Sprawa C-247/12

Meliha Veli Mustafa

przeciwko

Direktor na fond „Garantirani wzemanija na rabotnicite i służitelite kym Nacionałnija osiguritelen institut”

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd)

„Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Dyrektywa 2002/74/WE — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuły 2 i 3 — Obowiązek ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników najemnych — Możliwość ograniczenia gwarancji do roszczeń powstałych przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego — Orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego — Skutki — Kontynuowanie działalności przez pracodawcę”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r.

Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94 – Obowiązek ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników najemnych – Ograniczenie gwarancji do roszczeń powstałych przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego – Dopuszczalność

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94, art. 2 ust. 1, art. 3 akapit drugi)

Dyrektywę 2008/94 w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje ona państw członkowskich do ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników na każdym etapie postępowania upadłościowego dotyczącego pracodawcy. W szczególności nie stoi ona na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie wprowadziły gwarancję jedynie dla roszczeń pracowniczych powstałych przed wpisaniem orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego do rejestru handlowego, mimo że orzeczenie to nie zarządza zaprzestania działalności przez pracodawcę.

W istocie, po pierwsze, do celów zastosowania gwarancji przewidzianej w dyrektywie 2008/94 jej art. 2 ust. 1 nie wymaga, by zostało zarządzone zaprzestanie działalności pracodawcy. Po drugie, art. 3 akapit drugi dyrektywy 2008/94 przyznaje państwom członkowskim uprawnienie do określenia daty, przed którą – ewentualnie po której – zawiera się okres, za który roszczenia z tytułu niewypłaconych wynagrodzeń są przejmowane przez instytucję gwarancyjną.

(por. pkt 37, 39, 41, 43; sentencja)

Sprawa C-247/12

Meliha Veli Mustafa

przeciwko

Direktor na fond „Garantirani wzemanija na rabotnicite i służitelite kym Nacionałnija osiguritelen institut”

(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd)

„Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Dyrektywa 2002/74/WE — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuły 2 i 3 — Obowiązek ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników najemnych — Możliwość ograniczenia gwarancji do roszczeń powstałych przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego — Orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego — Skutki — Kontynuowanie działalności przez pracodawcę”

Streszczenie – Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r.

Polityka społeczna — Zbliżanie ustawodawstw — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 2008/94 — Obowiązek ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników najemnych — Ograniczenie gwarancji do roszczeń powstałych przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego — Dopuszczalność

(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94, art. 2 ust. 1, art. 3 akapit drugi)

Dyrektywę 2008/94 w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje ona państw członkowskich do ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników na każdym etapie postępowania upadłościowego dotyczącego pracodawcy. W szczególności nie stoi ona na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie wprowadziły gwarancję jedynie dla roszczeń pracowniczych powstałych przed wpisaniem orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego do rejestru handlowego, mimo że orzeczenie to nie zarządza zaprzestania działalności przez pracodawcę.

W istocie, po pierwsze, do celów zastosowania gwarancji przewidzianej w dyrektywie 2008/94 jej art. 2 ust. 1 nie wymaga, by zostało zarządzone zaprzestanie działalności pracodawcy. Po drugie, art. 3 akapit drugi dyrektywy 2008/94 przyznaje państwom członkowskim uprawnienie do określenia daty, przed którą – ewentualnie po której – zawiera się okres, za który roszczenia z tytułu niewypłaconych wynagrodzeń są przejmowane przez instytucję gwarancyjną.

(por. pkt 37, 39, 41, 43; sentencja)