Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 62005CJ0260

Streszczenie wyroku

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2007 r.
Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
Odwołanie - Pomoc państwa - Dopuszczalność - Akt dotyczący indywidualnie skarżącej.
Sprawa C-260/05 P.

Keywords
Summary

Keywords

1. Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia

(art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)

2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie

(art. 88 ust. 2 WE, art. 230 akapit czwarty WE)

3. Prawo wspólnotowe – Zasady – Prawo do skutecznej ochrony sądowej

(art. 230 akapit czwarty WE)

4. Postępowanie – Środki dowodowe – Przesłuchanie świadków

(regulamin Sądu, art. 64, 65)

Summary

1. W przypadku odwołania Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeżeli bowiem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena tego, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych dowodów. Ocena ta nie stanowi więc – z wyjątkiem przypadków, w których doszło do przeinaczenia dowodów przedstawionych przed Sądem – kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału. Przeinaczenie dowodów występuje wówczas, gdy – bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów – ocena dowodów istniejących okazuje się w sposób oczywisty błędna.

(por. pkt 35, 37)

2. Podmioty inne niż adresaci decyzji mogą twierdzić, iż dotyczy ich ona indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE tylko wtedy, gdy decyzja ta ma wpływ na ich sytuację ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia je od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata decyzji.

Gdy chodzi w szczególności o dziedzinę pomocy państwa, skarżący, którzy kwestionują zasadność decyzji w sprawie oceny pomocy podjętej na podstawie art. 88 ust. 3 WE lub w wyniku formalnego postępowania wyjaśniającego, są uważani za podmioty, których ta decyzja dotyczy indywidualnie, w przypadku gdy ich pozycja na rynku uległa istotnej zmianie wskutek pomocy będącej przedmiotem danej decyzji.

Za podmioty, których decyzja Komisji kończąca formalne postępowanie wyjaśniające dotyczy indywidualnie, uznane zostały między innymi – poza przedsiębiorstwem będącym beneficjentem pomocy – przedsiębiorstwa z nim konkurujące, które odegrały aktywną rolę w ramach tego postępowania, o ile ich pozycja na rynku uległa istotnej zmianie wskutek środka pomocowego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Fakt, że przedsiębiorstwo było autorem skargi do Komisji, która doprowadziła do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, i że jego uwagi zostały wysłuchane, oraz fakt, że jego uwagi wpłynęły w znaczącym stopniu na przebieg tego postępowania, stanowią istotne elementy w ramach oceny legitymacji czynnej tego przedsiębiorstwa. Taki udział w postępowaniu nie stanowi jednak przesłanki koniecznej do udowodnienia, że decyzja dotyczy indywidualnie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Nie jest wykluczona możliwość powołania się przez to przedsiębiorstwo na inne szczególne okoliczności, które indywidualizują je w sposób podobny jak adresata takiej decyzji.

W tym kontekście w każdym przypadku do skarżącego przedsiębiorstwa należy wskazanie we właściwy sposób powodów, dla których decyzja Komisji może naruszyć jego uzasadnione interesy, w znaczący sposób wpływając na jego pozycję na danym rynku.

(por. pkt 53–57, 60)

3. Jednostka, której nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie decyzja Komisji w zakresie pomocy państwa, a zatem której interesów nie narusza ewentualnie środek państwowy będący przedmiotem tej decyzji, nie może powoływać się na prawo do ochrony sądowej względem tej decyzji.

(por. pkt 64, 65)

4. Jeśli chodzi o dokonywaną przez sędziego pierwszej instancji ocenę wniosków o zastosowanie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych przedłożonych przez stronę sporu, wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Nawet jeśli wniosek o przesłuchanie świadków przedstawiony w skardze określa dokładnie fakty, na których okoliczność należy przesłuchać świadka lub świadków, oraz powody uzasadniające to przesłuchanie, to do Sądu należy ocena znaczenia wniosku dla sprawy, z uwagi na przedmiot sporu i konieczność przesłuchania powołanych świadków.

(por. pkt 77, 78)

Top