Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32008L0128

Dyrektywa Komisji 2008/128/WE z dnia 22 grudnia 2008 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych (Wersja skodyfikowana) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

OJ L 6, 10.1.2009, p. 20–63 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

No longer in force, Date of end of validity: 30/11/2012; Uchylony przez 32012R0231

ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2008/128/oj

10.1.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 6/20


DYREKTYWA KOMISJI 2008/128/WE

z dnia 22 grudnia 2008 r.

ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych

(Wersja skodyfikowana)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Komisji 95/45/WE z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych (2) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (3). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać ujednolicona.

(2)

Należy ustanowić kryteria czystości dla wszystkich barwników wymienionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 94/36/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych (4).

(3)

Należy uwzględnić specyfikacje i techniki analityczne dla barwników określone w Kodeksie żywnościowym sporządzonym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Substancji dodatkowych do żywności (JECFA).

(4)

Substancje dodatkowe do żywności, otrzymywane metodami produkcji lub z materiałów wyjściowych znacznie różniących się od tych poddanych ocenie Naukowego Komitetu ds. Żywności lub też różniących się od tych wymienionych w niniejszej dyrektywie, powinny zostać przedłożone do oceny bezpieczeństwa przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów czystości.

(5)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.

(6)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II, część B,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Kryteria czystości określone w art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 89/107/EWG dla barwników wymienionych w dyrektywie 94/36/WE są określone w Załączniku I.

Artykuł 2

Dyrektywa 95/45/WE, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku II, część A zostaje uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II, część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 22 grudnia 2008 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 27.

(2)  Dz.U. L 226 z 22.9.1995, str. 1.

(3)  Zob. załącznik II, część A.

(4)  Dz.U. L 237 z 10.9.1994, str. 13.


ZAŁĄCZNIK I

A.   SPECYFIKACJA OGÓLNA DLA LAKÓW GLINOWYCH BARWNIKÓW

Definicja:

Laki glinowe wytwarzane są poprzez reakcję barwników odpowiadających kryteriom czystości wymienionym we właściwej specyfikacji monograficznej z tlenkiem glinu w środowisku wodnym. Tlenek glinu jest to zazwyczaj świeżo przygotowywany niesuszony materiał wytworzony poprzez reakcję siarczanu lub chlorku glinu z węglanem lub wodorowęglanem sodu lub wapnia lub amoniakiem. Po wytworzeniu się laki, produkt jest filtrowany, przemywany wodą i suszony. W produkcie gotowym może także występować tlenek glinu, który nie wszedł w reakcję.

Substancje nierozpuszczalne w HCl

Nie więcej niż 0,5 %

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % (w warunkach neutralnych)

Stosuje się określone kryteria czystości dla odpowiednich barwników.

B.   SZCZEGÓŁOWE KRYTERIA CZYSTOŚCI

E 100 KURKUMINA

Nazwy synonimowe

CI Żółcień naturalna 3, Żółcień kurkumowa, Diferoil metanu

Definicja

Kurkuminę otrzymuje się poprzez ekstrakcję rozpuszczalnikową kurkumy tzn. zmielonych kłączy naturalnych odmian Curcuma longa L. W celu otrzymania skoncentrowanej kurkuminy w proszku, ekstrakt oczyszcza się poprzez krystalizację. Produkt zawiera głównie kurkuminy; tzn. barwnik zasadniczy (l,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion) i jego dwie pochodne dezmetoksy w zróżnicowanych proporcjach. Mogą być obecne niewielkie ilości olejków i żywic naturalnie występujących w kurkumie.

Do ekstrakcji można używać jedynie następujących rozpuszczalników: octan etylu, aceton, dwutlenekwęgla, dichlorometan, n-butanol, metanol, etanol, heksan.

Klasa

Dicynamoilometanowe

Nr wg Colour Index

75300

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

207-280-5

Nazwy chemiczne

I.

1,7-bis(4-hydroksy-3-metoksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion

II.

1-(4-Hydroksyfenylo)-7-(4-hydroksy-3-metoksy-fenylo-)hepta-1,6-dien-3,5-dion

III.

1,7-bis(4-hydroksyfenylo)hepta-1,6-dien-3,5-dion

Wzór chemiczny

I.

C21H20O6

II.

C20H18O5

III.

C19H16O4

Masa cząsteczkowa

I.

368,39

II.

338,39

III.

308,39

Analiza

Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem

E1 cm 1 %1 607 przy około 426 nm w etanolu

Opis

Pomarańczowo-żółty krystaliczny proszek

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w etanolu przy około 426 nm

B.

Zakres temperatur topnienia

179–182 °C

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Aceton

n-butanol

Metanol

Etanol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan:nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 101 (i) RYBOFLAWINA

Nazwy synonimowe

Laktoflawina

Klasa

Izoalloksazyn

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

201-507-1

Nazwy chemiczne

7,8-Dimetylo-10-(D-rybo-2,3,4,5-tetrahydroksypentylo)benzo(g)pterydyno-2,4(3H,10H)-dion

7,8-dimetylo-10-(1′-D-rybitylo)izoalloksazyn

Wzór chemiczny

C17H20N4O6

Masa cząsteczkowa

376,37

Analiza

Zawiera nie mniej niż 98 % w bezwodnej masie

E1 cm 1 % 328 przy około 444 nm w roztworze wodnym

Opis

Krystaliczny proszek o słabym zapachu i barwie żółtej do pomarańczowo-żółtej

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Stosunek A375/A267 pomiędzy 0,31 i 0,33

Stosunek A444/A267 pomiędzy 0,36 i 0,39

w roztworze wodnym

Maksimum w wodzie dla około 444 nm

B.

Skręcalność właściwa

[α]D20 pomiędzy – 115o i – 140o w 0,05 N roztworze wodorotlenku sodu

Czystość

Ubytek po suszeniu

Nie więcej niż 1,5 % po suszeniu w temp. 105 °C przez 4 godz.

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 100 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 101 (ii) RYBOFLAWINY-5′-FOSFORAN

Nazwy synonimowe

Ryboflawiny-5’-fosforan soduRyboflawiny-5’-fosforan sodu

Definicja

Niniejsze specyfikacje odnoszą się do ryboflawiny-5’-fosforanu łącznie z niewielkimi ilościami wolnej ryboflawiny oraz difosforanu ryboflawiny.

Klasa

Izoalloksazyn

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

204-988-6

Nazwy chemiczne

Monosodowy fosforan

(2R,3R,4S)-5-(3′)10′-dihydro-7′,8′-dimetylo-2′,4′-diokso-10′-benzo[γ]pterydynylo)-2,3,4-trihydroksypentylu;

Monosodowa sól 5′-monofosforanowego estru ryboflawiny

Wzór chemiczny

Dla formy diwodzianu

:

C17H20N4NaO9P·2H2O

Dla formy bezwodnej

:

C17H20N4NaO9P

Masa cząsteczkowa

541,36

Analiza

CZawiera nie mniej niż 95 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na C17H20N4NaO9P·2H2O

E1 cm 1 % 250 przy około 375 nm w roztworze wodnym

Opis

Higroskopijny krystaliczny proszek, o słabym zapachu i gorzkim smaku i barwie żółtej do pomarańczowej

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Stosunek A375/A267pomiędzy 0,30 i 0,34

Stosunek A444/A267 pomiędzy 0,36 i 0,39

w roztworze wodnym

Maksimum w wodzie przy około 444 nm

B.

Skręcalność właściwa

[α]D20 pomiędzy + 38° i + 42° w 5 molowym roztworze HCl

Czystość

Ubytek po suszeniu

Nie więcej niż 8 % (100 °C, 5 godz. w próżni nad P2O5) dla postaci diwodzianu

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 25 %

Fosforan nieorganiczny

Nie więcej niż 1,0 % (liczone jako PO4 w bezwodnej masie)

Dodatkowe substancje barwiące

Ryboflawina (wolna)

:

Nie więcej niż 6 %

Difosforan ryboflawiny

:

Nie więcej niż 6 %

Pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 70 mg/kg (w przeliczeniu na anilinę)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 102 TARTRAZYNA

Nazwy synonimowe

CI Żółcień spożywcza 4

Definicja

Tartrazyna zawiera głównie trisodowy 5-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylo)-4-(4-sulfoniaofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylan i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodowym i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Tartrazynę jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Monoazowe

Nr wg Colour Index

19140

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych s

217-699-5

Nazwy chemiczne

5-hydroksy-1-(4-sulfonofenylo)-4-(4-sulfonofenylazo)-H-pirazolo-3-karboksylan trisodowy

Wzór chemiczny

C16H9N4Na3O9S2

Masa cząsteczkowa

534,37

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

E1 ° cm 1 % 530 przy około 426 nm w roztworze wodnym

Opis

Jasnopomarańczowy proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 426 nm

B.

Żółty roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas 4-hydrazynobenzeno sulfonowy

 

Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy

 

Kwas 5-okso-1-(4-sulfofenylo)-2-pirazolino-3-karboksylowy

 

4,4′-diazoaminodi(kwas benzeno sulfonowy)

 

Kwas tetrahydroksybursztynowy

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 104 ŻÓŁCIEŃ CHINOLINOWA

Nazwy synonimowe

CI Żółcień spożywcza 13

Definicja

Żółcień chinolinową otrzymuje się poprzez sulfonowanie 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu. Żółcień chinolinowa zawiera głównie sole sodowe mieszaniny disulfonianów (głównie), monosulfonianów i trisulfonianów powyższego związku i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Żółcień chinolinową jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Chinoftalon

Nr wg Colour Index

47005

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

305-897-5

Nazwa chemiczna

disodowe sole disulfonianów 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dionu (główny składnik)

Wzór chemiczny

C18H9N Na2O8S2 (główny składnik)

Masa cząsteczkowa

477,38 (główny składnik)

Analiza

Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

Żółcień chinolinowa ma następujący skład:

w stosunku do wszystkich obecnych substancji barwiących:

nie mniej niż 80 % 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dion-disulfonianów disodowych

nie więcej niż 15 % 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dion-monosulfonianów sodu

nie więcej niż 7,0 % 2-(2-chinolilo) indan-1,3-dion-trisulfonianów trisodowych

E1 ° cm 1 % 865 (główny składnik) przy około 411 nm w wodnym roztworze kwasu octowego

Opis

Żółty proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodnym roztworze kwasu octowego o pH 5 przy około 411 nm

B.

Żółty roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 4,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

2-metylochinolina

 

Kwas 2-metylochinolino-sulfonowy

 

Kwas ftalowy

 

2,6-dimetylo chinolina

 

Kwas 2,6-dimetylo chinolino sulfonowy

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

2’-(2-chinolilo)indan-1,3-dion

Nie więcej niż 4 mg/kg

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 10 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 110 ŻÓŁCIEŃ POMARAŃCZOWA FCF

Nazwy synonimowe

CI Żółcień spożywcza 3, Żółcień pomarańczowa S

Definicja

Żółcień pomarańczowa FCF zawiera głównie 2-hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonianu disodowego i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Żółcień pomarańczowa FCF jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapniowa i potasowa.

Klasa

Monoazowe

Numer wg Colour Index

15985

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

220-491-7

Nazwy chemiczne

2-Hydroksy-1-(4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C16H10N2Na2O7S2

Masa cząsteczkowa

452,37

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

E1 ° cm 1 % 55 przy około 485 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Pomarańczowo-czerwony proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 485 nm dla pH 7

B.

Pomarańczowy roztwór wodny

 

Czystość

Substancja nierozpuszczalna w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 5,0 %

1-(fenylazo)-2-naftol (Sudan I)

Nie więcej niż 0,5 mg/kg

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonowy

 

kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

 

kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy

 

kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy

 

4,4′-diazoaminodi(kwas benzenosulfonowy)

 

6,6′-oksydi(kwas naftaleno-2-sulfonowy)

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 120 KOSZENILA, KWAS KARMINOWY, KARMINY

Definicja

Karminy i kwas karminowy otrzymuje się z ekstraktów wodnych, wodno-alkoholowych lub alkoholowych z Koszenili, składającej się z suszonych odwłoków samic owadów Dactylopius coccus Costa.

Głównym składnikiem barwiącym jest kwas karminowy.

Laki glinowe kwasu karminowego (karminy) otrzymuje się z glinu i kwasu karminowego obecnych w stosunku molowym 1:2.

W produktach handlowych składnik barwiący występuje razem z kationami amonu, wapnia, potasu lub sodu pojedynczo lub łącznie, a kationy te mogą być również obecne w nadmiarze.

Produkty handlowe mogą również zawierać substancje białkowe pochodzące od owadów źródłowych, mogą też zawierać wolne karminiany lub niewielkie pozostałości niezwiązanych kationów glinu.

Klasa

Antrachinon

Nr wg Colour Index

75470

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Koszenila: 215-680-6; kwas karminowy: 215-023-3; karminy: 215-724-4

Nazwy chemiczne

Kwas 7-β -D-glukopiranozylo-3,5,6,8-tetrahydroksy-1-metylo-9,10-dioksoantraceno-2-karboksylowy (kwas karminowy); karmin jest uwodnionym chelatem glinu tego kwasu

Wzór chemiczny

C22H20O13 (kwas karminowy)

Masa cząsteczkowa

492,39 (kwas karminowy)

Analiza

Zawiera nie mniej niż 2,0 % kwasu karminowego w ekstrakcie zawierającym kwas karminowy; nie mniejsza niż 50 % kwasu karminowego w chelatach.

Opis

Czerwone do ciemnoczerwonego, kruche ciało stałe lub proszek. Ekstrakt koszenili jest zazwyczaj ciemnoczerwoną cieczą, może być też wysuszony na proszek.

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym roztworze amoniaku przy około 518 nm

Maksimum w rozcieńczonym roztworze kwasu chlorowodorowegoprzy około 494 nm dla kwasu karminowego

Czystość

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 122 AZORUBINA, KARMOIZYNA

Nazwy synonimowe

CI Czerwień spożywcza 3

Definicja

Azorubina zawiera głównie disodowy 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-1-sulfonianu i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Azorubinę jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Monoazowe

Nr wg Colour Index

14720

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

222-657-4

Nazwa chemiczna

Disodowy 4-hydroksy-3-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-1-sulfonian

Wzór chemiczny

C20H12N2Na2O7S2

Masa cząsteczkowa

502,44

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 % 510 przy około 516 nm w roztworze wodnym

Opis

Proszek lub granulki o barwie czerwonej do rdzawo-czerwonej

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 516 nm

B.

Czerwony roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 2,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

 

Kwas 4-hydroksynaftaleno-1-sulfonowy

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 123 AMARANT

Nazwy synonimowe

CI Czerwień spożywcza 9

Definicja

Amarant zawiera głównie trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-3,6-disulfonian i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Amarant jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Monoazowe

Nr wg Colour Index

16185

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

213-022-2

Nazwa chemiczna

Trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfonato-1-naftylazo) naftaleno-3,6-disulfonian

Wzór chemiczny

C20H11N2Na3O10S3

Masa cząsteczkowa

604,48

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

E1 cm 1 % 440 przy około 520 nm w roztworze wodnym.

Opis

Czerwono-brązowy proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 520 nm

B.

Czerwony roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 3,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

 

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

 

Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy

 

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy

 

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 124 PĄS 4R, CZERWIEŃ KOSZENILOWA A

Nazwy synonimowe

CI Czerwień koszenilowa7, Nowa Kokcyna

Definicja

Pąs 4R zawiera głównie trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-6,8-disulfonian i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Pąs 4R jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Monoazowe

Nr wg Colour Index

16255

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

220-036-2

Nazwa chemiczna

Trisodowy 2-hydroksy-1-(4-sulfoniano-1-naftylazo) naftaleno-6,8-disulfonian

Wzór chemiczny

C20H11N2Na3O10S3

Masa cząsteczkowa

604,48

Analiza

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 % 430 przy około 505 nm w roztworze wodnym

Opis

Czerwonawy proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 505 nm

B.

Czerwony roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

 

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-disulfonowy

 

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

 

Kwas 6-hydroksynaftaleno-2-sulfonowy

 

Kwas 7-hydroksynaftaleno-1,3-6-trisulfonowy

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (w przeliczeniu na Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 127 ERYTROZYNA

Nazwy synonimowe

CI Czerwień spożywcza14

Definicja

Erytrozyna zawiera głównie – monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanteno-9-ylo) benzoesanu diodowego i dodatkowe substancje barwiące łącznie z wodą chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Erytrozyna jest opisana opi jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa.

Klasa

Ksantenowe

Nr wg Colour Index

45430

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

240-474-8

Nazwa chemiczna

monowodzian 2-(2,4,5,7-tetrajodo-3-oksydo-6-oksoksanteno9-ylo) benzoesanu disodowego

Wzór chemiczny

C20H6I4Na2O5.H2O

Masa cząsteczkowa

897,88

Analiza

Zawiera nie mniej niż 87 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na bezwodną sól sodową

E1 cm 1 %1 100 przy około 526 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Czerwony proszek lub granulki.

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 526 nm i pH7

B.

Czerwony roztwór wodny

 

Czystość

Nieorganiczne jodki w przeliczeniu na jodek sodu

Nie więcej niż 0,1 %

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące (z wyjątkiem fluoresceiny)

Nie więcej niż 4,0 %

Fluoresceina

Nie więcej niż 20 mg/kg

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Trijodorezorcynol

Nie więcej niż 0,2 %

Kwas 2-(2,4-dihydroksy-3,5-dijodobenzoilo) benzoesowy

Nie więcej niż 0,2 %

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH od 7 do 8, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

Laki glinowe

Metoda dla substancji nierozpuszczalnych w kwasie chlorowodorowym nie znajduje zastosowania. Ten parametr zastąpiono wymaganiami odnośnie substancji nierozpuszczalnych w wodorotlenku sodu, których nie może być więcej niż 0,5 %, tylko dla tego barwnika

E 128 CZERWIEŃ 2G

Nazwy synonimowe

CI Czerwień spożywcza 10, Azogeranina

Definicja

Czerwień 2G zawiera głównie 8-acetamido-1-hydroksy-2-fenylazonaftaleno-3,6-disulfonian diodowy i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Czerwień 2G jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa.

Klasa

Monoazowe

Nr wg Colour Index

18050

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

223-098-9

Nazwa chemiczna

Disodium 8-acetamido-1-hydroksy-2-fenylazo-naftaleno-3,6-disulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C18H13N3Na2O8S2

Masa cząsteczkowa

509,43

Analiza

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 % 620 przy około 532 nm w roztworze wodnym

Opis

Czerwony proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 532 nm

B.

Czerwony roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 2,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas 5-acetamido-4-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

 

Kwas 5-amino-4-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

Łącznie nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 129 CZERWIEŃ ALLURA AC

Nazwy Synonimowe

CI Czerwień Spożywcza 17

Definicja

Czerwień Allura AC zawiera głównie 2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonian diodowy i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Czerwień Allura AC jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa.

Klasa

Monoazowe

Nr wg Colour Index

16035

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

247-368-0

Nazwa chemiczna

2-hydroksy-1-(2-metoksy-5-metylo-4-sulfonianofenylazo) naftaleno-6-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C18H14N2Na2O8S2

Masa cząsteczkowa

496,42

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 % 540 przy około 504 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Ciemnoczerwony proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 504 nm

B.

Czerwony roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 3,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Sól sodowa kwasu 6-hydroksy-2-naftaleno-sulfonowego,

Nie więcej niż 0,3 %

Kwas 4-amino-5-metoksy-2-metylobenezeno sulfonowy

Nie więcej niż 0,2 %

Sól disodowa 6,6-oksybis (2-naftalenosulfonowego kwasu) diodowa

Nie więcej niż 1,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 131 BŁĘKIT PATENTOWY V

Nazwy synonimowe

CI Ford Błękit spożywczy 5

Definicja

Błękit patentowy V zawiera głównie wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno) 2,5-cyckloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli inertnej i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu i/lub siarczanem wapnia jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Dozwolona jest również sól potasu

Klasa

Triarylometanowe

Nr wg Colour Index

42051

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

222-573-8

Nazwy chemiczne

Wapniowy lub sodowy związek [4-(α-(4-dietyloaminofenylo)-5-hydroksy-2,4-disulfofenylo-metylideno) 2,5-cykloheksadien-1-yliden] dietyloamoniowego wodorotlenku soli wewnętrznej

Wzór chemiczny

Związek wapniowy: C27H31N2O7S2Ca Formula

Związek sodowy: C27H31N2O7S2Na

Masa cząsteczkowa

Związek wapniowy: 579,72

Związek sodowy: 582,67

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 %2 000 przy około 638 nm w roztworze wodnym o pH 5

Opis

Ciemnoniebieski proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy 638 nm i pH 5

B.

Niebieski roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 2,0 %

Składniki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

3-hydroksy benzaldehyd

 

Kwas 3-hydroksy benzoesowy

 

Kwas 3-hydroksy-4-sulfobenzoesowy

 

Kwas Ν,Ν-dietyloamino benzenosulfonowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Leukozwiązek

Nie więcej niż 4,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 5 nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 132 INDYGOTYNA, INDYGOKARMINA

Nazwy synonimowe

CI Błękit spożywczy 1

Definicja

Indygotyna zawiera głównie mieszaninę 3,3′diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,5′-disulfonianu disodowego, i 3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,7′-disulfonianu disodowego i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanu sodu jako głównymih składnikami niebarwnymi.

Indygotyna jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa.

Klasa

Indygoidowe

Nr wg Colour Index

73015

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

212-728-8

Nazwy chemiczne

3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,5′-disulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C16H8N2Na2O8S2

Masa cząsteczkowa

466,36

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową;

3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,7′-disulfonian disodowy: nie więcej niż 18 %

E1 cm 1 % 480 przy około 610 nm w roztworze wodnym

Opis

Ciemnoniebieski proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 610 nm

B.

Niebieski roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Oprócz 3,3′-diokso-2,2′-bi-indolylideno-5,7′-disulfonianu disodowego: nie więcej niż 1,0 %

Składniki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas izatyno-5-sulfonowy

 

Kwas 5-sulfoantranilowy

 

Kwas antranilowy

Ogółem nie więcej niż 0,5 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 133 BŁĘKIT BRYLANTOWY FCF

Nazwy synonimowe

CI Błękit spożywczy 2

Definicja

Błękit brylantowy FCF zawiera głównie α-(4-(N-etylo-3-sulfonobenzylamino) fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonobenzylamino) cykloheksa-2,5-dienylideno) tolueno-2-sulfonian disodowy oraz jego izomery i dodatkowe substancje barwiące, łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Błękit brylantowy FCF jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa.

Klasa

Triarylometanowe

Nr wg Colour Index

42090

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

223-339-8

Nazwy chemiczne

α-(4-(N-etylo-3-sulfonianobenzylamino) fenylo)-α-(4-N-etylo-3-sulfonianobenzylamino) cykloheksa-2,5-dienylideno) tolueno-2-sulfonian disodowy

Wzór chemiczny

C37H34N2Na2O9S3

Masa cząsteczkowa

792,84

Analiza

Zawiera nie mniej niż 85 % , substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 %1 630 przy około 630 nm w roztworze wodnym

Opis

Czerwonawo-niebieski proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 630 nm

B.

Niebieski roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 6,0 %

Składniki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Suma kwasów 2-, 3-i 4-formylobenzeno sulfonowych

Nie więcej niż 1,5 %

Kwas 3-((etylo)(4-sulfofenylo) amino) metylobenzeno sulfonowy

Nie więcej niż 0,3 %

Leukozwiązek

Nie więcej niż 5,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % przy pH 7

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 140 (i) CHLOROFILE

Nazwy synonimowe

CI Zieleń naturalna 3, Chlorofil magnezowy, Feofityna magnezowa

Definicja

Chlorofile są otrzymywane w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami naturalnych odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Podczas poekstrakcyjnego usuwania rozpuszczalnika, naturalnie obecny magnez koordynacyjny, może być częściowo lub całkowicie usunięty z chlorofili i utworzyć odpowiednio feofityny. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny i chlorofile magnezowe. Produkt otrzymany w wyniku ekstrakcji, z którego usunięto rozpuszczalnik, zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy jak też olejki, tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan.

Klasa

Porfiryny

Nr wg Colour Index

75810

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Chlorofile: 215-800-7, chlorofil a: 207-536-6, chlorofil b: 208-272-4

Nazwy chemiczne

Głównymi składnikami barwiącymi są:

 

Fityl (132R,17S,18S)-3)-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta [at]-porfiryno-17-ylo) propionian, (feofityna a), lub jako kompleks magnezowy (chlorofil a)

 

Fityl (132R,l7S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-13′-132-17,18-tetrahydrocyklopenta [at]-porfiryno-17-ylo)propionian, (feofityna b), lub jako kompleks magnezowy (chlorofil b)

Wzór chemiczny

Chlorofil a (kompleks magnezowy): C55H72MgN4O5

Chlorofil a: C55H74N4O5

Chlorofil b (kompleks magnezowy): C55H70MgN4O6

Chlorofil b: C55H72N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofil a (kompleks magnezowy): 893,51

Chlorofil a: 871,22

Chlorofil b (kompleks magnezowy): 907,49

Chlorofil b: 885,20

Analiza

Zawartość chlorofili i ich kompleksów magnezowych ogółem wynosi nie mniej niż 10 %

E1 cm 1 % 700 przy około 409 nm w chloroformie

Opis

Ciało stałe woskowe o barwie od oliwkowo-zielonej do ciemnozielonej w zależności od zawartości magnezu koordynacyjnego

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w chloroformie przy około 409 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Keton metyloetylowy

Metanol

Etanol

Propan-2-ol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 140 (ii) CHLOROFILINY

Nazwy synonimowe

CI Zieleń naturalna 5, Chlorofilina sodowa, Chlorofilina potasowa

Definicja

Sole zasadowe chlorofilin są otrzymywane w wyniku zmydlenia ekstraktów naturalnych odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe i fitolowych i mogą ulec częściowemu rozszczepieniu pierścienie cyklopentenylowe. Grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe i/lub sodowe.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan.

Klasa

Porfiryny

Nr wg Colour Index

75815

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

287-483-3

Nazwy chemiczne

Głównymi składnikami barwiącymi w formach kwasowych są:

3-(10-karboksylato-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo) propionian (chlorofilina a)

i

3-(10-karboksylato-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionian (chloroflina b)

W zależności od stopnia hydrolizy, pierścień cyklopentenylowy może zostać rozszczepiony prowadząc do utworzenia trzeciej funkcji karboksylowej.

Mogą również występować kompleksy magnezowe.

Wzór chemiczny

Chlorofilina a (forma kwasowa): C34H34N4O5

Chlorofilina b (forma kwasowa): C34H32N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofilina a: 578,68

Chlorofilina b: 592,66

Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów w przypadku rozszczepienia pierścienia cyklopentenylowego

Analiza

zawartość chlorofilin ogółem wynosi nie mniej niż 95 % próbki wysuszonej w temp. około 100 °C przez 1 godzinę.

E1 cm 1 % 700 przy około 405 nm w roztworze wodnym o pH 9

E1 cm 1 % 140 przy około 653 nm w roztworze wodnym o pH 9

Opis

Proszek ciemnozielony do niebiesko-czarnego

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 9 przy około 405 nm i przy około 653 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Keton metyloetylowy

Metanol

Etanol

Propan-2-ol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 141 (i) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHROLOFILI

Nazwy synonimowe

CI Naturalna zieleń 3, Chlorofil miedziowy, Feofityna miedziowa

Definicja

Chlorofile miedziowe są otrzymywane w wyniku dodatku soli miedzi do substancji otrzymanej przez ekstrakcję rozpuszczalnikami naturalnych odmian jadalnych surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. Produkt, z którego został usunięty rozpuszczalnik zawiera zarówno inne pigmenty, takie jak karotenoidy jak również tłuszcze i woski pochodzące z surowca. Głównymi składnikami barwiącymi są feofityny miedziowe. Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan.

Klasa

Porfiryny

Nr wg Colour Index

75815

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Chlorofil miedziowy a: 239-830-5; chlorofil miedziowy b: 246-020-5

Nazwy chemiczne

[Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-132-metoksykarbonylo-2,7,12,18-tetrametylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (Chlorofil miedziowy a)

[Fityl (132R,17S,18S)-3-(8-etylo-7-formylo-132-metoksykarbonylo-2,12,18-trimetylo-13′-okso-3-winylo-131-132-17,18-tetrahydrocyklopenta[at]-porfiryno-17-ylo)propionian] miedzi (II) (chlorofil miedziowy b)

Wzór chemiczny

Chlorofil miedziowy a: C55H72Cu N4O5

chlorofil miedziowy b: C55H70Cu N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofil miedziowy a: 932,75

chlorofil miedziowy b: 946,73

Analiza

zawartość chlorofili miedziowych ogółem wynosi nie mniej niż 10 %.

E1 cm 1 % 540 przy około 422 nm w chloroformie

E1 cm 1 % 300 przy około 652 nm w chloroformie

Opis

Ciało stałe woskowe o barwie od niebiesko-zielonej do ciemnozielonej w zależności od surowca

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w chloroformie przy około 422 nm i przy około 652 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

keton metyloetylowy

Metanol

Etanol

Propan-2-ol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Jony miedziowe

Nie więcej niż 200 mg/kg

miedź ogółem

Nie więcej niż 8,0 % feofityn miedziowych ogółem

E 141 (ii) KOMPLEKSY MIEDZIOWE CHLOROFILIN

Nazwy synonimowe

Chlorofilina miedziowo-sodowa, Chlorofilina miedziowo-potasowa, CI Naturalna zieleń 5

Definicja

Sole zasadowe chlorofilin miedziowych są otrzymywane w wyniku dodatku miedzi do produktu otrzymanego poprzez zmydlanie ekstraktów z naturalnych odmian surowców roślinnych, trawy, lucerny i pokrzywy. W wyniku zmydlania zostają usunięte grupy estrowe metylowe fitolowe i mogą ulec częściowemu rozszczepieniu pierścienie cyklopentenylowe. Po dodaniu miedzi do oczyszczonych chlorofilin, grupy kwasowe ulegają neutralizacji tworząc sole potasowe i/lub sodowe.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, dichlorometan, dwutlenek węgla, metanol, etanol, propan-2-ol i heksan.

Klasa

Porfiryny

Nr Colour Index

75815

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

 

Nazwy chemiczne

Głównymi związkami [składnikami-′colouring principle′ wszędzie tłumaczone jest jako ′składnik barwiący′] barwiącymi w formie kwaśnej są:

3-(10-Karboksylano-4-etylo-1,3,5,8-tetrametylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo)propionianu, kompleksmiedziowy (chlorofilina miedziowa a)

i

3-(10-Karboksylano-4-etylo-3-formylo-1,5,8-trimetylo-9-okso-2-winyloforbin-7-ylo) propionian, kompleks miedziowy (chlorofilina miedziowa b)

Wzór chemiczny

Chlorofilina miedziowa a (forma kwasowa): C34H32Cu N4O5

Chlorofilina miedziowa b (forma kwasowa): C34H30Cu N4O6

Masa cząsteczkowa

Chlorofilina miedziowa a: 640,20

Chlorofilina miedziowa b: 654,18

Każda z ww. wartości może ulec powiększeniu o 18 daltonów w przypadku rozszczepienia pierścienia cyklopentenylowego.

Analiza

zawartość chlorofilin miedziowych ogółem wynosi nie mniej niż 95 % próbki wysuszonej w temp. 100 °C przez 1 h.

E1 cm 1 % 565 przy około 405 nm w wodnym roztworze o pH 7,5

E1 cm 1 % 145 dla około 630 nm w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5

Opis

Proszek ciemnozielony do niebiesko-czarnego

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodnym buforze fosforanowym o pH 7,5 przy około 405 nm i przy 630 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Keton metylo-etylowy

Metanol

Etanol

Propan-2-ol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Jony miedziowe

Nie więcej niż 200 mg/kg

miedź ogółem

Nie więcej niż 8,0 % chlorofilin miedziowych ogółem

E 142 ZIELEŃ S

Nazwy synonimowe

CI Zieleń spożywcza 4, Zieleń brylantowa BS

Definicja

Zieleń S zawiera głównie N-[4-(dimetyloamino)fenylo] 2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)metyleno]-2,5-cykloheksadien-1-ylideno]-N-metylometanoaminian sodu i dodatkowe substancje barwiące łącznie z chlorkiem sodu i/lub siarczanem sodu jako głównymi składnikami niebarwnymi.

Zieleń S jest opisana jako sól sodową. Dozwolone są również sole: wapniowa i potasowa.

Klasa

Triarylometanowe

Nr wg Colour Index

44090

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

221-409-2

Nazwy chemiczne

N-[4-[[4-(dimetyloamino)fenylo](2-hydroksy-3,6-disulfo-1-naftalenylo)-metyleno]2,5-cykloheksadien-1-ylideno-N-metylometanoaminian sodu;

5-[4-dimetyloamino-α-(4-dimetylominocykloheksa-2,5-dienylodeno) benzylo]-6-hydroksy-7-sulfoniano-naftaleno-2-sulfonian sodu (alternatywna nazwa name).

Wzór chemiczny

C27H25N2NaO7S2

Masa cząsteczkowa

576,63

Analiza

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 %1 720 przy około 632 nm w roztworze wodnym

Opis

Ciemnozielony lub ciemnoniebieski proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 632 nm

B.

Niebieski lub zielony roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 1,0 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Alkohol 4,4′-bis(dimetyloamino)-benzhydrylowy

Nie więcej niż 0,1 %

4,4′-bis(dimethylamino)-benzophenone

Nie więcej niż 0,1 %

Kwas 3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonowy

Nie więcej niż 0,2 %

Leukozwiązek

Nie więcej niż 5,0 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 150a KARMEL

Definicja

Karmel jest otrzymywany przez kontrolowaną obróbkę cieplną węglowodanów (dostępnych w sprzedaży spożywczych produktów o właściwościach słodzących posiadających wartość odżywczą i będących monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane i dekstroza). W celu ułatwienia karmelizacji mogą być zastosowane kwasy, zasady i sole, z wyjątkiem związków amonu i siarczynów

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

232-435-9

Opis

Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Czystość

Barwniki związane przez celulozę DEAE

Nie więcej niż 50 %

Barwniki związane przez fosforylocelulozę

Nie więcej niż 50 %

Intensywność barwy (1)

0,01-0,12

Azot ogółem

Nie więcej niż 0,1 %

Siarka ogółem

Nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 25 mg/kg

E 150b KARMEL SIARCZYNOWY

Definicja

Karmel siarczynowy jest otrzymywany w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępne w sprzedaży spożywcze produkty o właściwościach słodzących, posiadające wartość odżywczą, które są monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane, i dekstroza) z lub bez dodatku kwasów lub zasad, w obecności związków siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, wodorosiarczyn potasu, siarczyn sodu oraz wodorosiarczyn sodu); nie używa się związków amonu.

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

232-435-9

Opis

Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Więcej niż 50 %

Intensywność barwy (1)

0,05-0,13

Azot ogółem

Nie więcej niż 0,3 % (2)

Dwutlenek siarki

Nie więcej niż 0,2 % (2)

Siarka ogółem

0,3-3,5 % (2)

Siarka związana przez celulozę DEAE

Więcej niż 40 %

Stosunek absorbancji barwnika związanego przez celulozę DEAE

19–34

Stosunek absorbancji

(A 280/560)

Większy niż 50

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 25 mg/kg

E 150c KARMEL AMONIAKALNY

Definicja

Karmel amoniakalny jest otrzymywany w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępne w sprzedaży spożywcze produkty o właściwościach słodzących, posiadające wartość odżywczą,, które są monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane, i dekstroza) z lub bez dodatku kwasów lub zasad, w obecności związków amonu (wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu oraz fosforan amonu); nie używa się związków siarczynowych

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

232-435-9

Opis

Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Nie więcej niż 50 %

Barwnik związany przez fosforylocelulozę

Więcej niż 50 %

Intensywność barwy (1)

0,08-0,36

Azot amoniakalny

Nie więcej niż 0,3 % (2)

4-metyloimidazol

Nie więcej niż 250 mg/kg (2)

2-acetylo-4-tetrahydroksy-butylomidazol

Nie więcej niż 10 mg/kg (2)

Siarka ogółem

Nie więcej niż 0,2 % (2)

Azot ogółem

0,7–3,3 % (2)

Stosunek absorbancji barwnika związanego przez fosforylocelulozę

13–35

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 25 mg/kg

E 150d KARMEL AMONIAKALNO-SIARCZYNOWY

Definicja

Karmel amoniakalno-siarczynowy jest otrzymywany w wyniku kontrolowanej obróbki cieplnej węglowodanów (dostępne w sprzedaży spożywcze produkty o właściwościach słodzących, posiadające wartość odżywczą,, które są monomerami glukozy i fruktozy i/lub ich polimerów, np. syropy glukozowe, sacharoza, i/lub syropy inwertowane, i dekstroza) z lub bez dodatku kwasów lub zasad, w obecności zarówno związków amonu jak i siarczynowych (kwas siarkawy, siarczyn potasu, wodorosiarczyn potasu, siarczyn sodu, wodorosiarczyn sodu, wodorotlenek amonu, węglan amonu, wodorowęglan amonu, fosforan amonu, siarczan amonu, siarczyn amonu oraz wodorosiarczyn amonu)

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

232-435-9

Opis

Ciecz lub ciało stałe o barwie ciemnobrązowej do czarnej

Czystość

Barwnik związany przez celulozę DEAE

Więcej niż 50 %

Intensywność barwy (1)

0,10–0,60

Azot amoniakalny

Nie więcej niż 0,6 % (2)

Dwutlenek siarki

Nie więcej niż 0,2 % (2)

4-metyloimidazol

Nie więcej niż 250 mg/kg (2)

Azot ogólem

0,3–1,7 % (2)

Siarka ogółem

0,8–2,5 % (2)

Stosunek azot/siarka w osadzie alkoholowym

0,7–2,7

Stosunek absorbancji osadu alkoholowego (3)

8–14

Stosunek absorbancji (A280/560)

Nie więcej niż 50

Arsen

Nie więcej niż 1 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 25 mg/kg

E 151 CZERŃ BRYLANTOWA BN, CZERŃ PN

Nazwy synonimowe

CI Czerń spożywcza 1

Definicja

Czerń brylantowa BN zawiera głównie tetrasodowy 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo] naftaleno-1,7-disulfonian i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodu i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Czerń brylantową BN jest opisana jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Bisazowe

Numer wg Colour Index

28440

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

219-746-5

Nazwy chemiczne

Tetrasodowy 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfoniano-4-(4-sulfonianofenylazo)-1-naftylazo] naftaleno-1,7-disulfonian

Wzór chemiczny

C28H17N5Na4O14S4

Masa cząsteczkowa

867,69

Analiza

Zawiera nie mniej niż 80 % substancji barwiących ogółem, w przeliczeniu na sól sodową

E1 cm 1 % 530 przy około 570 nm w roztworze

Opis

Czarny proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy około 570 nm

B.

Czarno-niebieskawy roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 10 % (wyrażone w odniesieniu do zawartości barwnika)

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

 

Kwas 4-acetamido-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy

 

Kwas 4-amino-5-hydroksynaftaleno-1,7-disulfonowy

 

Kwas 8-aminonaftaleno-2-sulfonowy

 

Kwas 4,4′-diazoaminodi-(benzenosulfonowy)

Ogółem nie więcej niż 0,8 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w warunkach neutralnych

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 153 WĘGIEL ROŚLINNY

Nazwy synonimowe

Czerń roślinna

Definicja

Węgiel roślinny jest otrzymywany w wyniku zwęglania surowców roślinnych, takich jak drewno, pozostałości celulozy, torf, skorupki orzechów kokosowych i innych. Surowiec jest zwęglany w wysokich temperaturach. Zawiera głównie miałki węgiel. Może zawierać niewielkie ilości azotu, wodoru oraz tlenu. Po wytworzeniu produkt może wchłonąć nieco wilgoci.

Numer wg Colour Index

77266

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

215-609-9

Nazwy chemiczne

Węgiel

Wzór chemiczny

C

Masa cząsteczkowa

12,01

Analiza

Zawiera nie mniej niż 95 % węgla w przeliczeniu na bezwodną i wolną od popiołu masę

Opis

Czarny proszek bez zapachu i smaku

Identyfikacja

A.

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych

B.

Palność

Przy podgrzaniu do czerwoności, spala się wolno bez płomienia

Czystość

Popiół (ogółem)

Nie więcej niż 4,0 % (temperatura zapłonu: 625 °C)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne

Ekstrakt otrzymany przez ekstrakcję 1 g produktu z 10 g czystego cykloheksanu (w przyrządzie do ekstrakcji ciągłej) powinien być bezbarwny i fluorescencja ekstraktu w świetle ultrafioletowym nie może być bardziej intensywna niż fluorescencja roztworu 0,100 mg siarczanu chininy w 1 000 ml 0,01 M kwasu siarkowego.

Ubytek po suszeniu

Nie więcej niż 12 % (120 °C, 4 godz.)

Substancje rozpuszczalne w zasadach

Przesącz, otrzymany przez gotowanie 2 g próbki w 20 ml N wodorotlenku sodu i po przefiltrowaniu, powinien być bezbarwny.

E 154 BRĄZ FK

Nazwy synonimowe

CI Brąz spożywczy 1

Definicja

Brąz FK zawiera głównie mieszaniny:

I

4-(2,4-diaminofenylazo) benzenosulfonianu sodu

II

4-(4,6-diamino-m-tolilazo) benzenosulfonianu sodu

III

disodowego 4,4′-(4,6-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu)

IV

disodowego 4,4′-(2,4-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu)

V

disodowego 4,4′-(2,4-diamino-5-metylo-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu)

VI

trisodowego 4,4′,4″-(2,4-diaminobenzeno-1,3,5-trisazo)tri-(benzenosulfonianu)

i dodatkowych substancji barwiących oraz wody, chlorku sodowego i/lub siarczanu sodu jako głównych składników niebarwnych.

Brąz FK jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Azowe (mieszanina barwników mono-, bis-i trisazowych)

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

 

Nazwy chemiczne

Mieszanina:

I

4-(2,4-diaminofenylazo) benzenosulfonianu sodu

II

4-(4,6-diamino-m-tolilazo) benzenosulfonianu sodu

III

4,4′-(4,6-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) disodowego

IV

4,4′-(2,4-diamino-1,3-fenylenobisazo)di (benzenosulfonianu) disodowego

V

4,4′-(2,4-diamino-5-metylo-1,3-fenylenobisazo)di(benzenosulfonianu) disodowego

VI

4,4′,4″-(2,4-diaminobenzeno-1,3,5-trisazo)tri-(benzenosulfonianu) trisodowego

Wzór chemiczny

I

C12H11N4NaO3S

II

C13H13N4NaO3S

III

C18H14N6Na2O6S2

IV

C18H14N6Na2O6S2

V

C19H16N6Na2O6S2

VI

C24H17N8Na3O9S3

Masa cząsteczkowa

I

314,30

II

328,33

III

520,46

IV

520,46

V

534,47

VI

726,59

Analiza

Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem

W odniesieniu do substancji barwiących ogółem proporcje poszczególnych składników nie powinny przekraczać:

I

26 %

II

17 %

III

17 %

IV

16 %

V

20 %

VI

16 %

Opis

Czerwono-brązowy proszek lub granulki

Identyfikacja

Roztwór o barwie pomarańczowej do czerwonawej

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 3,5 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminobenzeno-1-sulfonow

Nie więcej niż 0,7 %

m-fenylenodiamina i 4-metylo-m-fenylenodiamina

Nie więcej niż 0,35 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne inne niż m-fenylenodiamina i 4-metylo-m-fenyleno diamina

Nie więcej niż 0,007 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 155 BRĄZ HT

Nazwy synonimowe

CI Brąz spożywczy 3

Definicja

Brąz HT zawiera głównie disodowy 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenylenobisazo) di (naftaleno-1-sulfonian) i dodatkowe substancje barwiące oraz chlorek sodowy i/lub siarczan sodu jako główne składniki niebarwne.

Brąz HT jest opisany jako sól sodowa. Dozwolone są również sole wapnia i potasu.

Klasa

Bisazowe

Numer wg Colour Index

20285

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

224-924-0

Nazwy chemiczne

Disodowy 4,4′-(2,4-dihydroksy-5-hydroksymetylo-1,3-fenyleno bisazo)di (naftaleno-1-sulfonian)

Wzór chemiczny

C27H18N4Na2O9S2

Masa cząsteczkowa

652,57

Analiza

Zawiera nie mniej niż 70 % substancji barwiących ogółem w przeliczeniu na sól sodową.

E1 cm 1 % 403 przy około 460 nm w roztworze wodnym o pH 7

Opis

Czerwonawo-brązowy proszek lub granulki

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w wodzie przy pH 7 i przy około 460 nm

B.

Brązowy roztwór wodny

 

Czystość

Substancje nierozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 10 % (metoda TLC)

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 4-aminonaftaleno-1-sulfonowy

Nie więcej niż 0,7 %

Niesulfonowane pierwszorzędowe aminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające wyekstrahowaniu eterem

Nie więcej niż 0,2 % w roztworze o pH 7

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 160 a (i) MIESZANINA KAROTENÓW

1.   

Karoteny otrzymywane z roślin

Nazwy synonimowe

CI Pomarańczowy spożywczy 5

Definicje

Mieszanina karotenów jest otrzymywana w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami naturalnych odmian roślin jadalnych, marchwi, olejów roślinnych, trawy, alfalfa (lucerna siewna) oraz pokrzywy.

Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których beta-karoten stanowi większą część. Mogą być obecne również alfa, gamma-karoten i inne pigmenty. Oprócz pigmentów barwiących, mieszanina karotenów może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w surowcach.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: aceton, keton metyloetylowy, metanol, etanol, propan-2-ol, heksan (4), dichlorometan i dwutlenek węgla.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

75130

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

230-636-6

Wzór chemiczny

Beta-karoten: C40H56

Masa cząsteczkowa

Beta-karoten: 536,88

Analiza

Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta -karoten) jest nie mniejsza niż 5 %. Dla produktów otrzymanych przez ekstrakcję olejów roślinnych: nie mniej niż 0,2 % w tłuszczach jadalnych

E1 cm 1 %2 500przy około 440-457 nm w cykloheksanie

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 440-457 nm i 470-486 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Keton metyloetylowy

Metanol

Propan-2-ol

Heksan

Etanol

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: Nie więcej niż 10 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

2.   

Karoteny otrzymywane z alg

Nazwy synonimowe

CI Pomarańczowy spożywczy 5

Definicje

Mieszanina karotenów może być również otrzymywana z naturalnych odmian alg Dunaliella salina, rozwijających się w dużych słonych jeziorach położonych w Whyalla, w południowej Australii. Beta-karoten jest ekstrahowany za pomocą olejku eterycznego. Preparatem jest zawiesina o stężeniu 20–30 % w oleju jadalnym. Stosunek izomerów trans-cis jest w zakresie 50/50 do 71/29.

Głównym składnikiem barwiącym są karotenoidy, z których beta-karoten stanowi większą część. Mogą być również obecne alfa-karoten, luteina, zeaksantyna i beta-kryptoksantyna. Oprócz pigmentów barwiących, mieszanina karotenów może zawierać oleje, tłuszcze i woski naturalnie występujące w materiale wyjściowym.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

75130

Wzór chemiczny

Beta-karoten: C40H56

Masa cząsteczkowa

Beta-karoten: 536,88

Analiza

Zawartość karotenów (w przeliczeniu na beta -karoten) jest nie mniejsza niż 20 %.

E1 cm 1 %2 500przy i około 440 - 457 nm w cykloheksanie

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 440 - 457 nm i 474 - 486 nm

Czystość

Naturalne tokoferole w oleju jadalnym

Nie więcej niż 0,3 %

Ołów

Nie więcej niż 5 mg/kg

E 160 a (ii) BETA-KAROTEN

1.   

Beta-karoten

Nazwy synonimowe

CI Pomarańczowy spożywczy 5

Definicje

Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich trans izomerów beta-karotenu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Rozcieńczone i stabilizowane preparaty mogą mieć różne stosunki izomerów cis/trans.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

40800

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

230-636-6

Nazwy chemiczne

Beta-karoten; beta,beta-karoten

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,88

Analiza

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten)

E1 cm 1 %2 500 przy około 440-457 nm w cykloheksanie

Opis

Czerwone do brązowawo-czerwonych kryształy lub proszek krystaliczny

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 453-456 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

2.   

Beta-karoten z Blakeslea trispora

Synonimy

CI Pomarańczowy spożywczy 5

Definicje

Otrzymywany w procesie fermentacji z użyciem mieszanej kultury fizjologicznie różnych osobników typów (+) i (-) naturalnych odmian grzyba Blakeslea trispora. Beta-karoten jest ekstrahowany z biomasy za pomocą octanu etylu, lub octanu izobutylu, następnie alkoholem izopropylowym i krystalizowany. Skrystalizowany produkt zawiera głównie trans beta-karoten. W wyniku naturalnego procesu około 3 % produktu zawiera mieszaninę karotenoidów, co jest specyficzne dla produktu.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

40800

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

230-636-6

Nazwy chemiczne

Beta-karoten, beta,beta-karoten

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,88

Analiza

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem (w przeliczeniu na beta-karoten)

E1 cm 1 %2 500 przy około 440 -457 nm w cykloheksanie

Opis

Czerwone, brązowawo-czerwone lub purpurowo-fioletowe kryształy lub proszek krystaliczny (barwa zależy od użytego rozpuszczalnika ekstrakcyjnego i warunków krystalizacji)

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 453-456 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Etanol

Nie więcej niż 0,8 % pojedynczo lub łącznie

Octan izobutylu: nie więcej niż 1,0 %

Alkohol izopropylowy: nie więcej niż 0,1 %

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,2 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż beta-karoten: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem

Ołów

Nie więcej niż 2 mg/kg

Mykotoksyny

Aflatoksyna B1

Nieobecna

Trichoteceny (T2)

Nieobecne

Ochratoksyna

Nieobecna

Zearalenon

Nieobecny

Mikrobiologia:

Pleśnie

Nie więcej niż 100/g

Drożdże

Nie więcej niż 100/g

Salmonella

Nieobecne w 25 g

Escherichia coli

Nieobecne w 5 g

E 160b ANNATO, BIKSYNA, NORBIKSYNA

Nazwy synonimowe

CI Naturalny pomarańczowy 4

Definicja

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

75120

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Annato: 215-735-4, ekstrakt z nasion annato: 289-561-2; biksyna: 230-248-7

Nazwy chemiczne

Biksyna

:

′-Metylowodoro-9′-cis-6,6′-diapokaroteno-6,6′-dionian

6′-Metylowodoro-9′-trans-6,6′-diapokaroteno-6,6′-dionian

Norbiksyna

:

kwas 9′-cis-6,6′-diapokaroteno-6,6′-diowy kwas

9′-trans-6,6′-diapokaroteno-6,6′-diowy

Wzór chemiczny

Biksyna

:

C25H30O4

Norbiksyna

:

C24H28O4

Masa cząsteczkowa

Biksyna

:

394,51

Norbiksyna

:

380,48

Opis

Czerwonawo-brązowy proszek, zawiesina lub roztwór

Identyfikacja

Spektrometria

Biksyna

:

maksimum w chloroformie przy około 502 nm

Norbiksyna

:

maksimum w rozcieńczonym roztworze KOH przy około 482 nm

(i)   

Biksyna i norbiksyna ekstrahowane przy użyciu rozpuszczalników

Definicja

Biksynę otrzymuje się poprzez ekstrakcję zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jednego lub kilku z następujących rozpuszczalników: aceton, metanol, heksan lub dichlorometan, dwutlenek węgla i następnie usunięciu rozpuszczalnika.

Norbiksynę otrzymuje się w wyniku hydrolizy ekstraktu biksyny wodnym roztworem zasady

Biksyna i norbiksyna mogą zawierać inne substancje wyekstrahowane z nasion annato.

Sproszkowana biksyna zawiera kilka składników barwnych, głównym z nich jest biksyna, która może występować w formach cis-i trans-. Mogą również występować produkty termicznego rozkładu biksyny.

Sproszkowana norbiksyna zawiera produkty hydrolizy biksyny w postaci soli sodowej lub potasowej, jako główne składniki barwiące. Mogą występować formy cis-i trans-.

Analiza

Zawartość sproszkowanej biksyny wynosi nie mniej niż 75 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę.

Zawartość sproszkowanej norbiksyny wynosi nie mniej niż 25 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę

Biksyna

:

E1 cm 1 %2 870 przy około 502 nm w chloroformie

Norbiksyna

:

E1 cm 1 %2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Metanol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

(ii)   

Annato ekstrahowane przy użyciu zasad

Definicja

Annato rozpuszczalne w wodzie otrzymuje się poprzez ekstrakcję wodnym roztworem zasad (wodorotlenku sodu lub potasu) zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.)

Annato rozpuszczalne w wodzie zawiera norbiksynę, produkt hydrolizy biksyny, w postaci soli sodowej lub potasowej, jako główny składnik barwiący. Mogą występować formy cis-i trans-.

Analiza

Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na norbiksynę

Norbiksyna

:

E1 cm 1 %2 870 przy około 482 nm w roztworze KOH

Czystość

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

(iii)   

Annato ekstrahowane przy użyciu oleju

Definicja

Olejowe ekstrakty annato w formie roztworu lub zawiesiny są otrzymywane w wyniku ekstrakcji zewnętrznych warstw nasion drzewa annato (Bixa orellana L.) przy użyciu jadalnych olejów roślinnych. Olejowy ekstrakt annato zawiera szereg składników barwiących, z których głównym jest biksyna, występująca w formach cis-i trans-. Mogą również występować produkty termicznego rozkładu biksyny.

Analiza

Zawiera nie mniej niż 0,1 % karotenoidów ogółem, w przeliczeniu na biksynę

Biksyna

:

E1 cm 1 %2 870 przy około 502 nm w chloroformie

Czystość

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 160c EKSTRAKT Z PAPRYKI, KAPSANTYNA, KAPSORUBINA

Nazwy synonimowe

Oleożywica paprykowa

Definicja

Ekstrakt z papryki jest otrzymywany w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami z naturalnych odmian papryki, Capsicum annuum L. z lub bez pestek i zawierających główne substancje barwiące tej przyprawy. Głównymi substancjami barwiącymisą kapsantyna i kapsorubina. Występują również liczne inne składniki barwiące.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, aceton, heksan, dichlorometan, octan metylu i dwutlenek węgla.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Kapsantyna: 207-364-1, kapsorubina: 207-425-2

Nazwy chemiczne

Kapsantyna: (3R, 3′S, 5′R)-3,3′-dihydroksy-β,k-karoten-6-on

Kapsorubina: (3S, 3′S, 5R, 5R′)-3,3′-dihydroksy-k,k-karoten-6,6′-dion

Wzór chemiczny

Kapsantyna: C40H56O3

Kapsorubina: C40H56O4

Masa cząsteczkowa

Kapsantyna: 584,85

Kapsorubina: 600,85

Analiza

Ekstrakt papryki: zawiera nie mniej niż 7,0 % karotynoidów

Kapsantyna/kapsorubina: nie mniej niż 30 % karotenoidów ogółem

E1 cm 1 %2 100 dla około 462 nm w acetonie

Opis

Ciemnoczerwona lepka ciecz

Identyfikacja

A.

Spektrometria

Maksimum w acetonie przy około 462 nm

B.

Reakcja barwna

Dodanie jednej kropli kwasu siarkowego do jednej kropli próbki w 2-3 kroplach chloroformu Daje ciemnoniebieskie zabarwienie.

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Metanol

Etanol

Aceton

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg

Kapsaicyna

Nie więcej niż 250 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 160d LIKOPEN

Nazwy synonimowe

Naturalna żółcień27

Definicja

Likopen jest otrzymywany w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikowej naturalnych odmianczerwonych pomidorów (Lycopersicon esculentum L.) po usunięciu rozpuszczalników. Można używać jedynie następujących rozpuszczalników: dichlorometan, dwutlenek węgla, octan etylu, aceton, propan-2-ol, metanol, etanol, i heksan. Głównym składnikiem barwiącym pomidorów jest likopen, mogą również występować niewielkie ilości innych pigmentów karotenoidowych. Oprócz innych pigmentów barwnych, preparat może zawierać oleje, tłuszcze, woski oraz składniki smakowe naturalnie występujące w pomidorach.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg wskaźnika Colour Index

75125

Nazwy chemiczne

Likopen, ψ,ψ-karoten

Wzór chemiczny

C40H56

Masa cząsteczkowa

536,85

Analiza

Zawiera nie mniej niż 5 % substancji barwiących ogółem

E1 cm 1 %3 450 dla około 472 nm w heksanie

Opis

Ciemnoczerwona lepka ciecz

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimumw heksanie przy około 472 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Octan etylu

Metanol

Etanol

Aceton

Heksan

Propan-2-ol

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan: nie więcej niż 10 mg/kg

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 160e BETA-APO-8′-KAROTENAL (C30)

Nazwy synonimowe

CI Pomarańczowy spożywczy 6

Definicja

Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich trans izomerów β-apo-8′-karotenalu łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty β-apo-8′-karotenalu łącznie z roztworami lub zawiesinami β-apo-8′-karotenalu w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą mieć różne stosunki izomerów cis/trans.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

40820

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

214-171-6

Nazwy chemiczne

β-Apo-8′-karotenal, Aldehyd Trans-β-apo-8 ′karotenowy-

Wzór chemiczny

C30H40O

Masa cząsteczkowa

416,65

Analiza

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem

E1 cm 1 %2 640 przy około 460–462 nm w cykloheksanie

Opis

Ciemnofioletowe kryształki o metalicznym połysku lub krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy 460–462 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż β-apo-8′-karotenal:

nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących ogółem

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 160f ESTER ETYLOWY KWASU BETA-APO-8′-KAROTENOWEGO (C30)

Nazwy synonimowe

CI Pomarańczowy spożywczy 7, ester β-apo-8′-karotenowy

Definicja

Niniejsza specyfikacja dotyczą głównie wszystkich trans izomerów estru etylowego kwasu β-apo-8′-karotenowego łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty estru etylowego kwasu β-apo-8′-karotenowego łącznie z roztworami lub zawiesinami estru etylowego kwasu β-apo-8-karotenowego w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą mieć różne stosunki cis/trans.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

40825

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

214-173-7

Nazwy chemiczne

Ester etylowy kwasu β-apo-8′-karotenowego, etylo 8′-apo-β-karoten-8′-ian etylu

Wzór chemiczny

C32H44O2

Masa cząsteczkowa

460,70

Analiza

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem

E1 cm 1 %2 550 przy około 449 nm w cykloheksanie

Opis

Czerwone do fioletowo-czerwonych kryształki lub proszek krystaliczny

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w cykloheksanie przy około 449 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż ester etylowy kwasu β-apo-8′-karotenowego: nie więcej niż 3,0 % substancji barwiących łącznie

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 161b LUTEINA

Nazwy synonimowe

Mieszanina karotenoidów, Ksantofile

Definicja

Luteina jest otrzymywana w wyniku ekstrakcji rozpuszczalnikami naturalnymi odmian jadalnych owoców i roślin, trawy, lucerny siewnej (alfalfa) i tagetes erecta. Głównymi substancjami barwiącymi są karotenoidy, których większą część stanowi luteina i jej estry z kwasami tłuszczowymi. Mogą występować zmienne ilości karotenów. Luteina może zawierać tłuszcze, oleje i woski naturalnie występujące w materiale roślinnym.

Do ekstrakcji mogą być użyte tylko następujące rozpuszczalniki: metanol, etanol, propan-2-ol, heksan, aceton, metylo etylo keton, dichlorometan i dwutlenek węgla.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

204-840-0

Nazwy chemiczne

3,3′-dihydroksy-d-karoten

Wzór chemiczny

C40H56O2

Masa cząsteczkowa

568,88

Analiza

Zawartość substancji barwiących ogółem nie mniejsza niż 4 % w przeliczeniu na luteinę

E1 cm 1 %2 550 przy około 445 nm w mieszaninie chloroform/etanol (10 + 90) lub w mieszaninie heksan/etanol/aceton (80 + 10 + 10)

Opis

Ciemna żółtawo-brązowa ciecz

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w mieszaninie chloroform/etanol (10 + 90) przy około 445 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Aceton

Metyloetylo keton

Metanol

Etanol

Propan-2-ol

Heksan

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dichlorometan nie więcej niż 10 mg/kg

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 161g KANTAKSANTYNA

Nazwy synonimowe

CI Pomarańczowy spożywczy 8

Definicja

Niniejsze specyfikacje dotyczą głównie wszystkich trans izomerów kantaksantyny łącznie z niewielkimi ilościami innych karotenoidów. Specyfikacja obejmuje również rozcieńczone i stabilizowane preparaty kantaksantyny łącznie z roztworami lub zawiesinami kantaksantyny w jadalnych tłuszczach lub olejach, emulsjami i proszkami ulegającymi dyspersji w wodzie. Preparaty te mogą mieć różne stosunki izomerów cis/trans.

Klasa

Karotenoidy

Numer wg Colour Index

40850

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

208-187-2

Nazwy chemiczne

β-Karoten-4,4′-dion, kantaksantyna, 4,4′-diokso-β-karoten

Wzór chemiczny

C40H52O2

Masa cząsteczkowa

564,86

Analiza

Nie mniej niż 96 % substancji barwiących ogółem(w przeliczeniu na kantaksantynę)

E1 cm 1 %2 200

przy około 485 nm w chloroformie

Przy 468–472 nm w cykloheksanie

Przy 464–467 nm w eterze naftowym

Opis

Ciemnofioletowe kryształki lub krystaliczny proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w chloroformie przy około 485 nm

Maksimam w cykloheksanie przy 468–472 nm

Maksimum w benzynie przy 464–467 nm

Czystość

Popiół siarczanowy

Nie więcej niż 0,1 %

Dodatkowe substancje barwiące

Karotenoidy inne niż kantaksantyna: nie więcej niż 5,0 % substancji barwiących łącznie

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Atęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jakoPb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 162 CZERWIEŃ BURACZANA, BETANINA

Nazwy synonimowe

Czerwień buraczana

Definicja

Czerwień buraczaną otrzymuje się z korzenia naturalnych odmian buraków ćwikłowych (Beta vulgaris L. var. rubra) przez wyciskanie soku z kruszonych buraków lub przez ekstrakcję wodną poszatkowanych korzeni buraka, a następnie wzbogacanie w składniki aktywne. Barwnik zawiera różne pigmenty należące do klasy betalain. Głównymi składnikami barwiącymi są betacyjaniny (czerwień), gdzie betanina występuje w 75–95 %. Mogą także występować niewielkie ilości betaksantyny (żółć) i produktów degradacji betalain (jasny brąz).

Oprócz barwiących pigmentów, sok lub ekstrakt zawiera cukry, sole i/lub białka naturalnie występujących w burakach ćwikłowych. Roztwór może być skoncentrowany, a niektóre produkty mogą być oczyszczane w celu usunięcia większości cukrów, soli i białek.

Klasa

Betalaina

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

231-628-5

Nazwy chemiczne

Kwas (S-(R′,R′)-4-(2-(2-karboksy-5(β-D-glukopiranozyloksy)-2,3-dihydro-6-hydroksy-1H-indolo-1-ylo)etenylo)-2,3-dihydro-2,6-pirydyno-dikarboksylowy; 1-(2-(2,6-dikarboksy-1,2,3,4-tetrahydro-4-pirydylideno)etylodeno)-5-β-D-glukopiranozyloksy)-6-hydroksyindolo-2-karboksylan

Wzór chemiczny

Betanina: C24H26N2O13

Masa cząsteczkowa

550,48

Analiza

Zawartość barwnika czerwonego (wyrażona jako betanina) nie mniejsza niż 0,4 %

E1 cm 1 %1 120 przy około 535 nm w roztworze wodnym o pH 5

Opis

Czerwona lub ciemnoczerwona ciecz, pasta, proszek lub ciało stałe

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w wodzie o pH 5 przy około 535 nm

Czystość

Azotan

Nie więcej niż 2 g anionu azotanowego/g czerwonego barwnika (jak obliczone wg analizy)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 163 ANTOCYJANINY

Definicja

Antocyjaniny są otrzymywane w wyniku ekstrakcji wodą siarczynowaną, zakwaszoną wodą, dwutlenkiem węgla, metanolem lub etanolem, z naturalnych odmian jadalnych warzyw i jadalnych owoców. Antocyjany zawierają wspólny składnik surowca zwany antocyjanem, , jak również kwasy organiczne, garbniki, cukry, składniki mineralne, itp., ale niekoniecznie w takich samych proporcjach, w jakich występują one w surowcu

Klasa

Antocyjaniny

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

208-438-6 (cyjanidyna); 205-125-6 (peonidyna); 208-437-0 (delfinidyna); 211-403-8 (malwidyna); 205-127-7 (pelargonidyna)

Nazwy chemiczne

chlorek 3,3′,4′,5,7-pentahydroksy-flawilu (cyjanidyna)

chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′-metoksyflawilu (peonidyna)

chlorek 3,4′,5,7-tetrahydroksy-3′,5′-dimetoksyflawilu (malwidyna)

chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(3,4,5,trihydroksyfenylo)-1-benzopyrylu (delfinidyna)

chlorek 3,3′4′,5,7-pentahydroksy-5′-metoksyflawlu (petunidyna)

chlorek 3,5,7-trihydroksy-2-(4-hydroksyfenylo)-1-benzopirylu (pelargonidyna)

Wzór chemiczny

Cyjanidyna: C15H11O6Cl

Peonidyna: C16H13O6Cl

Malwinidyna: C17H15O7Cl

Delfinidyna: C15H11O7Cl

Petunidyna: C16H13O7Cl

Pelargonidyna: C15H11O5Cl

Masa cząsteczkowa

Cyjanidyna: 322,6

Peonidyna: 336,7

Malwinidyna: 366,7

Delfinidyna: 340,6

Petunidyna: 352,7

Pelargonidyna: 306,7

Analiza

E1 cm 1 % 300 dla czystego pigmentu przy 515–535 nm o pH 3,0

Opis

Fioletowawo-czerwona ciecz, proszek lub pasta o słabym charakterystycznym zapachu

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w metanolu o 0,01 % stęż. HCl

Cyjanidyna: 535 nm

Peonidyna: 532 nm

Malwinidyna: 542 nm

Delfinidyna: 546 nm

Petunidyna: 543 nm

Pelargonidyna: 530 nm

Czystość

Pozostałości rozpuszczalników

Metanol

Etanol

Nie więcej niż 50 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Dwutlenek siarki

Nie więcej niż 1 000 mg/kg na procent barwnika

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 170 WĘGLAN WAPNIA

Nazwy synonimowe

CI Pigment biały18, Kreda

Definicja

Węglan wapnia jest produktem otrzymanym z mielonego kamienia wapiennego lub poprzez strącanie jonów wapnia jonami węglanowymi

Klasa

Nieorganiczne

Numer wg Colour Index

77220

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Węglan wapnia: 207-439-9

Wapień, Kamień wapienny: 215-279-6

Nazwa chemiczna

Węglan wapnia

Wzór chemiczny

CaCO3

Masa cząsteczkowa

100,1

Analiza

Zawiera nie mniej niż 98 % w przeliczeniu na bezwodną masę

Opis

Biały proszek krystaliczny lub bezpostaciowy, bezwonny i bez smaku

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Praktycznie nierozpuszczalny w wodzie i alkoholu. Rozpuszcza się musując w rozcieńczonym kwasie octowym, w rozcieńczonym kwasie solnym i rozcieńczonym kwasie azotowym i powstałe roztwory, po zagotowaniu, dają pozytywny wynik próby na obecność wapnia.

Czystość

Ubytek po suszeniu

Nie więcej niż 2,0 % (200 °C, 4 godziny)

Substancje nierozpuszczalne w kwasie

Nie więcej niż 0,2 %

Sole magnezu i zasadowe sole magnezu

Nie więcej niż 1,5 %

Fluorek

Nie więcej niż 50 mg/kg

Antymon (wyrażone jako Sb)

Miedź (wyrażone jako Cu)

Chrom (wyrażone jako Cr)

Cynk (wyrażone jako Zn)

Bar (wyrażone jako Ba)

Nie więcej niż 100 mg/kg, pojedynczo lub łącznie

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

E 171 DWUTLENEK TYTANU

Nazwy synonimowe

CI pigment biały 6

Definicja

Dwutlenek tytanu zawiera głównie czysty anataz i/lub rutyl dwutlenku tytanu, który może być pokryty niewielkimi ilościami glinu i/lub krzemu w celu poprawy właściwości technologicznych produktu.

Klasa

Nieorganiczne

Numer wg Colour Index

77891

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

236-675-5

Nazwy chemiczne

Dwutlenek tytanu

Wzór chemiczny

TiO2

Masa cząsteczkowa

79,88

Analiza

Zawiera nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu

Opis

Biały lub lekko zabarwiony proszek

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalne w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszcza się wolno w kwasie fluorowodorowym i w gorącym stężonym kwasie siarkowym.

Czystość

Ubytek po suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, 3 godziny)

Ubytek po prażeniu

Nie więcej niż 1,0 % w przeliczeniu na masę wolną od substancji lotnych (800 °C)

Tlenek glinu i/lub dwutlenek krzemu

Łącznie nie więcej niż 2,0 %

Substancje rozpuszczalne w 0,5 N HCl

Nie więcej niż 0,5 % w przeliczeniu na masę wolną od glinu i krzemu, dodatkowo dla produktów zawierających glin lub krzem, nie więcej niż 1,5 % w przeliczeniu na masę produktu handlowego.

Substancje rozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 0,5 %

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Antymon

Nie więcej niż 50 mg/kg po całkowitym roztworzeniu

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg po całkowitym roztworzeniu

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg po całkowitym roztworzeniu

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg po całkowitym rozpuszczeniu

Cynk

Nie więcej niż 50 mg/kg po całkowitym roztworzeniu.

E 172 TLENKI I WODOROTLENKI ŻELAZA

Nazwy synonimowe

Żółty tlenek żelaza

:

CI pigment żółty 42 i 43

Czerwony tlenek żelaza

:

CI pigment czerwony 101 i 102

Czarny tlenek żelaza

:

CI pigment czarny 11

Definicja

Tlenki i wodorotlenki żelaza są otrzymywane w wyniku syntezy chemiczneji składają się głównie z bezwodnych lub/i uwodnionych tlenków żelaza. Odcienie barwy obejmują żółcie, czerwienie, brązy i czernie. Tlenki żelaza nadające się do produktów żywnościowych wyróżnia stosunkowo niski poziom zanieczyszczenia innymi metalami. Dokonuje się tego poprzez selekcję i kontrolę źródła żelaza i lub stopnia oczyszczania chemicznego podczas procesu produkcyjnego.

Klasa

Nieorganiczne

Numer wg Colour Index

Żółty tlenek żelaza

:

77492

Czerwony tlenek żelaza

:

77491

Czarny tlenek żelaza

:

77499

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

Żółty tlenek żelaza

:

257-098-5

Czerwony tlenek żelaza

:

215-168-2

Czarny tlenek żelaza

:

235-442-5

Nazwy chemiczne

Żółty tlenek żelaza

:

uwodniony tlenek żelazowy, uwodniony tlenek żelaza (III)

Czerwony tlenek żelaza

:

bezwodny tlenek żelazowy, bezwodny tlenek żelaza (III)

Czarny tlenek żelaza

:

tlenek żelazawo-żelazowy, tlenek żelaza (II, III)

Wzór chemiczny

Żółty tlenek żelaza

:

FeO(OH)x XH2O

Czerwony tlenek żelaza

:

Fe2O3

Czarny tlenek żelaza

:

FeOxFe2O3

Masa cząsteczkowa

88,85

:

FeO(OH)

159,70

:

Fe2O3

231,55

:

FeO·Fe2O3

Analiza

Żółty nie mniej niż 60 %, czerwony i czarny nie mniej niż 68 % żelaza ogółem, w przeliczeniu na żelazo

Opis

Proszek o barwie żółtej, czerwonej, brązowej , lub czarnej.

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalne w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych

Rozpuszczalne w stężonych kwasach mineralnych

Czystość

Substancje rozpuszczalne w wodzie

Nie więcej niż 1,0 %

Po całkowitym roztworzeniu

Arsen

Nie więcej niż 5 mg/kg

Bar

Nie więcej niż 50 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 5 mg/kg

Chrom

Nie więcej niż 100 mg/kg

Miedź

Nie więcej niż 50 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 20 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Nikiel

Nie więcej niż 200 mg/kg

Cynk

Nie więcej niż 100 mg/kg

E 173 GLIN

Nazwy synonimowe

CI Pigment metaliczny, Al

Definicja

Proszek glinowy otrzymuje się w wyniku rozdrobnienia kawałków glinu. Rozdrabnianie może odbywać się lub nie, przy użyciu roślinnych olejów jadalnych i/lub kwasów tłuszczowych spełniających kryteria stawiane substancjom dodatkowym do żywności. Jest ono wolne od domieszek substancji innych niż roślinne tłuszcze jadalne i/lub kwasy tłuszczowe spełniające kryteria czystości substancji dodatkowych do żywności.

Numer wg Colour Index

77000

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

231-072-3

Nazwy chemiczne

Glin

Wzór chemiczny

Al.

Masa atomowa

26,98

Analiza

Nie mniej niż 99 % w przeliczeniu na Al na masę wolną od tłuszczów

Opis

Srebrnoszary proszek lub listki

Identyfikacja

Rozpuszczalność

Nierozpuszczalny w wodzie i rozpuszczalnikach organicznych. Rozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie solnym. Roztwór daje pozytywny wynik próby na obecność glinu.

Czystość

Ubytek po suszeniu

Nie więcej niż 0,5 % (105 °C, do stałej masy)

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jako Pb)

Nie więcej niż 40 mg/kg

E 174 SREBRO

Nazwy synonimowe

Argentum, Ag

Klasa

Nieorganiczne

Numer wg Colour Index

77820

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

231-131-3

Nazwa chemiczna

Srebro

Wzór chemiczny

Ag

Masa atomowa

107,87

Analiza

Zawiera nie mniej niż 99,5 % Ag

Opis

Srebrny proszek lub listki

E 175 ZŁOTO

Nazwy synonimowe

Pigment metaliczny 3, Aurum, Au

Klasa

Nieorganiczne

Numer wg Colour Index

77480

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

231-165-9

Nazwa chemiczna

Złoto

Wzór chemiczny

Au

Masa atomowa

197,0

Analiza

Zawiera nie mniej niż 90 % Au

Opis

Złoty proszek lub listki

Czystość

Srebro

Nie więcej niż 7,0 %

po całkowitym roztworzeniu

Miedź

Nie więcej niż 4,0 %

E 180 CZERWIEŃ LITOLOWA BK

Nazwy synonimowe

CI Pigment czerwony 57, Pigment rubinowy, Karmin 6B

Definicja

Czerwień litolowa BK zawiera głównie 3-hydroksy-4-(4-metylo-2-sulfonofenylazo)-2-naftalenokarboksylan wapnia i dodatkowe substancje barwiące łącznie z wodą oraz chlorkiem wapnia i/lub siarczanem wapnia jako głównych składników niebarwnych.

Klasa

Monoazowe

Numer wg Colour Index

15850:1

Numer wg Europejskiego Spisu Substancji Chemicznych

226-109-5

Nazwy chemiczne

3-hydroksy-4-(4-metylo-2-sulfonofenylazo)-2-naftaleno-karboksylan wapnia

Wzór chemiczny

C18H12CaN2O6S

Masa cząsteczkowa

424,45

Analiza

Zawiera nie mniej niż 90 % substancji barwiących ogółem

E1 cm 1 % 200 przy około 442 nm w dimetyloformamidzie

Opis

Czerwony proszek

Identyfikacja

Spektrometria

Maksimum w dimetylformamidzie przy około 442 nm

Czystość

Dodatkowe substancje barwiące

Nie więcej niż 0,5 %

Związki organiczne inne niż substancje barwiące:

 

Kwas 2-amino-5-metylobenzenosulfonowy, sól wapniowa

Nie więcej niż 0,2 %

Kwas 3-hydroksy-2-naftalenokarboksylowy, sól wapnowa

Nie więcej niż 0,4 %

Niesulfonowane I-rzędoweaminy aromatyczne

Nie więcej niż 0,01 % (w przeliczeniu na anilinę)

Substancje ulegające ekstrahowaniu eterem

Z roztworu o pH 7, nie więcej niż 0,2 %

Arsen

Nie więcej niż 3 mg/kg

Ołów

Nie więcej niż 10 mg/kg

Rtęć

Nie więcej niż 1 mg/kg

Kadm

Nie więcej niż 1 mg/kg

Metale ciężkie (wyrażone jakoPb)

Nie więcej niż 40 mg/kg


(1)  Intensywność barwy definiuje się jako absorbancję 0,1 % (w/v) wodnego roztworu karmelu (barwnika w postaci ciała stałego) w kuwecie o grubości 1 cm przy 610 nm.

(2)  Wyrażone w odniesieniu do ekwiwalentu bazy barwnika, tzn. jest wyrażone w warunkach produktu o intensywności barwy 0,1 jednostki absorbancji.

(3)  Stosunek absorbancji osadu alkoholowego określa się jako absorbancję osadu przy 280 nm podzieloną przez absorbancję przy 560 nm (kuweta o grubości 1 cm).

(4)  Benzenu nie więcej niż 0,05 % v/v.


ZAŁĄCZNIK II

CZĘŚĆ A

Uchylona dyrektywa i wykaz jej kolejnych zmian

(określone w art. 2)

Dyrektywa Komisji 95/45/WE

(Dz.U. L 226 z 22.9.1995, str. 1)

Dyrektywa Komisji 1999/75/WE

(Dz.U. L 206 z 5.8.1999, str. 19)

Dyrektywa Komisji 2001/50/WE

(Dz.U. L 190 z 12.7.2001, str. 14)

Dyrektywa Komisji 2004/47/WE

(Dz.U. L 113 z 20.4.2004, str. 24)

Dyrektywa Komisji 2006/33/WE

(Dz.U. L 82 z 21.3.2006, str. 10)

CZĘŚĆ B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego

(określonych w art. 2)

Dyrektywa

Termin przeniesienia

95/45/WE

1 lipca 1996 (1)

1999/75/WE

1 lipca 2000

2001/50/WE

29 czerwca 2002

2004/47/WE

1 kwietnia 2005 (2)

2006/33/WE

10 kwietnia 2007


(1)  Zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 95/45/WE, produkty wprowadzone na rynek lub oznakowane przed dniem 1 lipca 1996 r., które nie są zgodne z tą dyrektywą mogą być jednakże sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.

(2)  Zgodnie z art. 3 dyrektywy 2004/47/WE, produkty skierowane na rynek lub etykietowane przed dniem 1 kwietnia 2005 r., które nie są zgodne z tą dyrektywą, mogą być sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.


ZAŁĄCZNIK III

Tabela korelacji

Dyrektywa 95/45/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1 akapit pierwszy

Artykuł 1

Artykuł 1 akapit drugi

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3

Artykuł 3

Artykuł 4

Artykuł 4

Załącznik

Załącznik I

Załącznik II

Załącznik III


Top