Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32009R0428

Rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (wersja przekształcona)

OJ L 134, 29.5.2009, p. 1–269 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
Special edition in Croatian: Chapter 02 Volume 007 P. 10 - 263

In force

ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2009/428/oj

29.5.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 134/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 428/2009

z dnia 5 maja 2009 r.

ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania

(wersja przekształcona)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1334/2000 z dnia 22 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania (1) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione. Ponieważ mają być do niego wprowadzone kolejne zmiany, należy je przeredagować w celu zapewnienia jasności.

(2)

Produkty podwójnego zastosowania (włącznie z oprogramowaniem i technologią) powinny podlegać skutecznej kontroli podczas wywozu ze Wspólnoty Europejskiej.

(3)

Niezbędny jest efektywny, wspólny system kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania, aby zapewnić wypełnianie międzynarodowych ustaleń i zobowiązań państw członkowskich i Unii Europejskiej (UE), w szczególności odnośnie do nieproliferacji.

(4)

Istnienie wspólnego systemu kontroli i zharmonizowanej polityki w zakresie egzekwowania i monitorowania we wszystkich państwach członkowskich jest warunkiem wstępnym dla ustanowienia swobodnego przepływu produktów podwójnego zastosowania wewnątrz Wspólnoty.

(5)

Odpowiedzialność za podejmowanie decyzji w sprawach indywidualnych, globalnych lub krajowych generalnych zezwoleń na eksport, w sprawach zezwoleń na usługi pośrednictwa, w sprawach tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania lub w sprawach zezwoleń na transfery produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV we Wspólnocie spoczywa na władzach krajowych. Przepisy krajowe i decyzje wpływające na wywóz produktów podwójnego zastosowania muszą być podejmowane w ramach wspólnej polityki handlowej, w szczególności w oparciu o rozporządzenie Rady (EWG) nr 2603/69 z dnia 20 grudnia 1969 r. ustanawiające wspólne reguły wywozu (2).

(6)

Decyzje o aktualizacji wspólnego wykazu produktów podwójnego zastosowania podlegających kontroli wywozu muszą być zgodne ze zobowiązaniami i ustaleniami, jakie państwa członkowskie przyjęły jako członkowie odpowiednich międzynarodowych systemów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli wywozu, lub przez ratyfikowanie stosownych traktatów międzynarodowych.

(7)

Podstawowymi elementami skutecznego systemu w zakresie kontroli wywozu są wspólne wykazy produktów podwójnego zastosowania, miejsc przeznaczenia i wytycznych.

(8)

Przekazywanie oprogramowania i technologii za pomocą mediów elektronicznych, faksu lub telefonu, do miejsc przeznaczenia poza Wspólnotą, powinno być także kontrolowane.

(9)

Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestie powrotnego wywozu i końcowego zastosowania.

(10)

Dnia 22 września 1998 r. przedstawiciele państw członkowskich i Komisja Europejska podpisali protokoły dodatkowe do odpowiednich porozumień w sprawach zabezpieczeń między państwami członkowskimi, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, które, oprócz innych środków, zobowiązują państwa członkowskie do dostarczania informacji na temat transferów określonego sprzętu i materiałów niejądrowych.

(11)

Wspólnota przyjęła zespół zasad celnych, zawartych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy kodeks celny (3) (zwane dalej Wspólnotowym kodeksem celnym) oraz rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 (4) wprowadzającym rozporządzenie (EWG) nr 2913/92, które ustanawiają, między innymi, przepisy dotyczące wywozu i powrotnego wywozu towarów. Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza żadnych uprawnień przyznanych na mocy oraz zgodnie ze Wspólnotowym kodeksem celnym i jego przepisami wykonawczymi.

(12)

Na podstawie i w ramach art. 30 Traktatu i do czasu osiągnięcia większego stopnia harmonizacji państwa członkowskie utrzymają prawo przeprowadzania kontroli transferów niektórych produktów podwójnego zastosowania we Wspólnocie w celu ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego. W przypadkach gdy takie kontrole wiążą się z efektywnością kontroli wywozu ze Wspólnoty, powinny one podlegać okresowemu przeglądowi przez Radę.

(13)

W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, każde z państw członkowskich powinno podjąć środki przyznające właściwym organom odpowiednie uprawnienia.

(14)

Szefowie państw lub rządów UE przyjęli w czerwcu 2003 r. plan działania na rzecz nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia (plan działania z Salonik). Uzupełnieniem tego planu działania jest strategia UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia przyjęta przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r. (Strategia UE BMR). Zgodnie z rozdziałem III tej strategii Unia Europejska musi wykorzystać wszystkie swoje instrumenty w celu zapobieżenia, odstraszania, powstrzymywania i, jeżeli to możliwe, wyeliminowania programów proliferacji, które budzą obawy na poziomie globalnym. Punkt 30.A.4 tego rozdziału odnosi się do zaostrzenia polityki i praktyk kontroli wywozu.

(15)

Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1540 przyjęta w dniu 28 kwietnia 2004 r. stanowi, że wszystkie państwa podejmą i wyegzekwują skuteczne środki ustanawiające krajowe mechanizmy kontrolne zapobiegające rozprzestrzenianiu broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej oraz środków ich przenoszenia, m.in. przez ustanowienie odpowiedniej kontroli nad materiałami powiązanymi, i w tym celu ustanowią m.in. mechanizmy kontroli tranzytu i pośrednictwa. Materiały powiązane to materiały, urządzenia i technologie, które są objęte odpowiednimi wielostronnymi traktatami i porozumieniami lub zostały umieszczone w krajowych wykazach kontrolnych i które mogą być wykorzystane do projektowania, rozwijania, produkcji lub stosowania broni jądrowej, chemicznej lub biologicznej oraz środków jej przenoszenia.

(16)

Niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty, które jedynie przechodzą przez terytorium Wspólnoty, tj. produkty, które nie podlegają żadnej procedurze celnej innej niż procedura tranzytu zewnętrznego lub które są jedynie umieszczane w strefie wolnocłowej lub magazynie wolnocłowym i jeżeli nie jest konieczne ich ewidencjonowanie w zatwierdzonym rejestrze towarów. Zatem organy państw członkowskich powinny mieć w indywidulanych przypadkach możliwość wydania zakazu tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania, jeżeli organy te mają zasadne powody, by podejrzewać, na podstawie źródeł wywiadowczych lub innych, że produkty te są lub mogą być w całości lub części przeznaczone do rozprzestrzenianai broni masowego rażenia lub środków jej przenoszenia.

(17)

Należy również wprowadzić kontrolę świadczenia usług pośrednictwa, w przypadku gdy pośrednik został poinformowany przez właściwe organy krajowe lub jest świadomy, że takie pośrednictwo może skutkować produkcją lub dostarczaniem broni masowego rażenia w państwie trzecim.

(18)

Wskazane jest doprowadzenie do jednolitego i konsekwentnego stosowania kontroli w całej Unii Europejskiej, aby promować bezpieczeństwo UE i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz aby wyrównać szanse eksporterów z państw UE. W związku z tym właściwe jest — zgodnie z zaleceniami planu działań z Salonik oraz zgodnie z postulatami strategii UE BMR w sprawie broni masowego rażenia — rozszerzenie zakresu konsultacji między państwami członkowskimi przed udzieleniem zezwolenia na wywóz. Wśród zalet tego rozwiązania byłoby na przykład zagwarantowanie, że istotnym interesom państwa członkowskiego w zakresie bezpieczeństwa nie zagrażałby wywóz z innego państwa. Większa zbieżność warunków wdrożenia krajowych kontroli produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w rozporządzeniu i harmonizacja warunków wykorzystywania różnych rodzajów zezwoleń, które mogą być udzielane zgodnie z rozporządzeniem, skutkowałyby bardziej jednolitym i konsekwentnym stosowaniem kontroli. Bardziej precyzyjne zdefiniowanie niematerialnych transferów technologii, obejmujące również udostępnianie kontrolowanych technologii osobom znajdującym się poza UE, wspomogłoby działania na rzecz promowania bezpieczeństwa; podobny skutek miałoby dalsze ujednolicanie sposobów wymiany wrażliwych informacji między państwami członkowskimi, które należą do międzynarodowych systemów kontroli wywozu, w szczególności przez stworzenie możliwości ustanowienia bezpiecznego elektronicznego systemu wzajemnego przekazywania informacji przez państwa członkowskie.

(19)

Każde państwo członkowskie powinno określić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, jakie będą nakładane w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT I DEFINICJE

Artykuł 1

Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu produktów podwójnego zastosowania.

Artykuł 2

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1)

„produkty podwójnego zastosowania” oznaczają produkty, włącznie z oprogramowaniem i technologią, które mogą być stosowane zarówno w celach cywilnych, jak i wojskowych, oraz obejmują wszystkie towary, które mogą być użyte zarówno w zastosowaniach niewybuchowych, jak i w jakikolwiek sposób do wspomagania wytwarzania broni jądrowej lub innych urządzeń do wybuchu jądrowego;

2)

„wywóz” oznacza:

(i)

procedurę wywozu w rozumieniu art. 161 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (Wspólnotowego kodeksu celnego);

(ii)

powrotny wywóz w rozumieniu art. 182 tego kodeksu, nie obejmując jednak produktów w tranzycie; oraz

(iii)

przekazywanie oprogramowania lub technologii za pośrednictwem mediów elektronicznych, w tym za pośrednictwem faksu, telefonu, poczty elektronicznej lub wszelkich innych środków elektronicznych do miejsc przeznaczenia poza Wspólnotą Europejską; obejmuje to udostępnianie w formie elektronicznej wspomnianego oprogramowania i technologii osobom prawnym i fizycznym oraz spółkom cywilnym poza terytorium Wspólnoty. Wywóz obejmuje ustne przekazywanie technologii, w przypadku gdy technologia jest opisywana przez telefon;

3)

„eksporter” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub spółkę cywilną:

(i)

w imieniu której składana jest deklaracja eksportowa, to znaczy osobę, która, w czasie gdy deklaracja jest przyjmowana, pozostaje w stosunku umownym z odbiorcą w państwie trzecim i jest uprawniona do decydowania o wysłaniu produktu poza obszar celny Wspólnoty. Jeżeli nie została zawarta żadna umowa eksportowa lub strona umowy nie działa we własnym imieniu, „eksporter” oznacza osobę posiadającą uprawnienie do decydowania o wysłaniu produktu poza obszar celny Wspólnoty;

(ii)

która podejmuje decyzję o przekazaniu lub udostępnieniu oprogramowania lub technologii za pośrednictwem faksu, telefonu lub poczty elektronicznej lub za pośrednictwem jakichkolwiek innych środków elektronicznych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza Wspólnotą;

W przypadku gdy przywilej prawa dysponowania produktem podwójnego zastosowania należy do osoby posiadającej siedzibę poza Wspólnotą, na podstawie umowy, na której opiera się wywóz, za eksportera uważa się umawiającą się stronę mającą siedzibę we Wspólnocie;

4)

„deklaracja eksportowa” oznacza dokument, za pomocą którego osoba wskazuje, w określonej formie i w określony sposób wolę poddania produktów podwójnego zastosowania procedurze wywozu;

5)

„usługi pośrednictwa” oznaczają:

negocjowanie lub zawieranie transakcji zakupu, sprzedaży lub dostawy produktów podwójnego zastosowania z państwa trzeciego do jakiegokolwiek innego państwa trzeciego; lub

sprzedaż lub zakup produktów podwójnego zastosowania znajdujących się w państwach trzecich w celu dokonania ich transferu do innego państwa trzeciego;

Dla celów niniejszego rozporządzenia samo świadczenie usług pomocniczych jest wyłączone z niniejszej definicji. Usługami pomocniczymi są: transport, usługi finansowe, ubezpieczenie lub reasekuracja, lub ogólna reklama lub promocja;

6)

„pośrednik” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną bądź spółkę cywilną mającą miejsce pobytu lub siedzibę w państwie członkowskim Wspólnoty świadczącą usługi określone w pkt 5 z terytorium Wspólnoty na terytorium państwa trzeciego;

7)

„tranzyt” oznacza transport niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wprowadzanych na terytorium celne Wspólnoty i przechodzących przez to terytorium do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza Wspólnotą;

8)

„indywidualne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie udzielone jednemu konkretnemu eksporterowi w odniesieniu do jednego użytkownika końcowego lub odbiorcy w państwie trzecim, obejmujące jeden lub więcej produktów podwójnego zastosowania;

9)

„generalne wspólnotowe zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie na wywóz w odniesieniu do wywozu do niektórych krajów przeznaczenia, dostępne dla wszystkich eksporterów przestrzegających warunków jego stosowania, wymienionych w załączniku II;

10)

„globalne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie udzielone jednemu określonemu eksporterowi w odniesieniu do typu lub kategorii produktu podwójnego zastosowania, które może być ważne na wywóz do jednego lub więcej określonych użytkowników końcowych i/lub w jednym lub więcej określonych państwach trzecich;

11)

„krajowe generalne zezwolenie na wywóz” oznacza zezwolenie na wywóz udzielone zgodnie z art. 9 ust. 2 i określone w przepisach krajowych zgodnie z art. 9 i załącznikiem IIIc;

12)

„terytorium celne Unii Europejskiej” oznacza terytorium w rozumieniu art. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego;

13)

„niewspólnotowe produkty podwójnego zastosowania” oznaczają produkty mające status towarów niewspólnotowych w rozumieniu art. 4 ust. 8 Wspólnotowego kodeksu celnego;

ROZDZIAŁ II

ZAKRES

Artykuł 3

1.   Wywóz produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I wymaga zezwolenia.

2.   Zgodnie z art. 4 lub art. 8 wymóg uzyskania zezwolenia może także odnosić się do wywozu do wszystkich lub niektórych miejsc przeznaczenia niektórych produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.

Artykuł 4

1.   W przypadku wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I wymagane jest zezwolenie, jeżeli eksporter został poinformowany przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma on siedzibę, że wskazane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do stosowania do celów związanych z rozwojem, wytwarzaniem, obsługą, eksploatacją, konserwacją, przechowywaniem, wykrywaniem, identyfikacją lub rozprzestrzenianiem broni chemicznej, biologicznej lub jądrowej lub innych urządzeń do wybuchu jądrowego lub z rozwojem, wytwarzaniem, konserwacją lub przechowywaniem pocisków zdolnych do przenoszenia takich broni.

2.   Zezwolenie jest również wymagane w przypadku wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli kraj nabywający lub kraj przeznaczenia podlega embargu na broń ustanowionemu przez wspólne stanowisko lub wspólne działanie, przyjęte przez Radę lub decyzję Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), lub embargu na broń nałożonemu przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i jeżeli eksporter został poinformowany przez organy określone w ust. 1, że wspomniane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do końcowego zastosowania wojskowego. Do celów niniejszego ustępu „końcowe zastosowanie wojskowe” oznacza:

a)

włączenie do produktów wojskowych wymienionych w wykazie uzbrojenia państw członkowskich;

b)

użycie sprzętu produkcyjnego, badawczego lub analitycznego i ich podzespołów do rozwoju, wytwarzania lub konserwacji produktów wojskowych wymienionych we wspomnianym wyżej wykazie;

c)

użycie niedokończonego produktu w zakładzie przemysłowym do wytwarzania produktów wojskowych wymienionych we wspomnianym wyżej wykazie.

3.   Zezwolenie jest także wymagane w przypadku wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli eksporter został poinformowany przez organy określone w ust. 1, że wspomniane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do wykorzystania jako części lub podzespoły w produktach wojskowych wymienionych w krajowym wykazie uzbrojenia, które zostały wywiezione z terytorium państwa członkowskiego bez zezwolenia lub z naruszeniem zezwolenia przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe tego państwa członkowskiego.

4.   Jeżeli eksporter jest świadomy tego, że produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I, które proponuje na wywóz, są przeznaczone w całości lub w części do jakichkolwiek zastosowań określonych w ust. 1, 2 i 3, musi on powiadomić organy określone w ust. 1, które podejmą decyzję, czy wskazane jest wymaganie zezwolenia dla danego wywozu.

5.   Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać krajowe ustawodawstwo nakładające wymóg uzyskania zezwolenia na wywóz produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli eksporter ma podstawy do podejrzeń, że te produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w ust. 1.

6.   Państwo członkowskie, które stosując ust. 1–5, nakłada wymóg uzyskania zezwolenia na wywóz produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, informuje o tym w stosownych przypadkach pozostałe państwa członkowskie i Komisję. Pozostałe państwa członkowskie należycie uwzględniają wszystkie tego rodzaju informacje i informują swoje administracje celne i inne właściwe organy krajowe.

7.   Przepisy art. 13 ust. 1 i 2 oraz ust. 5–7 mają zastosowanie do przypadków dotyczących produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.

8.   Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do podejmowania krajowych środków na mocy art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2603/69.

Artykuł 5

1.   Na świadczenie usług pośrednictwa w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania wyszczególnionych w załączniku I wymagane jest zezwolenie, w przypadku gdy pośrednik został poinformowany przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce pobytu lub siedzibę, że odnośne produkty są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1. Jeżeli pośrednik jest świadomy tego, że produkty podwójnego zastosowania wyszczególnione w załączniku I, w odniesieniu do których proponuje usługi pośrednictwa, są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1, musi powiadomić właściwe organy; organy te podejmą decyzję, czy celowe jest wymaganie zezwolenia na takie usługi pośrednictwa.

2.   Państwo członkowskie może rozszerzyć stosowanie ust. 1 na produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1 i na produkty podwójnego zastosowania przeznaczone do końcowych zastosowań wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 2.

3.   Państwo członkowskie może przyjąć lub utrzymywać przepisy krajowe nakładające na pośrednictwo w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania wymóg uzyskania zezwolenia, jeżeli pośrednik ma powody, aby podejrzewać, że produkty te są lub mogą być przeznaczone do któregokolwiek z zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1.

4.   Przepisy art. 8 ust. 2, 3 i 4 mają zastosowanie do środków krajowych, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 6

1.   Właściwe organy państwa, w którym ma miejsce tranzyt, mogą zakazać tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wyszczególnionych w załączniku I, jeżeli produkty te są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1. Podejmując decyzję o takim zakazie, państwa członkowskie biorą pod uwagę swoje obowiązki i zobowiązania, które przyjęły na siebie jako strony traktatów międzynarodowych lub jako członkowie międzynarodowych systemów nieproliferacji.

2.   Przed podjęciem decyzji o ewentualnym zakazie tranzytu państwa członkowskie mogą postanowić, że ich właściwe organy mogą w indywidualnych przypadkach nałożyć wymóg uzyskania zezwolenia w odniesieniu do konkretnego tranzytu produktów podwójnego zastosowania wyszczególnionych w załączniku I, jeżeli produkty te są lub mogą być, w całości lub w części, przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1.

3.   Państwo członkowskie może rozszerzyć stosowanie ust. 1 na produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I przeznaczone do zastosowań, o których mowa w art. 4 ust. 1. oraz na produkty podwójnego zastosowania przeznaczone do końcowych zastosowań wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 2.

4.   Przepisy art. 8 ust. 2, 3 i 4 mają zastosowanie do środków krajowych, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do przypadków świadczenia usług lub przekazywania technologii, jeżeli to świadczenie lub przekazywanie odbywa się poprzez transgraniczny przepływ osób.

Artykuł 8

1.   Państwo członkowskie może, ze względów bezpieczeństwa publicznego lub ze względu na prawa człowieka, zabronić wywozu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I lub wymagać zezwolenia na ich wywóz.

2.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich środkach podjętych na podstawie ust. 1 niezwłocznie po ich podjęciu i podają dokładne powody podjęcia środków.

3.   Państwa członkowskie powiadamiają również niezwłocznie Komisję o wszelkich modyfikacjach środków podjętych na podstawie ust. 1.

4.   Komisja publikuje środki, o których została powiadomiona na podstawie ust. 2 i 3, w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

ROZDZIAŁ III

ZEZWOLENIE NA WYWÓZ I ZEZWOLENIE NA USŁUGI POŚREDNICTWA

Artykuł 9

1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowe generalne zezwolenie w odniesieniu do niektórych rodzajów wywozu, określone w załączniku II.

2.   W odniesieniu do wszystkich innych rodzajów wywozu, dla których na mocy niniejszego rozporządzenia wymagane jest zezwolenie, zezwolenie takie udzielane jest przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym eksporter ma swoją siedzibę. Z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w ust. 4 zezwolenia te mogą być indywidualne, globalne lub generalne.

Wszystkie zezwolenia są ważne na całym terenie Wspólnoty.

Eksporterzy dostarczają właściwym organom wszystkich odnośnych informacji wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie indywidualnych i globalnych zezwoleń na wywóz, aby właściwe organy krajowe miały pełne informacje, w szczególności dotyczące użytkownika końcowego, kraju przeznaczenia i końcowych zastosowań wywożonego produktu. Zezwolenie może podlegać, w stosownych przypadkach, obowiązkowi dostarczenia oświadczenia końcowego użytkownika.

3.   Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o indywidualne lub globalne zezwolenia na wywóz w terminie określonym zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi.

4.   Krajowe generalne zezwolenia na wywóz:

a)

nie obejmują swoim zakresem produktów wymienionych w części 2 załącznika II;

b)

są określane zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi. Mogą być stosowane przez wszystkich eksporterów mających miejsce pobytu lub siedzibę w państwie członkowskim wydającym te zezwolenia, jeżeli spełniają wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i w uzupełniających przepisach krajowych. Są wydawane zgodnie ze wskazaniami określonymi w załączniku IIIc. Są wydawane zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi.

Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich wydanych lub zmienionych krajowych generalnych zezwoleniach na wywóz. Komisja podaje te zmiany do wiadomości publicznej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C;

c)

nie mogą być wykorzystywane, jeżeli eksporter został poinformowany przez właściwe dla niego organy, że przedmiotowe produkty są lub mogą być przeznaczane w całości lub części do któregokolwiek z zastosowań określonych w art. 4 ust. 1 i 3, lub w art. 4 ust. 2 w kraju objętym embargiem na broń ustanowionym na mocy wspólnego stanowiska przyjętego przez Radę lub na mocy decyzji OBWE lub embargiem na broń nałożonym wiążącą rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ lub jeżeli eksporter jest świadomy, że produkty te są przeznaczone do wyżej wspomnianych zastosowań.

5.   Państwa członkowskie utrzymują lub wprowadzają w swoim odnośnym krajowym ustawodawstwie możliwość udzielania zezwolenia globalnego na wywóz.

6.   Państwa członkowskie dostarczają Komisji wykaz organów właściwych do:

a)

udzielania zezwoleń na wywóz produktów podwójnego zastosowania;

b)

wydawania zakazu tranzytu niewspólnotowych produktów podwójnego zastosowania na mocy niniejszego rozporządzenia.

Komisja publikuje wykaz tych organów w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Artykuł 10

1.   Zezwolenia na usługi pośrednictwa w ramach niniejszego rozporządzenia są wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym pośrednik ma miejsce pobytu lub siedzibę. Zezwolenia te są wydawane na określoną ilość wyszczególnionych produktów przemieszczanych między dwoma lub więcej państwami trzecimi. Należy jednoznacznie określić umiejscowienie tych produktów w państwie trzecim, będącym państwem pochodzenia, użytkownika końcowego oraz jego dokładną lokalizację. Zezwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.

2.   Pośrednicy dostarczają właściwym organom wszystkich odpowiednich informacji wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu zezwoleń na usługi pośrednictwa, w szczególności informacji dotyczących umiejscowienia tych produktów podwójnego zastosowania w państwie trzecim, będącym państwem pochodzenia, jednoznacznego opisu tych produktów i ich ilości, trzecich stron biorących udział w transakcji, państwa trzeciego, będącego państwem przeznaczenia, użytkownika końcowego w tym trzecim kraju oraz jego dokładnej lokalizacji.

3.   Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o zezwolenie na usługi pośrednictwa w terminie określonym zgodnie z przepisami lub praktykami krajowymi.

4.   Państwa członkowskie przedstawiają Komisji wykaz organów upoważnionych do udzielania przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu zezwoleń na usługi pośrednictwa. Komisja publikuje wykaz tych organów w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Artykuł 11

1.   Jeżeli produkty podwójnego zastosowania, w odniesieniu do których został złożony wniosek o wydanie indywidualnego zezwolenia na wywóz do miejsca przeznaczenia niewymienionego w załączniku II lub do jakiegokolwiek miejsca przeznaczenia w przypadku produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV, są lub będą umieszczone w jednym lub kilku państwach członkowskich innych niż te, w których składany jest wniosek, fakt taki zostaje wykazany we wniosku. Właściwe organy państwa członkowskiego, do których został złożony wniosek o wydanie zezwolenia, niezwłocznie zasięgają opinii właściwych organów zainteresowanego państwa lub państw członkowskich i dostarczają stosownych informacji. Państwo lub państwa członkowskie, u których zasięgano opinii, w ciągu dziesięciu dni roboczych powiadamiają o wszelkich zastrzeżeniach, jakie mogą mieć wobec udzielenia zezwolenia, które wiążą państwo członkowskie, w którym złożono wniosek.

Jeżeli w ciągu dziesięciu dni roboczych nie zostaną przedstawione żadne zastrzeżenia, uznaje się, że państwo lub państwa członkowskie, u których zasięgano opinii, nie mają zastrzeżeń.

W wyjątkowych przypadkach każde państwo członkowskie, u którego zasięgano opinii, może złożyć wniosek o wydłużenie terminu 10-dniowego. Jednakże wydłużenie to nie może przekroczyć 30 dni roboczych.

2.   Jeżeli wywóz mógłby naruszać podstawowe interesy bezpieczeństwa, państwo członkowskie może prosić inne państwo członkowskie o nieudzielanie zezwolenia na wywóz lub, jeżeli takie zezwolenie zostało udzielone, prosić o jego unieważnienie, zawieszenie, modyfikację lub odwołanie. Państwo członkowskie, które otrzymało taką prośbę, niezwłocznie podejmuje konsultacje o charakterze niewiążącym z państwem członkowskim występującym z prośbą, które mają się zakończyć w ciągu 10 dni roboczych. Jeżeli państwo członkowskie, do którego kierowana jest prośba, postanowi udzielić zezwolenia, powinno poinformować o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pomocą systemu elektronicznego, o którym mowa w art. 13 ust. 6.

Artykuł 12

1.   Przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym udzieleniu indywidualnego lub globalnego zezwolenia na wywóz lub udzieleniu zezwolenia na usługi pośrednictwa na mocy niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie biorą pod uwagę wszelkie istotne względy obejmujące:

a)

własne zobowiązania i obowiązki, które przyjęły jako członkowie międzynarodowych systemów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli wywózu lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych;

b)

własne zobowiązania w ramach sankcji nałożonych przez wspólne stanowisko lub wspólne działanie, przyjęte przez Radę lub decyzję OBWE lub przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;

c)

względy krajowej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym dziedziny objęte wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określającym wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (5);

d)

zamierzone końcowe zastosowanie i ryzyko jego zmiany.

2.   Oprócz kryteriów określonych w ust. 1, przy ocenie wniosku o wydanie zezwolenia globalnego na wywóz państwa członkowskie biorą pod uwagę stosowanie przez eksportera proporcjonalnych i odpowiednich środków i procedur w celu zapewnienia zgodności z przepisami i celami niniejszego rozporządzenia oraz z warunkami zezwolenia.

Artykuł 13

1.   Właściwe organy państw członkowskich, działając zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, mogą odmówić udzielenia zezwolenia na wywóz, a także mogą unieważnić, zawiesić, zmodyfikować lub odwołać zezwolenie na wywóz, które już zostało udzielone. W przypadku odmowy, unieważnienia, zawieszenia, znacznego ograniczenia lub odwołania zezwolenia na wywóz lub w przypadku ustalenia przez właściwe organy, że nie należy wydawać zezwolenia na zamierzony wywóz, powiadamiają one właściwe organy pozostałych państw członkowskich i Komisję oraz przekazują im stosowne informacje. W przypadku gdy właściwe organy państwa członkowskiego zawieszą zezwolenie na wywóz, ostateczna ocena zostanie zakomunikowana państwom członkowskim i Komisji na koniec okresu zawieszenia.

2.   W ciągu trzech lat od powiadomienia właściwe organy państw członkowskich dokonują przeglądu odmów udzielenia zezwoleń, o których powiadamiano zgodnie z ust. 1, i w razie potrzeby odwołują, zmieniają lub odnawiają je. Właściwe organy państw członkowskich powiadamiają o wynikach tego przeglądu właściwe organy pozostałych państw członkowskich i Komisji w możliwie najkrótszym terminie. Odmowy, które nie zostały odwołane, pozostają w mocy.

3.   Właściwe organy państw członkowskich niezwłocznie powiadamiają pozostałe państwa członkowskie i Komisję o swoich decyzjach, podjętych na mocy art. 6, w sprawie zakazu tranzytu produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I. Powiadomienia te zawierają wszelkie stosowne informacje, m.in. klasyfikację produktu, jego parametry techniczne, kraj przeznaczenia i użytkownika końcowego.

4.   Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie również do zezwoleń na usługi pośrednictwa.

5.   Zanim właściwe organy danego państwa członkowskiego, działając na mocy niniejszego rozporządzenia, udzielą zezwolenia na wywóz lub zezwolenia na świadczenie usług pośrednictwa lub podejmą decyzję w sprawie tranzytu, analizują wszystkie ważne odmowy lub decyzje o zakazie tranzytu produktów podwójnego zastosowania, wymienionych w załączniku I, podjęte na mocy niniejszego rozporządzenia, aby ustalić, czy decyzja odmowna w sprawie zezwolenia lub tranzytu nie została podjęta przez właściwe organy w innym państwie członkowskim lub państwach członkowskich w odniesieniu do zasadniczo identycznej transakcji (co oznacza produkt o zasadniczo identycznych parametrach lub charakterystyce technicznej dla tego samego użytkownika końcowego lub odbiorcy). Zasięgają one najpierw opinii właściwych organów państwa lub państw członkowskich, które udzieliły takiej odmowy lub podjęły decyzje o zakazie tranzytu zgodnie z ust. 1 i 3. Jeżeli po przeprowadzeniu takich konsultacji właściwe organy państwa członkowskiego postanowią udzielić zezwolenia lub zezwolić na tranzyt, informują one pozostałe właściwe organy innych państw członkowskich i Komisję oraz dostarczają stosownych informacji o powodach tej decyzji.

6.   Wszelkie powiadomienia wymagane na mocy niniejszego artykułu są składane za pomocą bezpiecznych środków elektronicznych, w tym za pośrednictwem bezpiecznego systemu, który może zostać utworzony zgodnie z art. 19 ust. 4.

7.   Wszystkie informacje wymieniane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu są zgodne z przepisami art. 19 ust. 3, 4 i 6 dotyczącymi poufności takich informacji.

Artykuł 14

1.   Wszelkie indywidualne i globalne zezwolenia na wywóz oraz zezwolenia na usługi pośrednictwa są wydawane pisemnie lub za pomocą środków elektronicznych na formularzach zawierających przynajmniej wszystkie elementy wzorów określonych w załącznikach IIIa i IIIb oraz w kolejności zgodnej z tymi wzorami.

2.   Na wniosek eksporterów globalne zezwolenia na wywóz, które zawierają limity ilościowe, są dzielone.

ROZDZIAŁ IV

AKTUALIZACJA WYKAZU PRODUKTÓW PODWÓJNEGO ZASTOSOWANIA

Artykuł 15

1.   Wykaz produktów podwójnego zastosowania określony w załączniku I jest aktualizowany zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami i obowiązkami oraz wszelkimi ich modyfikacjami, które państwa członkowskie przyjęły jako członkowie międzynarodowych systemów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli wywozu lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych.

2.   Załącznik IV, stanowiący podzbiór załącznika I, jest aktualizowany w związku z art. 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mianowicie w odniesieniu do względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego państw członkowskich.

ROZDZIAŁ V

PROCEDURY CELNE

Artykuł 16

1.   Przy dokonywaniu formalności w zakresie wywozu produktów podwójnego zastosowania w urzędzie celnym odpowiedzialnym za obsługę deklaracji eksportowej eksporter dostarcza dowód, że uzyskał konieczne zezwolenie na wywóz.

2.   Od eksportera może być wymagane tłumaczenie dostarczonych jako dowód dokumentów na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym złożona jest deklaracja eksportowa.

3.   Bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych na mocy lub w zastosowaniu Wspólnotowego kodeksu celnego państwo członkowskie może także na okres nieprzekraczający okresów określonych w ust. 4 zawiesić wywóz ze swojego terytorium produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I, które zostały objęte ważnym zezwoleniem, lub, jeżeli to konieczne, w inny sposób zapobiec opuszczeniu przez te produkty terytorium Wspólnoty poprzez swoje terytorium, jeżeli są uzasadnione podejrzenia, że:

a)

przy udzielaniu zezwolenia nie zostały wzięte pod uwagę stosowne informacje; lub

b)

od czasu udzielenia zezwolenia okoliczności w znaczący sposób uległy zmianie.

4.   W przypadku określonym w ust. 3 należy niezwłocznie zasięgnąć opinii właściwych organów państwa członkowskiego, które udzieliło zezwolenia na wywóz w celu ewentualnego podjęcia przez nie działań na podstawie art. 13 ust. 1. Jeżeli takie właściwe organy podejmą decyzję o utrzymaniu zezwolenia, udzielają odpowiedzi w terminie 10 dni roboczych, który na ich wniosek może być przedłużony do 30 dni roboczych w wyjątkowych okolicznościach. W takim przypadku lub jeżeli nie udzielono odpowiedzi w ciągu 10 lub (w opisanym powyżej wyjątkowym przypadku) 30 dni roboczych, produkty podwójnego zastosowania zostają natychmiast zwolnione. Państwo członkowskie, które udzieliło zezwolenia, informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję.

Artykuł 17

1.   Państwo członkowskie może ustanowić, że formalności celne w zakresie wywozu produktów podwójnego zastosowania mogą być dokonywane tylko w uprawnionych do tego celu urzędach celnych.

2.   Państwo członkowskie, korzystające z możliwości określonej w ust. 1, informuje Komisję, które urzędy celne zostały należycie upoważnione. Komisja opublikuje informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Artykuł 18

Przepisy art. 843 i 912a–912g rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mają zastosowanie do ograniczeń odnoszących się do wywozu, powrotnego wywozu i opuszczania obszaru celnego przez produkty podwójnego zastosowania, w przypadku wywozu których wymagane jest zezwolenie na mocy niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ VI

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA

Artykuł 19

1.   Państwa członkowskie we współpracy z Komisją podejmują odpowiednie środki w celu nawiązania bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami, w szczególności w celu wyeliminowania ryzyka, że ewentualne rozbieżności w stosowaniu kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania mogą prowadzić do zakłóceń w handlu, co może powodować trudności dla jednego lub kilku państw członkowskich.

2.   Państwa członkowskie podejmują wszystkie odpowiednie środki w celu nawiązania bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami, mając na względzie zwiększenie skuteczności wspólnotowego systemu kontroli wywozu. Takie informacje mogą obejmować:

a)

szczegółowe informacje dotyczące eksporterów, których pozbawiono na mocy sankcji krajowych prawa do korzystania z krajowych generalnych zezwoleń na wywóz lub wspólnotowych generalnych zezwoleń na wywóz;

b)

dane dotyczące wrażliwych użytkowników końcowych i podmiotów uczestniczących w budzących podejrzenia transakcjach oraz odbytych tras, jeśli dostępne.

3.   Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego (6), w szczególności przepisy dotyczące poufności informacji, stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian, bez uszczerbku dla art. 23 niniejszego rozporządzenia.

4.   Na potrzeby wymiany informacji między państwami członkowskimi, a także, w uzasadnionych przypadkach, między państwami członkowskimi a Komisją Komisja może stworzyć bezpieczny, szyfrowany system w porozumieniu z Grupą Koordynacyjną ds. Produktów Podwójnego Zastosowania, ustanowioną na mocy art. 23.

5.   Zapewnienie wytycznych dla eksporterów i pośredników będzie obowiązkiem państw członkowskich, w których mają oni miejsce pobytu lub siedzibę. Komisja i Rada mogą również udostępnić wytyczne lub opracowywać zalecenia w sprawie najlepszych praktyk w kwestiach, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.

6.   Przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z przepisami dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (7) oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (8).

ROZDZIAŁ VII

ŚRODKI KONTROLI

Artykuł 20

1.   Eksporterzy produktów podwójnego zastosowania przechowują szczegółowe rejestry lub zapisy transakcji eksportowych zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką obowiązującą w poszczególnych państwach członkowskich. Takie rejestry lub zapisy obejmują w szczególności dokumenty handlowe, takie jak faktury, deklaracje oraz dokumenty transportowe i wysyłkowe zawierające wystarczające informacje umożliwiające identyfikację następujących danych:

a)

opis produktów podwójnego zastosowania;

b)

ilość produktów podwójnego zastosowania;

c)

nazwa i adres eksportera i odbiorcy;

d)

końcowe zastosowanie i końcowy użytkownik produktów podwójnego zastosowania, jeżeli dane te są znane.

2.   Z godnie z prawem krajowym lub praktyką obowiązującą w poszczególnych państwach członkowskich pośrednicy przechowują rejestry lub zapisy dotyczące usług pośrednictwa objętych zakresem stosowania art. 5, umożliwiające udowodnienie, na żądanie, opisu produktów podwójnego zastosowania, które były przedmiotem usług pośrednictwa, okresu, w którym produkty były przedmiotem takich usług, i ich przeznaczenia, oraz krajów, których dotyczą te usługi pośrednictwa.

3.   Zapisy lub rejestry oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2 są przechowywane co najmniej przez trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miał miejsce wywóz lub świadczono usługi pośrednictwa. Są one okazywane na żądanie właściwym organom państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę lub pośrednik ma siedzibę lub miejsce pobytu.

Artykuł 21

W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia każde państwo członkowskie podejmie wszelkie niezbędne środki dla umożliwienia właściwym organom:

a)

gromadzenia informacji o zamówieniach i transakcjach dotyczących produktów podwójnego zastosowania;

b)

ustalenia, że środki kontroli wywozu są właściwie stosowane, co może obejmować w szczególności prawo do wejścia do pomieszczeń osób, które mają udział w transakcji eksportowej lub pośredników świadczących usługi pośrednictwa w warunkach określonych w art. 5.

ROZDZIAŁ VIII

POZOSTAŁE PRZEPISY

Artykuł 22

1.   W przypadku wewnątrzwspólnotowych transferów produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV wymagane jest zezwolenie. Produkty wymienione w załączniku IV część 2 nie są objęte generalnym zezwoleniem.

2.   Państwo członkowskie może nałożyć wymóg uzyskania zezwolenia w przypadku transferów innych produktów podwójnego zastosowania ze swojego terytorium do innego państwa członkowskiego, w przypadkach gdy w momencie transferu:

operator wie, że miejsce końcowego przeznaczenia przedmiotowych produktów jest poza Wspólnotą,

wywóz tych produktów do tego miejsca końcowego przeznaczenia podlega wymogowi uzyskania zezwolenia na mocy art. 3, 4 lub 8 w państwie członkowskim, z którego produkty te mają być wysłane, i taki wywóz bezpośrednio z jego terytorium nie jest dozwolony na mocy zezwolenia generalnego lub zezwolenia globalnego,

w państwach członkowskich, do których produkty te mają być przesłane, nie będą one poddane przetworzeniu ani obróbce w rozumieniu art. 24 Wspólnotowego kodeksu celnego.

3.   O zezwolenie na transfer należy wystąpić w państwie członkowskim, z którego dane produkty podwójnego zastosowania mają być wysłane.

4.   W przypadkach gdy dalszy wywóz produktów podwójnego zastosowania został już zaakceptowany drogą procedur określonych w art. 11 przez państwo członkowskie, z którego produkty te mają być wysłane, zezwolenie na transfer jest wydawane bezpośrednio operatorowi, o ile okoliczności nie zmieniły się znacząco.

5.   Państwo członkowskie, które przyjmuje ustawodawstwo nakładające takie wymaganie, informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach, jakie podjęto. Komisja publikuje te informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

6.   Środki przyjęte na podstawie ust. 1 i 2 nie obejmują stosowania wewnętrznych kontroli granicznych we Wspólnocie, ale wyłącznie kontrole, które są przeprowadzane jako część normalnych procedur kontrolnych stosowanych w sposób niedyskryminujący na całym terytorium Wspólnoty.

7.   Stosowanie środków na podstawie art. 1 i 2 nie może w żadnym wypadku powodować nakładania na transfery z jednego państwa członkowskiego do innego bardziej restrykcyjnych warunków niż nałożone na wywóz tych samych produktów do państw trzecich.

8.   Dokumenty i rejestry transferów wewnątrzwspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I należy przechowywać przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miał miejsce transfer, i należy je okazywać na żądanie właściwym organom państwa członkowskiego, z którego dokonano transferu.

9.   Państwo członkowskie może w drodze krajowego ustawodawstwa wymagać, aby — w przypadku transferów wewnątrzwspólnotowych z tego państwa członkowskiego produktów wymienionych w kategorii 5 części 2 załącznika I, które nie są wymienione w załączniku IV — właściwym organom tego państwa członkowskiego dostarczone zostały dodatkowe informacje dotyczące tych produktów.

10.   Stosowne dokumenty handlowe dotyczące transferów wewnątrzwspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I zawierają wyraźną informację, iż produkty podlegają kontroli w przypadku wywozu ze Wspólnoty. Stosowne dokumenty handlowe obejmują w szczególności: umowy sprzedaży, potwierdzenia zamówień, faktury lub zawiadomienia o wysyłce.

Artykuł 23

1.   Zostaje powołana Grupa Koordynacyjna ds. Produktów Podwójnego Zastosowania pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji. Każde państwo członkowskie wyznaczy przedstawiciela do tej grupy.

Grupa bada wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które mogą być podnoszone przez przewodniczącego lub przedstawiciela państwa członkowskiego.

2.   Przewodniczący Grupy Koordynacyjnej ds. Produktów Podwójnego Zastosowania lub grupa koordynacyjna zasięga, jeżeli uzna to za konieczne, opinii eksporterów, pośredników oraz innych właściwych zainteresowanych stron, których dotyczy niniejsze rozporządzenie.

Artykuł 24

Każde państwo członkowskie podejmuje odpowiednie środki, aby zapewnić właściwe egzekwowanie wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia. W szczególności ustanawia sankcje stosowne do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych w celu jego wykonania. Sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 25

Każde państwo członkowskie informuje Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami określonymi w art. 24. Komisja przesyła te informacje do pozostałych państw członkowskich.

Co trzy lata Komisja dokonuje przeglądu wykonania niniejszego rozporządzenia i składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z jego stosowania które może zawierać propozycje jego zmian. Państwa członkowskie dostarczają Komisji wszystkich stosownych informacji dla przygotowania tego sprawozdania.

Artykuł 26

Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na:

stosowanie art. 296 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

stosowanie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.

Artykuł 27

Rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 uchyla się ze skutkiem od dnia 27 sierpnia 2009 r.

Jednakże w przypadku wniosków o wydanie zezwoleń na wywóz złożonych przed 27 sierpnia 2009 r. mają nadal zastosowanie stosowne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1334/2000.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia rozumiane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku VI.

Artykuł 28

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 90 dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 5 maja 2009 r.

W imieniu Rady

M. KALOUSEK

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 159 z 30.6.2000, s. 1.

(2)  Dz.U. L 324 z 27.12.1969, s. 25.

(3)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

(4)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

(5)  Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

(6)  Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1.

(7)  Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

(8)  Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

Wykaz, o którym mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia

WYKAZ PRODUKTÓW PODWÓJNEGO ZASTOSOWANIA

Niniejszy wykaz wprowadza uzgodnioną na szczeblu międzynarodowym kontrolę produktów i technologii podwójnego zastosowania, w tym przez Porozumienie z Wassenaar, Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych (MTCR), Grupę Dostawców Jądrowych (GDJ), Grupę Australijską i Konwencję o Zakazie Broni Chemicznej (CWC).

SPIS TREŚCI

Uwagi

Definicje

Akronimy i skróty

Kategoria 0

Materiały, instalacje i urządzenia jądrowe

Kategoria 1

Materiały specjalne i związane z nimi urządzenia

Kategoria 2

Przetwarzanie materiałów

Kategoria 3

Elektronika

Kategoria 4

Komputery

Kategoria 5

Telekomunikacja i „ochrona informacji”

Kategoria 6

Czujniki i lasery

Kategoria 7

Nawigacja i awionika

Kategoria 8

Urządzenia okrętowe

Kategoria 9

Kosmonautyka, aeronautyka, napęd

UWAGI OGÓLNE DO ZAŁĄCZNIKA I:

1.

W przypadku towarów, które są zaprojektowane lub zmodyfikowane do zastosowań wojskowych, należy sprawdzić także odpowiedni wykaz kontrolny uzbrojenia publikowany w danym państwie członkowskim. Odsyłacz, który mówi „ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA”, odnosi się do tych wykazów.

2.

Cel kontroli przewidzianej w niniejszym wykazie nie może być omijany przez eksportowanie jakichkolwiek towarów niepodlegających kontroli (łącznie z instalacjami) zawierających jeden lub więcej składników podlegających kontroli, gdy kontrolowany składnik lub składniki są zasadniczymi elementami tych towarów i możliwe jest ich wydzielenie lub zastosowanie do innych celów.

Przy rozstrzyganiu, czy kontrolowany składnik lub części składniki mają być uważane za elementy zasadnicze, konieczne jest rozważenie czynników: ilości, wartości, zawartości technologicznego know–how i innych szczególnych okoliczności, które mogą zdecydować, że kontrolowany składnik lub składniki są zasadniczymi elementami dostarczanych towarów.

3.

Towary wymienione w niniejszym wykazie obejmują zarówno towary nowe, jak i używane.

UWAGA DO TECHNOLOGII JĄDROWEJ (UdTJ):

(Czytać łącznie z grupą E kategorii 0)

„Technologia” bezpośrednio związana z którymikolwiek towarami wymienionymi w kategorii 0 objęta jest kontrolą zgodnie z postanowieniami kategorii 0.

„Technologia”, która jest „niezbędna” do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów objętych kontrolą, pozostaje pod taką samą kontrolą nawet wtedy, gdy może być stosowana do towarów nieobjętych taką kontrolą.

Zgoda na wywóz określonych towarów upoważnia również do wywozu do tego samego użytkownika minimalnej „technologii” wymaganej dla zainstalowania, eksploatacji, utrzymania i naprawy tych towarów.

Kontrole transferu „technologii” nie mają zastosowania do informacji „będących własnością publiczną” lub związanych z „podstawowymi badaniami naukowymi”.

UWAGA OGÓLNA DO TECHNOLOGII (UOdT):

(Czytać łącznie z grupą E kategorii od 1 do 9)

Wywóz „technologii”, która jest „niezbędna” do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów wymienionych w kategoriach od 1 do 9, podlega kontroli na warunkach podanych w każdej z tych kategorii.

„Technologia”, która jest „niezbędna” do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów objętych kontrolą, pozostaje pod taką samą kontrolą nawet wtedy, gdy może być stosowana do towarów nieobjętych taką kontrolą.

Kontrolą nie obejmuje się minimalnej „technologii” wymaganej do zainstalowania, eksploatacji, utrzymania i naprawy towarów niekontrolowanych lub takich, które uzyskały odrębnie zgodę na wywóz.

Powyższe nie zwalnia od kontroli „technologii” wymienionych w pozycjach 1E002.e., 1E002.f., 8E002.a. i 8E002.b.

Kontrola transferu „technologii” nie ma zastosowania do informacji „będących własnością publiczną”, związanych z „podstawowymi badaniami naukowymi” lub minimum informacji koniecznych przy składaniu wniosków patentowych.

UWAGA OGÓLNA DO OPROGRAMOWANIA (UOdO):

(Niniejsza uwaga jest nadrzędna w stosunku do kontroli określonych w grupie D kategorii od 0 do 9.)

Kategorie 0 do 9 niniejszego wykazu nie obejmują kontrolą „oprogramowania”, które jest:

a.

ogólnie dostępne poprzez:

1.

sprzedaż gotowego oprogramowania w punktach sprzedaży detalicznej bez żadnych ograniczeń w wyniku:

a.

bezpośrednich transakcji sprzedaży;

b.

transakcji realizowanych na zamówienie pocztowe;

c.

transakcji zawieranych drogą elektroniczną; lub

d.

transakcji realizowanych na zamówienie telefoniczne; oraz

2.

przygotowanie do samodzielnej instalacji przez użytkownika bez konieczności dalszej znacznej pomocy ze strony sprzedawcy; lub

N.B. Punkt a. uwagi ogólnej do oprogramowania nie zwalnia od kontroli „oprogramowania” wymienionego w kategorii 5 — część 2 („Bezpieczeństwo informacji”).

b.

uznawane za „będące własnością publiczną”.

DEFINICJE TERMINÓW UŻYWANYCH W NINIEJSZYM ZAŁĄCZNIKU:

Definicje terminów w ‧cudzysłowie pojedynczym‧ podano w uwadze technicznej do odpowiedniej pozycji.

Definicje terminów w „cudzysłowie podwójnym” są następujące:

Odnośniki do kategorii podano w nawiasach po zdefiniowanym terminie.

 

„Adaptacyjny dynamiczny wybór trasy” (5) Automatyczna zmiana trasy ruchu na podstawie odbieranych i analizowanych informacji o bieżących warunkach w sieci.

Nie dotyczy to przypadków decyzji o zmianie trasy podejmowanych na podstawie określonych wcześniej informacji.

 

„Algorytm asymetryczny” (5) Algorytm kryptograficzny, w którym stosuje się różne, powiązane matematycznie, klucze do szyfrowania i deszyfrowania.

Powszechnym zastosowaniem „algorytmu asymetrycznego” jest zarządzanie kluczami.

 

„Algorytm symetryczny” (5) Algorytm kryptograficzny, w którym stosuje się identyczne klucze do szyfrowania i deszyfrowania.

Powszechnym zastosowaniem „algorytmu symetrycznego” jest utajnianie danych.

 

„Analizatory sygnałów” (3) Urządzenia do pomiaru i pokazywania podstawowych parametrów sygnałów o jednej częstotliwości, będących składowymi sygnałów wieloczęstotliwościowych.

 

„Analizatory sygnałów dynamicznych” (3) „Analizatory sygnałów”, w których zastosowano techniki cyfrowego próbkowania i przekształcania w celu utworzenia obrazu widma Fouriera danej postaci fali, łącznie z informacjami o jej amplitudzie i fazie.

Zob. także „Analizatory sygnałów”

 

„APP” (4) — zob. „Skorygowana wydajność szczytowa”.

 

„Atomizacja gazowa” (1) Proces rozpylania strumienia stopionego metalu na kropelki o średnicy 500 mikrometrów lub mniejszej za pomocą strumienia gazu o wysokim ciśnieniu.

 

„Atomizacja próżniowa” (1) Proces rozpylania strumienia stopionego metalu na kropelki o średnicy 500 mikrometrów lub mniejszej poprzez szybkie uwolnienie rozpuszczonego gazu w warunkach podciśnienia.

 

„Atomizacja rotacyjna” (1) Proces rozpylania strumienia lub jeziorka stopionego metalu na kropelki o średnicy 500 mikrometrów lub mniejszej za pomocą siły odśrodkowej.

 

„Automatyczne śledzenie celu” (6) Technika przetwarzania umożliwiająca automatyczne określanie i podawanie na wyjściu w czasie rzeczywistym ekstrapolowanej wartości najbardziej prawdopodobnego położenia celu.

 

„Bezpilotowy statek powietrzny” („UAV”) (9) Każdy statek powietrzny zdolny do wzniesienia się w powietrze i kontynuowania kontrolowanego lotu i nawigacji bez obecności ludzi na pokładzie.

 

„Bicie promieniowe” (odchylenie od właściwego ruchu) (2) Promieniowe przemieszczenie głównego wrzeciona w ciągu jednego obrotu, mierzone w płaszczyźnie prostopadłej do osi wrzeciona w punkcie znajdującym się na zewnętrznej lub wewnętrznej badanej powierzchni obrotowej. (Zob.: ISO 230 część 1–1986, paragraf 5.61).

 

„Bicie osiowe” (2) Przemieszczenie osiowe wrzeciona głównego podczas jednego obrotu, mierzone w płaszczyźnie prostopadłej do czoła wrzeciona, w punkcie sąsiadującym z obwodem czoła wrzeciona (Zob.: ISO 230 Część 1–1986, paragraf 5.63).

 

„Bezpośrednie wytłaczanie hydrauliczne” (2) Technika odkształcania, w której stosowana jest napełniona płynem odkształcalna poduszka, działająca bezpośrednio na powierzchnię obrabianego przedmiotu.

 

„Będące własnością publiczną” (UOdT UdTJ UOdO) W odniesieniu do niniejszego dokumentu oznacza „technologię” lub „oprogramowanie” dostępne bez żadnych ograniczeń co do ich dalszego rozpowszechniania (ograniczenia wynikające z praw autorskich nie wykluczają uznania „technologii” lub „oprogramowania” za „będące własnością publiczną”).

 

„Całkowicie autonomiczny system cyfrowego sterowania silnikami” („FADEC”) (7, 9) Elektroniczny system sterowania turbiną gazową lub silnikami o złożonym cyklu, wykorzystujący komputer cyfrowy do kontroli parametrów niezbędnych do regulacji siły ciągu silnika lub mocy wyjściowej na wale w całym zakresie pracy silnika, od początku dozowania paliwa do odcięcia jego dopływu.

 

„Całkowita gęstość prądu” (3) Całkowita liczba amperozwojów w cewce (tj. suma liczby zwojów pomnożona przez maksymalne natężenie prądu przenoszone przez każdy zwój) podzielona przez całkowity przekrój poprzeczny cewki (składającej się z włókienek nadprzewodzących, matrycy metalowej, w której osadzone są włókienka nadprzewodzące, materiału stanowiącego obudowę, kanałów chłodzących itp.).

 

„Całkowita szybkość transmisji danych cyfrowych” (5) Liczba bitów, łącznie z bitami kodowymi linii, bitami nieinformacyjnymi i podobnymi, przepływających w jednostce czasu pomiędzy odpowiednimi urządzeniami w cyfrowym systemie transmisji.

Zob. także „szybkość przesyłania danych cyfrowych”.

 

„CE” — zob. „Element obliczeniowy”.

 

„Chwilowa szerokość pasma” (3, 5, 7) Szerokość pasma, w którym moc wyjściowa pozostaje na stałym poziomie z dokładnością do 3 dB bez regulacji innych parametrów roboczych.

 

„Cyrkulacyjne układy równoważenia momentu lub cyrkulacyjne układy sterowania kierunkiem” (7) Układy, w których przepływ powietrza wokół powierzchni aerodynamicznych jest wykorzystywany do zwiększenia powstających na nich sił lub do kierowania nimi.

 

„Cywilny statek powietrzny” (1, 7, 9) „Statki powietrzne” wymienione i określone przez organy lotnictwa cywilnego w podawanych do wiadomości publicznej wykazach świadectw zdatności do lotu jako zdatne do użytkowania do komercyjnych celów cywilnych na liniach wewnętrznych i zewnętrznych lub do legalnych celów cywilnych, prywatnych lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zob. również „statek powietrzny”.

 

„Czas przełączania częstotliwości” (3, 5) Maksymalny czas (tj. opóźnienie), jakiego potrzebuje sygnał przy przełączaniu się z jednej wybranej częstotliwości wyjściowej na inną, żeby osiągnąć:

a.

Częstotliwość różniącą się o 100 Hz od częstotliwości końcowej;

b.

Poziom wyjściowy różniący się o 1 dB od końcowego poziomu wyjściowego.

 

„Czas trwania impulsu” (6) Czas trwania impulsu „lasera” mierzony na poziomie połowy natężenia pełnej szerokości (FWHI).

 

„Czas trwania emisji lasera” (6) Czas, w którym „laser” emituje promieniowanie „lasera”, który dla „laserów impulsowych” oznacza czas emitowania pojedynczego impulsu lub serii kolejnych impulsów.

 

„Czas ustalania” (3) Podczas przełączania przetwornika z jednego poziomu na drugi czas potrzebny do otrzymania na wyjściu wartości różniącej się o połowę bitu od wartości końcowej.

 

„Dokładność” (2, 6) Zazwyczaj określana w kategoriach niedokładności; jest to maksymalne odchylenie, dodatnie lub ujemne, danej wartości od uznanej wartości standardowej lub prawdziwej.

 

„Element obliczeniowy” („CE”) (4) Najmniejsza jednostka obliczeniowa, której działanie daje wynik arytmetyczny lub logiczny.

 

„Element o podstawowym znaczeniu” (4) W odniesieniu do kategorii 4, dany element jest „elementem o podstawowym znaczeniu”, jeżeli wartość jego wymiany stanowi ponad 35 % całkowitej wartości systemu, w którego skład wchodzi. Wartość elementu jest ceną płaconą za element przez producenta systemu lub przez firmę montującą system. Wartość całkowita jest zwykłą ceną sprzedaży osobom postronnym w miejscu produkcji lub w miejscu przygotowywania wysyłek towarów.

 

„FADEC” — zob. „Całkowicie autonomiczny system cyfrowego sterowania silnikami”.

 

„Formowanie ekstrakcyjne z fazy stopionej” (1) Technika ‧gwałtownego krzepnięcia‧ i ekstrahowania wyrobu stopowego podobnego do wstęgi, polegająca na zanurzaniu krótkiego odcinka wirującego ochłodzonego bloku w wannie stopionego stopu metalowego.

‧Gwałtowne krzepnięcie‧: krzepnięcie stopionego materiału podczas chłodzenia z szybkością powyżej 1 000 K/s.

 

„Formowanie rotacyjne z fazy stopionej” (1) Technika „gwałtownego krzepnięcia” polegająca na uderzaniu strumienia stopionego metalu w wirujący chłodzony blok, wskutek czego powstaje wyrób w postaci płatków, wstęgi lub pręcików.

‧Gwałtowne krzepnięcie‧: krzepnięcie roztopionego materiału podczas chłodzenia z szybkością powyżej 1 000 K/s.

 

„Formowanie w stanie nadplastycznym” (1, 2) Technika odkształcania termicznego metali, których wydłużenie całkowite do zerwania, mierzone w temperaturze pokojowej tradycyjnymi technikami badania wytrzymałości na rozciąganie, w normalnych warunkach, jest bardzo małe (poniżej 20 %); jej celem jest co najmniej dwukrotne powiększenie tych wartości podczas obróbki.

 

„Gęstość zastępcza” (6) Masa elementu optycznego na jednostkę pola powierzchni optycznej rzutowanej na powierzchnię optyczną.

 

„Gram efektywny” (0, 1) „Gram efektywny”„specjalnego materiału rozszczepialnego” oznacza:

 

dla izotopów plutonu i uranu–233 — masę izotopu w gramach;

 

dla uranu wzbogaconego do poziomu 1 % lub więcej izotopu uranu–235 — masę pierwiastka w gramach pomnożoną przez kwadrat jego wzbogacenia wyrażonego w postaci ułamka dziesiętnego udziału wagowego izotopu U–235;

 

dla uranu wzbogaconego w izotop uranu–235 do poziomu poniżej 1 procenta — masę pierwiastka w gramach pomnożoną przez 0,0001;

 

„Hybrydowy układ scalony” (3) Dowolne połączenie układu(-ów) scalonego(-ych) lub układu scalonego z ‧elementami układu‧ lub ‧składnikami dyskretnymi‧ połączonymi ze sobą w celu realizacji określonej(-ych) funkcji, mające wszystkie wymienione poniżej cechy:

a.

Posiada co najmniej jedno urządzenie nieobudowane;

b.

Zastosowano w nim typowe metody łączenia stosowane podczas produkcji układów scalonych;

c.

Można je wymieniać tylko w całości;

d.

W normalnych warunkach nie można go rozmontować.

N.B. 1: ‧Element układu‧: pojedyncza czynna lub bierna funkcjonalna część układu elektronicznego, na przykład jedna dioda, jeden tranzystor, jeden rezystor, jeden kondensator itp.

N.B. 2: ‧Składnik dyskretny‧: ‧element układu‧ w oddzielnej obudowie z własnymi końcówkami wyjściowymi.

 

„Immunotoksyna” (1) Koniugat jednokomórkowego przeciwciała monoklonalnego i „toksyny” lub „podjednostki toksyny”, który wpływa selektywnie na komórki chorobowo zmienione.

 

„Instalacje do naprowadzania” (7) Systemy scalające proces pomiaru i obliczania położenia pojazdu i jego prędkości (tj. nawigację) z obliczeniami i wysyłaniem poleceń do systemów sterowania lotem pojazdu w celu skorygowania jego toru lotu.

 

„Instalacje produkcyjne” (7 9) Sprzęt i specjalnie do niego opracowane oprogramowanie, wbudowane w instalacje w celu „rozwoju” lub do jednej lub więcej faz „produkcji”.

 

„Inteligentna karta osobista” (5) Karta inteligentna zaopatrzona w mikroukład, lub dokument osobisty przeznaczony do odczytu elektronicznego (np. paszport biometryczny), zaprogramowane do konkretnego zastosowania, bez możliwości przeprogramowania przez użytkownika do jakichkolwiek innych zastosowań.

 

„Izolacja” (9) Pojęcie stosowane do podzespołów silnika rakietowego, tj. osłony, dyszy, wlotów, zamknięć osłon, obejmujące utrwalone lub półutrwalone maty kauczukowe zawierające materiał ogniotrwały lub izolacyjny. Można je również stosować na klatki lub klapy odprężające.

 

„Izolowane żywe kultury” (1) Żywe kultury w postaci uśpionej i w postaci suchych preparatów.

 

„Izostatyczne zagęszczanie na gorąco” (2) Technika ciśnieniowania odlewu w temperaturach powyżej 375 K (102 °C) w zamkniętej formie za pomocą różnych czynników (gaz, ciecz, cząstki stałe itp.), której celem jest wytworzenie jednakowej siły we wszystkich kierunkach w celu zmniejszenia lub wyeliminowania jam wewnętrznych w odlewie.

 

„Kabel” (1) Wiązka „włókien elementarnych”, zazwyczaj uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

 

„Kąt błądzenia losowego” (7) Narastanie błędu kątowego w czasie, spowodowane białym szumem w prędkości kątowej. (IEEE STD 528–2001).

 

„Klasy kosmicznej” (3, 6) Odnosi się do produktów projektowanych, wytwarzanych i testowanych w taki sposób, żeby spełniały specjalne wymagania elektryczne, mechaniczne lub środowiskowe, związane z ich stosowaniem podczas wystrzeliwania i wykorzystywania satelitów lub urządzeń latających na dużych wysokościach, od 100 km wzwyż.

 

„Kod wynikowy” (9) Sprzętowo wykonywalna postać wygodnego wyrażenia jednego lub większej liczby procesów („kod źródłowy” (język źródłowy)), które zostały przetworzone przez system programowania.

 

„Kod źródłowy (lub język źródłowy)” (4, 6, 7, 9) Wygodny sposób wyrażenia jednego lub kilku procesów, który może być przekształcony przez system programowania w postać dającą się wykonać na urządzeniu („kod wynikowy” (lub język wynikowy)).

 

„Kompleksowe sterowanie lotem” (7) Automatyczne sterowanie zmiennymi stanu „statku powietrznego” i toru lotu dla zrealizowania zadania bojowego odpowiednio do zmian w czasie rzeczywistym danych dotyczących celu, zagrożeń lub innych „statków powietrznych”.

 

„Kompresja impulsów” (6) Kodowanie i przetwarzanie długiego impulsowego sygnału radarowego na krótki, przy zachowaniu korzyści wynikających z wysokiej energii impulsu.

 

„Komputer cyfrowy” (4, 5) Urządzenie zdolne do wykonywania, w postaci jednej lub kilku zmiennych dyskretnych, wszystkich poniższych funkcji:

a.

Przyjmowanie danych;

b.

Zapamiętywanie danych lub instrukcji na trwałych lub nietrwałych (zapis usuwalny) urządzeniach pamięciowych;

c.

Przetwarzanie danych za pomocą zapamiętanej sekwencji instrukcji, którą można modyfikować;

d.

Generowanie danych wyjściowych.

Modyfikacje zapamiętanej sekwencji instrukcji dotyczą wymiany trwałych urządzeń pamięciowych, ale nie fizycznych zmian przewodów lub połączeń.

 

„Komputer hybrydowy” (4) Urządzenie zdolne do wykonywania wszystkich poniższych czynności:

a.

Przyjmowanie danych;

b.

Przetwarzanie danych, zarówno w postaci analogowej, jak i cyfrowej;

c.

Generowanie danych wyjściowych.

 

„Komputer neuronowy” (4) Urządzenie obliczeniowe zaprojektowane lub zmodyfikowane z przeznaczeniem do naśladowania działalności neuronu lub zbioru neuronów, tj. urządzenie obliczeniowe wyróżniające się możliwością sprzętowego modulowania znaczenia i liczby połączeń pomiędzy wieloma elementami obliczeniowymi w oparciu o poprzednie dane.

 

„Komputer optyczny” (4) Komputer zaprojektowany lub zmodyfikowany z przeznaczeniem do używania światła jako nośnika danych oraz taki, którego elementy obliczeniowo–logiczne działają bezpośrednio na sprzężonych urządzeniach optycznych.

 

„Komputer z dynamiczną modyfikacją tablic” (4) Komputer, w którym przepływ i modyfikacja danych są dynamicznie sterowane przez użytkownika na poziomie bramek logicznych.

 

„Komutacja optyczna” (5) Przekazywanie lub komutacja sygnałów w postaci optycznej bez przetwarzania na sygnały elektryczne.

 

„Krąg Równego Prawdopodobieństwa” (CEP) (7) Jest to miara dokładności wyrażana jako promień okręgu ze środkiem w miejscu znajdowania się celu, w który wpada 50 % ładunków użytecznych, przy określonym zasięgu.

 

„Kryptografia” (5) Dziedzina wiedzy zajmująca się zasadami, narzędziami i metodami przekształcania danych w celu ukrycia zawartych w nich informacji, zapobiegania możliwości niepostrzeżonego ich modyfikowania lub uniemożliwienia dostępu do nich osobom niepowołanym. „Kryptografia” ogranicza się do przekształcania informacji za pomocą jednego lub większej liczby ‧tajnych parametrów‧ (np. szyfrów) lub związanego z tym zarządzania kluczami.

„Tajny parametr”: wartość stała lub klucz trzymany w tajemnicy przed osobami postronnymi lub znany wyłącznie pewnej grupie osób.

 

„Kryptografia kwantowa” (5) Grupa technik pozwalających uzyskiwać wspólny klucz do celów „kryptografii” poprzez pomiar własności kwantowych układu fizycznego (w tym własności fizycznych jawnie zależnych od praw optyki kwantowej, kwantowej teorii pola lub elektrodynamiki kwantowej).

 

„Laser” (0, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9) Zespół elementów wytwarzający wiązkę światła spójnego zarówno w przestrzeni, jak i w czasie, wzmocnioną za pomocą stymulowanej emisji promieniowania.

Zob. również:

 

„Laser chemiczny”,

 

„Laser z modulowaną dobrocią”,

 

„Laser o super wysokiej mocy”,

 

„Laser z przekazaniem energii”,

 

„Laser chemiczny” (6) „Laser”, w którym wzbudzanie czynnika następuje za pomocą energii pochodzącej z reakcji chemicznej.

 

„Laser impulsowy” (6) „Laser”, w którym „czas trwania impulsu” jest równy lub mniejszy niż 0,25 s.

 

„Laser z modulowaną dobrocią” (6) „Laser”, którego energia gromadzona w postaci odwrócenia obsadzeń lub w rezonatorze optycznym jest następnie emitowana w postaci impulsu.

 

„Laser o fali ciągłej” (6) „Laser” dający nominalnie stałą energię wyjściową w czasie dłuższym niż 0,25 s.

 

„Laser o super wysokiej mocy” („SUPL.”) (6) „Laser”, który może dostarczyć energię wyjściową (całkowitą lub częściową) powyżej 1 kJ w ciągu 50 ms lub taki, którego moc przeciętna lub moc w przypadku fali ciągłej wynosi powyżej 20 kW.

 

„Laser z przekazaniem energii” (6) „Laser”, w którym czynnik emitujący promieniowanie laserowe jest wzbudzany dzięki transferowi energii wskutek zderzeń atomów lub molekuł, niebiorących udziału w akcji laserowej, z atomami lub molekułami czynnika emitującego promieniowanie laserowe.

 

„Liniowość” (2) „Liniowość” (zazwyczaj określana w kategoriach nieliniowości) stanowi maksymalne odchylenie parametru rzeczywistego (przeciętnej wartości górnego i dolnego odczytu na skali), w kierunku dodatnim lub ujemnym, od linii prostej poprowadzonej w taki sposób, żeby maksymalne odchylenia zostały wyrównane i zminimalizowane.

 

„Łączność kanałowa” (5) Metoda przesyłania sygnałów, w której pojedynczy kanał pomiędzy centralami telefonicznymi przenosi, za pomocą komunikatów etykietowanych, informacje sygnałowe dotyczące wielu układów lub rozmów oraz inne informacje, np. stosowane do obsługi sieci.

 

„Magnetometry” (6) Przyrządy do wykrywania pól magnetycznych źródeł zewnętrznych względem przyrządu pomiarowego. Składają się z pojedynczego czujnika pola magnetycznego i odpowiedniego układu elektronicznego, na którego wyjściu jest wartość mierzonego pola magnetycznego.

 

„Manipulatory” (2) „Manipulatory” obejmują uchwyty, ‧aktywne jednostki oprzyrządowania‧ lub wszelkie inne oprzyrządowanie zamontowane na podstawowej (bazowej) płycie na końcu ramienia manipulacyjnego „robota”.

‧Aktywne jednostki oprzyrządowania‧: urządzenia do przyłożenia mocy napędowej, energii procesowej lub czujnika do przedmiotu obrabianego.

 

„Materiał kompozytowy” (1, 2, 6, 8, 9) „Matryca” oraz dodatkowa faza lub dodatkowe fazy, składające się z cząstek, włókienek, włókien lub dowolnej ich kombinacji, dodawanych w określonym celu lub celach.

 

„Materiały wybuchowe” (1) Stałe, ciekłe lub gazowe substancje lub mieszaniny substancji, które mają za zadanie detonować w charakterze ładunku inicjującego, detonatora pośredniego lub ładunku głównego w głowicach bojowych, w robotach rozbiórkowych lub w innych zastosowaniach.

 

„Materiały odporne na korozyjne działanie UF6” (0) Mogą nimi być miedź, stal nierdzewna, glin, tlenek glinu, stopy glinu, nikiel lub stop zawierający 60 % wagowych lub więcej niklu oraz odporne na działanie UF6 fluorowane polimery węglowodorowe, stosownie do rodzaju procesu separacji.

 

„Materiały włókniste lub włókienkowe” (0, 1, 2, 8) Termin „materiał włóknisty lub włókienkowy” obejmuje następujące pojęcia:

 

„Włókna elementarne” o strukturze ciągłej;

 

„Przędza” i „rowing” o strukturze ciągłej;

 

„Taśmy”, tkaniny, maty i oploty o strukturze bezładnej;

 

Włókna cięte na drobne kawałki, włókna pocięte na dłuższe odcinki oraz spójne maty z włókien;

 

Wiskery, monokrystaliczne lub polikrystaliczne, o dowolnej długości;

 

Pulpa z poliamidu aromatycznego.

 

„Matryca” (1, 2, 8, 9) W zasadzie faza o strukturze ciągłej wypełniająca przestrzeń pomiędzy cząstkami, wiskerami lub włóknami.

 

„Matryca detektorowa płaszczyzny ogniskowej” (6) Płaska warstwa o strukturze liniowej lub dwuwymiarowej lub połączenie takich płaskich warstw, złożonych z oddzielnych elementów detekcyjnych, z elektronicznym urządzeniem odczytującym lub bez, pracująca w płaszczyźnie ogniskowej.

Definicja ta nie obejmuje stosu pojedynczych elementów detekcyjnych ani detektorów dwu–, trzy– lub czteroelementowych, pod warunkiem że w elemencie nie są realizowane opóźnienie ani integracja

 

„Mierniki gradientu magnetycznego” (6) Przyrządy do wykrywania zmian przestrzennych pól magnetycznych ze źródeł zewnętrznych w stosunku do przyrządu pomiarowego. Składają się z wielu „magnetometrów” i przynależnych układów elektronicznych, służących do pomiaru gradientu pola magnetycznego.

Zob. również „Miernik gradientu magnetycznego właściwego”.

 

„Miernik gradientu magnetycznego właściwego” (6) Pojedynczy element do pomiaru gradientu pola magnetycznego oraz związane z nim urządzenia elektroniczne, służący do pomiaru gradientu pola magnetycznego.

Zob. również „Miernik gradientu magnetycznego”.

 

„Mieszanina chemiczna” (1) oznacza produkt stały, płynny lub gazowy składający się z dwóch lub więcej składników, które nie reagują ze sobą w warunkach, w których mieszanina jest przechowywana.

 

„Mieszanie” (1) Mieszanie włókien materiałów termoplastycznych z włóknami materiałów wzmacniających w celu wytworzenia mieszanki włókien wzmacniających z „matrycą”, mającej w całości formę włóknistą.

 

„Mikroorganizmy” (1, 2) Bakterie, wirusy, mikoplazmy, riketsje, chlamydie lub grzyby, naturalne, wzmocnione lub zmodyfikowane, w postaci „izolowanych żywych kultur” lub materiału zawierającego żywe organizmy, który rozmyślnie zaszczepiono lub zakażono takimi kulturami.

 

„Moc szczytowa” (6) Najwyższy poziom mocy osiągany w „czasie trwania emisji lasera”.

 

„Moduł właściwy” (0, 1, 9) Moduł Younga w paskalach (1 paskal = 1 N/m2) podzielony przez ciężar właściwy w N/m3, mierzony w temperaturze (296 ± 2) K ((23 ± 2)°C) i przy wilgotności względnej (50 ± 5)%.

 

„Monolityczny układ scalony” (3) Połączenie ‧elementów obwodu‧ czynnych lub biernych lub obu rodzajów, o następujących cechach charakterystycznych:

a.

jest uformowane techniką dyfuzyjną, technikami implantacyjnymi lub technikami osadzania w pojedynczym półprzewodzącym kawałku materiału, tzw. chipie lub na nim;

b.

można je traktować jak element niepodzielny;

c.

realizuje funkcję(e) obwodu.

‧Element obwodu‧: pojedyncza czynna lub bierna funkcjonalna część układu elektronicznego, taka jak jedna dioda, tranzystor, rezystor, kondensator itp.

 

„Monospektralne czujniki obrazowe” (6) Czujniki pozwalające na zbieranie danych obrazowych z pojedynczego pasma widma dyskretnego.

 

„Możliwość programowania przez użytkownika” (6) Możliwość wprowadzania, modyfikacji lub wymiany „programów” przez użytkownika na innej drodze niż poprzez:

 

a.

Fizyczną modyfikację okablowania lub połączeń;

b.

Ustawianie sterowania funkcjami, w tym wprowadzanie parametrów.

 

„Nadprzewodniki” (1, 3, 6, 8) Materiały: tj. metale, stopy lub związki, które mogą całkowicie stracić swoją oporność, tj. które mogą uzyskać nieskończoną przewodność elektryczną i przewodzić prąd elektryczny o bardzo wysokich natężeniach bez wytwarzania ciepła Joule'a.

„Nadprzewodzący” stan materiału jest indywidualnie scharakteryzowany „temperaturą krytyczną”, krytycznym polem magnetycznym, będącym funkcją temperatury, oraz krytyczną gęstością prądu, która jest funkcją zarówno pola magnetycznego, jak i temperatury.

 

„Nadstopy” (2, 9) Stopy na osnowie niklu, kobaltu lub żelaza o bardzo wysokiej wytrzymałości w porównaniu z innymi stopami serii AISI 300 w temperaturach powyżej 922 K (649 °C), w skrajnych warunkach środowiskowych i eksploatacyjnych.

 

„Nawigacja na bazie danych z wielu źródeł” („DBRN”) (7) Systemy oparte na danych z wielu źródeł uprzednio zmierzonych danych geograficznych zintegrowanych w celu uzyskania dokładnych informacji nawigacyjnych w warunkach dynamicznych. Do źródeł danych należą mapy batymetryczne, mapy nieba, mapy grawitacji, mapy magnetyczne lub trójwymiarowe cyfrowe mapy terenowe.

 

„Niepewność pomiarowa” (2) Parametr charakterystyczny określający, na poziomie ufności 95 %, w jakiej odległości od wartości prawidłowej leży zmienna pomiarowa. W jego skład wchodzą niedające się skorygować odchylenia systematyczne, niedający się skorygować luz oraz odchylenia losowe (Zob.: ISO 10360–2 lub VDI/VDE 2617).

 

„Niezbędne” (UOdT 1–9) W odniesieniu do „technologii” dotyczy tylko tej części „technologii”, która jest szczególnie odpowiedzialna za osiągnięcie lub przekroczenie wartości parametrów, właściwości lub funkcji objętych kontrolą. Taka „niezbędna”„technologia” może być wspólna dla różnych produktów.

 

„Ochrona informacji” (4, 5) Wszystkie środki i funkcje zapewniające dostęp, poufność lub nienaruszalność informacji lub komunikacji, z wyłączeniem środków i funkcji mających zabezpieczać przed wadliwym działaniem. Obejmuje „kryptografię”, ‧kryptoanalizę‧, ochronę przed przypadkowym przekazywaniem sygnałów odnoszących się do tajnych informacji oraz zabezpieczanie komputerów.

‧Kryptoanaliza‧: analiza systemów kryptograficznych lub ich wejść i wyjść w celu uzyskania tajnych informacji lub danych, włączając w to tajne teksty.

 

„Odchylenie położenia kątowego” (2) Maksymalna różnica pomiędzy położeniem kątowym a rzeczywistym, bardzo dokładnie zmierzonym położeniem kątowym po obróceniu stołu montażowego w stosunku do jego położenia początkowego. (Zob.: VDI/VDE 2617, Draft ‧Rotary tables on coordinate measuring machines‧ — Stoły obrotowe współrzędnościowych maszyn pomiarowych).

 

„Odporność na błędy” (4) Zdolność systemu komputerowego, po dowolnym wadliwym zadziałaniu części jego sprzętu lub „oprogramowania”, do dalszego działania bez interwencji człowieka, na danym poziomie usług, zapewniającym: ciągłość działania, zachowanie danych bez ich naruszenia oraz odzyskanie zdolności do działania w określonym czasie.

 

„Opóźnienie sygnału bramki podstawowej” (3) Wartość opóźnienia sygnału odpowiadająca bramce podstawowej, używanej w ‧rodzinie‧„monolitycznych układów scalonych”. Można ją wyznaczyć, dla danej ‧rodziny‧, jako opóźnienie sygnału na bramkę typową w ramach danej ‧rodziny‧ lub jako typowe opóźnienie na bramkę w ramach danej ‧rodziny‧.

 

Nie należy mylić „opóźnienia sygnału bramki podstawowej” z opóźnieniem wyjścia/wejścia złożonego „monolitycznego układu scalonego”.

Do ‧rodziny‧ zalicza się wszystkie układy scalone, których metody produkcji i specyfikacje techniczne, z wyjątkiem ich odpowiednich funkcji, spełniają wszystkie następujące kryteria:

a.

Wspólna architektura sprzętowa i oprogramowania;

b.

Wspólna technologia projektowania i przetwarzania;

c.

Wspólne charakterystyki podstawowe.

 

„Oprogramowanie” (Cała UOdO) Zbiór jednego lub większej liczby „programów” lub ‧mikroprogramów‧, utrwalony na dowolnym materialnym nośniku.

‧Mikroprogram‧ oznacza sekwencję elementarnych instrukcji, przechowywanych w specjalnej pamięci, realizowanych po wprowadzeniu do rejestru instrukcji specjalnej dla niej instrukcji odwołania.

 

„Optyczny układ scalony” (3) „Monolityczny układ scalony” lub „hybrydowy układ scalony”, zaopatrzony w co najmniej jedną część przeznaczoną do działania jako fotoczujnik lub fotoemiter lub do wykonywania funkcji optycznych lub elektrooptycznych.

 

„Optymalizacja toru lotu” (7) Procedura minimalizująca odchylenia od czterowymiarowej (przestrzeń i czas) planowanej trajektorii lotu oparta na zasadzie maksymalizacji osiągów lub efektywności realizacji zadania.

 

„Pamięć operacyjna” (4) Podstawowa pamięć na dane lub instrukcje szybko dostępna dla jednostki centralnej. Składa się z pamięci wewnętrznej „komputera cyfrowego” oraz jednej z dodatkowych pamięci o strukturze hierarchicznej, takich jak pamięć podręczna (cache) lub pamięć dodatkowa z dostępem niesekwencyjnym.

 

„Państwa (nie) będące stronami konwencji o zakazie broni chemicznej” (1) są to te Państwa, w których Konwencja o zakazie rozwijania, produkcji, składowania i stosowania broni chemicznej (nie) weszła w życie (zob. www.opcw.org).

 

„Państwo uczestniczące” (7, 9) Każde z państw uczestniczących w Porozumieniu z Wassenaar. (zob. www.wassenaar.org)

 

„Piksel aktywny” (6, 8) Najmniejszy (pojedynczy) element sieci elementów półprzewodnikowych mający możliwość realizacji funkcji fotoelektrycznych w odpowiedzi na promieniowanie świetlne (elektromagnetyczne).

 

„Pociski rakietowe” (1, 3, 6, 7, 9) Kompletne systemy rakietowe i systemy bezpilotowych statków powietrznych, zdolne do przenoszenia ładunku użytecznego o masie co najmniej 500 kg na odległość co najmniej 300 km.

 

„Podjednostka toksyny” (1) Strukturalnie i funkcjonalnie oddzielny składnik „toksyny”.

 

„Podłoże” (3) Płytka materiału głównego z naniesionymi połączeniami lub bez nich, na której lub wewnątrz której można umieszczać ‧składniki dyskretne‧ lub układy scalone lub oba z nich.

‧'Składnik dyskretny‧: ‧element obwodu‧ w oddzielnej obudowie z własnymi końcówkami wyjściowymi

‧Element obwodu‧: pojedyncza, czynna lub bierna część funkcjonalna układu elektronicznego, taka jak jedna dioda, jeden tranzystor, jeden rezystor, jeden kondensator, itp.

 

„Podstawowe badania naukowe” (UOdT, UdTJ) Prace doświadczalne lub teoretyczne prowadzone głównie w celu uzyskania nowej wiedzy o podstawach danego zjawiska lub obserwowalnych jego efektach, nienakierowane bezpośrednio na konkretne cele lub zadania praktyczne.

 

„Podstawowe sterowanie lotem” (7) Sterowanie stabilnością i manewrowością „statku powietrznego” za pomocą generatorów siły lub momentu, tj. za pomocą aerodynamicznych powierzchni sterujących lub sterowania wektorem ciągu.

 

„Pojazdy lżejsze od powietrza” (9) Balony i statki powietrzne, które są wypełniane gorącym powietrzem lub innymi gazami lżejszymi od powietrza, takimi jak hel lub wodór.

 

„Połączone czujniki radarowe” (6) Co najmniej dwa czujniki radarowe są ze sobą połączone, kiedy wymieniają między sobą informacje w czasie rzeczywistym.

 

„Powtarzalność” (7) Stopień zgodności powtarzanych pomiarów tej samej zmiennej w tych samych warunkach operacyjnych w sytuacji, gdy pomiędzy pomiarami występują zmiany warunków lub przerwy w działaniu (Zob.: IEEE STD 528–2001 (odchylenie standardowe wielkości 1 sigma)).

 

„Półprodukt podłoży” (6) Materiał monolityczny o wymiarach umożliwiających wytworzenie z niego elementów optycznych, takich jak zwierciadła lub okienka optyczne.

 

„Prasy izostatyczne” (2) Urządzenia umożliwiające ciśnieniowanie zamkniętych komór za pomocą różnych czynników roboczych (gazu, cieczy, cząstek stałych, itp.) w celu wytwarzania w komorze we wszystkich kierunkach równych ciśnień na obrabiany element lub materiał.

 

„Preformy włókien węglowych” (1) Uporządkowany układ powlekanych lub niepowlekanych włókien przeznaczony do tworzenia struktur składowych przed użyciem „matrycy” do tworzenia „materiału kompozytowego”.

 

„Produkcja” (Wszystkie UOdT, UdTJ) Wszystkie etapy związane z produkcją, takie jak: prace konstrukcyjne, technologia produkcji, wytwarzanie, scalanie, montaż (składanie), kontrola, testowanie, zapewnienie jakości.

 

„Profile o zmiennej geometrii” (7) Profile, w których zastosowano klapy lub inne płaszczyzny na krawędzi spływu lub sloty lub osadzone przegubowo noski na krawędzi natarcia, którymi można sterować w locie.

 

„Program” (2, 6) Sekwencja instrukcji do realizacji procesu, mająca postać wykonywalną lub dająca się przekształcić na wykonywalną przez komputer elektroniczny.

 

„Przeciętna moc wyjściowa” (6) Całkowita energia wyjściowa „lasera” wyrażona w dżulach podzielona przez „czas trwania emisji lasera” w sekundach.

 

„Przestrajalność” (6) Zdolność „lasera” do wytwarzania ciągłego sygnału wyjściowego we wszystkich długościach fal w przedziale kilku przejść „laserowych”. „Laser” z selekcją liniową wytwarza dyskretne długości fal w ramach jednego przejścia „laserowego” i nie jest uważany za „przestrajalny”.

 

„Przetwarzanie sygnałów” (3, 4, 5, 6) Przetwarzanie sygnałów zawierających informacje, uzyskanych ze źródeł zewnętrznych, za pomocą takich algorytmów, jak kompresja czasu, filtrowanie, ekstrahowanie, selekcja, korelacja, splatanie lub przemieszczanie pomiędzy domenami (np. za pomocą szybkiej transformaty Fouriera lub transformaty Walsha).

 

„Przetwarzanie w czasie rzeczywistym” (6, 7) Przetwarzanie danych przez system komputerowy, zapewniające żądany poziom realizacji zadań w funkcji dostępnych środków, w gwarantowanym czasie odpowiedzi, bez względu na obciążenie systemu, kiedy jest on stymulowany przez wydarzenia zewnętrzne.

 

„Przetworniki ciśnienia” (2) Urządzenia przetwarzające wyniki pomiaru ciśnienia na sygnał elektryczny.

 

„Przędza” (1) Wiązka skręconych ‧skrętek‧.

‧Skrętka‧ oznacza wiązkę „włókien elementarnych” (zazwyczaj ponad 200) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

 

‧Przydzielone przez ITU‧ (3, 5) oznacza przydział pasm częstotliwości zgodnie z Przepisami Radiowymi ITU (International Telecommunication Union — Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej) dla służb podstawowych, dopuszczonych i pomocniczych.

Nie obejmuje kontrolą przydziałów dodatkowych i alternatywnych.

„Przystosowany do użycia w działaniach wojennych” (1) Dowolna modyfikacja lub dobór (np. zmiana czystości, dopuszczalnego okresu magazynowania, agresywności, charakterystyki propagacji lub odporności na promieniowanie nadfioletowe), których celem jest wzmocnienie efektów wywoływania strat w ludności lub zwierzętach, unieszkodliwiania sprzętu lub powodowania strat w uprawach rolnych lub środowisku.

 

„Radar o rozproszonym widmie” (6) (Zob. „Rozproszone widmo radarowe”).

 

„Reaktor jądrowy” (0) Kompletny reaktor zdolny do pracy w taki sposób, żeby mogła w nim przebiegać kontrolowana, samopodtrzymująca się reakcja łańcuchowa rozszczepiania. „Reaktor jądrowy” obejmuje wszystkie obiekty znajdujące się wewnątrz zbiornika reaktora lub bezpośrednio przymocowane do niego, wyposażenie sterujące poziomem mocy w rdzeniu oraz elementy, które zazwyczaj zawierają chłodziwo pierwotne rdzenia reaktora lub wchodzą z nim w bezpośrednią styczność lub sterują nim.

 

„Robot” (2, 8) Mechanizm manipulacyjny poruszający się po ścieżce ciągłej lub od punktu do punktu, mogący korzystać z „czujników” i mający wszystkie następujące cechy:

a)

jest wielofunkcyjny;

b)

ma możliwość ustawiania w odpowiednim położeniu lub orientowania przestrzennego materiałów, części, narzędzi lub urządzeń specjalnych poprzez wykonywanie zmiennych ruchów w przestrzeni trójwymiarowej;

c)

jest wyposażony w trzy lub większą liczbę mechanizmów wspomagających, m.in. silników krokowych, pracujących w obwodzie zamkniętym lub otwartym; oraz

d)

ma „możliwość programowania przez użytkownika” metodą uczenia/odtwarzania lub za pomocą komputera elektronicznego, który może być programowanym sterownikiem logicznym, tj. bez ingerencji mechanicznej.

Niniejsza definicja nie obejmuje kontrolą następujących urządzeń:

1.

Mechanizmów poruszanych wyłącznie ręcznie lub zdalnie przez operatora;

2.

Mechanizmów manipulacyjnych o ustalonej sekwencji ruchów, będących urządzeniami zautomatyzowanymi, realizującymi zaprogramowane mechanicznie, z góry ustalone ruchy. Program jest ograniczony mechanicznie za pomocą ustalonych ograniczników, np. sworzni lub krzywek. Kolejność ruchów oraz wybór drogi lub kątów nie są zmienne ani zmienialne za pomocą środków mechanicznych, elektronicznych lub elektrycznych.

3.

Mechanicznie sterowanych mechanizmów manipulacyjnych o zmiennej sekwencji ruchów, będących urządzeniami zautomatyzowanymi, realizującymi zaprogramowane mechanicznie, z góry ustalone ruchy. Program jest ograniczony mechanicznie za pomocą ustalonych, choć nastawnych, ograniczników, np. sworzni lub krzywek. Kolejność ruchów oraz wybór drogi lub kątów są zmienne w ramach ustalonego schematu programowego. Zmian lub modyfikacji schematu programowego (np. zmiany kołków lub wymiany krzywek) w jednej lub kilku osiach współrzędnych dokonuje się wyłącznie na drodze działań mechanicznych;

4.

Mechanizmów manipulacyjnych bez wspomagania, o zmiennej sekwencji ruchów, będących urządzeniami zautomatyzowanymi, realizującymi zaprogramowane mechanicznie ruchy. Program jest zmienny, ale sekwencja jest realizowana wyłącznie za pomocą sygnału binarnego z elektrycznych urządzeń binarnych o ustalonym mechanicznie położeniu lub nastawnych ograniczników;

5.

Żurawi do stertowania, definiowanych jako systemy manipulatorów działające w kartezjańskim układzie współrzędnych, produkowanych jako integralne części pionowych zespołów do silosów, i służące douzyskiwania dostępu do zawartości tych silosów w celu składowania lub wyjmowania.

 

„Rowing” (1) Wiązka (zazwyczaj 12–120 szt.) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle ‧skrętek‧.

‧Skrętka‧ oznacza wiązkę „włókien elementarnych” (zazwyczaj ponad 200) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

 

„Rozdrabnianie” (1) Przeprowadzanie materiału w postać drobnocząstkową przez zgniatanie lub mielenie.

 

„Rozdzielczość” (2) Najmniejsza działka urządzenia pomiarowego; w przyrządach cyfrowych jest to najmniej znaczący bit (Zob.: ANSI B–89.1.12).

 

„Rozproszone widmo radarowe” (6) Dowolna technika modulacji służąca do rozpraszania energii sygnału o stosunkowo wąskim paśmie częstotliwości na dużo szersze pasmo częstotliwości, za pomocą kodowania losowego lub pseudolosowego.

 

„Rozrzucanie częstotliwości” (frequency hopping) (5) Forma „rozproszenia widma” polegająca na krokowo–dyskretnej zmianie częstotliwości nośnej pojedynczego kanału telekomunikacyjnego, w sposób losowy lub pseudolosowy.

 

„Rozrzucone geograficznie” (6) Odnosi się do przypadku, kiedy każdy element znajduje się w odległości większej niż 1500 m od innego w dowolnym kierunku. Czujniki ruchome są zawsze traktowane jako „rozrzucone geograficznie”.

 

„Rozwój” (Wszystkie UOdT, UdTJ) Odnosi się do wszystkich etapów poprzedzających produkcję seryjną, takich jak: projektowanie, badania projektowe, analiza projektowa, koncepcja projektowania, montaż i testowanie prototypów, plany produkcji pilotowej, dane projektowe, proces przetwarzania danych projektowych w produkt, projektowanie konfiguracji, projektowanie montażu całościowego, rozplanowanie.

 

„Ruchliwość częstotliwości w radarach” (6) Dowolna technika zmiany, wg sekwencji pseudolosowej, częstotliwości nośnej impulsowego nadajnika radarowego pomiędzy impulsami lub pomiędzy grupami impulsów, o wartość równą lub większą od szerokości pasma impulsu.

 

„SHPL” — zob. „Laser o super wysokiej mocy”.

 

„Sieć lokalna” (4, 5) System przesyłania danych mający wszystkie następujące cechy:

a.

Umożliwiający bezpośrednie połączenie ze sobą dowolnej liczby niezależnych ‧urządzeń do przetwarzania danych‧;

b.

Ograniczony w sensie geograficznym do pewnego obszaru o umiarkowanym zasięgu (np. biurowiec, zakład, miasteczko studenckie, magazyn).

‧Urządzenie do przetwarzania danych‧: urządzenie mające możliwość nadawania lub odbierania ciągów informacji cyfrowych.

 

„Sieć osobista” (5) System przesyłania danych mający wszystkie następujące cechy:

a.

Umożliwiający bezpośrednie połączenie ze sobą dowolnej liczby niezależnych ‧urządzeń do przetwarzania danych‧;

b.

Ograniczony do łączności między urządzeniami w bezpośrednim sąsiedztwie osoby fizycznej lub kontrolera urządzeń (np. pojedyncze pomieszczenie, biuro lub samochód).

Uwaga techniczna:

‧Urządzenie do przetwarzania danych‧: urządzenie mające możliwość nadawania lub odbierania ciągów informacji cyfrowych.

 

„Skorygowana wydajność szczytowa” (4) Skorygowana największa prędkość, z jaką „komputery cyfrowe” wykonują zmiennoprzecinkowe operacje dodawania i mnożenia na liczbach 64–bitowych lub dłuższych; wyraża się w teraflopsach ważonych (WT), jednostkach wynoszących 1012 skorygowanych operacji zmiennoprzecinkowych na sekundę.

Zob. Kategoria 4, uwaga techniczna.

 

„Statek powietrzny” (1, 7, 9) Stałopłat, statek z obrotowymi skrzydłami, wiropłat (helikopter), statek ze zmiennym wirnikiem lub zmiennopłat.

Zob. również „cywilny statek powietrzny”.

 

„Specjalny materiał rozszczepialny” (0) „Specjalny materiał rozszczepialny” oznacza pluton–239, uran–233, „uran wzbogacony w izotopy 235 lub 233” oraz dowolne zawierające je materiały.

 

„Stabilność” (7) Odchylenie standardowe (1 sigma) zmienności danego parametru od jego wartości wzorcowej zmierzonej w ustalonych warunkach temperaturowych. Można ją wyrażać w funkcji czasu.

 

„Stała czasowa” (6) Czas, który upływa od pojawienia się bodźca świetlnego do momentu, kiedy prąd wzrośnie do wartości równej wielkości końcowej pomnożonej przez 1–1/e (tj. 63 % wartości końcowej).

 

„Stapianie mechaniczne” (1) Technika wykonywania stopów polegająca na mechanicznym łączeniu, kruszeniu i ponownym łączeniu sproszkowanych pierwiastków i głównego składnika stopowego. Przez dodawanie odpowiednich proszków można wprowadzać do stopu cząstki niemetaliczne.

 

„Statek kosmiczny” (7, 9) Czynne i bierne satelity i sondy kosmiczne.

 

„Sterowanie kształtowe” (2) Co najmniej dwa ruchy „sterowane numerycznie”, realizowane zgodnie z instrukcjami określającymi następne położenie oraz potrzebne do osiągnięcia tego położenia prędkości posuwów. Prędkości posuwów nie są jednakowe, wskutek czego powstaje wymagany kształt (Zob. ISO/DIS 2806–1980).

 

„Sterowanie numeryczne” (2) Automatyczne sterowanie procesem wykonywane przez urządzenie korzystające z danych numerycznych zazwyczaj wprowadzanych podczas realizacji operacji (Zob. ISO 2382).

 

„Sterowanie mocą” (7) Zmiana mocy sygnału nadawanego przez wysokościomierz w taki sposób, żeby moc odbierana w „statku powietrznym” na danej wysokości była zawsze na minimalnym poziomie niezbędnym do określenia wysokości.

 

„Sterowany elektronicznie układ antenowy fazowany” (5, 6) Antena kształtująca wiązkę za pomocą sprzężenia fazowego, tj. kierunek wiązki jest utrzymywany za pomocą elementów promieniujących o złożonych współczynnikach wzbudzenia, przy czym kierunek takiej wiązki (azymut i (lub) podniesienie kątowe) można zmieniać za pomocą sygnału elektrycznego, zarówno dla nadawania, jak i odbioru.

 

„Sterownik dostępu do sieci” (4) Interfejs fizyczny do sieci rozproszonej. Używa się w nim wspólnego nośnika działającego z taką samą „szybkością przesyłania danych cyfrowych” w systemie transmisji z arbitrażem (np. w sensie znacznika lub nośnika). Niezależnie od innych wybiera on adresowane do niego pakiety z danymi lub grupami danych (np. IEEE 802). Jest to zespół, który może być wbudowany w komputer lub urządzenie telekomunikacyjne, z zadaniem zapewniania dostępu do łączy telekomunikacyjnych.

 

„Sterownik toru telekomunikacyjnego” (5) Interfejs fizyczny sterujący przepływem cyfrowych informacji synchronicznych lub asynchronicznych. Jest to zespół, który może być wbudowany w komputer lub urządzenie telekomunikacyjne, z zadaniem zapewniania dostępu do łączy telekomunikacyjnych.

 

„Stół obrotowo–przechylny” (2) Stół umożliwiający obracanie i przechylanie obrabianego przedmiotu względem dwóch osi nierównoległych, które mogą być równocześnie koordynowane, co umożliwia „sterowanie kształtowe”.

 

„Syntetyzator częstotliwości” (3) Dowolny rodzaj źródła częstotliwości lub generatora sygnałów, bez względu na stosowaną technikę, zapewniający uzyskanie wielu równoczesnych lub naprzemiennych częstotliwości wyjściowych z jednego lub kilku wyjść, uzyskanych z mniejszej liczby częstotliwości wzorcowych (lub głównych) lub sterowanych lub regulowanych za ich pomocą.

 

„Systemy eksperckie” (4, 7) Systemy generujące wyniki poprzez zastosowanie pewnych zasad do danych przechowywanych w pamięci niezależnie od „programu” i mające następujące możliwości:

 

a.

Automatyczna modyfikacja „kodu źródłowego” wprowadzonego przez użytkownika;

b.

Dostarczanie informacji związanych z określoną klasą problemów w języku quasi–naturalnym;

c.

Nabywanie wiedzy potrzebnej do własnego rozwoju (szkolenie symboliczne).

 

„Systemy kompensacji”(6) Składają się z głównego czujnika skalarnego, co najmniej jednego czujnika odniesienia (np. magnetometru wektorowego) wraz z oprogramowaniem zezwalającym na zmniejszenie szumu ruchu obrotowego korpusu sztywnego platformy.

 

„Szczepionka” (1) Produkt leczniczy w postaci wyrobu farmaceutycznego, w odniesieniu do którego władze kraju produkcji lub kraju stosowania wydały zezwolenie na wprowadzanie do obrotu lub na prowadzenie badań klinicznych, a który wprowadzony do ustroju ludzkiego lub zwierzęcego ma za zadanie wytworzenie w nim ochronnej odporności immunologicznej w celu zapobiegania chorobom.

 

„Szerokość pasma czasu rzeczywistego” (3) W „dynamicznych analizatorach sygnałów” — największy zakres częstotliwości, jaki analizator może przesłać na wyświetlacz lub do pamięci masowej, bez jakiejkolwiek przerwy w analizowaniu danych wejściowych. W przypadku analizatorów o więcej niż jednym kanale, obliczenia należy przeprowadzić dla takiej konfiguracji kanałów, która daje największą „szerokość pasma czasu rzeczywistego”.

 

„Szybkość przesyłania danych cyfrowych” (5) Całkowita szybkość informacji w bitach, przesyłanych bezpośrednio na dowolnym typie nośnika.

Zob. także „całkowita szybkość transmisji danych cyfrowych”.

 

„Ścieżki systemowe” (6) Przetworzone, skorelowane (połączenie radiolokacyjnych danych o celu z położeniem lecącego statku powietrznego) i zaktualizowane dane dotyczące położenia lecącego statku powietrznego, przekazane kontrolerom w ośrodku kontroli ruchu powietrznego.

 

„Środek rozpraszania tłumu” (1) Substancje, które w warunkach użycia dla rozproszenia tłumu szybko wywołują u ludzi podrażnienie receptorów zmysłów lub psychiczny efekt unieszkodliwienia, znikający po krótkim czasie od usunięcia przyczyny.

Uwaga techniczna:

Gazy łzawiące stanowią podzbiór „środków rozpraszania tłumu”.

 

„Taśma” (1) Materiał zbudowany z przeplatanych lub jednakowo ukierunkowanych „włókien elementarnych”, ‧skrętek‧, „rowingów”, „kabli” lub „przędz” itp., zazwyczaj impregnowany żywicą.

‧Skrętka‧ oznacza wiązkę „włókien elementarnych” (zazwyczaj ponad 200) uporządkowanych w przybliżeniu równolegle.

 

„Technologia” (Wszystkie UOdT UdTJ) Specyficzny rodzaj informacji, niezbędny do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” danego wyrobu. Informacja ta ma postać ‧danych technologicznych‧ lub ‧pomocy technicznej‧.

‧Pomoc techniczna‧ może przybierać takie formy, jak: przekazanie instrukcji, umiejętności, szkolenie, przekazanie wiedzy na temat eksploatacji oraz usługi konsultacyjne i może obejmować transfer „danych technologicznych”.

‧Dane technologiczne‧ mogą mieć formę odbitek, planów, wykresów, modeli, wzorów, tabel, projektów technicznych i opisów, podręczników i instrukcji w formie pisemnej lub zarejestrowanej na innych nośnikach lub urządzeniach, takich jak dyski, taśmy, pamięci wyłącznie do odczytu.

 

„Temperatura krytyczna” (1, 3, 6) „Temperatura krytyczna” (nazywana czasami „temperaturą przemiany”) danego materiału „nadprzewodzącego” jest temperaturą, w której materiał całkowicie traci oporność dla przepływu elektrycznego prądu stałego.

„Toksyny” (1, 2) Toksyny w postaci celowo wyizolowanych preparatów lub mieszanek, bez względu na sposób produkcji, różne od toksyn istniejących jako zanieczyszczenia innych materiałów, takich jak próbki patogenne, plony, żywność lub posiewy „mikroorganizmów”.

 

„Topliwy” (1) Taki, który może być dalej sieciowany lub polimeryzowany (utwardzany) przy użyciu ciepła, promieniowania, katalizatora itd. lub stopiony bez pirolizy (zwęglania).

 

„Układ scalony warstwowy” (3) Układ ‧elementów obwodu‧ i metalowych łączników, wytworzony techniką osadzania grubej lub cienkiej warstwy na „podłożu” o właściwościach izolujących.

‧Element obwodu‧: pojedyncza czynna lub bierna funkcjonalna część układu elektronicznego, np. jedna dioda, jeden tranzystor, jeden rezystor, jeden kondensator, itp.

 

„Układ mikrokomputerowy” (3) „Monolityczny układ scalony” lub „wieloukład scalony”, w którego skład wchodzi jednostka arytmetyczno–logiczna (ALU) zdolna do realizacji instrukcji ogólnych, zawartych w pamięci wewnętrznej, na danych znajdujących się w pamięci wewnętrznej.

Pamięć wewnętrzna może być wspomagana przez pamięć zewnętrzną.

 

„Układ mikroprocesorowy” (3) „Monolityczny układ scalony” lub „wieloukład scalony”, w którego skład wchodzi jednostka arytmetyczno–logiczna (ALU) zdolna do realizacji szeregu instrukcji ogólnych zawartych w pamięci zewnętrznej.

„Układ mikroprocesorowy” zazwyczaj nie jest wyposażony w integralną pamięć dostępną dla użytkownika, ale do realizacji jego funkcji logicznych może być wykorzystywana pamięć istniejąca w mikroukładzie.

Definicja ta obejmuje zespoły układów przeznaczone do pracy razem, w celu realizacji funkcji „układu mikroprocesorowego”.

 

„Układy aktywnego sterowania lotem” (7) Układy zapobiegające niepożądanym ruchom lub obciążeniom konstrukcyjnym „statku powietrznego” lub pocisku rakietowego przez autonomiczne przetwarzanie sygnałów z wielu czujników i wydawanie niezbędnych poleceń do realizacji sterowania automatycznego.

 

„Układy czujników optycznych sterowania lotem” (7) Układ rozproszonych czujników optycznych, wykorzystujący promień „lasera” do dostarczania w czasie rzeczywistym danych dotyczących sterowania lotem w celu ich przetwarzania na pokładzie.

 

„Chłodzenie ultraszybkie” (1) Technika ‧gwałtownego krzepnięcia‧ polegająca na uderzaniu stopionego strumienia metalu w chłodzony blok, w wyniku czego powstaje produkt w postaci płatków.

„Gwałtowne krzepnięcie”: krzepnięcie roztopionego materiału podczas chłodzenia z szybkością powyżej 1000 K/s.

 

„Ułamkowa szerokość pasma” (3 5) oznacza „szerokość chwilową pasma” podzieloną przez częstotliwość środkową, wyrażoną w procentach.

 

„Uprzednio separowane” (0, 1) Oddzielone dowolną techniką, której celem jest zwiększenie zawartości kontrolowanego izotopu.

 

„Uran naturalny” (0) Uran zawierający mieszaninę izotopów występujących w naturze.

 

„Uran wzbogacony w izotopy 235 lub 233” (0) Uran zawierający izotopy 235 lub 233 w takich ilościach, że stosunek łącznej zawartości tych izotopów do izotopu 238 jest większy niż stosunek zawartości izotopu 235 do izotopu 238 występujący w naturze (stosunek izotopowy 0,71 procenta).

 

„Uran zubożony” (0) Uran, w którym zawartość izotopu 235 obniżono do ilości mniejszej niż w warunkach naturalnych.

 

„Urządzenia produkcyjne” (1, 7, 9) Oprzyrządowanie, szablony, przyrządy obróbkowe, trzpienie, formy, matryce, uchwyty, mechanizmy synchronizujące, urządzenia testujące, inne maszyny i ich części składowe, z ograniczeniem do urządzeń specjalnie zaprojektowanych lub zmodyfikowanych z przeznaczeniem do „rozwoju” lub co najmniej jednej fazy „produkcji”.

 

„Ustalony” (5) Algorytm kodowania lub kompresji, który nie może akceptować parametrów dostarczonych z zewnątrz (np. zmiennych do szyfrowania lub kluczy) i nie może być modyfikowany przez użytkownika.

 

„Użytkowanie” (Wszystkie UOdT UdTJ) Eksploatacja, instalowanie (łącznie z instalowaniem na miejscu), konserwacja (kontrola), naprawa, remonty i modernizacja.

 

„Widmo rozproszone” (5) Dowolna technika służąca do rozpraszania energii sygnału ze stosunkowo wąskiego kanału telekomunikacyjnego na dużo szersze widmo energii.

 

„Wieloukład scalony” (3) Dwa lub więcej „monolityczne układy scalone”, spojone ze wspólnym „podłożem”.

 

„Wielospektralne analizatory obrazowe” (6) Umożliwiają równoczesne lub szeregowe odbieranie danych obrazowych z dwóch lub więcej dyskretnych pasm spektralnych. Analizatory o więcej niż dwudziestu dyskretnych pasmach spektralnych są czasami nazywane hiperspektralnymi analizatorami obrazowymi.

 

„Włókno elementarne” (lub — włókno) (1) Najmniejszy inkrement włókna, zazwyczaj mający średnicę kilku mikrometrów.

 

„Współczynnik dryftu (żyroskopu)” (7) Składowa wyjściowa rotacji żyroskopu funkcjonalnie niezależna od rotacji wejściowej. Jest wyrażany jako prędkość kątowa (IEEE STD 528–2001).

 

„Wrzeciono wahadłowe” (2) Wrzeciono (uchwyt) do narzędzi, zmieniające podczas procesu obróbki położenie kątowe swojej osi względem dowolnej innej osi.

 

„Współczynnik skalowania (żyroskopu lub akcelerometru)” (7) Stosunek zmiany wartości wyjściowej do zmiany wartości wejściowej, która ma być mierzona. Współczynnik skalowania jest na ogół szacowany jako nachylenie linii prostej, którą można poprowadzić metodą najmniejszych kwadratów pomiędzy punktami określającymi parametry wejściowe/wyjściowe, uzyskanymi poprzez cykliczną zmianę parametrów wejściowych w przedziale ich wartości.

 

„Wszystkie dostępne kompensacje” (2) Oznacza, że w celu zminimalizowania wszystkich systematycznych błędów pozycjonowania dla określonej obrabiarki ostatecznie uwzględniane są wszystkie możliwe do wykonania środki dostępne dla producenta.

 

„Wychylenie wstępne akcelerometru” (7) Średnia wartość wskazywana przez akcelerometr przez określony czas, mierzona w określonych warunkach eksploatacyjnych i nie wykazująca współzależności z przyspieszeniem wejściowym ani z wejściową prędkością obrotową. Wychylenie wstępne akcelerometru wyrażone jest w gramach lub w metrach na sekundę do kwadratu (g lub m/s2). (Norma IEEE 528–2001.) (Mikrogram równy jest 1×10–6 g.)

 

„Wychylenie wstępne żyroskopu” (7) Średnia wartość wskazywana przez żyroskop przez określony czas, mierzona w określonych warunkach eksploatacyjnych i nie wykazująca współzależności z wejściową prędkością obrotową ani z przyspieszeniem wejściowym. Wychylenie wstępne żyroskopu wyrażone jest z reguły w stopniach na godzinę (o/h). (Norma IEEE 528–2001.)

 

„Wykładzina wewnętrzna” (9) Warstwa pośrednia pomiędzy paliwem stałym a obudową lub warstwą izolacyjną. Zazwyczaj jest to płynna polimerowa zawiesina materiału ogniotrwałego lub izolacyjnego, np. polibutadien z łańcuchami zakończonymi grupami hydroksylowymi (HTPB) wypełniony węglem lub inny polimer z dodatkiem środków utrwalających, rozpylonych lub rozsmarowanych na wewnętrznej powierzchni osłony.

 

„Wytrzymałość właściwa na rozciąganie” (0, 1, 9) Wytrzymałość na rozciąganie w paskalach (1 paskal = N/m2) podzielona przez masę właściwą w N/m3, mierzona w temperaturze (296 ± 2) K ((23 ± 2)°C) i przy wilgotności względnej (50 ± 5)%.

 

„Wzmacnianie obrazu” (4) Przetwarzanie obrazów zawierających informacje, uzyskanych ze źródeł zewnętrznych, za pomocą algorytmów, takich jak kompresja czasu, filtrowanie, ekstrahowanie, selekcja, korelacja, splatanie lub przemieszczanie pomiędzy domenami (np. za pomocą szybkiej transformacji Fouriera lub transformacji Walsha). Nie obejmuje kontrolą algorytmów, w których stosowane są wyłącznie przekształcenia liniowe lub obrotowe pojedynczego obrazu, takie jak przesunięcie, ekstrahowanie jakiejś cechy, rejestracja lub fałszywe barwienie.

 

„Wzmocnienie optyczne” (5) W telekomunikacji optycznej technika wzmacniania polegająca na uzyskiwaniu sygnałów optycznych generowanych przez oddzielne źródło optyczne, bez ich przetwarzania na sygnały elektryczne, tj. za pomocą półprzewodnikowych wzmacniaczy optycznych lub światłowodowych wzmacniaczy luminescencyjnych.

 

„Zasięg przyrządowy” (6) Jednoznacznie określony zasięg radaru.

 

„Zespół elektroniczny” (2, 3, 4, 5) Pewna liczba elementów elektronicznych (tj. ‧elementów obwodu‧, ‧elementów dyskretnych‧, układów scalonych itp.) połączonych ze sobą w celu realizacji określonej(–ych) funkcji, wymienialna w całości, która zazwyczaj może być demontowana.

‧Element obwodu‧: pojedyncza czynna lub bierna funkcjonalna część układu elektronicznego, np. jedna dioda, jeden tranzystor, jeden rezystor, jeden kondensator, itp.

‧Element dyskretny‧: oddzielnie obudowany ‧układ elementarny‧ z własnymi końcówkami wyjściowymi.

 

„Zgrzewanie dyfuzyjne” (1, 2, 9) Łączenie molekularne w stanie stałym co najmniej dwóch oddzielnych metali w jeden element, przy czym wytrzymałość miejsca połączenia jest równa wytrzymałości najsłabszego z materiałów.

 

„Związki III/V” (3 6) Substancje polikrystaliczne, binarne lub złożone substancje monokrystaliczne składające się z pierwiastków grupy IIIA i VA układu okresowego pierwiastków (np. arsenek galu, arsenek galu i glinu, fosforek indu).

 

„Zwierciadła odkształcalne” (6) (Określa się je również zwierciadłami piezoelektrycznymi). Są to zwierciadła mające:

a.

jedną ciągłą odbijającą powierzchnię optyczną, którą można dynamicznie odkształcać za pomocą pojedynczych momentów lub sił, kompensując w ten sposób zniekształcenia fal optycznych padających na zwierciadło;

b.

wiele odbijających elementów optycznych, które można oddzielnie i dynamicznie przemieszczać w inne położenie za pomocą działających na nie momentów lub sił, kompensując w ten sposób zniekształcenia fal optycznych padających na zwierciadło.

AKRONIMY I SKRÓTY UŻYWANE W NINIEJSZYM ZAŁĄCZNIKU

Akronimy lub skróty użyte jako zdefiniowany termin znajdują się w „Definicjach terminów użytych w niniejszym Załączniku”.

Akronim lub skrót

Znaczenie

ABEC

Komitet Inżynierów Łożysk Pierścieniowych

AGMA

Amerykańskie Stowarzyszenie Producentów Przekładni

AHRS

układy informujące o położeniu i kursie

AISI

Amerykański Instytut Żelaza i Stali

ALU

jednostka arytmetyczno — logiczna

ANSI

Amerykański Narodowy Instytut Normalizacji

ASTM

Amerykańskie Towarzystwo Materiałoznawcze

ATC

kontrola ruchu lotniczego

AVLIS

instalacje do rozdzielania izotopów za pomocą „laserów” w parach atomowych

CAD

projektowanie wspomagane komputerowo

CAS

Serwis Dokumentacji Chemicznej

CCITT

Międzynarodowy Komitet Konsultacyjny Telegraficzny i Telefoniczny

CDU

jednostka sterowania i wyświetlania

CEP

krąg równego prawdopodobieństwa

CNTD

rozkład termiczny z regulowanym zarodkowaniem

CRISLA

reakcja chemiczna wywołana selektywną laserową aktywacją izotopów

CVD

osadzanie chemiczne z pary

CW

wojna chemiczna

CW (dotyczy laserów)

fala ciągła (w laserach)

DME

radiodalmierz

DS

ukierunkowane krzepnięcie

EB-PVD

fizyczne osadzanie pary z wiązką elektronów

EBU

Europejska Unia Nadawców

ECM

elektromechaniczne techniki obróbki

ECR

rezonans elektronowo — cyklotronowy

EDM

elektroiskrowe obrabiarki

EEPROMS

elektronicznie wymazywalna programowana pamięć tylko do odczytu

EIA

Stowarzyszenie Przemysłu Elektronicznego

EMC

kompatybilność elektromagnetyczna

ETSI

Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych

FFT

szybka transformata Fouriera

GLONASS

globalny system nawigacji satelitarnej

GPS

globalny system lokalizacji

HBT

tranzystory heterobipolarne

HDDR

cyfrowy zapis magnetyczny z dużą gęstością

HEMT

tranzystory o wysokiej ruchliwości elektronów

ICAO

Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego

IEC

Międzynarodowa Komisja Elektrotechniczna

IEEE

Instytut Inżynierów Elektryki i Elektroniki

IFOV

chwilowe pole widzenia

ILS

system lądowania na przyrządy

IRIG

grupa oprzyrządowania międzyzakresowego

ISA

międzynarodowa atmosfera wzorcowa

ISAR

radar z odwróconą syntezą apertury

ISO

Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna

ITU

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny

JIS

Japońska Norma Przemysłowa

JT

Joule-Thomson

LIDAR

radar optyczny

LRU

liniowy element wymienny

MAC

kod uwierzytelniania wiadomości

Mach

stosunek prędkości obiektu do prędkości dźwięku (od nazwiska Ernsta Macha)

MLIS

instalacje do rozdzielania izotopów za pomocą „laserów” molekularnych

MLS

mikrofalowe systemy lądowania

MOCVD

osadzanie z par lotnych związków metaloorganicznych

MRI

tworzenie obrazów za pomocą rezonansu magnetycznego

MTBF

średni czas międzyawaryjny

Mtops

milion teoretycznych operacji na sekundę

MTTF

średni czas do awarii

NBC

jądrowy, biologiczny i chemiczny

NDT

badanie nieniszczące

PAR

urządzenia radiolokacyjne dokładnego podejścia do lądowania

PIN

osobisty numer identyfikacyjny

ppm

części na milion

PSD

gęstość widmowa mocy

QAM

modulacja kwadraturowa

RF

częstotliwość radiowa

SACMA

Stowarzyszenie Dostawców Wysokojakościowych Materiałów Kompozytowych

SAR

radar z syntezą apertury

SC

monokryształ

SLAR

radar pokładowy obserwacji bocznej

SMPTE

Stowarzyszenie Inżynierów Filmowych i Telewizyjnych

SRA

warsztatowy zespół wymienny

SRAM

statyczna pamięć o dostępie swobodnym

SRM

metody zalecane przez SACMA

SSB

pojedyncza wstęga boczna

SSR

radar wtórnego nadzorowania

TCSEC

kryteria oszacowania poufnych systemów komputerowych

TIR

całkowity wskazany odczyt

UV

nadfiolet

UTS

jednostkowa wytrzymałość na rozciąganie

VOR

radiolatarnia kierunkowa wysokiej częstotliwości

YAG

granat itrowo — aluminiowy

KATEGORIA 0

MATERIAŁY, INSTALACJE I URZĄDZENIA JĄDROWE

0A
Systemy, urządzenia i części składowe

0A001
Następujące „reaktory jądrowe” oraz specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do użytkowania z nimi urządzenia i podzespoły:

a.

„Reaktory jądrowe”;

b.

Metalowe zbiorniki lub główne prefabrykowane części do nich, w tym górne pokrywy zbiornika ciśnieniowego reaktora, specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do umieszczania w nich rdzenia „reaktora jądrowego”;

c.

Urządzenia manipulacyjne specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do załadunku i wyładunku elementów paliwowych „reaktorów jądrowych”;

d.

Pręty regulacyjne specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do sterowania procesem rozszczepienia w „reaktorze jądrowym”, odpowiednie elementy nośne lub zawieszenia, mechanizmy napędu oraz prowadnice rurowe do prętów regulacyjnych;

e.

Przewody ciśnieniowe reaktora specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem na elementy paliwowe i chłodziwo w „reaktorze jądrowym”, wytrzymałe na ciśnienia eksploatacyjne powyżej 5,1 MPa;

f.

Cyrkon metaliczny lub jego stopy, w których stosunek wagowy hafnu do cyrkonu wynosi poniżej 1:500, w postaci rur lub zespołów rur specjalnie zaprojektowanych lub wykonanych z przeznaczeniem do „reaktorów jądrowych”;

g.

Pompy pierwotnego obiegu specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do przetaczania chłodziwa w „reaktorach jądrowych”;

h.

„Zespoły wewnętrzne reaktora” specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do pracy w „reaktorze jądrowym”, w tym elementy nośne rdzenia, kanały paliwowe, osłony termiczne, przegrody, siatki dystansujące rdzenia i płyty rozpraszające;

W pozycji 0A001.h. ‧zespoły wewnętrzne reaktora‧ oznaczają dowolną większą strukturę wewnątrz zbiornika reaktora wypełniającą jedną lub więcej funkcji, takich jak podtrzymywanie rdzenia, utrzymywanie osiowania elementów paliwowych, kierowanie przepływem chłodziwa w obiegu pierwotnym, zapewnienie osłon radiacyjnych zbiornika reaktora i oprzyrządowania wewnątrzrdzeniowego.

i.

Wymienniki ciepła (wytwornice pary) specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do stosowania w obiegu pierwotnym „reaktora jądrowego”;

j.

Aparatura do detekcji i pomiaru promieniowania neutronowego specjalnie zaprojektowana lub przystosowana do określenia poziomu strumienia neutronów wewnątrz rdzenia „reaktora jądrowego”.

0B
Urządzenia testujące, kontrolne i produkcyjne

0B001
Następujące instalacje do separacji izotopów z „uranu naturalnego”, „uranu zubożonego” i „specjalnych materiałów rozszczepialnych” oraz urządzenia specjalnie do nich zaprojektowane lub wykonane:

a.

Następujące instalacje specjalnie zaprojektowane do separacji izotopów „uranu naturalnego”, „uranu zubożonego” oraz „specjalnych materiałów rozszczepialnych”:

1.

Instalacje do rozdzielania gazów metodą wirowania;

2.

Instalacje do dyfuzyjnego rozdzielania gazów;

3.

Instalacje do rozdzielania metodami aerodynamicznymi;

4.

Instalacje do rozdzielania metodami wymiany chemicznej;

5.

Instalacje do rozdzielania techniką wymiany jonów;

6.

Instalacje do rozdzielania izotopów w postaci par metalu za pomocą „laserów” (AVLIS);

7.

Instalacje do rozdzielania izotopów w postaci molekularnej za pomocą „laserów” (MLIS);

8.

Instalacje do rozdzielania metodami plazmowymi;

9.

Instalacje do rozdzielania metodami elektromagnetycznymi;

b.

Następujące wirówki gazowe oraz zespoły i urządzenia, specjalnie zaprojektowane lub wykonane do stosowania w procesach wzbogacania metodą wirowania gazów:

W pozycji 0B001.b. ‧materiał o wysokim stosunku wytrzymałości mechanicznej do gęstości‧ oznacza którekolwiek z poniższych:

a.

stal maraging o wytrzymałości na rozciąganie równej 2 050 MPa lub większej;

b.

stopy glinu o wytrzymałości na rozciąganie równej 460 MPa lub większej; lub

c.

„materiały włókniste lub włókienkowe” o „module właściwym” powyżej 3,18 x 106 m i „wytrzymałości właściwej na rozciąganie” powyżej 76,2 x 103 m;

1.

Wirówki gazowe;

2.

Kompletne zespoły wirników;

3.

Cylindryczne zespoły wirników o grubości 12 mm lub mniejszej, średnicy od 75 do 400 mm, wykonane z ‧materiałów o wysokim stosunku wytrzymałości mechanicznej do gęstości‧;

4.

Pierścienie lub mieszki ze ściankami o grubości 3 mm lub mniejszej i średnicy od 75 mm do 400 mm przeznaczone do lokalnego osadzenia cylindra wirnika lub do połączenia ze sobą wielu cylindrów wirników, wykonane z ‧materiałów o wysokim stosunku wytrzymałości mechanicznej do gęstości‧;

5.

Deflektory o średnicy od 75 mm do 400 mm przeznaczone do instalowania wewnątrz cylindra wirnika odśrodkowego, wykonane z ‧materiałów o wysokim stosunku wytrzymałości mechanicznej do gęstości‧;

6.

Pokrywy górne lub dolne o średnicy od 75 mm do 400 mm pasujące do końców cylindra wirnika, wykonane z ‧materiałów o wysokim stosunku wytrzymałości mechanicznej do gęstości‧;

7.

Łożyska na poduszce magnetycznej składające się z pierścieniowego magnesu zawieszonego w obudowie wykonanej z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6”, lub chronionej takimi materiałami, zawierającej wewnątrz czynnik tłumiący i posiadające magnes sprzężony z nabiegunnikiem lub drugim magnesem osadzonym w pokrywie górnej wirnika;

8.

Specjalnie wykonane łożyska składające się z zespołu czop-panewka osadzonego na amortyzatorze;

9.

Pompy molekularne zawierające cylindry z wewnętrznymi, obrobionymi techniką skrawania lub wytłoczonymi, spiralnymi rowkami i wewnętrznymi wywierconymi otworami;

10.

Pierścieniowe stojany do wysokoobrotowych wielofazowych silników histerezowych (lub reluktancyjnych) do pracy synchronicznej w próżni z częstotliwością 600–2 000 Hz i mocą od 50 do 1 000 woltoamperów;

11.

Obudowy (komory) wirówek, w których znajdują się zespoły wirników cylindrycznych wirówki gazowej, składające się ze sztywnego cylindra ze ściankami o grubości do 30 mm z precyzyjnie obrobionymi końcami i wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub też zabezpieczone takimi materiałami;

12.

Zbieraki składające się z rurek o średnicy wewnętrznej do 12 mm, przeznaczone do ekstrahowania gazowego UF6 z wirnika wirówki na zasadzie rurki Pitota, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub też zabezpieczone takimi materiałami;

13.

Przemienniki częstotliwości (konwertery lub inwertery) specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do zasilania stojanów silników wirówek gazowych do wzbogacania, posiadające wszystkie następujące cechy charakterystyczne i specjalnie do nich zaprojektowane podzespoły:

a.

Wyjście wielofazowe o częstotliwości od 600 do 2 000 Hz;

b.

Regulacja częstotliwości z dokładnością lepszą niż 0,1 %;

c.

Zniekształcenia harmoniczne poniżej 2 %;

d.

Sprawność powyżej 80 %;

14.

Zawory mieszkowe o średnicy od 10 do 160 mm wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub chronione takimi materiałami;

c.

Następujące urządzenia i podzespoły, specjalnie zaprojektowane lub wykonane zprzeznaczeniem do separacji metodą dyfuzji gazowej:

1.

Przegrody do dyfuzji gazowej wykonane z porowatych metalowych, polimerowych lub ceramicznych „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6”, posiadające pory o średnicach od 10 do 100 nm, grubość 5 mm lub mniejszą oraz, w przypadku elementów cylindrycznych, średnicę 25 mm lub mniejszą;

2.

Obudowy dyfuzorów gazowych wykonane lub chronione „materiałami odpornymi na korozyjne działanie UF6”;

3.

Sprężarki (wyporowe, odśrodkowe i osiowe) lub dmuchawy do gazów, o objętościowej pojemności ssania UF6 wynoszącej 1 m3/min lub więcej oraz o ciśnieniu wylotowym do 667,7 kPa, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub chronione takimi materiałami;

4.

Uszczelnienia wirujących wałów sprężarek lub dmuchaw wymienionych w pozycji 0B001.c.3., skonstruowane w taki sposób, żeby objętościowe natężenie przepływu gazu buforowego przez nieszczelności wynosiło poniżej 1 000 cm3/min;

5.

Wymienniki ciepła wykonane z glinu, miedzi, niklu lub stopów zawierających ponad 60 % wagowych niklu lub z kombinacji tych metali w postaci rur platerowanych, zaprojektowane do pracy w warunkach podciśnienia przy zachowaniu natężenia przepływu przez nieszczelności na takim poziomie, że ogranicza ono wzrost ciśnienia do mniej niż 10 Pa na godzinę przy różnicy ciśnień rzędu 100 kPa;

6.

Zawory mieszkowe o średnicy od 40 do 1 500 mm wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub chronione takimi materiałami;

d.

Następujące urządzenia i podzespoły specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do aerodynamicznego wzbogacania materiałów:

1.

Dysze separujące składające się ze szczelinowych zakrzywionych kanałów o promieniu krzywizny poniżej 1 mm, odporne na korozyjne działanie UF6, zawierające w środku ostre krawędzie rozdzielające gaz płynący w dyszach na dwa strumienie;

2.

Cylindryczne lub stożkowe rury napędzane stycznym strumieniem wlotowym (rurki wirowe) wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub też zabezpieczone takimi materiałami, mające średnicę od 0,5 cm do 4 cm i stosunek długości do średnicy 20:1 lub mniejszy oraz co najmniej jeden wlot styczny;

3.

Sprężarki (wyporowe, odśrodkowe i osiowe) lub dmuchawy do gazów, o objętościowej pojemności ssania 2 m3/min, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub zabezpieczone takimi materiałami oraz uszczelnienia wałów do nich;

4.

Wymienniki ciepła wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub zabezpieczone takimi materiałami;

5.

Obudowy aerodynamicznych elementów rozdzielających, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub zabezpieczone takimi materiałami, przeznaczone na rurki wirowe lub dysze rozdzielające;

6.

Zawory mieszkowe wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub zabezpieczone takimi materiałami, mające średnicę od 40 do 1 500 mm;

7.

Instalacje przetwórcze do oddzielania UF6 od gazu nośnego (wodoru lub helu) do zawartości 1 ppm UF6 lub mniejszej, w tym:

a.

Kriogeniczne wymienniki ciepła i separatory zdolne do pracy w temperaturach 153 K (– 120 °C) lub niższych;

b.

Zamrażarki kriogeniczne zdolne do wytwarzania temperatur 153 K (– 120 °C) lub niższych;

c.

Urządzenia z dyszami rozdzielającymi lub rurkami wirowymi do oddzielania UF6 od gazu nośnego;

d.

Wymrażarki UF6 zdolne do pracy w temperaturach 253 K (–20 °C) lub niższych;

e.

Następujące urządzenia i podzespoły do nich, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do wzbogacania materiałów techniką wymiany chemicznej:

1.

Cieczowo–cieczowe kolumny impulsowe do szybkiej wymiany chemicznej z czasem przebywania czynnika w stopniu urządzenia wynoszącym 30 sekund lub krótszym oraz odporne na stężony kwas solny (np. wykonane z odpowiednich tworzyw sztucznych, takich jak polimery fluorowęglowe lub szkło lub pokryte takimi materiałami);

2.

Cieczowo–cieczowe kontaktory odśrodkowe do szybkiej wymiany chemicznej z czasem przebywania czynnika w stopniu urządzenia wynoszącym 30 sekund lub krótszym oraz odporne na stężony kwas solny (np. wykonane z odpowiednich tworzyw sztucznych, takich jak polimery fluorowęglowe, lub ze szkła lub pokryte takimi materiałami);

3.

Elektrochemiczne ogniwa redukcyjne, odporne na działanie roztworów kwasu solnego, do obniżania wartościowości uranu;

4.

Urządzenia do zasilania elektrochemicznych ogniw redukcyjnych, pobierające U+4 ze strumieni substancji organicznych, wykonane w strefach kontaktu z przetwarzanym strumieniem z odpowiednich materiałów lub chronione takimi materiałami (na przykład szkło, polimery fluorowęglowe, polisiarczan fenylu, polisulfon eteru i grafit nasycany żywicą);

5.

Urządzenia do przygotowywania półproduktów do wytwarzania roztworu chlorku uranu o wysokiej czystości, składające się z zespołów do rozpuszczania, ekstrakcji rozpuszczalnikowej i/lub wymiany jonowej, przeznaczone do oczyszczania, oraz ogniwa elektrolityczne do redukowania uranu U+6 lub U+4 do U+3;

6.

Urządzenia do utleniania uranu ze stanu U+3 do U+4;

f.

Następujące urządzenia i podzespoły, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do wzbogacania materiałów techniką wymiany jonów:

1.

Szybko reagujące żywice jonowymienne, żywice błonkowate lub porowate makrosiatkowe, w których grupy chemiczne biorące aktywny udział w wymianie znajdują się wyłącznie w powłoce na powierzchni nieaktywnej porowatej struktury nośnej, oraz inne materiały kompozytowe w dowolnej stosownej formie, w tym w postaci cząstek lub włókien, ze średnicami wynoszącymi 0,2 mm lub mniej, odporne na stężony kwas solny i wykonane w taki sposób, że ich półczas wymiany wynosi poniżej 10 sekund, oraz zdolne do pracy w temperaturach w zakresie od 373 K (100 °C) do 473 K (200 °C);

2.

Kolumny jonitowe (cylindryczne) o średnicy powyżej 1 000 mm, wykonane z materiałów odpornych na stężony kwas solny, lub chronione takimi materiałami (np. tytan lub tworzywa fluorowęglowe) i zdolne do pracy w temperaturach w zakresie od 373 K (100 °C) do 473 K (200 °C) i przy ciśnieniach powyżej 0,7 MPa;

3.

Jonitowe urządzenia zwrotne (urządzenia do chemicznego lub elektrochemicznego utleniania lub redukcji) przeznaczone do regeneracji substancji do chemicznej redukcji lub utleniania, stosowanych w jonitowych kaskadach do wzbogacania materiałów;

g.

Następujące urządzenia i podzespoły, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do rozdzielania izotopów w postaci pary metalu za pomocą „laserów” (AVLIS):

1.

Dużej mocy działa elektronowe wytwarzające strumień elektronów w reakcji zdzierania lub skaningowe działa elektronowe o mocy wyjściowej powyżej 2,5 kW/cm, przeznaczone do urządzeń do przeprowadzania uranu w stan pary;

2.

Systemy operowania ciekłym uranem metalicznym dla stopionego uranu lub jego stopów składające się z tygli, wykonanych z odpowiednich materiałów odpornych na efekty korozyjne i ciepło (np. tantal, grafit powlekany tlenkiem itrowym, grafit powlekany tlenkami innych metali ziem rzadkich lub ich mieszanki) lub chronionych takimi materiałami oraz instalacji chłodniczych do tygli;

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 2A225.

3.

Urządzenia do gromadzenia produktów lub frakcji końcowych, wykonane z materiałów odpornych na działanie cieplne i korozyjne uranu w postaci pary lub cieczy, takich jak grafit powlekany tlenkiem itru lub tantal lub wyłożone takimi materiałami;

4.

Obudowy modułów urządzeń rozdzielających (zbiorniki cylindryczne lub prostopadłościenne) przeznaczone na źródła par uranu metalicznego, działa elektronowe oraz urządzenia do gromadzenia produktu i frakcji końcowych;

5.

„Lasery” lub systemy „laserów” do rozdzielania izotopów uranu wyposażone w stabilizatory częstotliwości przystosowane do pracy przez dłuższe okresy;

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 6A005 I 6A205.

h.

Następujące urządzenia i podzespoły, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do rozdzielania izotopów w postaci molekularnej za pomocą „laserów” (MLIS) lub reakcji chemicznej wywołanej selektywną laserową aktywacją izotopów (CRISLA):

1.

Naddźwiękowe dysze rozprężne do chłodzenia mieszanin UF6 z gazem nośnym do temperatur 150 K (– 123 °C) lub niższych, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6”;

2.

Urządzenia do gromadzenia pięciofluorku uranu (UF5), składające się z kolektorów filtracyjnych, udarowych lub cyklonowych lub ich kombinacji, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF5/UF6”;

3.

Sprężarki wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub zabezpieczone takimi materiałami oraz uszczelnienia wirujących wałów do nich;

4.

Urządzenia do fluorowania UF5 (stałego) do UF6 (gazowego);

5.

Urządzenia przetwórcze do oddzielania UF6 od gazu nośnego (np. azotu lub argonu), w tym:

a.

Kriogeniczne wymienniki ciepła i separatory zdolne do pracy w temperaturach 153 K (– 120 °C) lub niższych;

b.

Zamrażarki kriogeniczne zdolne do wytwarzania temperatur 153 K (– 120 °C) lub niższych;

c.

Wymrażarki UF6 zdolne do pracy w temperaturach 253 K (–20 °C) lub niższych;

6.

„Lasery” lub systemy „laserów” do rozdzielania izotopów uranu wyposażone w stabilizatory częstotliwości przystosowane do pracy przez dłuższe okresy czasu;

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 6A005 I 6A205.

i.

Następujące urządzenia i podzespoły, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do plazmowego rozdzielania materiałów:

1.

Źródła mikrofal i anteny do wytwarzania lub przyspieszania jonów, o częstotliwości wyjściowej powyżej 30 GHz i średniej mocy wyjściowej powyżej 50 kW;

2.

Wysokoczęstotliwościowe cewki do wzbudzania jonów pracujące w zakresie częstotliwości powyżej 100 kHz i zdolne do pracy w warunkach średniej mocy powyżej 40 kW;

3.

Urządzenia do wytwarzania plazmy uranowej;

4.

Systemy operowania ciekłym metalem dla stopionego uranu lub jego stopów składające się z tygli, wykonanych z materiałów odpornych na odpowiednie efekty korozyjne i ciepło (np. tantal, grafit powlekany tlenkiem itrowym, grafit powlekany tlenkami innych metali ziem rzadkich lub ich mieszanki) lub chronionych takimi materiałami oraz instalacji chłodniczych do tygli;

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 2A225.

5.

Urządzenia do gromadzenia produktów lub frakcji końcowych, wykonane z materiałów odpornych na działanie cieplne i korozyjne par uranu, takich jak grafit powlekany tlenkiem itru lub tantal lub zabezpieczone takimi materiałami;

6.

Obudowy modułów separatorów (cylindryczne) na źródło plazmy uranowej, cewki na prądy wysokiej częstotliwości oraz kolektory do produktu i frakcji końcowych, wykonane z odpowiednich materiałów niemagnetycznych (np. ze stali nierdzewnej).

j.

Następujące urządzenia i podzespoły, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do wzbogacania materiałów metodami elektromagnetycznymi:

1.

Źródła jonów, pojedyncze lub wielokrotne, składające się ze źródła pary, jonizatora oraz akceleratora wiązki wykonane z odpowiednich materiałów niemagnetycznych (np. grafitu, stali nierdzewnej lub miedzi) i zdolne do wytwarzania wiązki jonów o całkowitym natężeniu 50 mA lub większym;

2.

Płytkowe kolektory jonów do gromadzenia wzbogaconych lub zubożonych wiązek jonów uranu, składające się z dwóch lub więcej szczelin i kieszeni i wykonane z odpowiednich materiałów niemagnetycznych (np. grafitu lub stali nierdzewnej);

3.

Obudowy próżniowe do elektromagnetycznych separatorów uranu wykonane z materiałów niemagnetycznych (np. z grafitu lub stali nierdzewnej) i skonstruowane z przeznaczeniem do pracy przy ciśnieniach 0,1 Pa lub niższych;

4.

Elementy biegunów magnesów o średnicy powyżej 2 m;

5.

Wysokonapięciowe zasilacze do źródeł jonów, posiadające wszystkie następujące cechy:

a.

Zdolność do pracy w trybie ciągłym;

b.

Napięcie wyjściowe 20 000 V lub większe;

c.

Natężenie prądu na wyjściu 1A lub większe;

d.

Regulacja napięcia z dokładnością lepszą niż 0,01 % w ciągu 8 godzin;

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 3A227.

6.

Zasilacze magnesów (wysokiej mocy, prądu stałego) mające wszystkie wymienione poniżej cechy:

a.

Zdolność do pracy w trybie ciągłym z prądem wyjściowym o natężeniu 500 A lub większym i napięciu 100 V lub większym;

b.

Regulacja natężenia lub napięcia prądu z dokładnością lepszą niż 0,01 % w ciągu 8 godzin.

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 3A226.

0B002
Następujące specjalnie zaprojektowane lub wykonane pomocnicze instalacje, urządzenia i podzespoły do instalacji separacji izotopów wymienionych w pozycji 0B001, wykonane z „materiałów odpornych na korozyjne działanie UF6” lub chronione materiałami tego typu:

a.

Autoklawy, piece lub instalacje do doprowadzania UF6 do instalacji do wzbogacania;

b.

Desublimatory lub wymrażarki do odprowadzania UF6 z instalacji przetwórczych i dalszego jego transportu po ogrzaniu;

c.

Instalacje do produktu lub frakcji końcowych do transportu UF6 do zbiorników.

d.

Instalacje do skraplania lub zestalania stosowane do usuwania UF6 z procesu wzbogacania drogą sprężania i przetwarzania UF6 w ciecz lub ciało stałe;

e.

Instalacje rurociągowe i zbiorniki specjalnie zaprojektowane do transportu i manipulowania UF6 w procesach rozdzielania izotopów metodą dyfuzji, ultrawirowania lub kaskady aerodynamicznej;

f.

1.

Próżniowe instalacje rur rozgałęźnych lub zbiorników o wydajności ssania wynoszącej 5 m3 na minutę lub więcej;

2.

Pompy próżniowe specjalnie zaprojektowane do pracy w atmosferze UF6;

g.

Spektrometry masowe (źródła jonów), specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do bieżącego (on–line) pobierania próbek surowca, produktu lub frakcji końcowych ze strumieni zawierających UF6, posiadające wszystkie wymienione poniżej cechy:

1.

Jednostkową rozdzielczość masy atomowej powyżej 320;

2.

Źródła jonów wykonane z nichromu lub monelu lub powlekane nichromem lub monelem lub niklowane;

3.

Elektronowe źródła jonizacyjne;

4.

Wyposażenie w kolektory umożliwiające analizę izotopową.

0B003
Następujące instalacje do przetwarzania uranu i urządzenia specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do nich:

a.

Instalacje do przetwarzania koncentratów rudy uranowej na UO3;

b.

Instalacje do przetwarzania UO3 na UF6;

c.

Instalacje do przetwarzania UO3 na UO2;

d.

Instalacje do przetwarzania UO2 na UF4;

e.

Instalacje do przetwarzania UF4 na UF6;

f.

Instalacje do przetwarzania UF4 na metaliczny uran;

g.

Instalacje do przetwarzania UF6 na UO2;

h.

Instalacje do przetwarzania UF6 na UF4;

i.

Instalacje do przetwarzania UO2 na UCl4.

0B004
Następujące instalacje do produkcji lub stężania ciężkiej wody, deuteru i związków deuteru oraz specjalnie do nich zaprojektowane i wykonane urządzenia:

a.

Następujące instalacje do produkcji ciężkiej wody, deuteru i związków deuteru:

1.

Instalacje do produkcji metodą wymiany woda — siarkowodór;

2.

Instalacje do produkcji metodą wymiany amoniak — wodór;

b.

Następujące urządzenia i podzespoły:

1.

Kolumnowe wymienniki typu woda — siarkowodór wykonane z oczyszczonej stali węglowej (np. ASTM A516), mające średnicę od 6 m do 9 m i zdolność do pracy przy ciśnieniach równych lub większych niż 2 MPa oraz posiadające naddatek korozyjny o wartości 6 mm lub większy;

2.

Jednostopniowe, niskociśnieniowe (np. 0,2 MPa), odśrodkowe dmuchawy lub kompresory wymuszające cyrkulację gazowego siarkowodoru (tj. gazu zawierającego więcej niż 70 % H2S), o przepustowości równej lub większej niż 56 m3/s podczas pracy przy ciśnieniach zasysania równych lub większych niż 1,8 MPa, posiadające uszczelnienia umożliwiające pracę w środowisku wilgotnego H2S;

3.

Kolumnowe wymienniki typu amoniak — wodór o wysokości równej lub większej niż 35 m i średnicy od 1,5 m do 2,5 m, zdolne do pracy przy ciśnieniach większych niż 15 MPa;

4.

Konstrukcje wewnętrzne kolumn łącznie z kontaktorami stopniowymi i pompami stopniowymi, w tym zanurzeniowymi, do produkcji ciężkiej wody w procesie wymiany amoniak — wodór;

5.

Instalacje do krakowania amoniaku zdolne do pracy przy ciśnieniach równych lub większych niż 3 MPa przy produkcji ciężkiej wody w procesie wymiany amoniak — wodór;

6.

Podczerwone analizatory absorpcyjne zdolne do bieżącej (on–line) analizy stosunku wodoru do deuteru w warunkach, w których stężenia deuteru są równe lub większe niż 90 %;

7.

Palniki katalityczne do konwersji wzbogaconego deuteru w ciężką wodę przy użyciu procesu wymiany amoniak — wodór;

8.

Kompletne systemy wzbogacania ciężkiej wody lub przeznaczone dla nich kolumny, przeznaczone do zwiększania koncentracji deuteru w ciężkiej wodzie do poziomu reaktorowego;

0B005
Instalacje specjalnie zaprojektowane do wytwarzania elementów paliwowych do „reaktorów jądrowych” oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub przystosowane urządzenia.

Instalacje do wytwarzania elementów paliwowych do „reaktorów jądrowych” obejmujące urządzenia, które:

a.

Pozostają w bezpośrednim kontakcie z materiałami jądrowymi lub bezpośrednio je przetwarzają lub sterują procesem ich produkcji;

b.

Uszczelniają materiały jądrowe wewnątrz ich koszulek;

c.

Kontrolują szczelność koszulek;

d.

Kontrolują końcową obróbkę paliwa stałego.

0B006
Instalacje do przerobu napromieniowanych (wypalonych w różnym stopniu) elementów paliwowych „reaktorów jądrowych” oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub wykonane urządzenia i podzespoły.

Pozycja 0B006 obejmuje:

a.

Instalacje do przerobu napromieniowanych (wypalonych w różnym stopniu) elementów paliwowych „reaktorów jądrowych”, w tym urządzenia i podzespoły, które zazwyczaj wchodzą w bezpośredni kontakt z materiałami jądrowymi, służą do ich bezpośredniego przetwarzania lub sterowania ich przepływem;

b.

Maszyny do rozdrabniania lub kruszenia elementów paliwowych, tj. zdalnie sterowane urządzenia do cięcia, rozdrabniania lub krojenia napromieniowanych (wypalonych w różnym stopniu) zespołów, wiązek lub prętów paliwowych „reaktorów jądrowych”;

c.

Urządzenia do rozpuszczania, zbiorniki podkrytyczne (np. zbiorniki o małych średnicach, pierścieniowe lub płaskie), specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do rozpuszczania napromieniowanego (wypalonego w różnym stopniu) paliwa do „reaktorów jądrowych”, odporne na działanie gorących, silnie żrących płynów oraz przystosowane do zdalnego załadunku i obsługi;

d.

Ekstraktory przeciwprądowe i urządzenia do separacji metodą wymiany jonów, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do przerobu napromieniowanego (wypalonego w różnym stopniu) „uranu naturalnego”, „uranu zubożonego” lub „specjalnych materiałów rozszczepialnych”;

e.

Zbiorniki technologiczne lub magazynowe, specjalnie zaprojektowane w taki sposób, że są podkrytyczne i odporne na żrące działanie kwasu azotowego;

Zbiorniki technologiczne lub magazynowe mogą mieć następujące właściwości:

1.

ścianki lub struktury wewnętrzne z co najmniej dwuprocentowym ekwiwalentem borowym (obliczonym dla wszystkich składowych pierwiastków w sposób zdefiniowany w uwadze do pozycji 0C004);

2.

maksymalną średnicę 175 mm w przypadku zbiorników cylindrycznych; lub

3.

maksymalną szerokość 75 mm w przypadku zbiorników płytowych lub pierścieniowych.

f.

Instrumenty do sterowania procesem przetwarzania, specjalnie zaprojektowane lub wykonane z przeznaczeniem do monitorowania przerobu napromieniowanego (wypalonego w różnym stopniu) „uranu naturalnego”, „uranu zubożonego” lub „specjalnych materiałów rozszczepialnych” lub sterowania tym przerobem.

0B007
Instalacje do przetwarzania plutonu oraz specjalnie dla nich zaprojektowane lub wykonane urządzenia i podzespoły.

a.

Instalacje do przetwarzania azotanu plutonu na tlen;

b.

Instalacje do wytwarzania metalicznego plutonu.

0C
Materiały

0C001
„Uran naturalny” lub „uran zubożony” lub tor w formie metalu, stopu, związku chemicznego lub koncentratu i dowolnego innego materiału zawierającego jeden lub więcej z powyższych materiałów;

Pozycja 0C001 nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

Czterech gramów lub mniejszej ilości „uranu naturalnego” lub „uranu zubożonego”, jeżeli znajduje się w czujnikach instrumentów pomiarowych;

b.

„Uranu zubożonego” specjalnie wyprodukowanego z przeznaczeniem do wyrobu następujących produktów cywilnych spoza dziedziny jądrowej:

1.

Osłony;

2.

Wypełnienia;

3.

Balasty o masie nieprzekraczającej 100 kg;

4.

Przeciwwagi o masie nieprzekraczającej 100 kg;

c.

Stopów zawierających mniej niż 5 % toru;

d.

Produktów ceramicznych zawierających tor, ale wykonanych do zastosowań poza dziedziną jądrową.

0C002
„Specjalne materiały rozszczepialne”.

Pozycja 0C002 nie obejmuje kontrolą czterech „gramów efektywnych” lub mniejszej ilości, w przypadku ich stosowania w czujnikach instrumentów pomiarowych.

0C003
Deuter, ciężka woda (tlenek deuteru) i inne związki deuteru oraz ich mieszaniny i roztwory, w których stosunek liczby atomów deuteru do atomów wodoru jest większy niż 1:5 000.

0C004
Grafit klasy jądrowej, o stopniu zanieczyszczenia poniżej 5 części na milion ‧ekwiwalentu boru‧ oraz gęstości większej niż 1,50 g/cm3.

N.B.: ZOB. TAKŻE POZ. 1C 107.

Pozycja 0C004 nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

wyrobów grafitowych o masie mniejszej niż 1 kg, różnych od specjalnie zaprojektowanych lub przystosowanych do wykorzystania w reaktorach jądrowych,

b.

proszku grafitowego.

W pozycji 0C004ekwiwalent boru(BE) zdefiniowany jest jako suma BEZ dla domieszek (z pominięciem BEC dla węgla, ponieważ węgiel nie jest uważany za domieszkę) z uwzględnieniem boru, gdzie:

BE Z (ppm) = CF x stężenie pierwiastka Z określane w ppm (częściach na milion)

gdzie CF jest współczynnikiem przeliczeniowym =Formula

a σB i σZ są przekrojami czynnymi na wychwyt neutronów termicznych (w barnach) odpowiednio dla boru pochodzenia naturalnego i pierwiastka Z, a AB i AZ są masami atomowymi odpowiednio boru naturalnego i pierwiastka Z.

0C005
Specjalnie wzbogacone związki lub proszki do wyrobu przegród do dyfuzji gazowej, odporne na korozyjne działanie UF6 (np. nikiel lub stop zawierający 60 % wagowych lub więcej niklu, tlenek glinu i całkowicie fluorowane polimery węglowodorowe) o procentowym stopniu czystości w proporcji wagowej 99,9 lub powyżej i średniej wielkości cząstek poniżej 10 mikrometrów, mierzonej według normy Amerykańskiego Towarzystwa Materiałoznawczego (ASTM) B330 i wysokim stopniu jednorodności wymiarowej cząstek.

0D
Oprogramowanie

0D001
„Oprogramowanie” specjalnie opracowane lub zmodyfikowane z przeznaczeniem do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów wymienionych w tej kategorii.

0E
Technologia

0E001
„Technologie” zgodnie z uwagą do technologii jądrowej służące do „rozwoju”, „produkcji” lub „użytkowania” towarów wymienionych w tej kategorii.

KATEGORIA 1

MATERIAŁY SPECJALNE I ZWIĄZANE Z NIMI URZĄDZENIA

1A
Systemy, urządzenia i części składowe

1A001
Następujące elementy wykonane ze związków fluorowych:

a.

Uszczelnienia, uszczelki, masy uszczelniające lub przepony w układach paliwowych, które są specjalnie zaprojektowane do „statków powietrznych” lub rakiet kosmicznych i w których ponad 50 % zawartości wagowej stanowi jeden z materiałów objętych kontrolą według pozycji 1.C009.b lub 1C009.c.;

b.

Polimery i kopolimery piezoelektryczne wykonane z kopolimerów fluorku winylidenu, wymienione w pozycji 1C009.a:

1.

w postaci arkuszy lub folii;

2.

o grubości większej od 200 mikrometrów;

c.

Uszczelnienia, uszczelki, gniazda zaworów, przepony lub membrany spełniające wszystkie z poniższych kryteriów:

1.

wykonane z elastomerów fluorowych zawierających co najmniej jeden monomer eteru winylowego;

2.

specjalnie opracowane do „statków powietrznych”, rakiet kosmicznych lub ‧pocisków rakietowych‧.

W pozycji 1A001.c. „pocisk rakietowy” oznacza kompletne systemy rakietowe i systemy bezpilotowych statków powietrznych.

1A002
Wyroby lub laminaty „kompozytowe” spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 1A202, 9A010 I 9A110.

a.

Składające się z „matrycy” organicznej i z materiałów objętych kontrolą według pozycji 1C010.c., 1C010.d. lub 1C010.e.; lub

b.

Składające się z „matrycy” metalowej lub węglowej i z któregokolwiek spośród niżej wymienionych materiałów:

1.

Węglowych „materiałów włóknistych lub włókienkowych”, które spełniają wszystkie z poniższych kryteriów:

a.

ich „moduł właściwy” przekracza 10,15 × 106 m;

b.

ich „wytrzymałość właściwa na rozciąganie” przekracza 17,7 × 104 m;

2.

Materiałów wymienionych w pozycji 1C010.c.

Pozycja 1A002 nie dotyczy wyrobów kompozytowych ani laminatów wykonanych z żywic epoksydowych impregnowanych węglowymi „materiałami włóknistymi lub włókienkowymi”, przeznaczonych do naprawy elementów lub laminatów „cywilnych statków powietrznych”, pod warunkiem że ich wielkość nie przekracza 100 cm × 100 cm.

Pozycja 1A002 nie obejmuje kontrolą produktów gotowych lub półgotowych, specjalnie zaprojektowanych do następujących, wyłącznie cywilnych, zastosowań:

a.

sprzęt sportowy,

b.

przemysł motoryzacyjny,

c.

przemysł obrabiarkowy,

d.

zastosowania medyczne.

Pozycja 1A002.b.1 nie obejmuje kontrolą produktów gotowych lub półgotowych zawierających maksymalnie dwie warstwy plecionych włókien, specjalnie zaprojektowanych do następujących zastosowań:

a.

piec do obróbki cieplnej metali służący do odpuszczania metalu,

b.

urządzenia do produkcji monokryształu krzemu.

1A003
Wyroby z innych niż „topliwe” poliimidów aromatycznych, w postaci folii, arkuszy, taśm lub wstęg, które spełniają którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

mają grubość powyżej 0,254 mm;

b.

są powlekane lub laminowane węglem, grafitem, metalami lub substancjami magnetycznymi.

Pozycja 1A003 nie obejmuje kontrolą wyrobów powlekanych lub laminowanych miedzią, przeznaczonych do produkcji elektronicznych płytek drukowanych.

„Topliwe” poliimidy aromatyczne w każdej postaci, zob. pozycja 1C008.a.3.

1A004
Następujące urządzenia, wyposażenie i części ochronne i detekcyjne, różne od objętych kontrolą na podstawie Wykazu uzbrojenia:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 2B351 I 2B352.

a.

maski przeciwgazowe, pochłaniacze i wyposażenie dekontaminacyjne do nich, zaprojektowane lub zmodyfikowane w celu ochrony przed jakimikolwiek z poniższych czynników, a także części specjalnie do nich zaprojektowane:

1.

czynniki biologiczne „przystosowane do użycia w działaniach wojennych”;

2.

materiały promieniotwórcze „przystosowane do użycia w działaniach wojennych”;

3.

chemiczne środki bojowe;

4.

„środki rozpraszania tłumu”, w tym:

a.

α–bromobenzenoacetonitryl (cyjanek bromobenzylu) (CA) (CAS 5798–79–8);

b.

dinitryl [(2–chlorofenylo)metyleno]propanu, (o–chlorobenzylidenomalanonitryl) (CS) (CAS 2698–41–1);

c.

2–chloro–1–fenyloetanon, chlorek fenylacylu (ω–chloroacetofenon) (CN) (CAS 532–27–4);

d.

dibenzo–(b,f)–1,4–oksazepina (CR) (CAS 257–07–8);

e.

10–chloro–5,10–dihydrofenarsazyna, (chlorek fenarsazyny), (adamsyt), (DM) (CAS 578–94–9);

f.

N–nonanoilomorfolina (MPA) (CAS 5299–64–9);

b.

ubrania, rękawice i obuwie ochronne specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane dla ochrony przed którymikolwiek z poniższych:

1.

czynniki biologiczne „przystosowane do użycia w działaniach wojennych”;

2.

materiały promieniotwórcze „przystosowane do użycia w działaniach wojennych”;

3.

chemiczne środki bojowe;

c.

jądrowe, biologiczne i chemiczne systemy detekcji, specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane dla wykrywania lub identyfikacji którychkolwiek z poniższych czynników, a także części specjalnie do nich zaprojektowane:

1.

czynniki biologiczne „przystosowane do użycia w działaniach wojennych”;

2.

materiały promieniotwórcze „przystosowane do użycia w działaniach wojennych”;

3.

chemiczne środki bojowe.

d.

urządzenia elektroniczne zaprojektowane do automatycznego wykrywania lub określania obecności pozostałości „materiałów wybuchowych” przy użyciu technik ‧wykrywania substancji śladowych‧ (np. powierzchniowa fala akustyczna, spektrometria w oparciu o ruchliwość jonów, spektrometria w oparciu o rozkład ruchliwości, spektrometria masowa).

„Wykrywanie substancji śladowych” oznacza zdolność do wykrywania poniżej 1 ppm gazu lub 1 mg substancji stałej lub cieczy.

Pozycja 1A004.d nie obejmuje kontrolą urządzeń specjalnie zaprojektowanych do użytku laboratoryjnego.

Pozycja 1A004.d nie obejmuje kontrolą stacjonarnych bezstykowych bramek bezpieczeństwa.

Pozycja 1A004 nie obejmuje kontrolą:

a.

Osobistych monitorujących dozymetrów promieniowania jądrowego;

b.

Urządzeń ograniczonych projektowo lub funkcjonalnie do spełniania ochrony przed zagrożeniami typowymi dla bezpieczeństwa mieszkańców i domostw oraz przemysłu cywilnego, np. w górnictwie, przemyśle wydobywczym, rolnictwie, przemyśle farmaceutycznym, medycynie, weterynarii, ochronie środowiska, gospodarowaniu odpadami lub w przemyśle spożywczym.

Uwagi techniczne:

1.

Pozycja 1A004 obejmuje urządzenia i części, które uznano za skuteczne, przetestowano z wynikiem pozytywnym według norm krajowych lub w inny sposób dowiedziono ich skuteczności w zakresie wykrywania materiałów promieniotwórczych „przystosowanych do użycia w działaniach wojennych”, czynników biologicznych „przystosowanych do użycia w działaniach wojennych”, chemicznych środków bojowych, „nietoksycznych substancji zastępczych” lub „środków rozpraszania tłumu”, a także obrony przed wymienionymi materiałami, czynnikami i środkami, także wtedy, gdy takie wyposażenie lub części stosowane są w cywilnych gałęziach działalności, takich jak: górnictwo, przemysł wydobywczy, rolnictwo, przemysł farmaceutyczny, medycyna, weterynaria, ochrona środowiska, gospodarka odpadami lub przemysł spożywczy.

2.

„Nietoksyczna substancja zastępcza” oznacza substancję lub materiał stosowany zamiast środków toksycznych (chemicznych lub biologicznych) w ramach szkoleń, badań naukowych, testów lub ocen.

1A005
Kamizelki i okrycia kuloodporne oraz specjalnie zaprojektowane do nich elementy, inne niż wykonane według norm lub specyfikacji wojskowych oraz od ich odpowiedników o porównywalnych parametrach.

N.B.: ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA.

W odniesieniu do „materiałów włóknistych lub włókienkowych”, stosowanych do produkcji kamizelek kuloodpornych, zob. 1C010.

Pozycja 1A005 nie obejmuje kontrolą indywidualnych okryć kuloodpornych, ani akcesoriów do nich, kiedy służą one ich użytkownikowi do osobistej ochrony.

Pozycja 1A005 nie obejmuje kontrolą kamizelek kuloodpornych zaprojektowanych wyłącznie do ochrony czołowej zarówno przed odłamkami, jak i siłą podmuchu z niewojskowych urządzeń wybuchowych.

1A006
Wyposażenie specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane do celów unieszkodliwiania następujących improwizowanych urządzeń wybuchowych oraz specjalnie zaprojektowanych części i akcesoriów do nich:

N.B.: ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA.

a.

pojazdy zdalnie sterowane

b.

„neutralizatory”

Uwaga techniczna:

„Neutralizatory” to urządzenia specjalnie zaprojektowane, by uniemożliwić działanie urządzenia wybuchowego przez wyrzucenie pocisku płynnego, stałego lub kruchego.

Pozycja 1A006 nie obejmuje kontrolą wyposażenia obsługiwanego przez operatora.

1A007
Następujące wyposażenie i urządzenia specjalnie zaprojektowane w celu inicjowania ładunków oraz urządzeń zawierających materiały energetyczne za pomocą środków elektrycznych:

N.B.: ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA, pozycje 3A229 I 3A232.

a.

zestawy zapłonowe do detonatorów, zaprojektowane do detonatorów wymienionych w pozycji 1A007.b

b.

następujące zapłonniki elektryczne:

1.

eksplodujące zapłonniki mostkowe (EB);

2.

eksplodujące zapłonniki połączeń mostkowych (EBW);

3.

zapłonniki udarowe;

4.

eksplodujące zapłonniki foliowe (EFI).

Uwagi techniczne:

1.

Zamiast słowa detonator używa się czasami słowa inicjator lub zapłonnik.

2.

Do celów pozycji 1A007.b wszystkie przedmiotowe detonatory wykorzystują małe przewodniki elektryczne (mostki, połączenia mostkowe lub folie) gwałtownie odparowujące po przepuszczeniu przez nie szybkich, wysokoprądowych impulsów elektrycznych. W przypadku zapłonników nieudarowych wybuchający przewodnik inicjuje eksplozję chemiczną w zetknięciu się z kruszącym materiałem wybuchowym, takim jak PETN (czteroazotan pentaerytrytu). W zapłonnikach udarowych wybuchowe odparowanie przewodnika elektrycznego zwalnia przeskok bijnika przez szczelinę, a jego uderzenie w materiał wybuchowy inicjuje eksplozję chemiczną. W niektórych przypadkach bijnik napędzany jest siłami magnetycznymi. Termin detonator w postaci folii eksplodującej może odnosić się zarówno do detonatorów typu EB, jak i udarowych.

1A008
Następujące ładunki, urządzenia i części:

a.

‧ładunki kumulacyjne‧ spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

1.

zawartość materiałów wybuchowych netto (NEQ) większa niż 90 g;

2.

zewnętrzna średnica obudowy równa lub większa niż 75 mm;

b.

ładunki tnące o kształcie liniowym spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów i specjalnie zaprojektowane do nich części:

1.

zawartość materiałów wybuchowych większa niż 40 g/m; oraz

2.

szerokość równa lub większa niż 10 mm;

c.

lont detonujący o zawartości materiałów wybuchowych większej niż 64 g/m;

d.

urządzenia tnące, inne niż wyszczególnione w 1A008.b., oraz narzędzia odcinające o zawartości materiałów wybuchowych netto (NEQ) większej niż 3,5 kg.

Uwaga techniczna:

‧Ładunki kumulacyjne‧ to ładunki wybuchowe ukształtowane tak, by ukierunkować siłę wybuchu.

1A102
Elementy z przesycanego pirolizowanego materiału typu węgiel–węgiel przeznaczone do pojazdów kosmicznych wymienionych w pozycji 9A004 lub do rakiet meteorologicznych wymienionych w pozycji 9A104.

1A202
Elementy kompozytowe, inne niż wymienione w pozycji 1A002, w postaci rur i mające obie z następujących cech:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 9A010 I 9A110.

a.

Średnicę wewnętrzną od 75 mm do 400 mm; oraz

b.

Są wykonane z jednego z „materiałów włóknistych lub włókienkowych” wymienionych w pozycji 1C010.a., 1C010.b. lub 1C210.a. lub z materiałów węglowych wyspecyfikowanych w pozycji 1C210.c.

1A225
Katalizatory platynowe specjalnie opracowane lub przygotowane do wspomagania reakcji wymiany izotopów wodoru pomiędzy wodorem a wodą w celu separacji trytu z ciężkiej wody lub w celu produkcji ciężkiej wody.

1A226
Wyspecjalizowane wkłady do oddzielania ciężkiej wody od wody zwykłej, mające obydwie z następujących cech:

a.

Są wykonane z siatek z brązu fosforowego obrabianych chemicznie dla zwiększenia nasiąkliwości; oraz

b.

Są przeznaczone do stosowania w próżniowych wieżach destylacyjnych.

1A227
Przeciwradiacyjne okna ochronne o wysokiej gęstości (ze szkła ołowiowego lub podobnych materiałów), mające wszystkie z następujących cech, oraz specjalnie do nich zaprojektowane ramy:

a.

Powierzchnię w obszarze nieradioaktywnym powyżej 0,09 m2;

b.

Gęstość powyżej 3 g/cm3;

c.

Grubość 100 mm lub większą.

Uwaga techniczna:

Na użytek poz. 1A227, termin ‧obszar nieradioaktywny‧ oznacza pole widzenia okna wystawionego na promieniowanie o poziomie najniższym w danym zastosowaniu.

1B
Urządzenia testujące, kontrolne i produkcyjne

1B001
Następujące urządzenia do produkcji włókien, prepregów, preform lub „kompozytów”, wyszczególnionych w pozycji 1A002 lub 1C010, oraz specjalnie do nich skonstruowane elementy i akcesoria:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 1B101 I 1B201.

a.

Maszyny nawojowe do włókien, z koordynowanymi i programowanymi w trzech lub więcej osiach ruchami związanymi z ustawianiem, owijaniem i nawijaniem włókien, specjalnie zaprojektowane z przeznaczeniem do produkcji wyrobów „kompozytowych” lub laminatów, z „materiałów włóknistych lub włókienkowych”;

b.

Maszyny do układania taśm lub kabli z włókien, z koordynowanymi i programowanymi w co najmniej dwóch osiach ruchami związanymi z ustawianiem w odpowiednim położeniu i układaniem taśm, kabli lub arkuszy, specjalnie zaprojektowane do produkcji „kompozytowych” elementów konstrukcyjnych płatowca lub ‧pocisku rakietowego‧;

W pozycji 1B001.b. ‧pocisk rakietowy‧ oznacza kompletne systemy rakietowe i systemy bezpilotowych statków powietrznych.

c.

Wielokierunkowe, wielowymiarowe maszyny tkackie lub maszyny do przeplatania, łącznie z zestawami adaptacyjnymi i modyfikacyjnymi, przeznaczone do tkania, przeplatania lub splatania włókien w celu wytworzenia elementów „kompozytowych”;

Uwaga techniczna:

Na użytek poz. 1B001.c technika przeplatania obejmuje również dzianie.

Pozycja 1B001.c. nie obejmuje kontrolą maszyn tekstylnych niezmodyfikowanych do wspomnianych powyżej zastosowań końcowych;

d.

Następujące urządzenia specjalnie zaprojektowane lub przystosowane do produkcji włókien wzmocnionych:

1.

Urządzenia do przetwarzania włókien polimerowych (takich jak poliakrylonitryl, włókno z celulozy regenerowanej, paku lub polikarbosilanu) we włókna węglowe lub włókna węglika krzemu, łącznie ze specjalnymi urządzeniami do naprężania włókien podczas ogrzewania;

2.

Urządzenia do chemicznego osadzania par pierwiastków lub związków chemicznych na ogrzanych podłożach włóknistych w celu wyprodukowania włókien z węglika krzemu;

3.

Urządzenia do mokrego przędzenia ogniotrwałych materiałów ceramicznych (takich jak tlenek glinu);

4.

Urządzenia do przetwarzania za pomocą obróbki cieplnej włókien macierzystych zawierających aluminium we włókna tlenku glinu;

e.

Urządzenia do produkcji prepregów, wyszczególnionych w pozycji 1C010.e., metodą topienia termicznego (hot melt);

f.

Następujące urządzenia do badań nieniszczących specjalnie zaprojektowane do materiałów „kompozytowych”:

1.

Systemy tomografii rentgenowskiej do kontroli wad w trzech wymiarach;

2.

Sterowane numerycznie ultradźwiękowe urządzenia badawcze, w których ruchy nadajników lub odbiorników do pozycjonowania są równocześnie sterowane i programowane w co najmniej czterech osiach w celu śledzenia trójwymiarowych kształtów badanych elementów.

1B002
Urządzenia do produkcji stopów metali, proszków ze stopów metali lub materiałów stopowych specjalnie zaprojektowane w celu zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem i specjalnie zaprojektowane do wykorzystania w jednym z procesów wyszczególnionych w pozycji 1C002.c.2.

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1B102.

1B003
Narzędzia, matryce, formy lub osprzęt o specjalnej konstrukcji, do przetwarzania tytanu, glinu lub ich stopów w „stanie nadplastycznym” lub metodą „zgrzewania dyfuzyjnego” z przeznaczeniem do produkcji którychkolwiek z poniższych:

a.

Konstrukcji lotniczych i kosmicznych;

b.

Silników do „statków powietrznych” i rakiet kosmicznych;

c.

Specjalnie zaprojektowanych zespołów do konstrukcji wyszczególnionych w 1B003.a. lub silników wyszczególnionych w 1B003.b.

1B101
Następujące urządzenia, inne niż wyszczególnione w pozycji 1B001, do „produkcji” kompozytów konstrukcyjnych oraz specjalnie do nich skonstruowane elementy i akcesoria:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1B201.

Do wyszczególnionych w 1B101 elementów i akcesoriów należą formy, trzpienie, matryce, uchwyty i oprzyrządowanie do wstępnego prasowania, utrwalania, odlewania, spiekania lub spajania elementów kompozytowych, laminatów i wytworzonych z nich wyrobów.

a.

Maszyny nawojowe do włókien lub maszyny do zbrojenia włóknami, z koordynowanymi i programowanymi w trzech lub więcej osiach ruchami związanymi z ustawianiem, owijaniem i nawijaniem włókien, specjalnie zaprojektowane z przeznaczeniem do produkcji wyrobów kompozytowych lub laminatów z materiałów włóknistych lub włókienkowych;

b.

Maszyny do układania taśm z koordynowanymi i programowanymi w co najmniej dwóch osiach ruchami związanymi z ustawianiem w odpowiednim położeniu i układaniem taśm i arkuszy, specjalnie zaprojektowane z przeznaczeniem do „kompozytowych” elementów konstrukcyjnych płatowca lub ‧pocisku rakietowego‧;

c.

Następujące urządzenia zaprojektowane lub przystosowane do „produkcji”„materiałów włóknistych lub włókienkowych”:

1.

Urządzenia do przetwarzania włókien polimerowych (takich jak poliakrylonitryl, włókno z celulozy regenerowanej lub polikarbosilan) łącznie ze specjalnymi urządzeniami do naprężania włókien podczas ogrzewania;

2.

Urządzenia do chemicznego osadzania par pierwiastków lub związków chemicznych na ogrzanych podłożach włóknistych; oraz

3.

Urządzenia do mokrego przędzenia ogniotrwałych materiałów ceramicznych (takich jak tlenek glinu);

d.

Urządzenia skonstruowane lub zmodyfikowane z przeznaczeniem do specjalnej obróbki powierzchniowej włókien lub do wytwarzania prepregów i preform wyszczególnionych w pozycji 9C110.

Do urządzeń ujętych w 1B101.d. zalicza się rolki, naprężacze, zespoły powlekające, urządzenia do cięcia i formy zatrzaskowe.

1B102
„Urządzenia produkcyjne” do wytwarzania proszków metali, inne niż wyszczególnione w poz. 1B002 i specjalnie zaprojektowane elementy do nich:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1B115.b.

a.

„urządzenia produkcyjne” do wytwarzania proszków metali umożliwiające „produkcję”, w kontrolowanej atmosferze, sferycznych lub pylistych materiałów wyszczególnionych w pozycjach: 1C011.a., 1C011.b., 1C111.a.1., 1C111.a.2., lub w Wykazie uzbrojenia;

b.

specjalnie zaprojektowane elementy do „urządzeń produkcyjnych” wyszczególnionych w poz. 1B002 lub 1B102.a.

Pozycja 1B102 obejmuje:

a.

Generatory plazmowe (na zasadzie łuku elektrycznego wysokiej częstotliwości) nadające się do otrzymywania pylistych lub sferycznych proszków metali, z organizacją procesu w środowisku argon–woda.

b.

Urządzenia elektroimpulsowe umożliwiające otrzymywanie pylistych lub sferycznych proszków metali, z organizacją procesu w środowisku argon–woda.

c.

Urządzenia umożliwiające „produkcję” sferycznych proszków aluminiowych przez rozpylanie roztopionego metalu w atmosferze obojętnej (np. azocie).

1B115
Urządzenia, inne niż wyszczególnione w 1B002 lub 1B102, do produkcji paliw i składników paliw oraz specjalnie do nich skonstruowane podzespoły:

a.

„Urządzenia produkcyjne” do „produkcji”, manipulowania i testowania odbiorczego paliw płynnych i składników paliw wyszczególnionych w pozycji 1C011.a., 1C011.b. i 1C111 lub w Wykazie uzbrojenia;

b.

„Urządzenia produkcyjne” do „produkcji”, manipulowania, mieszania, utrwalania, odlewania, prasowania, obrabiania, wytłaczania lub testowania odbiorczego paliw stałych i składników paliw wyszczególnionych w pozycji 1C011.a., 1C011.b. i 1C111 lub w Wykazie uzbrojenia.

Pozycja 1B115.b nie obejmuje kontrolą mieszarek okresowych, mieszarek ciągłych lub młynów wykorzystujących energię płynów. W sprawie kontroli mieszarek okresowych, mieszarek ciągłych lub młynów wykorzystujących energię płynów zob. pozycje 1B117, 1B118 i 1B119.

Urządzenia specjalnie zaprojektowane do produkcji wyrobów militarnych wymagają każdorazowo sprawdzenia Wykazu uzbrojenia.

Pozycja 1B115 nie obejmuje kontrolą urządzeń do „produkcji”, manipulowania i testowania odbiorczego węgliku boru.

1B116
Dysze o specjalnej konstrukcji, przeznaczone do wytwarzania materiałów pochodzenia pirolitycznego, formowanych w matrycy, na trzpieniu lub innym podłożu, z gazów macierzystych rozkładających się w zakresie temperatur od 1 573 K (1 300 °C) do 3 173 K (2 900 °C) przy ciśnieniach w zakresie od 130 Pa do 20 kPa.

1B117
Mieszarki okresowe umożliwiające mieszanie próżniowe w zakresie od zera do 13,326 kPa, w których można regulować temperaturę w komorze mieszania, spełniające wszystkie poniższe kryteria i specjalnie zaprojektowane do nich elementy:

a.

całkowita wydajność objętościowa 110 litrów lub większa; oraz

b.

co najmniej jeden wał mieszający/ugniatający osadzony mimośrodowo.

1B118
Mieszarki ciągłe umożliwiające mieszanie próżniowe w zakresie od zera do 13 326 kPa, w których można regulować temperaturę w komorze mieszania i które spełniają którekolwiek z poniższych kryteriów, oraz specjalnie zaprojektowane do nich elementy:

a.

dwa lub więcej wałów mieszających/ugniatających;

b.

jeden oscylujący wał obrotowy z zębami/kołkami ugniatającymi na nim jak również wewnątrz obudowy komory mieszalniczej.

1B119
Młyny wykorzystujące energię płynów, nadające się do rozdrabniania i mielenia substancji wyszczególnionych w pozycjach 1C011.a., 1C011.b. i 1C111 lub w Wykazie uzbrojenia, i specjalnie zaprojektowane do nich elementy.

1B201
Maszyny do nawijania włókien i związane z nimi wyposażenie, inne niż wyszczególnione w pozycji 1B001 lub 1B101, jak następuje:

a.

Maszyny do nawijania włókien, mające wszystkie z następujących cech:

1.

koordynację i programowanie ruchów związanych z ustawianiem, owijaniem i nawijaniem włókien, w dwóch lub więcej osiach;

2.

są specjalnie zaprojektowane z przeznaczeniem do produkcji wyrobów kompozytowych lub laminatów z „materiałów włóknistych lub włókienkowych”;

3.

zdolne do nawijania cylindrycznych wirników o średnicy od 75 mm do 400 mm i długości 600 mm lub większej;

b.

Sterowniki koordynujące i programujące do maszyn do nawijania włókien wyszczególnionych w 1B201.a.;

c.

Trzpienie precyzyjne do maszyn do nawijania włókien wyszczególnionych w 1B201.a.

1B225
Ogniwa elektrolityczne do produkcji fluoru o wydajności większej niż 250 gramów fluoru na godzinę.

1B226
Elektromagnetyczne separatory izotopów, zaprojektowane z przeznaczeniem do współpracy z jednym lub wielu źródłami jonów zdolnymi do uzyskania wiązki jonów o całkowitym natężeniu rzędu 50 mA lub więcej lub wyposażone w takie źródło lub źródła.

Pozycja 1B226 obejmuje następujące separatory:

a.

zdolne do wzbogacania izotopów trwałych;

b.

ze źródłami i kolektorami jonów zarówno w polu magnetycznym, jak i w takich instalacjach, w których zespoły te znajdują się na zewnątrz pola.

1B227
Konwertery do syntezy amoniaku lub urządzenia do syntezy amoniaku, w których gaz do syntezy (azot lub wodór) jest pobierany z wysokociśnieniowej kolumny wymiennej amoniakowo–wodorowej, a zsyntetyzowany amoniak jest zawracany do tej kolumny.

1B228
Kolumny do kriogenicznej destylacji wodoru posiadające wszystkie wymienione poniżej cechy:

a.

zaprojektowane z przeznaczeniem do pracy przy temperaturach wewnętrznych 35 K (– 238 °C) lub niższych;

b.

zaprojektowane z przeznaczeniem do pracy przy ciśnieniach wewnętrznych od 0,5 do 5 MPa (5 do 50 atmosfer);

c.

skonstruowane:

1.

z drobnoziarnistych stali nierdzewnych klasy 300 o niskiej zawartości siarki i o wielkości ziarna austenitu 5 lub większym według norm ASTM (lub równoważnych);

2.

z materiałów równoważnych nadających się zarówno do działań w warunkach kriogenicznych jak i w atmosferze H2;

d.

o średnicach wewnętrznych 1 m lub większych i długościach efektywnych 5 m lub większych.

1B229
Kolumny półkowe do wymiany typu woda–siarkowodór oraz ‧kontaktory wewnętrzne‧ do nich, jak następuje;

W przypadku kolumn specjalnie zaprojektowanych lub przygotowanych do produkcji ciężkiej wody zob. 0B004.

a.

Kolumny półkowe do wymiany typu woda–siarkowodór, mające wszystkie z następujących cech:

1.

przeznaczenie do pracy przy ciśnieniu znamionowym 2 MPa lub wyższym;

2.

są wykonane z drobnoziarnistej stali węglowej o wielkości ziarna 5 lub większym według norm ASTM (lub równoważnych);

3.

mają średnicę 1,8 m lub większą;

b.

‧Kontaktory wewnętrzne‧ dla kolumn półkowych do wymiany typu woda–siarkowodór zdefiniowanych w poz. 1B229.a.

Uwaga techniczna:

‧Kontaktory wewnętrzne‧ w kolumnach są segmentowymi półkami o zespołowej średnicy roboczej 1,8 m lub większej, skonstruowanymi w sposób ułatwiający kontakt czynników w przepływie przeciwprądowym, wykonanymi ze stali nierdzewnej o zawartości węgla 0,03 % lub mniejszej. Mogą one mieć postać półek sitowych, półek zaworowych, półek dzwonowych lub rusztowych.

1B230
Pompy do przetłaczania roztworów katalizatora z amidku potasu rozcieńczonego lub stężonego w ciekłym amoniaku (KNH2/NH3), posiadające wszystkie wymienione poniżej cechy:

a.

szczelność dla powietrza (tj. hermetycznie zamknięte);

b.

wydajność powyżej 8,5 m3/godz;

c.

nadające się do:

1.

stężonych roztworów amidku potasu (1 % lub powyżej) — ciśnienie robocze 1,5–60 MPa (15–600 atmosfer); lub

2.

do rozcieńczonych roztworów amidku potasu (poniżej 1 %) — ciśnienie robocze 20–60 MPa (200–600 atmosfer).

1B231
Następujące urządzenia i instalacje do obróbki trytu lub ich podzespoły:

a.

Urządzenia lub instalacje do produkcji, odzyskiwania, ekstrakcji, stężania lub manipulowania trytem;

b.

Następujące urządzenia instalacji lub fabryk trytu:

1.

urządzenia do chłodzenia wodoru lub helu zdolne do chłodzenia do temperatury 23 K (– 250 °C) lub poniżej, o wydajności odprowadzania ciepła powyżej 150 watów;

2.

instalacje do magazynowania i oczyszczania izotopów wodoru za pomocą wodorków metali jako środków do magazynowania lub oczyszczania.

1B232
Turborozprężarki lub zestawy turborozprężarka–sprężarka mające obie z wymienionych niżej cech:

a.

zaprojektowane do działania przy temperaturze wylotowej poniżej 35 K (– 238° C) lub niższej;

b.

posiadające przepustowość wodoru większą lub równą 1 000 kg/h.

1B233
Następujące urządzenia i instalacje do separacji izotopów litu lub ich podzespoły:

a.

Urządzenia i instalacje do separacji izotopów litu;

b.

Następujące podzespoły do separacji izotopów litu:

1.

Kolumny z wypełnieniem do wymiany cieczowo — cieczowej specjalnie zaprojektowane do amalgamatów litu;

2.

Pompy do pompowania rtęci oraz (lub) amalgamatu litu;

3.

Cele do elektrolizy amalgamatu litu;

4.

Aparaty wyparne do zagęszczonych roztworów wodorotlenku litu.

1C
Materiały

Uwaga techniczna:

Metale i stopy:

 

Jeżeli nie zastrzeżono inaczej, terminy ‧metale‧ i ‧stopy‧ używane w pozycjach od 1C001 do 1C012 dotyczą następujących wyrobów surowych i półfabrykatów:

Wyroby surowe:

 

Anody, kule, pręty (łącznie z prętami karbowanymi i ciągnionymi), kęsy, bloki, bochny, brykiety, placki, katody, kryształy, kostki, struktury, ziarna, sztaby, bryły, pastylki, surówki, proszki, podkładki, śruty, płyty, owale osadnicze, gąbki i drążki;

Półfabrykaty (zarówno powlekane, pokrywane galwanicznie, wiercone i wykrawane, jak i niepoddane żadnej z tych obróbek):

a.

Przerobione plastycznie lub obrobione materiały wyprodukowane poprzez walcowanie, wyciąganie, wytłaczanie, prasowanie, granulowanie, rozpylanie, mielenie, tj.: kątowniki, ceowniki, koła, tarcze, pyły, płatki, folie, odkuwki, płyty, proszki, wytłoczki, wypraski, wstęgi, pierścienie, pręty (w tym pręty spawalnicze, walcówki i druty walcowane), kształtowniki, arkusze, taśmy, rury, rurki (w tym rury bezszwowe, rury o przekroju kwadratowym i tuleje rurowe), druty ciągnione i tłoczone;

b.

Materiały odlewnicze produkowane przez odlewanie w piasku, kokilach, formach metalowych, gipsowych i innych, w tym przez odlewanie pod ciśnieniem, formy spiekane i formy wykonywane w metalurgii proszkowej.

Cel kontroli nie powinien być omijany przez eksportowanie form niewymienionych w wykazie jako produktów rzekomo finalnych, ale będących w rzeczywistości formami surowymi lub półfabrykatami.

1C001
Następujące materiały specjalnie opracowane z przeznaczeniem na pochłaniacze fal elektromagnetycznych lub polimery przewodzące samoistnie:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1C101.

a.

Materiały pochłaniające fale o częstotliwościach powyżej 2 × 108 Hz, ale poniżej 3 × 1012 Hz;

: Pozycja 1C001.a. nie obejmuje kontrolą:

a.

Pochłaniaczy typu włosowego, wykonanych z włókien naturalnych lub syntetycznych, w których pochłanianie osiąga się innym sposobem niż magnetyczny;

b.

Pochłaniaczy niewykazujących strat magnetycznych oraz takich, których powierzchnia, na którą pada promieniowanie, nie jest planarna, w tym ostrosłupów, stożków, klinów i powierzchni zwichrowanych;

c.

Pochłaniaczy planarnych spełniających wszystkie poniższe kryteria:

1.

Wykonane z któregokolwiek z poniższych:

a.

ze spienionych tworzyw sztucznych (elastycznych lub nieelastycznych) wzmacnianych węglem lub z materiałów organicznych, łącznie z materiałami wiążącymi, dających więcej niż 5 % echa w porównaniu z metalami, w paśmie o szerokości wyższej o ±15 % od częstotliwości centralnej padającej fali, i nieodpornych na temperatury przekraczające 450 K (177 °C);

b.

z materiałów ceramicznych dających o ponad 20 % echa więcej w porównaniu z metalami, w paśmie o szerokości wyższej o ±15 % od częstotliwości centralnej padającej fali, i nieodpornych na temperatury przekraczające 800 K (527 °C);

Uwaga techniczna:

Próbki do badania stopnia pochłaniania materiałów wyszczególnionych w uwadze 1.c.1. do pozycji 1C001.a. powinny być kwadratami o boku równym co najmniej 5 długościom fali o częstotliwości centralnej i umieszczone w polu dalekim elementu promieniującego fale elektromagnetyczne.

2.

Wytrzymałość na rozciąganie poniżej 7 × 106 N/m2; oraz

3.

Wytrzymałość na ściskanie poniżej 14 × 106 N/m2;

d.

Pochłaniaczy planarnych wykonanych ze spieku ferrytowego, spełniających wszystkie poniższe kryteria:

1.

Gęstość względna powyżej 4,4;

2.

Maksymalna temperatura robocza na poziomie 548 K (275 °C);

Żadne sformułowanie w pozycji 1C001.a. nie zwalnia z kontroli materiałów magnetycznych użytych jako pochłaniacze fal w farbach.

b.

Materiały pochłaniające fale o częstotliwościach w zakresie od 1,5 × 1014 Hz do 3,7 × 1014 Hz i nieprzezroczyste dla promieniowania widzialnego;

c.

Materiały polimerowe przewodzące samoistnie, o ‧objętościowej przewodności elektrycznej‧ powyżej 10 000 S/m (simensów na metr) lub ‧oporności powierzchniowej‧ poniżej 100 omów/m2, których podstawowym części składoweem jest którykolwiek z następujących polimerów:

1.

Polianilina;

2.

Polipirol;

3.

Politiofen;

4.

Polifenylenowinylen;

5.

Politienylenowinylen.

Uwaga techniczna:

‧Objętościową przewodność elektryczną‧ oraz ‧oporność powierzchniową‧ należy określać zgodnie z normą ASTM D–257 lub jej odpowiednikami.

1C002
Następujące stopy metali, proszki stopów metali lub materiały stopowe:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1C202.

Pozycja 1C002 nie obejmuje kontrolą stopów metali, proszków stopów metali ani materiałów stopowych do powlekania podłoży.

Uwagi techniczne:

1.

Do stopów metalu według pozycji 1C002. zalicza się takie, które zawierają wyższy procent wagowy danego metalu niż dowolnego innego pierwiastka.

2.

‧Trwałość w próbie pełzania do zerwania‧ powinna być określana według normy ASTM E–139 lub jej krajowych odpowiedników.

3.

‧Trwałość w niskocyklowych badaniach zmęczeniowych‧ należy określać według normy ASTM E–606 „Zalecana metoda niskocyklowego badania zmęczeniowego przy stałej amplitudzie” lub jej krajowych odpowiedników. Badania należy prowadzić przy obciążeniu skierowanym osiowo, przy średniej wartości współczynnika asymetrii cyklu 1 oraz wartości współczynnika spiętrzenia naprężeń (Kt) równej 1. Naprężenie średnie definiuje się jako różnicę naprężenia maksymalnego i minimalnego podzieloną przez naprężenie maksymalne.

a.

Następujące glinki:

1.

Glinki niklu zawierające wagowo minimum 15 %, a maksimum 38 % glinu i przynajmniej jeden dodatek stopowy;

2.

Glinki tytanu zawierające wagowo 10 % lub więcej glinu i przynajmniej jeden dodatek stopowy;

b.

Następujące stopy metali wykonane z materiałów wyszczególnionych w pozycji 1C002.c.:

1.

Stopy niklu spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

Ich ‧trwałość w próbie pełzania do zerwania‧ wynosi 10 000 lub więcej godzin, w temperaturze 923 K (650 °C) przy naprężeniach 676 MPa;

b.

Ich „trwałość w niskocyklowych badaniach zmęczeniowych” wynosi 10 000 lub więcej cykli w temperaturze 823 K (550 °C) przy maksymalnym naprężeniu 1 095 MPa;

2.

Stopy niobu spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

Ich ‧trwałość w próbie pełzania do zerwania‧ wynosi 10 000 lub więcej godzin, w temperaturze 1 073 K (800 °C) przy naprężeniach 400 MPa;

b.

Ich „trwałość w niskocyklowych badaniach zmęczeniowych” wynosi 10 000 lub więcej cykli w temperaturze 973 K (700 °C) przy maksymalnym naprężeniu 700 MPa;

3.

Stopy tytanu spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

Ich ‧trwałość w próbie pełzania do zerwania‧ wynosi 10 000 lub więcej godzin, w temperaturze 723 K (450 °C) przy naprężeniu 200 MPa;

b.

Ich ‧trwałość w niskocyklowych badaniach zmęczeniowych‧ wynosi 10 000 lub więcej w temperaturze 723 K (450 °C) przy maksymalnym naprężeniu 400 MPa;

4.

Stopy glinu spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

Ich wytrzymałość na rozciąganie wynosi 240 MPa lub więcej w temperaturze 473 K (200 °C);

b.

Ich wytrzymałość na rozciąganie wynosi 415 MPa lub więcej w temperaturze 298 K (25 °C);

5.

Stopy magnezu spełniające wszystkie poniższe kryteriów:

a.

wytrzymałości na rozciąganie 345 MPa lub większej;

b.

szybkości korozji w 3 % wodnym roztworze chlorku sodowego, mierzonej według normy ASTM G–31 lub jej krajowych odpowiedników, wynoszącej poniżej 1 mm/rok;

c.

Proszki lub pyły stopów metali spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

Wykonane z dowolnego materiału o podanych poniżej składach:

Uwaga techniczna:

W podanych poniżej związkach × oznacza jeden lub większą liczbę składników stopu.

a.

Stopów niklu (Ni–Al–X, Ni–X–Al) przeznaczonych do wyrobu części lub zespołów silników turbinowych, tj. zawierających mniej niż 3 cząsteczki niemetaliczneowe (wprowadzone podczas procesu produkcji) o wielkości przekraczającej 100 mikrometrów, na 109 cząsteczek stopu;

b.

Stopów niobu (Nb–Al–X lub Nb–X–Al, Nb–Si–X lub Nb–X–Si, Nb–Ti–X lub Nb–X–Ti);

c.

Stopów tytanu (Ti–Al–X lub Ti–X–Al);

d.

Stopów glinu (Al–Mg–X lub Al–X–Mg, Al–Zn–X lub Al–X–Zn, Al–Fe–X lub Al–X–Fe);

e.

Stopów magnezu (Mg–Al–X lub Mg–X–Al);

2.

Wyprodukowane w atmosferze o regulowanych parametrach jedną z następujących metod:

a.

„Rozpylania próżniowego”;

b.

„Rozpylania gazowego”;

c.

„Rozpylania rotacyjnego”;

d.

„Chłodzenia ultraszybkiego”;

e.

„Formowania rotacyjnego z fazy stopionej” i „rozdrabniania”;

f.

„Formowania ekstrakcyjnego z fazy stopionej” i „rozdrabniania”;

g.

„Stapiania mechanicznego”;

3.

Nadające się do formowania materiałów wyszczególnionych w poz. 1C002.a. lub 1C002.b.

d.

Materiały stopowe spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

Wykonane z dowolnego materiału o składzie wyszczególnionym w poz. 1C002.c.1.;

2.

W postaci niesproszkowanych płatków, wstążek lub cienkich pręcików;

3.

Produkowane w atmosferze o regulowanych parametrach dowolną z następujących metod:

a.

„Chłodzenia ultraszybkiego”;

b.

„Formowania rotacyjnego z fazy stopionej”;

c.

„Formowania ekstrakcyjnego z fazy stopionej”.

1C003
Metale magnetyczne, bez względu na typ i postać, spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

Ich początkowa względna przenikalność magnetyczna wynosi 120 000 lub więcej, a grubość –0,05 mm lub mniej;

Uwaga techniczna:

Początkową względną przenikalność magnetyczną należy mierzyć na materiałach całkowicie wyżarzonych.

b.

Stopy magnetostrykcyjne spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

1.

Magnetostrykcja nasycenia powyżej 5 × 10–4;

2.

Współczynnik sprzężenia żyromagnetycznego (k) powyżej 0,8;

c.

Taśmy ze stopów amorficznych lub ‧nanokrystalicznych‧ spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

Skład minimum 75 % wagowych żelaza, kobaltu lub niklu;

2.

Indukcja magnetyczna nasycenia (Bs) 1,6 T lub wyższa,

3.

Którekolwiek z poniższych kryteriów:

a.

Grubość taśmy 0,02 mm lub mniejsza;

b.

Oporność właściwa 2 × 10–4 ohm cm lub większa.

Uwaga techniczna:

Pod pojęciem materiały ‧nanokrystaliczne‧ w pozycji 1C003.c. rozumie się materiały o rozmiarze ziarna krystalicznego wynoszącym 50 nm lub mniej, zmierzonym metodą dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego.

1C004
Stopy uranowo–tytanowe lub stopy wolframu na „matrycy” z żelaza, niklu lub miedzi spełniające wszystkie poniższe kryteria:

a.

Gęstość powyżej 17,5 g/cm3;

b.

Granica sprężystości powyżej 880 MPa;

c.

Wytrzymałość na rozciąganie powyżej 1 270 MPa;

d.

Wydłużenie powyżej 8 %.

1C005
Następujące „nadprzewodzące” przewodniki „kompozytowe” o długości powyżej 100 m lub masie powyżej 100 g:

a.

„Nadprzewodzące” przewodniki „kompozytowe”, w których skład wchodzi co najmniej jedno ‧włókno‧ niobowo–tytanowe, spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

Osadzone w „matrycy” różnej od miedzianej lub „matrycy” mieszanej na osnowie miedzi;

2.

Mające pole przekroju poprzecznego poniżej 0,28 × 10–4 mm2 (o średnicy 6 mikrometrów w przypadku ‧włókien‧ o przekroju kołowym);

b.

„Nadprzewodzące” przewodniki „kompozytowe”, w których skład wchodzi jedno lub większa liczba „włókien”„nadprzewodzących” różnych od niobowo–tytanowych, spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

„Temperaturę krytyczną” przy zerowej indukcji magnetycznej powyżej 9,85 K (263,31 °C);

2.

Pozostawanie w stanie „nadprzewodzącym” w temperaturze 4,2 K (– 268,96 °C) pod działaniem pola magnetycznego działającego w jakimkolwiek kierunku prostopadłym do osi podłużnej przewodnika oraz równoważnego indukcji magnetycznej 12 T o krytycznej gęstości prądu większej niż 1 750 A/mm2 w całkowitym polu przekroju poprzecznego przewodnika;

c.

Nadprzewodzące „przewodniki”„kompozytowe”, w których skład wchodzi jedno lub większa liczba „włókien”‧nadprzewodzących”, które nadal są „nadprzewodzące‧ powyżej 115 K (– 158,16 °C).

Uwaga techniczna:

Do celów pozycji 1C005 ‧włókna‧ mogą być w postaci drutu, cylindra, folii, taśmy lub wstęgi.

1C006
Następujące płyny i materiały smarne:

a.

Płyny hydrauliczne zawierające jako składnik podstawowy którekolwiek z poniższych:

1.

Syntetyczne „oleje krzemowęglowodorowe” spełniające wszystkie poniższe kryteria:

Uwaga techniczna:

Do celów pozycji 1C006.a.1. zakłada się, że oleje krzemowęglowodorowe zawierają wyłącznie krzem, wodór i węgiel.

a.

„Temperatura zapłonu” powyżej 477 K (204 °C);

b.

„Temperatura krzepnięcia” 239 K (–34 °C) lub niższa;

c.

„Wskaźnik lepkości” 75 lub więcej;

d.

„Stabilność termiczna” w temperaturze 616 K (343 °C);

2.

„Chlorofluoropochodne węglowodorów” spełniające wszystkie poniższe kryteria:

Uwaga techniczna:

Do celów pozycji 1C006.a.2. zakłada się, że „chlorofluoropochodne węglowodorów” zawierają wyłącznie węgiel, fluor i chlor.

a.

Brak „temperatury zapłonu”;

b.

„Temperatura samozapłonu” powyżej 977 K (704 °C);

c.

„Temperatura krzepnięcia” 219 K (–54 °C) lub niższa;

d.

„Wskaźnik lepkości” 80 lub więcej;

e.

Temperatura wrzenia 473 K (200 °C) lub wyższa;

b.

Materiały smarne zawierające jako części składowe podstawowe którekolwiek z poniższych:

1.

Etery lub tioetery fenylenowe lub alkilofenylenowe lub ich mieszaniny, zawierające powyżej dwóch grup funkcyjnych eteru lub tioeteru, lub ich mieszaninę;

2.

Fluorowe oleje silikonowe o lepkości kinematycznej poniżej 5 000 mm2/s (5 000 centystokesów) mierzonej w temperaturze 298 K (25 °C);

c.

Płyny zwilżające lub flotacyjne o czystości powyżej 99,8 %, zawierające mniej niż 25 cząstek o średnicy 200 mikrometrów lub większej w 100 ml i wykonane co najmniej w 85 % z którekolwiek z poniższych:

1.

Dibromotetrafluoroetanu;

2.

Polichlorotrifluoroetylenu (tylko modyfikowanego olejem lub woskiem);

3.

Polibromotrifluoroetylenu;

d.

Fluorowęglowe elektroniczne płyny chłodzące spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

Zawartość wagowa 85 % lub więcej następujących związków lub ich mieszanin:

a.

Monomeryczne postaci perfluoropolialkiloeterotriazyn lub perfluoropolialkiloeterów;

b.

Perfluoroalkiloaminy;

c.

Perfluorocykloalkany;

d.

Perfluoroalkany;

2.

Gęstość przy 298 K (25 °C) wynoszącą 1,5 g/cm3 lub więcej;

3.

Stan ciekły w temperaturze 273 K (0 °C);

4.

Zawartość fluoru 60 % wagowych lub więcej.

Uwaga techniczna:

Dla celów pozycji 1C006:

1.

„Temperaturę zapłonu” określa się metodą Cleveland Open Cup Method (Otwartego Kubka) opisaną w normie ASTM D–92 lub jej krajowych odpowiednikach.

2.

„Temperaturę krzepnięcia” określa się metodą opisaną w normie ASTM D–97 lub jej krajowych odpowiednikach.

3.

„Wskaźnik lepkości” określa się metodą opisaną w normie ASTM D–2270 lub jej krajowych odpowiednikach.

4.

„Stabilność termiczną” określa się według przedstawionej poniżej procedury lub jej krajowych odpowiedników:

 

Umieścić dwadzieścia ml badanej cieczy w komorze ze stali nierdzewnej typu 317 o pojemności 46 ml, w której znajdują się trzy kulki o średnicy (znamionowej) 12,5 mm, jedna ze stali narzędziowej M–10, druga ze stali 52 100 i trzecia z mosiądzu morskiego dwufazowego (60 % Cu, 39 % Zn, 0,75 % Sn).

 

Następnie napełnić komorę azotem, zamknąć pod ciśnieniem atmosferycznym, podnieść temperaturę do 644 ± 6 K (371 ± 6 °C) i utrzymać ją na tym poziomie przez sześć godzin.

Próbkę uznaje się za stabilną termicznie, jeżeli po zakończeniu badania spełnione są wszystkie następujące warunki:

a.

Spadek wagi każdej z kulek jest mniejszy niż 10 mg/mm2 powierzchni kulki;

b.

Zmiana lepkości początkowej określonej w temperaturze 311 K (38 °C) jest mniejsza niż 25 %;

c.

Całkowita liczba kwasowa lub zasadowa jest mniejsza niż 0,40;

5.

„Temperaturę samozapłonu” wyznacza się metodą opisaną w normie ASTM E–659 lub w jej krajowych odpowiednikach.

1C007
Następujące materiały na osnowie ceramicznej, niekompozytowe materiały ceramiczne, „materiały kompozytowe” na „matrycy” ceramicznej oraz materiały macierzyste:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1C107.

a.

Materiały podłożowe z pojedynczych lub złożonych borków tytanowych, w których łączna ilość zanieczyszczeń metalicznych, z wyłączeniem dodatków zamierzonych, wynosi poniżej 5 000 ppm (części na milion), w których przeciętne wymiary cząstek są równe lub mniejsze niż 5 mikrometrów oraz które zawierają nie więcej niż 10 % cząstek o wielkości powyżej 10 mikrometrów;

b.

Niekompozytowe materiały ceramiczne w postaci nieprzerobionej lub półprzetworzonej, złożone z borków tytanowych o gęstości stanowiącej 98 % lub więcej gęstości teoretycznej;

Pozycja 1C007.b. nie obejmuje kontrolą materiałów ściernych.

c.

„Materiały kompozytowe” ceramiczno–ceramiczne na „matrycy” szklanej lub tlenkowej, wzmacniane włóknami spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

wykonane z któregokolwiek z następujących materiałów:

a.

Si–N;

b.

Si–C;

c.

Si–Al–O–N;

d.

Si–O–N;

2.

mające „wytrzymałość właściwą na rozciąganie” większą, niż 12,7 × 103 m;

d.

„Materiały kompozytowe” ceramiczno–ceramiczne, z fazą metaliczną o strukturze ciągłej lub bez tej fazy, zawierające cząstki, wiskery lub włókna, w których „matrycę” stanowią węgliki lub azotki krzemu, cyrkonu lub boru;

e.

Następujące materiały macierzyste (tj. specjalne polimery lub materiały metaloorganiczne) do wytwarzania dowolnej fazy lub faz materiałów ujętych w pozycji 1C007.c:

1.

Polidiorganosilany (do produkcji węglika krzemu);

2.

Polisilazany (do produkcji azotka krzemu);

3.

Polikarbosilazany (do produkcji materiałów ceramicznych zawierających części składowe krzemowe, węglowe i azotowe);

f.

„Materiały kompozytowe” ceramiczno–ceramiczne na „matrycy” szkła lub tlenkowej, wzmacniane ciągłymi włóknami wykonanymi z jednego z następujących materiałów:

1.

Al2O3;

2.

Si–C–N.

Pozycja 1C007.f. nie obejmuje kontrolą „materiałów kompozytowych” zawierających włókna z wyszczególnionych w niej materiałów, posiadające wytrzymałość na rozciąganie mniejszą niż 700 MPa przy temperaturze 1 273 K (1 000 °C) lub odporność na pełzanie większą niż 1 % odkształcenia przy obciążeniu 100 MPa i temperaturze 1 273  K (1 000 °C) w czasie 100 godzin.

1C008
Następujące materiały polimerowe niezawierające fluoru:

a.

1.

Bismaleimidy;

2.

Poliamidoimidy aromatyczne;

3.

Poliimidy aromatyczne;

4.

Polieteroimidy aromatyczne o temperaturze zeszklenia (Tg) powyżej 513 K (240 °C);

Pozycja 1C008.a. obejmuje kontrolą substancje ciekłe lub stałe w formie „topliwej”, w tym w postaci żywicy, proszku, granulek, folii, arkuszy, taśmy lub wstęgi;

Wyroby z innych niż „topliwe” poliimidów aromatycznych, w postaci folii, arkuszy, taśm lub wstęg, zob. 1A003.

b.

Ciekłe kryształy z kopolimerów termoplastycznych o temperaturze ugięcia pod obciążeniem powyżej 523 K (250 °C) mierzonej według normy ISO 75–2 (2004) lub jej krajowych odpowiedników, przy obciążeniu 1,82 N/mm2, w których skład wchodzą:

1.

Którekolwiek z poniższych:

a.

Fenylen, bifenylen lub naftalen;

b.

Fenylen, bifenylen lub naftalen z podstawnikiem metylowym, trzeciorzędowym butylowym lub fenylowym;

2.

Którekolwiek z poniższych:

a.

Kwas tereftalowy;

b.

Kwas 6–hydroksy–2 naftoesowy;

c.

Kwas 4–hydroksybenzoesowy;

c.

Nie używany;

d.

Poliketony arylenowe;

e.

Polisiarczki arylenowe, w których grupą arylenową jest bifenylen, trifenylen lub ich kombinacja;

f.

Polisulfon bifenylenoeterowy o „temperaturze zeszklenia (Tg)” przekraczającej 513 K (240 °C);

Uwaga techniczna:

„Temperatura zeszklenia (Tg)” dla materiałów z pozycji 1C008 określana jest przy użyciu metody opisanej w normie ISO 11357–2 (1999) lub jej odpowiednikach krajowych.

1C009
Następujące nieprzetworzone związki fluorowe:

a.

Kopolimery fluorku winylidenu posiadające w 75 % lub więcej strukturę beta krystaliczną bez rozciągania;

b.

Poliimidy fluorowane zawierające 10 % wagowych lub więcej związanego fluoru;

c.

Fluorowane elastomery fosfazenowe zawierające 30 % wagowych lub więcej związanego fluoru.

1C010
Następujące „materiały włókniste lub włókienkowe”, które można zastosować w konstrukcjach „kompozytowych” lub laminatach z „matrycą” organiczną, metalową lub węglową:

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJE 1C210 oraz 9C110.

a.

Organiczne materiały „włókniste lub włókienkowe”, spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

„Moduł właściwy” powyżej 12,7 × 106 m;

2.

„Wytrzymałość właściwą na rozciąganie” powyżej 23,5 × 104 m;

Pozycja 1C010.a. nie obejmuje kontrolą polietylenu.

b.

„Włókniste i włókienkowe” materiały węglowe, spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

„Moduł właściwy” powyżej 12,7 × 106 m;

2.

„Wytrzymałość właściwą” na rozciąganie powyżej 23,5 × 104 m;

Pozycja 1C010.b. nie obejmuje kontrolą tkanin wykonanych z „materiałów włóknistych lub włókienkowych” przeznaczonych do naprawy konstrukcji lub laminatów „cywilnych statków powietrznych”, pod warunkiem, że wymiary pojedynczych arkuszy materiału nie przekraczają wielkości 100 cm × 100 cm.

Uwaga techniczna:

Właściwości materiałów ujętych w pozycji 1C010.b. należy określać zgodnie z zalecanymi przez Stowarzyszenie Dostawców Wysokojakościowych Materiałów Kompozytowych (SACMA) metodami SRM 12 do 17, metodą A ISO 10618 (2004) 10.2.1 lub równoważnymi krajowymi metodami badania włókien i należy je opierać na przeciętnych wartościach z partii materiału.

c.

Nieorganiczne „materiały włókniste lub włókienkowe”, spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

„Moduł właściwy” powyżej 2,54 × 106 m;

2.

Temperatura topnienia, mięknienia, rozkładu lub sublimacji powyżej 1 922 K (1 649 °C) w środowisku obojętnym;

Pozycja 1C010.c. nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

Nieciągłych, wielofazowych, polikrystalicznych włókien z tlenku glinu w postaci włókien ciętych lub mat o strukturze bezładnej, zawierających wagowo 3 % lub więcej tlenku krzemu, i mających „moduł właściwy” poniżej 10 × 106 m;

b.

Włókien molibdenowych i ze stopów molibdenowych;

c.

Włókien borowych;

d.

Nieciągłych włókien ceramicznych o temperaturze topnienia, mięknienia, rozkładu lub sublimacji poniżej 2 043 K (1 770 °C) w środowisku obojętnym.

d.

„Materiały włókniste lub włókienkowe” spełniające którekolwiek z poniższych kryteriów:

1.

Zawierające którekolwiek z poniższych:

a.

Polieteroimidy określone w pozycji 1C008.a.;

b.

Materiały ujęte w pozycjach 1C008.b. do 1C008.f.;

2.

Złożone z materiałów ujętych w pozycji 1C010.d.1.a. lub 1C010.d.1.b. i „zmieszane” z innymi materiałami włóknistymi ujętymi w pozycjach 1C010.a., 1C010.b. lub 1C010.c.;

e.

Następujące włókna impregnowane żywicą lub pakiem (prepregi), włókna powlekane metalem lub węglem (preformy) lub „preformy włókien węglowych”:

1.

Wykonane z „materiałów włóknistych lub włókienkowych” określonych w pozycji 1C010.a., 1C010.b., lub 1C010.c.;

2.

Wykonane z organicznych lub węglowych „materiałów włóknistych lub włókienkowych”, spełniających wszystkie poniższe kryteria:

a.

„Wytrzymałość właściwa na rozciąganie” powyżej 17,7 × 104 m;

b.

„Moduł właściwy” powyżej 10,15 × 106 m;

c.

niewyszczególnionych w pozycji 1C010.a. lub 1C010.b.;

d.

impregnowanych materiałami określonymi w pozycjach 1C008 lub 1C009.b., mającymi ‧temperaturę zeszklenia (Tg)‧ powyżej 383 K (110 °C) lub żywicami fenolowymi lub epoksydowymi, mającymi ‧temperaturę zeszklenia (Tg)‧ powyżej 418 K (145 °C).

Pozycja 1C010.e. nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

impregnowanych żywicą epoksydową „matryc” z „materiałów włóknistych lub włókienkowych” (prepregów) przeznaczonych do naprawy konstrukcji lub laminatów „cywilnych statków powietrznych”, pod warunkiem, że wymiary pojedynczych arkuszy materiału nie przekraczają wielkości 100 cm × 100 cm.

b.

prepregów impregnowanych żywicami fenolowymi lub epoksydowymi mającymitemperaturę zeszklenia (Tg)poniżej 433 K (160 °C) i temperaturę sieciowania niższą niżtemperatura zeszklenia‧.

Uwaga techniczna:

‧Temperatura zeszklenia (Tg)‧ dla materiałów z pozycji 1C010.e. określana jest przy użyciu metody suchej, opisanej w normie ASTM D 3418. ‧Temperatura zeszklenia (Tg)‧ dla żywic fenolowych i epoksydowych określana jest przy użyciu metody suchej, opisanej w normie ASTM D 4065, przy częstotliwości 1 Hz i szybkości nagrzewania wynoszącej 2 K (°C) na minutę.

1C011
Następujące metale i związki:

N.B.: ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA I POZYCJĘ 1C111.

a.

Metale o rozmiarach ziarna mniejszych niż 60 mikronów, zarówno w postaci sferycznej, rozpylanej, sferoidalnej, płatków, jak i zmielonej, wykonane z materiałów zawierających 99 % lub więcej cyrkonu, magnezu lub ich stopów;

Uwaga techniczna:

Naturalna zawartość hafnu w cyrkonie (typowo 2 % do 7 %) jest liczona razem z cyrkonem.

Metale lub stopy wyszczególnione w pozycji 1C011.a. są objęte kontrolą bez względu na to, czy są zamknięte w kapsułkach z glinu, magnezu lub berylu.

b.

Bor i węgliki boru o czystości 85 % lub większej oraz rozmiarach ziarna 60 mikronów lub mniejszych;

Metale lub stopy wyszczególnione w pozycji 1C011.b. są objęte kontrolą bez względu na to, czy są zamknięte w kapsułkach z glinu, magnezu lub berylu.

c.

Azotan guanidyny;

d.

Nitroguanidyna (NQ) (CAS 556–88–7).

1C012
Następujące materiały:

Uwaga techniczna:

Materiały te są typowo wykorzystywane do jądrowych źródeł ciepła.

a.

Pluton w dowolnej postaci zawierający izotop pluton–238 w ilości powyżej 50 % wagowych;

Pozycja 1C012.a. nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

Dostaw zawierających 1 gram plutonu lub mniej;

b.

Dostaw zawierających 3 „gramy efektywne” lub mniej, w przypadku kiedy znajduje się on w czujnikach instrumentów pomiarowych.

b.

Uprzednio separowany neptun–237 w dowolnej formie.

Pozycja 1C012.b. nie obejmuje kontrolą dostaw zawierających neptun–237 w ilości 1 grama lub mniejszej.

1C101
Materiały i urządzenia do obiektów o zmniejszonej wykrywalności za pomocą odbitych fal radarowych, śladów w zakresie promieniowania nadfioletowego lub podczerwonego i śladów akustycznych, inne niż określone w pozycji 1C001, możliwe do zastosowania w ‧pociskach rakietowych‧, podsystemach „pocisków rakietowych” lub bezpilotowych statkach powietrznych wyszczególnionych w pozycji 9A012.

Pozycja 1C101 obejmuje:

a.

Materiały strukturalne i powłoki specjalnie opracowane pod kątem zmniejszenia ich echa radarowego;

b.

Powłoki, w tym farby, specjalnie opracowane pod kątem zmniejszenia ilości odbijanego lub emitowanego promieniowania z zakresu mikrofalowego, podczerwonego lub nadfioletowego promieniowania elektromagnetycznego.

Pozycja 1C101 nie dotyczy powłok, które są specjalnie używane do regulacji temperatur w satelitach.

Uwaga techniczna:

W pozycji 1C101 ‧pocisk rakietowy‧ oznacza kompletne systemy rakietowe i systemy bezpilotowych statków powietrznych o zasięgu przekraczającym 300 km.

1C102
Przesycane pirolizowane materiały węglowo–węglowe przeznaczone do pojazdów kosmicznych wyszczególnionych w pozycji 9A004 lub do rakiet meteorologicznych (sondujących) wyszczególnionych w poz. 9A104.

1C107
Następujące materiały grafitowe i ceramiczne, inne niż wyszczególnione w pozycji 1C007:

a.

Drobnoziarniste materiały grafitowe o gęstości nasypowej co najmniej 1,72 g/cm3 lub większej, mierzonej w temperaturze 288 K (15 °C) i o wymiarach ziarna 100 µm lub mniejszych, możliwe do zastosowania w dyszach do rakiet i stożkach czołowych rakiet, umożliwiające uzyskanie w drodze obróbki następujących produktów:

1.

Cylindry o średnicy 120 mm lub większej i długości 50 mm lub większej;

2.

Rury o średnicy wewnętrznej 65 mm lub większej i grubości ścianki 25 mm lub większej i długości 50 mm lub większej;

3.

Bloki o wymiarach 120 mm × 120 mm × 50 mm lub większej;

Zob. również 0C004

b.

Pirolityczne lub wzmacniane włóknami materiały grafitowe nadające się do zastosowania w dyszach rakiet i stożkach czołowych używanych w „pociskach rakietowych”, kosmicznych pojazdach nośnych wyszczególnionych w pozycji 9A004 lub w rakietach meteorologicznych wyszczególnionych w pozycji 9A104;

Zob. także pozycja 0C004.

c.

Ceramiczne materiały kompozytowe (o stałej dielektrycznej poniżej 6 przy każdej częstotliwości od 100 MHz do 100 GHz), do użytku w osłonach anten radiolokatora używanych w „pociskach rakietowych”, kosmicznych pojazdach nośnych wyszczególnionych w pozycji 9A004 lub w rakietach meteorologicznych wyszczególnionych w pozycji 9A104;

d.

Skrawalne, niewypalane materiały ceramiczne wzmacniane włóknami krzemo–węglowymi, do użytku w stożkach czołowych używanych w „pociskach rakietowych”, kosmicznych pojazdach nośnych wyszczególnionych w pozycji 9A004 lub w rakietach meteorologicznych wyszczególnionych w pozycji 9A104;

e.

Wzmocnione krzemo–węglowe ceramiczne materiały kompozytowe do użytku w stożkach czołowych, rakietach ponownie wchodzących w atmosferę i klapach dysz używanych w „pociskach rakietowych”, kosmicznych pojazdach nośnych wyszczególnionych w pozycji 9A004 lub w rakietach meteorologicznych wyszczególnionych w pozycji 9A104.

1C111
Następujące substancje napędowe i związki chemiczne do nich, inne niż wyszczególnione w pozycji 1C011:

a.

Substancje napędowe:

1.

Sferyczny proszek aluminiowy, inny niż wyszczególniony w Wykazie uzbrojenia, złożony z cząstek o równomiernej średnicy i wielkości poniżej 200 µm i zawartości glinu wynoszącej 97 % wagowych lub większej, jeżeli co najmniej 10 % ciężaru ogólnego stanowią cząstki o średnicy mniejszej niż 63 mikrometry, zgodnie z ISO 2591:1988 lub równoważnymi normami krajowymi;

Uwaga techniczna:

Wielkość cząstek 63 mikrometry (ISO R–565) odpowiada siatce 250 (Tyler) lub siatce 230 (standard ASTM E–11).

2.

Paliwa metalowe, inne niż wyszczególnione w Wykazie uzbrojenia, w postaci cząstek o średnicy poniżej 60 mikrometrów, w postaci sferycznej, zatomizowanej, sferoidalnej, płatków lub silnie rozdrobnionego proszku, zawierające 97 % wagowych lub więcej któregokolwiek z poniższych:

a.

cyrkonu;

b.

berylu;

c.

magnezu;

d.

stopów metali określonych w pozycjach od a. do c. powyżej;

Uwaga techniczna:

Naturalna zawartość hafnu w cyrkonie (typowo 2 % do 7 %) jest liczona razem z cyrkonem.

3.

Następujące utleniacze używane w silnikach rakietowych na paliwo ciekłe:

a.

Tritlenek diazotu (CAS 10544–73–7);

b.

Ditlenek azotu (CAS 10102–44–0) / tetratlenek diazotu (CAS 10544–72–6);

c.

Pentatlenek diazotu (CAS 10102–03–1);

d.

Mieszaniny tlenków azotu (MON);

Uwaga techniczna:

Mieszaniny tlenków azotu stanowią roztwory tlenku azotu (NO) w tetratlenku diazotu/ditlenku azotu (N2O4/NO2), które mogą być wykorzystane w systemach rakietowych. Istnieje cała skala mieszanin, które mogą być oznaczone jako MONi lub MONij, gdzie i oraz j są liczbami całkowitymi przedstawiającymi procentową zawartość tlenku azotu w danej mieszaninie (np. MON3 zawiera 3 % tlenku azotu, MON25–25 % tlenku azotu. Górną granicę stanowi MON40–40 % zawartości wagowej).

e.

ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA DLA inhibitowanego dymiącego na czerwono kwasu azotowego (IRFNA);

f.

ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA ORAZ POZYCJĘ 1C238 DLA związków chemicznych składających się z fluoru oraz jednego lub więcej ilości innych fluorowców, tlenu lub azotu;

4.

Następujące pochodne hydrazyny:

N.B.: ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA

a.

Trimetylohydrazyna (CAS 1741–01–1);

b.

Tetrametylohydrazyna (CAS 6415–12–9);

c.

N,N–diallilohydrazyna;

d.

Allilohydrazyna (CAS 7422–78–8);

e.

Etylenodihydrazyna;

f.

Diazotan monometylohydrazyny;

g.

Niesymetryczny diazotan monometylohydrazyny;

h.

Azydek hydrazyny (CAS 14546–44–2);

i.

Azydek dimetylohydrazyny;

j.

Diazotan hydrazyny;

k.

Diimido szczawian dihydrazyny;

l.

Azotan 2–hydroksyetylohydrazyny (HEHN);

m.

Zob. Wykaz uzbrojenia dla nadchloranu hydrazyny;

n.

Dinadchloran hydrazyny;

o.

Azotan metylohydrazyny (MHN);

p.

Azotan dietylohydrazyny (DEHN);

q.

Azotan 3,6–dihydrazynotetrazyny (azotan 1,4–dihydrazyny) (DHTN);

b.

Substancje polimerowe:

1.

Polibutadien o łańcuchach zakończonych grupą karboksylową (CTPB);

2.

Polibutadien o łańcuchach zakończonych grupą hydroksylową (HTPB), inny niż wyszczególniony w Wykazie uzbrojenia;

3.

Kopolimer butadienu z kwasem akrylowym (PBAA);

4.

Kopolimer butadienu z kwasem akrylowym i akrylonitrylem (PBAN);

5.

Glikol polietylenowo–politetrahydrofuranowy (TPEG);

Uwaga techniczna:

Glikol polietylenowo–politetrahydrofuranowy (TPEG) jest kopolimerem blokowym polibutano–1,4–diolu i glikolu polietylenowego (PEG).

c.

Inne dodatki i środki do materiałów miotających:

1.

ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA DLA węgloborowodorów, dekaborowodorów, pentaborowodorów oraz i ich pochodnych;

2.

Diazotan glikolu trietylenowego (TEGDN) (CAS 111–22–8);

3.

2–nitrodifenyloamina (CAS 119–75–5);

4.

Triazotan trimetyloetanu (TMETN) (CAS 3032–55–1);

5.

Diazotan glikolu dietylenowego (DEGDN) (CAS 693–21–0);

6.

Pochodne ferrocenu, takie jak:

a.

Zob. także Wykaz uzbrojenia dla katocenu;

b.

Ferrocen etylu (CAS 1273–89–8);

c.

Ferrocen propylu;

d.

Zob. także Wykaz uzbrojenia dla ferrocenu n–butylu;

e.

Ferrocen pentylu (CAS 1274–00–6);

f.

Ferrocen dicyklopentylu;

g.

Ferrocen dicykloheksylu;

h.

Ferrocen dietylu;

i.

Ferrocen dipropylu;

j.

Ferrocen dibutylu (CAS 1274–08–4);

k.

Ferrocen diheksylu (CAS 93894–59–8);

l.

Ferroceny acetylu;

m.

Zob. także Wykaz uzbrojenia dla kwasów karboksylowych ferrocenu;

n.

Zob. także Wykaz uzbrojenia dla butacenu;

o.

Inne pochodne ferrocenu wykorzystywane jako modyfikatory szybkości spalania paliwa rakietowego, różne od wyszczególnionych w Wykazie uzbrojeniaWykazie uzbrojenia

7.

4,5 diazydometyl–2–metyl–1,2,3–triazol (izo–DAMTR), inny niż wyszczególniony w Wykazie uzbrojenia.

Dla substancji miotających oraz chemikaliów składowych materiałów miotających, nie wyszczególnionych w pozycji 1C111, zob. także Wykaz uzbrojenia.

1C116
Stale maraging o wytrzymałości na rozciąganie równej 1 500 MPa lub większej, mierzonej w temperaturze 293 K (20 °C), w postaci blach, płyt lub rur o grubości ścianek rur lub grubości płyt mniejszej lub równej 5 mm.

N.B.: ZOB. TAKŻE POZYCJA 1C216.

Uwaga techniczna:

Stale maraging są stopami żelaza ogólnie charakteryzującymi się wysoką zawartością niklu, bardzo niską zawartością węgla i wykorzystaniem składników substytucyjnych lub przyspieszających, które umożliwiają wzmocnienie i utwardzenie wydzielinowe tego stopu.

1C117
Wolfram, molibden oraz stopy tych metali w postaci regularnych kulistych lub rozpylonych cząstek o średnicy 500 μm lub mniejszej i czystości równej lub większej niż 97 %, przeznaczone do produkcji zespołów silników rakietowych używanych w „pociskach rakietowych”, w kosmicznych pojazdach nośnych wyszczególnionych w pozycji 9A004 lub w rakietach meteorologicznych wyszczególnionych w pozycji 9A104 (tj. osłon termicznych, podłoża dysz, przewężeń dysz i powierzchni sterowania wektorem ciągu).

1C118
Stabilizowana tytanem stal nierdzewna dupleksowa (Ti–DSS) spełniająca wszystkie poniższe kryteria:

a.

Spełniające wszystkie poniższe kryteria:

1.

Zawartość wagowa chromu: 17,0–23,0 %, niklu: 4,5–7,0 %;

2.

Zawartość wagowa tytanu większa niż 0,10 %;

3.

Obecność mikrostruktury ferrytowo–austenitowej (nazywanej także mikrostrukturą dwufazową), w której co najmniej 10 % objętości stanowi austenit (zgodnie z ASTM E–1181 lub jego odpowiednikiem krajowym);

b.

Posiadająca którąkolwiek z następujących postaci:

1.

Sztab lub prętów o wielkości większej lub równej 100 mm w każdym z wymiarów;

2.

Arkuszy o szerokości większej lub równej 600 mm i grubości mniejszej lub równej 3 mm;

3.

Rur o średnicy zewnętrznej większej lub równej 600 mm i grubości ścianek mniejszej lub równej 3 mm.

1C202
Stopy, inne niż wyszczególnione w pozycji 1C002.b.3. lub b.4., takie jak:

a.

Stopy glinu posiadające obydwie wyszczególnione niżej cechy:

1.

‧Zdolne do‧ osiągnięcia wytrzymałości na rozciąganie większej lub równej 460 MPa w temperaturze 293 K (20 °C);

2.

Posiadające postać rur lub litych elementów cylindrycznych (w tym odkuwek) o średnicy zewnętrznej powyżej 75 mm;

b.

Stopy tytanu posiadające obydwie wyszczególnione niżej cechy:

1.

‧Zdolne do‧ osiągnięcia wytrzymałości na rozciąganie większej lub równej 900 MPa w temperaturze 293 K (20 °C);

2.

Posiadające postać rur lub litych elementów cylindrycznych (w tym odkuwek) o średnicy zewnętrznej powyżej 75 mm;

Uwaga techniczna:

Określenie stopy ‧zdolne do‧ obejmuje stopy przed obróbką cieplną lub po obróbce cieplnej.

1C210
„Materiały włókniste lub włókienkowe” lub prepregi, inne niż wyszczególnione w pozycji 1C010.a., b. lub e., takie jak:

a.

Węglowe lub aramidowe „materiały włókniste lub włókienkowe” posiadające którąkolwiek z niżej wyszczególnionych cech:

1.

„Moduł właściwy” większy niż lub równy 12,7 × 106 m;

2.

„Wytrzymałość właściwa na rozciąganie” większa niż lub równa 23,5 × 103 m;

Pozycja 1C210.a. nie obejmuje kontrolą aramidowych „materiałów włóknistych lub włókienkowych”, zawierających wagowo 0,25 % lub więcej dowolnego modyfikatora powierzchni włókien opartego na estrach;

b.

Szklane ‧materiały włókniste lub włókienkowe‧ posiadające obydwie z niżej wyszczególnionych cech:

1.

„Moduł właściwy” większy lub równy 3,18 × 106 m;

2.

„Wytrzymałość właściwa na rozciąganie” większa lub równa 76,2 × 103 m;

c.

Termoutwardzalne, impregnowane żywicą, ciągłe „przędze”, „rowingi”, „kable” lub „taśmy” o szerokości nie przekraczającej 15 mm (prepregi), wykonane z węglowych lub szklanych „materiałów włóknistych lub włókienkowych” wyszczególnionych w pozycji 1C210.a. lub b.

Uwaga techniczna:

Żywice tworzą matryce kompozytów.

W pozycji 1C210 pojęcie „materiały włókniste lub włókienkowe” ogranicza się do ciągłych „włókien elementarnych”, „przędz”, „rowingów”, „kabli” lub „taśm”.

1C216
Stal maraging, różna od wyszczególnionej w pozycji 1C116, ‧zdolna do‧ osiągania wytrzymałości na rozciąganie większej lub równej 2 050 MPa, w temperaturze 293 K (20 °C).

Pozycja 1C216 nie obejmuje kontrolą form, w których wszystkie wymiary liniowe są mniejsze niż lub równe 75 mm.

Uwaga techniczna:

Sformułowanie stal maraging ‧zdolna do‧ obejmuje stal maraging obróbką cieplną lub po obróbce cieplnej.

1C225
Bor wzbogacony izotopem boru–10 (10B) w stopniu większym niż naturalna liczebność izotopowa, taki jak: bor pierwiastkowy, związki i mieszaniny zawierające bor, wyroby oraz złom i odpady powstałe z wyżej wymienionych.

W pozycji 1C225 mieszaniny zawierające bor obejmują materiały obciążone borem.

Uwaga techniczna:

Naturalna liczebność izotopowa boru–10 wynosi wagowo ok. 18,5 % (atomowo 20 %).

1C226
Wolfram, węglik wolframu oraz stopy zawierające wagowo powyżej 90 % wolframu, posiadające obydwie z niżej wyszczególnionych cech:

a.

W postaci form wydrążonych o symetrii cylindrycznej (łącznie z segmentami cylindrycznymi) o średnicy wewnętrznej od 100 do 300 mm;

b.

Masa większa niż 20 kg.

Pozycja 1C226 nie obejmuje kontrolą wyrobów specjalnie zaprojektowanych jako odważniki lub kolimatory promieniowania gamma.

1C227
Wapń posiadający obydwie z niżej wyszczególnionych cech:

a.

Zawartość wagowa zanieczyszczeń metalami różnymi od magnezu poniżej 1 000 części na milion;

b.

Zawartość wagowa boru poniżej 10 części na milion.

1C228
Magnez posiadający obydwie z niżej wyszczególnionych cech:

a.

Zawartość wagowa zanieczyszczeń metalami różnymi od wapnia poniżej 200 części na milion;

b.

Zawartość wagowa boru poniżej 10 części na milion.

1C229
Bizmut posiadający obydwie z niżej wyszczególnionych cech:

a.

Czystość wagowa większa niż lub równa 99,99 %;

b.

Zawartość wagowa srebra poniżej 10 części na milion.

1C230
Beryl metaliczny, stopy zawierające wagowo więcej niż 50 % berylu, związki berylu, wyroby oraz złom i odpady powstałe z wyżej wymienionych.

Pozycja 1C230 nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

Metalowych okien do aparatury rentgenowskiej lub do urządzeń wiertniczych;

b.

Profili tlenkowych w postaci przetworzonej lub półprzetworzonej, zaprojektowanych specjalnie do elementów zespołów elektronicznych lub jako podłoża do obwodów elektronicznych;

c.

Berylu (krzemianu berylu i glinu) w postaci szmaragdów lub akwamarynów.

1C231
Hafn metaliczny, stopy oraz związki hafnu zawierające wagowo więcej niż 60 % hafnu, wyroby oraz złom i odpady z powstałe z wyżej wymienionych.

1C232
Hel–3 (3He), mieszaniny zawierające hel–3 oraz wyroby lub urządzenia zawierające dowolne z wyżej wymienionych substancji;

Pozycja 1C232 nie obejmuje kontrolą wyrobów lub urządzeń zawierających mniej niż 1 g helu–3.

1C233
Lit wzbogacony izotopem litu–6 (6Li) w stopniu większym niż naturalna liczebność izotopowa, oraz produkty lub urządzenia zawierające wzbogacony lit takie jak: lit pierwiastkowy, stopy, związki, mieszaniny zawierające lit, wyroby oraz złom i odpady powstałe z wyżej wymienionych.

Pozycja 1C233 nie obejmuje kontrolą dozymetrów termoluminescencyjnych.

Uwaga techniczna:

Naturalna liczebność izotopowa litu–6 wynosi wagowo ok. 6,5 % (atomowo 7,5 %).

1C234
Cyrkon z zawartością wagową hafnu mniejszą niż 1 część hafnu do 500 części cyrkonu, taki jak: metal, stopy zawierające wagowo ponad 50 % cyrkonu, związki, wyroby oraz złom i odpady powstałe z wyżej wymienionych.

Pozycja 1C234 nie obejmuje kontrolą cyrkonu w postaci folii o grubości mniejszej lub równej 0,10 mm.

1C235
Tryt, związki trytu i mieszaniny zawierające tryt, w których stosunek atomów trytu do wodoru przewyższa 1 część na 1 000, oraz wyroby lub urządzenia zawierające wyżej wymienione substancje;

Pozycja 1C235 nie obejmuje kontrolą wyrobów lub urządzeń zawierających nie więcej niż 1,48 x 103 GBq (40 Ci) trytu.

1C236
Radionuklidy emitujące cząstki alfa o okresie połowicznego rozpadu równym lub większym niż 10 dni, ale mniejszym niż 200 lat, występujące w poniższych postaciach:

a.

Pierwiastki;

b.

Związki o całkowitej aktywności alfa większej lub równej 37 GBq/kg (1 Ci/kg);

c.

Mieszaniny o całkowitej aktywności alfa większej lub równej 37 GBq/kg (1 Ci/kg);

d.

Wyroby lub urządzenia zawierające wyżej wymienione substancje;

Pozycja 1C236 nie obejmuje kontrolą wyrobów lub urządzeń o aktywności alfa poniżej 3,7 GBq (100 mCi).

1C237
Rad–226 (226Ra), stopy oraz związki radu–226, mieszaniny zawierające rad–226, powstałe z nich wyroby, oraz produkty i urządzenia powstałe z wyżej wymienionych.

Pozycja 1C237 nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

Aplikatorów medycznych;

b.

Wyrobów lub urządzeń zawierających mniej niż 0,37 GBq (10 mCi) radu–226.

1C238
Trifluorek chloru (ClF3).

1C239
Kruszące materiały wybuchowe, inne niż wymienione w Wykazie uzbrojenia, substancje lub mieszaniny zawierające wagowo więcej niż 2 % tych materiałów, o gęstości krystalicznej większej niż 1,8 g/cm3 i prędkości detonacji powyżej 8 000 m/s.

1C240
Proszek niklu i porowaty nikiel metaliczny, inny niż wyszczególniony w pozycji 0C005, taki jak:

a.

Proszek niklu posiadający obydwie z niżej wymienionych cech:

1.

Czystość niklowego składnika wagowego większa niż lub równa 99 %; oraz

2.

Średnia wielkość cząstek mniejsza niż 10 μm, mierzona według normy B330 Amerykańskiego Towarzystwa Materiałoznawczego (ASTM);

b.

Porowaty nikiel metaliczny wytwarzany z materiałów wyszczególnionych w pozycji 1C240.a.

Pozycja 1C240 nie obejmuje kontrolą kontrolą:

a.

Włókienkowych proszków niklu;

b.

Pojedynczych porowatych blach niklowych o polu powierzchni arkusza mniejszym lub równym 1 000 cm2.

Uwaga techniczna:

Pozycja 1C240.b. odnosi się do porowatego metalu wyrabianego metodą zagęszczania lub spiekania materiałów wyszczególnionych w pozycji 1C240.a., celem otrzymania metalu z drobnymi porami, wzajemnie łączącymi się w całości struktury.

1C350
Następujące substancje chemiczne, które mogą być wykorzystane jako prekursory dla toksycznych środków chemicznych, oraz „mieszaniny chemiczne” zawierające jedną lub więcej z wyżej wymienionych substancji:

N.B.: ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA ORAZ POZYCJĘ 1C450.

1.

Tiodiglikol (111–48–8);

2.

Tlenochlorek fosforu (10025–87–3);

3.

Metylofosfonian dimetylu (756–79–6);

4.

ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA DLA Difluorek metylofosfonowy (676–99–3);

5.

Dichlorek metylofosfonowy (676–97–1);

6.

Fosforyn dimetylu (DMP)(868–85–9);

7.

Trichlorek fosforu (7719–12–2);

8.

Fosforyn trimetylu (TMP)(121–45–9);

9.

Chlorek tionylu (7719–09–7);

10.

3–Hydroksy–1–metylopiperydyna (3554–74–3);

11.

N,N–diizopropylo–(beta)–chloroetyloamina (96–79–7);

12.

N,N–diizopropylo–(beta)–tioloetanoamina (5842–07–9);

13.

3–chinuklidynol (1619–34–7);

14.

Fluorek potasu (7789–23–3);

15.

2–Chloroetanol (107–07–3);

16.

Dimetyloamina (124–40–3);

17.

Etylofosfonian dietylu (78–38–6);

18.

N,N–dimetylofosforoamidan dietylu (2404–03–7);

19.

Fosfonian dietylu (762–04–9);

20.

Chlorowodorek dimetyloaminy (506–59–2);

21.

Dichloro(etylo)fosfina (1498–40–4);

22.

Dichlorek etylofosfonowy (1066–50–8);

23.

ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA DLA Difluorek etylofosfonowy (753–98–0);

24.

Fluorowodór (7664–39–3);

25.

Benzilan metylu (76–89–1);

26.

Dichloro(metylo)fosfina (676–83–5);

27.

N,N–diizopropylo–(beta)–amino etanol (96–80–0);

28.

Alkohol pinakolinowy (464–07–3);

29.

ZOB. TAKŻE WYKAZ UZBROJENIA DLA O–etylo–2–diizopropyloaminoetylo metylofosfinin (QL)(57856–11–8);

30.

Fosforyn trietylu (122–52–1);

31.

Trichlorek arsenu (7784–34–1);

32.

Kwas benzilowy (76–93–7);

33.

Metylofosfonin dietylu (15715–41–0);

34.

Etylofosfonian dimetylu (6163–75–3);

35.

Etylodifluorofosfina (430–78–4);

36.

Difluoro(metylo)fosfina (753–59–3);

37.

3–chinuklidynon (3731–38–2);

38.

Pentachlorek fosforu (10026–13–8);

39.

Pinakolon (75–97–8);

40.

Cyjanek potasu (151–50–8);

41.

Wodorofluorek potasu (7789–29–9);

42.

Wodorofluorek amonu lub bifluorek amonu(1341–49–7);

43.

Fluorek sodu (7681–49–4);

44.

Wodorofluorek sodu (1333–83–1);

45.

Cyjanek sodu (143–33–9);

46.

Trietanoloamina (102–71–6);

47.

Pentasiarczek fosforawy (1314–80–3);

48.

Di–izopropyloamina (108–18–9);

49.

Dietyloaminoetanol (100–37–8);

50.

Siarczek sodu (1313–82–2);

51.

Monochlorek siarki (10025–67–9);

52.

Dichlorek siarki (10545–99–0);

53.

Chlorowodorek trietanoloaminy (637–39–8);

54.

N,N–diizopropylo–(beta)–chloroetyloamino chlorowodorek (4261–68–1);

55.

Kwas metylofosfonowy (993–13–5);

56.

Metylofosfonian dietylu (683–08–9);

57.

Dichlorek N,N–dimetylofosforoamidowy (677–43–0);

58.

Fosforyn triisopropylu (116–17–06);

59.

Etylodietanoloamina (139–87–7);

60.

O,O,O-dietylo fosforotionian (2465–65–8);

61.

O,O,O-dietylo fosforoditionian (298–06–6);

62.

Heksafluorokrzemian sodu (16893–85–9);

63.

Dichlorek metylotiofosfonowy (676–98–2).

Dla wywozu do „państw nie będących stronami konwencji o zakazie broni chemicznej” pozycja 1C350 nie obejmuje kontrolą „mieszanin chemicznych” zawierających jedną lub więcej substancji chemicznych wyszczególnionych w podpunktach 1C350.1, .3, .5, .11, .12, .13, .17, .18, .21, .22, .26, .27, .28, .31, .32, .33, .34, .35, .36, .54, .55, .56, .57 i 63 w których żadna z indywidualnie wyszczególnionych substancji chemicznych nie stanowi wagowo więcej niż 10 % mieszaniny.

Dla wywozu do „państw będących stronami konwencji o zakazie broni chemicznej” pozycja 1C350 nie obejmuje kontrolą „mieszanin chemicznych” zawierających jedną lub więcej substancji chemicznych wyszczególnionych w podpunktach 1C350.1, .3, .5, .11, .12, .13, .17, .18, .21, .22, .26, .27, .28, .31, .32, .33, .34, .35, .36, .54, .55, .56, .57 i .63 w których żadna z indywidualnie wyszczególnionych substancji chemicznych nie stanowi wagowo więcej niż 30 % mieszaniny.

Pozycja 1C350 nie obejmuje kontrolą „mieszanin chemicznych” zawierających jedną lub więcej substancji chemicznych wyszczególnionych w podpunktach 1C350.2, .6, .7, .8, .9, .10, 14, .15, .16, .19, .20, .24, .25, .30, .37, .38, .39, .40, .41, .42, .43, .44, .45, .46, .47, .48, .49, .50, .51, .52, .53, .58, .59, .60, .61 i .62 w których żadna z indywidualnie wyszczególnionych substancji chemicznych nie stanowi wagowo więcej niż 30 % mieszaniny.

Pozycja 1C350 nie obejmuje kontrolą wyrobów określanych jako towary konsumpcyjne pakowane do sprzedaży detalicznej do osobistego użytku lub pakowane do indywidualnego użytku.

1C351
Ludzkie czynniki chorobotwórcze, choroby przenoszone przez zwierzęta oraz „toksyny”, takie jak:

a.

Wirusy pochodzenia naturalnego, wzmocnione lub zmodyfikowane, w postaci „izolowanych żywych kultur” lub jako materiał łącznie z materiałem żywym, który został celowo zaszczepiony lub zakażony takimi kulturami, takie jak:

1.

Wirus gorączki Chikungunya;

2.

Wirus gorączki krwotocznej kongijsko–krymskiej;

3.

Wirus gorączki denga;

4.

Wirus wschodnioamerykańskiego końskiego zapalenia mózgu;

5.

Wirus Ebola;

6.

Wirus Hanta;

7.

Wirus Junin;

8.

Wirus gorączki Lassa;

9.

Wirus limfocytowego zapalenia opon mózgowych;

10.

Wirus Machupo;

11.

Wirus marburski;

12.

Wirus małpiej ospy;

13.

Wirus gorączki z Rift Valley;

14.

Wirus kleszczowego zapalenia mózgu (rosyjski wiosenno — letni wirus zapalenia mózgu);

15.

Wirus ospy naturalnej;

16.

Wirus wenezuelskiego końskiego zapalenia mózgu;

17.

Wirus zachodnioamerykańskiego końskiego zapalenia mózgu;

18.

Wirus ospówki;

19.

Wirus żółtej gorączki;

20.

Wirus japońskiego zapalenia mózgu;

21.

Wirus Lasu Kyasanur;

22.

Wirus choroby skokowej owiec;

23.

Wirus zapalenia mózgu z Murray Valley;

24.

Wirus omskiej gorączki krwotocznej;

25.

Wirus Oropouche;

26.

Wirus Powassan;

27.

Wirus Rocio;

28.

Wirus zapalenia mózgu z St Louis;

29.

Wirus Hendra;

30.

Wirus południowoamerykańskiej gorączki krwotocznej (Sabia, Flexal, Guanarito);

31.

Wirusy gorączki krwotocznej z zepołem płucnym i nerkowym (Seoul, Dobrava, Puumala, Sin Nobre);

32.

Wirus Nipah;