Ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Zakres

• Rozporządzenie dotyczy następujących kategorii pomocy:
  • pomoc regionalna;
  • pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP);
  • projekty krajowe, regionalne i lokalne między różnymi państwami członkowskimi (Europejska Współpraca Terytorialna);
  • pomoc w formie dostępu MŚP do finansowania;
  • pomoc na badania, rozwój i innowacje;
  • pomoc szkoleniowa,
  • pomoc w rekrutacji i zatrudnianiu pracowników znajdujących się w niekorzystnej sytuacji oraz osób z niepełnosprawnościami;
  • pomoc w celu ochrony środowiska naturalnego;
  • pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi;
  • pomoc w zakresie transportu na rzecz mieszkańców regionów oddalonych;
  • pomoc na infrastrukturę szerokopasmową;
  • pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego;
  • pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną;
  • pomoc na infrastrukturę lokalną;
  • pomoc na lotniska regionalne;
  • pomoc dla portów;
  • pomoc związana z produktami finansowymi wspieranymi przez Fundusz InvestEU¹;
• Wyłącza ono z GBER pewne programy pomocowe zapewniające publiczne wsparcie finansowe, dopuszczając jednocześnie określone wyłączenia. To między innymi:
  • różne programy regionalne, rybołówstwa, akwakultury i rolnictwa, a także pomoc w zamykaniu niekonkurencyjnych kopalń węgla;
  • działania związane z eksportem;
  • promowanie towarów krajowych względem importowanych;
  • przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji² lub podlegające niewykonanemu nakazowi odzyskania środków wydanemu przez Komisję³.
• Zawiera również definicje terminów technicznych stosowanych w każdej z 16 kwalifikujących się kategorii pomocy.

Przepisy wspólne

Rozporządzenie ustanawia następujące wspólne zasady korzystania z GBER:

• Progi zgłaszania. Pomoc nie może przekroczyć określonych pułapów finansowych, powyżej których każda indywidualna pomoc musi zostać zgłoszona Komisji i zatwierdzona przed jej przyznaniem;
• Przejrzystość. Musi istnieć możliwość dokładnego obliczenia ekwiwalentu dotacji brutto pomocy (takiej jak dotacje, dopłaty do oprocentowania lub pożyczki) bez konieczności przeprowadzania oceny ryzyka;
• Efekt zachęty. Beneficjenci muszą złożyć pisemny wniosek o pomoc do państwa członkowskiego przed rozpoczęciem projektu lub działalności, a duże przedsiębiorstwa ubiegające się o pomoc ad hoc muszą wykazać, w jaki sposób pomoc pomoże im rozszerzyć istniejącą działalność;
• Intensywność pomocy i koszty kwalifikowalne. W przypadku, gdy pomoc jest ograniczona do pewnej maksymalnej intensywności kosztów kwalifikowalnych, obliczenie opiera się na danych finansowych przed odliczeniem podatku lub innych opłat i jest poparte jasnymi, konkretnymi i aktualnymi dowodami;
• Kumulacja. Przy określaniu zgodności z progami powodującymi obowiązek zgłoszenia i maksymalnej intensywności pomocy uwzględnia się wszystkie źródła pomocy państwa dla danego działania lub projektu;
• Publikacja i informacje. Państwa członkowskie muszą publikować na stronie internetowej Komisji, na stronie krajowej lub regionalnej szczegółowe informacje na temat przyznawanej pomocy, w tym:
  • indywidualne wsparcie w wysokości ponad 100 000 euro;
  • wszelkie wsparcie w wysokości ponad 500 000 euro na projekty finansowe w ramach funduszu InvestEU, lub
  • wsparcie w wysokości ponad 10 000 euro na działalność rolniczą, rybołówstwo lub akwakulturę;
• Cofnięcie wyłączenia. W przypadku gdy państwo członkowskie przyznaje pomoc na podstawie rozporządzenia bez przestrzegania jego kryteriów, Komisja może odebrać temu państwu członkowskiemu prawo do przyznawania pomocy w ramach dowolnej lub niektórych kategorii pomocy objętych wyłączeniem grupowym;
• Sprawozdawczość. Państwa członkowskie muszą dostarczyć Komisji:
  • elektroniczne podsumowanie (załącznik II zawiera standardowy format) każdego środka pomocy wyłączonego na mocy rozporządzenia, w ciągu 20 dni roboczych od wejścia w życie danego działania;
  • elektroniczny raport roczny na temat stosowania rozporządzenia.
• Monitorowanie. Państwa członkowskie muszą przechowywać szczegółowe rejestry i dokumentację uzupełniającą przez 10 lat w odniesieniu do wszelkiej pomocy dozwolonej na mocy rozporządzenia, tak aby Komisja mogła monitorować przyznaną pomoc.