Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt – konwencja bońska

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

• Strony Konwencji uznają znaczenie ochrony gatunków wędrownych oraz potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na gatunki, których status ochronny³ jest nieodpowiedni.
• Aby uniknąć zagrożenia⁴ jakiegokolwiek gatunku wędrownego, Strony powinny:
  • propagować i popierać badania nad gatunkami wędrownymi oraz współpracować w tym zakresie;
  • zawierać porozumienia dotyczące ochrony i gospodarowania gatunkami wędrownymi wymienionymi w załączniku II.
• Aby chronić zagrożone gatunki wędrowne, Strony Konwencji podejmą starania w celu:
  • zapewnienia natychmiastowej ochrony gatunków wędrownych wymienionych w załączniku I;
  • zapewnienia ochrony lub odtworzenia siedlisk gatunków zagrożonych;
  • zapobiegania, usuwania, kompensowania lub minimalizowania niekorzystnych skutków działań lub przeszkód poważnie utrudniających wędrówkę gatunków;
  • zapobiegania, zmniejszania lub kontrolowania, w możliwym i odpowiednim zakresie, czynników stanowiących zagrożenie lub mogących zwiększyć zagrożenie gatunków.
• Państwa stanowiące terytorium występowania gatunków wędrownych wydają zakaz pozyskiwania zwierząt należących do gatunków wymienionych w załączniku I, z pewnymi wyjątkami, np. jeżeli pozyskiwanie odbywa się w celach naukowych lub w celu umożliwienia rozmnażania lub przetrwania zagrożonego gatunku. Wyjątki te są dokładnie określone co do przedmiotu oraz ograniczone w czasie i przestrzeni. Tego rodzaju pozyskiwanie nie powinno odbywać się ze szkodą dla gatunku.
• Ochrona i gospodarowanie gatunkami wymienionymi w załączniku II mogą wymagać zawarcia umów międzynarodowych.
• Wytyczne do porozumień:
  • odtworzenie lub utrzymanie gatunku wędrownego, którego dotyczy porozumienie;
  • porozumienie dotyczy całego terytorium występowania danego gatunku wędrownego będącego przedmiotem porozumienia;
  • porozumienie jest otwarte do przystąpienia dla wszystkich państw terytorium występowania tego gatunku, bez względu na to, czy są one Stronami niniejszej Konwencji;
  • porozumienie dotyczy, o ile to możliwe, więcej niż jednego gatunku.
• Każde porozumienie zawiera następujące informacje:
  • nazwę gatunku wędrownego, którego dotyczy;
  • terytorium występowania i trasę wędrówki gatunku;
  • działania na rzecz realizacji postanowień porozumienia;
  • procedury rozstrzygania sporów;
  • wyznaczenie organu odpowiadającego za realizację postanowień porozumienia.
• Porozumienia mogą również przewidywać:
  • badania dotyczące danego gatunku;
  • wymianę informacji o gatunkach wędrownych;
  • odtworzenie lub utrzymanie sieci dogodnych siedlisk w celu ochrony danego gatunku;
  • okresowy przegląd statusu ochronnego danego gatunku;
  • procedury postępowania w sytuacjach wyjątkowych, gdy konieczne jest szybkie i znaczne wzmożenie działań ochronnych.
• Inne rodzaje porozumień określono w art. 4 ust. 4 niniejszej Konwencji. Nie ograniczają się one do gatunków wymienionych w załączniku II Konwencji i mogą zostać zawarte w odniesieniu do jakiejkolwiek populacji lub geograficznie odrębnej części populacji dowolnego gatunku lub niższej kategorii taksonomicznej dzikich zwierząt, którego osobniki okresowo przekraczają jedną lub kilka granic jurysdykcji państwowej.
• Konferencja Stron jest organem decyzyjnym niniejszej Konwencji. Konferencja Stron dokonuje przeglądu realizacji Konwencji i może przyjmować zalecenia.
• Konwencja oraz załączniki I i II do niej mogą zostać zmienione.
• Jakikolwiek spór między Stronami Konwencji będzie przedmiotem negocjacji między Stronami sporu. Jeżeli spór nie może być rozstrzygnięty w drodze negocjacji, może zostać przekazany do arbitrażu, w szczególności do Stałego Trybunału Arbitrażowego w Hadze, którego orzeczeniem będą związane Strony.