Sprawa C‑628/16

Kreuzmayr GmbH

przeciwko

Finanzamt Linz

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht)

Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Następujące po sobie dostawy dotyczące tych samych towarów – Miejsce drugiej dostawy – Powiadomienie pierwszego dostawcy – Numer identyfikacyjny VAT – Prawo do odliczenia – Uzasadnione oczekiwania podatnika co do istnienia przesłanek prawa do odliczenia

Streszczenie – wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r.

1. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Dostawy towarów–Określenie miejsca dostawy towarów w wypadku wysyłki lub przewozu–Artykuł 32 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112–Zakres stosowania–Dwie następujące po sobie dostawy tego samego towaru skutkujące tylko jednym transportem wewnątrzwspólnotowym–Pierwsza dostawa–Wyłączenie–Druga dostawa–Włączenie

   (dyrektywa Rady 2006/112, art. 32 akapit pierwszy)

2. Harmonizacja ustawodawstw podatkowych–Wspólny system podatku od wartości dodanej–Odliczenie podatku naliczonego–Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku–Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów–Błędna kwalifikacja tej dostawy–Nabywca tych towarów błędnie powołujący się na prawo do odliczenia–Brak prawa do odliczenia–Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań–Brak wpływu

1.  W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym art. 32 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do drugiej z dwóch następujących po sobie dostaw tego samego towaru skutkujących tylko jednym transportem wewnątrzwspólnotowym.

   (zob. pkt 38; pkt 1 sentencji)

2.  W sytuacji gdy druga dostawa w łańcuchu dwóch następujących po sobie dostaw skutkujących jednym transportem wewnątrzwspólnotowym stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nabywca końcowy, który błędnie powołał się na prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, nie może odliczyć tytułem naliczonego podatku od wartości dodanej podatku od wartości dodanej zapłaconego na podstawie faktur przekazanych przez podmiot pośredniczący, który błędnie zakwalifikował swoją dostawę.

   Skorzystanie z prawa do odliczenia VAT jest bowiem ograniczone tylko do podatków należnych i nie może zostać rozszerzone na VAT nienależnie naliczony (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 czerwca 2017 r., Compass Contract Services, C‑38/16, EU:C:2017:454, pkt 35, 36). Wynika z tego, że skorzystanie z tego prawa nie obejmuje VAT, który jest należny wyłącznie z tego względu, iż został wykazany na fakturze (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 grudnia 1989 r., Genius, C‑342/87, EU:C:1989:635, pkt 19; z dnia 6 listopada 2003 r., Karageorgou i in., odC‑78/02 do C‑80/02, EU:C:2003:604, pkt 51).

   W tym względzie należy podkreślić, że prawo powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań przysługuje każdemu podmiotowi prawa, w którym organ administracyjny wzbudził nadzieje znajdujące poparcie w udzielanych mu przez ten organ precyzyjnych zapewnieniach (wyrok z dnia 9 lipca 2015 r., Salomie i Oltean, C‑183/14, EU:C:2015:454, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).

   (zob. pkt 43, 46, 49; pkt 2 sentencji)