EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 62016CJ0033

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2017 r.
Postępowanie zainicjowane przez A Oy.
Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 148 lit. d) – Zwolnienie – Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku – Przeładunek świadczony przez podwykonawców na rachunek pośrednika.
Sprawa C-33/16.

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2017 r.
Postępowanie zainicjowane przez A Oy.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus.
Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 148 lit. d) – Zwolnienie – Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku – Przeładunek świadczony przez podwykonawców na rachunek pośrednika.
Sprawa C-33/16.

Digital reports (Court Reports - general)

Sprawa C‑33/16

postępowanie wszczęte przez A Oy

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 148 lit. d) – Zwolnienie – Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku – Przeładunek świadczony przez podwykonawców na rachunek pośrednika

Streszczenie – wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2017 r.

  1. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Zwolnienia–Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku–Zakres stosowania–Usługi przeładunku na pokład lub z pokładu jednostki pływającej–Włączenie

    [dyrektywa Rady 2006/112, art. 148 lit. d)]

  2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Zwolnienia–Świadczenia usług realizowane dla zaspokojenia bezpośrednich potrzeb jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu i ich ładunku–Zakres stosowania–Świadczenia przeładunku dokonywane przez podwykonawcę na rachunek pośrednika–Włączenie–Świadczenia przeładunku na rzecz posiadacza tego ładunku na ostatnim etapie obrotu–Włączenie

    [dyrektywa Rady 2006/112, art. 148 lit. d)]

  1.  Artykuł 148 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi przeładunku na pokład lub z pokładu jednostki pływającej stanowią usługi wykonywane na bezpośrednie potrzeby ładunku jednostek pływających, o których mowa w art. 148 lit. a) owej dyrektywy.

    W tym względzie należy wskazać, że art. 148 lit. c) dyrektywy 2006/112, do którego wyraźnie odsyła art. 148 lit. d) owej dyrektywy, ma na celu – podobnie jak ten ostatni przepis – zwolnienie z podatku usług związanych z międzynarodowym przewozem morskim, a w celu określenia tych usług odnosi się on do tych samych jednostek pływających, czyli tych, o których mowa w lit. a) tego artykułu. Te dwa przepisy są zatem podobne i wzajemnie się uzupełniają, dlatego też wykładni wyrażenia „bezpośrednich potrzeb jednostki pływającej i jej ładunku” należy dokonać przy uwzględnieniu systematyki art. 148. lit. c) wskazanej dyrektywy.

    Należy zauważyć, że art. 148 lit. c) dyrektywy 2006/112 zwalnia z podatku w szczególności wynajem, naprawę i konserwację, jeżeli usługi te dotyczą sprzętu służącego do korzystania z jednostki pływającej, która jest objęta zakresem lit. a) tego przepisu. Artykuł 148 lit. c) ustanawia zatem w istocie wymóg istnienia związku między świadczonymi usługami a korzystaniem z danej jednostki pływającej (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lipca 1985 r., Berkholz, 168/84, EU:C:1985:299, pkt 21).

    Usługi przeładunku spełniają ten wymóg. Przewóz ładunku stanowi bowiem typowy sposób wykorzystania jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu. Otóż aby ładunek mógł zostać przewieziony, a jednostka pływająca mogła być w ten sposób eksploatowana, konieczne jest załadowanie wskazanego ładunku na pokład tej jednostki pływającej w porcie, z którego jednostka ta wypływa, a następnie rozładowanie owego ładunku w porcie docelowym.

    (zob. pkt 22–24, 26; pkt 1 sentencji)

  2.  Artykuł 148 lit. d) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, zwolnione są nie tylko świadczenia usług dotyczące wykonywania przeładunku, odpowiednio, na pokład i z pokładu jednostki pływającej objętej zakresem art. 148 lit. a) owej dyrektywy, do których dochodzi na ostatnim etapie obrotu takiej usługi, ale także świadczenia usług na wcześniejszym etapie, takie jak świadczenia usług realizowane przez podwykonawcę na rzecz podmiotu gospodarczego, który to podmiot następnie z tego tytułu wystawia fakturę przedsiębiorstwu spedycyjnemu lub przedsiębiorstwu transportowemu, oraz po drugie, zwolnione mogą być także świadczenia usług przeładunku na rzecz posiadacza przeładowywanego ładunku, takiego jak eksporter lub importer tego ładunku.

    W takim kontekście Trybunał stwierdził w pkt 24 wyroku z dnia 14 września 2006 r., Elmeka (odC‑181/04 do C‑183/04, EU:C:2006:563), do którego odnosi się sąd odsyłający, iż zwolnienie przewidziane w art. 15 pkt 8 szóstej dyrektywy, którego treść została identycznie powtórzona w art. 148 lit. d) dyrektywy 2006/112, stosuje się wyłącznie do transakcji, które miały miejsce na ostatnim etapie obrotu rozpatrywanej usługi.

    Orzecznictwo takie, dostosowane do specyfiki spraw, w których wydano wspomniany wyrok, a które dotyczyły świadczenia usług mogących zostać wykorzystanymi w celu innym niż ten, któremu miały służyć, nie może zostać zastosowane do sytuacji, w których cel świadczenia usług, z uwagi na charakter tych usług, może zostać uznany za pewny w momencie jego uzgodnienia. W takich okolicznościach bowiem prawidłowe i proste stosowanie zwolnienia przewidzianego w art. 148 lit. d) dyrektywy 2006/112 jest zapewnione bez konieczności ustanawiania mechanizmów kontroli i nadzoru.

    Tak jest w przypadku usług przeładunku, takich jak usługi rozpatrywane w postępowaniu głównym. Z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika bowiem, że badanie kwestii, czy usługi te spełniają przesłanki zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 148 lit. d) dyrektywy 2006/112, zależy wyłącznie od rodzaju jednostki pływającej, na pokład lub z pokładu której przeładunek ma być dokonywany. Skorzystanie z tych usług może zatem zostać uznane za pewne, gdy tylko zostaną uzgodnione warunki ich realizacji.

    Natomiast w przypadku świadczeń usług przeładunku, ze względu na to, że świadczenia te są bezpośrednio powiązane z przewożonymi ładunkami i ich koszty mogą jako takie zostać przeniesione na posiadaczy tych ładunków, należy uznać, że świadczenie tych usług na rzecz owych posiadaczy zawsze stanowi część łańcucha obrotu owych usług. Wynika z tego, że świadczenia takie mogą zostać zwolnione na podstawie art. 148 lit. d) dyrektywy 2006/112.

    (zob. pkt 31, 33, 34, 45, 46; pkt 2 sentencji)

Top