Zwalczanie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w Unii Europejskiej

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

• Przemoc wobec kobiet i przemoc domowa były wcześniej poruszane w sposób niespecyficzny w rozporządzeniach i dyrektywach UE obejmujących między innymi obszary:
  • współpracy sądowej w dziedzinie prawa karnego;
  • równość płci;
  • usług cyfrowych;
  • polityki azylowej.

Zakres

• Dyrektywa ma na celu zapewnienie minimalnego poziomu ochrony przed przemocą w całej UE.
• Prawo kryminalizuje następujące przestępstwa w całej UE:
  • okaleczanie narządów płciowych kobiet,
  • wymuszone związki małżeńskie;
  • udostępnianie intymnych zdjęć bez zgody;
  • cyberstalking;
  • nękanie;
  • podżeganie do nienawiści lub przemocy.
• Dotyczy wszystkich ofiar przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, niezależnie od ich płci.

Główne założenia

Dyrektywa:

• określa minimalne poziomy maksymalnych kar pozbawienia wolności za najpoważniejsze formy tych przestępstw;
• określa zasady jurysdykcji, w tym w odniesieniu do przestępstw popełnionych przy użyciu urządzeń komunikacyjnych, takich jak telefony;
• pomaga zapewnić ochronę ofiar i dostęp do wymiaru sprawiedliwości, w tym:
  • wymóg zapewnienia dostępnych i bezpiecznych kanałów zgłaszania, w tym zgłaszania online i przekazywania dowodów,
  • możliwość wydawania nadzwyczajnych zakazów, zakazów zbliżania się i nakazów ochrony,
  • ustanowienie zasad szybkiego usuwania lub uniemożliwiania dostępu do określonych materiałów online;
• zapewnia lepsze wsparcie dla ofiar, w tym:
  • wymóg specjalistycznych usług wsparcia dla ofiar, w tym informacji, doradztwa i skierowań,
  • specjalistyczne wsparcie dla ofiar przemocy seksualnej i okaleczania żeńskich narządów płciowych,
  • zapewnienie wsparcia dzieciom będącym ofiarami i osobom doświadczającym dyskryminacji intersekcjonalnej;
• promuje profilaktykę i wczesną interwencję, w tym:
  • wymóg kompleksowych środków zapobiegawczych, takich jak podnoszenie świadomości i edukacja,
  • programy interwencyjne mające na celu zapobieganie przestępstwom i recydywie,
  • obowiązkowe szkolenia dla specjalistów, którzy mogą zetknąć się z ofiarami;
• ułatwia koordynację i współpracę, w tym:
  • wymóg skoordynowanej strategii krajowej i wyznaczonych organów koordynujących,
  • wezwanie do opracowania krajowych planów działania i koordynacji działań wielu agencji,
  • określenie wymagań dotyczących gromadzenia danych i badań.