjne produkty zawierające takie polimery powinny być udostępniane na rynku wewnętrznym. W celu zminimalizowania zagrożenia dla zdrowia ludzi, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, jakie mogą stwarzać polimery inne niż polimerowe składniki pokarmowe, należy ustalić kryteria biodegradowalności tych polimerów, gwarantujące ich zdolność do rozkładu fizycznego i biologicznego. W tym celu Komisji należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących określenia kryteriów konwersji węgla polimerycznego w dwutlenek węgla, oraz powiązanej metody testowej w zakresie biodegradacji. Polimery, które nie spełniają tych kryteriów, powinny być zakazane po okresie przejściowym.

(61)

Ponadto powinna istnieć możliwość natychmiastowego reagowania na nowe dowody naukowe oraz na nowe oceny ryzyka dotyczące zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, bezpieczeństwa lub środowiska. W tym celu Komisji należy zgodnie z art. 290 TFUE przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów dotyczących zmiany wymogów mających zastosowanie do poszczególnych kategorii produktów nawozowych UE.

(62)

Podczas przyjmowania aktów delegowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia szczególnie ważne jest, by podczas swoich prac przygotowawczych Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym konsultacje na poziomie ekspertów, oraz by konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (27). W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach w przygotowywaniu aktów delegowanych, Parlament Europejski i Rada otrzymują wszystkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a ich eksperci mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup ekspertów Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(63)

W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania aktów w celu określenia, czy środki przyjęte przez państwa członkowskie w odniesieniu do niezgodnych produktów nawozowych UE są uzasadnione. Ponieważ te akty będą odnosić się do kwestii, czy środki krajowe są uzasadnione, takie akty nie powinny być przedmiotem kontroli państw członkowskich.

(64)

W celu dalszego zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (28).

(65)

W przypadku przyjmowania aktów wykonawczych, w których zobowiązuje się notyfikujące państwo członkowskie do wprowadzenia niezbędnych środków naprawczych w odniesieniu do jednostek notyfikowanych, które nie spełniają wymogów dotyczących ich notyfikacji lub przestały spełniać te wymogi, należy stosować procedurę doradczą.

(66)

Procedurę sprawdzającą należy stosować w przypadku przyjmowania aktów wykonawczych określających we wspólnych specyfikacjach jednolite warunki wdrożenia wymogów niniejszego rozporządzenia i testów sprawdzających zgodność produktów nawozowych UE w przypadku gdy nie zostały przyjęte normy zharmonizowane lub nie spełniają one wymogów niniejszego rozporządzenia lub przypadku nieuzasadnionych opóźnień w procesie przyjmowania lub aktualizacji tych norm; zmieniających lub uchylających wspólne specyfikacje w przypadku niezgodności produktów nawozowych UE, którą można przypisać niedociągnięciom w tych wspólnych specyfikacjach; w celu zdecydowania czy dany środek krajowy jest przyjęty w odniesieniu do zgodnego produktu nawozowego UE, który stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska jest uzasadniony.

(67)

Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie określając, czy dany środek krajowy przedsięwzięty w odniesieniu do zgodności produktu nawozowego UE, który stanowi ryzyko, jest uzasadniony, gdy w należycie uzasadnionych przypadkach wymagają tego szczególnie pilną potrzeby związane z ochroną zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, bezpieczeństwa lub środowiska.

(68)

Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia i zapewnić egzekwowanie tych przepisów. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(69)

Z uwagi na konieczność zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska, a także konieczność uwzględnienia nowych osiągnięć opartych na faktach naukowych potrzebna jest klauzula przeglądowa dotycząca wartości dopuszczalnych dla zawartości kadmu.

(70)

Należy przewidzieć ustalenia przejściowe, umożliwiające udostępnianie na rynku, bez konieczności spełnienia kolejnych wymogów dotyczących produktu, nawozów WE, które wprowadzono do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003 przed dniem rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Dystrybutorzy powinni w związku z tym mieć możliwość dostarczania nawozów WE, które wprowadzono do obrotu przed dniem rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, czyli zapasów, które już trafiły do łańcucha dystrybucji.

(71)

Podmiotom gospodarczym należy zapewnić wystarczającą ilość czasu na wypełnienie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, a państwom członkowskim – na ustanowienie infrastruktury administracyjnej niezbędnej do jego stosowania. Datę rozpoczęcia stosowania rozporządzenia należy zatem przesunąć do czasu, kiedy te przygotowania będą mogły rozsądnie zostać zakończone.

(72)

Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, czyli zagwarantowanie funkcjonowania rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zapewnieniu, by znajdujące się w obrocie produkty nawozowe UE spełniały wymogi zapewniające wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, bezpieczeństwa oraz środowiska, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego rozmiary i skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów nawozowych UE.

Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:

a)

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, które podlegają wymaganiom rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, gdy są udostępniane na rynku;

b)

środków ochrony roślin objętych zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

2.   Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie następujących aktów prawnych:

a)

dyrektywy 86/278/EWG;

b)

dyrektywy 89/391/EWG;

c)

dyrektywy 91/676/EWG;

d)

dyrektywy 2000/60/WE;

e)

dyrektywy 2001/18/WE.

f)

rozporządzenia (WE) nr 852/2004;

g)

rozporządzenia (WE) nr 882/2004;

h)

rozporządzenia (WE) nr 1881/2006;

i)

rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

j)

rozporządzenia (WE) nr 834/2007;

k)

rozporządzenia (WE) nr 1272/2008;

l)

rozporządzenia (UE) nr 98/2013;

m)

rozporządzenia (UE) nr 1143/2014;

n)

rozporządzenia (UE) 2016/2031;

o)

rozporządzenia (UE) 2016/2284;

p)

rozporządzenia (UE) 2017/625.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:

1)

„produkt nawozowy” oznacza substancję, mieszaninę, mikroorganizm lub każdy inny materiał, stosowane lub przeznaczone do stosowania na rośliny lub ich ryzosferę lub na grzyby lub ich mykosferę, lub przeznaczone do stworzenia ryzosfery lub mykosfery, albo samodzielnie, albo po zmieszaniu z innym materiałem, w celu dostarczania roślinom lub grzybom składników pokarmowych lub w celu poprawy efektywności wykorzystania składników pokarmowych;

2)

„produkt nawozowy UE” oznacza produkt nawozowy, który w momencie udostępniania na rynku ma oznakowanie CE;

3)

„substancja” oznacza substancję zdefiniowaną w art. 3 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

4)

„mieszanina” oznacza mieszaninę zdefiniowaną w art. 3 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

5)

„mikroorganizm” oznacza mikroorganizm zdefiniowany w art. 3 pkt 15 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

6)

„postać ciekła” oznacza zawiesinę lub roztwór, przy czym zawiesina to dwufazowy układ dyspersyjny, w którym cząstki stałe zawieszone są w fazie ciekłej, natomiast roztwór to płyn, w którym nie występują cząstki stałe, lub żel i obejmuje pasty;

7)

„postać stała” oznacza postać charakteryzującą się strukturalną sztywnością i odpornością na zmiany kształtu lub objętości, w której atomy są ściśle powiązane ze sobą albo w kształcie regularnej siatki geometrycznej (ciało krystaliczne), albo w sposób nieregularny (ciało amorficzne);

8)

% (m/m)” oznacza procentową zawartość w całkowitej masie produktu nawozowego UE w postaci, w jakiej jest on udostępniany na rynku;

9)

„udostępnianie na rynku” oznacza dostarczanie produktu nawozowego UE na potrzeby dystrybucji lub używania na rynku unijnym w ramach działalności komercyjnej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

10)

„wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie produktu nawozowego UE na rynku unijnym po raz pierwszy;

11)

„producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza produkt nawozowy UE lub zleca zaprojektowanie lub wytworzenie produktu nawozowego UE oraz wprowadza ten produkt nawozowy UE do obrotu pod własnym imieniem i nazwiskiem lub własną nazwą lub znakiem towarowym;

12)

„upoważniony przedstawiciel” oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, która otrzymała od producenta pisemne pełnomocnictwo do działania w jego imieniu w odniesieniu do określonych zadań;

13)

„importer” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu na rynku unijnym produkt nawozowy UE pochodzący z państwa trzeciego;

14)

„dystrybutor” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia na rynku produkt nawozowy UE;

15)

„podmioty gospodarcze” oznaczają producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera i dystrybutora;

16)

„specyfikacja techniczna” oznacza dokument określający wymogi techniczne, które muszą być spełniane przez produkt nawozowy UE, przez jego proces produkcyjny lub metody pobierania jego próbek i jego analizy;

17)

„norma zharmonizowana” oznacza normę zharmonizowaną zdefiniowaną w art. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1025/2012;

18)

„akredytacja” oznacza akredytację zdefiniowaną w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

19)

„krajowa jednostka akredytująca” oznacza krajową jednostkę akredytującą zdefiniowaną w art. 2 pkt 11 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;

20)

„ocena zgodności” oznacza proces wykazujący, czy zostały spełnione wymogi niniejszego rozporządzenia dotyczące produktu nawozowego UE;

21)

„jednostka oceniająca zgodność” oznacza jednostkę, która wykonuje działania z zakresu oceny zgodności, w tym badania, certyfikację i inspekcję;

22)

„odzyskanie produktu” oznacza dowolny środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu produktu nawozowego UE, który już został udostępniony użytkownikowi końcowemu;

23)

„wycofanie z obrotu” oznacza dowolny środek, którego celem jest zapobieżenie udostępnieniu na rynku produktu nawozowego UE w łańcuchu dostaw;

24)

„unijne prawodawstwo harmonizacyjne” oznacza dowolny akt prawny Unii harmonizujący warunki wprowadzania produktów do obrotu.

25)

„oznakowanie CE” oznacza oznakowanie, poprzez które producent wskazuje, że produkt nawozowy UE spełnia mające zastosowanie wymogi określone w unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym ustanawiającym zasady umieszczania tego oznakowania.

Artykuł 3

Swobodny przepływ

1.   Państwa członkowskie nie utrudniają – ze względów dotyczących składu, etykietowania lub innych aspektów objętych niniejszym rozporządzeniem – udostępniania na rynku produktów nawozowych UE zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwo członkowskie, które w dniu 14 lipca 2019 r. korzysta z odstępstwa od art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 w odniesieniu do zawartości kadmu w nawozach przyznanego zgodnie z art. 114 ust. 4 TFUE, mogą nadal stosować do produktów nawozowych UE krajowe wartości dopuszczalne dla zawartości kadmu w nawozach, które mają zastosowanie w tym państwie członkowskim w dniu 14 lipca 2019 r., dopóki na poziomie Unii nie zaczną być stosowane zharmonizowane wartości dopuszczalne dla zawartości kadmu w nawozach fosforowych, które będą równe dopuszczalnym wartościom mającym zastosowanie w danym państwie członkowskim w dniu 14 lipca 2019 r.

3.   Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia państwom członkowskim utrzymania w mocy lub przyjęcia zgodnych z Traktatami przepisów dotyczących stosowania produktów nawozowych UE w celu ochrony zdrowia ludzi i środowiska, o ile przepisy te nie wymagają zmiany produktów nawozowych UE, które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, i nie wpływają na warunki udostępniania ich na rynku.

Artykuł 4

Wymogi dotyczące produktu

1.   Produkt nawozowy UE musi:

a)

spełniać wymogi określone w załączniku I dla odpowiedniej kategorii funkcji produktu;

b)

spełniać wymogi określone w załączniku II dla odpowiedniej kategorii lub odpowiednich kategorii materiału składowego; oraz

c)

być etykietowany zgodnie z wymogami dotyczącymi etykietowania określonymi w załączniku III.

2.   W odniesieniu do wszelkich kwestii nieobjętych załącznikami I ani II produkty nawozowe UE nie mogą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska.

3.   Do dnia 16 lipca 2020 r. Komisja opublikuje wytyczne dla producentów i organów nadzoru rynku, zawierające jasne informacje i przykłady dotyczące wyglądu etykiety, o której mowa w załączniku III.

Artykuł 5

Udostępnienie na rynku

Produkty nawozowe UE są udostępniane na rynku tylko wtedy, gdy są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

ROZDZIAŁ II

OBOWIĄZKI PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH

Artykuł 6

Obowiązki producentów

1.   Wprowadzając do obrotu produkty nawozowe UE, producenci zapewniają ich zaprojektowanie i wytworzenie zgodnie z wymogami określonymi w załącznikach I i II.

2.   Przed wprowadzeniem do obrotu produktów nawozowych UE producenci sporządzają dokumentację techniczną oraz przeprowadzają odpowiednią procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 15, lub zlecają jej przeprowadzenie.

W przypadku gdy ta procedura oceny zgodności wykazała zgodność danego produktu nawozowego UE z mającymi zastosowanie wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, producenci sporządzają deklarację zgodności UE oraz umieszczają oznakowanie CE.

3.   Producenci przechowują dokumentację techniczną oraz deklarację zgodności UE przez 5 lat od wprowadzenia do obrotu produktu nawozowego UE, którego dotyczą te dokumenty.

Na żądanie producenci udostępniają kopię deklaracji zgodności UE innym podmiotom gospodarczym.

4.   Producenci zapewniają wprowadzenie procedur mających na celu utrzymanie zgodności produktów nawozowych UE, które są częścią produkcji seryjnej, z niniejszym rozporządzeniem. Odpowiednio uwzględnia się zmiany w procesie produkcji lub właściwościach tych produktów nawozowych UE oraz zmiany w normach zharmonizowanych, wspólnych specyfikacjach, o których mowa w art. 14, lub innych specyfikacjach technicznych, w odniesieniu do których deklarowana lub przez stosowanie których weryfikowana jest zgodność produktu nawozowego UE.

W przypadku gdy zostanie to uznane za właściwe z uwagi na działanie produktu nawozowego UE lub stwarzane przez niego zagrożenie, producenci przeprowadzają badania próby takich produktów nawozowych UE udostępnionych na rynku, a także wyjaśniają – i w razie potrzeby ewidencjonują – skargi dotyczące niezgodnych produktów nawozowych UE i przypadki odzyskania takich produktów nawozowych UE, a ponadto informują dystrybutorów o wszelkich tego rodzaju działaniach w zakresie monitorowania.

5.   Producenci zapewniają, aby opakowania wprowadzonych przez nich do obrotu produktów nawozowych UE były opatrzone numerem typu, numerem partii lub zawierały inny element umożliwiający ich identyfikację lub – w przypadku gdy produkty nawozowe UE są dostarczane bez opakowania – aby wymagane informacje zamieszczono w dokumencie dołączonym do każdego produktu nawozowego.

6.   Producenci podają swoje imię i nazwisko lub swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz kontaktowy adres pocztowy na opakowaniu produktu nawozowego UE lub – w przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania – w dokumencie dołączonym do produktu nawozowego UE. Adres pocztowy wskazuje pojedynczy punkt, w którym można skontaktować się z producentem. Informacje te są podawane w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych i organów nadzoru rynku i muszą być jasne, zrozumiałe i czytelne.

7.   Producenci zapewniają, by do produktów nawozowych UE dołączane były informacje wymagane na podstawie załącznika III. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany w opakowaniu, informacje umieszcza się na etykiecie, która jest przymocowana do tego opakowania. W przypadku gdy opakowanie jest zbyt małe, aby mogło zawierać wszystkie informacje, informacje, których nie można umieścić na etykiecie, podaje się w oddzielnej ulotce dołączonej do tego opakowania. Taką ulotkę uznaje się za część etykiety. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania, wszystkie informacje podaje się w ulotce. Etykieta i ulotka muszą być dostępne na potrzeby kontroli, gdy produkt nawozowy UE jest udostępniany na rynku. Informacje te są podawane w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, wskazanym przez zainteresowane państwo członkowskie, i muszą być jasne, zrozumiałe i czytelne.

8.   Producenci, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie podejmują środki naprawcze konieczne do zapewnienia zgodności danego produktu nawozowego UE, wycofania go z obrotu lub odzyskania go, stosownie do okoliczności. Ponadto, jeżeli producenci uznają lub mają powody, by uważać, że produkt nawozowy UE, który wprowadzili do obrotu, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie informują o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których udostępnili produkt nawozowy UE na rynku, podając szczegółowe informacje dotyczące w szczególności wszelkich niezgodności oraz podjętych środków naprawczych.

9.   Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego producenci przekazują mu wszelkie informacji i dokumentację, w formie papierowej lub elektronicznej, które są konieczne do wykazania zgodności danego produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę we wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania zagrożeń, jakie stwarza wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE.

Artykuł 7

Upoważniony przedstawiciel

1.   W drodze pisemnego pełnomocnictwa producent może wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela.

W zakres pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela nie wchodzą obowiązki określone w art. 6 ust. 1 i obowiązek sporządzenia dokumentacji technicznej, o którym mowa w art. 6 ust. 2.

2.   Upoważniony przedstawiciel wykonuje zadania określone w pełnomocnictwie otrzymanym od producenta. Pełnomocnictwo pozwala upoważnionemu przedstawicielowi na wykonywanie co najmniej następujących obowiązków:

a)

przechowywanie deklaracji zgodności UE i dokumentacji technicznej do dyspozycji krajowych organów nadzoru rynku przez 5 lat od wprowadzenia do obrotu produktu nawozowego UE, którego dotyczą te dokumenty;

b)

na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego – przekazywanie mu wszelkich informacji i dokumentacji, które są konieczne do wykazania zgodności danego produktu nawozowego UE;

c)

na żądanie właściwych organów krajowych – podejmowanie z nimi współpracy w działaniach zmierzających do wyeliminowania zagrożenia, jakie stwarzają produkty nawozowe UE objęte pełnomocnictwem upoważnionego przedstawiciela.

Artykuł 8

Obowiązki importerów

1.   Importerzy wprowadzają do obrotu wyłącznie produkty nawozowe UE zgodne z wymogami.

2.   Przed wprowadzeniem do obrotu produktu nawozowego UE importerzy zapewniają, aby producent przeprowadził odpowiednią procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 15. Importerzy zapewniają, aby producent sporządził dokumentację techniczną, aby do produktu nawozowego UE dołączone zostały wymagane dokumenty oraz aby producent spełnił wymogi określone w art. 6 ust. 5 i 6.

W przypadku gdy importer uzna lub ma powody uważać, że produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, importer nie wprowadza produktu nawozowego UE do obrotu, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność. Ponadto, jeżeli produkt nawozowy UE stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, importer informuje o tym producenta oraz organy nadzoru rynku.

3.   Importerzy podają swoje imię i nazwisko lub swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz kontaktowy adres pocztowy na opakowaniu produktu nawozowego UE lub – w przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania – w dokumencie dołączonym do produktu nawozowego UE. Dane kontaktowe podaje się w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych i organów nadzoru rynku.

4.   Importerzy zapewniają, by do produktów nawozowych UE dołączane były informacje wymagane na podstawie załącznika III. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany w opakowaniu, informacje umieszcza się na etykiecie, która jest przymocowana do opakowania. W przypadku gdy opakowanie jest zbyt małe, aby mogło zawierać wszystkie informacje, informacje, których nie można umieścić na etykiecie, podaje się w oddzielnej ulotce dołączonej do tego opakowania. Taką ulotkę uznaje się za część etykiety. W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania, wszystkie informacje podaje się w ulotce. Etykieta i ulotka muszą być dostępne na potrzeby kontroli, gdy produkt nawozowy UE jest udostępniany na rynku. Informacje te podaje się w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez dane państwo członkowskie.

5.   Importerzy zapewniają, by w czasie, gdy są odpowiedzialni za produkt nawozowy UE, warunki jego przechowywania lub transportu nie wpływały negatywnie na jego zgodność z wymogami określonymi w załącznikach I lub III.

6.   W przypadku gdy zostanie to uznane za właściwe z uwagi na działanie produktu nawozowego UE lub stwarzane przez niego zagrożenia, importerzy przeprowadzają badania próby takich produktów nawozowych UE udostępnionych na rynku, a także wyjaśniają – i w razie potrzeby ewidencjonują – skargi dotyczące niezgodnych produktów nawozowych UE i przypadki odzyskania takich produktów nawozowych UE, a ponadto informują dystrybutorów o wszelkich tego rodzaju działaniach w zakresie monitorowania.

7.   Importerzy, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie podejmują środki naprawcze konieczne do zapewnienia zgodności danego produktu nawozowego UE, wycofania go z obrotu lub odzyskania go, stosownie do okoliczności. Ponadto, jeżeli importerzy uznają lub mają powody, by uważać, że produkt nawozowy UE, który wprowadzili do obrotu, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie informują o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których udostępnili produkt nawozowy UE na rynku, podając szczegółowe informacje dotyczące w szczególności wszelkich niezgodności oraz podjętych środków naprawczych.

8.   Importerzy przechowują kopię deklaracji zgodności UE do dyspozycji organów nadzoru rynku przez 5 lat od wprowadzenia produktu nawozowego UE do obrotu i zapewniają, aby dokumentacja techniczna była udostępniana tym organom na ich żądanie.

Na żądanie importerzy udostępniają kopię deklaracji zgodności UE innym podmiotom gospodarczym.

9.   Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego importerzy przekazują mu wszelkie informacje i dokumentację, w formie papierowej lub elektronicznej, które są konieczne do wykazania zgodności produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę we wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania zagrożeń, jakie stwarza wprowadzony przez nich do obrotu produkt nawozowy UE.

Artykuł 9

Obowiązki dystrybutorów

1.   Udostępniając na rynku produkt nawozowy UE, dystrybutorzy działają z należytą starannością w odniesieniu do wymogów niniejszego rozporządzenia.

2.   Przed udostępnieniem na rynku produktu nawozowego UE dystrybutorzy sprawdzają, czy dołączono do niego wymagane dokumenty, w tym informacje, o których mowa w art. 6 ust. 7 lub art. 8 ust. 4, przekazywane w sposób określony w tych przepisach, w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych w państwie członkowskim, w którym produkt nawozowy UE ma być udostępniany na rynku, a także czy producent i importer spełnili wymogi określone, odpowiednio, w art. 6 ust. 5 i 6 oraz w art. 8 ust. 3.

W przypadku gdy dystrybutor uzna lub ma powody uważać, że produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, dystrybutor nie udostępnia na rynku produktu nawozowego UE, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność. Ponadto, w przypadku gdy produkt nawozowy UE stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, dystrybutor informuje o tym producenta lub importera, jak również organy nadzoru rynku.

3.   Dystrybutorzy zapewniają, by w czasie, gdy są odpowiedzialni za produkt nawozowy UE, warunki jego przechowywania lub transportu nie wpływały negatywnie na jego zgodność z wymogami określonymi w załącznikach I lub III.

4.   Dystrybutorzy, którzy uznają lub mają powody uważać, że udostępniony przez nich na rynku produkt nawozowy UE nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, zapewniają podjęcie środków naprawczych koniecznych do zapewnienia zgodności tego produktu nawozowego UE, wycofania go z obrotu lub odzyskania go, stosownie do przypadku. Ponadto, jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają powody uważać, że produkt nawozowy UE, który udostępnili na rynku, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie informują o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których udostępnili na rynku dany produkt nawozowy UE, podając szczegółowe informacje dotyczące w szczególności wszelkich niezgodności oraz podjętych środków naprawczych.

5.   Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego dystrybutorzy przekazują mu wszelkie informacje i dokumentację, w formie papierowej lub elektronicznej, które są konieczne do wykazania zgodności produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę we wszelkich działaniach podjętych w celu wyeliminowania zagrożeń, jakie stwarzają produkty nawozowe UE udostępniane przez nich na rynku.

Artykuł 10

Przypadki, w których obowiązki producentów mają zastosowanie do importerów i dystrybutorów

Importer lub dystrybutor jest uznawany za producenta na potrzeby niniejszego rozporządzenia i podlega obowiązkom producenta określonym w art. 6, w przypadku gdy ten importer lub dystrybutor wprowadza do obrotu produkt nawozowy UE pod własnym imieniem i nazwiskiem lub własną nazwą lub znakiem towarowym lub modyfikuje produkt nawozowy UE już znajdujący się w obrocie w taki sposób, że może to mieć wpływ na zgodność z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 11

Pakowanie i przepakowywanie przez importerów i dystrybutorów

W przypadku gdy importer lub dystrybutor pakuje lub przepakowuje produkt nawozowy UE i nie jest uznawany za producenta na podstawie art. 10, ten importer lub dystrybutor:

a)

zapewnia, aby na opakowaniu znajdowały się jego imię i nazwisko lub nazwa, zarejestrowana nazwa handlowa lub zarejestrowany znak towarowy oraz adres pocztowy, poprzedzone słowami „opakowane przez” lub „przepakowane przez”; oraz

b)

przechowuje wzory pierwotnych informacji, o których mowa w art. 6 ust. 7 lub art. 8 ust. 4, do dyspozycji organów nadzoru rynku przez 5 lat od udostępnienia danego produktu nawozowego UE na rynku.

Artykuł 12

Identyfikacja podmiotów gospodarczych

1.   Na żądanie organów nadzoru rynku podmioty gospodarcze wskazują:

a)

każdy podmiot gospodarczy, który dostarczył im produkt nawozowy UE;

b)

każdy podmiot gospodarczy, któremu dostarczyły produkt nawozowy UE.

2.   Podmioty gospodarcze muszą być w stanie przedstawić informacje, o których mowa w ust. 1, przez 5 lat od dostarczenia im produktu nawozowego UE oraz przez 5 lat od dostarczenia przez nie produktu nawozowego UE.

ROZDZIAŁ III

ZGODNOŚĆ PRODUKTÓW NAWOZOWYCH UE

Artykuł 13

Domniemanie zgodności

1.   Domniemywa się, że produkty nawozowe UE spełniające normy zharmonizowane – lub ich części – do których odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, są zgodne z wymogami określonymi w załącznikach I, II oraz III objętymi tymi normami lub ich częściami.

2.   Testy służące weryfikacji zgodności produktów nawozowych UE z wymogami określonymi w załącznikach I, II oraz III przeprowadza się w rzetelny i odtwarzalny sposób. Domniemywa się, że testy, które są zgodne ze zharmonizowanymi normami – lub ich częściami – do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, są rzetelne i odtwarzalne w zakresie, w jakim testy te są objęte tymi normami lub ich częściami.

Artykuł 14

Wspólne specyfikacje

1.   Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające wspólne specyfikacje w odniesieniu do wymogów określonych w załączniku I, II lub III lub testów, o których mowa w art. 13 ust. 2, w przypadku gdy:

a)

te wymogi lub testy nie są objęte normami zharmonizowanymi – lub ich częściami – do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

b)

Komisja odnotowuje nieuzasadnione opóźnienia w przyjmowaniu norm zharmonizowanych, o które wystąpiła; lub

c)

w Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012, zdecydowała o utrzymaniu w mocy ograniczenia lub o wycofaniu odniesień do norm zharmonizowanych – lub ich części – którymi objęte są dane wymogi lub testy.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 3.

2.   Domniemywa się, że produkty nawozowe UE, które są zgodne ze wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami, są zgodne z określonymi w załącznikach I, II i III wymogami objętymi tymi wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami.

3.   Domniemywa się, że testy sprawdzające zgodność produktów nawozowych UE z wymogami określonymi w załącznikach I, II i III, które są zgodne ze wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami, są miarodajne i odtwarzalne w zakresie, w jakim testy te są objęte tymi wspólnymi specyfikacjami lub ich częściami.

Artykuł 15

Procedury oceny zgodności

1.   Ocena zgodności produktu nawozowego UE z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu przeprowadzana jest na podstawie mającej zastosowanie procedury oceny zgodności określonej w załączniku IV.

2.   Zapisy i korespondencję dotyczące procedur oceny zgodności prowadzi się w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę jednostka notyfikowana przeprowadzająca procedury oceny zgodności, lub w języku akceptowanym przez tę jednostkę.

Artykuł 16

Deklaracja zgodności UE

1.   W deklaracji zgodności UE stwierdza się, że wykazano spełnienie wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

2.   Deklaracja zgodności UE jest sporządzana według wzoru określonego w załączniku V, zawiera elementy wyszczególnione w odpowiednich modułach przewidzianych w załączniku IV oraz jest stale aktualizowana. Deklarację tłumaczy się na język lub języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym produkt nawozowy UE wprowadza się do obrotu lub udostępnia na rynku.

3.   W przypadku gdy produkt nawozowy UE jest objęty więcej niż jednym aktem prawa Unii wymagającym deklaracji zgodności UE, sporządza się jedną deklarację zgodności UE odnoszącą się do wszystkich takich aktów prawa Unii. W takiej deklaracji podaje się te odpowiednie akty prawa Unii, włącznie z odniesieniem do ich publikacji. Deklaracja może mieć formę dossier, na które składają się odpowiednie poszczególne deklaracje zgodności UE.

4.   Poprzez sporządzenie deklaracji zgodności UE producent przyjmuje odpowiedzialność za zgodność produktu nawozowego UE z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 17

Ogólne zasady dotyczące oznakowania CE

Oznakowanie CE podlega ogólnym zasadom określonym w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Artykuł 18

Reguły i warunki dotyczące umieszczania oznakowania CE

1.   Oznakowanie CE umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały na opakowaniu produktu nawozowego UE lub – w przypadku gdy produkt nawozowy UE jest dostarczany bez opakowania – w dokumencie dołączonym do produktu nawozowego UE.

2.   Oznakowanie CE umieszcza się przed wprowadzeniem produktu nawozowego UE do obrotu.

3.   Za oznakowaniem CE podaje się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, w przypadku gdy jest to wymagane na podstawie załącznika IV.

Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej umieszcza sama jednostka lub, zgodnie z jej instrukcjami, producent lub jego upoważniony przedstawiciel.

4.   Państwa członkowskie opierają się na istniejących mechanizmach w celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu regulującego oznakowanie CE oraz podejmują odpowiednie działania w przypadku nieprawidłowego stosowania tego oznakowania.

Artykuł 19

Utrata statusu odpadu

W niniejszym rozporządzeniu określa się kryteria, na podstawie których materiał będący odpadem w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE może utracić status odpadu, jeżeli będzie zawarty w produkcie nawozowym UE zgodnym z wymogami. W takich przypadkach operację odzysku na podstawie niniejszego rozporządzenia przeprowadza się zanim materiał utraci status odpadu, materiał ten zaś uznaje się za zgodny z warunkami określonymi w art. 6 tej dyrektywy i co za tym idzie, za materiał, który utracił status odpadu z chwilą sporządzenia deklaracji zgodności UE.

ROZDZIAŁ IV

NOTYFIKACJA JEDNOSTEK OCENIAJĄCYCH ZGODNOŚĆ

Artykuł 20

Notyfikacja

Państwa członkowskie notyfikują Komisji i pozostałym państwom członkowskim jednostki upoważnione do wykonywania zadań w zakresie oceny zgodności w charakterze strony trzeciej na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 21

Organy notyfikujące

1.   Państwa członkowskie wyznaczają organ notyfikujący, który odpowiada za opracowanie i stosowanie procedur koniecznych do oceny i notyfikowania jednostek oceniających zgodność oraz do monitorowania jednostek notyfikowanych, w tym w odniesieniu do zgodności z art. 26.

2.   Państwa członkowskie mogą zdecydować, że ocena oraz monitorowanie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, są prowadzone przez krajową jednostkę akredytującą w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 765/2008 oraz zgodnie z tym rozporządzeniem.

3.   W przypadku gdy organ notyfikujący przekazuje lub w inny sposób powierza ocenę, notyfikację lub monitorowanie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, podmiotowi, który nie jest podmiotem publicznym, podmiot ten musi posiadać osobowość prawną oraz spełniać odpowiednio wymogi określone w art. 22. Poza tym taki podmiot musi być przygotowany na pokrycie zobowiązań wynikających ze swojej działalności.

4.   Organ notyfikujący ponosi pełną odpowiedzialność za zadania wykonywane przez podmiot, o którym mowa w ust. 3.

Artykuł 22

Wymogi dotyczące organów notyfikujących

1.   Organ notyfikujący ustanawia się w taki sposób, by nie dochodziło do konfliktu interesów między organem notyfikującym a jednostkami oceniającymi zgodność.

2.   Organ notyfikujący musi być zorganizowany i funkcjonować w sposób zapewniający obiektywizm i bezstronność jego działań.

3.   Organ notyfikujący musi być zorganizowany w sposób zapewniający, aby każda decyzja dotycząca notyfikowania jednostki oceniającej zgodność była podejmowana przez kompetentne osoby spoza grona osób przeprowadzających ocenę.

4.   Organ notyfikujący nie może oferować ani podejmować żadnych działań wykonywanych przez jednostki oceniające zgodność ani świadczyć usług doradczych na zasadach komercyjnych lub konkurencyjnych.

5.   Organ notyfikujący zapewnia poufność informacji, które otrzymuje.

6.   Organ notyfikujący musi dysponować odpowiednią liczbą pracowników mających kompetencje do właściwego wykonywania jego zadań.

Artykuł 23

Obowiązki organów notyfikujących w zakresie informowania

Państwa członkowskie informują Komisję o swoich procedurach oceny i notyfikacji jednostek oceniających zgodność oraz monitorowania jednostek notyfikowanych oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie.

Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.

Artykuł 24

Wymogi dotyczące jednostek notyfikowanych

1.   Na potrzeby notyfikacji jednostka oceniająca zgodność musi spełniać wymogi ustanowione w ust. 2–11.

2.   Jednostka oceniająca zgodność jest powoływana na podstawie prawa krajowego danego państwa członkowskiego i posiada osobowość prawną.

3.   Jednostka oceniająca zgodność musi być stroną trzecią, niezależną w stosunku od organizacji lub produktów nawozowych UE, które ocenia.

4.   Jednostka oceniająca zgodność, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności nie mogą być projektantami, producentami, dostawcami, nabywcami, właścicielami ani użytkownikami produktów nawozowych, ani przedstawicielami żadnej z wymienionych stron. Nie wyklucza to używania produktów nawozowych, które są niezbędne do prowadzenia działalności jednostki oceniającej zgodność, ani używania produktów nawozowych na własne potrzeby.

Jednostka oceniająca zgodność, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności nie mogą być bezpośrednio zaangażowani w projektowanie, produkcję, wprowadzanie do obrotu ani używanie produktów nawozowych ani nie mogą reprezentować stron zaangażowanych w taką działalność. Nie mogą oni angażować się w działalność, która może kłócić się z niezależnością ich osądów lub ich rzetelnością w odniesieniu do działań z zakresu oceny zgodności, których dotyczy notyfikacja. Dotyczy to w szczególności usług doradczych.

Jednostki oceniające zgodność zapewniają, aby działalność ich jednostek zależnych lub podwykonawców nie wpływała na poufność, obiektywizm ani bezstronność ich działalności związanej z oceną zgodności.

5.   Jednostki oceniające zgodność i ich pracownicy muszą spełniać w toku realizacji działań w zakresie oceny zgodności najwyższe standardy zawodowe, posiadać konieczne kwalifikacje techniczne w danej dziedzinie oraz nie mogą być poddawani żadnym naciskom ani zachętom, zwłaszcza finansowym, mogącym wpływać na ich osąd lub wyniki działań z zakresu oceny zgodności, w szczególności ze strony osób lub grup osób, których interesy związane są z rezultatami tych działań.

6.   Jednostka oceniająca zgodność musi być zdolna do realizacji wszystkich zadań związanych z oceną zgodności powierzonych jej na podstawie załącznika IV i w odniesieniu do których została notyfikowana, niezależnie od tego, czy dana jednostka oceniająca zgodność wykonuje te zadania samodzielnie, czy są one wykonywane w jej imieniu i na jej odpowiedzialność.

Przez cały czas i dla każdej procedury oceny zgodności oraz każdego rodzaju lub każdej kategorii produktów nawozowych UE, których dotyczy jej notyfikacja, dana jednostka oceniająca zgodność musi dysponować niezbędnymi:

a)

pracownikami posiadającymi wiedzę techniczną oraz wystarczające i odpowiednie doświadczenie do realizacji zadań związanych z oceną zgodności;

b)

opisami procedur, zgodnie z którymi przeprowadza się ocenę zgodności, zapewniającymi przejrzystość i powtarzalność tych procedur. Jednostka musi posiadać odpowiednią politykę i stosowne procedury, dzięki którym możliwe jest odróżnienie zadań wykonywanych jako jednostka notyfikowana od pozostałych działań;

c)

procedurami służącymi wykonywaniu działań z należytym uwzględnieniem wielkości przedsiębiorstwa, sektora jego działalności, struktury przedsiębiorstwa, stopnia złożoności technologii danego produktu oraz masowego lub seryjnego charakteru procesu produkcyjnego.

Jednostka oceniająca zgodność musi posiadać środki niezbędne do prawidłowej realizacji zadań technicznych i administracyjnych związanych z działaniami w zakresie oceny zgodności oraz mieć dostęp do wszystkich niezbędnych urządzeń lub obiektów.

7.   Pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności muszą posiadać:

a)

gruntowne przeszkolenie techniczne i zawodowe, obejmujące wszystkie działania w zakresie oceny zgodności, w odniesieniu do których dana jednostka oceniająca zgodność została notyfikowana;

b)

dostateczną znajomość wymogów dotyczących ocen, które przeprowadzają, oraz odpowiednie uprawnienia do dokonywania takich ocen;

c)

odpowiednią znajomość i zrozumienie wymogów określonych w załącznikach I, II i III, mających zastosowanie norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 13, oraz wspólnych specyfikacji, o których mowa w art. 14, a także stosownych przepisów unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego i przepisów krajowych;

d)

umiejętności wymagane do sporządzania certyfikatów, zapisów i sprawozdań dokumentujących wykonanie ocen.

8.   Gwarantuje się bezstronność jednostek oceniających zgodność, ich ścisłego kierownictwa i pracowników odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z oceną zgodności.

Wynagrodzenie ścisłego kierownictwa jednostki oceniającej zgodność oraz pracowników odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z oceną zgodności nie może być uzależnione od liczby przeprowadzonych ocen ani od ich wyników.

9.   Jednostki oceniające zgodność muszą posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności, chyba że na mocy prawa krajowego odpowiedzialność spoczywa na państwie lub za ocenę zgodności bezpośrednio odpowiada samo państwo członkowskie.

10.   Pracownicy jednostki oceniającej zgodność dochowują tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania swoich zadań zgodnie z załącznikiem IV, nie dotyczy to przekazywania informacji właściwym organom państwa członkowskiego, w którym realizowane są działania. Prawa majątkowe podlegają ochronie.

11.   Jednostki oceniające zgodność biorą udział w stosownej działalności normalizacyjnej i w działalności grupy koordynującej jednostki notyfikowane, powołanej na podstawie art. 36, lub zapewnia informowanie o tej działalności swoich pracowników odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z oceną zgodności, a decyzje administracyjne i dokumenty opracowane w wyniku prac takiej grupy traktuje jako ogólne wytyczne.

Artykuł 25

Domniemanie zgodności jednostek notyfikowanych

Jeżeli jednostka oceniająca zgodność wykaże, że spełnia kryteria ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych – lub ich częściach – do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, domniemywa się, że jednostka ta spełnia wymogi określone w art. 24 w zakresie, w jakim mające zastosowanie normy zharmonizowane obejmują te wymogi.

Artykuł 26

Jednostki zależne i podwykonawcy jednostek notyfikowanych

1.   W przypadku gdy jednostka notyfikowana zleca podwykonawstwo określonych zadań związanych z oceną zgodności lub korzysta z usług jednostki zależnej, zapewnia ona, aby podwykonawca lub jednostka zależna spełniali wymogi określone w art. 24, oraz odpowiednio informuje o tym organ notyfikujący.

2.   Jednostka notyfikowana ponosi pełną odpowiedzialność za zadania wykonywane przez podwykonawców lub jednostki zależne, niezależnie od tego, gdzie prowadzą one działalność.

3.   Działalność może być zlecana podwykonawcom lub prowadzona przez jednostkę zależną wyłącznie za zgodą klienta.

4.   Jednostka notyfikowana przechowuje do dyspozycji organu notyfikującego odpowiednie dokumenty dotyczące oceny kwalifikacji podwykonawcy lub jednostki zależnej oraz prac wykonywanych przez podwykonawcę lub jednostkę zależną zgodnie z załącznikiem IV.

Artykuł 27

Wniosek o notyfikację

1.   Jednostka oceniająca zgodność przedkłada wniosek o notyfikację organowi notyfikującemu państwa członkowskiego, w którym prowadzi działalność.

2.   Do wniosku o notyfikację załącza się opis działań związanych z oceną zgodności, opis modułu lub modułów oceny zgodności oraz produktu nawozowego UE lub produktów nawozowych UE, w odniesieniu do których dana jednostka uważa się za kompetentną, jak również certyfikat akredytacji wydany przez krajową jednostkę akredytującą, potwierdzający, że dana jednostka oceniająca zgodność spełnia wymogi określone w art. 24.

Artykuł 28

Procedura notyfikacji

1.   Organy notyfikujące mogą zgłaszać wyłącznie jednostki oceniające zgodność, które spełniają wymogi określone w art. 24.

2.   Organy notyfikujące zgłaszają jednostki oceniające zgodność Komisji i pozostałym państwom członkowskim z wykorzystaniem systemu notyfikacji elektronicznej, opracowanego i zarządzanego przez Komisję.

3.   Do notyfikacji załącza się wszystkie szczegółowe informacje dotyczące działalności związanej z oceną zgodności, modułu lub modułów oceny zgodności, produktu nawozowego UE lub produktów nawozowych UE będących przedmiotem notyfikacji oraz certyfikat akredytacji, o którym mowa w art. 27 ust. 2.

4.   Dana jednostka może prowadzić działalność jednostki notyfikowanej wyłącznie pod warunkiem, że Komisja lub pozostałe państwa członkowskie nie zgłoszą zastrzeżeń w terminie dwóch tygodni od notyfikacji.

Wyłącznie taką jednostkę uznaje się za jednostkę notyfikowaną na potrzeby niniejszego rozporządzenia.

5.   Organ notyfikujący powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o stosownych późniejszych zmianach dotyczących notyfikacji.

Artykuł 29

Numery identyfikacyjne i wykazy jednostek notyfikowanych

1.   Komisja przydziela jednostce notyfikowanej numer identyfikacyjny.

Komisja przydziela jeden numer identyfikacyjny, nawet w przypadku gdy jednostka jest notyfikowana na mocy różnych aktów prawa Unii.

2.   Komisja podaje do wiadomości publicznej wykaz jednostek notyfikowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, wraz z przydzielonymi im numerami identyfikacyjnymi oraz informacją na temat rodzaju działań, w odniesieniu do których zostały notyfikowane.

Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu.

Artykuł 30

Zmiany w notyfikacjach

1.   W przypadku gdy organ notyfikujący stwierdzi lub otrzyma informację, że jednostka notyfikowana przestała spełniać wymogi określone w art. 24 lub nie wypełnia swoich obowiązków, organ notyfikujący odpowiednio ogranicza, zawiesza lub cofa notyfikację, w zależności od wagi naruszenia tych wymogów lub niewypełnienia tych obowiązków. Niezwłocznie informuje o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.

2.   W przypadku ograniczenia, zawieszenia lub cofnięcia notyfikacji albo w przypadku zaprzestania działalności przez jednostkę notyfikowaną, notyfikujące państwo członkowskie podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia, aby dokumentacja tej jednostki zajęła się inna jednostka notyfikowana lub żeby dokumentacja ta była one dostępna na żądanie odpowiedzialnych organów notyfikujących i organów nadzoru rynku.

Artykuł 31

Kwestionowanie kompetencji jednostek notyfikowanych

1.   Komisja bada wszystkie przypadki, w których ma wątpliwości lub otrzymuje informacje o wątpliwościach co do kompetencji jednostki notyfikowanej lub dalszego spełniania wymogów, którym podlega, i wywiązywania się z nałożonych na nią obowiązków.

2.   Na żądanie Komisji notyfikujące państwo członkowskie udziela jej wszystkich informacji dotyczących podstawy notyfikacji lub utrzymania kompetencji danej jednostki notyfikowanej.

3.   Komisja zapewnia poufne traktowanie wszystkich szczególnie chronionych informacji uzyskanych w trakcie prowadzonych postępowań wyjaśniających.

4.   W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że jednostka notyfikowana nie spełnia lub przestała spełniać wymogi jej notyfikacji, przyjmuje akt wykonawczy zobowiązujący notyfikujące państwo członkowskie do podjęcia koniecznych środków naprawczych, w razie potrzeby łącznie z cofnięciem notyfikacji.

Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 45 ust. 2.

Artykuł 32

Obowiązki operacyjne jednostek notyfikowanych

1.   Jednostki notyfikowane przeprowadzają oceny zgodności zgodnie z procedurami oceny zgodności określonymi w załączniku IV.

2.   Oceny zgodności przeprowadza się w wyważony sposób, unikając przy tym zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych. Jednostki notyfikowane wykonują swoje działania, należycie uwzględniając wielkość przedsiębiorstwa, sektor, w którym ono działa, jego strukturę, stopień złożoności technologii produktu oraz masowy lub seryjny charakter procesu produkcyjnego.

Jednostki notyfikowane zachowują przy tym jednak odpowiednią rygorystyczność i poziom ochrony wymagane dla zagwarantowania zgodności produktu nawozowego UE z niniejszym rozporządzeniem.

3.   W przypadku gdy jednostka notyfikowana stwierdzi, że producent nie spełnił wymogów określonych w załączniku I, II lub III lub w odpowiednich normach zharmonizowanych, wspólnych specyfikacjach, o których mowa w art. 14, lub innych specyfikacjach technicznych, zobowiązuje ona producenta do podjęcia stosownych środków naprawczych i nie wydaje certyfikatu ani decyzji o zatwierdzeniu.

4.   W przypadku gdy w trakcie monitorowania zgodności po wydaniu certyfikatu lub decyzji o zatwierdzeniu jednostka notyfikowana stwierdzi, że produkt nawozowy UE przestał spełniać wymogi, zobowiązuje ona producenta do podjęcia stosownych środków naprawczych i, w razie potrzeby, zawiesza lub cofa wydany certyfikat lub decyzję o zatwierdzeniu.

5.   W przypadku niepodjęcia środków naprawczych lub jeżeli środki te nie przynoszą wymaganych skutków, jednostka notyfikowana ogranicza, zawiesza lub cofa wszystkie certyfikaty lub decyzje o zatwierdzeniu, stosownie do sytuacji.

Artykuł 33

Odwołanie od decyzji jednostek notyfikowanych

Państwa członkowskie zapewniają możliwość wniesienia odwołania od decyzji jednostek notyfikowanych.

Artykuł 34

Obowiązki jednostek notyfikowanych w zakresie informowania

1.   Jednostki notyfikowane informują organ notyfikujący:

a)

o każdej odmowie wydania, ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatu lub decyzji o zatwierdzeniu;

b)

o wszelkich okolicznościach wpływających na zakres lub warunki notyfikacji;

c)

o każdym przypadku żądania przez organy nadzoru rynku informacji o działaniach związanych z oceną zgodności;

d)

na żądanie, o działaniach związanych z oceną zgodności objętych zakresem ich notyfikacji oraz o innych prowadzonych działaniach, w tym działaniach transgranicznych i podwykonawstwie.

2.   Jednostki notyfikowane przekazują pozostałym jednostkom notyfikowanym na mocy niniejszego rozporządzenia, które prowadzą podobną działalność w zakresie oceny zgodności tych samych produktów nawozowych UE, odpowiednie informacje na temat kwestii związanych z negatywnymi, a na żądanie – także z pozytywnymi wynikami oceny zgodności.

Artykuł 35

Wymiana doświadczeń

Komisja zapewnia organizację wymiany doświadczeń między krajowymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za politykę w zakresie notyfikacji.

Artykuł 36

Koordynacja jednostek notyfikowanych

Komisja zapewnia wprowadzenie i właściwy przebieg odpowiedniej koordynacji i współpracy jednostek notyfikowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, w formie sektorowej grupy jednostek notyfikowanych.

Jednostki notyfikowane uczestniczą w pracach tej grupy bezpośrednio lub poprzez wyznaczonych przedstawicieli.

ROZDZIAŁ V

NADZÓR RYNKU UNII, KONTROLA PRODUKTÓW NAWOZOWYCH UE WPROWADZANYCH NA RYNEK UNII ORAZ UNIJNA PROCEDURA OCHRONNA

Artykuł 37

Nadzór rynku Unii i kontrola produktów nawozowych UE wprowadzanych na rynek Unii

Do produktów nawozowych UE stosuje się art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

Artykuł 38

Procedura postępowania na poziomie krajowym w przypadku produktów nawozowych UE stanowiących zagrożenie

1.   W przypadku gdy organy nadzoru rynku jednego państwa członkowskiego mają dostateczne powody, by sądzić, że dany produkt nawozowy UE stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, dokonują one oceny danego produktu nawozowego UE pod kątem spełnienia wszystkich odpowiednich wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Odpowiednie podmioty gospodarcze w razie konieczności współpracują w tym celu z organami nadzoru rynku.

Jeżeli w toku oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, organy nadzoru rynku stwierdzą, że produkt nawozowy UE nie spełnia wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, niezwłocznie wzywają odpowiedni podmiot gospodarczy do podjęcia, w wyznaczonym przez organ nadzoru rynku rozsądnym terminie proporcjonalnym do charakteru zagrożenia, wszelkich odpowiednich działań naprawczych w celu doprowadzenia do zgodności produktu nawozowego UE z tymi wymogami, do wycofania produktu nawozowego UE z obrotu lub odzyskania go.

Organy nadzoru rynku powiadamiają o tym odpowiednią jednostkę notyfikowaną.

Do środków, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, zastosowanie ma art. 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

2.   W przypadku gdy organy nadzoru rynku uznają, że niezgodność nie ogranicza się wyłącznie do terytorium państwa, w którym prowadzą nadzór, informują one Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o wynikach oceny oraz działaniach, do podjęcia których wezwały podmiot gospodarczy.

3.   Dany podmiot gospodarczy zapewnia podjęcie wszelkich odpowiednich działań naprawczych w odniesieniu do wszystkich odnośnych produktów nawozowych UE, które podmiot gospodarczy udostępnił na rynku w Unii.

4.   W przypadku gdy zainteresowany podmiot gospodarczy nie podejmuje odpowiednich działań naprawczych w terminie, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, organy nadzoru rynku podejmują wszelkie odpowiednie środki tymczasowe w celu zakazania lub ograniczenia udostępniania danego produktu nawozowego UE na rynku krajowym, wycofania produktu nawozowego UE z obrotu na tym rynku lub odzyskania go.

Organy nadzoru rynku niezwłocznie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tych środkach.

5.   Informacje, o których mowa w ust. 4 akapit drugi, obejmują wszelkie dostępne dane, w szczególności dane konieczne do identyfikacji niezgodnego produktu nawozowego UE, informacje na temat pochodzenia produktu nawozowego UE, charakteru domniemanej niezgodności i związanego z nią zagrożenia, rodzaju i okresu obowiązywania wprowadzonych środków krajowych, a także stanowisko przedstawione przez odpowiedni podmiot gospodarczy. W szczególności organy nadzoru rynku wskazują, czy niezgodność wynika z którejkolwiek z następujących przyczyn:

a)

niespełnienia przez produkt nawozowy UE wymogów określonych w załącznikach I, II lub III;

b)

wad norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 13;

c)

wad wspólnych specyfikacji, o których mowa w art. 14.

6.   Państwa członkowskie inne niż państwo członkowskie, które wszczęło procedurę na podstawie niniejszego artykułu, niezwłocznie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszystkich podjętych środkach i przekazują wszelkie dodatkowe informacje, którymi dysponują, dotyczące niezgodności danego produktu nawozowego UE, a w przypadku gdy wyrażają zastrzeżenia wobec przyjętego środka krajowego, przedstawiają je.

7.   W przypadku gdy w terminie trzech miesięcy od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 4 akapit drugi, żadne państwo członkowskie ani Komisja nie zgłosi zastrzeżeń wobec środka tymczasowego wprowadzonego przez dane państwo członkowskie, środek ten uznaje się za uzasadniony.

8.   Państwa członkowskie zapewniają niezwłoczne podjęcie właściwych środków ograniczających w odniesieniu do odnośnego produktu nawozowego UE, takich jak wycofanie go z obrotu.

9.   Obowiązki organów nadzoru rynku na podstawie niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla możliwości regulowania przez państwa członkowskie produktów nawozowych, które nie są produktami nawozowymi UE.

Artykuł 39

Unijna procedura ochronna

1.   W przypadku gdy po zakończeniu procedury określonej w art. 38 ust. 3 i 4 zgłaszane są zastrzeżenia wobec środka podjętego przez państwo członkowskie lub w przypadku gdy Komisja uzna środek krajowy za sprzeczny z prawem Unii, Komisja niezwłocznie rozpoczyna konsultacje z państwami członkowskimi i zainteresowanym podmiotem gospodarczym lub zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi oraz dokonuje oceny tego środka krajowego. Na podstawie wyników tej oceny Komisja przyjmuje akt wykonawczy w formie decyzji rozstrzygającej, czy dany środek krajowy jest zasadny.

Jeżeli środek krajowy zostanie uznany za zasadny, w decyzji nakazuje się wszystkim państwom członkowskim podjęcie środków koniecznych, aby zapewnić wycofanie niezgodnego produktu nawozowego UE z obrotu na swoich rynkach, oraz poinformowanie o tym Komisji.

Jeżeli środek krajowy zostanie uznany za niezasadny, w decyzji nakazuje się odnośnemu państwu członkowskiemu uchylenie tego środka.

Komisja kieruje swoją decyzję do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie informuje o niej państwa członkowskie i odpowiedni podmiot gospodarczy lub odpowiednie podmioty gospodarcze.

2.   W przypadku uznania środka krajowego za zasadny i stwierdzenia, że niezgodność produktu nawozowego UE wynika z wad norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 38 ust. 5 lit. b) niniejszego rozporządzenia, Komisja stosuje procedurę przewidzianą w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012.

3.   W przypadku uznania środka krajowego za zasadny i stwierdzenia, że niezgodność produktu nawozowego UE wynika z wad wspólnych specyfikacji, o których mowa w art. 38 ust. 5 lit. c), Komisja niezwłocznie przyjmuje akty wykonawcze zmieniające lub uchylające dane wspólne specyfikacje.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 3.

Artykuł 40

Produkty nawozowe UE spełniające wymogi, ale stanowiące zagrożenie

1.   W przypadku gdy po przeprowadzeniu oceny na podstawie art. 38 ust. 1 państwo członkowskie stwierdzi, że produkt nawozowy UE mimo spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia stwarza zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, dla bezpieczeństwa lub dla środowiska, niezwłocznie wzywa ono zainteresowany podmiot gospodarczy do podjęcia, w wyznaczonym przez organ nadzoru rynku rozsądnym terminie proporcjonalnym do charakteru zagrożenia, wszelkich odpowiednich środków w celu zapewnienia, aby ten produkt nawozowy UE w momencie udostępnienia na rynku nie stwarzało już zagrożenia, lub w celu wycofania produktu nawozowego UE z obrotu lub odzyskania go.

2.   Dany podmiot gospodarczy zapewnia podjęcie działań naprawczych w odniesieniu do wszystkich odnośnych produktów nawozowych UE, które udostępnił na rynku w Unii.

3.   Państwo członkowskie niezwłocznie informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie. Informacja taka obejmuje wszystkie dostępne szczegóły, zwłaszcza dane konieczne do identyfikacji danego produktu nawozowego UE, informacje na temat pochodzenia i łańcucha dostaw tego produktu nawozowego UE, charakteru występującego zagrożenia oraz rodzaju i okresu obowiązywania wprowadzonych środków krajowych.

4.   Komisja niezwłocznie rozpoczyna konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednim podmiotem gospodarczym lub odpowiednimi podmiotami gospodarczymi oraz dokonuje oceny wprowadzonych środków krajowych. Na podstawie wyników tej oceny Komisja przyjmuje akt wykonawczy w formie decyzji rozstrzygający, czy dany środek krajowy jest zasadny, i, w stosownych przypadkach, nakazujący podjęcie odpowiednich środków.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 45 ust. 3.

W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych przypadkach związanych z ochroną zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, bezpieczeństwa lub środowiska Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 4, akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie.

5.   Komisja kieruje swoją decyzję do wszystkich państw członkowskich i niezwłocznie informuje o niej państwa członkowskie i odpowiedni podmiot gospodarczy lub odpowiednie podmioty gospodarcze.

Artykuł 41

Niezgodność formalna

1.   Bez uszczerbku dla art. 38, w przypadku gdy państwo członkowskie dokona jednego z poniższych ustaleń dotyczących produktu nawozowego UE, wzywa ono odnośny podmiot gospodarczy do usunięcia danej niezgodności:

a)

oznakowanie CE zostało umieszczone z naruszeniem art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 lub art. 18 niniejszego rozporządzenia;

b)

numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej został umieszczony z naruszeniem art. 18 lub nie został umieszczony, w przypadku gdy wymagał tego art. 18;

c)

deklaracja zgodności UE nie została sporządzona lub nie została sporządzona w prawidłowy sposób;

d)

dokumentacja techniczna jest niedostępna albo niekompletna;

e)

brak jest informacji, o których mowa w art. 6 ust. 6 lub art. 8 ust. 3, lub są one nieprawdziwe lub niekompletne;

f)

nie zostały spełnione inne wymogi administracyjne przewidziane w art. 6 lub 8.

2.   W przypadku utrzymywania się niezgodności, o której mowa w ust. 1, dane państwo członkowskie podejmuje wszystkie odpowiednie środki, w celu ograniczenia lub zakazania udostępniania na rynku produktu nawozowego UE lub zapewnić jego wycofanie z obrotu lub odzyskanie.

Obowiązki państw członkowskich w tym zakresie nie naruszają możliwości regulowania przez nie produktów nawozowych, które nie są produktami nawozowymi UE.

ROZDZIAŁ VI

UPRAWNIENIA DELEGOWANE I PROCEDURA KOMITETOWA

Artykuł 42

Zmiany załączników

1.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 44 aktów delegowanych zmieniających załącznik I – z wyjątkiem wartości dopuszczalnych kadmu i definicji lub innych elementów dotyczących zakresu stosowania oraz z wyjątkiem kategorii funkcji produktów – oraz załączniki II, III i IV w celu dostosowania tych załączników do postępu technicznego oraz w celu ułatwienia dostępu do rynku wewnętrznego i swobodnego przepływu produktów nawozowych UE:

a)

które mogą być przedmiotem intensywnego handlu na rynku wewnętrznym; oraz

b)

w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody wskazujące, że:

(i)

nie stanowią one zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska; oraz

(ii)

zapewniają efektywność agronomiczną.

W aktach delegowanych wprowadzających nowe wartości dopuszczalne zanieczyszczeń w załączniku I Komisja uwzględnia opinie naukowe, odpowiednio do przypadku, Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, Europejskiej Agencji Chemikaliów lub Wspólnego Centrum Badawczego Komisji.

W przypadku gdy Komisja przyjmie akty delegowane w celu dodania lub przeglądu kategorii materiałów składowych, aby włączyć materiały, które mogą być uznawane za odpady z odzysku lub produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE, te akty delegowane wyraźnie wykluczają takie materiały z kategorii materiałów składowych 1 i 11 załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Przyjmując akty delegowane na mocy niniejszego ustępu, Komisja nadaje priorytet w szczególności produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego, produktom ubocznym w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE oraz odpadom z odzysku, w szczególności pochodzącym z sektora rolnego i przemysłu rolno-spożywczego, a także materiałom i produktom, które zostały już zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w co najmniej jednym państwie członkowskim.

2.   Po dniu 15 lipca 2019 r. Komisja bez zbędnej zwłoki przeprowadzi ocenę struwitu, biowęgla i produktów na bazie popiołów. Jeżeli w wyniku tej oceny stwierdzi, że spełnione są kryteria zawarte w ust. 1 lit. b), Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z ust. 1, aby uwzględnić te materiały w załączniku II.

3.   Komisja może przyjmować jedynie akty delegowane zgodnie z ust. 1 zmieniające załącznik II do niniejszego rozporządzenia, aby uwzględnić w kategorii materiałów składowych materiały, które tracą status odpadu w wyniku procesu odzysku, jeżeli zawarte w tym załączniku przepisy dotyczące odzysku – przyjęte nie później niż to uwzględnienie – zapewniają zgodność materiałów z warunkami określonymi w art. 6 dyrektywy 2008/98/WE.

4.   Komisja może przyjmować zgodnie z ust. 1 akty delegowane zmieniające załącznik II w celu dodania nowych mikroorganizmów lub szczepów mikroorganizmów lub dodatkowych metod przetwarzania do kategorii materiału składowego dotyczącego takich organizmów po sprawdzeniu, które szczepy dodatkowych mikroorganizmów spełniają kryteria zawarte w ust. 1 lit. b) – na podstawie następujących danych:

a)

nazwa mikroorganizmu;

b)

klasyfikacja taksonomiczna mikroorganizmu: rodzaj, gatunek, szczep i metoda pozyskania;

c)

literatura naukowa dotycząca bezpiecznej produkcji, ochrony i wykorzystywania mikroorganizmu;

d)

taksonomiczny związek z gatunkami mikroorganizmów, które spełniają wymogi w zakresie uznanego domniemania bezpieczeństwa przyznanego przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności;

e)

informacje dotyczące procesu produkcji, w tym, w stosownych przypadkach, metody przetwarzania, takie jak suszenie rozpyłowe, suszenie fluidyzacyjne, suszenie statyczne, wirowanie, inaktywacja termiczna, filtracja oraz rozdrabnianie;

f)

informacje na temat tożsamości i poziomów pozostałości produktów pośrednich, toksyn lub produktów metabolicznych mikroorganizmów w materiale składowym; oraz

g)

naturalne występowanie, przeżycie i mobilność w środowisku.

5.   Komisja może przyjmować zgodnie z ust. 1 akty delegowane zmieniające załącznik II do niniejszego rozporządzenia, aby dodać produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 do kategorii materiałów składowych, wyłącznie w przypadku, gdy określono punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

Komisja ocenia takie produkty pochodne pod kątem odpowiednich kwestii nieuwzględnionych do celów określenia punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009. Jeżeli w wyniku tej oceny Komisja stwierdzi, że spełnione są kryteria określone w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, przyjmuje akty delegowane na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, aby uwzględnić te materiały w tabeli kategorii materiałów składowych 10 w części II załącznika II do niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie, gdy tylko taki punkt końcowy zostanie określony.

6.   Do dnia 16 lipca 2024 r. Komisja oceni kryteria biodegradowalności dla polimerów, o których mowa w pkt 2 kategorii materiałów składowych 9 w załączniku II część II oraz metody testowania sprawdzające zgodność z tymi kryteriami oraz – w stosownych przypadkach – przyjmie na podstawie ust. 1 akty delegowane określające te kryteria.

Kryteria te mają zapewnić, aby:

a)

dany polimer był w stanie przejść proces fizycznego i biologicznego rozkładu w naturalnych warunkach glebowych i w środowisku wodnym w całej Unii, tak by ostatecznie rozkładał się on wyłącznie na dwutlenek węgla, biomasę i wodę;

b)

co najmniej 90 % węgla organicznego danego polimeru przekształcało się w dwutlenek węgla w ciągu maksymalnie 48 miesięcy po upływie podanego na etykiecie deklarowanego okresu działania produktu nawozowego UE oraz w porównaniu ze stosowną normą dla testu w zakresie biodegradacji; oraz

c)

stosowanie polimerów nie prowadziło do akumulacji tworzyw sztucznych w środowisku.

7.   Do dnia 16 lipca 2022 r. Komisja przyjmie zgodnie z art. 44 akty delegowane uzupełniające pkt 3 kategorii materiałów składowych 11 w części II załącznika II do niniejszego rozporządzenia poprzez ustanowienie kryteriów dotyczących efektywności agronomicznej i bezpieczeństwa stosowania w produktach nawozowych UE produktów ubocznych w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE. Kryteria te mają odzwierciedlać aktualne praktyki produkcyjne, zmiany technologiczne oraz najnowsze dowody naukowe.

8.   Ponadto Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 44 aktów delegowanych zmieniających załącznik I – z wyjątkiem wartości dopuszczalnych dla kadmu – oraz załączniki II, III i IV w związku z nowymi dowodami naukowymi. Komisja korzysta z tego uprawnienia, jeżeli na podstawie oceny ryzyka zmianę uznano za niezbędną do zapewnienia, aby żaden produkt nawozowy UE spełniający wymogi niniejszego rozporządzenia nie stanowił – w normalnych warunkach użytkowania – zagrożenia dla zdrowia ludzi, zwierząt ani roślin, dla bezpieczeństwa ani dla środowiska.

Artykuł 43

Oddzielne akty delegowane dla oddzielnych kategorii materiałów składowych

Korzystając z uprawnienia do przyjmowania zgodnie z art. 42 aktów delegowanych, Komisja przyjmuje oddzielny akt delegowany w odniesieniu do każdej kategorii materiałów składowych w załączniku II. Te akty delegowane obejmują wszelkie zmiany w załącznikach I, III i IV, które to zmiany są niezbędne w wyniku zmiany załącznika II.

Artykuł 44

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 42, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 15 lipca 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 42, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 42 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 45

Procedura komitetowa

1.   Komisję wspomaga Komitet ds. Produktów Nawozowych. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

4.   W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z art. 5 tego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ VII

ZMIANY

Artykuł 46

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 5 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.   W odniesieniu do produktów pochodnych, o których mowa w art. 32, 35 i 36, które nie stanowią już znaczącego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, można określić punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym, po osiągnięciu którego nie podlegają już one wymogom niniejszego rozporządzenia.

Takie produkty pochodne mogą następnie być wprowadzane do obrotu bez ograniczeń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, i nie podlegają już one urzędowym kontrolom zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 51a aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez określenie punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym, poza którym produkty pochodne, o których mowa w niniejszym ustępie, nie podlegają już wymogom niniejszego rozporządzenia.

3.   W przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt do produktów pochodnych, o których mowa w art. 32, 33 i 36 niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie odpowiednio art. 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 dotyczące środków nadzwyczajnych w zakresie ochrony zdrowia.

4.   W terminie sześciu miesięcy od dnia 15 lipca 2019 r. Komisja zainicjuje pierwszą ocenę produktów pochodnych, o których mowa w art. 32 i które są już powszechnie stosowane w Unii jako nawozy organiczne i polepszacze gleby. Ocena ta obejmie co najmniej następujące produkty: mączka mięsna, mączka kostna, mączka mięsno-kostna, krew zwierzęca, hydrolizowane proteiny materiałów kategorii 3, przetworzony obornik, kompost, pozostałości fermentacyjne z produkcji biogazu, mączka z piór, gliceryna i inne produkty z materiałów kategorii 2 lub 3 pochodzących z produkcji biodiesla i paliw odnawialnych, a także karmę dla zwierząt domowych, paszę i gryzaki dla psów odrzucone z powodów handlowych lub błędów technicznych oraz produkty pochodne wytworzone ze zwierzęcej krwi, skóry i skórek, kopyt i rogów, guana nietoperzy i ptaków, wełny i włosia, piór i puchu oraz szczeciny świńskiej. W przypadku gdy z oceny wynika, że te produkty pochodne nie stanowią już znacznego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, Komisja niezwłocznie – nie później jednak niż sześć miesięcy od zakończenia oceny – określa punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.”;

2)

dodaje się następujący artykuł:

„Artykuł 51a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 15 lipca 2019 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 5 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami ustanowionymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (*1).

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

(*1)  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.”."

Artykuł 47

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 2 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

wpływanie na procesy życiowe roślin, na przykład poprzez substancje działające jako regulatory wzrostu, inne niż składnik odżywczy lub biostymulator;”;

2)

w art. 3 dodaje się punkt w brzmieniu:

„34.

»biostymulator« oznacza produkt, który stymuluje procesy odżywiania rośliny niezależnie od zawartości składników pokarmowych w produkcie i którego jedynym celem jest poprawa co najmniej jednej z następujących właściwości rośliny lub ryzosfery roślin:

a)

efektywność wykorzystania składników pokarmowych;

b)

odporność na stres abiotyczny;

c)

cechy jakościowe;

d)

przyswajalność składników pokarmowych z form trudnodostępnych w glebie lub ryzosferze.”;

3)

w art. 80 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„8.   W odniesieniu do produktu, na który wydano zezwolenie na podstawie art. 32 ust. 1 w oparciu o wniosek złożony przed dniem 15 lipca 2019 r. i który po tej dacie jest objęty definicją zawartą w art. 3 pkt 34, niniejsze rozporządzenie ma nadal zastosowanie przez okres przewidziany w zezwoleniu.”.

ROZDZIAŁ VIII

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 48

Sankcje

Państwa członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić ich stosowanie. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach oraz o każdej późniejszej zmianie, która ich dotyczy.

Artykuł 49

Sprawozdanie

Do dnia 16 lipca 2026 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające stosowanie niniejszego rozporządzenia i jego ogólne skutki pod względem realizacji jego celów, w tym wpływ na małe i średnie przedsiębiorstwa. Sprawozdanie to ma zawierać:

a)

ocenę funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów nawozowych, obejmującą skuteczność oceny zgodności i nadzoru rynku oraz analizę wpływu opcjonalnej harmonizacji na produkcję, udziały rynkowe i przepływy handlowe produktów nawozowych UE i produktów nawozowych wprowadzanych do obrotu na podstawie przepisów krajowych;

b)

przegląd wartości dopuszczalnych dla zawartości kadmu w nawozach fosforowych z myślą o ocenie wykonalności obniżenia tych wartości dopuszczalnych do odpowiedniego poziomu na podstawie dostępnych technologii i dowodów naukowych w zakresie narażenia na kadm i akumulacji w środowisku, z uwzględnieniem czynników środowiskowych, w szczególności w kontekście warunków glebowych i klimatycznych, czynników zdrowotnych, a także czynników społeczno–ekonomicznych, w tym rozważań z punktu widzenia bezpieczeństwa dostaw;

c)

ocenę stosowania ograniczeń poziomów zanieczyszczeń określonych w załączniku I oraz ocenę wszelkich odpowiednich nowych informacji naukowych – o ile staną się one dostępne – dotyczące toksyczności oraz rakotwórczości zanieczyszczeń, w tym ryzyko wynikające z zanieczyszczenia produktów nawozowych uranem.

W sprawozdaniu należycie uwzględnia się postęp technologiczny i innowacje, jak również procesy normalizacyjne mające wpływ na produkcję i stosowanie produktów nawozowych. W stosownych przypadkach do przeglądu dołącza się wniosek ustawodawczy.

Artykuł 50

Przegląd dotyczący biodegradowalności

Do dnia 16 lipca 2024 r. Komisja dokona przeglądu, by ocenić możliwość wyznaczenia kryteriów biodegradacji dla folii ściółkowej oraz możliwość uwzględnienia ich w kategorii materiałów składowych 9 w części II załącznika II.

Artykuł 51

Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 2003/2003

Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 traci moc ze skutkiem od dnia 16 lipca 2022 r.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 52

Przepisy przejściowe

Państwa członkowskie nie utrudniają udostępniania na rynku produktów, które przed dniem 16 lipca 2022 r. wprowadzono do obrotu jako nawozy o nazwie „nawozy WE” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2003/2003. Do takich produktów stosuje się jednak odpowiednio rozdział V niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 53

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Stosuje się je od dnia 16 lipca 2022 r..

Jednakże:

a)

art. 4 ust. 3, art. 14, 42, 43, 44, 45, 46 i 47 stosuje się od dnia 15 lipca 2019 r.; oraz

b)

art. 20–36 stosuje się od dnia 16 kwietnia 2020 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 czerwca 2019 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

A. TAJANI

Przewodniczący

W imieniu Rady

G. CIAMBA

Przewodniczący


(1)  Dz.U. C 389 z 21.10.2016, s. 80.

(2)  Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 27 marca 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 21 maja 2019 r.

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów (Dz.U. L 304 z 21.11.2003, s. 1).

(4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).

(5)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylająca decyzję Rady 93/465/EWG (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 82).

(6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1)

(7)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

(8)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).

(9)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1).

(10)  Dyrektywa Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie (Dz.U. L 181 z 4.7.1986, s. 6).

(11)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1).

(12)  Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1).

(13)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).

(14)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1).

(15)  Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1).

(16)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).

(17)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

(18)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz.U. L 364 z 20.12.2006, s. 5).

(19)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1).

(20)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

(21)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 1).

(22)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 35).

(23)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE (Dz.U. L 317 z 23.11.2016, s. 4).

(24)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1).

(25)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).

(26)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12).

(27)  Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

(28)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).


ZAŁĄCZNIK I

Kategorie funkcji produktów (PFC) dla produktów nawozowych UE

CZĘŚĆ I

WYKAZ PFC

1.   Nawóz

A.   Nawóz organiczny

I.

Stały nawóz organiczny

II.

Płynny nawóz organiczny

B.   Nawóz organiczno-mineralny

I.

Stały nawóz organiczno-mineralny

II.

Płynny nawóz organiczno-mineralny

C.   Nawóz nieorganiczny

I.

Nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

a)

Stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

(i)

Prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

A)

Prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu

(ii)

Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

A)

Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu

b)

Płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

(i)

Prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

(ii)

Wieloskładnikowy płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy

II.

Nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy

a)

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy

b)

Wieloskładnikowy nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy

2.   Środek wapnujący

3.   Polepszacz gleby

A.

Organiczny polepszacz gleby

B.

Nieorganiczny polepszacz gleby

4.   Podłoże do upraw

5.   Inhibitor

A.

Inhibitor nitryfikacji

B.

Inhibitor denitryfikacji

C.

Inhibitor ureazy

6.   Biostymulator

A.

Biostymulator mikrobiologiczny

B.

Biostymulator niemikrobiologiczny

7.   Produkt nawozowy mieszany

CZĘŚĆ II

WYMOGI DOTYCZĄCE PFC

1.

W niniejszej części określono wymogi dotyczące PFC, do których należą produkty nawozowe UE, ze względu na ich deklarowaną funkcję.

2.

Wymogi ustanowione w niniejszym załączniku dla danej PFC stosuje się do produktów nawozowych UE we wszystkich podkategoriach danej PFC.

3.

Twierdzeniu, że produkt nawozowy UE jest zgodny z funkcją opisaną w niniejszym załączniku dla danej PFC, jest uzasadniona sposobem działania, względną zawartością jego poszczególnych składników lub wszelkimi innymi parametrami.

4.

Jeżeli zgodność z danym wymogiem (np. brak określonego zanieczyszczenia) wynika w sposób pewny i niepodważalny z charakteru lub procesu wytwarzania produktu nawozowego UE, zgodność tę można założyć w procedurze oceny zgodności bez przeprowadzania weryfikacji (np. badania), na odpowiedzialność producenta.

5.

W przypadku gdy produkt nawozowy UE zawiera substancję, dla której najwyższa dopuszczalna wartość pozostałości w żywności i paszy został określony zgodnie z:

a)

rozporządzeniem Rady (EWG) nr 315/93 (1),

b)

rozporządzeniem (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (2),

c)

rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 (3), lub

d)

dyrektywą 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4)

stosowanie produktu nawozowego UE określone w instrukcji stosowania nie może doprowadzić do przekroczenia tych dopuszczalnych wartości w żywności lub paszy.

6.

Do produktów nawozowych UE nie dodaje się w sposób zamierzony fosfonianów. Niezamierzona obecność fosfonianów nie przekracza 0,5 % (m/m).

7.

Dla niektórych składników pokarmowych wymogi zawarte w niniejszym załączniku wyrażono dla postaci tlenkowej. W przypadku gdy zgodność ocenia się na podstawie obecności danego składnika pokarmowego w postaci pierwiastkowej, stosuje się następujące przeliczniki:

fosfor (P)

=

pięciotlenek fosforu (P2O5) × 0,436;

potas (K)

=

tlenek potasu (K2O) × 0,830;

wapń (Ca)

=

tlenek wapnia (CaO) × 0,715;

magnez (Mg)

=

tlenek magnezu (MgO) × 0,603;

sód (Na)

=

tlenek sodu (Na2O) × 0,742;

siarka (S)

=

tritlenek siarki (SO3) × 0,400.

8.

Wymogi zawarte w niniejszym załączniku wyrażono poprzez odniesienie do węgla organicznego (Corg). W przypadku gdy zgodność ocenia się w oparciu o materię organiczną, stosuje się następujący przelicznik:

węgiel organiczny (Corg) = materia organiczna × 0,56.

PFC 1: NAWÓZ

Nawóz jest produktem nawozowym UE, którego funkcja polega na dostarczaniu składników pokarmowych roślinom lub grzybom.

PFC 1(A): NAWÓZ ORGANICZNY

1.

Nawóz organiczny zawiera:

węgiel organiczny (Corg) oraz

składniki pokarmowe

wyłącznie pochodzenia biologicznego.

Nawóz organiczny może zawierać torf, leonardyt i lignit, ale nie może zawierać żadnych innych materiałów skamieniałych lub zawartych w formacjach geologicznych.

2.

Zanieczyszczenia w nawozie organicznym nie mogą przekraczać następujących wartości dopuszczalnych:

a)

kadm (Cd)

:

1,5 mg/kg suchej masy,

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy,

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy,

d)

nikiel (Ni)

:

50 mg/kg suchej masy,

e)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy, oraz

f)

arsen nieorganiczny (As)

:

40 mg/kg suchej masy.

W nawozie organicznym nie może występować biuret (C2H5N3O2).

3.

W nawozie organicznym zawartość miedzi (Cu) nie może przekraczać 300 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) nie może przekraczać 800 mg/kg suchej masy.

4.

W nawozie organicznym patogeny nie mogą przekraczać poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

n

c

m

M

Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub Enterococcaceae

5

5

0

1 000  w 1 g lub 1 ml

gdzie:

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jednostkach tworzących kolonię (jtk) mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 1(A)(I): STAŁY NAWÓZ ORGANICZNY

1.

Stały nawóz organiczny ma postać stałą.

2.

Stały nawóz organiczny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika pokarmowego wynosi co najmniej:

a)

2,5 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczny zawiera więcej niż jeden deklarowany składnik pokarmowy, zawartość tych składników pokarmowych wynosi co najmniej:

a)

1 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

1 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

1 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 4 % (m/m).

3.

Zawartość węgla organicznego (Corg) w stałym nawozie organicznym wynosi co najmniej 15 % (m/m).

PFC 1(A)(II): PŁYNNY NAWÓZ ORGANICZNY

1.

Płynny nawóz organiczny ma postać ciekłą.

2.

Płynny nawóz organiczny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika wynosi co najmniej:

a)

2 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

1 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczny zawiera więcej niż jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartości tych składników pokarmowych wynoszą co najmniej:

a)

1 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

1 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

1 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 3 % (m/m).

3.

Zawartość węgla organicznego (Corg) w płynnym nawozie organicznym wynosi co najmniej 5 % (m/m).

PFC 1(B): NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1.

Nawóz organiczno-mineralny stanowi połączenie:

a)

co najmniej jednego nawozu nieorganicznego, jak określono w PFC 1(C), oraz

b)

co najmniej jednego materiału zawierającego

węgiel organiczny (Corg) oraz

składniki pokarmowe

wyłącznie pochodzenia biologicznego.

Nawóz organiczno-mineralny może zawierać torf, leonardyt i lignit, ale nie może zawierać żadnych innych materiałów skamieniałych lub zawartych w formacjach geologicznych.

2.

W przypadku gdy co najmniej jeden z nawozów nieorganicznych w tym połączeniu to prosty lub wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu, jak określono w PFC 1(C)(I)(a)(i–ii)(A), nawóz organiczno-mineralny nie może zawierać 16 % (m/m) lub więcej azotu (N) wynikającego z obecności azotanu amonu (NH4NO3).

3.

Zanieczyszczenia w nawozie organiczno-mineralnym nie mogą przekraczać następujących wartości dopuszczalnych:

a)

kadm (Cd)

:

(i)

W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nawozie organiczno-mineralnym jest mniejsza niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5): 3 mg/kg suchej masy; lub

(ii)

W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nawozie organiczno-mineralnym UE jest równa lub większa niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5) („nawóz fosforowy”): 60 mg/kg pięciotlenku fosforu (P2O5);

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy;

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy;

d)

nikiel (Ni)

:

50 mg/kg suchej masy;

e)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy;

f)

arsen nieorganiczny (As)

:

40 mg/kg suchej masy; oraz

g)

biuret (C2H5N3O2)

:

12 g/kg suchej masy.

4.

W nawozie organiczno-mineralnym zawartość miedzi (Cu) nie może przekraczać 600 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) nie może przekraczać 1 500 mg/kg suchej masy. Tych wartości dopuszczalnych nie stosuje się jednak, w przypadku gdy miedź (Cu) lub cynk (Zn) zostały w sposób zamierzony dodane do nawozu organiczno-mineralnego, aby skorygować braki składników pokarmowych w glebie, i zostały zadeklarowane zgodnie z załącznikiem III.

5.

W nawozie organiczno-mineralnym patogeny nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

n

c

m

M

Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub Enterococcaceae

5

5

0

1 000  w 1 g lub 1 ml

gdzie

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 1(B)(I): STAŁY NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1.

Stały nawóz organiczno-mineralny ma postać stałą.

2.

Stały nawóz organiczno-mineralny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczno-mineralny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika pokarmowego wynosi co najmniej:

a)

2,5 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 1 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b)

2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy stały nawóz organiczno-mineralny zawiera więcej niż jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartości tych składników pokarmowych wynoszą co najmniej:

a)

2 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 0,5 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b)

2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 8 % (m/m).

3.

Zawartość węgla organicznego (Corg) stałym nawozie organiczno-mineralnym wynosi co najmniej 7,5 % (m/m).

4.

W stałym nawozie organiczno-mineralnym każda jednostka fizyczna zawiera węgiel organiczny (Corg) i wszystkie składniki pokarmowe w ich deklarowanej zawartości. Jednostka fizyczna odnosi się do jednego z elementów składowych produktu, takich jak granule lub pastylki.

PFC 1(B)(II): PŁYNNY NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1.

Płynny nawóz organiczno-mineralny ma postać ciekłą.

2.

Płynny nawóz organiczno-mineralny zawiera co najmniej jeden z następujących deklarowanych podstawowych składników pokarmowych: azot (N), pięciotlenek fosforu (P2O5) lub tlenek potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczno-mineralny zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy składnik pokarmowy, zawartość tego składnika pokarmowego wynosi co najmniej:

a)

2 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 0,5 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b)

2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O).

W przypadku gdy płynny nawóz organiczno-mineralny zawiera więcej niż jeden deklarowany składnik pokarmowy, zawartości tych składników pokarmowych wynoszą co najmniej:

a)

2 % (m/m) całkowitego azotu (N), z czego 0,5 % (m/m) stanowi azot organiczny (Norg),

b)

2 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

c)

2 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

Suma zawartości tych składników pokarmowych wynosi co najmniej 6 % (m/m).

3.

Zawartość węgla organicznego (Corg) w płynnym nawozie organiczno-mineralnym wynosi co najmniej 3 % (m/m).

PFC 1(C): NAWÓZ NIEORGANICZNY

1.

Nawóz nieorganiczny to – inny niż organiczny lub organiczno-mineralny – nawóz zawierający lub uwalniający składniki pokarmowe w postaci mineralnej.

2.

Oprócz wymogów dotyczących PFC 1(C)(I) albo PFC 1(C)(II) nawóz nieorganiczny, który zawiera więcej niż 1 % (m/m) węgla organicznego (Corg) innego niż węgiel organiczny (Corg) pochodzący z:

czynników chelatujących lub kompleksujących, o których mowa w kategorii materiału składowego (CMC) 1 pkt 3 części II załącznika II,

inhibitorów nitryfikacji, inhibitorów denitryfikacji lub inhibitorów ureazy, o których mowa w CMC 1 pkt 4 części II załącznika II,

substancji otoczkujących, o których mowa w CMC 9 pkt 1 lit. a) części II załącznika II,

mocznika (CH4N2O), lub

cyjanamidu wapnia (CaCN2)

spełnia następujące wymogi: w nawozie nieorganicznym patogeny nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

n

c

m

M

Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub Enterococcaceae

5

5

0

1 000  w 1 g lub 1 ml

gdzie

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 1(C)(I): NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1.

Nieorganiczny nawóz makroskładnikowy przeznaczony jest do dostarczania roślinom lub grzybom co najmniej jednego z następujących makroskładników pokarmowych:

a)

podstawowych makroskładników: azotu (N), fosforu (P) lub potasu (K); oraz

b)

drugorzędnych makroskładników: wapnia (Ca), magnezu (Mg), sodu (Na) lub siarki (S).

2.

W nieorganicznym nawozie makroskładnikowym nie mogą występować zanieczyszczenia przekraczające wartości dopuszczalne:

a)

kadm (Cd)

:

(i)

W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nieorganicznym nawozie makroskładnikowym jest mniejsza niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5): 3 mg/kg suchej masy; lub

(ii)

W przypadku gdy całkowita zawartość fosforu (P) w nieorganicznym nawozie makroskładnikowym jest równa lub większa niż 5 % (m/m) w przeliczeniu na pięciotlenek fosforu (P2O5) („nawóz fosforowy”): 60 mg/kg pięciotlenku fosforu (P2O5);

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy;

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy;

d)

nikiel (Ni)

:

100 mg/kg suchej masy;

e)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy;

f)

arsen (As)

:

40 mg/kg suchej masy;

g)

biuret (C2H5N3O2)

:

12 g/kg suchej masy;

h)

nadchloran (ClO4-)

:

50 mg/kg suchej masy.

3.

W nieorganicznym nawozie makroskładnikowym zawartość miedzi (Cu) nie może przekraczać 600 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) nie może przekraczać 1 500 mg/kg suchej masy. Tych wartości dopuszczalnych nie stosuje się jednak, w przypadku gdy miedź (Cu) lub cynk (Zn) zostały w sposób zamierzony dodane do nieorganicznego nawozu makroskładnikowego, aby skorygować braki składników pokarmowych w glebie, i zostały zadeklarowane zgodnie z załącznikiem III.

PFC 1(C)(I)(a): STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

Stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma postać stałą.

PFC 1(C)(I)(a)(i): PROSTY STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1.

Prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a)

tylko jednego makroskładnika pokarmowego: azotu (N), fosforu (P), potasu (K), wapnia (Ca), magnezu (Mg), sodu (Na), siarki (S); lub

b)

tylko jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jednego drugorzędnego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca)), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)).

2.

W przypadku gdy prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany makroskładnik pokarmowy (azot (N), fosfor (P), potas (K), wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)), zawartość tego makroskładnika wynosi co najmniej:

a)

10 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

12 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c)

6 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d)

5 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e)

12 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f)

10 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g)

1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

W przypadku gdy prosty stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy makroskładnik pokarmowy (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jeden deklarowany drugorzędny makroskładnik pokarmowy (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)):

a)

zawartość tego podstawowego makroskładnika pokarmowego wynosi co najmniej:

(i)

3 % (m/m) całkowitego azotu (N),

(ii)

3 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

(iii)

3 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O);

b)

zawartość tego drugorzędnego makroskładnika lub tych drugorzędnych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej:

(i)

1,5 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

(ii)

1,5 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

(iii)

1,5 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

(iv)

1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

Suma zawartości wszystkich deklarowanych podstawowych i drugorzędnych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej 18 % (m/m).

PFC 1(C)(I)(a)(ii): WIELOSKŁADNIKOWY STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1.

Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a)

więcej niż jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)), lub

b)

więcej niż jednego drugorzędnego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)) i żadnego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P),potas (K)).

2.

Wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera więcej niż jeden z następujących deklarowanych makroskładników pokarmowych co najmniej w następujących zawartościach:

a)

3 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

3 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c)

3 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d)

1,5 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e)

1,5 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f)

1,5 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g)

1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

Suma zawartości wszystkich deklarowanych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej 18 % (m/m).

PFC 1(C)(I)(a)(i-ii)(A): PROSTY LUB WIELOSKŁADNIKOWY STAŁY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY O WYSOKIEJ ZAWARTOŚCI AZOTU NA BAZIE AZOTANU AMONU

1.

Prosty lub wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu to nawóz na bazie azotanu amonu (NH4NO3), zawierający co najmniej 28 % (m/m) azotu (N) wynikającego z obecności azotanu amonu (NH4NO3).

2.

Wszystkie substancje inne niż azotan amonu (NH4NO3) powinny być względem azotanu amonu (NH4NO3) obojętne chemicznie.

3.

Prosty lub wieloskładnikowy stały nieorganiczny nawóz makroskładnikowy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu jest udostępniany użytkownikowi końcowemu wyłącznie w postaci opakowanej. Opakowanie musi być zamknięte w taki sposób lub za pomocą takiego urządzenia, aby przy jego otwieraniu zamknięcie, opieczętowanie zamknięcia lub samo opakowanie ulegały nieodwracalnemu uszkodzeniu. Można stosować worki wentylowe.

4.

Retencja oleju w prostym lub wieloskładnikowym stałym nieorganicznym nawozie makroskładnikowym o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu po dwóch cyklach termicznych zgodnie z opisem w załączniku IV część II moduł A1 pkt 4.1 nie może przekroczyć 4 % (m/m).

5.

Odporność na detonację prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu jest taka, że:

po pięciu cyklach termicznych opisanych w załączniku IV część II moduł A1 pkt 4.3,

podczas dwóch badań odporności na detonację opisanych w załączniku IV część II moduł A1 pkt 4.4,

co najmniej jeden z nośnych cylindrów ołowianych zostanie zgnieciony o mniej niż 5 %.

6.

% masowy materiału palnego w przeliczeniu na węgiel (C) nie może przekraczać:

0,2 % dla prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu o zawartości azotu (N) co najmniej 31,5 % (m/m) oraz

0,4 % dla prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu o zawartości azotu (N) co najmniej 28 %, ale mniej niż 31,5 % (m/m).

7.

Roztwór 10 g prostego lub wieloskładnikowego stałego nieorganicznego nawozu makroskładnikowego o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu w 100 ml wody musi mieć pH o wartości co najmniej 4,5.

8.

Nie więcej niż 5 % (m/m) może przechodzić przez sito o rozmiarze oczek 1 mm, a nie więcej niż 3 % (m/m) może przechodzić przez sito o rozmiarze oczek 0,5 mm.

9.

Zawartość miedzi (Cu) nie może być wyższa niż 10 mg/kg, a zawartość chloru (Cl) nie może być wyższa niż 200 mg/kg.

PFC 1(C)(I)(b): PŁYNNY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

Płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma postać ciekłą.

PFC 1(C)(I)(b)(i): PROSTY PŁYNNY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1.

Prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a)

tylko jednego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P,) potas (K), wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)); lub

b)

tylko jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jednego drugorzędnego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)).

2.

W przypadku gdy prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany makroskładnik pokarmowy: azot (N), fosfor (P), potas (K), wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na) lub siarkę (S), zawartość tego makroskładnika wynosi co najmniej:

a)

5 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

5 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c)

3 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d)

2 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e)

6 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f)

5 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g)

1 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 40 % (m/m).

W przypadku gdy prosty płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera tylko jeden deklarowany podstawowy makroskładnik pokarmowy (azot (N), fosfor (P), potas (K)) i co najmniej jeden deklarowany drugorzędny makroskładnik pokarmowy (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na) siarka (S)), zawiera on:

a)

zawartość tego podstawowego makroskładnika pokarmowego wynosi co najmniej:

(i)

1,5 % (m/m) całkowitego azotu (N),

(ii)

1,5 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5), lub

(iii)

1,5 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O); oraz

b)

zawartość tego lub tych drugorzędnych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej:

(i)

0,75 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

(ii)

0,75 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

(iii)

0,75 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

(iv)

0,5 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 20 % (m/m),

Suma zawartości wszystkich deklarowanych podstawowych i drugorzędnych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej 7 % (m/m).

PFC 1(C)(I)(b)(ii): WIELOSKŁADNIKOWY PŁYNNY NIEORGANICZNY NAWÓZ MAKROSKŁADNIKOWY

1.

Wieloskładnikowy płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy ma deklarowaną zawartość:

a)

więcej niż jednego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)); lub

b)

więcej niż jednego drugorzędnego podstawowego makroskładnika pokarmowego (wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na), siarka (S)) i żadnego podstawowego makroskładnika pokarmowego (azot (N), fosfor (P), potas (K)).

2.

Wieloskładnikowy płynny nieorganiczny nawóz makroskładnikowy zawiera więcej niż jeden z następujących deklarowanych składników pokarmowych w co najmniej następujących zawartościach:

a)

1,5 % (m/m) całkowitego azotu (N),

b)

1,5 % (m/m) całkowitego pięciotlenku fosforu (P2O5),

c)

1,5 % (m/m) całkowitego tlenku potasu (K2O),

d)

0,75 % (m/m) całkowitego tlenku magnezu (MgO),

e)

0,75 % (m/m) całkowitego tlenku wapnia (CaO),

f)

0,75 % (m/m) całkowitego tritlenku siarki (SO3), lub

g)

0,5 % (m/m) całkowitego tlenku sodu (Na2O).

Jednak całkowita zawartość tlenku sodu (Na2O) nie przekracza 20 % (m/m).

Suma zawartości wszystkich deklarowanych makroskładników pokarmowych wynosi co najmniej 7 % (m/m).

PFC 1(C)(II): NIEORGANICZNY NAWÓZ MIKROSKŁADNIKOWY

1.

Nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy to nawóz nieorganiczny inny niż nieorganiczny nawóz makroskładnikowy, przeznaczony do dostarczania roślinom lub grzybom co najmniej jednego z następujących mikroskładników pokarmowych: bor (B), kobalt (Co), miedź (Cu), żelazo (Fe), mangan (Mn), molibden (Mo) lub cynk (Zn).

2.

Nieorganiczne nawozy mikroskładnikowe są udostępniane użytkownikowi końcowemu wyłącznie w postaci opakowanej.

3.

W nieorganicznym nawozie mikrosładnikowym zanieczyszczenia nie mogą przekraczać następujących wartości dopuszczalnych:

Zanieczyszczenie

Wartości dopuszczalne zanieczyszczeń wyrażone w mg w odniesieniu do całkowitej zawartości mikroskładnika wyrażonej w kg

(w mg/kg całkowitej zawartości mikroskładników, czyli boru (B), kobaltu (Co), miedzi (Cu), żelaza (Fe), manganu (Mn), molibdenu (Mo) i cynku (Zn))

arsen (As)

1 000

kadm (Cd)

200

ołów (Pb)

600

rtęć (Hg)

100

nikiel (Ni)

2 000

PFC 1(C)(II)(a): PROSTY NIEORGANICZNY NAWÓZ MIKROSKŁADNIKOWY

1.

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy ma deklarowaną zawartość tylko jednego mikroskładnika pokarmowego.

2.

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy należy do jednej z typologii i jest zgodny z odpowiadającym opisem i wymogami w zakresie minimalnej zawartości mikroskładników pokarmowych przedstawionymi w poniższej tabeli:

Typologia

Opis

Minimalna zawartość mikroskładników pokarmowych

Nawóz mikroskładnikowy w postaci soli

Otrzymywany chemicznie prosty stały nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy zawierający jako swój podstawowy składnik jony soli

10 % (m/m) nawozu mikroskładnikowego w postaci soli stanowi rozpuszczalny w wodzie mikroskładnik pokarmowy

Nawóz mikroskładnikowy w postaci tlenków lub wodorotlenków

Otrzymywany chemicznie prosty stały nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy zawierający jako swój podstawowy składnik tlenki lub wodorotlenki

10 % (m/m) nawozu mikroskładnikowego w postaci tlenków lub wodorotlenków stanowi mikroskładnik pokarmowy

Nawóz oparty na mikroskładnikach pokarmowych

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy łączący nawóz mikroskładnikowy w postaci soli z co najmniej jednym innym nawozem mikroskładnikowym w postaci soli lub z jednym mikroskładnikiem pokarmowym w postaci chelatu

5 % (m/m) nawozu opartego na mikroskładnikach pokarmowych stanowi mikroskładnik pokarmowy

Nawóz mikroskładnikowy w postaci roztworu

Roztwór wodny różnych postaci prostych nieorganicznych nawozów mikroskładnikowych

2 % (m/m) nawozu mikroskładnikowego w postaci roztworu stanowi rozpuszczalny w wodzie mikroskładnik pokarmowy

Nawóz mikroskładnikowy w postaci zawiesiny

Zawiesina różnych form prostego nieorganicznego nawozu mikroskładnikowego

2 % (m/m) nawozu mikroskładnikowego w postaci zawiesiny stanowi mikroskładnik pokarmowy

Nawóz chelatowy mikroskładnikowy

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy rozpuszczalny w wodzie, w którym deklarowany mikroskładnik pokarmowy jest chemicznie połączony z czynnikiem chelatującym lub czynnikami chelatującymi spełniającymi wymogi CMC 1 zawarte w części II załącznika II

5 % (m/m) nawozu chelatowy mikroskładnikowego stanowi rozpuszczalny w wodzie mikroskładnik pokarmowy, oraz

co najmniej 80 % rozpuszczalnego w wodzie mikroskładnika pokarmowego jest schelatowane przez czynnik chelatujący spełniający wymogi CMC 1 zawarte w części II załącznika II

Chelaty żelaza będące UVCB (5)

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy rozpuszczalny w wodzie, w którym deklarowane żelazo jest chemicznie połączone z czynnikiem chelatującym lub czynnikami chelatującymi spełniającymi wymogi CMC 1 zawarte w części II załącznika II

5 % (m/m) chelatów żelaza będących UVCB stanowi rozpuszczalne w wodzie żelazo, oraz

co najmniej 80 % rozpuszczalnego w wodzie żelaza jest schelatowane i co najmniej 50 % rozpuszczalnego w wodzie żelaza jest schelatowane przez czynnik chelatujący spełniający wymogi CMC 1 zawarte w części II załącznika II

Nawóz kompleksowy mikroskładnikowy

Prosty nieorganiczny nawóz mikroskładniokowy rozpuszczalny w wodzie, w którym deklarowany mikroskładnik pokarmowy jest chemicznie połączony z czynnikiem kompleksującym lub czynnikami kompleksującymi spełniającymi wymogi CMC 1 zawarte w części II załącznika II

5 % (m/m) nawozu kompleksowego mikroskładnikowego stanowi rozpuszczalny w wodzie mikroskładnik pokarmowy, oraz

o najmniej 80 % rozpuszczalnego w wodzie mikroskładnika pokarmowego jest skompleksowane przez czynnik kompleksujący spełniający wymogi CMC 1 zawarte w części II załącznika II

PFC 1(C)(II)(b): WIELOSKŁADNIKOWY NIEORGANICZNY NAWÓZ MIKROSKŁADNIKOWY

1.

Wieloskładnikowy nieorganiczny nawóz mikroskładnikowy ma deklarowaną zawartość co najmniej dwóch mikroskładników pokarmowych.

2.

Suma zawartości wszystkich deklarowanych mikroskładników pokarmowych w wieloskładnikowym nieorganicznym nawozie mikroskładnikowym wynosi co najmniej:

a)

2 % (m/m) dla nawozów w postaci ciekłej;

b)

5 % (m/m) dla nawozów w postaci stałej.

PFC 2: ŚRODEK WAPNUJĄCY

1.

Środek wapnujący jest produktem nawozowym UE, którego funkcja polega na korygowaniu kwasowości gleby.

Środek wapnujący zawiera tlenki, wodorotlenki, węglany lub krzemiany wapnia (Ca) lub magnezu (Mg).

2.

W środku wapnującym zanieczyszczenia nie mogą przekraczać następujących dopuszczalnych wartości:

a)

kadm (Cd)

:

2 mg/kg suchej masy,

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy,

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy,

d)

nikiel (Ni)

:

90 mg/kg suchej masy,

e)

ołów (Pb)

:

120 g/kg suchej masy,

f)

arsen (As)

:

40 mg/kg suchej masy.

3.

Zawartość miedzi (Cu) w środku wapnującym nie może przekraczać 300 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) w środku wapnującym nie może przekraczać 800 mg/kg suchej masy.

4.

Muszą być spełnione następujące parametry wyznaczone w oparciu o masę środka wapnującego:

a)

minimalna liczba zobojętnienia: 15 (ekwiwalent CaO) lub 9 (ekwiwalent HO-),

b)

minimalna reaktywność: 10 % (próba kwasu chlorowodorowego) lub 50 % po 6 miesiącach (próba inkubacyjna), oraz

c)

minimalny rozmiar ziarna: co najmniej 70 % < 1 mm z wyjątkiem wapna palonego, granulowanego materiału wapnującego i kredy (co najmniej 70 % środka wapnującego przechodzi przez sito o rozmiarze oczek 1 mm)

PFC 3: POLEPSZACZ GLEBY

Polepszacz gleby jest produktem nawozowym UE, którego funkcja polega na utrzymaniu. poprawie lub ochronie właściwości fizycznych lub chemicznych, struktury lub aktywności biologicznej gleby, do której jest dodawany.

PFC 3(A): ORGANICZNY POLEPSZACZ GLEBY

1.

Organiczny polepszacz gleby składa się z materiału, który w 95 % jest wyłącznie pochodzenia biologicznego.

Organiczny polepszacz gleby może zawierać torf, leonardyt i lignit, ale nie może zawierać żadnych innych materiałów skamieniałych lub zawartych w formacjach geologicznych.

2.

Zanieczyszczenia w organicznym polepszaczu gleby nie mogą przekraczać następujących dopuszczalnych wartości:

a)

kadm (Cd)

:

2 mg/kg suchej masy,

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy,

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy,

d)

nikiel (Ni)

:

50 g/kg suchej masy,

e)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy, oraz

f)

arsen nieorganiczny (As)

:

40 mg/kg suchej masy.

3.

Zawartość miedzi (Cu) w organicznym polepszaczu gleby nie może przekraczać 300 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) w organicznym polepszaczu gleby nie może przekraczać 800 mg/kg suchej masy.

4.

Patogeny w organicznym polepszaczu gleby nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów przedstawionych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

n

c

m

M

Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub Enterococcaceae

5

5

0

1 000  w 1 g lub 1 ml

gdzie:

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

5.

Organiczny polepszacz gleby zawiera co najmniej 20 % lub więcej suchej masy.

6.

Zawartość węgla organicznego (Corg) w organicznym polepszaczu gleby powinna wynosić co najmniej 7,5 % (m/m).

PFC 3(B): NIEORGANICZNY POLEPSZACZ GLEBY

1.

Nieorganiczny polepszacz gleby to polepszacz gleby inny niż organiczny polepszacz gleby.

2.

Zanieczyszczenia w nieorganicznym polepszaczu gleby nie mogą przekraczać następujących dopuszczalnych wartości:

a)

kadm (Cd)

:

1,5 mg/kg suchej masy,

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy,

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy,

d)

nikiel (Ni)

:

100 g/kg suchej masy,

e)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy,

f)

arsen nieorganiczny (As)

:

40 mg/kg suchej masy.

3.

Zawartość miedzi (Cu) w nieorganicznym polepszaczu gleby nie może przekraczać 300 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) w nieorganicznym polepszaczu gleby nie może przekraczać 800 mg/kg suchej masy.

PFC 4: PODŁOŻE DO UPRAW

1.

Podłoże do upraw jest produktem nawozowym UE innym niż gleba na miejscu, którego funkcja polega na byciu materiałem, w którym rosną rośliny lub grzyby.

Na potrzeby niniejszego punktu do roślin zalicza się algi.

2.

W podłożu do upraw zanieczyszczenia nie mogą przekraczać następujących dopuszczalnych wartości:

a)

kadm (Cd)

:

1,5 mg/kg suchej masy,

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 mg/kg suchej masy,

c)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy,

d)

nikiel (Ni)

:

50 mg/kg suchej masy,

e)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy, oraz

f)

arsen nieorganiczny (As)

:

40 mg/kg suchej masy.

3.

Zawartość miedzi (Cu) w podłożu do upraw nie może przekraczać 200 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) w podłożu do upraw nie może przekraczać 500 mg/kg suchej masy.

4.

Patogeny w podłożu do upraw nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

n

c

m

M

Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub Enterococcaceae

5

5

0

1 000  w 1 g lub 1 ml

gdzie:

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 5: INHIBITOR

Inhibitor jest produktem nawozowym UE, którego funkcja polega na poprawie mechanizmów uwalniania składników pokarmowych z produktu dostarczającego roślinom składników pokarmowych dzięki temu, że opóźnia lub zatrzymuje działanie określonych grup mikroorganizmów lub enzymów.

PFC 5(A): INHIBITOR NITRYFIKACJI

1.

Inhibitor nitryfikacji hamuje biologiczne utlenianie azotu amonowego (NH3-N) do azotu azotynowego (NO2-), spowalniając w ten sposób tworzenie się azotu azotanowego (NO3-).

2.

Szybkość utleniania azotu amonowego (NH3-N) mierzona jest przez:

a)

zanikanie azotu amonowego (NH3-N), lub

b)

tworzenie się azotu azotynowego (NO2-) i azotu azotanowego (NO3-) łącznie w odniesieniu do czasu.

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany inhibitor nitryfikacji, próbka gleby zawierająca inhibitor nitryfikacji wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości utleniania azotu amonowego (NH3-N) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

PFC 5(B): INHIBITOR DENITRYFIKACJI

1.

Inhibitor denitryfikacji hamuje tworzenie się podtlenku azotu (N2O) przez spowalnianie lub blokowanie przekształcania się azotu azotanowego (NO3)- w azot gazowy (N2) bez wpływania na proces nitryfikacji opisany w PFC 5(A).

2.

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany inhibitor denitryfikacji, test in vitro zawierający inhibitor denitryfikacji wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości uwalniania podtlenku azotu (N2O) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

PFC 5(C): INHIBITOR UREAZY

1.

Inhibitor ureazy hamuje hydrolityczne działanie enzymu ureazy na mocznik (CH4N2O), ukierunkowane przede wszystkim na ograniczenie ulatniania się amoniaku.

2.

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany inhibitor ureazy, test in vitro zawierający inhibitor ureazy wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości hydrolizy mocznika (CH4N2O) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

PFC 6: BIOSTYMULATOR

1.

Biostymulator to produkt nawozowy UE, którego funkcja polega na stymulowaniu procesów odżywiania roślin niezależnie od zawartości składników pokarmowych w produkcie, którego wyłącznym celem jest poprawa co najmniej jednej z następujących cech rośliny lub ryzosfery rośliny:

a)

efektywność wykorzystania składników pokarmowych,

b)

odporność na stres abiotyczny;

c)

cechy jakościowe; lub

d)

przyswajalność składników pokarmowych z form trudnodostępnych w glebie lub ryzosferze.

2.

W biostymulatorze zanieczyszczenia nie mogą przekraczać następujących dopuszczalnych wartości:

a)

kadm (Cd)

:

1,5 mg/kg suchej masy,

b)

chrom sześciowartościowy (Cr VI)

:

2 g/kg suchej masy,

c)

ołów (Pb)

:

120 mg/kg suchej masy,

d)

rtęć (Hg)

:

1 mg/kg suchej masy,

e)

nikiel (Ni)

:

50 mg/kg suchej masy, oraz

f)

arsen nieorganiczny (As)

:

40 mg/kg suchej masy.

3.

Zawartość miedzi (Cu) w biostymulancie nie może przekraczać 600 mg/kg suchej masy, a zawartość cynku (Zn) w biostymulancie nie może przekraczać 1 500 mg/kg suchej masy.

4.

Biostymulator wywołuje skutki deklarowane na etykiecie dla roślin podanych na etykiecie.

PFC 6(A): BIOSTYMULATOR MIKROBIOLOGICZNY

1.

Biostymulator mikrobiologiczny składa się z mikroorganizmu lub konsorcjum mikroorganizmów określonych w CMC 7 w części II załącznika II.

2.

Patogeny w biostymulatorze mikrobiologicznym nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy / ich toksyny, metabolity

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

N

c

Salmonella spp.

5

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli

5

0

Nieobecne w 1 g lub 1 ml

Listeria monocytogenes

5

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Vibrio spp.

5

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Shigella spp.

5

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Staphylococcus aureus

5

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Enterococaceae

5

2

10 jtk/g

Liczba drobnoustrojów beztlenowych na płytce, chyba że biostymulatorem mikrobiologicznym jest bakteria tlenowa

5

2

105 jtk/g lub ml

Liczba drożdży i pleśni, chyba że biostymulatorem mikrobiologicznym jest grzyb

5

2

1 000 jtk/g lub ml

gdzie:

n

=

liczba jednostek, z których składa się próbka,

c

=

liczba jednostek próbki dających wartości wyższe od wyznaczonego dopuszczalnego poziomu.

3.

W przypadku gdy biostymulator mikrobiologiczny ma postać ciekłą, jego pH musi być optymalne dla zawartych w nim mikroorganizmów oraz dla roślin.

PFC 6(B): BIOSTYMULATOR NIEMIKROBIOLOGICZNY

1.

Biostymulator niemikrobiologiczny to biostymulator inny niż biostymulator mikrobiologiczny.

2.

Patogeny w biostymulatorze niemikrobiologicznym nie mogą przekraczać dopuszczalnych poziomów określonych w poniższej tabeli:

Mikroorganizmy podlegające badaniu

Plany pobierania próbek

Dopuszczalny poziom

n

c

m

M

Salmonella spp.

5

0

0

Nieobecne w 25 g lub 25 ml

Escherichia coli lub Enterococcaceae

5

5

0

1 000  w 1 g lub 1 ml

gdzie:

n

=

liczba badanych próbek,

c

=

liczba próbek, w których liczba bakterii wyrażona w jtk mieści się między m a M,

m

=

wartość progowa dla liczby bakterii, wyrażonej w jtk, którą uznaje się za zadowalającą,

M

=

maksymalna wartość dla liczby bakterii wyrażonej w jtk.

PFC 7: MIESZANINA PRODUKTÓW NAWOZOWYCH

1.

Produkt nawozowy mieszany to produkt nawozowy UE składający się z co najmniej dwóch produktów nawozowych UE PFC 1–PFC 6, dla których dla każdego składowego produktu nawozowego UE w danej mieszance wykazano zgodność z wymogami niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą oceny zgodności mającą zastosowanie do tego składowego produktu nawozowego UE.

2.

Mieszanie nie zmienia charakteru żadnego ze składowych produktów nawozowych UE ani nie wywiera niepożądanego wpływu na zdrowie ludzi, zwierząt lub roślin, na bezpieczeństwo lub środowisko, w możliwych do przewidzenia warunkach przechowywania lub stosowania danego produktu nawozowego mieszanego.

3.

Producent mieszaniny ocenia jej zgodność z wymogami określonymi w pkt 1 i 2 niniejszej PFC, zapewnia zgodność mieszaniny z wymogami dotyczącymi etykietowania określonymi w załączniku III i ponosi odpowiedzialność zgodnie z art. 16 ust. 4 niniejszego rozporządzenia za zgodność mieszaniny z wymogami niniejszego rozporządzenia, poprzez:

a)

sporządzenie deklaracji zgodności UE dla produktu nawozowego mieszanego zgodnie z art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz

b)

posiadanie deklaracji zgodności UE dla każdego składowego produktu nawozowego UE.

4.

Podmioty gospodarcze udostępniające na rynku produkty nawozowe mieszane muszą przestrzegać następujących przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do deklaracji zgodności UE dla każdego ze składowych produktów nawozowych UE, a także całej mieszanki:

a)

art. 6 ust. 3 (obowiązek przechowywania deklaracji zgodności UE przez producentów);

b)

art. 7 ust. 2 lit. a) (obowiązek przechowywania deklaracji zgodności UE przez upoważnionych przedstawicieli);

c)

art. 8 ust. 8 (obowiązek przechowywania przez importerów kopii deklaracji zgodności UE do dyspozycji organów nadzoru rynku).


(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (Dz.U. L 37 z 13.2.1993, s. 1).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11).

(4)  Dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (Dz.U. L 140 z 30.5.2002, s. 10).

(5)  UVCB: substancje o nieznanym lub zmiennym składzie, złożone produkty reakcji lub materiały biologiczne.


ZAŁĄCZNIK II

Kategorie materiałów składowych (CMC)

Produkt nawozowy UE składa się wyłącznie z materiałów składowych spełniających wymogi co najmniej jednej CMC wymienionych w niniejszym załączniku.

Materiały składowe i materiały wsadowe wykorzystywane do ich produkcji nie zawierają żadnej z substancji, dla których w załączniku I podano najwyższe dopuszczalne wartości, w ilościach, które mogłyby zagrozić zgodności produktu nawozowego UE z mającymi zastosowanie wymogami określonymi w tym załączniku.

CZĘŚĆ I

WYKAZ CMC

CMC 1: Pierwotne surowce i mieszaniny

CMC 2: Rośliny, części roślin lub wyciągi z roślin

CMC 3: Kompost

CMC 4: Produkt pofermentacyjny świeżych roślin

CMC 5: Produkt pofermentacyjny inny niż produkt pofermentacyjny świeżych roślin

CMC 6: Produkty uboczne przemysłu spożywczego

CMC 7: Mikroorganizmy

CMC 8: Polimerowe składniki pokarmowe

CMC 9: Polimery inne niż polimerowe składniki pokarmowe

CMC 10: Produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009

CMC 11: Produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE

CZĘŚĆ II

WYMOGI DOTYCZĄCE CMC

W tej części określono materiały składowe, z których wyłącznie składają się produkty nawozowe UE.

CMC 1: PIERWOTNE SUROWCE I MIESZANINY

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać substancje i mieszaniny, z wyjątkiem (1):

a)

odpadów w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

b)

substancji lub mieszanin, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE,

c)

substancji wytworzonych z prekursorów, które w co najmniej jednym państwie członkowskim utraciły status odpadu na podstawie środków krajowych transponujących art. 6 dyrektywy 2008/98/WE, lub mieszanin zawierających takie substancje,

d)

produktów ubocznych w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE,

e)

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

f)

polimerów,

g)

kompostu,

h)

produktów pofermentacyjnych.

2.

Wszystkie substancje wchodzące w skład produktu nawozowego UE, samodzielnie lub jako składnik mieszaniny, zostały zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (2), w dokumentacji zawierającej:

a)

informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz

b)

raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8 lub 9 załącznika V do tego rozporządzenia.

3.

W przypadku gdy substancja lub jedna z substancji w mieszaninie ma zwiększyć długoterminową dostępność mikroskładników pokarmowych dla roślin w produkcie nawozowym UE, substancja ta jest albo czynnikiem chelatującym, albo czynnikiem kompleksującym i zastosowanie mają następujące przepisy:

a)

Czynnik chelatujący jest substancją organiczną składającą się z cząsteczki, która:

(i)

ma dwa lub więcej miejsc, które są dawcami par elektronowych do jonu centralnego, jakimi są kationy metali przejściowych (cynku (Zn), miedzi (Cu), żelaza (Fe), manganu (Mn), magnezu (Mg), wapnia (Ca) lub kobaltu (Co)), oraz

(ii)

jest wystarczająco duża, by utworzyć pięcio- lub sześcioczłonowe struktury cykliczne.

Produkt nawozowy UE pozostaje stabilny w standardowym roztworze Hoaglanda przy pH 7 i 8 przez co najmniej 3 dni.

b)

Czynnik kompleksujący jest substancją organiczną tworzącą płaską lub przestrzenną strukturę z jedno-, dwu- lub trójwartościowym kationem metalu przejściowego (cynku (Zn), miedzi (Cu), żelaza (Fe), manganu (Mn) lub kobaltu (Co)).

Produkt nawozowy UE pozostaje stabilny w roztworze wodnym przy pH 6 i 7 przez co najmniej 1 dzień.

4.

W przypadku gdy substancja lub jedna z substancji w mieszaninie ma poprawiać mechanizm uwalniania składników pokarmowych produktu nawozowego UE przez opóźnianie lub zatrzymywanie działania określonych grup mikroorganizmów lub enzymów, substancja ta jest inhibitorem nitryfikacji, inhibitorem denitryfikacji lub inhibitorem ureazy, i zastosowanie mają następujące przepisy:

a)

Inhibitor nitryfikacji hamuje biologiczne utlenianie azotu amonowego (NH3-N) do azotu azotynowego (NO2-), spowalniając w ten sposób tworzenie się azotu azotanowego (NO3-).

Szybkość utleniania azotu amonowego (NH3-N) mierzona jest albo przez:

(i)

zanikanie azotu amonowego (NH3-N), albo

(ii)

tworzenie się azotu azotynowego (NO2-) i azotu azotanowego (NO3-) łącznie w odniesieniu do czasu.

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany inhibitor nitryfikacji, próbka gleby zawierająca inhibitor nitryfikacji wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości utleniania azotu amonowego (NH3-N) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

Co najmniej 50 % całkowitej zawartości azotu (N) w produkcie nawozowym UE stanowi azot (N) amonowy (NH4 +) i mocznikowy (CH4N2O).

b)

Inhibitor denitryfikacji hamuje tworzenie się podtlenku azotu (N2O) przez spowalnianie lub blokowanie przekształcania się azotu azotanowego (NO3)- w azot gazowy (N2) bez wpływania na proces nitryfikacji opisany w PFC 5(A).

W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany inhibitor denitryfikacji, test in vitro zawierający inhibitor denitryfikacji wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości uwalniania podtlenku azotu (N2O) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

c)

Inhibitor ureazy hamuje hydrolityczne działanie enzymu ureazy na mocznik (CH4N2O), ukierunkowane przede wszystkim na ograniczenie ulatniania się amoniaku. W porównaniu z próbką kontrolną, do której nie został dodany inhibitor ureazy, test in vitro zawierający inhibitor ureazy wykazuje przy przedziale ufności na poziomie 95 % spadek szybkości hydrolizy mocznika (CH4N2O) na poziomie 20 % na podstawie analizy przeprowadzonej 14 dni po zastosowaniu.

Co najmniej 50 % całkowitej zawartości azotu (N) w produkcie nawozowym UE stanowi azot (N) mocznikowy (CH4N2O).

CMC 2: ROŚLINY, CZĘŚCI ROŚLIN LUB WYCIĄGI Z ROŚLIN

Produkt nawozowy UE może zawierać rośliny, części roślin lub wyciągi z roślin niepoddane żadnemu innemu przetwarzaniu niż cięcie, rozdrabniane, mielenie, przesiewanie, odsiewanie, odwirowywanie, wyciskanie, suszenie, zamrażanie, liofilizacja lub ekstrahowanie za pomocą wody lub ekstrakcja nadkrytycznym CO2.

Na potrzeby niniejszego punktu do roślin zalicza się grzyby i algi, a wyklucza z nich sinice (cyjanobakterie).

CMC 3: KOMPOST

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać kompost otrzymany w wyniku kompostowania tlenowego wyłącznie co najmniej jednego z następujących materiałów wsadowych:

a)

bioodpadów w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE z oddzielnej zbiórki bioodpadów u źródła;

b)

produktów pochodnych, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, dla których punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym określono zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia;

c)

żywych lub martwych organizmów lub ich części, które są nieprzetworzone lub przetworzone jedynie ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję z wykorzystaniem wody, destylację parą wodną lub ogrzewanie jedynie w celu usunięcia wody, lub które są w jakikolwiek sposób ekstrahowane z powietrza, oprócz:

frakcji organicznej zmieszanych odpadów komunalnych z gospodarstw domowych, oddzielonych w procesie mechanicznym, fizykochemicznym, biologicznym lub ręcznie,

osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania, oraz

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, dla których nie określono punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia;

d)

dodatków do kompostowania niezbędnych do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu kompostowania, pod warunkiem że

(i)

dodatek ten został zarejestrowany na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (3) w dokumentacji zawierającej:

informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz

raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8 lub 9 załącznika V do tego rozporządzenia, oraz

(ii)

całkowita zawartość wszystkich dodatków nie przekracza 5 % całkowitej masy materiałów wsadowych; lub

e)

wszelkich materiałów wymienionych w lit. a), b) lub c), które

(i)

były wcześniej kompostowane lub poddane fermentacji, oraz

(ii)

zawierają nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (4).

2.

Kompostowanie odbywa się w zakładzie,

a)

w którym linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania materiałów wsadowych innych niż te, o których mowa w pkt 1, oraz

b)

w którym unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i wyjściowymi, także podczas przechowywania.

3.

Kompostowanie tlenowe stanowi kontrolowany rozkład materiałów biodegradowalnych, który ma głównie charakter tlenowy i który w wyniku biologicznie wytwarzanego ciepła umożliwia powstawanie temperatur odpowiednich dla bakterii termofilnych. Wszystkie części każdej partii są albo regularnie i dokładnie wzruszane i obracane, albo podlegają wymuszonej wentylacji w celu zapewnienia prawidłowych warunków sanitarnych i jednorodności materiału. Podczas procesu kompostowania wszystkie części każdej partii charakteryzują się jednym z następujących profili temperatury w czasie:

70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni.

4.

Kompost zawiera:

a)

nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (5);

b)

nie więcej niż 3 g/kg suchej masy makroskopowych zanieczyszczeń większych niż 2 mm w następujących postaciach: szkła, metalu lub tworzyw sztucznych; oraz

c)

nie więcej niż 5 g/kg suchej masy sumy makroskopowych zanieczyszczeń, o których mowa w lit. b).

Od dnia 16 lipca 2026 r. obecność tworzyw sztucznych większych niż 2 mm w granicach najwyższej dopuszczalnej wartości, o której mowa w lit. b), wynosi nie więcej niż 2,5 g/kg suchej masy. Do dnia 16 lipca 2029 r. dopuszczalna wartość 2,5 g/kg suchej masy dla tworzyw sztucznych większych niż 2 mm zostanie ponownie oceniona w celu uwzględnienia postępów poczynionych w odniesieniu do selektywnego zbierania odpadów organicznych.

5.

Kompost spełnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów stabilności:

a)

Współczynnik pobierania tlenu:

Definicja: wskaźnik stopnia rozkładu biodegradowalnej substancji organicznej w określonym czasie. Metoda ta nie jest odpowiednia dla materiału o zawartości cząstek > 10 mm przekraczającej 20 %,

Kryterium: maksymalnie 25 mmol O2/kg substancji organicznych/h; lub

b)

Współczynnik samonagrzewania się:

Definicja: maksymalna temperatura osiągana przez kompost w znormalizowanych warunkach jako wskaźnik stanu jego tlenowej aktywności biologicznej,

Kryterium: minimalny wskaźnik dojrzałości kompostu III (Rottegrad III).

CMC 4: PRODUKT POFERMENTACYJNY ŚWIEŻYCH ROŚLIN

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny otrzymany w wyniku fermentacji beztlenowej co najmniej jednego z wyłącznie następujących materiałów wsadowych:

a)

rośliny lub części roślin uprawiane do produkcji biogazu. Na potrzeby niniejszego punktu do roślin zalicza się algi, a wyklucza z nich sinice (cyjanobakterie);

b)

dodatków do fermentacji niezbędnych do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu fermentacji, pod warunkiem że

(i)

dodatek ten został zarejestrowany na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (6) w dokumentacji zawierającej:

informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz

raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8 lub 9 załącznika V do tego rozporządzenia, oraz

(ii)

całkowita zawartość wszystkich dodatków nie przekracza 5 % całkowitej masy materiałów wsadowych; lub

c)

dowolnych materiałów, o których mowa w lit. a), które zostały uprzednio poddane fermentacji.

2.

Fermentacja beztlenowa odbywa się w zakładzie:

a)

w którym linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania materiałów wsadowych innych niż te, o których mowa w pkt 1, oraz

b)

w którym unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i wyjściowymi, także podczas przechowywania.

3.

Fermentacja beztlenowa obejmuje kontrolowany rozkład materiałów biodegradowalnych, który ma głównie charakter beztlenowy i odbywa się w temperaturach odpowiednich dla bakterii mezofilnych lub termofilnych. Wszystkie części każdej partii są regularnie i dokładnie wzruszane i obracane w celu zapewnienia prawidłowych warunków sanitarnych i jednorodności materiału. Podczas procesu fermentacji wszystkie części każdej partii charakteryzują się jednym z następujących profili temperatury w czasie:

a)

termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C przez co najmniej 24 godziny, a następnie hydrauliczny czas retencji wynoszący co najmniej 20 dni;

b)

termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 (7);

c)

termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni;

d)

mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011; albo

e)

mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni.

4.

Zarówno stała, jak i płynna część produktu pofermentacyjnego spełnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów stabilności:

a)

Współczynnik pobierania tlenu:

Definicja: wskaźnik stopnia rozkładu biodegradowalnej substancji organicznej w określonym czasie. Metoda ta nie jest odpowiednia dla materiału o zawartości cząstek > 10 mm przekraczającej 20 %;

Kryterium: maksymalnie 25 mmol O2/kg substancji organicznych/h; lub

b)

Potencjał resztkowego biogazu:

Definicja: wskaźnik gazu uwolnionego z produktu pofermentacyjnego w ciągu 28 dni mierzony w odniesieniu do lotnych substancji stałych zawartych w próbce. Badanie przeprowadza się trzykrotnie, a średni wynik jest wykorzystywany w celu wykazania zgodności z tym kryterium. Lotne substancje stałe to substancje stałe w próbce materiału stanowiące stratę podczas prażenia suchych substancji stałych w temperaturze 550 °C.

Kryterium: maksymalnie 0,25 l biogazu/g lotnych substancji stałych.

CMC 5: PRODUKT POFERMENTACYJNY INNY NIŻ PRODUKT POFERMENTACYJNY ŚWIEŻYCH ROŚLIN

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać produkt pofermentacyjny otrzymany w wyniku fermentacji beztlenowej co najmniej jednego z wyłącznie następujących materiałów wsadowych:

a)

bioodpadów w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE z selektywnej zbiórki bioodpadów u źródła;

b)

produktów pochodnych, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, dla których punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym określono zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia;

c)

żywych lub martwych organizmów lub ich części, które są nieprzetworzone lub przetworzone jedynie ręcznie, mechanicznie lub z wykorzystaniem siły grawitacji, poprzez rozpuszczanie w wodzie, flotację, ekstrakcję z wykorzystaniem wody, destylację parą wodną lub ogrzewanie jedynie w celu usunięcia wody, lub które są w jakikolwiek sposób ekstrahowane z powietrza, oprócz:

(i)

frakcji organicznej zmieszanych odpadów komunalnych z gospodarstw domowych, oddzielonych w procesie mechanicznym, fizykochemicznym, biologicznym lub ręcznie,

(ii)

osadów ściekowych, przemysłowych lub z pogłębiania,

(iii)

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, dla których nie określono punktu końcowego w łańcuchu produkcyjnym zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia;

d)

dodatków do fermentacji niezbędnych do poprawy wydajności lub efektywności środowiskowej procesu fermentacji, pod warunkiem że:

(i)

dodatek ten został zarejestrowany na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (8) w dokumentacji zawierającej:

informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz

raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8 lub 9 załącznika V do tego rozporządzenia, oraz

(ii)

całkowita zawartość wszystkich dodatków nie przekracza 5 % całkowitej masy materiałów wsadowych; lub

e)

wszelkich materiałów wymienionych w lit. a), b) lub c), które:

(i)

były wcześniej kompostowane lub poddane fermentacji, oraz

(ii)

zawierają nie więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (9);

2.

Fermentacja beztlenowa odbywa się w zakładzie:

a)

w którym linie produkcyjne do przetwarzania materiałów wsadowych, o których mowa w pkt 1, są wyraźnie oddzielone od linii produkcyjnych do przetwarzania materiałów wsadowych innych niż te, o których mowa w pkt 1, oraz

b)

w którym unika się fizycznej styczności między materiałami wsadowymi i wyjściowymi, także podczas przechowywania.

3.

Fermentacja beztlenowa obejmuje kontrolowany rozkład materiałów biodegradowalnych, który ma głównie charakter beztlenowy i odbywa się w temperaturach odpowiednich dla bakterii mezofilnych lub termofilnych. Wszystkie części każdej partii są regularnie i dokładnie wzruszane i obracane w celu zapewnienia prawidłowych warunków sanitarnych i jednorodności materiału. Podczas procesu fermentacji wszystkie części każdej partii charakteryzują się jednym z następujących profili temperatury w czasie:

a)

termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C przez co najmniej 24 godziny, a następnie hydrauliczny czas retencji wynoszący co najmniej 20 dni;

b)

termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

c)

termofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 55 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni;

d)

mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C oraz proces przetwarzania obejmujący pasteryzację opisany w rozdziale I sekcja 1 pkt 1 załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 142/2011; albo

e)

mezofilna fermentacja beztlenowa w temperaturze 37–40 °C, a następnie kompostowanie w temperaturze:

70 °C lub więcej przez co najmniej 3 dni,

65 °C lub więcej przez co najmniej 5 dni,

60 °C lub więcej przez co najmniej 7 dni, lub

55 °C lub więcej przez co najmniej 14 dni.

4.

Ani stała, ani płynna część produktu pofermentacyjnego nie zawiera więcej niż 6 mg/kg suchej masy WWA16 (10).

5.

Produkt pofermentacyjny zawiera:

a)

nie więcej niż 3 g/kg suchej masy makroskopowych zanieczyszczeń większych niż 2 mm w jednej z następujących postaci: szkła, metalu lub tworzyw sztucznych; oraz

b)

nie więcej niż 5 g/kg suchej masy sumy makroskopowych zanieczyszczeń, o których mowa w lit. a).

Od dnia 16 lipca 2026 r. obecność tworzyw sztucznych większych niż 2 mm w granicach najwyższej dopuszczalnej wartości, o której mowa w lit a), wynosi nie więcej niż 2,5 g/kg suchej masy. Do dnia 16 lipca 2029 r. dopuszczalna wartość 2,5 g/kg suchej masy dla tworzyw sztucznych większych niż 2 mm zostanie ponownie oceniona w celu uwzględnienia postępów poczynionych w odniesieniu do selektywnego zbierania odpadów organicznych.

6.

Zarówno stała, jak i płynna część produktu pofermentacyjnego spełnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów stabilności:

a)

Współczynnik pobierania tlenu:

Definicja: wskaźnik stopnia rozkładu biodegradowalnej substancji organicznej w określonym czasie. Metoda ta nie jest odpowiednia dla materiału o zawartości cząstek > 10 mm przekraczającej 20 %.

Kryterium: maksymalnie 25 mmol O2/kg substancji organicznych/h; lub

b)

Potencjał resztkowego biogazu:

Definicja: wskaźnik gazu uwolnionego z produktu pofermentacyjnego w ciągu 28 dni mierzony w odniesieniu do lotnych substancji stałych zawartych w próbce. Badanie przeprowadza się trzykrotnie, a średni wynik jest wykorzystywany w celu wykazania zgodności z tym kryterium. Lotne substancje stałe to substancje stałe w próbce materiału stanowiące stratę podczas prażenia suchych substancji stałych w temperaturze 550 °C.

Kryterium: maksymalnie 0,25 l biogazu/g lotnych substancji stałych.

CMC 6: PRODUKTY UBOCZNE PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać materiał składowy składający się z jednej z następujących substancji:

a)

wapno pochodzące z przemysłu spożywczego, tj. materiał pochodzący z przemysłu przetwórstwa żywności, uzyskiwany przez karbonatację substancji organicznej, z wykorzystaniem wyłącznie wapna palonego ze źródeł naturalnych;

b)

melasa, tj. lepki produkt uboczny rafinacji cukru z trzciny cukrowej lub buraków cukrowych;

c)

vinassa, tj. lepki produkt uboczny fermentacji melasy w produkcji etanolu, kwasu askorbinowego lub innych produktów;

d)

wywary gorzelniane, tj. produkty uboczne pochodzące z produkcji napojów alkoholowych;

e)

rośliny, części roślin lub wyciągi z roślin poddane wyłącznie procesom termicznym lub procesom termicznym oprócz metod przetwarzania, o których mowa w CMC 2; lub

f)

wapno pochodzące z produkcji wody pitnej, tj. pozostałość, która jest uwalniana w wyniku produkcji wody pitnej z wód gruntowych lub wód powierzchniowych i składa się głównie z węglanu wapnia.

2.

Wszystkie substancje wchodzące w skład produktu nawozowego UE, samodzielnie lub jako składnik mieszaniny, zostały uprzednio zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (11), w dokumentacji zawierającej:

a)

informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz

b)

raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8 lub 9 załącznika V do tego rozporządzenia.

CMC 7: MIKROORGANIZMY

Produkt nawozowy UE należący do PFC 6(A) może zawierać mikroorganizmy, w tym mikroorganizmy martwe lub nieaktywne i nieszkodliwe substancje resztkowe z pożywek, na których zostały one wyprodukowane, które:

nie zostały poddane żadnemu innemu przetwarzaniu niż suszenie lub liofilizacja oraz

są wymienione w poniższej tabeli:

Azotobacter spp.

Grzyby mikoryzowe

Rhizobium spp.

Azospirillum spp.

CMC 8: POLIMEROWE SKŁADNIKI POKARMOWE

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać polimery złożone wyłącznie z monomerów spełniających kryteria określone w CMC 1 pkt 1 i 2, jeżeli celem polimeryzacji jest kontrola uwalniania składników pokarmowych z co najmniej jednego monomeru.

2.

Przynajmniej 60 % polimerów musi być rozpuszczalnych w fosforowym roztworze buforowym o pH 7,5 w temperaturze 100 °C.

3.

Ostatecznymi produktami rozkładu mogą być jedynie amoniak (NH3), woda i dwutlenek węgla (CO2).

4.

Polimery nie mogą zawierać więcej niż 600 ppm wolnego formaldehydu.

CMC 9: POLIMERY INNE NIŻ POLIMEROWE SKŁADNIKI POKARMOWE

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać polimery inne niż polimerowe składniki pokarmowe jedynie w przypadkach, gdy funkcją polimeru jest:

a)

kontrolowanie przenikania wody do cząstek składników pokarmowych i tym samym uwalniania składników pokarmowych (w takim przypadku polimer zwyczajowo nazywany jest „substancją otoczkującą”);

b)

zwiększenie zdolności produktu nawozowego UE do zatrzymywania wody lub zwiększenie jego zwilżalności; lub

c)

wiązanie materiału w produkcie nawozowym UE należącym do PFC 4.

2.

Od dnia 16 lipca 2026 r. polimery, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b), spełniają kryteria biodegradowalności ustanowione przez akty delegowane, o których mowa w art. 42 ust. 6. W przypadku braku takich kryteriów produkt nawozowy UE wprowadzany do obrotu po tej dacie nie może zawierać takich polimerów.

3.

W odniesieniu do polimerów, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b), ani polimer, ani produkty uboczne jego rozpadu nie wykazują żadnych ogólnie szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt lub roślin lub dla środowiska w możliwych rozsądnie do przewidzenia warunkach stosowania produktu nawozowego UE. Polimer musi pozytywnie przejść badanie toksyczności ostrej w odniesieniu do wzrostu roślin, badanie toksyczności ostrej dla dżdżownic i badanie hamowania nitryfikacji w obecności mikroorganizmów glebowych w następujący sposób:

a)

W badaniu toksyczności ostrej w odniesieniu do wzrostu roślin zdolność kiełkowania oraz biomasa badanych gatunków roślin uprawianych na glebie poddanej działaniu badanego materiału wynosi ponad 90 % zdolności kiełkowania oraz biomasy tych samych gatunków roślin uprawianych na odpowiedniej czystej glebie niepoddanej działaniu badanego materiału.

Wyniki uznaje się za ważne jedynie wtedy, gdy w próbce kontrolnej (tj. próbce czystej gleby):

wschody siewek wynoszą co najmniej 70 %;

siewki nie przejawiają widocznych oznak fitotoksyczności (np. chlorozy, martwicy, więdnięcia, deformacji liści i łodygi), a rośliny przejawiają wyłącznie wahania w zakresie wzrostu i morfologii typowe dla danego gatunku;

średnia przeżywalność wzeszłych siewek z próbki kontrolnej wynosi co najmniej 90 % w okresie badania; oraz

warunki środowiskowe dla danego gatunku są identyczne, a pożywka zawiera taką samą ilość macierzy glebowej, pożywki pomocniczej lub substratu z tego samego źródła.

b)

W badaniu toksyczności ostrej dla dżdżownic zaobserwowana śmiertelność i biomasa pozostałych przy życiu dżdżownic w glebie poddanej działaniu badanego materiału nie może się różnić o więcej niż 10 % od wyników z badania odpowiedniej czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału. Wyniki uznaje się za ważne, jeżeli:

odsetek śmiertelności zaobserwowanej w próbce kontrolnej (tj. próbce czystej gleby) jest mniejszy niż 10 %, oraz

średnia utrata biomasy (średnia masa) dżdżownic w czystej glebie nie przekracza 20 %.

c)

W badaniu hamowania nitryfikacji w obecności mikroorganizmów glebowych tworzenie się azotynu w glebie poddanej działaniu badanego materiału wynosi ponad 90 % wyników z badania czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału. Wyniki uznaje się za ważne, jeżeli różnice pomiędzy kontrpróbkami (czysta gleba) i badanymi próbkami wynoszą mniej niż 20 %.

CMC 10: PRODUKTY POCHODNE W ROZUMIENIU ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1069/2009

Produkt nawozowy UE może zawierać produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009, które osiągnęły punkt końcowy w łańcuchu produkcyjnym określony zgodnie z tym rozporządzeniem, oraz zostały wymienione w poniższej tabeli i w niej określone (12):

CMC 11: PRODUKTY UBOCZNE W ROZUMIENIU DYREKTYWY 2008/98/WE

1.

Produkt nawozowy UE może zawierać produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE, z wyjątkiem (13):

a)

produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009,

b)

polimerów,

c)

kompostu, oraz

d)

produktów pofermentacyjnych.

2.

Produkty uboczne zostały zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 w dokumentacji zawierającej:

a)

informacje przewidziane w załącznikach VI, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006; oraz

b)

raport bezpieczeństwa chemicznego na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, obejmujący zastosowanie jako produkt nawozowy,

o ile nie zostało to wyraźnie objęte jednym ze zwolnień z obowiązku rejestracji przewidzianych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub w pkt 6, 7, 8 lub 9 załącznika V do tego rozporządzenia.

3.

Od dnia 16 lipca 2022 r. produkty uboczne spełniają kryteria ustanowione przez akty delegowane, o których mowa w art. 42 ust. 7. Produkt nawozowy UE wprowadzany do obrotu po tej dacie nie może zawierać produktów ubocznych, o których mowa w pkt 1, które nie spełniają takich kryteriów.

(1)  Materiał wyłączony z CMC 1 może nadal być kwalifikującym się materiałem składowym na podstawie innej CMC określającej inne wymogi. Zob. np. CMC 3 (kompost), CMC 4 i 5 (produkty pofermentacyjne), CMC 8 i 9 (polimery), CMC 10 (produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009) lub CMC 11 (produkty uboczne w rozumieniu dyrektywy 2008/98/WE).

(2)  W przypadku dodatku do nawozów odzyskanego w Unii Europejskiej warunek ten jest spełniony, jeżeli dodatek jest taki sam, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jak substancja zarejestrowana w dokumentacji zawierającej wskazane tu informacje oraz jeżeli producent produktu nawozowego ma dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

(3)  W przypadku dodatku do nawozów odzyskanego w Unii Europejskiej warunek ten jest spełniony, jeżeli dodatek jest taki sam, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jak substancja zarejestrowana w dokumentacji zawierającej wskazane tu informacje oraz jeżeli producent produktu nawozowego ma dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

(4)  Suma naftalenu, acenaftylenu, acenaftenu, fluorenu, fenantrenu, antracenu, fluorantenu, pirenu, benzo[a]antracenu, chryzenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, indeno[1,2,3-cd]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu oraz benzo[g,h,i]perylenu.

(5)  Suma naftalenu, acenaftylenu, acenaftenu, fluorenu, fenantrenu, antracenu, fluorantenu, pirenu, benzo[a]antracenu, chryzenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, indeno[1,2,3-cd]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu oraz benzo[g,h,i]perylenu.

(6)  W przypadku dodatku do nawozów odzyskanego w Unii Europejskiej warunek ten jest spełniony, jeżeli dodatek jest taki sam, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jak substancja zarejestrowana w dokumentacji zawierającej wskazane tu informacje oraz jeżeli producent produktu nawozowego ma dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

(7)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. L 54 z 26.2.2011, s. 1).

(8)  W przypadku dodatku do nawozów odzyskanego w Unii Europejskiej warunek ten jest spełniony, jeżeli dodatek jest taki sam, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jak substancja zarejestrowana w dokumentacji zawierającej wskazane tu informacje oraz jeżeli producent produktu nawozowego ma dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

(9)  Suma naftalenu, acenaftylenu, acenaftenu, fluorenu, fenantrenu, antracenu, fluorantenu, pirenu, benzo[a]antracenu, chryzenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, indeno[1,2,3-cd]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu oraz benzo[g,h,i]perylenu.

(10)  Suma naftalenu, acenaftylenu, acenaftenu, fluorenu, fenantrenu, antracenu, fluorantenu, pirenu, benzo[a]antracenu, chryzenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, indeno[1,2,3-cd]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu oraz benzo[g,h,i]perylenu.

(11)  W przypadku substancji odzyskanej w Unii Europejskiej warunek ten jest spełniony, jeżeli substancja jest taka sama, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, jak substancja zarejestrowana w dokumentacji zawierającej wskazane tu informacje oraz jeżeli producent produktu nawozowego ma dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 ust. 7 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006.

(12)  Tabela zostanie ustanowiona przez akty delegowane, o których mowa w art. 42 ust. 5.

(13)  Materiał wyłączony z CMC 1 może nadal być kwalifikującym się materiałem składowym na podstawie innej CMC określającej inne wymogi. Zob. np. CMC 3 (kompost), CMC 4 i 5 (produkty pofermentacyjne), CMC 8 i 9 (polimery) i CMC 10 (produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009).


ZAŁĄCZNIK III

Wymogi dotyczące etykietowania

W niniejszym załączniku ustanawia się wymogi dotyczące etykietowania produktów nawozowych UE. Wymogi ustanowione w częściach II i III niniejszego załącznika dla danej PFC, jak określono w załączniku I, stosuje się do wszystkich podkategorii produktów nawozowych UE tej kategorii.

CZĘŚĆ I

OGÓLNE WYMOGI DOTYCZĄCE ETYKIETOWANIA

1.

Należy podać następujące informacje:

a)

w przypadku produktów nawozowych UE należących do PFC 1– PFC 6 – oznaczenie, jak określono w załączniku I część I, PFC odpowiadającej deklarowanej funkcji produktu;

b)

w przypadku produktów nawozowych UE należących do PFC 7 – oznaczenie, jak określono w załączniku I część I, wszystkich PFC odpowiadających deklarowanym funkcjom składowych produktów nawozowych UE;

c)

ilość produktu nawozowego UE podaną według masy lub objętości;

d)

instrukcje dotyczące zastosowania, w tym częstotliwości stosowania, okresu stosowania i częstości, i docelowych roślin lub grzybów;

e)

zalecane warunki przechowywania;

f)

w przypadku produktów zawierających polimer należący do CMC 9 części II załącznika II – okres po użyciu, podczas którego kontrolowane jest uwalnianie składnika pokarmowego lub zwiększa się zdolność do zatrzymywania wody („okres działania”), nie dłuższy niż okres między dwoma zastosowaniami zgodnie z instrukcjami dotyczącymi stosowania, o których mowa w lit. d);

g)

wszelkie istotne informacje na temat środków zalecanych w celu ograniczenia zagrożeń dla zdrowia ludzi, zwierząt, roślin, dla bezpieczeństwa lub środowiska; oraz

h)

wykaz wszystkich składników powyżej 5 % w masie produktu w porządku malejącym w przeliczeniu na suchą masę, łącznie ze wskazaniem odnośnych CMC, o których mowa w części I załącznika II do niniejszego rozporządzenia; w przypadku gdy składnik jest substancją lub mieszaniną, jest on identyfikowany zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1272/2008.

2.

W przypadku gdy produkt nawozowy UE ma funkcje opisane w co najmniej dwóch PFC określonych w załączniku I, przy użyciu odpowiednich oznaczeń PFC określonych w części I załącznika I można deklarować tylko te funkcje, w odniesieniu do których produkt nawozowy UE został z wynikiem pozytywnym poddany ocenie zgodności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3.

W przypadku gdy produkt nawozowy UE zawiera substancję, dla której zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 315/93, rozporządzeniem (WE) nr 396/2005, rozporządzeniem (WE) nr 470/2009 lub dyrektywą 2002/32/WE ustalono najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości w żywności i paszy, instrukcje, o których mowa w pkt 1 lit. d), zapewniają, aby przewidziane zastosowanie produktu nawozowego UE nie prowadziło do przekroczenia tych poziomów w żywności lub paszy.

4.

W przypadku gdy produkt nawozowy UE zawiera produkty pochodne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 inne niż obornik, na etykiecie należy umieścić następującą instrukcję: „Trawami z terenu, na którym zastosowano produkt, nie można karmić zwierząt gospodarskich – bezpośrednio ani poprzez wypas – chyba że koszenie lub wypasanie odbywa się po upływie okresu karencji wynoszącego co najmniej 21 dni”.

5.

Jeżeli produkt nawozowy UE zawiera rycynę, na etykiecie zamieszcza się następującą instrukcję: „Niebezpieczne dla zwierząt w przypadku połknięcia”.

6.

Jeżeli produkt nawozowy UE zawiera nieprzetworzone lub przetworzone łuski kakaowe, na etykiecie zamieszcza się następującą instrukcję: „Toksyczne dla psów i kotów”.

7.

W przypadku gdy produkt nawozowy UE zawiera polimer służący wiązaniu materiału w produkcie, o czym mowa w CMC 9 pkt 1 lit. c) w części II załącznika II, użytkownik otrzymuje instrukcję, aby nie używać produktu w kontakcie z glebą, i we współpracy z producentem zapewnia, aby produkty zostały po zakończeniu używania odpowiednio unieszkodliwione.

8.

Informacje inne niż wymagane na mocy pkt 1–6:

a)

nie mogą wprowadzać użytkownika w błąd, na przykład poprzez przypisywanie produktowi właściwości, których nie posiada, lub poprzez sugerowanie, że produkt posiada wyjątkowe cechy, które występują również u produktów podobnych;

b)

dotyczą możliwych do sprawdzenia właściwości;

c)

nie mogą zawierać oświadczeń, takich jak „zrównoważony” lub „przyjazny dla środowiska”, chyba że takie oświadczenia odnoszą się do przepisów prawnych lub wyraźnie określonych wytycznych, norm lub systemów, z którymi produkt nawozowy UE jest zgodny; oraz

d)

nie mogą zawierać oświadczeń w formie twierdzeń lub przedstawień graficznych, zgodnie z którymi dany produkt nawozowy UE zapobiega chorobom roślin lub je leczy lub chroni rośliny przed szkodliwymi organizmami.

9.

Wyrażenie „niska zawartość chlorków” lub podobne wyrażenia mogą zostać użyte wyłącznie, jeżeli zawartość chlorku (Cl-) jest niższa niż 30 g/kg suchej masy.

10.

W przypadku gdy wymogi niniejszego załącznika co do informacji dotyczących zawartości składników pokarmowych są wyrażone w odniesieniu do postaci tlenkowej, zawartość składników pokarmowych można podać w postaci pierwiastka zamiast lub oprócz postaci tlenkowej, według następujących przeliczników:

fosfor (P)= pięciotlenek fosforu (P2O5) × 0,436;

potas (K)= tlenek potasu (K2O) × 0,830;

wapń (Ca)= tlenek wapnia (CaO) × 0,715;

magnez (Mg)= tlenek magnezu (MgO) × 0,603;

sód (Na)= tlenek sodu (Na2O) × 0,742;

siarka (S)= tritlenek siarki (SO3) × 0,400.

11.

W przypadku gdy wymogi niniejszego załącznika dotyczące informacji odnoszą się do węgla organicznego (Corg), informacje te mogą odnosić się do materii organicznej zamiast lub oprócz węgla organicznego (Corg), według następującego przelicznika:

 

węgiel organiczny (Corg) = materia organiczna × 0,56.

CZĘŚĆ II

WYMOGI DOTYCZĄCE ETYKIETOWANIA POSZCZEGÓLNYCH PRODUKTÓW

PFC 1: NAWÓZ

1.

Zawartość składników pokarmowych można deklarować wyłącznie wtedy, gdy w danym produkcie nawozowym UE występują one w minimalnej ilości określonej w załączniku I dla odpowiedniej PFC.

2.

Jeżeli azot (N) lub fosfor (P) nie są deklarowanymi składnikami pokarmowymi, zawartość azotu (N) lub pięciotlenku fosforu (P2O5) mimo to podaje się, w przypadku gdy przekracza ona 0,5 % (m/m). Oznaczenie to jest odrębne od oznaczenia deklarowanych składników pokarmowych.

3.

Do nawozów zawierających inhibitory, jak określono w CMC 1 w części II załącznika II, stosuje się następujące przepisy:

a)

na etykiecie znajdują się słowa „inhibitor nitryfikacji”, „inhibitor denitryfikacji” lub „inhibitor ureazy”, stosownie do przypadku;

b)

zawartość inhibitora nitryfikacji wyraża się jako % (m/m) całkowitego azotu (N) obecnego w postaci azotu amonowego (NH4 +) i azotu mocznikowego (CH4N2O);

c)

zawartość inhibitora denitryfikacji wyraża się jako % (m/m) obecnego azotanu (NO3);

d)

zawartość inhibitora ureazy wyraża się jako % (m/m) całkowitego azotu (N) obecnego w postaci azotu mocznikowego (CH4N2O).

4.

Terminu „nawóz mineralny” można użyć wyłącznie, jeżeli nawóz należy do PFC 1(C) i spełnia następujące warunki dodatkowe:

a)

nawóz mineralny nie może zawierać więcej niż 1 % (m/m) węgla organicznego (Corg) innego niż węgiel organiczny (Corg) pochodzący z:

(i)

czynników chelatujących lub kompleksujących, o których mowa w CMC 1 pkt 3 w części II załącznika II,

(ii)

inhibitorów nitryfikacji, inhibitorów denitryfikacji lub inhibitorów ureazy, o których mowa w CMC 1 pkt 4 w części II załącznika II,

(iii)

substancji otoczkujących, o których mowa w CMC 10 pkt 1 lit. a) w części II załącznika II,

(iv)

mocznika (CH4N2O), lub

(v)

cyjanamidu wapnia (CaCN2);

b)

jeżeli deklarowanym składnikiem pokarmowym jest fosfor (P), na tę deklarowaną zawartość fosforu składa się wyłącznie fosfor w postaci fosforanowej(V), a nawóz mineralny spełnia co najmniej jedno z następujących kryteriów rozpuszczalności:

(i)

rozpuszczalność w wodzie: minimalny poziom wynoszący 40 % całkowitego fosforu (P), lub

(ii)

rozpuszczalność w neutralnym cytrynianie amonowym: minimalny poziom wynoszący 75 % całkowitego fosforu (P), lub

(iii)

rozpuszczalność w kwasie mrówkowym (wyłącznie miękki fosforyt): minimalny poziom wynoszący 55 % całkowitego fosforu (P);

c)

w przypadku gdy deklarowanym składnikiem pokarmowym jest azot (N), na deklarowaną zawartość azotu składa się wyłącznie suma azotu azotanowego, azotu amonowego, azotu mocznikowego, azotu w metylenomoczniku, azotu w izobutylidenodimoczniku i azotu w krotonylidenodimoczniku.

PFC 1(A): NAWÓZ ORGANICZNY

Należy podać następujące informacje:

a)

deklarowane podstawowe składniki pokarmowe azot (N), fosfor (P) lub potas (K) w postaci symboli chemicznych w porządku N-P-K;

b)

deklarowane drugorzędne składniki pokarmowe wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na) lub siarka (S) w postaci symboli chemicznych w porządku Ca-Mg-Na-S;

c)

liczby wskazujące zawartość deklarowanych składników pokarmowych całkowitego azotu (N), całkowitego fosforu w postaci pięciotlenku fosforu (P2O5) lub całkowitego potasu w postaci tlenku potasu (K2O), a następnie liczby w nawiasach wskazujące całkowitą zawartość tlenku wapnia (CaO), tlenku magnezu (MgO), tlenku sodu (Na2O) lub tritlenku siarki (SO3);

d)

zawartość następujących deklarowanych składników pokarmowych i inne parametry, w następującej kolejności, jako % (m/m),

(i)

azot (N):

azot całkowity (N);

minimalna ilość azotu organicznego (Norg), a następnie opis pochodzenia użytej substancji organicznej;

azot w postaci azotu amonowego;

(ii)

całkowity pięciotlenek fosforu (P2O5);

(iii)

całkowity tlenek potasu (K2O);

(iv)

tlenek wapnia (CaO), tlenek magnezu (MgO), tlenek sodu (Na2O) i tritlenek siarki (SO3), wyrażone:

tylko jako zawartość rozpuszczalna w wodzie – w przypadku gdy te składniki pokarmowe są całkowicie rozpuszczalne w wodzie;

jako zawartość całkowita i jako zawartość rozpuszczalna w wodzie – w przypadku gdy rozpuszczalna zawartość tych składników pokarmowych wynosi co najmniej jedną czwartą łącznej zawartości tych składników pokarmowych;

jako zawartość całkowitą – w pozostałych przypadkach;

(v)

węgiel organiczny (Corg);

(vi)

sucha masa;

e)

stosunek węgla organicznego do całkowitego azotu (Corg/N);

f)

data produkcji;

g)

postać jednostki fizycznej produktu, np. proszek lub pastylki, w stosownych przypadkach.

PFC 1(B): NAWÓZ ORGANICZNO-MINERALNY

1.

Należy podać następujące informacje:

a)

deklarowane podstawowe składniki pokarmowe azot (N), fosfor (P) lub potas (K) w postaci symboli chemicznych w porządku N-P-K;

b)

w stosownych przypadkach, deklarowane drugorzędne składniki pokarmowe wapń (Ca), magnez (Mg), sód (Na) lub siarka (S) w postaci symboli chemicznych w porządku Ca-Mg-Na-S;

c)

liczby wskazujące zawartość deklarowanych składników pokarmowych całkowitego azotu (N), całkowitego fosforu w postaci pięciotlenku fosforu (P2O5) lub całkowitego potasu w postaci tlenku potasu (K2O), a następnie liczby w nawiasach wskazujące całkowitą zawartość tlenku wapnia (CaO), tlenku magnezu (MgO), tlenku sodu (Na2O) lub tritlenku siarki (SO3);

d)

zawartość następujących deklarowanych składników pokarmowych i inne parametry, w następującej kolejności, jako % (m/m),

(i)

azot (N):

azot całkowity (N);

minimalna ilość azotu organicznego (Norg), a następnie opis pochodzenia użytej substancji organicznej;

azot w postaci azotu azotanowego;

azot w postaci azotu amonowego;

azot w postaci azotu mocznikowego;

(ii)

pięciotlenek fosforu (P2O5):

całkowity pięciotlenek fosforu (P2O5);

rozpuszczalny w wodzie pięciotlenek fosforu (P2O5);

pięciotlenek fosforu (P2O5) rozpuszczalny w obojętnym roztworze cytrynianu amonu;

w przypadku obecności mączki fosforytowej – pięciotlenek fosforu (P2O5) rozpuszczalny w kwasie mrówkowym;

(iii)

tlenek potasu (K2O):

całkowity tlenek potasu (K2O);

rozpuszczalny w wodzie tlenek potasu (K2O);

(iv)

tlenek wapnia (CaO), tlenek magnezu (MgO), tlenek sodu (Na2O) i tritlenek siarki (SO3), wyrażone:

tylko jako zawartość rozpuszczalna w wodzie – w przypadku gdy te składniki pokarmowe są całkowicie rozpuszczalne w wodzie;

jako zawartość całkowita i jako zawartość rozpuszczalna w wodzie – w przypadku gdy rozpuszczalna zawartość tych składników pokarmowych wynosi co najmniej jedną czwartą łącznej zawartości tych składników pokarmowych;

jako zawartość całkowitą – w pozostałych przypadkach;

(v)

węgiel organiczny (Corg);

(vi)

sucha masa;

e)

w przypadku obecności mocznika (CH4N2O) – informacje na temat potencjalnego wpływu amoniaku uwalnianego przy okazji stosowania nawozu na jakość powietrza oraz zalecenie dla użytkowników, aby stosowali odpowiednie środki zaradcze.

2.

W przypadku gdy co najmniej jeden z następujących mikroskładników pokarmowych: bor (B), kobalt (Co), żelazo (Fe), mangan (Mn) i molibden (Mo) występuje w minimalnej ilości wyrażonej w % (m/m) w poniższej tabeli:

są one deklarowane, jeżeli zostały celowo dodane do nawozu organiczno-mineralnego, oraz

mogą zostać zadeklarowane w innych przypadkach:

Mikroskładnik pokarmowy

Zawartość mikroskładników pokarmowych (% (m/m))

Stały nawóz organiczno-mineralny

Płynny nawóz organiczno-mineralny

Przeznaczony do stosowania na uprawach lub użytkach zielonych

Przeznaczony do celów ogrodniczych

bor (B)

0,01

0,01

0,01

kobalt (Co)

0,002

nie dotyczy

0,002

żelazo (Fe)

0,5

0,02

0,02

mangan (Mn)

0,1

0,01

0,01

molibden (Mo)

0,001

0,001

0,001

3.

W przypadku gdy jeden lub oba z następujących mikroskładników pokarmowych: miedź (Cu) i cynk (Zn) – niedodane celowo – występują w minimalnej ilości wyrażonej w % (m/m) w poniższej tabeli, mogą one zostać zadeklarowane:

Mikroskładnik pokarmowy

Zawartość mikroskładników pokarmowych (% (m/m))

Stały nawóz organiczno-mineralny

Płynny nawóz organiczno-mineralny

Przeznaczony do stosowania na uprawach lub użytkach zielonych

Przeznaczony do celów ogrodniczych

miedź (Cu)

0,01

0,002

0,002

cynk (Zn)

0,01

0,002

0,002

4.

Jeżeli miedź (Cu) lub cynk (Zn) zostały dodane do nawozu organiczno-mineralnego celowo, deklaruje się całkowitą zawartość miedzi (Cu) lub cynku (Zn).

5.

Mikroskładniki pokarmowe, o których mowa w pkt 2, 3 i 4, deklaruje się po informacjach dotyczących makroskładników pokarmowych. Należy podać następujące informacje:

a)

wskazanie nazw i symboli chemicznych deklarowanych mikroskładników pokarmowych, podanych w następującej kolejności: bor (B), kobalt (Co), miedź (Cu), żelazo (Fe), mangan (Mn), molibden (Mo) i cynk (Zn), a następnie nazwy ich przeciwjonów;

b)

całkowita zawartość mikroskładnika pokarmowego wyrażona jako % (m/m);

tylko jako zawartość rozpuszczalna w wodzie – w przypadku gdy te mikroskładniki pokarmowe są całkowicie rozpuszczalne w wodzie;

jako zawartość całkowita i zawartość rozpuszczalna w wodzie – w przypadku gdy rozpuszczalna zawartość tych mikroskładników pokarmowych wynosi co najmniej jedną czwartą łącznej zawartości tych składników pokarmowych;

jako zawartość całkowitą – w pozostałych przypadkach;

c)

w przypadku gdy deklarowane mikroskładniki pokarmowe są schelatowane przez czynniki chelatujące, po nazwie i symbolu chemicznym mikroskładnika pokarmowego dodaje się następujące oznaczenie:

„schelatowany przez … (nazwa czynnika chelatującego)” lub jego skrót oraz ilość schelatowanego mikroskładnika pokarmowego wyrażona w % (m/m);

d)

jeżeli nawóz organiczno-mineralny zawiera mikroskładniki pokarmowe kompleksowane przez czynniki kompleksujące, po nazwie i symbolu chemicznym mikroskładnika pokarmowego dodaje się następujące oznaczenie:

„kompleksowany przez … (nazwa czynnika kompleksującego lub jego skrót)” oraz ilość kompleksowanego mikroskładnika pokarmowego wyrażona w % (m/m);

e)

w przypadku mikroskładników pokarmowych dodanych celowo – następującą informację: „Stosować wyłącznie w uzasadnionej potrzebie. Nie przekraczać częstotliwości stosowania”.