Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 02007L0046-20140101

Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ( dyrektywa ramowa ) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2007/46/2014-01-01

2007L0046 — PL — 01.01.2014 — 012.001


Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

►B

DYREKTYWA 2007/46/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 5 września 2007 r.

ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów

(„dyrektywa ramowa”)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz.U. L 263, 9.10.2007, p.1)

zmienione przez:

 

 

Dziennik Urzędowy

  No

page

date

►M1

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1060/2008 z dnia 7 października 2008 r.

  L 292

1

31.10.2008

►M2

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 78/2009 z dnia 14 stycznia 2009 r.

  L 35

1

4.2.2009

►M3

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 79/2009 z dnia 14 stycznia 2009 r.

  L 35

32

4.2.2009

►M4

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 385/2009 z dnia 7 maja 2009 r.

  L 118

13

13.5.2009

►M5

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 595/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r.

  L 188

1

18.7.2009

►M6

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.

  L 200

1

31.7.2009

 M7

DYREKTYWA KOMISJI 2010/19/UE Tekst mający znaczenie dla EOG z dnia 9 marca 2010 r.

  L 72

17

20.3.2010

►M9

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 371/2010 z dnia 16 kwietnia 2010 r.

  L 110

1

1.5.2010

►M10

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 183/2011 z dnia 22 lutego 2011 r.

  L 53

4

26.2.2011

►M11

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 582/2011 z dnia 25 maja 2011 r.

  L 167

1

25.6.2011

►M12

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 678/2011 z dnia 14 lipca 2011 r.

  L 185

30

15.7.2011

►M13

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 65/2012 z dnia 24 stycznia 2012 r.

  L 28

24

31.1.2012

►M14

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1229/2012 z dnia 10 grudnia 2012 r.

  L 353

1

21.12.2012

►M15

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1230/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r.

  L 353

31

21.12.2012

►M16

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 143/2013 z dnia 19 lutego 2013 r.

  L 47

51

20.2.2013

►M17

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 171/2013 z dnia 26 lutego 2013 r.

  L 55

9

27.2.2013

►M18

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 195/2013 z dnia 7 marca 2013 r.

  L 65

1

8.3.2013

►M19

DYREKTYWA RADY 2013/15/UE z dnia 13 maja 2013 r.

  L 158

172

10.6.2013


sprostowane przez:

►C1

Sprostowanie, Dz.U. L 320, 5.12.2009, s. 36  (2007/46)

►C2

Sprostowanie, Dz.U. L 339, 22.12.2009, s. 60  (385/2009)

►C3

Sprostowanie, Dz.U. L 126, 15.5.2012, s. 15  (2007/46)




▼B

DYREKTYWA 2007/46/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia 5 września 2007 r.

ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów

(„dyrektywa ramowa”)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)



PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ( 1 ),

stanowiąc zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 251 Traktatu ( 2 ),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep ( 3 ) została kilka razy w znaczącym stopniu zmieniona. Ponieważ wprowadzane mają zostać kolejne zmiany, dla jasności powinno się sporządzić tekst przekształcony.

(2)

W celu ustanowienia i zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego Wspólnoty właściwe jest zastąpienie systemów homologacji państw członkowskich wspólnotową procedurą homologacji opartą na zasadzie całkowitej harmonizacji.

(3)

Wymagania techniczne mające zastosowanie do układów, części, oddzielnych zespołów technicznych i pojazdów silnikowych powinny być zharmonizowane i określone w aktach prawnych. Takie akty prawne powinny przede wszystkim zapewniać wysoki poziom bezpieczeństwa drogowego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, efektywności energetycznej i ochrony przed niedozwolonym użyciem.

(4)

Dyrektywa Rady 92/53/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep ( 4 ) ograniczyła stosowanie wspólnotowej procedury homologacji typu całego pojazdu do pojazdów należących do kategorii M1. W celu zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego i zapewnienia jego prawidłowego funkcjonowania zakres stosowania niniejszej dyrektywy powinien jednak obejmować wszystkie kategorie pojazdów, umożliwiając producentom, dzięki wspólnotowej homologacji typu, czerpanie korzyści płynących z rynku wewnętrznego.

(5)

W celu umożliwienia producentom dostosowania się do nowych, zharmonizowanych procedur powinien zostać przewidziany dostatecznie długi okres dostosowawczy, po upływie którego wspólnotowa homologacja typu pojazdu stanie się obowiązkowa dla pojazdów należących do kategorii innych niż M1 produkowanych w jednym etapie. Dla pojazdów należących do kategorii innych niż M1, które wymagają homologacji wielostopniowej, wymagany jest dłuższy okres dostosowawczy, ponieważ procedura będzie obejmowała podmioty dokonujące zabudowy, które będą musiały zdobyć wystarczające doświadczenie w tej dziedzinie, tak aby niezbędne procedury mogły być prawidłowo wdrażane. Jednakże ze względu na znaczenie bezpieczeństwa pojazdów kategorii M2 i M3 konieczne jest, aby pojazdy te były zgodne z wymogami technicznymi zharmonizowanych dyrektyw w okresie przejściowym, gdy krajowa homologacja typu jest nadal ważna, w celu umożliwienia producentom uzyskania doświadczenia ze wspólnotową homologacją typu WE pojazdów.

(6)

Producenci produkujący pojazdy w małych seriach byli dotychczas częściowo wykluczeni z korzyści płynących z rynku wewnętrznego. Z doświadczenia wynika, że pełne włączenie pojazdów produkowanych w małych seriach, począwszy od kategorii M1, we wspólnotowy system homologacji typu pojazdu przyczyniłoby się do znaczącej poprawy bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska.

(7)

Aby zapobiec nieprawidłowościom, stosowanie uproszczonej procedury w przypadku pojazdów produkowanych w małych seriach powinno dotyczyć bardzo ograniczonej produkcji; niezbędne jest zatem bardziej precyzyjne zdefiniowanie pojęcia małych serii przez podanie liczby produkowanych pojazdów.

(8)

Należy określić środki umożliwiające homologację pojazdów w indywidualnych przypadkach, tak aby zezwolić na wystarczającą elastyczność w przypadku wielostopniowego systemu homologacji; zanim jednak przyjęte zostaną zharmonizowane, szczególne przepisy wspólnotowe, państwa członkowskie powinny mieć możliwość udzielania dopuszczeń indywidualnych zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi.

(9)

Zanim stosowana będzie wspólnotowa procedura homologacji typu pojazdu należącego do kategorii innej niż M1, państwa członkowskie powinny mieć nadal możliwość udzielania homologacji typu pojazdów na podstawie przepisów krajowych oraz powinny zostać przyjęte odpowiednie przepisy przejściowe.

(10)

Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji ( 5 ).

(11)

Decyzją Rady 97/836/WE ( 6 ) Wspólnota przystąpiła do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”).

Do wspólnotowej procedury homologacji typu należy w konsekwencji włączyć regulaminy Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), do których przystępuje Wspólnota zgodnie z tą decyzją, a także poprawki do regulaminów EKG ONZ, do których Wspólnota już przystąpiła, jako wymagania dotyczące homologacji typu WE pojazdów lub jako przepisy alternatywne wobec obowiązującego prawa wspólnotowego. W szczególności, jeśli Wspólnota postanawia na mocy decyzji Rady, że regulamin EKG ONZ staje się częścią procedury homologacji typu WE pojazdu i zastępuje istniejące przepisy wspólnotowe, Komisja powinna być uprawniona do odpowiedniego dostosowania niniejszej dyrektywy. Ponieważ środki te mają zakres ogólny, a ich celem jest zmiana innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy lub dodanie do niej nowych, innych niż istotne elementów, powinny one być przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(12)

Z myślą o lepszym stanowieniu prawa i jego uproszczeniu, a także w celu uniknięcia konieczności nieustannego aktualizowania istniejącego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego kwestii specyfikacji technicznych, należy umożliwić zawarcie w niniejszej dyrektywie lub w oddzielnych dyrektywach i rozporządzeniach odniesień do istniejących norm i regulacji międzynarodowych bez ich powtarzania we wspólnotowych ramach prawnych.

(13)

Aby zapewnić poprawną realizację i prawidłowe funkcjonowanie procedury monitorowania zgodności produkcji, która jest jedną z podstaw wspólnotowego systemu homologacji typu, producenci powinni być regularnie kontrolowani przez właściwy organ lub odpowiednio wykwalifikowaną służbę techniczną wyznaczoną do tego celu.

(14)

Głównym celem przepisów w zakresie homologacji pojazdów jest zagwarantowanie, aby nowe pojazdy, części i oddzielne zespoły techniczne wprowadzone do obrotu zapewniały wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Osiągnięcie tego celu nie powinino być utrudniane przez montaż pewnych części lub wyposażenia po wprowadzeniu pojazdów na rynek lub po ich dopuszczeniu do ruchu. Należy zatem przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, że części lub wyposażenie, które mogą być zamontowane w pojazdach i które mogą znacznie zakłócić funkcjonowanie układów istotnych ze względu na bezpieczeństwo lub ochronę środowiska, podlegają kontroli przez organ udzielający homologacji, zanim zostaną wprowadzone do sprzedaży. Środki te powinny obejmować przepisy techniczne dotyczące wymagań, które te części lub wyposażenie muszą spełniać.

(15)

Środki te powinny mieć zastosowanie jedynie do ograniczonej liczby części lub wyposażenia. Wykaz takich części lub wyposażenia, a także dalszych wymagań, powinien zostać określony po konsultacji z zainteresowanymi stronami. Przy określaniu tego wykazu Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami w oparciu o sprawozdanie i dąży do sprawiedliwej równowagi między wymogami związanymi z poprawą bezpieczeństwa drogowego a ochroną środowiska, a także interesami konsumentów, producentów i dystrybutorów, nie naruszając zasad konkurencji na rynku części zamiennych i wyposażenia.

(16)

Wykaz części i wyposażenia, istotnych układów, których to dotyczy, jak również środków służących testowaniu i wprowadzaniu w życie powinien zostać określony zgodnie z decyzją 1999/468/WE. Ponieważ środki te mają zakres ogólny, a ich celem jest zmiana innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy lub dodanie do niej nowych, innych niż istotne elementów, powinny one być przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a tej decyzji.

(17)

Niniejsza dyrektywa zawiera zestaw szczególnych wymagań bezpieczeństwa w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów ( 7 ), określającej szczególne wymagania dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. Istotne jest w związku z tym przyjęcie przepisów w celu zapewnienia, aby w przypadku gdy pojazd stanowiłby poważne zagrożenie dla konsumentów w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy lub aktów prawnych wymienionych w załączniku IV, producent przyjął skuteczne środki zaradcze, w tym akcje serwisowe. Organy udzielające homologacji powinny zatem być w stanie ocenić, czy proponowane środki są wystarczające, czy nie.

(18)

Producenci powinni dostarczać właścicielom pojazdów odpowiednich informacji, aby zapobiec niewłaściwemu użyciu urządzeń bezpieczeństwa. Właściwe jest zawarcie przepisów w tym zakresie w niniejszej dyrektywie.

(19)

Istotne jest, aby producenci wyposażenia mieli dostęp do pewnych informacji, które można uzyskać tylko od producenta pojazdu, to znaczy informacji technicznych, w tym rysunków, wymaganych do opracowania produktów dla rynku części zamiennych i wyposażenia.

(20)

Równie ważne jest, aby producenci zapewnili niezależnym podmiotom łatwy dostęp do informacji w celu zapewnienia pełnej konkurencji na rynku w zakresie naprawy i konserwacji pojazdów. Te wymagania w zakresie udostępniania informacji zostały już włączone do prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów ( 8 ), przy czym Komisja, nie później niż w cztery lata po wejściu w życie tego rozporządzenia, przedstawi sprawozdanie skuteczności systemu dostępu do informacji dotyczących naprawy i konserwacji pojazdów oraz rozważy, czy zasadne byłoby skonsolidowanie wszystkich przepisów regulujących dostęp do tych informacji w ramach zmienionej dyrektywy ramowej w sprawie homologacji typu pojazdów.

(21)

Mając na celu uproszczenie i przyspieszenie procedury, środki wdrażające oddzielne dyrektywy lub rozporządzenia, jak również środki dostosowujące załączniki do niniejszej dyrektywy i oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń, w szczególności dostosowujące do rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją 1999/468/WE. Ponieważ środki te mają zakres ogólny, a ich celem jest zmiana innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń lub dodanie do nich nowych, innych niż istotne elementów, powinny one być przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a tej decyzji. Procedura ta powinna mieć też zastosowanie w przypadku dostosowań koniecznych do homologacji typu pojazdów przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych.

(22)

Z doświadczenia wynika, że w przypadku stwierdzenia braków w istniejących przepisach odpowiednie środki muszą w niektórych przypadkach zostać przyjęte niezwłocznie, w celu zapewnienia użytkownikom dróg lepszej ochrony. W takich pilnych przypadkach konieczne zmiany do oddzielnych dyrektyw i rozporządzeń powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją 1999/468/WE. Ponieważ środki te mają zakres ogólny, a ich celem jest zmiana innych niż istotne elementów oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń lub dodanie do nich nowych, innych niż istotne elementów, powinny one być przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a tej decyzji.

(23)

Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie zakończenie procesu tworzenia rynku wewnętrznego przez wprowadzenie obowiązkowego systemu wspólnotowej homologacji typu dla wszystkich kategorii pojazdów, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze osiągnięcie tego celu na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(24)

Obowiązek transponowania niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczyć się tylko do przepisów, które stanowią istotną zmianę w stosunku do poprzednich dyrektyw. Obowiązek transponowania przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z poprzednich dyrektyw.

(25)

Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa ( 9 ) państwa członkowskie są zachęcane do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlą zbieżność pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do ich upowszechniania.

(26)

Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących terminów transponowania do prawa krajowego i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku XX część B.

(27)

Wymogi niniejszej dyrektywy są zgodne z zasadami określonymi w „Planie działania na rzecz uproszczenia i poprawy otoczenia regulacyjnego”.

(28)

Szczególnie istotne jest, aby przyszłe środki, proponowane w oparciu o niniejszą dyrektywę, lub procedury, które mają zostać wdrożone podczas jej stosowania, były zgodne z zasadami, które zostały ponownie sformułowane w komunikacie Komisji zatytułowanym „Ramy prawne podstawą dla zwiększania konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego w XXI w.”,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:



ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia zharmonizowane ramy zawierające przepisy administracyjne i ogólne wymagania techniczne homologacji wszystkich nowych pojazdów objętych jej zakresem zastosowania oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, mając na uwadze uproszczenie ich rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu na obszarze Wspólnoty.

Niniejsza dyrektywa ustanawia również przepisy dotyczące sprzedaży i dopuszczania do stosowania części i wyposażenia przeznaczonego do pojazdów, w odniesieniu do których udzielono homologacji zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Szczególne wymagania techniczne dotyczące budowy i działania pojazdów określa się, stosując niniejszą dyrektywę, w aktach prawnych, których wyczerpujący wykaz znajduje się w załączniku IV.

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejszą dyrektywę stosuje się do homologacji typu pojazdów drogowych zaprojektowanych i zbudowanych w jednym lub kilku etapach, oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych zaprojektowanych i zbudowanych dla takich pojazdów.

Niniejszą dyrektywę stosuje się również do dopuszczenia indywidualnego takich pojazdów.

Niniejszą dyrektywę stosuje się również do części i wyposażenia przeznaczonego do pojazdów objętych niniejszą dyrektywą.

2.  Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do homologacji typu lub dopuszczenia indywidualnego następujących pojazdów:

a) ciągników rolniczych lub leśnych określonych w dyrektywie 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi ( 10 ), oraz przyczep zaprojektowanych i skonstruowanych tak, aby mogły być przez nie ciągnięte;

b) pojazdów czterokołowych określonych w dyrektywie 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych ( 11 );

c) pojazdów szynowych.

3.  Homologacja typu lub dopuszczenie indywidualne na mocy niniejszej dyrektywy jest fakultatywna w przypadku następujących pojazdów:

a) pojazdów zaprojektowanych i zbudowanych do użytku przede wszystkim na placach budowy lub w kamieniołomach, w obiektach portowych lub w portach lotniczych;

b) pojazdów zaprojektowanych i zbudowanych do użytku sił zbrojnych, obrony cywilnej, straży pożarnej oraz służb odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego; oraz

c) maszyn samobieżnych;

w zakresie w jakim pojazdy te spełniają wymagania niniejszej dyrektywy. Tego rodzaju dopuszczenia fakultatywne pozostają bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn ( 12 ).

4.  Dopuszczenie indywidualne na mocy niniejszej dyrektywy jest fakultatywna w przypadku następujących pojazdów:

a) pojazdów przeznaczonych wyłącznie do wyścigów drogowych;

b) prototypów pojazdów używanych na drodze na odpowiedzialność producenta w celu przeprowadzenia konkretnego programu testowego, pod warunkiem że zostały one specjalnie zaprojektowane i zbudowane do tego celu.

Artykuł 3

Definicje

Na użytek niniejszej dyrektywy i aktów prawnych wymienionych w załączniku IV, chyba że w tych aktach prawnych podano inaczej:

1) „akt prawny” oznacza oddzielną dyrektywę lub rozporządzenie, lub regulamin EKG ONZ załączony do zrewidowanego porozumienia z 1958 r.;

2) „oddzielna dyrektywa lub rozporządzenie” oznacza dyrektywę lub rozporządzenie wymienione w załączniku IV, część I niniejszej dyrektywy. Określenie to obejmuje również przepisy wykonawcze wydane na ich podstawie;

3) „homologacja typu” oznacza procedurę, w wyniku której państwo członkowskie zaświadcza, że typ pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi;

4) „krajowa homologacja typu” oznacza procedurę homologacji typu ustanowioną prawem krajowym danego państwa członkowskiego; ważność takiej homologacji jest ograniczona do terytorium tego państwa członkowskiego;

5) „homologacja typu WE” oznacza procedurę, w wyniku której państwo członkowskie zaświadcza, że typ pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi niniejszej dyrektywy i aktów prawnych wymienionych w załącznikach IV lub XI;

6) „dopuszczenie indywidualne” oznacza procedurę, w wyniku której państwo członkowskie zaświadcza, że konkretny pojazd, niezależnie od tego, czy jest on jedynym egzemplarzem, czy nie, jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi;

7) „homologacja wielostopniowa” oznacza procedurę, w wyniku której jedno lub więcej państw członkowskich zaświadcza, że w zależności od stanu kompletacji, niekompletny lub skompletowany typ pojazdu jest zgodny z odpowiednimi przepisami administracyjnymi i wymaganiami technicznymi niniejszej dyrektywy;

8) „homologacja typu krok po kroku” oznacza procedurę homologacji pojazdu, którą stanowi zbieranie krok po kroku całego zestawu świadectw homologacji typu WE układów, części i oddzielnych zespołów technicznych związanych z pojazdem, co prowadzi w ostatnim etapie do homologacji całego pojazdu;

9) „jednostopniowa homologacja typu” oznacza procedurę, którą stanowi homologacja pojazdu jako całości poprzez pojedyncze działanie;

10) „mieszana homologacja typu” oznacza procedurę homologacji typu krok po kroku, podczas której w ostatnim etapie homologacji całego pojazdu uzyskano homologację jednego lub więcej układów, przy czym świadectwo homologacji typu WE dla tych układów nie było konieczne;

11) „pojazd silnikowy” oznacza napędzany mechanicznie pojazd, który porusza się dzięki własnemu napędowi, mający co najmniej cztery koła, kompletny, skompletowany lub niekompletny, osiągający maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h;

12) „przyczepa” oznacza każdy pojazd na kołach niemający własnego napędu, zaprojektowany i skonstruowany tak, aby mógł być ciągnięty przez pojazd silnikowy;

13) „pojazd” oznacza każdy pojazd silnikowy lub jego przyczepę, jak określono w pkt 11 i 12;

14) „hybrydowy pojazd silnikowy” oznacza pojazd napędzany przez co najmniej dwa różne przetworniki energii i dwa różne zbiorniki energii (w pojeździe);

15) „hybrydowy pojazd elektryczny” oznacza hybrydowy pojazd, który do celów mechanicznego napędzania pobiera energię z obu następujących źródeł energii znajdujących się w pojeździe:

 zużywalnego paliwa,

 urządzenia do przechowywania energii/energii elektrycznej (akumulator, kondensator, koło zamachowe/generator itd.);

16) „maszyna samobieżna” oznacza każdy pojazd z własnym napędem, który został zaprojektowany i zbudowany tak, że ze względu na swoją budowę nie jest przeznaczony do przewozu pasażerów ani towarów. Maszyny zamocowane na podwoziu pojazdu silnikowego nie są uznawane za maszyny samobieżne;

17) „typ pojazdu” oznacza pojazdy należące do konkretnej kategorii, które nie różnią się od siebie przynajmniej pod względem istotnych cech wymienionych w załączniku II sekcji B. Typ pojazdu może zawierać warianty i wersje określone w załączniku II sekcji B;

18) „pojazd podstawowy” oznacza każdy pojazd, który jest używany w początkowym etapie procesu wielostopniowej homologacji typu;

19) „pojazd niekompletny” oznacza każdy pojazd, który w celu spełnienia odpowiednich wymagań technicznych niniejszej dyrektywy wymaga kompletacji w przynajmniej jednym dalszym etapie;

20) „pojazd skompletowany” oznacza pojazd, który w rezultacie procesu wielostopniowej homologacji typu spełnia odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy;

21) „pojazd kompletny” oznacza każdy pojazd, który nie musi być skompletowany w celu spełnienia odpowiednich wymagań technicznych niniejszej dyrektywy;

22) „pojazd z końcowej partii produkcji” oznacza każdy pojazd będący częścią zapasów, który nie może być zarejestrowany, sprzedany lub dopuszczony do ruchu z powodu wejścia w życie nowych wymagań technicznych, których nie obejmowała jego homologacja;

23) „układ” oznacza zbiór urządzeń połączonych w celu pełnienia jednej lub kilku konkretnych funkcji w pojeździe i który podlega wymaganiom zawartym w jakimkolwiek akcie prawnym;

24) „część” oznacza urządzenie podlegające wymaganiom aktu prawnego, przewidziane jako część pojazdu, które może uzyskać homologację typu niezależnie od pojazdu, jeżeli akt prawny wyraźnie to przewiduje;

25) „oddzielny zespół techniczny” oznacza urządzenie podlegające wymaganiom aktu prawnego, przewidziane jako część pojazdu, które może uzyskać homologację typu oddzielnie, jednak tylko w związku z jednym lub kilkoma określonymi typami pojazdów, jeżeli akt prawny wyraźnie to przewiduje;

26) „oryginalne części lub wyposażenie” oznaczają części lub wyposażenie, które wyprodukowano zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi przewidzianymi przez producenta pojazdów dla produkcji części lub wyposażenia zespołu pojazdu, którego to dotyczy. Obejmuje to części i wyposażenie, które wyprodukowano na tej samej linii produkcyjnej, co te części i wyposażenie. Zakłada się, chyba że wykazano coś przeciwnego, że części są oryginalnymi częściami, jeśli producent części zaświadczy, że części te odpowiadają jakością częściom używanym do montażu pojazdu, którego to dotyczy, i zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi producenta pojazdu;

27) „producent” oznacza osobę lub jednostkę, która jest odpowiedzialna wobec organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji typu lub udzielenia zezwolenia oraz za zapewnienie zgodności produkcji. Nie jest istotne, czy osoba lub jednostka bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach wytwarzania pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego podlegającego procesowi homologacji;

28) „przedstawiciel producenta” oznacza osobę fizyczną lub prawną ustanowioną we Wspólnocie, która została odpowiednio wyznaczona przez producenta do reprezentowania go przed organem udzielającym homologacji oraz do działania w jego imieniu w sprawach objętych niniejszą dyrektywą; w przypadku odniesień do pojęcia „producent” rozumie się przez to producenta lub jego przedstawiciela;

29) „organ udzielający homologacji” oznacza organ państwa członkowskiego, do kompetencji którego należą wszystkie aspekty homologacji typu pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, lub dopuszczenia indywidualnego pojazdu, właściwy w sprawach wydawania zezwolenia, wydawania i, w odpowiednim przypadku, cofania świadectw homologacji, oraz działający jako punkt kontaktowy dla organów udzielających homologacji z innych państw członkowskich; właściwy do wyznaczenia służb technicznych i zapewniania, że producent spełnia zobowiązania dotyczące zgodności produkcji;

30) „właściwy organ” w art. 42 oznacza organ udzielający homologacji, organ wyznaczony lub organ akredytacyjny działający odpowiednio w ich imieniu;

31) „służba techniczna” oznacza organizację lub jednostkę wyznaczoną przez organ udzielający homologacji państwa członkowskiego jako laboratorium badawcze w celu prowadzenia badań lub jako jednostkę oceniającą zgodność w celu przeprowadzania oceny początkowej i innych badań lub kontroli w imieniu organu udzielającego homologacji; organ udzielający homologacji może również sam pełnić te funkcje;

32) „wirtualna metoda testowania” oznacza symulacje komputerowe, w tym obliczenia dowodzące, że pojazd, układ, część lub oddzielny zespół techniczny spełnia wymagania techniczne aktu prawnego. Do celów testowania metoda wirtualna nie wymaga użycia fizycznego pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego;

33) „świadectwo homologacji typu” oznacza dokument, w którym organ udzielający homologacji oficjalnie zaświadcza, że homologowano typ pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego;

34) „świadectwo homologacji typu WE” oznacza świadectwo określone w załączniku VI lub w odpowiadającym mu załączniku do oddzielnej dyrektywy lub rozporządzenia, przy czym formularz informacyjny zawarty w odpowiednim załączniku do jednego z regulaminów EKG ONZ wymienionych w wykazie w części I lub II załącznika IV do niniejszej dyrektywy uznawany jest za równoważny;

35) „świadectwo dopuszczenia indywidualnego” oznacza dokument, w którym organ udzielający homologacji zaświadcza, że homologowano konkretny pojazd;

36) „świadectwo zgodności” oznacza dokument określony w załączniku IX, wydany przez producenta i zaświadczający, że pojazd należący do serii typu homologowanego zgodnie z niniejszą dyrektywą, w momencie wyprodukowania jest zgodny ze wszystkimi aktami prawnymi;

37) „dokument informacyjny” oznacza dokument określony w załączniku I lub III, lub w odpowiadającym im załączniku do oddzielnej dyrektywy lub rozporządzenia, wskazujący informacje, które mają być dostarczone przez wnioskodawcę; możliwe jest dostarczenie dokumentu informacyjnego w formie elektronicznej;

38) „folder informacyjny” oznacza pełny folder, w tym dokument informacyjny, plik, dane, rysunki, fotografie itd., dostarczone przez wnioskodawcę; możliwe jest dostarczenie folderu informacyjnego w formie elektronicznej;

39) „pakiet informacyjny” oznacza folder informacyjny wraz ze sprawozdaniami z badań lub innymi dokumentami dodanymi przez służby techniczne lub organ udzielający homologacji do folderu informacyjnego w ramach wykonywania ich funkcji; możliwe jest dostarczenie pakietu informacyjnego w formie elektronicznej;

40) „spis treści pakietu informacyjnego” oznacza dokument wymieniający zawartość pakietu informacyjnego, odpowiednio ponumerowaną lub w inny sposób oznakowaną w celu jednoznacznego zidentyfikowania wszystkich stron; format tego dokumentu powinien przedstawiać zestawienie kolejnych etapów przeprowadzania homologacji typu WE, w szczególności daty poprawek i aktualizacji.



ROZDZIAŁ II

OBOWIĄZKI OGÓLNE

Artykuł 4

Obowiązki państw członkowskich

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby producenci wnioskujący o udzielenie homologacji wypełniali swoje obowiązki wynikające z niniejszej dyrektywy.

2.  Państwa członkowskie udzielają homologacji tylko takim pojazdom, częściom, układom lub oddzielnym zespołom technicznym, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.

3.  Państwa członkowskie rejestrują lub zezwalają na sprzedaż lub dopuszczenie do ruchu tylko takich pojazdów, części i oddzielnych zespołów technicznych, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie nie zabraniają, nie ograniczają ani nie utrudniają rejestracji, sprzedaży, dopuszczenia do korzystania lub użycia na drogach pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych z powodów związanych z aspektami ich budowy i funkcjonowania objętych niniejszą dyrektywą, jeśli spełniają one jej wymagania.

4.  Państwa członkowskie powołują lub wyznaczają organy właściwe w sprawach dotyczących homologacji i notyfikują Komisji takie powołanie lub wyznaczenie zgodnie z art. 43.

Akt notyfikacji dotyczący organów udzielających homologacji zawiera nazwę, adres, w tym adres elektroniczny, oraz zakresy odpowiedzialności.

Artykuł 5

Obowiązki producentów

1.  Producent jest odpowiedzialny przed organem udzielającym homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji i za zapewnienie zgodności produkcji, niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczy on we wszystkich etapach wytwarzania pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego.

2.  W przypadku homologacji wielostopniowej każdy producent jest odpowiedzialny za homologację i zgodność produkcji układów, części i oddzielnych zespołów technicznych dodanych na etapie dokonywanej przez niego kompletacji pojazdu.

Producent zmieniający części lub układy, które zostały homologowane na wcześniejszych etapach, jest odpowiedzialny za homologację i zgodność produkcji tych części i układów.

3.  Do celów niniejszej dyrektywy producent ustanowiony poza Wspólnotą wyznacza przedstawiciela ustanowionego we Wspólnocie do reprezentowania go przed organem udzielającym homologacji.



ROZDZIAŁ III

PROCEDURY HOMOLOGACJI TYPU WE

Artykuł 6

Procedury postępowania w przypadku homologacji typu WE pojazdów

1.  Producent może wybrać jedną z następujących procedur:

a) homologację typu krok po kroku;

b) jednostopniową homologację typu;

c) mieszaną homologację typu.

2.  Wniosek o udzielenie homologacji typu krok po kroku składa się z folderu informacyjnego zawierającego informacje wymagane zgodnie z załącznikiem III i kompletnego zestawu świadectw homologacji typu wymaganych zgodnie z każdym mającym zastosowanie aktem prawnym wymienionym w załączniku IV lub w załączniku XI. W przypadku homologacji typu układu lub oddzielnego zespołu technicznego, zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi, organ udzielający homologacji ma dostęp do pakietu informacyjnego, dopóki nie zostanie udzielona homologacja lub nie zostanie wydana odmowa jej udzielenia.

3.  Wniosek o udzielenie jednostopniowej homologacji typu składa się z folderu informacyjnego zawierającego odpowiednie informacje wymagane zgodnie z załącznikiem I, w związku z aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV lub w załączniku XI oraz, w odpowiednich przypadkach, w części II załącznika III.

4.  W przypadku procedury mieszanej homologacji typu organ udzielający homologacji może zwolnić producenta z obowiązku sporządzania jednego lub kilku świadectw homologacji typu WE układów, pod warunkiem że do folderu informacyjnego zostały dołączone określone w załączniku I szczegółowe dane, wymagane do homologacji tych układów podczas fazy homologacji pojazdu, w którym to przypadku każde świadectwo homologacji typu WE, z którego organ zrezygnował, zastępuje się sprawozdaniem z badań.

5.  Bez uszczerbku dla ust. 2, 3 i 4 do celów homologacji wielostopniowej dostarcza się następujących informacji:

a) w pierwszym etapie te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu WE wymagane dla pojazdu kompletnego, które są istotne dla stanu kompletacji pojazdu podstawowego;

b) w etapie drugim i kolejnych te części folderu informacyjnego i świadectw homologacji typu WE, które odpowiadają bieżącemu stanowi wytworzenia, wraz z kopią świadectwa homologacji typu WE pojazdu wydanego w poprzednim etapie wytworzenia; ponadto producent dostarcza szczegółowe dane dotyczące zmian i uzupełnień dokonanych przez niego w pojeździe.

Informacje wymienione w lit. a) i b) mogą zostać dostarczone zgodnie z procedurą mieszaną homologacji typu określoną w ust. 4.

6.  Producent składa wniosek do organu udzielającego homologacji. Dla konkretnego typu pojazdu można złożyć tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim.

Dla każdego typu podlegającego homologacji składany jest odrębny wniosek.

7.  Organ udzielający homologacji może, podając uzasadnienie, wezwać producenta do dostarczenia wszelkich dodatkowych informacji niezbędnych do podjęcia decyzji w sprawie wymaganych badań lub do uproszczenia ich przeprowadzania.

8.  Producent udostępnia organowi udzielającemu homologacji tyle pojazdów, ile jest konieczne do umożliwienia satysfakcjonującego przeprowadzenia procedury homologacji typu.

Artykuł 7

Procedury postępowania w przypadku homologacji typu WE układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych

1.  Producent składa wniosek do organu udzielającego homologacji. W odniesieniu do konkretnego typu układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego można złożyć tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim. Dla każdego typu podlegającego homologacji składany jest odrębny wniosek.

2.  Do wniosku dołącza się folder informacyjny, którego zawartość określona jest w oddzielnych dyrektywach lub rozporządzeniach.

3.  Organ udzielający homologacji może, podając uzasadnienie, wezwać producenta do dostarczenia wszelkich dodatkowych informacji niezbędnych do podjęcia decyzji w sprawie wymaganych badań lub do uproszczenia ich przeprowadzania.

4.  Producent udostępnia organowi udzielającemu homologacji tyle pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, ile zgodnie z odpowiednimi oddzielnymi dyrektywami lub rozporządzeniami jest koniecznych do przeprowadzenia wymaganych badań.



ROZDZIAŁ IV

PRZEBIEG PROCEDUR HOMOLOGACJI TYPU WE

Artykuł 8

Przepisy ogólne

1.  Państwa członkowskie nie mogą udzielać homologacji typu WE bez uprzedniego sprawdzenia, czy odpowiednio i w sposób satysfakcjonujący przeprowadzono procedury, o których mowa w art. 12.

2.  Państwa członkowskie udzielają homologacji typu WE zgodnie z art. 9 i 10.

3.  Państwo członkowskie może odmówić udzielenia homologacji typu WE, jeśli stwierdzi, że typ pojazdu, układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub poważnie szkodzi środowisku naturalnemu lub zdrowiu publicznemu, nawet jeśli jest zgodny z wymaganymi przepisami. W tym przypadku przesyła natychmiast innym państwom członkowskim i Komisji szczegółową dokumentację wyjaśniającą powody swojej decyzji i zawierającą dowody potwierdzające jego ustalenia.

4.  Świadectwa homologacji typu WE są ponumerowane zgodnie z metodą określoną w załączniku VII.

5.  Organ udzielający homologacji wysyła w terminie 20 dni roboczych do organów udzielających homologacji w innych państwach członkowskich kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu wraz z załącznikami, dla każdego typu pojazdu, któremu udzielił homologacji. Wydruk można zastąpić plikiem elektronicznym.

6.  Organ udzielający homologacji informuje niezwłocznie organy udzielające homologacji innych państw członkowskich o każdej odmowie lub cofnięciu homologacji pojazdu, uzasadniając swoją decyzję.

7.  Organ udzielający homologacji wysyła co trzy miesiące do organów udzielających homologacji w innych państwach członkowskich wykaz homologacji typu WE układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, których udzielił, które zmienił, których udzielenia odmówił lub które cofnął w poprzedzającym okresie. Wykaz zawiera szczegółowe dane określone w załączniku XIV.

8.  Na prośbę innego państwa członkowskiego państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, wysyła w terminie 20 dni roboczych od otrzymania tej prośby kopię danego świadectwa homologacji typu WE wraz z załącznikami. Wydruk można zastąpić plikiem elektronicznym.

Artykuł 9

Szczególne przepisy dotyczące pojazdów

1.  Państwa członkowskie udzielają homologacji typu WE w odniesieniu do:

a) typu pojazdu, który odpowiada szczegółowym danym zawartym w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne określone w odpowiednich aktach prawnych, wymienionych w załączniku IV;

b) typu pojazdu specjalnego, który odpowiada szczegółowym danym zawartym w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne określone w odpowiednich aktach prawnych, wymienionych w załączniku XI.

Zastosowanie mają procedury określone w załączniku V.

2.  Państwa członkowskie udzielają wielostopniowej homologacji typu w odniesieniu do typów pojazdu niekompletnego lub skompletowanego, który odpowiada szczegółowym danym zawartym w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne określone w odpowiednich aktach prawnych, wymienionych w załączniku IV lub w załączniku XI, biorąc pod uwagę stan kompletacji pojazdu.

Wielostopniowa homologacja typu ma zastosowanie również w przypadku nowych pojazdów przerabianych lub modyfikowanych przez innego producenta.

Zastosowanie mają procedury określone w załączniku XVII.

3.  W odniesieniu do każdego typu pojazdu organ udzielający homologacji:

a) uzupełnia wszystkie odpowiednie sekcje świadectwa homologacji typu WE, w tym dołączony do niego arkusz wyników badań, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku VIII;

b) sporządza lub weryfikuje spis treści pakietu informacyjnego;

c) niezwłocznie wydaje wnioskodawcy kompletne świadectwo wraz z załącznikami.

4.  W przypadku ograniczenia ważności świadectwa homologacji typu WE lub wyłączenia wymagań określonych przepisów aktów prawnych zgodnie z art. 20 lub 22 lub załącznikiem XI, w świadectwie homologacji typu WE określa się te ograniczenia lub wyłączenia.

5.  Jeżeli szczegółowe dane w folderze informacyjnym określają przepisy dotyczące pojazdów specjalnych, określone w załączniku IX, informację o tych przepisach umieszcza się w świadectwie homologacji typu WE.

6.  W przypadku wyboru przez producenta procedury mieszanej homologacji typu, organ udzielający homologacji uzupełnia w części III dokumentu informacyjnego, którego wzór zawarty jest w załączniku III, odniesienia do sprawozdań z określonych przez akty prawne badań, dla których nie jest dostępne świadectwo homologacji typu WE.

7.  W przypadku wyboru przez producenta procedury jednostopniowej homologacji typu organ udzielający homologacji sporządza wykaz obowiązujących aktów prawnych według wzoru zawartego w dodatku do załącznika VI i załącza go do świadectwa homologacji typu WE.

Artykuł 10

Szczególne przepisy dotyczące układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych

1.  Państwa członkowskie udzielają homologacji typu WE w odniesieniu do układu, który odpowiada szczegółowym danym zawartym w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne określone w odpowiedniej oddzielnej dyrektywie lub rozporządzeniu, wymienionym w załączniku IV lub w załączniku XI.

2.  Państwa członkowskie udzielają homologacji typu WE części lub oddzielnego zespołu technicznego w odniesieniu do części lub oddzielnego zespołu technicznego, który odpowiada szczegółowym danym zawartym w folderze informacyjnym i który spełnia wymagania techniczne określone w odpowiedniej oddzielnej dyrektywie lub rozporządzeniu, wymienionym w załączniku IV.

3.  Jeżeli homologacja typu układu w odniesieniu do pojazdu obejmuje części lub oddzielne zespoły techniczne niezależnie od tego, czy są one przeznaczone do napraw, przeglądów lub konserwacji pojazdów, nie wymaga się dodatkowej homologacji części lub oddzielnego zespołu technicznego, chyba że przewiduje to odpowiedni akt prawny.

4.  Jeżeli część lub oddzielny zespół techniczny spełnia swoje funkcje lub ma szczególne cechy jedynie w połączeniu z innymi częściami pojazdu i z tego względu zgodność z jednym lub kilkoma wymaganiami może zostać zweryfikowana tylko wtedy, gdy część lub oddzielny zespół techniczny działa w połączeniu z tą inną częścią pojazdu, zakres homologacji typu WE części lub oddzielnego zespołu technicznego jest odpowiednio ograniczany. W takich przypadkach świadectwo homologacji WE określa wszelkie ograniczenia dotyczące stosowania i wskazuje specjalne warunki montażu. W przypadku gdy taka część lub oddzielny zespół techniczny jest montowana przez producenta, zgodność z wszelkimi ograniczeniami dotyczącymi stosowania lub warunkami montażu jest weryfikowana podczas homologowania pojazdu.

Artykuł 11

Badania wymagane dla homologacji typu WE

1.  Zgodność z przepisami technicznymi określonymi w niniejszej dyrektywie i w aktach prawnych określonych w załączniku IV wykazuje się poprzez odpowiednie badania przeprowadzane przez wyznaczone służby techniczne.

Procedury badań, specjalne wyposażenie i narzędzia niezbędne do przeprowadzania tych badań są określane w każdym z aktów prawnych.

2.  Wymagane badania przeprowadza się na pojazdach, częściach i oddzielnych zespołach technicznych, które są reprezentatywne dla typu, który podlega homologacji.

W porozumieniu z organem udzielającym homologacji producent może jednak wybrać pojazd, układ, część lub oddzielny zespół techniczny, który nie jest reprezentatywny dla typu podlegającego homologacji, ale ma kilka najbardziej niekorzystnych cech w odniesieniu do wymaganego poziomu osiągów. Podjęcie decyzji podczas procesu selekcji można wspomóc wirtualnymi metodami testowania.

3.  Na wniosek producenta, w odniesieniu do aktów prawnych wymienionych w załączniku XVI oraz w porozumieniu z organem udzielającym homologacji, można stosować wirtualne metody testowania jako alternatywę dla procedur badań, o których mowa w ust. 1.

4.  Warunki ogólne, które muszą spełniać wirtualne metody testowania, określa dodatek 1 do załącznika XVI.

Dodatek 2 do załącznika XVI określa dla każdego z aktów prawnych wymienionych w tym załączniku związane z tym aktem szczególne warunki badań i przepisy administracyjne.

5.  Komisja sporządza wykaz aktów prawnych, w przypadku których dopuszcza się wirtualne metody testowania, oraz związane z tymi aktami szczególne warunki i przepisy administracyjne. Środki te, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, m.in. poprzez jej uzupełnienie, są określane i aktualizowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2.

Artykuł 12

Zgodność produkcji

1.  Państwo członkowskie, które udziela homologacji typu WE, podejmuje niezbędne środki, zgodnie z załącznikiem X, w celu zweryfikowania, w zależności od potrzeby we współpracy z organami udzielającymi homologacji innych państw członkowskich, czy podjęto odpowiednie działania dla zapewnienia, że produkcja pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, w odpowiednim przypadku, odpowiada homologowanemu typowi.

2.  Państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, podejmuje niezbędne środki, zgodnie z załącznikiem X, w odniesieniu do homologacji, w celu zweryfikowania, w zależności od potrzeby we współpracy z organami udzielającymi homologacji innych państw członkowskich, czy działania, o których mowa w ust. 1, są wciąż odpowiednie i czy produkcja pojazdów, układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, w odpowiednim przypadku, nadal odpowiada homologowanemu typowi.

Weryfikacja służąca zapewnieniu, że produkty odpowiadają homologowanym typom, ogranicza się do procedur określonych w załączniku X i w aktach prawnych zawierających szczególne wymagania. W tym celu organ udzielający homologacji państwa członkowskiego, które udzieliło homologacji typu WE, może przeprowadzać wszelkie testy i badania określone w każdym z aktów prawnych wymienionych w załączniku IV lub załączniku XI na próbkach pobranych u producenta, w tym w zakładzie produkcyjnym.

3.  Państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, przyjmuje niezbędne środki, włącznie z cofnięciem homologacji typu, aby zapewnić właściwe stosowanie procedury zgodności produkcji, w przypadku gdy stwierdzi, że działania, o których mowa w ust. 1, nie są stosowane, odbiegają znacznie od ustalonych działań i planów kontroli lub przestały być stosowane, mimo iż nie przerwano produkcji.



ROZDZIAŁ V

ZMIANY DO HOMOLOGACJI TYPU WE

Artykuł 13

Przepisy ogólne

1.  Producent niezwłocznie informuje państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, o każdej zmianie szczegółowych danych zawartych w pakiecie informacyjnym. Zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału to państwo członkowskie podejmuje decyzję o dalszym sposobie postępowania. W stosownym przypadku państwo członkowskie może zdecydować, po konsultacji z producentem, o udzieleniu nowej homologacji typu WE.

2.  Wniosek o dokonanie zmiany homologacji typu WE jest składany wyłącznie w państwie członkowskim, które udzieliło pierwotnej homologacji typu WE.

3.  Państwo członkowskie informuje odpowiednio producenta, jeśli stwierdzi, że do celów dokonania zmiany niezbędne są nowe kontrole lub nowe badania. Procedury, o których mowa w art. 14 i 15, mają zastosowanie tylko po pomyślnym przeprowadzeniu wymaganych nowych kontroli lub nowych badań.

Artykuł 14

Szczególne przepisy dotyczące pojazdów

1.  Jeśli zmieniły się dane zawarte w pakiecie informacyjnym, zmiana zostaje określona jako „poprawka”.

W takich przypadkach organ udzielający homologacji wydaje poprawioną stronę pakietu informacyjnego, w zależności od potrzeby, oznaczając każdą poprawioną stronę w celu wyraźnego pokazania charakteru zmiany i daty ponownego wydania. Uznaje się, że wymóg ten spełnia skonsolidowana, zaktualizowana wersja pakietu informacyjnego, do której dołączony jest szczegółowy opis zmian.

2.  Poprawkę określa się jako „rozszerzenie”, jeśli dodatkowo poza przepisami ust. 1:

a) wymagane są dalsze kontrole lub nowe badania;

b) uległa zmianie jakakolwiek informacja umieszczona na świadectwie homologacji typu WE z wyjątkiem załączników;

c) w życie wchodzą nowe wymagania na mocy jakichkolwiek aktów prawnych obowiązujących dla homologowanego typu pojazdu.

W takich przypadkach organ udzielający homologacji wydaje poprawione świadectwo homologacji typu WE, opatrzone numerem rozszerzenia zgodnym z liczbą kolejnych już udzielonych rozszerzeń.

Świadectwo homologacji wskazuje wyraźnie przyczynę rozszerzenia oraz datę ponownego wydania.

3.  W przypadku wydania poprawionych stron lub skonsolidowanej, zaktualizowanej wersji zmieniany jest odpowiednio spis treści pakietu informacyjnego dołączony do świadectwa homologacji w celu wskazania daty ostatniego rozszerzenia lub poprawki, lub daty ostatniej konsolidacji zaktualizowanej wersji.

4.  Nie wymaga się zmian w homologacji typu pojazdu, jeśli nowe wymagania, o których mowa w ust. 2 lit. c), są z technicznego punktu widzenia nieistotne dla tego typu pojazdu lub dotyczą kategorii pojazdu innych niż kategoria, do której on należy.

Artykuł 15

Szczególne przepisy dotyczące układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych

1.  W przypadku zmiany szczegółowych danych zawartych w pakiecie informacyjnym, zmiana jest określana jako „poprawka”.

W takich przypadkach organ udzielający homologacji wydaje poprawione strony pakietu informacyjnego, w zależności od potrzeby, oznaczając każdą poprawioną stronę w celu wyraźnego pokazania charakteru zmiany i daty ponownego wydania. Uznaje się, że wymóg ten spełnia skonsolidowana, zaktualizowana wersja pakietu informacyjnego, do której dołączony jest szczegółowy opis zmian.

2.  Poprawkę określa się jako „rozszerzenie”, jeśli dodatkowo poza przepisami ust. 1:

a) wymagane są dalsze kontrole lub nowe badania;

b) uległa zmianie jakakolwiek informacja umieszczona na świadectwie homologacji typu WE z wyjątkiem załączników;

c) w życie wchodzą nowe wymagania na mocy aktów prawnych mających zastosowanie do homologowanego układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego.

W takich przypadkach organ udzielający homologacji wydaje poprawione świadectwo homologacji typu WE opatrzone numerem rozszerzenia, zgodnym z liczbą kolejnych już udzielonych rozszerzeń. W przypadkach gdy konieczność zmiany wynika z zastosowania ust. 2 lit. c), aktualizuje się trzecią sekcję numeru homologacji.

Świadectwo homologacji wskazuje wyraźnie przyczynę rozszerzenia oraz datę ponownego wydania.

3.  W przypadku wydania poprawionych stron lub skonsolidowanej, zaktualizowanej wersji zmieniany jest odpowiednio spis treści pakietu informacyjnego dołączony do świadectwa homologacji w celu wskazania daty ostatniego rozszerzenia lub poprawki, lub daty ostatniej konsolidacji zaktualizowanej wersji.

Artykuł 16

Wydanie i powiadomienie o zmianach

1.  W przypadku rozszerzenia organ udzielający homologacji aktualizuje wszystkie odpowiednie sekcje świadectwa homologacji typu WE, jego załączniki oraz spis treści pakietu informacyjnego. Zaktualizowane świadectwo i jego załączniki niezwłocznie wydaje się wnioskodawcy.

2.  W przypadku poprawki poprawione dokumenty lub skonsolidowaną, zaktualizowaną wersję, w odpowiednim przypadku, w tym poprawiony spis treści pakietu informacyjnego, bez zbędnej zwłoki wydaje się wnioskodawcy.

3.  Organ udzielający homologacji powiadamia organ udzielający homologacji innego państwa członkowskiego o każdej zmianie wprowadzonej do homologacji typu WE, zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 8.



ROZDZIAŁ VI

WAŻNOŚĆ HOMOLOGACJI TYPU WE POJAZDÓW

Artykuł 17

Utrata ważności

1.  Homologacja typu WE pojazdów traci ważność w następujących przypadkach:

a) nowe wymagania zawarte w akcie prawnym mającym zastosowanie do pojazdu, któremu udzielono homologacji, stały się obowiązkowe do celów rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, przy czym nie ma możliwości odpowiedniej aktualizacji homologacji;

b) nastąpiło definitywne, dobrowolne wstrzymanie produkcji pojazdu, którego dotyczy homologacja;

c) zgodnie ze szczególnym ograniczeniem upłynął okres ważności homologacji.

2.  W przypadku gdy jeden z wariantów w ramach typu lub jedna z wersji w ramach wariantu traci ważność, homologacja typu WE dla danego pojazdu traci ważność wyłącznie w takim zakresie, w jakim dotyczy danego wariantu lub wersji.

3.  W przypadku definitywnego zaprzestania produkcji określonego typu pojazdu producent powiadamia organ, który udzielił homologacji typu WE dla tego pojazdu. Po otrzymaniu takiego powiadomienia organ ten informuje o tym organy udzielające homologacji innych państw członkowskich w terminie 20 dni roboczych.

Artykuł 27 ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zaprzestania produkcji w okolicznościach, o których mowa w lit. a) ust. 1 niniejszego artykułu.

4.  Bez uszczerbku dla ust. 3, w przypadkach gdy zbliża się termin utraty ważności homologacji typu WE pojazdu, producent powiadamia organ, który udzielił homologacji typu WE.

Organ udzielający homologacji niezwłocznie przekazuje wszelkie istotne informacje organom udzielającym homologacji innych państw członkowskich, aby umożliwić, w odpowiednich przypadkach, zastosowanie art. 27. Informacje te zawierają w szczególności datę produkcji oraz numer identyfikacyjny ostatniego wyprodukowanego pojazdu.



▼C1

ROZDZIAŁ VII

ŚWIADECTWO ZGODNOŚCI I OZNAKOWANIE

Artykuł 18

Świadectwo zgodności

1.  Producent, w ramach swych uprawnień jako posiadacz homologacji typu WE pojazdu, przedstawia świadectwo zgodności, który towarzyszy każdemu pojazdowi, kompletnemu, skompletowanemu lub niekompletnemu, wyprodukowanemu zgodnie z homologowanym typem pojazdu.

W przypadku pojazdu niekompletnego lub skompletowanego producent wypełnia tylko te punkty na stronie 2 świadectwa zgodności, które zostały dodane lub zmienione na bieżącym etapie procesu homologacji oraz, w stosownym przypadku, dołącza do tego świadectwa wszystkie świadectwa zgodności wydane na poprzednim etapie.

2.  Świadectwo zgodności jest sporządzane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty. Każde państwo członkowskie może zażądać przetłumaczenia świadectwa zgodności na swój język lub języki.

3.  Świadectwo zgodności jest zabezpieczane przed sfałszowaniem. W tym celu stosowany papier jest zabezpieczany za pomocą kolorowej grafiki lub znaku wodnego w formie znaku identyfikacyjnego producenta.

4.  Świadectwo zgodności wypełnia się w całości i nie zawiera ono ograniczeń w zakresie wykorzystania pojazdu innych niż te przewidziane w akcie prawnym.

5.  Świadectwo zgodności, określone w załączniku IX część I, dla pojazdów, w odniesieniu do których udzielono homologacji zgodnie z art. 20 ust. 2, zawiera w tytule określenie „Dla pojazdów kompletnych/skompletowanych, którym udzielono homologacji typu zgodnie z art. 20 (homologacja tymczasowa)”.

6.  Świadectwo zgodności, określone w załączniku IX część I, dla pojazdów, w odniesieniu do których udzielono homologacji typu zgodnie z art. 22, zawiera w tytule określenie „Dla pojazdów kompletnych/skompletowanych, którym udzielono homologacji typu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach”, a obok tego określenia rok produkcji wraz z numerem porządkowym, od 1 do liczby wskazanej w tabeli zawartej w załączniku XII, określającym miejsce tego pojazdu w ramach produkcji przyznanej dla tego roku, w odniesieniu do każdego roku produkcji.

7.  Bez uszczerbku dla ust. 1 producent może drogą elektroniczną przekazać organowi rejestrującemu państwa członkowskiego dane lub informacje zawarte w świadectwie zgodności.

8.  Duplikat świadectwa zgodności może zostać wydany wyłącznie przez producenta. Wyraz „duplikat” musi być wyraźnie widoczny na pierwszej stronie każdego duplikatu świadectwa.

▼B

Artykuł 19

Znak homologacji typu WE

1.  Producent części lub oddzielnego zespołu technicznego, niezależnie od tego, czy stanowią one część układu, umieszcza na każdej części lub zespole wyprodukowanym zgodnie z homologacją typu znak homologacji typu WE, wymagany przez stosowną oddzielną dyrektywę lub stosowne oddzielne rozporządzenie.

2.  Jeżeli nie wymaga się umieszczenia znaku homologacji typu WE, producent umieszcza przynajmniej swoją nazwę lub znak handlowy oraz numer typu lub numer identyfikacyjny.

3.  Znak homologacji typu WE jest zgodny z dodatkiem do załącznika VII.



ROZDZIAŁ VIII

NOWE TECHNOLOGIE LUB KONCEPCJE NIEZGODNE Z ODDZIELNYMI DYREKTYWAMI

Artykuł 20

Wyłączenia dla nowych technologii lub koncepcji

1.  Na wniosek producenta państwa członkowskie mogą udzielić homologacji typu WE w odniesieniu do typu układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, w których zastosowane są technologie lub koncepcje niezgodne z jednym lub kilkoma aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV część I, pod warunkiem że Komisja udzieli zezwolenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 40 ust. 3.

2.  W oczekiwaniu na decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia państwo członkowskie może udzielić homologacji tymczasowej, ważnej wyłącznie na jego terytorium, w odniesieniu do typu pojazdu objętego wnioskowanym wyłączeniem, pod warunkiem że niezwłocznie poinformuje o tym Komisję i inne państwa członkowskie, przekazując im dokumentację zawierającą następujące informacje:

a) przyczyny, dla których zastosowanie danych technologii lub koncepcji powoduje niezgodność danego układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego z wymaganiami;

b) opis problematycznych zagadnień w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska oraz podjętych środków;

c) opis badań, wraz z wynikami, pokazujących, że w porównaniu z wymaganiami, w odniesieniu do których wystąpiono o wyłączenie, zapewniono co najmniej równoważny poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

3.  Pozostałe państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o uznawaniu na swoim terytorium homologacji tymczasowej, o której mowa w ust. 2.

4.  Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 40 ust. 3, o zezwoleniu państwu członkowskiemu na udzielenie homologacji typu WE w odniesieniu do danego typu pojazdu.

W stosownych przypadkach decyzja może także określać, czy jej ważność podlega jakimkolwiek ograniczeniom, takim jak ograniczenie okresu ważności. Okres ważności homologacji nie może być krótszy niż 36 miesięcy.

W przypadku odmowy wydania zezwolenia przez Komisję państwo członkowskie niezwłocznie informuje posiadacza tymczasowej homologacji typu, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, że homologacja tymczasowa zostanie cofnięta po upływie 6 miesięcy od daty wydania decyzji Komisji. W państwach członkowskich, które uznały homologację tymczasową, zezwala się na rejestrację, sprzedaż lub dopuszczenie do ruchu pojazdów wyprodukowanych zgodnie z homologacją tymczasową przed jej cofnięciem.

5.  Artykułu tego nie stosuje się w przypadkach, gdy układ, część lub oddzielny zespół techniczny jest zgodny z regulaminem EKG ONZ, do którego przystąpiła Wspólnota.

Artykuł 21

Wymagane działania

1.  Jeżeli Komisja uznaje, że istnieją podstawy do przyznania wyłączenia zgodnie z art. 20, niezwłocznie podejmuje niezbędne kroki w celu dostosowania oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń do zmian technologicznych. Środki te, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń wskazanych w części I załącznika IV, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2.

Jeżeli wyłączenie zgodnie z art. 20 odnosi się do regulaminu EKG ONZ, Komisja proponuje zmianę odpowiedniego regulaminu EKG ONZ zgodnie z procedurą mającą zastosowanie na mocy zrewidowanego porozumienia z 1958 r.

2.  Po wprowadzeniu zmian w stosownych aktach prawnych niezwłocznie uchyla się wszelkie ograniczenia związane z wyłączeniem.

Jeżeli nie podjęto niezbędnych kroków w celu dostosowania aktów prawnych, można przedłużyć ważność wyłączenia, na wniosek państwa członkowskiego, które udzieliło homologacji na mocy innej decyzji przyjętej zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 40 ust. 3.



ROZDZIAŁ IX

POJAZDY PRODUKOWANE W MAŁYCH SERIACH

Artykuł 22

Homologacja typu WE w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach

1.  Na wniosek producenta oraz w granicach ilościowych określonych w załączniku XII część A sekcja 1 państwa członkowskie udzielają, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 6 ust. 4, homologacji typu WE w odniesieniu do typów pojazdów, które spełniają przynajmniej wymagania określone w załączniku IV część I dodatek.

2.  Ustęp 1 nie ma zastosowania do pojazdów specjalnych.

3.  Świadectwa homologacji typu WE są ponumerowane zgodnie z załącznikiem VII.

Artykuł 23

Krajowa homologacja typu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach

1.  W przypadku pojazdów wyprodukowanych w granicach ilościowych określonych w załączniku XII część A sekcja 2 państwa członkowskie mogą uchylić jeden lub kilka przepisów jednego lub kilku aktów prawnych wymienionych w załączniku IV lub XI, pod warunkiem że ustanowią stosowne wymagania alternatywne.

„Wymagania alternatywne” oznaczają przepisy administracyjne lub wymagania techniczne, które mają na celu zapewnienie poziomu bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska równoważnego w najwyższym możliwym do realizacji zakresie poziomom przewidzianym w przepisach, odpowiednio, załączników IV lub XI.

2.  W przypadku pojazdów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą wyłączyć stosowanie jednego lub kilku przepisów niniejszej dyrektywy.

3.  Stosowanie przepisów, o których mowa w ust. 1 i 2, wyłącza się wyłącznie w przypadkach, gdy państwo członkowskie ma ku temu uzasadnione powody.

4.  Do celów homologacji typu pojazdów na mocy niniejszego artykułu państwa członkowskie uznają układy, części lub oddzielne zespoły techniczne, w odniesieniu do których udzielono homologacji typu zgodnie z aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV.

5.  Świadectwo homologacji typu określa charakter wyłączeń przyznanych zgodnie z ust. 1 i 2.

Na świadectwie homologacji typu, którego wzór jest określony w załączniku VI, nie umieszcza się nagłówka „Świadectwo homologacji typu WE pojazdu”. Świadectwa homologacji są jednak ponumerowane zgodnie z załącznikiem VII.

6.  Homologacja typu jest ważna na terytorium państwa członkowskiego, które jej udzieliło. Na wniosek producenta organ udzielający homologacji wysyła listem poleconym lub drogą elektroniczną do organów udzielających homologacji państwa członkowskiego wyznaczonych przez producenta kopię świadectwa homologacji typu wraz z załącznikami.

W ciągu 60 dni od otrzymania tych dokumentów takie państwo członkowskie podejmuje decyzję, czy uznaje homologację typu. Oficjalnie informuje ono o podjętej decyzji organ udzielający homologacji, o którym mowa w akapicie pierwszym.

Państwo członkowskie nie odrzuca homologacji, chyba że ma uzasadnione powody, by uważać, że przepisy techniczne, zgodnie z którymi danemu pojazdowi udzielono homologacji, nie są równoważne przepisom obowiązującym w tym państwie.

7.  Na wniosek wnioskodawcy, który pragnie pojazd sprzedać, zarejestrować lub uzyskać jego dopuszczenie do ruchu w innym państwie członkowskim, państwo członkowskie, które udzieliło homologacji, dostarcza wnioskodawcy kopię świadectwa homologacji typu wraz z pakietem informacyjnym.

Państwo członkowskie zezwala na sprzedaż, rejestrację lub dopuszczenie tego pojazdu do ruchu, chyba że ma uzasadnione powody, by uważać, że przepisy techniczne, zgodnie z którymi udzielono homologacji w odniesieniu do danego pojazdu, nie są równoważne przepisom obowiązującym w tym państwie.



ROZDZIAŁ X

DOPUSZCZENIE INDYWIDUALNE

Artykuł 24

Dopuszczenie indywidualne

1.  Państwa członkowskie mogą zwolnić określony pojazd, niezależnie od tego, czy jest to jedyny egzemplarz pojazdu, z obowiązku spełniania wymagań jednego lub kilku przepisów niniejszej dyrektywy lub jednego lub kilku aktów prawnych wymienionych w załączniku IV lub w załączniku XI, pod warunkiem że zastosują wymagania alternatywne.

Stosowanie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, wyłącza się jedynie w przypadkach, gdy państwo członkowskie ma ku temu uzasadnione powody.

„Wymagania alternatywne” oznaczają przepisy administracyjne lub wymagania techniczne, które mają na celu zapewnienie poziomu bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska, równoważnego w najwyższym możliwym do realizacji zakresie poziomom przewidzianym w przepisach, odpowiednio, załączników IV lub XI.

2.  Państwa członkowskie nie przeprowadzają badań niszczących. Przy ustalaniu zgodności z wymaganiami alternatywnymi wykorzystują wszelkie stosowne informacje dostarczone przez wnioskodawcę.

3.  Państwa członkowskie uznają homologację typu WE w odniesieniu do wszelkich układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych zamiast wymagań alternatywnych.

4.  Wniosek o dopuszczenie indywidualne składa producent, właściciel pojazdu lub osoba działająca w ich imieniu, pod warunkiem że osoba taka ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty.

5.  Państwo członkowskie udziela dopuszczenia indywidualnego, jeżeli pojazd jest zgodny z opisem załączonym do wniosku i spełnia mające zastosowanie wymagania techniczne oraz bez zbędnej zwłoki wydaje świadectwo dopuszczenia indywidualnego.

Format świadectwa dopuszczenia indywidualnego jest taki sam jak wzoru świadectwa homologacji typu WE przedstawionego w załączniku VI i zawiera przynajmniej informacje niezbędne do wypełnienia wniosku o rejestrację przewidzianego w dyrektywie Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów ( 13 ). Na świadectwach dopuszczenia indywidualnego nie umieszcza się nagłówka „Homologacja WE pojazdu”.

Na świadectwie dopuszczenia indywidualnego umieszcza się numer identyfikacyjny danego pojazdu.

6.  Dopuszczenie indywidualne jest ważne wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, które udzieliło dopuszczenia.

Jeżeli wnioskodawca pragnie pojazd sprzedać, zarejestrować lub dopuścić do ruchu w innym państwie członkowskim pojazd, któremu udzielono dopuszczenia indywidualnego, państwo członkowskie, które udzieliło dopuszczenia, dostarcza wnioskodawcy na jego wniosek oświadczenie dotyczące przepisów technicznych, na podstawie których pojazdowi udzielono dopuszczenia.

Państwo członkowskie zezwala na sprzedaż, rejestrację lub dopuszczenie do ruchu pojazdu, któremu inne państwo członkowskie udzieliło dopuszczenia indywidualnego zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, chyba że ma uzasadnione powody, by uważać, że przepisy techniczne, zgodnie z którymi danemu pojazdowi udzielono dopuszczenia, nie są równoważne przepisom obowiązującym w tym państwie.

7.  Na wniosek producenta lub właściciela pojazdu państwa członkowskie udzielają dopuszczenia indywidualnego w odniesieniu do pojazdu zgodnego z przepisami niniejszej dyrektywy oraz z aktami prawnymi wymienionymi, odpowiednio, w załączniku IV lub w załączniku XI.

W takim przypadku państwa członkowskie uznają dopuszczenie indywidualne i zezwalają na sprzedaż, rejestrację i dopuszczenie pojazdu do ruchu.

8.  Przepisy niniejszego artykułu mogą być stosowane do pojazdów, którym udzielono homologacji typu zgodnie z niniejszą dyrektywą i które zostały zmodyfikowane przed ich pierwszą rejestracją lub dopuszczeniem do ruchu.

Artykuł 25

Przepisy szczególne

1.  Procedura przewidziana w art. 24 może mieć zastosowanie do określonego pojazdu podczas kolejnych etapów jego kompletacji zgodnie z procedurą wieloetapowej homologacji typu.

2.  Procedura przewidziana w art. 24 nie może zastąpić etapu pośredniego w zwykłej kolejności stosowanej w ramach procedury wieloetapowej homologacji typu i nie może mieć zastosowania w celu otrzymania homologacji pojazdu w ramach procedury jednostopniowej.



ROZDZIAŁ XI

REJESTRACJA, SPRZEDAŻ I DOPUSZCZENIE DO RUCHU

Artykuł 26

Rejestracja, sprzedaż i dopuszczenie do ruchu pojazdów

▼C1

1.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 29 i 30 państwa członkowskie dokonują rejestracji i zezwalają na sprzedaż lub dopuszczenie do ruchu pojazdów wyłącznie, gdy pojazdy te mają ważne świadectwo zgodności wydane zgodnie z art. 18.

▼B

Państwa członkowskie zezwalają na sprzedaż pojazdów niekompletnych, ale mogą odmówić ich stałej rejestracji i dopuszczenia do ruchu, dopóki nie zostaną skompletowane.

▼C1

2.  Pojazdy, które wyłączono z wymagania dotyczącego świadectwa zgodności, mogą zostać zarejestrowane, sprzedane lub dopuszczone do ruchu wyłącznie wtedy, gdy spełniają odpowiednie wymagania techniczne niniejszej dyrektywy.

▼B

3.  W odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach liczba pojazdów zarejestrowanych, sprzedanych lub dopuszczonych do ruchu w ciągu jednego roku nie może przekraczać liczby jednostek określonej w załączniku XII część A.

Artykuł 27

Rejestracja, sprzedaż i dopuszczenie do ruchu pojazdów z końcowej partii produkcji

1.  W granicach określonych w załączniku XII sekcja B i w ograniczonym okresie państwa członkowskie mogą dokonywać rejestracji i zezwalać na sprzedaż lub dopuszczenie do ruchu pojazdów zgodnych z typem pojazdu, którego homologacja typu WE utraciła ważność.

Akapit pierwszy ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów znajdujących się na terytorium Wspólnoty, które zostały objęte ważną homologacją typu WE w chwili produkcji, ale które nie zostały zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu, zanim ta homologacja typu WE utraciła ważność.

2.  Z możliwości zawartej w ust. 1 można korzystać w przypadku pojazdów kompletnych w okresie dwunastu miesięcy od dnia wygaśnięcia homologacji typu WE oraz, w przypadku pojazdów skompletowanych, w okresie osiemnastu miesięcy od tego dnia.

3.  Producent, który pragnie skorzystać z postanowień ust. 1, przedkłada wniosek właściwym organom każdego zainteresowanego państwa członkowskiego przed dopuszczeniem danych pojazdów do ruchu. Wniosek musi zawierać wszelkie powody natury technicznej lub ekonomicznej, które stoją na przeszkodzie, by pojazdy te spełniały nowe wymagania techniczne.

Zainteresowane państwa członkowskie podejmują decyzję, w terminie trzech miesięcy od otrzymania takiego wniosku, czy udzielić zezwolenia na rejestrację takich pojazdów na ich terytorium i jakiej liczby pojazdów ma to zezwolenie dotyczyć.

4.  Ustępy 1–3 stosuje się odpowiednio do pojazdów, które zostały objęte krajową homologacją typu, ale nie zostały zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu zanim homologacja ta utraciła ważność, w zastosowaniu art. 45 w związku z obowiązkowym wykonaniem procedury homologacji typu WE.

5.  Państwa członkowskie stosują odpowiednie środki, aby zapewnić, że liczba pojazdów, które można zarejestrować lub dopuścić do ruchu w ramach procedury określonej w niniejszym artykule, jest skutecznie monitorowana.

Artykuł 28

Sprzedaż i dopuszczenie do użycia części i oddzielnych zespołów technicznych

1.  Państwa członkowskie zezwalają na sprzedaż lub dopuszczenie do użycia części lub oddzielnych zespołów technicznych wyłącznie wtedy, gdy spełniają one wymagania stosownych aktów prawnych i gdy są odpowiednio oznakowane zgodnie z art. 19.

2.  Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku części lub oddzielnych zespołów technicznych, które zostały skonstruowane lub zaprojektowane specjalnie dla nowych pojazdów nieobjętych niniejszą dyrektywą.

3.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą zezwolić na sprzedaż i dopuszczenie do użycia części lub oddzielnych zespołów technicznych, które zostały wyłączone z jednego lub więcej przepisów aktu prawnego w zastosowaniu art. 20 lub które są przeznaczone do zamontowania w pojazdach objętych homologacjami udzielonymi na mocy art. 22, 23 lub 24, dotyczącymi tych części lub oddzielnych zespołów technicznych.

4.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 oraz o ile w akcie prawnym nie przewidziano inaczej, państwa członkowskie mogą zezwolić na sprzedaż oraz dopuszczenie do użycia części lub oddzielnych zespołów technicznych, które są przeznaczone do zamontowania w pojazdach, od których w dniu ich dopuszczenia do użycia nie wymagano homologacji typu WE na podstawie niniejszej dyrektywy lub dyrektywy 70/156/EWG.



ROZDZIAŁ XII

KLAUZULE OCHRONNE

Artykuł 29

Pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne zgodne z niniejszą dyrektywą

1.  Jeżeli państwo członkowskie stwierdza, że nowe pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub poważnie szkodzą środowisku lub zdrowiu publicznemu, mimo że spełniają stosowne wymagania lub są właściwie oznakowane, wówczas państwo to może, maksymalnie przez okres sześciu miesięcy, odmawiać rejestracji takich pojazdów lub zabronić sprzedaży lub dopuszczenia do użycia na swoim terytorium takich pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych.

W takich przypadkach zainteresowane państwa członkowskie natychmiast powiadamiają producenta, inne państwa członkowskie i Komisję, podając przyczyny swojej decyzji, a w szczególności informację, czy wynika ona z:

 braków w stosownych aktach prawnych, czy

 nieprawidłowego stosowania odpowiednich wymagań.

2.  W celu przygotowania decyzji Komisja jak najszybciej przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi stronami, w szczególności z organem, który udzielił homologacji.

3.  Jeżeli środki, o których mowa w ust. 1, wynikają z braków w stosownych aktach prawnych, podejmuje się następujące odpowiednie środki:

 w przypadku oddzielnych dyrektyw i rozporządzeń wymienionych w części I załącznika IV Komisja dokonuje w nich zmian, które przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2,

 w przypadku regulaminów EKG ONZ Komisja przygotowuje projekt niezbędnych zmian do odpowiednich regulaminów EKG ONZ zgodnie z procedurą mającą zastosowanie na mocy zrewidowanego porozumienia z 1958 r.

4.  Jeżeli środki, o których mowa w ust. 1, wynikają z nieprawidłowego stosowania właściwych wymagań, Komisja przyjmuje odpowiednie środki, aby zapewnić, że takie wymagania zostaną spełnione.

Artykuł 30

Pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne niezgodne z homologowanym typem

►C1  1.  Jeżeli państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, stwierdza, że nowe pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy świadectwo zgodności lub które mają znak homologacji, nie są zgodne z homologowanym przez nie typem, przyjmuje niezbędne środki, w razie potrzeby włącznie z cofnięciem homologacji typu, w celu zapewnienia, by znajdujące się w produkcji pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne, w stosownym przypadku, ponownie uzyskały zgodność z homologowanym typem. ◄ O przyjętych środkach organ udzielający homologacji tego państwa członkowskiego informuje organy udzielające homologacji innych państw członkowskich.

2.  Do celów ust. 1 różnice w danych zawartych w świadectwie homologacji typu WE lub pakiecie informacyjnym uznaje się za brak zgodności z homologowanym typem.

Pojazd nie jest uznawany za odbiegający od homologowanego typu, jeżeli tolerancje są dozwolone w stosownym akcie prawnym i jeżeli są przestrzegane.

►C1  3.  Jeżeli państwo członkowskie wykaże, że nowe pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne, którym towarzyszy świadectwo zgodności lub które mają znak homologacji, nie są zgodne z homologowanym typem, może wnioskować, aby państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, zweryfikowało, czy znajdujące się w produkcji pojazdy, układy, części lub oddzielne zespoły techniczne są nadal zgodne z homologowanym typem. ◄ Po otrzymaniu takiego wniosku dane państwo członkowskie jak najszybciej podejmuje wymagane działanie, w każdym przypadku w ciągu sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku.

4.  Organ udzielający homologacji występuje do państwa członkowskiego, które udzieliło homologacji typu układu, części, oddzielnego zespołu technicznego lub niekompletnego pojazdu, aby podjęło niezbędne działanie w celu zapewnienia ponownego uzyskania zgodności z homologowanym typem pojazdów będących w produkcji w następujących sytuacjach:

a) w przypadku homologacji typu WE pojazdu, jeżeli niezgodność pojazdu wynika wyłącznie z niezgodności układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego;

b) w przypadku wielostopniowej homologacja typu, jeżeli niezgodność skompletowanego pojazdu wynika wyłącznie z niezgodności układu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, będącego częścią pojazdu niekompletnego lub samym pojazdem niekompletnym.

Po otrzymaniu takiego wniosku dane państwo członkowskie podejmuje jak najszybciej wymagane działanie, w każdym przypadku w ciągu sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku, w razie potrzeby z udziałem wnioskującego państwa członkowskiego. Jeżeli zostaje ustalony brak zgodności, organ państwa członkowskiego, który udzielił homologacji typu WE układowi, części lub oddzielnemu zespołowi technicznemu lub pojazdowi niekompletnemu, przyjmuje środki określone w ust. 1.

5.  Organy udzielające homologacji informują się wzajemnie o wszelkich cofnięciach homologacji typu WE oraz o przyczynach takich decyzji w terminie 20 dni roboczych od ich wydania.

6.  Jeżeli państwo członkowskie, które udzieliło homologacji typu WE, kwestionuje zgłoszony mu brak zgodności, zainteresowane państwo członkowskie stara się rozstrzygnąć spór. Komisja jest informowana i, w stosownych przypadkach, prowadzi odpowiednie konsultacje w celu osiągnięcia porozumienia.

Artykuł 31

Sprzedaż oraz dopuszczenie do ruchu części lub wyposażenia, które mogą stwarzać znaczne zagrożenie dla właściwego funkcjonowania istotnych układów

1.  Państwa członkowskie zezwalają na sprzedaż, przeznaczanie do sprzedaży lub dopuszczenie do ruchu części lub wyposażenia, które mogą stwarzać znaczne zagrożenie dla właściwego funkcjonowania układów, które są istotne dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko jedynie wtedy, gdy takie części lub wyposażenie uzyskały zezwolenie organu udzielającego homologacji zgodnie z ust. 5–10.

2.  Części lub wyposażenie wymagające zezwolenia na mocy ust. 1 zostają ujęte w wykazie, który zostanie zamieszczony w załączniku XIII. Przed podjęciem takiej decyzji dokonuje się analizy, z której sporządza się sprawozdanie, przy czym przy podjęciu decyzji należy dążyć do zapewnienia sprawiedliwej równowagi między następującymi czynnikami:

a) występowanie poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub oddziaływania na środowisko pojazdów, w których zamontowano rozpatrywane części lub wyposażenie; oraz

b) wpływ na konsumentów i producentów na rynku części zamiennych i wyposażenia, jaki miałby ewentualny wymóg wydania zezwolenia na rozważane części lub wyposażenie.

3.  Ustęp 1 nie ma zastosowania do oryginalnych części lub wyposażenia, które są objęte systemem homologacji typu w odniesieniu do pojazdu, oraz do części lub wyposażenia, któremu udzielono homologacji zgodnie z przepisami jednego z aktów prawnych, których wykaz zamieszczono w załączniku IV, oprócz przypadku, gdy homologacje te odnoszą się do aspektów nieobjętych ust. 1. Ustęp 1 nie ma zastosowania do części lub wyposażenia produkowanych wyłącznie do pojazdów wyścigowych, które nie są przeznaczone do użytku na drogach publicznych. Jeżeli części lub wyposażenie, których wykaz zamieszczono w załączniku XIII, używane są zarówno do wyścigów, jak i na drogach, takie części i wyposażenie nie mogą być sprzedawane lub oferowane w publicznej sprzedaży w celach użycia w pojazdach na drogach publicznych, chyba że spełniają one wymagania zawarte w niniejszym artykule.

W stosownych przypadkach Komisja przyjmuje przepisy służące określeniu części lub wyposażenia, o których mowa w niniejszym ustępie.

4.  Komisja po zasięgnięciu opinii zainteresowanych stron określa procedurę i wymogi dotyczące procesu udzielania zezwolenia, o których mowa w ust. 1, a także przyjmuje przepisy dotyczące dalszej aktualizacji wykazu w załączniku XIII. Wymagania te obejmują zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, ochrony środowiska i — w razie potrzeby — norm dotyczących badań. Mogą one opierać się na aktach prawnych, których wykaz znajduje się w załączniku IV, mogą być opracowywane zgodnie z odnośnym stanem technologii w zakresie bezpieczeństwa, ochrony środowiska i badań, lub, jeśli jest to właściwe dla osiągnięcia wymaganych celów w zakresie bezpieczeństwa lub ochrony środowiska, mogą obejmować porównanie części lub wyposażenia z osiągami w zakresie oddziaływania na środowisko naturalne lub bezpieczeństwa oryginalnego pojazdu lub, odpowiednio, jego części.

5.  Do celów ust. 1 producent części lub wyposażenia przedkłada organowi udzielającemu homologacji sprawozdanie z badań sporządzone przez wyznaczoną służbę techniczną, która zaświadcza, że części lub wyposażenie, których ma dotyczyć zezwolenie, spełniają wymagania, o których mowa w ust. 4. Producent może złożyć tylko jeden wniosek na jeden typ części tylko jednemu organowi udzielającemu homologacji.

Wniosek zawiera szczegółowe dane dotyczące producenta części lub wyposażenia, typ, numer identyfikacyjny i numery częściowe części lub wyposażenia, którego ma dotyczyć zezwolenie, jak również nazwę producenta pojazdu, typ pojazdu i, w stosownych przypadkach, rok produkcji lub wszelkie inne informacje pozwalające na identyfikację pojazdu, w którym zamierza się zamontować te części lub wyposażenie.

Jeśli organ udzielający homologacji stwierdzi, uwzględniając sprawozdanie z badań i inne dowody, że dane części lub wyposażenie spełniają wymagania, o których mowa w ust. 4, bezzwłocznie wydaje producentowi zaświadczenie. Zaświadczenie stanowi zezwolenie na sprzedaż, przeznaczenie do sprzedaży lub zamontowanie części lub wyposażenia w pojazdach we Wspólnocie na mocy drugiego akapitu ust. 9.

6.  Wszystkie części lub elementy wyposażenia, które uzyskały zezwolenie na podstawie niniejszego artykułu, są odpowiednio oznaczane.

Komisja określa wymagania dotyczące oznaczania i pakowania, a także wzór i system numeracji zaświadczeń, o którym mowa w ust. 5.

7.  Środki, o których mowa w ust. 2–6, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2, ponieważ mają one na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, m.in. poprzez jej uzupełnienie.

8.  Producent bezzwłocznie powiadamia organ udzielający homologacji, który wydał zaświadczenie, o wszelkich zmianach mających wpływ na zmianę warunków, w których go wydano. Organ udzielający homologacji podejmuje decyzję, czy należy dokonać przeglądu zaświadczenia, czy ponownie je wydać oraz czy niezbędne są nowe badania.

Producent jest odpowiedzialny za zapewnienie, że części oraz wyposażenie są i będą produkowane zgodnie z warunkami, na których wydano zaświadczenie.

9.  Przed wydaniem jakiegokolwiek zezwolenia organ udzielający homologacji weryfikuje, czy istnieją zadowalające warunki i procedury mające na celu skuteczną kontrolę zgodności produkcji.

W przypadku gdy organ udzielający homologacji stwierdzi, że warunki wydania zezwolenia nie są już spełniane, zwraca się do producenta o przyjęcie niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby części lub wyposażenie ponownie spełniały te warunki. W razie konieczności cofa zezwolenie.

10.  Każdy przypadek braku porozumienia między państwami członkowskimi w związku z zezwoleniami, o których mowa w ust. 5, jest zgłaszany Komisji. Po konsultacji z państwami członkowskimi przyjmuje ona odpowiednie środki, w tym w razie konieczności wniosek o cofnięcie zezwolenia.

11.  Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do części lub elementów wyposażenia, przed wpisaniem ich do wykazu w załączniku XIII. W odniesieniu do każdej pozycji lub grupy pozycji w załączniku XIII ustalany jest okres przejściowy, tak aby pozwolić producentowi części lub wyposażenia na złożenie wniosku o zezwolenie i jego otrzymanie. W stosownych przypadkach w tym samym czasie można ustalić datę wyłączenia ze stosowania niniejszego artykułu części i wyposażenia zaprojektowanego do pojazdów, którym udzielono homologacji przed tą datą.

12.  Państwa członkowskie mogą utrzymać krajowe przepisy dotyczące części lub wyposażenia, które mogą stanowić znaczne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania układów, które są istotne dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko, dopóki nie zostanie podjęta decyzja o włączeniu części lub elementu wyposażenia do wykazu, o którym mowa w ust. 1.

Przepisy krajowe dotyczące tych części lub wyposażenia przestają obowiązywać w momencie podjęcia takiej decyzji.

13.  Od dnia 29 października 2007 r. państwa członkowskie nie przyjmują nowych przepisów dotyczących części i wyposażenia, które mogą zakłócić prawidłowe funkcjonowanie układów, które są istotne dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko.

Artykuł 32

Wycofywanie pojazdów

1.  Jeżeli producent, któremu udzielono homologacji typu WE pojazdu, w zastosowaniu przepisów aktu prawnego lub dyrektywy 2001/95/WE, musi dokonać wycofania pojazdów już sprzedanych, zarejestrowanych lub dopuszczonych do użycia, ponieważ jeden lub więcej układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych zamontowanych w pojeździe, niezależnie od tego, czy uzyskały właściwą homologację zgodnie z niniejszą dyrektywą, czy nie, stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska, natychmiast informuje o tym organ, który udzielił pojazdowi homologacji.

2.  Producent proponuje organowi udzielającemu homologacji zestaw odpowiednich środków odwoławczych w celu neutralizacji zagrożenia, o którym mowa w ust. 1. Organ udzielający homologacji bezzwłocznie informuje organy innych państw członkowskich o proponowanych środkach.

Właściwe organy zapewniają, że środki te są na ich terytoriach wprowadzone w życie w sposób skuteczny.

3.  Jeżeli zainteresowane organy uznają, że środki te są niewystarczające lub że ich wprowadzanie w życie nie nastąpiło wystarczająco szybko, powiadamiają o tym bezzwłocznie organ udzielający homologacji typu WE pojazdu.

Organ udzielający homologacji powiadamia następnie producenta. Jeśli organ udzielający homologacji typu WE nie jest zadowolony ze środków przyjętych przez producenta, przyjmuje wszelkie wymagane środki zaradcze, w tym decyzję o cofnięciu homologacji typu WE pojazdu, w przypadku gdy producent nie zaproponuje i nie wprowadzi w życie skutecznych środków naprawczych. W przypadku cofnięcia homologacji typu WE pojazdu zainteresowany organ udzielający homologację powiadamia o tym producenta, organy udzielające homologacji pozostałych państw członkowskich i Komisję za pomocą listu poleconego lub odpowiednich środków elektronicznych w terminie 20 dni roboczych.

4.  Niniejszy artykuł ma zastosowanie także do części, które na mocy aktu prawnego nie są przedmiotem żadnego wymagania.

Artykuł 33

Powiadamianie o decyzjach i dostępnych środkach odwoławczych

Wszystkie decyzje podjęte zgodnie z przepisami przyjętymi w wykonaniu niniejszej dyrektywy i decyzje odmawiające udzielenia lub cofające homologacje typu WE lub odmawiające rejestracji bądź zabraniające sprzedaży szczegółowo podają przyczyny ich podjęcia.

Wszelkie takie decyzje są przekazywane zainteresowanej stronie, która w tym samym czasie jest informowana o przysługujących jej, na mocy obowiązujących w zainteresowanych państwach członkowskich przepisów, środkach odwoławczych oraz o terminach korzystania z nich.



ROZDZIAŁ XIII

PRZEPISY MIĘDZYNARODOWE

Artykuł 34

Regulaminy EKG ONZ wymagane przy homologacji typu WE

1.  Regulaminy EKG ONZ, które przyjęła Wspólnota i które są wyszczególnione w załączniku IV część I i w załączniku XI, są częścią homologacji typu WE na tych samych warunkach, co oddzielne dyrektywy i rozporządzenia. Mają zastosowanie do tych kategorii pojazdów, które są wymienione w stosownych kolumnach tabeli znajdującej się w załączniku IV część I i w załączniku XI.

2.  Jeżeli Wspólnota podejmie decyzję o obowiązkowym stosowaniu regulaminu EKG ONZ do celów homologacji typu WE pojazdu zgodnie z art. 4 ust. 4 decyzji 97/836/WE, należy wprowadzić odpowiednie zmiany w załącznikach do niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w jej art. 40 ust. 2. Akt zmieniający załączniki do niniejszej dyrektywy określa również daty obowiązkowego zastosowania regulaminu EKG ONZ lub zmian do niego. Państwa członkowskie uchylają lub dostosowują wszelkie przepisy prawa krajowego niezgodne z danym regulaminem EKG ONZ.

Jeżeli taki regulamin EKG ONZ zastępuje istniejącą oddzielną dyrektywę lub rozporządzenie, stosowny zapis w załączniku IV część I i w załączniku XI zastępuje się numerem regulaminu EKG ONZ i zgodnie z tą samą procedurą skreśla się odpowiadający mu zapis w załączniku IV część II.

3.  W przypadkach, o których mowa w ust. 2 akapit drugi, zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2, uchyla się oddzielną dyrektywę lub rozporządzenie zastąpione przez regulamin EKG ONZ.

W przypadku uchylenia oddzielnej dyrektywy państwo członkowskie uchyla wszelkie przepisy prawa krajowego, które zostały przyjęte w ramach przeniesienia tej dyrektywy.

4.  Możliwe jest zawarcie w niniejszej dyrektywie lub w odrębnych dyrektywach lub rozporządzeniach bezpośrednich odniesień do norm i regulacji międzynarodowych, bez powtarzania ich we wspólnotowych ramach prawnych.

Artykuł 35

Równoważność regulaminów EKG ONZ z dyrektywami lub rozporządzeniami

1.  Regulaminy EKG ONZ wymienione w załączniku IV część II są uznawane za równoważne odpowiadającym im oddzielnym dyrektywom lub rozporządzeniom na tyle, na ile pokrywa się ich zakres i przedmiot.

Organy państw członkowskich udzielające homologacji uznają homologacje udzielone zgodne z tymi regulaminami EKG ONZ i, w stosownym przypadku, odnoszące się do nich znaki homologacji, w miejsce odpowiadających im homologacji i znaków homologacji, zgodnie z równoważnymi oddzielnymi dyrektywami lub rozporządzeniami.

2.  Jeżeli Wspólnota podejmie decyzję o stosowaniu, do celów ust. 1, nowego lub zmienionego regulaminu EKG ONZ, załącznik IV część II do niniejszej dyrektywy zostanie odpowiednio zmieniony. Środki te, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2.

Artykuł 36

Równoważność z innymi przepisami

Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może, na wniosek Komisji, potwierdzić równoważność warunków lub przepisów dotyczących homologacji typu WE układów, części i oddzielnych zespołów technicznych ustanowionych niniejszą dyrektywą z procedurami ustanowionymi na mocy przepisów międzynarodowych lub przepisów państw trzecich, w ramach umów wielostronnych lub dwustronnych zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi.



ROZDZIAŁ XIV

DOSTARCZANIE INFORMACJI TECHNICZNYCH

Artykuł 37

Informacje przeznaczone dla użytkowników

1.  Producent może nie dostarczyć żadnych informacji technicznych dotyczących danych zawartych w niniejszej dyrektywie lub aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, które nie są zgodne z danymi zatwierdzonymi przez właściwy organ.

2.  Producent udostępnia użytkownikom wszelkie istotne informacje oraz niezbędne instrukcje określające wszelkie warunki lub ograniczenia specjalne związane z użytkowaniem pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego, jeżeli akt prawny zawiera szczególny przepis nakazujący takie działanie.

Informacje te są przekazywane w językach urzędowych Wspólnoty. Po uzgodnieniu z organem udzielającym homologacji informacja taka jest zawierana w stosownym dokumencie, takim jak instrukcja obsługi lub podręcznik użytkownika.

Artykuł 38

Informacje przeznaczone dla producentów części lub oddzielnych zespołów technicznych

1.  Producent pojazdu udostępnia producentom części lub oddzielnych zespołów technicznych wszelkie dane, w tym, w stosownym przypadku, rysunki, szczegółowo wymienione w załączniku lub dodatku do aktu prawnego, które są niezbędne do udzielenia homologacji typu WE części lub oddzielnych zespołów technicznych lub do uzyskania zezwolenia zgodnie z art. 31.

Producent pojazdu może nałożyć na producentów części lub oddzielnych zespołów technicznych zobowiązanie do ochrony poufności wszelkich informacji, które nie są jawne, w tym dotyczących praw własności intelektualnej.

2.  Producent części lub oddzielnych zespołów technicznych, działający jako posiadacz świadectwa homologacji typu WE, które, zgodnie z art. 10 ust. 4, nakłada ograniczenia w zakresie użytkowania lub specjalne warunki montowania, lub obydwa te elementy, dostarcza producentowi pojazdu wszelkich szczegółowych informacji na ten temat.

Producent części lub oddzielnych zespołów technicznych dostarcza wraz z wyprodukowanymi częściami lub oddzielnymi zespołami technicznymi instrukcje dotyczące ograniczeń użytkowania lub specjalnych warunków montowania, lub obydwa te elementy, jeżeli akt prawny zawiera szczególny przepis nakazujący takie działanie.



ROZDZIAŁ XV

ŚRODKI WYKONAWCZE I ZMIANY

Artykuł 39

Środki wykonawcze i zmiany do niniejszej dyrektywy oraz oddzielnych dyrektyw i rozporządzeń

1.  Komisja przyjmuje środki niezbędne do wykonania każdej oddzielnej dyrektywy lub rozporządzenia zgodnie z zasadami określonymi w każdej przedmiotowej dyrektywie lub rozporządzeniu.

2.  Komisja przyjmuje zmiany w załącznikach do niniejszej dyrektywy lub przepisach oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń wymienionych w załączniku IV część I, które są niezbędne, aby dostosować te akty do rozwoju wiedzy technologicznej i technicznej lub do szczególnych potrzeb osób niepełnosprawnych.

3.  Komisja przyjmuje zmiany w niniejszej dyrektywie, które są niezbędne do ustanowienia wymagań technicznych dla pojazdów produkowanych w małych seriach, pojazdów, którym udzielono homologacji na mocy procedury dopuszczenia indywidualnego, i pojazdów specjalnych.

4.  Jeżeli Komisja zauważy istnienie poważnego zagrożenia dla użytkowników dróg lub dla środowiska, które wymaga pilnych środków, może wprowadzić zmiany do przepisów oddzielnych dyrektyw i rozporządzeń wymienionych w załączniku IV część I.

5.  Komisja przyjmuje zmiany konieczne w interesie dobrego zarządzania, w szczególności zmiany niezbędne do zapewnienia spójności oddzielnych dyrektyw i rozporządzeń wymienionych w załączniku IV część I lub spójności z innymi przepisami prawa wspólnotowego.

6.  Przyjmując, w zastosowaniu decyzji 97/836/WE, nowe regulaminy EKG ONZ lub zmiany do istniejących regulaminów EKG ONZ, do których przystąpiła Wspólnota, Komisja wprowadza odpowiednie zmiany do załączników do niniejszej dyrektywy.

7.  Każda nowa oddzielna dyrektywa lub rozporządzenie wprowadza odpowiednie zmiany w załącznikach do niniejszej dyrektywy.

8.  Załączniki do niniejszej dyrektywy mogą być zmieniane w drodze rozporządzeń.

9.  Środki, o których mowa w niniejszym artykule, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2, ponieważ mają one na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, oddzielnych dyrektyw lub rozporządzeń, m.in. poprzez ich uzupełnienie.

Artykuł 40

Komitet

1.  Komisję wspomaga komitet zwany Komitetem Technicznym ds. Pojazdów Silnikowych.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.



ROZDZIAŁ XVI

WYZNACZANIE I POWIADAMIANIE SŁUŻB TECHNICZNYCH

Artykuł 41

Wyznaczanie służb technicznych

1.  Wyznaczone przez państwo członkowskie służby techniczne stosują się do przepisów niniejszej dyrektywy.

2.  Służby techniczne same przeprowadzają lub nadzorują przeprowadzanie badań wymaganych do homologacji lub inspekcji określonych w niniejszej dyrektywie lub w jednym z aktów prawnych wymienionych w załączniku IV z wyjątkiem sytuacji, gdy wyraźnie zezwala się na stosowanie procedur alternatywnych. Nie mogą one przeprowadzać badań lub inspekcji, do których nie zostały odpowiednio wyznaczone.

3.  Służby techniczne należą do jednej lub więcej z następujących czterech kategorii działalności, w zależności od ich zakresu umiejętności:

a) kategoria A, służby techniczne, które przeprowadzają badania we własnych obiektach, o których mowa w niniejszej dyrektywie i aktach prawnych wymienionych w załączniku IV;

b) kategoria B, służby techniczne, które nadzorują badania, o których mowa w niniejszej dyrektywie i w aktach prawnych wymienionych w załączniku IV, przeprowadzane w obiektach producenta lub strony trzeciej;

c) kategoria C, służby techniczne, które regularnie oceniają i monitorują procedury stosowane przez producenta do kontroli zgodności produkcji;

d) kategoria D, służby techniczne, które nadzorują lub przeprowadzają badania lub inspekcje w ramach nadzoru zgodności produkcji.

4.  Służby techniczne dysponują odpowiednimi umiejętnościami, specjalistyczną wiedzą techniczną i uznanym doświadczeniem w określonych dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą i aktami prawnymi wymienionymi w załączniku IV.

Ponadto służby techniczne spełniają normy wymienione w dodatku 1 do załącznika V, istotne dla czynności, które przeprowadzają. Wymóg ten nie ma jednak zastosowania do celów ostatniego etapu procedury wielostopniowej homologacji typu, o której mowa w art. 25 ust. 1.

5.  Organ udzielający homologacji może działać jako służba techniczna w odniesieniu do jednej lub więcej kategorii działalności, o których mowa w ust. 3.

6.  Producent lub podwykonawca działający w jego imieniu może zostać wyznaczony jako służba techniczna dla działalności kategorii A w odniesieniu do aktów prawnych wymienionych w załączniku XV.

Komisja w razie konieczności zmienia wykaz tych aktów prawnych zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 40 ust. 2.

7.  Podmioty, o których mowa w ust. 5 i 6, stosują się do przepisów niniejszego artykułu.

8.  Służby techniczne państwa trzeciego, inne niż służby wyznaczone zgodnie z ust. 6, mogą być powiadamiane do celów art. 43 wyłącznie w ramach dwustronnych umów między Wspólnotą a danym państwem trzecim.

Artykuł 42

Ocena umiejętności służb technicznych

1.  Umiejętności, o których mowa w art. 41, wykazuje się w sprawozdaniu oceniającym, sporządzanym przez właściwy organ. Może ono obejmować świadectwo akredytacji wydane przez organ akredytacyjny.

2.  Ocena, w oparciu o którą sporządzane jest sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przeprowadzana zgodnie z przepisami dodatku 2 do załącznika V.

Sprawozdanie oceniające jest poddawane przeglądowi po okresie nie dłuższym niż trzy lata.

3.  Sprawozdanie oceniające przedstawiane jest Komisji na jej wniosek.

4.  Organ udzielający homologacji, występujący jako służba techniczna, wykazuje zgodność na podstawie dokumentacji.

Zgodność obejmuje ocenę przeprowadzaną przez niezależnych audytorów, niezwiązanych z działalnością podlegającą ocenie. Audytorzy tacy mogą być pracownikami tej samej organizacji, pod warunkiem że ich zwierzchnicy nie są również przełożonymi personelu prowadzącego działalność podlegającą ocenie.

5.  Producent lub podwykonawca działający w jego imieniu, wyznaczony jako służba techniczna, stosuje się do odpowiednich przepisów niniejszego artykułu.

Artykuł 43

Procedury powiadamiania

1.  Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje obejmujące nazwę, wraz z adresem elektronicznym, osoby odpowiedzialne oraz kategorie działalności w odniesieniu do każdej wyznaczonej służby technicznej. Powiadamiają one Komisję o wszelkich późniejszych zmianach tych danych.

Powiadomienie zawiera informację określającą akt prawny, w odniesieniu do którego wyznaczono daną służbę techniczną.

 

Służba techniczna może prowadzić rodzaje działalności określone w art. 41 do celów homologacji typu wyłącznie wtedy, gdy została wcześniej zgłoszona Komisji.

 ◄

 

Kilka państw członkowskich może wyznaczyć i zgłosić tę samą służbę techniczną, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności.

 ◄

4.  Jeżeli w zastosowaniu aktu prawnego należy wyznaczyć konkretną organizację lub właściwy organ, których działalność nie została wymieniona wśród działalności objętych art. 41, powiadomienia dokonuje się zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

5.  Komisja umieszcza na swojej stronie internetowej wykaz i szczegółowe dane dotyczące organów udzielających homologacji i służb technicznych.



ROZDZIAŁ XVII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 44

Przepisy przejściowe

1.  W oczekiwaniu na wprowadzenie niezbędnych zmian w niniejszej dyrektywie w celu włączenia pojazdów dotychczas nią nieobjętych lub dostosowania się do przepisów administracyjnych lub technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów innych niż pojazdy kategorii M1, produkowanych w małych seriach, oraz w celu ustanowienia zharmonizowanych przepisów administracyjnych i technicznych w zakresie procedury dopuszczenia indywidualnego, a także w oczekiwaniu na wygaśnięcie okresów przejściowych przewidzianych w art. 45, państwa członkowskie nadal udzielają tym pojazdom krajowych homologacji, pod warunkiem że takie homologacje opierają się na zharmonizowanych wymaganiach technicznych określonych w niniejszej dyrektywie.

2.  Na wniosek producenta lub, w przypadku dopuszczeń indywidualnych, właściciela pojazdu i po przedłożeniu wymaganych informacji zainteresowane państwo członkowskie wypełnia i wydaje, odpowiednio, świadectwo homologacji typu lub świadectwo dopuszczenia indywidualnego. Świadectwo wydaje się wnioskodawcy.

W przypadku pojazdów tego samego typu pozostałe państwa członkowskie uznają uwierzytelnioną kopię za dowód, że wymagane badania zostały przeprowadzone.

3.  W przypadku gdy dany pojazd objęty dopuszczeniem indywidualnym ma zostać zarejestrowany w innym państwie członkowskim, może ono wymagać, by organ, który udzielił dopuszczenia indywidualnego, przekazał wszelkie dodatkowe informacje szczegółowo określające charakter wymagań technicznych spełnionych przez dany pojazd.

4.  W oczekiwaniu na harmonizację systemów rejestracji i podatkowych państw członkowskich w zakresie pojazdów objętych niniejszą dyrektywą, aby ułatwić rejestrację i opodatkowanie tych pojazdów, państwa członkowskie mogą na swoim terytorium stosować kody krajowe. W tym celu państwa członkowskie mogą dokonać dalszego podziału wersji znajdujących się w załączniku III część II, pod warunkiem że szczegółowe dane stosowane dla danej podgrupy są wyraźnie określone w pakiecie informacyjnym lub mogą zostać na jego podstawie wyprowadzone za pomocą prostego obliczenia.

Artykuł 45

Terminy stosowania homologacji typu WE

1.  Państwa członkowskie udzielają homologacji typu WE nowym pojazdom w terminach określonych w załączniku XIX.

2.  Na wniosek producenta państwa członkowskie mogą udzielić homologacji typu WE nowym pojazdom od dnia 29 kwietnia 2009 r.

3.  W terminach określonych w kolumnie czwartej tabeli zawartej w załączniku XIX art. 26 ust. 1 nie ma zastosowania do nowych pojazdów, którym udzielono homologacji krajowej przed terminami określonymi w trzeciej kolumnie tego załącznika lub którym nie udzielono homologacji.

4.  Na wniosek producenta do dat podanych w trzeciej kolumnie szóstego i dziewiątego rzędu tabeli zamieszczonej w załączniku XIX państwa członkowskie nadal przyznają krajowe homologacje typu stanowiące alternatywę dla homologacji typu WE pojazdu w przypadku kategorii pojazdów M2 lub M3, pod warunkiem że pojazdy te, ich układy, części i oddzielne zespoły techniczne uzyskały homologację typu zgodnie z aktami prawnymi wymienionymi w części I załącznika IV do niniejszej dyrektywy.

5.  Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnej homologacji typu WE udzielonej pojazdom kategorii M1 przed dniem 29 kwietnia 2009 r. ani nie uniemożliwia rozszerzenia takich homologacji.

6.  W przypadku homologacji typu WE w odniesieniu do nowych typów układów, części lub oddzielnych zespołów technicznych państwa członkowskie stosują niniejszą dyrektywę od dnia 29 kwietnia 2009 r.

Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnej homologacji typu WE udzielonej układom, częściom lub oddzielnym zespołom technicznym przed dniem 29 kwietnia 2009 r., ani nie uniemożliwia rozszerzenia takich homologacji.

Artykuł 46

Sankcje

Państwa członkowskie określają sankcje mające zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności zakazów określonych w art. 31 lub z niego wynikających, oraz aktów prawnych wymienionych w załączniku IV część I oraz przyjmują wszelkie środki niezbędne do ich wprowadzenia w życie. Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach nie później niż dnia 29 kwietnia 2009 r. oraz możliwie szybko powiadamiają o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów.

Artykuł 47

Ocena

1.  Nie później niż dnia 29 kwietnia 2011 r. państwa członkowskie informują Komisję o stosowaniu procedur dotyczących homologacji typu ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w szczególności o stosowaniu procesu wieloetapowego. W stosownych przypadkach Komisja proponuje zmiany, jakie uzna za konieczne dla usprawnienia procesu homologacji typu.

2.  Na podstawie informacji dostarczonych na mocy ust. 1 Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 29 kwietnia 2011 r. W stosownych przypadkach Komisja może zaproponować przesunięcie terminów przeniesienia, o których mowa w art. 45.

Artykuł 48

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują w terminie do dnia 29 kwietnia 2009 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do istotnych zmian niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują one Komisji teksty tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 29 kwietnia 2009 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Zawierają także oświadczenie, zgodnie z którym odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych niniejszą dyrektywą interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Metody dokonywania takiego odniesienia i formułowania takiego oświadczenia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 49

Uchylenie

Dyrektywa 70/156/EWG zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 29 kwietnia 2009 r. bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących ograniczeń czasowych dla przeniesienia do prawa krajowego i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku XX część B.

Odniesienia do uchylonej dyrektywy interpretowane są jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku XXI.

Artykuł 50

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 51

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.




WYKAZ ZAŁĄCZNIKÓW

Załącznik I

Kompletny wykaz informacji do celów homologacji typu WE pojazdów

Załącznik II

Ogólne definicje, kryteria klasyfikacji pojazdów, typów pojazdów i typów nadwozia

Dodatek 1:

Procedura sprawdzania, czy pojazd może być zaliczony do kategorii pojazdów terenowych

Dodatek 2:

Cyfry uzupełniające kody stosowane do różnych rodzajów nadwozia

Załącznik III

Dokument informacyjny do celów homologacji typu WE pojazdów

Załącznik IV

Wymogi do celów homologacji typu WE pojazdów

Dodatek 1:

Akty prawne do celów homologacji typu WE pojazdów produkowanych w małych seriach na podstawie art. 22

Dodatek 2:

Wymagania dotyczące dopuszczenia na podstawie art. 24 kompletnych pojazdów należących do kategorii M1 i N1, produkowanych w dużych seriach w państwach trzecich lub na ich rzecz

Załącznik V

Procedury postępowania podczas homologacji typu WE pojazdu

Dodatek 1:

Normy, które muszą spełniać podmioty określone w art. 41

Dodatek 2:

Procedura oceny służb technicznych

Dodatek 3:

Ogólne wymagania dotyczące formatu sprawozdań z badań

Załącznik VI

Wzory świadectwa homologacji typu

Dodatek:

Wykaz aktów prawnych, z którymi zgodny jest typ pojazdu

Załącznik VII

System przydziału numerów świadectwom homologacji typu WE

Dodatek:

Znak homologacji typu WE części i oddzielnego zespołu technicznego

Załącznik VIII

Wyniki badań

▼C1

Załącznik IX

Świadectwo zgodności WE

▼B

Załącznik X

Procedury zgodności produkcji

Załącznik XI

Wykaz aktów prawnych ustanawiających wymagania do celów homologacji typu WE pojazdów specjalnych

Dodatek 1:

Samochody kempingowe, samochody sanitarne i karawany

Dodatek 2:

Pojazdy opancerzone

Dodatek 3:

Pojazdy przystosowane dla osób niepełnosprawnych

Dodatek 4:

Inne pojazdy specjalne (w tym przyczepy kempingowe)

Dodatek 5:

Żurawie samojezdne

Dodatek 6:

Przyczepy do przewożenia ładunków nienormatywnych

Załącznik XII

Limity małych serii i końcowej partii produkcji

Załącznik XIII

Wykaz części lub wyposażenia, które mogą stwarzać znaczne zagrożenie dla właściwego funkcjonowania układów istotnych dla bezpieczeństwa pojazdu lub jego oddziaływania na środowisko, wymagania dotyczące ich osiągów, odpowiednie procedury testowe, przepisy dotyczące oznaczania i pakowania

Załącznik XIV

Wykaz homologacji typu WE wydanych zgodnie z aktami prawnymi

Załącznik XV

Akty prawne, w odniesieniu do których producent może zostać wyznaczony jako służba techniczna

Dodatek:

Wyznaczenie producenta jako służby technicznej

Załącznik XVI

Szczegółowe warunki, które muszą spełniać wirtualne metody testowania, oraz akty prawne, w których przypadku producent lub służba techniczna może stosować wirtualne metody testowania

Dodatek 1:

Ogólne warunki, które muszą spełniać wirtualne metody testowania

Dodatek 2:

Szczegółowe warunki dotyczące wirtualnych metod testowania

Dodatek 3:

Procedura walidacji

Załącznik XVII

Procedury postępowania podczas homologacji wielostopniowej typu WE pojazdów

Dodatek:

Wzór dodatkowej tabliczki producenta

Załącznik XVIII

Świadectwo pochodzenia pojazdu — oświadczenie producenta pojazdu podstawowego/niekompletnego, który nie posiada świadectwa zgodności

Załącznik XIX

Harmonogram wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy w odniesieniu do homologacji typu

Załącznik XX

Terminy transpozycji uchylonych dyrektyw do prawa krajowego

Załącznik XXI

Tabela korelacji

▼M1




ZAŁĄCZNIK I

KOMPLETNY WYKAZ INFORMACJI DO CELÓW HOMOLOGACJI TYPU WE POJAZDÓW ( 14 )

Wszelkie dokumenty informacyjne w niniejszej dyrektywie oraz w oddzielnych dyrektywach lub rozporządzeniach składają się wyłącznie z informacji podanych poniżej, z zachowaniem przedstawionych zasad numerowania zagadnień.

Poniższe informacje należy dostarczyć w trzech egzemplarzach, wraz ze spisem treści. Wszelkie rysunki należy sporządzić w odpowiedniej skali i stopniu szczegółowości w formacie A4 lub złożone do tego formatu. Fotografie, jeśli zostały załączone, muszą być dostatecznie szczegółowe.

Jeżeli układy, części lub oddzielne zespoły techniczne, o których mowa w niniejszym załączniku, są sterowane elektronicznie, należy przedstawić charakterystykę tego sterowania.

0.   OGÓLNE

0.1. Marka (nazwa handlowa producenta): …

0.2. Typ: …

0.2.0.1. Podwozie: …

0.2.0.2. Nadwozie/pojazd kompletny: …

0.2.1. Nazwa(-y) handlowa(-e) (o ile występuje(-ą)): …

0.3. Sposób identyfikacji typu, jeśli oznaczono na pojeździe ( 15 ): …

0.3.0.1. Podwozie: …

0.3.0.2. Nadwozie/pojazd kompletny: …

0.3.1. Umiejscowienie tego oznaczenia: …

0.3.1.1. Podwozie: …

0.3.1.2. Nadwozie/pojazd kompletny: …

0.4. Kategoria pojazdu ( 16 ): …

0.4.1. Klasyfikacja(-e) według towarów niebezpiecznych, do przewozu których przeznaczony jest pojazd: …

▼M15

0.5. Nazwa firmy i adres producenta: …

▼M1

0.6. Miejsce i sposób umieszczenia tabliczki znamionowej oraz umiejscowienie numeru identyfikacyjnego pojazdu: …

0.6.1. Na podwoziu: …

0.6.2. Na nadwoziu: …

0.7. (Nie przypisano)

0.8. Nazwa(-y) i adres(-y) fabryki montującej: …

0.9. Nazwa i adres przedstawiciela producenta (jeśli istnieje):…

1.   OGÓLNE CECHY KONSTRUKCYJNE POJAZDU

1.1. Fotografie i/lub rysunki pojazdu przedstawiciela typu: …

1.2. Rysunek pojazdu z podstawowymi wymiarami: …

1.3. Liczba osi i kół: …

1.3.1. Liczba i umiejscowienie osi z kołami bliźniaczymi: …

1.3.2. Liczba i umiejscowienie osi kierowanych: …

1.3.3. Osie napędowe (liczba, pozycja, współpraca): …

1.4. Podwozie (jeśli istnieje) (rysunek ogólny): …

1.5. Materiał konstrukcyjny podłużnic ramy ( 17 ): …

1.6. Umiejscowienie i układ silnika: …

1.7. Kabina kierowcy (wysunięta do przodu lub z maską) ( 18 ): …

1.8. Kierunek ruchu drogowego: lewostronny/prawostronny ( 19 )

1.8.1. Pojazd przystosowany do uczestniczenia w ruchu lewostronnym/prawostronnym (19) 

▼M15

1.9. Podać czy pojazd ciągnący jest przeznaczony do ciągnięcia naczep lub przyczep i określić czy przyczepa jest naczepą, przyczepą z wózkiem skrętnym, przyczepą z osią centralną czy przyczepą ze sztywnym dyszlem: …

▼M15

1.10. Podać czy pojazd jest przeznaczony do przewozu towarów w regulowanej temperaturze: …

▼M15

2.   MASY I WYMIARY ( 20 ) ( 21 ) ( 22 )

(w kg i mm) (w razie potrzeby odwołać się do rysunku)

▼M1

2.1.   Rozstaw(-y) osi (pojazd w pełni obciążony) ( 23 )

2.1.1. Pojazdy dwuosiowe…

▼M15

2.1.2. Pojazdy z co najmniej trzema osiami

2.1.2.1. Rozstaw osi pomiędzy kolejnymi osiami, od osi najbardziej wysuniętej do przodu do osi najbardziej wysuniętej do tyłu: …

2.1.2.2. Całkowity rozstaw osi: …

▼M1

2.2.   Siodło

2.2.1. W przypadku naczep:

2.2.1.1. Odległość pomiędzy osią sworznia siodłowego a tylnym obrysem naczepy: …

2.2.1.2. Maksymalna odległość pomiędzy osią sworznia siodłowego a dowolnym punktem przedniej części naczepy: …

2.2.1.3. Specjalny rozstaw osi naczepy (według definicji w pkt 7.6.1.2 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE): …

2.2.2. W przypadku ciągnika siodłowego

2.2.2.1. Obciążenie siodła (maksymalne i minimalne; podać wielkości dopuszczalne w przypadku pojazdu niekompletnego) ( 24 ): …

2.2.2.2. Maksymalny wznios siodła (znormalizowany) ( 25 ): …

2.3.   Rozstaw(-y) kół i szerokość(-ci) osi

2.3.1. Rozstaw kół każdej osi kierowanej ( 26 ): …

2.3.2. Rozstaw kół wszystkich pozostałych osi (26) : …

2.3.3. Szerokość najszerszej z tylnych osi: …

2.3.4. Szerokość osi najbardziej wysuniętej w przód (z wyłączeniem odkształcenia opon w pobliżu jezdni): …

2.4.   Zakres wymiarów pojazdu (gabarytowych)

2.4.1. Dla podwozia bez zabudowy

2.4.1.1. Długość ( 27 ): …

2.4.1.1.1. Największa dopuszczalna długość: …

2.4.1.1.2. Najmniejsza dopuszczalna długość: …

2.4.1.1.3. W przypadku przyczep największa dopuszczalna długość dyszla ( 28 ): …

2.4.1.2. Szerokość ( 29 ): …

2.4.1.2.1. Największa dopuszczalna szerokość: …

2.4.1.2.2. Najmniejsza dopuszczalna szerokość: …

2.4.1.3. Wysokość (w stanie gotowym do jazdy) ( 30 ) (w przypadku zawieszenia o regulowanej wysokości wskazać normalne położenie podczas jazdy): …

2.4.1.4. Zwis przedni ( 31 ): …

2.4.1.4.1. Kąt natarcia ( 32 ): … stopni.

2.4.1.5. Zwis tylny ( 33 ): …

2.4.1.5.1. Kąt zejścia ( 34 ): … stopni.

2.4.1.5.2. Minimalny i maksymalny dopuszczalny zwis sprzęgu ( 35 ): …

2.4.1.6. Prześwit (określony w załączniku II sekcja A pkt 4.5)

2.4.1.6.1. Pomiędzy osiami:…

2.4.1.6.2. Pod osią(-ami) przednią(-nimi): …

2.4.1.6.3. Pod osią(-ami) tylną(-nymi): …

2.4.1.7. Kąt rampowy ( 36 ): … stopni.

2.4.1.8. Zakres współrzędnych dopuszczalnych położeń środka ciężkości nadwozia i/lub elementów wyposażenia i/lub ładunku: …

2.4.2. W przypadku podwozia z zabudową

2.4.2.1. Długość (36) : …

2.4.2.1.1. Długość przestrzeni ładunkowej: …

2.4.2.1.2. W przypadku przyczep maksymalna dopuszczalna długość dyszla (36) : …

2.4.2.2. Szerokość (36) : …

2.4.2.2.1. Grubość ścian (w przypadku pojazdów przystosowanych do przewozu towarów o określonej temperaturze): …

2.4.2.3. Wysokość (w stanie gotowym do jazdy) (36)  (w przypadku zawieszenia o regulowanej wysokości wskazać normalne położenie podczas jazdy): …

2.4.2.4. Zwis przedni (36) : …

2.4.2.4.1. Kąt natarcia (36) : … stopni.

2.4.2.5. Zwis tylny (36) : …

2.4.2.5.1. Kąt zejścia (36) : … stopni.

2.4.2.5.2. Minimalny i maksymalny zwis sprzęgu (36) :…

2.4.2.6. Prześwit (określony w załączniku II sekcja A pkt 4.5)

2.4.2.6.1. Pomiędzy osiami:…

2.4.2.6.2. Pod osią(-ami) przednią(-nimi):…

2.4.2.6.3. Pod osią(-ami) tylną(-nymi):…

2.4.2.7. Kąt rampowy (36) : … stopni.

2.4.2.8. Zakres współrzędnych dopuszczalnych położeń środka ciężkości nadwozia i/lub elementów wyposażenia i/lub ładunku: …

2.4.2.9. Położenie środka ciężkości pojazdu (M2 i M3) w kierunku podłużnym, poprzecznym oraz na wysokości przy maksymalnej masie całkowitej pojazdu:…

2.4.3. Dla zabudowy homologowanej bez podwozia (pojazdy M2 i M3)

2.4.3.1. Długość (36) :…

2.4.3.2. Szerokość (36) :…

2.4.3.3. Wysokość (pojazd gotowy do jazdy) (36)  dla przewidywanego podwozia (w przypadku zawieszenia o regulowanej wysokości podać dla normalnej pozycji jazdy):…

▼M15

2.5.  Minimalna masa na oś kierowaną (osie kierowane) w przypadku pojazdów niekompletnych:

2.6.    Masa pojazdu gotowego do jazdy ( 37 )

a) minimum i maksimum dla każdego wariantu: …

b) masa każdej wersji (należy dostarczyć zestawienie): …

2.6.1. Rozkład tej masy na osie i, w przypadku naczepy, przyczepy z osią centralną lub przyczepy ze sztywnym dyszlem, masa w punkcie sprzęgu: …

a) minimum i maksimum dla każdego wariantu: …

b) masa każdej wersji (należy dostarczyć zestawienie): …

▼M15

2.6.2. Masa wyposażenia dodatkowego (zob. definicja nr 5 w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1230/2012 ( 38 ) …

▼M1

2.7.  Minimalna masa skompletowanego pojazdu podana przez producenta w przypadku pojazdu niekompletnego:…

2.7.1. Rozkład tej masy na poszczególne osie i, w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną, obciążenie w punkcie sprzęgu:…

2.8.  Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita, podana przez producenta ( 39 ) ( 40 ):…

2.8.1. Rozkład tej masy na poszczególne osie i, w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną, obciążenie w punkcie sprzęgu (40) :…

2.9.  Technicznie dopuszczalne maksymalne obciążenie na każdą oś:

▼M15

2.10.  Technicznie dopuszczalna masa na każdą grupę osi:

2.11.  Technicznie dopuszczalna maksymalna masa ciągnięta przez pojazd ciągnący

w przypadku:

▼M1

2.11.1. Przyczepy z wózkiem skrętnym:…

2.11.2. Naczepy:…

2.11.3. Przyczepy z osią centralną:…

2.11.3.1. Maksymalny stosunek zwisu sprzęgu ( 41 ) do rozstawu osi:…

2.11.3.2. Maksymalna wartość siły pionowej V: …… kN.

▼M15

2.11.4. przyczepy ze sztywnym dyszlem: …

2.11.5. Technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita zespołu pojazdów (41) : …

▼M1

2.11.6. Maksymalna masa przyczepy bez hamulca:…

▼M15

2.12.    Technicznie dopuszczalna maksymalna masa w punkcie sprzęgu:

2.12.1. pojazdu ciągnącego: …

2.12.2. naczepy, przyczepy z osią centralną lub przyczepy ze sztywnym dyszlem: …

▼M1

2.12.3. Maksymalna masa urządzenia sprzęgającego (jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażany przez producenta):…

2.13.  Tylne wychylenie (pkt 7.6.2 i 7.6.3 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE):…

2.14.  Stosunek mocy silnika do maksymalnej masy całkowitej pojazdu: … kW/kg.

2.14.1. Stosunek mocy silnika do maksymalnej masy całkowitej zespołu pojazdów (pkt 7.10 załącznika I do dyrektywy 97/27/WE): …… kW/kg.

2.15.  Zdolność ruszania pod wzniesienie (przez pojedynczy pojazd) ( 42 ): …… %.

▼M15

2.16.    Maksymalne dopuszczalne masy do celów rejestracyjnych i eksploatacyjnych (fakultatywne)

2.16.1. Maksymalna dopuszczalna masa całkowita do celów rejestracyjnych i eksploatacyjnych: …

2.16.2. Maksymalna dopuszczalna masa do celów rejestracyjnych i eksploatacyjnych na każdą oś oraz, w przypadku naczepy lub przyczepy z osią centralną, podane przez producenta obciążenie w punkcie sprzęgu, o ile jest mniejsze niż technicznie dopuszczalna maksymalna masa w punkcie sprzęgu: …

2.16.3. Maksymalna dopuszczalna masa do celów rejestracyjnych i eksploatacyjnych na każdą grupę osi: …

2.16.4. Maksymalna dopuszczalna masa ciągnięta do celów rejestracyjnych i eksploatacyjnych: …

2.16.5. Maksymalna dopuszczalna masa zespołu pojazdów do celów rejestracyjnych i eksploatacyjnych …

▼M16

2.17.

Pojazd przedstawiony do wielostopniowej homologacji typu (tylko w przypadku niekompletnych lub skompletowanych pojazdów kategorii N1 wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 715/2007): tak/nie (42) 

2.17.1.

Masa pojazdu podstawowego gotowego do jazdy: …kg

2.17.2.

Dodana masa standardowa, obliczona zgodnie z pkt 5 załącznika XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008. …kg

▼M1

3.   SILNIK ( 43 )

3.1.   Producent silnika:

3.1.1. Kod fabryczny silnika (oznaczony na silniku lub identyfikowalny w inny sposób): …

3.1.2. Numer homologacji (w stosownych przypadkach) wraz z oznaczeniem identyfikacji paliwa: …

(dotyczy jedynie pojazdów ciężkich)

3.2.   Silnik spalania wewnętrznego

3.2.1.   Dokładny opis silnika

3.2.1.1. Zasada działania silnika: z zapłonem iskrowym/samoczynnym (43) 

Cykl: czterosuwowy/dwusuwowy/o tłoku obrotowym (43) 

3.2.1.2. Liczba i układ cylindrów:…

3.2.1.2.1. Średnica cylindra ( 44 ): …… mm

3.2.1.2.2. Skok (44) : …… mm

3.2.1.2.3. Kolejność zapłonu:…

3.2.1.3. Pojemność skokowa silnika ( 45 ): …… cm3

3.2.1.4. Stopień sprężania ( 46 ):…

3.2.1.5. Rysunki komory spalania, denka tłoka i, w przypadku silnika z zapłonem iskrowym, pierścieni tłokowych:…

3.2.1.6. Prędkość obrotowa silnika na biegu jałowym (46) : …… min-1

3.2.1.6.1. Podwyższona prędkość obrotowa biegu jałowego (46) : …… min-1

3.2.1.7. Objętościowa zawartość tlenku węgla w spalinach przy prędkości obrotowej biegu jałowego podana przez producenta (46) : …… % (tylko w przypadku silnika z zapłonem iskrowym)

3.2.1.8. Maksymalna moc netto silnika ( 47 ): …… kW przy ……. min-1 (wartość podana przez producenta)

3.2.1.9. Maksymalna prędkość obrotowa silnika wg producenta: … min-1

3.2.1.10. Maksymalny moment obrotowy netto silnika (47) : … Nm przy … min-1 (wartość podana przez producenta)

▼M11

3.2.1.11. (Tylko Euro VI) Odniesienia producenta do pakietu dokumentacji wymaganego na mocy art. 5, 7 i 9 rozporządzenia (UE) nr 582/2011, umożliwiające organowi udzielającemu homologacji ocenę strategii kontroli emisji oraz systemów znajdujących się w silniku w celu zapewnienia prawidłowego działania środków kontroli NOx

▼M1

3.2.2.   Paliwo

3.2.2.1. Pojazdy lekkie: olej napędowy/benzyna/LPG/NG lub biometan/etanol (E 85)/bioolej napędowy/wodór (47)  ( 48 )

▼M11

3.2.2.2. Pojazdy ciężkie: olej napędowy/benzyna/LPG/NG-H/NG-L/NG-HL/etanol (ED95)/etanol (E85) (48)  (48) 

▼M11

3.2.2.2.1. (Tylko Euro VI) Paliwa odpowiednie do napędzania silnika, deklarowane przez producenta zgodnie z pkt 1.1.2 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 582/2011 (stosownie do przypadku)

▼M1

3.2.2.3. Wlew paliwa: specjalna zwężka/naklejka (48) 

3.2.2.4. Typ zasilania: jednopaliwowe, dwupaliwowe, z systemem flex fuel (48) 

3.2.2.5. Maksymalna ilość biopaliwa dopuszczalna w paliwie (wartość podana przez producenta): …… % obj.

3.2.3.   Zbiornik(-i) paliwa

3.2.3.1. Zbiornik(-i) podstawowy(-we)

3.2.3.1.1. Liczba i pojemność każdego zbiornika:…

3.2.3.1.1.1. Materiał:…

3.2.3.1.2. Rysunki i opis techniczny zbiornika(-ków) z pełnym oprzyrządowaniem i układem mocowania:…

3.2.3.1.3. Rysunek przedstawiający umiejscowienie zbiornika(-ków) w pojeździe:…

3.2.3.2. Zbiornik(-i) rezerwowy(-we)

3.2.3.2.1. Liczba i pojemność każdego zbiornika:…

3.2.3.2.1.1. Materiał:…

3.2.3.2.2. Rysunki i opis techniczny zbiornika(-ków) z pełnym oprzyrządowaniem i układem mocowania:…

3.2.3.2.3. Rysunek przedstawiający umiejscowienie zbiornika(-ków) w pojeździe:…

3.2.4.   Rodzaj zasilania paliwem

3.2.4.1. Gaźnikowe: tak/nie (48) 

3.2.4.2. Wtrysk paliwa (jedynie zapłon samoczynny): tak/nie (48) 

3.2.4.2.1. Opis działania:…

3.2.4.2.2. Zasada działania silnika: wtrysk bezpośredni/komora wstępna/komora wirowa (48) 

3.2.4.2.3. Pompa wtryskowa

3.2.4.2.3.1. Marka(-i): …

3.2.4.2.3.2. Typ(-y): …

3.2.4.2.3.3. Maksymalna dawka paliwa (48)  (48) : … mm3/suw lub cykl przy prędkości silnika … min-1 albo, alternatywnie, wykres charakterystyki:…

(Jeśli jest stosowane urządzenie sterujące doładowaniem, podać charakterystykę dawkowania paliwa i ciśnienia doładowania w funkcji prędkości obrotowej)

3.2.4.2.3.4. Statyczny kąt wyprzedzenia wtrysku (48) :…

3.2.4.2.3.5. Charakterystyka wyprzedzenia wtrysku (48) :…

3.2.4.2.3.6. Sposób regulacji: na stanowisku/na silniku (48) 

3.2.4.2.4. Regulator obrotów

3.2.4.2.4.1. Typ:…

3.2.4.2.4.2. Punkt odcięcia wtrysku

3.2.4.2.4.2.1. Prędkość, przy której zaczyna się odcięcie wtrysku pod obciążeniem …… min-1

3.2.4.2.4.2.2. Maksymalna prędkość bez obciążenia: …… min-1

3.2.4.2.4.2.3. Prędkość obrotowa biegu jałowego: …… min-1

3.2.4.2.5. Przewody wtryskowe (dotyczy jedynie pojazdów ciężkich)

3.2.4.2.5.1. Długość: …… mm

3.2.4.2.5.2. Średnica wewnętrzna: …… mm

3.2.4.2.5.3. System bezpośredniego wtrysku paliwa common rail, marka i typ:…

3.2.4.2.6. Wtryskiwacz(-e)

3.2.4.2.6.1. Marka(-i):…

3.2.4.2.6.2. Typ(-y):…

3.2.4.2.6.3. Ciśnienie otwarcia (48) : … kPa lub wykres charakterystyki (48) :…

3.2.4.2.7. Układ zimnego rozruchu

3.2.4.2.7.1. Marka(-i):…

3.2.4.2.7.2. Typ(-y):…

3.2.4.2.7.3. Opis:…

3.2.4.2.8. Dodatkowe urządzenie rozruchowe

3.2.4.2.8.1. Marka(-i):…

3.2.4.2.8.2. Typ(-y):…

3.2.4.2.8.3. Opis działania:…

3.2.4.2.9. Wtrysk sterowany elektronicznie: tak/nie (48) 

3.2.4.2.9.1. Marka(-i):…

3.2.4.2.9.2. Typ(-y):

3.2.4.2.9.3 Opis układu (w przypadku układów innych niż o działaniu ciągłym podać dane równoważne):…

3.2.4.2.9.3.1. Marka i typ układu sterującego:…

3.2.4.2.9.3.2. Marka i typ regulatora paliwa:…

3.2.4.2.9.3.3. Marka i typ przepływomierza powietrza:…

3.2.4.2.9.3.4. Marka i typ rozdzielacza paliwa:…

3.2.4.2.9.3.5. Marka i typ obudowy przepustnicy:…

3.2.4.2.9.3.6. Marka i typ czujnika temperatury wody:…

3.2.4.2.9.3.7. Marka i typ czujnika temperatury powietrza:…

3.2.4.2.9.3.8. Marka i typ czujnika ciśnienia powietrza:…

3.2.4.2.9.3.9. Liczba(y) kalibracji oprogramowania:…

3.2.4.3. Wtrysk paliwa (jedynie silniki o zapłonie iskrowym): tak/nie (48) 

3.2.4.3.1. Zasada działania: wtrysk do kolektora dolotowego (jedno/wielopunktowy (48) /wtrysk bezpośredni/inne (wymienić):…

3.2.4.3.2. Marka(-i):…

3.2.4.3.3. Typ(-y):…

3.2.4.3.4. Opis układu (w przypadku układów innych niż o działaniu ciągłym podać dane równoważne):…

3.2.4.3.4.1. Marka i typ układu sterującego (ECU):…

3.2.4.3.4.2. Marka i typ regulatora paliwa:…

3.2.4.3.4.3. Marka i typ przepływomierza powietrza:…

3.2.4.3.4.4. Marka i typ rozdzielacza paliwa:…

3.2.4.3.4.5. Marka i typ regulatora ciśnienia:…

3.2.4.3.4.6. Marka i typ mikroprzełącznika:…

3.2.4.3.4.7. Marka i typ regulacji biegu jałowego:…

3.2.4.3.4.8. Marka i typ obudowy przepustnicy:…

3.2.4.3.4.9. Marka i typ czujnika temperatury wody:…

3.2.4.3.4.10. Marka i typ czujnika temperatury powietrza:…

3.2.4.3.4.11. Marka i typ czujnika ciśnienia powietrza:…

3.2.4.3.4.12. Liczba(y) kalibracji oprogramowania:…

3.2.4.3.5. Wtryskiwacze: ciśnienie otwarcia (48) : … kPa lub wykres charakterystyki:…

3.2.4.3.5.1. Marka:…

3.2.4.3.5.2. Typ:…

3.2.4.3.6. Kąt wyprzedzenia wtrysku:…

3.2.4.3.7. Układ zimnego rozruchu

3.2.4.3.7.1. Zasada(-y) działania:…

3.2.4.3.7.2. Zakres działania/nastawy (48)  (48) :…

3.2.4.4. Pompa paliwowa

3.2.4.4.1. Ciśnienie (48) : … kPa lub wykres charakterystyki (48) :…

3.2.5.   Osprzęt elektryczny

3.2.5.1. Napięcie znamionowe: …… V, plus/minus połączony z masą (48) 

3.2.5.2. Prądnica

3.2.5.2.1. Typ:…

3.2.5.2.2. Moc znamionowa: …… VA

3.2.6.   System zapłonu (tylko silniki z zapłonem iskrowym)

3.2.6.1. Marka(-i):…

3.2.6.2. Typ(-y):…

3.2.6.3. Zasada działania:…

3.2.6.4. Krzywa wyprzedzenia zapłonu lub mapa (48) :…

3.2.6.5. Statyczny kąt wyprzedzenia zapłonu (48) : …… stopni przed GMP

3.2.6.6. Świece zapłonowe

3.2.6.6.1. Marka:…

3.2.6.6.2. Typ:…

3.2.6.6.3. Odstęp elektrod: …… mm

3.2.6.7. Cewka(-i) zapłonowa(-e)

3.2.6.7.1. Marka:…

3.2.6.7.2. Typ:…

3.2.7.   Układ chłodzenia: ciecz/powietrze (48) 

3.2.7.1. Znamionowe nastawy urządzenia sterowania temperaturą silnika:…

3.2.7.2. Chłodzenie cieczą

3.2.7.2.1. Rodzaj cieczy:…

3.2.7.2.2. Pompa(-py) wymuszająca(-ce): tak/nie (48) 

3.2.7.2.3. Właściwości: ………. lub

3.2.7.2.3.1. Marka(-i):…

3.2.7.2.3.2. Typ(-y):…

3.2.7.2.4. Przełożenie(-nia):…

3.2.7.2.5. Opis wentylatora i jego napędu:…

3.2.7.3. Chłodzenie powietrzem

3.2.7.3.1. Wentylator: tak/nie (48) 

3.2.7.3.2. Właściwości: ………. lub

3.2.7.3.2.1. Marka(-i):…

3.2.7.3.2.2. Typ(-y):…

3.2.7.3.3. Przełożenie(-nia):…

3.2.8.   Układ dolotowy

3.2.8.1. Doładowanie: tak/nie (48) 

3.2.8.1.1. Marka(-i):…

3.2.8.1.2. Typ(-y):…

3.2.8.1.3. Opis układu doładowania (np. maksymalne ciśnienie doładowania: …… kPa, zawór upustowy, o ile występuje):…

3.2.8.2. Chłodnica powietrza doładowanego: tak/nie (48) 

3.2.8.2.1. Typ: powietrze-powietrze/powietrze-woda (48) 

3.2.8.3. Podciśnienie w układzie dolotowym przy znamionowej prędkości obrotowej i pełnym obciążeniu silnika (dotyczy jedynie silników z zapłonem samoczynnym)

3.2.8.3.1. dopuszczalne minimum …… kPa

3.2.8.3.2. dopuszczalne maksimum: …… kPa

▼M11

3.2.8.3.3. (Tylko Euro VI) Rzeczywiste podciśnienie w układzie dolotowym przy znamionowej prędkości obrotowej silnika i przy pełnym obciążeniu pojazdu: kPa

▼M1

3.2.8.4. Opis i rysunki układu dolotowego i jego osprzętu (komory wyrównawczej, urządzeń podgrzewających, dodatkowych wlotów powietrza itp.):…

3.2.8.4.1. Opis kolektora dolotowego (z włączeniem rysunków i/lub fotografii):…

3.2.8.4.2. Rysunki filtra powietrza: … lub

3.2.8.4.2.1. Marka(-i):…

3.2.8.4.2.2. Typ(-y):…

3.2.8.4.3. Rysunki tłumika ssania: … lub

3.2.8.4.3.1. Marka(-i):…

3.2.8.4.3.2. Typ(-y):…

3.2.9.   Układ wydechowy

3.2.9.1. Opis i/lub rysunek kolektora wydechowego:…

3.2.9.2. Opis i/lub rysunek układu wydechowego:…

▼M11

3.2.9.2.1. (Tylko Euro VI) Opis lub rysunek elementów układu wydechowego niestanowiących części układu silnika

▼M1

3.2.9.3. Maksymalne dopuszczalne przeciwciśnienie wydechu przy znamionowej prędkości obrotowej i pełnym obciążeniu silnika (dotyczy jedynie silników z zapłonem samoczynnym): …… kPa

▼M11

3.2.9.3.1. (Tylko Euro VI) Rzeczywiste przeciwciśnienie wydechu przy znamionowej prędkości obrotowej i pełnym obciążeniu pojazdu (dotyczy jedynie silników z zapłonem samoczynnym): … kPa

▼M1

3.2.9.4. Typ, oznaczenie tłumika(-ów) wydechu:…

W przypadkach, gdy ma to znaczenie ze względu na hałas zewnętrzny, środki ograniczenia emisji hałasu znajdujące się w komorze silnika oraz w silniku:…

3.2.9.5. Umiejscowienie wylotu układu wydechowego:…

3.2.9.6. Tłumik wydechu zawierający materiały włókniste:…

3.2.9.7. Objętość układu wydechowego: …… dm3

▼M11

3.2.9.7.1. (Tylko Euro VI) Dopuszczalna pojemność układu wydechowego: … dm3

▼M1

3.2.10.  Minimalne powierzchnie przekroju poprzecznego okien dolotowych i wylotowych: …

3.2.11.   Czas rozrządu lub równoważne dane

3.2.11.1. Maksymalne wzniosy zaworów, kąty otwarcia i zamknięcia lub szczegóły dotyczące alternatywnych układów rozrządu, w odniesieniu do martwych punktów. Dla zmiennych systemów rozrządu, minimalny i maksymalny czas rozrządu:…

3.2.11.2. Dane regulacyjne lub kontrolne (48) :…

3.2.12.   Środki ograniczające zanieczyszczenie powietrza

3.2.12.1. Układ recyrkulacji gazów ze skrzyni korbowej (opis i rysunki):…

▼M11

3.2.12.1.1. (Tylko Euro VI) Układ recyrkulacji gazów ze skrzyni korbowej: tak/nie (2)

Jeśli tak, opis i rysunki:

Jeśli nie, wymagana zgodność z załącznikiem V do rozporządzenia (UE) nr 582/2011

▼M1

3.2.12.2. Dodatkowe urządzenia ograniczające emisję (jeżeli występują i jeżeli nie są ujęte w innym punkcie)

3.2.12.2.1. Reaktor katalityczny: tak/nie (48) 

3.2.12.2.1.1. Liczba reaktorów katalitycznych i ich elementy (podaj informację poniżej dla każdej oddzielnej jednostki):…

3.2.12.2.1.2. Wymiary, kształt i pojemność reaktora(-ów) katalitycznego(-nych):…

3.2.12.2.1.3. Zasada działania reaktora katalitycznego:…

3.2.12.2.1.4. Całkowita zawartość metali szlachetnych:…

3.2.12.2.1.5. Zawartość względna:…

3.2.12.2.1.6. Nośnik (budowa i materiał):…

3.2.12.2.1.7. Gęstość kanałów:…

3.2.12.2.1.8. Typ obudowy reaktora(-ów) katalitycznego(-nych): …

3.2.12.2.1.9. Umiejscowienie reaktora(-ów) katalitycznego(-nych) (miejsce i odległość odniesienia w linii układu wydechowego):…

3.2.12.2.1.10. Osłona termiczna: tak/nie (48) 

3.2.12.2.1.11. Układ/metody regeneracji układu oczyszczania gazów wydechowych, opis:…

3.2.12.2.1.11.1. Liczba cykli operacyjnych typu I (lub równoważnych cykli badawczych na hamowni silników) pomiędzy dwoma cyklami, podczas których występują fazy regeneracji w warunkach równoważnych badaniu typu I (odległość „D” na rys. 1 w załączniku 13 do regulaminu EKG ONZ nr 83):…

3.2.12.2.1.11.2. Opis metod zastosowanych do określenia liczby cykli pomiędzy dwoma cyklami, podczas których występuje faza regeneracji:…

3.2.12.2.1.11.3. Parametry służące określeniu poziomu obciążenia wymaganego przed wystąpieniem regeneracji (tj. temperatura, ciśnienie itd.):…

3.2.12.2.1.11.4. Opis metod stosowanych do obciążenia układu w procedurze badania opisanej w ust. 3.1 załącznika 13 do regulaminu nr 83 EKG ONZ):…

3.2.12.2.1.11.5. Normalny operacyjny zakres temperatury: ……… K

3.2.12.2.1.11.6. Reagenty eksploatacyjne: tak/nie (48) 

3.2.12.2.1.11.7. Typ i stężenie reagenta potrzebnego do reakcji katalitycznej:…

3.2.12.2.1.11.8. Normalny operacyjny zakres temperatury reagenta: ……… K

3.2.12.2.1.11.9. Norma międzynarodowa:…

3.2.12.2.1.11.10. Częstotliwość uzupełniania reagenta: ciągłe/konserwacja (48) 

3.2.12.2.1.12. Marka reaktora katalitycznego:…

3.2.12.2.1.13. Numer identyfikacyjny części:…

3.2.12.2.2. Czujnik zawartości tlenu: tak/nie (48) 

3.2.12.2.2.1. Marka:…

3.2.12.2.2.2. Umiejscowienie:…

3.2.12.2.2.3. Zakres pomiaru:…

3.2.12.2.2.4. Typ:…

3.2.12.2.2.5. Numer identyfikacyjny części:…

3.2.12.2.3. Wtrysk powietrza: tak/nie (48) 

3.2.12.2.3.1. Typ (drgania powietrza, pompa powietrza itp.):…

3.2.12.2.4. Recyrkulacja spalin (EGR): tak/nie (48) 

3.2.12.2.4.1. Właściwości (marka, typ, przepływ itp.):…

3.2.12.2.4.2. Układ chłodzony wodą: tak/nie (48) 

3.2.12.2.5. Układ kontroli emisji par paliwa: tak/nie (48) 

3.2.12.2.5.1. Szczegółowy opis urządzeń i ich stanu regulacji:…

3.2.12.2.5.2. Rysunek układu kontroli emisji par paliwa:…

3.2.12.2.5.3. Rysunek zbiornika z węglem aktywowanym…

3.2.12.2.5.4. Masa suchego węgla aktywowanego: …… g

3.2.12.2.5.5. Schematyczny rysunek zbiornika paliwa, ze wskazaniem pojemności i materiału:…

3.2.12.2.5.6. Rysunek osłony termicznej pomiędzy zbiornikiem paliwa a układem wydechowym:…

3.2.12.2.6. Pochłaniacz cząstek stałych: tak/nie (48) 

3.2.12.2.6.1. Wymiary, kształt i pojemność pochłaniacza cząstek stałych:…

3.2.12.2.6.2. Konstrukcja pochłaniacza cząstek stałych:…

3.2.12.2.6.3. Umiejscowienie (odległość odniesienia względem układu wydechowego):…

3.2.12.2.6.4. Metoda lub system regeneracji, opis lub rysunek:…

3.2.12.2.6.4.1. Liczba cykli operacyjnych typu I (lub równoważnych cykli badawczych na hamowni silników) pomiędzy dwoma cyklami, podczas których występują fazy regeneracji w warunkach równoważnych badaniu typu I (odległość „D” na rys. 1 w załączniku 13 do regulaminu EKG ONZ nr 83):…

3.2.12.2.6.4.2. Opis metod zastosowanych do określenia liczby cykli pomiędzy dwoma cyklami, podczas których występuje faza regeneracji:…

3.2.12.2.6.4.3. Parametry służące określeniu poziomu obciążenia wymaganego przed wystąpieniem regeneracji (tj. temperatura, ciśnienie itd.):…

3.2.12.2.6.4.4 Opis metod stosowanych do obciążenia układu w procedurze badania opisanej w ust. 3.1 załącznika 13 do regulaminu nr 83 EKG ONZ):…

3.2.12.2.6.5. Marka pochłaniacza cząstek stałych:…

3.2.12.2.6.6. Numer identyfikacyjny części:…

3.2.12.2.6.7. Normalny zakres temperatury … (K) i ciśnienia pracy … (Kpa)

(dotyczy tylko pojazdów ciężkich)

3.2.12.2.6.8. W przypadku okresowej regeneracji (dotyczy tylko pojazdów ciężkich)

3.2.12.2.6.8.1. Liczba cykli badania ETC (Europejski test niestacjonarny) pomiędzy 2 regeneracjami (n1):… ►M11   (nie dotyczy Euro VI) ◄

▼M11

3.2.12.2.6.8.1.1. (Tylko Euro VI) Liczba cykli badań WHTC bez regeneracji (n):

▼M1

3.2.12.2.6.8.2. Liczba cykli badania ETC (Europejski test niestacjonarny) podczas regeneracji (n2):… ►M11   (nie dotyczy Euro VI) ◄

▼M11

3.2.12.2.6.8.2.1. (Tylko Euro VI) Liczba cykli badań WHTC z regeneracją (nR):

3.2.12.2.6.9. Pozostałe układy: tak/nie (1)

3.2.12.2.6.9.1. Opis i działanie

▼M1

3.2.12.2.7. Pokładowy system diagnostyczny (OBD): tak/nie (48) :…

▼M11

3.2.12.2.7.0.1. (Tylko Euro VI) Liczba rodzin silników OBD w rodzinie silników

3.2.12.2.7.0.2. Wykaz rodzin silników OBD (jeśli ma zastosowanie)

3.2.12.2.7.0.3. Liczba rodzin silników OBD, do których należy silnik macierzysty/członek rodziny silników:

3.2.12.2.7.0.4. Odniesienia producenta do dokumentacji OBD wymaganej na mocy art. 5 ust. 4 lit. c) i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 582/2011 i określonej w załączniku X do wspomnianego rozporządzenia do celów homologacji systemu OBD

3.2.12.2.7.0.5. W stosownych przypadkach odniesienie producenta do dokumentacji dotyczącej instalacji w pojeździe silnika wyposażonego w system OBD

3.2.12.2.7.0.6. W stosownych przypadkach odniesienie producenta do pakietu dokumentacji dotyczącej instalacji w pojeździe systemu OBD homologowanego silnika

3.2.12.2.7.0.7. Opis w formie pisemnej lub rysunek wskaźnika MI (6)

3.2.12.2.7.0.8. Opis w formie pisemnej lub rysunek interfejsu komunikacji zewnętrznej systemu OBD (6)

▼M1

3.2.12.2.7.1. Opis w formie pisemnej i/lub rysunek wskaźnika nieprawidłowego działania:…

3.2.12.2.7.2. Wykaz i rola wszystkich części i podzespołów monitorowanych przez pokładowy system diagnostyczny:…

3.2.12.2.7.3. Opis w formie pisemnej (ogólne zasady działania) dla:

3.2.12.2.7.3.1 Silników z zapłonem iskrowym

3.2.12.2.7.3.1.1. Monitorowanie katalizatora:…

3.2.12.2.7.3.1.2. Wykrywanie przerw zapłonu:…

3.2.12.2.7.3.1.3. Monitorowanie czujnika tlenu:…

3.2.12.2.7.3.1.4. Pozostałych podzespołów monitorowanych przez pokładowy system diagnostyczny: …

3.2.12.2.7.3.2. Silników wysokoprężnych: …

3.2.12.2.7.3.2.1. Monitorowanie katalizatora: …

3.2.12.2.7.3.2.2. Monitorowanie pochłaniacza cząstek stałych: …

3.2.12.2.7.3.2.3. Monitorowanie elektroniczne układu paliwowego: …

3.2.12.2.7.3.2.4. Monitorowanie układu deNOx: …

3.2.12.2.7.3.2.5 Pozostałych podzespołów monitorowanych przez pokładowy system diagnostyczny:…

3.2.12.2.7.4. Kryteria aktywowania wskaźników nieprawidłowego działania (ustalona liczba cykli jazdy lub metoda statystyczna): …

3.2.12.2.7.5. Wykaz wszystkich wykorzystywanych kodów wyjściowych systemu OBD i stosowany format (z wyjaśnieniem każdego z nich):…

3.2.12.2.7.6. Producent pojazdu dostarcza następujących dodatkowych informacji dla celów umożliwienia produkcji części zamiennych lub serwisowych kompatybilnych z pokładowym systemem diagnostycznym lub narzędzi diagnostycznych oraz wyposażenia badawczego.

3.2.12.2.7.6.1. Opis typu i liczby cykli kondycjonowania zastosowanych do pierwotnej homologacji pojazdu.

3.2.12.2.7.6.2. Opis typu cyklu prezentującego system OBD, wykorzystywanego przy pierwotnej homologacji typu pojazdu dla podzespołu monitorowanego przez system OBD.

3.2.12.7.6.3. Kompleksowy dokument opisujący wszystkie obsługiwane podzespoły wraz ze strategią wykrywania usterek i aktywacji wskaźników nieprawidłowego działania (ustalona liczba cykli jazdy lub metoda statystyczna), włączając wykaz odpowiednich odczytanych parametrów wtórnych dla każdego podzespołu monitorowanego przez system OBD. Wykaz wszystkich kodów wyjściowych pokładowego systemu OBD i stosowanych formatów (z wyjaśnieniem każdego z nich) w odniesieniu do pojedynczych podzespołów zespołu napędowego związanych z emisją, a także pojedynczych podzespołów niezwiązanych z emisją, jeżeli monitorowanie tych podzespołów służy do wyboru aktywacji wskaźników nieprawidłowego działania, w szczególności należy wyczerpująco wyjaśnić dane z serwisu USD05 badanie ID USD21 do FF oraz dane z serwisu USD06.

W przypadku typów pojazdów, które wykorzystują łącze komunikacyjne zgodnie z ISO 15765-4 „Pojazdy drogowe, diagnostyka w lokalnej sieci sterującej (CAN) – część 4: wymagania dla systemów związanych z emisją zanieczyszczeń”, należy dostarczyć wyczerpujące wyjaśnienie danych z serwisu USD06 badanie ID USD00 do FF, dla każdego monitora systemu OBD wspomaganego identyfikatorem (ID).

3.2.12.2.7.6.4. Informacje te można podać w formie następującej tabeli:

3.2.12.2.7.6.4.1. Pojazdy lekkie



Podzespół

Kod usterki

Strategia monitorowania

Kryteria wykrywania usterki

Kryteria aktywacji wskaźników nieprawidłowego działania

Parametry wtórne

Kondycjonowanie

Badanie demonstracyjne

Katalizator

P0420

Czujnik tlenu 1 i 2-sygnałowy

Różnica pomiędzy czujnikiem 1 a 2-sygnałowym

Trzeci cykl

Prędkość obrotowa silnika, obciążenie silnika tryb A/F, temperatura katalizatora

Dwa cykle typu I

Typ I

3.2.12.2.7.6.4.2.  Pojazdy ciężkie



Podzespół

Kod usterki

Strategia monitorowania

Kryteria wykrywania usterki

Kryteria aktywacji wskaźników nieprawidłowego działania

Parametry wtórne

Kondycjonowanie

Badanie demonstracyjne

Katalizator SCR

Pxxx

Czujnik NOx 1 i 2-sygnałowy

Różnica pomiędzy czujnikiem 1 a 2-sygnałowym

Trzeci cykl

Prędkość obrotowa silnika, obciążenie silnika, temperatura katalizatora, aktywność reagenta

Trzy cykle badania OBD (3 krótkie cykle ESC)

Cykl badania OBD (krótki cykl ESC)

▼M11

3.2.12.2.7.6.5. (Tylko Euro VI) Standardowy protokół komunikacji OBD: (4)

3.2.12.2.7.7. (Tylko Euro VI) Odniesienie producenta do informacji dotyczących OBD wymaganych na mocy art. 5 ust. 4 lit. d) i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 582/2011 do celów zgodności z przepisami w sprawie dostępu do systemu OBD pojazdu oraz informacji dotyczących naprawy i obsługi technicznej pojazdu, lub

3.2.12.2.7.7.1. Ewentualnie zamiast odniesienia producenta, o którym mowa w pkt 3.2.12.2.7.7., odniesienie do uzupełnienia do dodatku informacyjnego określonego w dodatku 4 do załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 582/2011, zawierającego następującą tabelę, po wypełnieniu zgodnie z podanym przykładem:

część – kod usterki – strategia monitorowania – kryteria wykrywania usterki – kryteria aktywacji MI – parametry wtórne – wstępne przygotowanie – badanie demonstracyjne

katalizator – P0420 – czujnik tlenu 1- i 2- sygnałowy – różnica miedzy czujnikiem 1- a czujnikiem 2- sygnałowym – trzeci cykl – prędkość obrotowa silnika, obciążenie silnika, tryb A/F, temperatura katalizatora – dwa cykle typu 1 – typ 1

▼M1

3.2.12.2.8. Pozostałe układy (opis i działanie):…

▼M11

3.2.12.2.8.1. (Tylko Euro VI) Układy zapewniające właściwe działanie środków kontroli NOx

3.2.12.2.8.2. (Tylko Euro VI) Silnik z trwale dezaktywowanym systemem wymuszającym, przeznaczony do użycia przez służby ratownicze lub w pojazdach wskazanych w art. 2 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy: tak/nie

3.2.12.2.8.3. (Tylko Euro VI) Liczba rodzin silników OBD w rodzinie silników rozpatrywanej w związku z zapewnieniem właściwego działania środków kontroli NOx

3.2.12.2.8.4. (Tylko Euro VI) Wykaz rodzin silników OBD (jeśli ma zastosowanie)

3.2.12.2.8.5. (Tylko Euro VI) Liczba rodzin silników OBD, do których należy silnik macierzysty/członek rodziny silników

3.2.12.2.8.6. (Tylko Euro VI) Najniższe stężenie aktywnego składnika obecnego w reagencie nieaktywujące systemu ostrzegania (CDmin): % (obj.)

3.2.12.2.8.7. (Tylko Euro VI) W stosownym przypadku odniesienie producenta do dokumentacji dotyczącej instalacji w pojeździe systemów zapewniających właściwe działanie środków kontroli NOx

3.2.12.2.8.8. Znajdujące się w pojeździe części systemów zapewniających właściwe działanie środków kontroli NOx

3.2.12.2.8.8.1. Aktywacja trybu pełzania:

„wyłączenie po ponownym uruchomieniu”/„wyłączenie po tankowaniu”/„wyłączenie po parkowaniu” (7)

3.2.12.2.8.8.2. W stosownym przypadku odniesienie producenta do pakietu dokumentacji dotyczącej instalacji w pojeździe systemu zapewniającego właściwe działanie środków kontroli NOx homologowanego silnika

3.2.12.2.8.8.3. Opis w formie pisemnej lub rysunek sygnału ostrzegawczego (6)

▼M1

3.2.12.2.9. Ogranicznik momentu obrotowego: tak/nie (48) 

3.2.12.2.9.1. Opis aktywacji ogranicznika momentu obrotowego (dotyczy wyłącznie pojazdów ciężkich)…

3.2.12.2.9.2. Opis ograniczenia krzywej przy pełnym obciążeniu (dotyczy wyłącznie pojazdów ciężkich):…

3.2.13.   Nieprzezroczystość dymu

3.2.13.1. Umiejscowienie oznaczenia współczynnika absorpcji (dotyczy silników z zapłonem samoczynnym):…

3.2.13.2. Moc w sześciu punktach pomiarowych (zob. pkt 2.1 załącznika III do dyrektywy 72/306/EEC z późniejszymi zmianami)

3.2.13.3. Moc silnika mierzona na hamowni/w pojeździe (48) 

3.2.13.3.1. Deklarowane prędkości obrotowe silnika i moce



Punkty pomiarowe

Prędkość obrotowa silnika (min-1)

Moc (kW)

1……

 
 

2……

 
 

3……

 
 

4……

 
 

5……

 
 

6……

 
 

3.2.14.  Szczegółowe dane dotyczące wszelkich urządzeń mających wpływ na zużycie paliwa (jeżeli nie są ujęte w innych pozycjach): …

3.2.15.   Układ zasilania LPG: tak/nie (48) 

3.2.15.1. Numer homologacji typu zgodnie z dyrektywą 70/221/EWG (w przypadku gdy dyrektywa zostanie zmieniona w celu objęcia paliw gazowych) lub numer homologacji zgodnie z regulaminem EKG ONZ nr 67 (Dz.U. L 76 z 6.4.1970, s. 23):…

3.2.15.2. Elektroniczne urządzenie regulacji silnika związane z zasilaniem LPG

3.2.15.2.1. Marka(-i): …

3.2.15.2.2. Typ(-y): …

3.2.15.2.3. Możliwości regulowania w zależności od emisji:…

3.2.15.3. Dalsza dokumentacja

3.2.15.3.1. Opis zabezpieczenia katalizatora przy przechodzeniu z zasilania benzyną na zasilanie LPG lub odwrotnie:…

3.2.15.3.2. Budowa układu (połączenia elektryczne, przewody ciśnieniowe, giętkie przewody kompensacyjne połączeń podciśnieniowych itp.): …

3.2.15.3.3. Rysunek symbolu:…

3.2.16.   Układ zasilania NG: tak/nie (48) 

3.2.16.1. Numer homologacji typu zgodnie z dyrektywą 70/221/EWG (w przypadku gdy dyrektywa zostanie zmieniona w celu objęcia paliw gazowych) lub numer homologacji zgodnie z regulaminem EKG ONZ nr 110 (Dz.U. L 72 z 14.3.2008, s. 113):…

3.2.16.2. Elektroniczne urządzenie regulacji silnika związane z zasilaniem gazem ziemnym

3.2.16.2.1. Marka(-i): …

3.2.16.2.2. Typ(-y): …

3.2.16.2.3. Możliwości regulowania w zależności od emisji:…

3.2.16.3. Dalsza dokumentacja

3.2.16.3.1. Opis zabezpieczenia katalizatora przy przechodzeniu z zasilania benzyną na zasilanie gazem ziemnym lub odwrotnie:…

3.2.16.3.2. Budowa układu (połączenia elektryczne, przewody ciśnieniowe, giętkie przewody kompensacyjne połączeń podciśnieniowych itp.): …

3.2.16.3.3. Rysunek symbolu:…

3.2.17.   Szczegółowe informacje dotyczące silników zasilanych gazem dla pojazdów ciężkich (w przypadku układów o innej konfiguracji podać równoważne informacje)

3.2.17.1. Paliwo: LPG/NG-H/NG-L/NG-HL (48) 

3.2.17.2. Regulator(-y) ciśnienia lub odparowywacz/regulator(-y) ciśnienia (48) 

3.2.17.2.1. Marka(-i): …

3.2.17.2.2. Typ(-y): …

3.2.17.2.3. Liczba etapów redukcji ciśnienia:…

3.2.17.2.4. Ciśnienie na etapie końcowym

minimalne: …… kPa – maksymalne: …… kPa

3.2.17.2.5. Liczba głównych punktów pracy regulatora: …

3.2.17.2.6. Liczba punktów pracy regulatora biegu jałowego:…

3.2.17.2.7. Numer homologacji typu:…

3.2.17.3. Układ zasilania: zespół mieszający/wtryskiwanie gazu/wtryskiwanie płynu/wtrysk bezpośredni (48) 

3.2.17.3.1. Regulacja stężenia mieszanki:…

3.2.17.3.2. Opis układu lub schemat i rysunki:…

3.2.17.3.3. Numer homologacji typu:…

3.2.17.4. Zespół mieszający

3.2.17.4.1. Liczba:…

3.2.17.4.2. Marka(-i): …

3.2.17.4.3. Typ(-y): …

3.2.17.4.4. Umiejscowienie:…

3.2.17.4.5. Możliwości regulowania:…

3.2.17.4.6. Numer homologacji typu:…

3.2.17.5. Wtrysk przez kolektor dolotowy

3.2.17.5.1. Wtrysk: jednopunktowy/wielopunktowy (48) 

3.2.17.5.2. Wtrysk: ciągły/równoczesny/sekwencyjny (48) 

3.2.17.5.3. Urządzenie wtryskowe

3.2.17.5.3.1. Marka(-i): …

3.2.17.5.3.2. Typ(-y): …

3.2.17.5.3.3. Możliwości regulowania: …

3.2.17.5.3.4. Numer homologacji typu: …

3.2.17.5.4. Pompa zasilająca (jeśli stosowana)

3.2.17.5.4.1. Marka(-i): …

3.2.17.5.4.2. Typ(-y): …

3.2.17.5.4.3. Numer homologacji typu: …

3.2.17.5.5. Wtryskiwacz(-e)…

3.2.17.5.5.1. Marka(-i): …

3.2.17.5.5.2. Typ(-y): …

3.2.17.5.5.3. Numer homologacji typu:…

3.2.17.6. Wtrysk bezpośredni

3.2.17.6.1. Pompa wtryskowa/regulator ciśnienia (48) 

3.2.17.6.1.1. Marka(-i): …

3.2.17.6.1.2. Typ(-y): …

3.2.17.6.1.3. Kąt wyprzedzenia wtrysku:…

3.2.17.6.1.4. Numer homologacji typu:…

3.2.17.6.2. Wtryskiwacz(-e)…

3.2.17.6.2.1. Marka(-i): …

3.2.17.6.2.2. Typ(-y): …

3.2.17.6.2.3. Ciśnienie wydechu lub wykres charakterystyki (48) :…

3.2.17.6.2.4. Numer homologacji typu:…

3.2.17.7. Sterownik elektroniczny (ECU)

3.2.17.7.1. Marka(-i): …

3.2.17.7.2. Typ(-y): …

3.2.17.7.3. Możliwości regulowania: …

3.2.17.7.4. Liczba(y) kalibracji oprogramowania: …

3.2.17.8. Specjalne wyposażenie do NG

3.2.17.8.1. Wariant 1 (jedynie w przypadku homologacji silników dla niektórych specjalnych składów paliwa)

▼M11

3.2.17.8.1.0.1. (Tylko Euro VI) Samodostosowanie? Tak/Nie (1)

3.2.17.8.1.0.2. (Tylko Euro VI) Kalibracja dla szczególnego składu gazu: NG-H/NG-L/NG-HL (1)

Przekształcenie dla szczególnego składu gazu: NG-Ht/NG-Lt/NG-HLt (1)

▼M1

3.2.17.8.1.1. Skład paliwa:



metan (CH4):

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

etan (C2H6):

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

propan (C3H8):

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

butan (C4H10):

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

C5/C5+:

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

tlen (O2):

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

gaz obojętny (N2, He itp.):

bazowy: …… % molowy

min. …… % molowy

maks. …… % molowy

3.2.17.8.1.2. Wtryskiwacz(-e)

3.2.17.8.1.2.1. Marka(-i): …

3.2.17.8.1.2.2. Typ(-y): …

3.2.17.8.1.3. Inne (jeśli stosowane):…

3.2.17.8.2. Wariant 2 (jedynie w przypadku homologacji dla niektórych specjalnych składów paliwa)

3.3.   Silnik elektryczny

3.3.1. Typ (uzwojenie, wzbudzanie):…

3.3.1.1. Maksymalna moc godzinowa: …… kW

3.3.1.2. Napięcie robocze: …… V

3.3.2. Akumulator

3.3.2.1. Liczba ogniw:…

3.3.2.2. Masa: …… kg

3.3.2.3. Pojemność: …… Ah (amperogodzin)

3.3.2.4. Umiejscowienie:…

3.4.   Silnik lub zespół silników

3.4.1.  Pojazd hybrydowy z napędem elektrycznym tak/nie (48) 

3.4.2.  Kategoria pojazdu hybrydowego z napędem elektrycznym z doładowaniem ze źródeł zewnętrznych/bez doładowania ze źródeł zewnętrznych (48) 

3.4.3.   Przełącznik trybu działania: z/bez (48) 

3.4.3.1. Tryby wybieralne

3.4.3.1.1. Tylko elektryczny: tak/nie (48) 

3.4.3.1.2. Tylko zużywający paliwo: tak/nie (48) 

3.4.3.1.3. Tryby hybrydowe: tak/nie (48)  (jeżeli tak, podać krótki opis): …

3.4.4.   Opis urządzenia do magazynowania energii: (akumulator, kondensator, koło zamachowe/prądnica)

3.4.4.1. Marka(-i): …

3.4.4.2. Typ(-y): …

3.4.4.3. Numer identyfikacyjny:…

3.4.4.4. Rodzaj ogniwa elektrochemicznego:…

3.4.4.5. Energia: … (dla akumulatora: napięcie i pojemność Ah w 2 h, dla kondensatora: J,…)

3.4.4.6. Ładowarka: pokładowa/zewnętrzna/brak (48) 

3.4.5.   Silnik elektryczny (podać opis osobno dla każdego typu silnika elektrycznego)

3.4.5.1. Marka:…

3.4.5.2. Typ: …

3.4.5.3. Użycie podstawowe: silnik trakcyjny/generator (48) 

3.4.5.3.1. W przypadku stosowania jako silnik trakcyjny: pojedynczy/wielosilnikowy (liczba silników) (48) …

3.4.5.4. Maksymalna moc: …… kW

3.4.5.5. Zasada działania

3.4.5.5.5.1 Prąd stały/prąd przemienny/liczba faz:…

3.4.5.5.2. Oddzielne wzbudzenie/seria/złożone (48) 

3.4.5.5.3. Synchroniczne/asynchroniczne (48) 

3.4.6.   Jednostka sterująca

3.4.6.1. Marka(-i): …

3.4.6.2. Typ(-y): …

3.4.6.3. Numer identyfikacyjny:…

3.4.7.   Regulator mocy

3.4.7.1. Marka:…

3.4.7.2. Typ: …

3.4.7.3. Numer identyfikacyjny:…

3.4.8.  Zasięg pojazdu przy zasilaniu energią elektryczną … km zgodnie z załącznikiem 7 do regulaminu nr 101):

3.4.9.  Zalecenia producenta dotyczące kondycjonowania:

3.5.   Emisja CO2/zużycie paliwa ( 49 )(wartość podana przez producenta)

3.5.1.   Emisja masowa CO2

3.5.1.1. Emisja masowa CO2 (warunki miejskie): ……….. g/km

3.5.1.2. Emisja masowa CO2 (warunki pozamiejskie): ……….. g/km

3.5.1.3. Emisja masowa CO2 (średnia ważona): ……….. g/km

3.5.2.   Zużycie paliwa (podać szczegółowe informacje dla każdego badanego paliwa odniesienia)

3.5.2.1. Zużycie paliwa (warunki miejskie): …… l/100 km/m3/100 km (49) 

3.5.2.2. Zużycie paliwa (warunki pozamiejskie): …… l/100 km/m3/100 km (49) 

3.5.2.3. Zużycie paliwa (średnia ważona): …… l/100 km/m3/100 km (49) 

▼M17

3.5.3.

Pojazd wyposażony w ekoinnowację w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011: tak/nie (1)

3.5.3.1.

Typ/wariant/wersja pojazdu referencyjnego, jak określono w art. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 (jeżeli dotyczy)

3.5.3.2.

Występowanie interakcji pomiędzy różnymi ekoinnowacjami: tak/nie (1)

3.5.3.3.

Dane dotyczące emisji zanieczyszczeń związane ze stosowaniem ekoinnowacji (tabelę powtórzyć dla każdego zbadanego paliwa wzorcowego) ( 50 )



Decyzja zatwierdzająca ekoinnowację ()

Kod ekoinnowacji ()

1.  Emisja CO2 z pojazdu referencyjnego

(g/km)

2.  Emisja CO2 z pojazdu ekoinnowacyjnego

(g/km)

3.  Emisja CO2 z pojazdu referencyjnego w cyklu badań typu 1 ()

4.  Emisja CO2 z pojazdu ekoinnowacyjnego w cyklu badań typu 1

(= 3.5.1.3)

5.  Współczynnik stosowania (UF), tj. czasowy udział stosowania technologii przy normalnych warunkach eksploatacji

Oszczędności emisji CO2

image

xxxx/201x

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Całkowita wartość oszczędności emisji CO2 (g/km) ()

 

(1)   

(w) Ekoinnowacje.

(2)   

(w2) Numer decyzji Komisji zatwierdzającej ekoinnowację.

(3)   

(w3) Przypisany w decyzji Komisji zatwierdzającej ekoinnowację.

(4)   

(w4) Jeśli za zgodą organu udzielającego homologacji zamiast cyklu badań typu 1 stosowana jest metoda modelowania, wartość ta jest wartością uzyskaną w wyniku metody modelowania.

(5)   

(w5) Suma oszczędności emisji CO2 pochodzących z poszczególnych ekoinnowacji.

▼M11

3.5.4.

Emisje CO2 z silników pojazdów ciężkich (tylko Euro VI)

3.5.4.1. Wielkość emisji CO2 w badaniu WHSC: … g/kWh

3.5.4.2. Wielkość emisji CO2 w badaniu WHTC: … g/kWh

3.5.5.

Zużycie paliwa przez silniki pojazdów ciężkich (tylko Euro VI)

3.5.5.1. Zużycie paliwa w badaniu WHSC: … g/kWh

3.5.5.2. Zużycie paliwa w badaniu WHTC: … g/kWh

▼M18

3.5.6.

Pojazd wyposażony w ekoinnowacje w rozumieniu art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 ( 51 ) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 725/2011 ( 52 ): tak/nie (1)

3.5.6.1.

Typ/wariant/wersja pojazdu referencyjnego, jak określono w art. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 (jeżeli dotyczy): …

3.5.6.2.

Występowanie interakcji pomiędzy różnymi ekoinnowacjami: tak/nie (1)

3.5.6.3.

Dane dotyczące emisji zanieczyszczeń związane ze stosowaniem ekoinnowacji (tabelę powtórzyć dla każdego zbadanego paliwa wzorcowego) ( 53 )



Decyzja zatwierdzająca ekoinnowację (w2()

Kod ekoinnowacji (w3()

1.  Emisja CO2 z pojazdu referencyjnego (g/km)

2.  Emisja CO2 z pojazdu ekoinnowacyjnego (g/km)

3.  Emisja CO2 z pojazdu referencyjnego w cyklu badań typu 1 (w4)

 ()

4.  Emisja CO2 z pojazdu ekoinnowacyjnego w cyklu badań typu 1 (= 3.5.1.3)

5.  Współczynnik stosowania (UF), tj. czasowy udział stosowania technologii w normalnych warunkach eksploatacji

Ograniczenia emisji CO2

image

xxxx/201x

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Całkowita wartość ograniczeń emisji CO2 (g/km) (w5()

 

(1)   

(w) Ekoinnowacje.

(2)   

(w2) Numer decyzji Komisji zatwierdzającej ekoinnowację.

(3)   

(w3) Przypisany w decyzji Komisji zatwierdzającej ekoinnowację.

(4)   

(w4) Jeśli za zgodą organu udzielającego homologacji zamiast cyklu badań typu 1 stosowana jest metoda modelowania, wartość ta jest wartością uzyskaną w wyniku metody modelowania.

(5)   

(w5) Suma ograniczeń emisji CO2 pochodzących z poszczególnych ekoinnowacji.

▼M1

3.6.   Temperatury pracy dopuszczalne przez producenta

3.6.1.   Układ chłodzenia

3.6.1.1.    Chłodzenie cieczą:

Maksymalna temperatura przy wylocie cieczy z silnika: …… K

3.6.1.2.    Chłodzenie powietrzem

3.6.1.2.1. Punkt odniesienia:…

3.6.1.2.2. Maksymalna temperatura w punkcie odniesienia: …… K

3.6.2.  Maksymalna temperatura na wlocie do chłodnicy powietrza doładowanego: …… K

3.6.3.  Maksymalna temperatura gazów wydechowych w miejscu rury (rur) wydechowego (-ych) sąsiadujących z kołnierzem(-ami) kolektora wydechowego lub turbosprężarki doładowującej: …… K

3.6.4.   Temperatura paliwa

minimalna: …… K – maksymalna: …… K

Dla silników wysokoprężnych na wlocie do pompy wtryskowej, dla silników zasilanych gazem na ostatnim stopniu regulatora ciśnienia

3.6.5.   Temperatura oleju smarnego

minimalna: …… K – maksymalna: …… K

3.6.6.   Ciśnienie paliwa

Minimalne: …… kPa – maksymalne: …… kPa

Na ostatnim stopniu regulatora ciśnienia, jedynie dla silników zasilanych NG.

3.7.   Wyposażenie napędzane przez silnik

Moc pochłaniana przez urządzenia pomocnicze potrzebne do pracy silnika zgodnie ze specyfikacją i w warunkach pracy określonych w ppkt 5.1.1 załącznika I do dyrektywy 80/1269/EW.



Urządzenie

Moc pochłaniana (kW) przy różnych prędkościach obrotowych silnika

Bieg jałowy

Niska prędkość

Wysoka prędkość

Prędkość A (1)

Prędkość B (1)

PrędkośćC (1)

Prędkość odniesienia (2)

P(a)

 
 
 
 
 
 
 

Urządzenia pomocnicze potrzebne do pracy silnika (należy odjąć od mierzonej mocy silnika) zob. pkt 6.1 załącznika I

 
 
 
 
 
 
 

(1)   Badanie ESC.

(2)   Tylko badanie ETC.

3.8.   Układ smarowania

3.8.1.   Opis układu

3.8.1.1. Umiejscowienie zbiornika oleju:…

3.8.1.2. Układ smarowania (pompa/wtrysk do układu dolotowego/mieszanie z paliwem itp.) (53) 

3.8.2.   Pompa olejowa

3.8.2.1. Marka(-i): …

3.8.2.2. Typ(-y): …

3.8.3.   Mieszanie z paliwem

3.8.3.1. Procentowy stosunek oleju do paliwa: …

3.8.4.   Chłodnica oleju: tak/nie (53) 

3.8.4.1. Rysunek(-i): … lub

3.8.4.1.1. Marka(-i): …

3.8.4.1.2. Typ(-y): …

4.   UKŁAD NAPĘDOWY ( 54 )

4.1.  Rysunek układu napędowego: …

4.2.  Typ (mechaniczny, hydrauliczny, elektryczny itp.): …

4.2.1. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych (jeżeli występują):…

4.3.  Moment bezwładności koła zamachowego silnika:

4.3.1. Dodatkowy moment bezwładności na biegu luzem:…

4.4.   Sprzęgło

4.4.1. Typ:…

4.4.2. Maksymalny przenoszony moment obrotowy:…

4.5.   Skrzynia biegów

4.5.1. Typ (ręczna/automatyczna/CVT (przekładnia o przełożeniu zmiennym w sposób ciągły)) (54) 

4.5.2. Umiejscowienie względem silnika:…

4.5.3. Sposób sterowania:…

4.6.   Przełożenia



Bieg

Przełożenia w skrzyni biegów (stosunek obrotów silnika do obrotów wałka wyjściowego skrzyni biegów)

Przełożenie(-a) przekładni głównej (stosunek obrotów wałka wyjściowego skrzyni biegów do obrotów kół napędzanych)

Przełożenia całkowite

Maksimum dla CVT (1)

 
 
 

1

 
 
 

2

 
 
 

3

 
 
 

...

 
 
 

Minimum dla CVT (1)

 
 
 

Bieg wsteczny

 
 
 

(1)   Przekładnia o przełożeniu zmiennym w sposób ciągły.

4.7.  Maksymalna projektowa prędkość pojazdu (w km/h) ( 55 ): …

4.8.   Prędkościomierz

4.8.1. Zasada działania i opis mechanizmu napędowego:…

4.8.2. Stała przyrządu:…

4.8.3. Tolerancja mechanizmu pomiarowego (zgodnie z pkt 2.1.3 załącznika II do dyrektywy 75/443/EWG):…

4.8.4. Przełożenie całkowite (zgodnie z pkt 2.1.2 załącznika II do dyrektywy 75/443/EWG) lub równoważne dane: …

4.8.5. Rysunek skali prędkościomierza lub innych form wskazań: …

4.9.   Tachograf: tak/nie (55) 

4.9.1. Znak homologacji:…

4.10.  Blokada mechanizmu różnicowego: tak/nie/opcja (55) 

▼M13

4.11. Sygnalizator zmiany biegów

4.11.1. Wskaźnik akustyczny: tak/nie (1). Jeżeli tak, należy dołączyć opis dźwięku i poziom natężenia dźwięku docierającego do ucha kierowcy w dB(A) (należy zagwarantować możliwość włączenia/wyłączenia wskaźnika akustycznego)

4.11.2. Informacje wymagane zgodnie z pkt 4.6 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 65/2012 (wartość podana przez producenta)

4.11.3. Fotografie lub rysunki mechanizmu sygnalizatora zmiany biegów oraz krótki opis elementów układu i jego działania:

▼M1

5.   OSIE

5.1. Opis każdej osi:…

5.2. Marka:…

5.3. Typ: …

5.4. Umiejscowienie osi podnoszonej(-ych): …

5.5. Umiejscowienie osi przenoszącej(-ych) obciążenie: …

6.   ZAWIESZENIE

6.1. Rysunek układu zawieszenia:…

6.2. Typ i konstrukcja zawieszenia każdej osi lub grupy osi, lub koła: …

6.2.1. Regulacja poziomu: tak/nie/opcja (55) 

6.2.2. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych (jeżeli występują):…

6.2.3. Zawieszenie pneumatyczne osi napędzanej(-ych): tak/nie (55) 

6.2.3.1. Zawieszenie osi napędzanej(-ych) równoważne zawieszeniu pneumatycznemu: tak/nie (55) 

6.2.3.2. Częstotliwość i tłumienie drgań masy resorowanej: …

6.2.4. Zawieszenie pneumatyczne osi nienapędzanej(-ych): tak/nie (55) 

6.2.4.1. Zawieszenie osi nienapędzanej(-ych) równoważne zawieszeniu pneumatycznemu: tak/nie (55) 

6.2.4.2. Częstotliwość i tłumienie drgań masy resorowanej: …

6.3.  Właściwości elementów sprężystych zawieszenia (konstrukcja, właściwości materiałów i wymiary):…

6.4.  Stabilizatory: tak/nie/opcja (55) 

6.5.  Amortyzatory: tak/nie/opcja (55) 

6.6.   Opony i koła

6.6.1.   Zespół(-oły) opona/koło

a) w przypadku opon wskazać oznaczenie rozmiaru, wskaźnik nośności, indeks prędkości, opór toczenia zgodnie z ISO 28580 (jeżeli ma zastosowanie) ( 56 )

b) w przypadku kół wskazać wymiar(-y) obręczy i osadzenie(-a))

6.6.1.1. Osie

6.6.1.1.1. Oś 1:…

6.6.1.1.2. Oś 2:…

itd.

6.6.1.2. Koło zapasowe, jeżeli występuje: …

6.6.2.   Górna i dolna granica promienia tocznego

6.6.2.1. Oś 1:…

6.6.2.2. Oś 2:…

6.6.2.3. Oś 3:…

6.6.2.4. Oś 4:…

itd.

6.6.3.  Ciśnienie(-a) w oponach zalecane przez producenta pojazdu: …… kPa

6.6.4.  Układ łańcuch/opona/koło na przedniej lub tylnej osi, odpowiedni dla typu pojazdu, zgodnie z zaleceniami producenta:…

6.6.5.  Krótki opis dojazdowego koła zapasowego (jeżeli występuje):…

7.   UKŁAD KIEROWNICZY

7.1.  Schematyczny rysunek osi kierowanej(-ych) przedstawiający geometrię układu kierowniczego: …

7.2.   Przekładnia kierownicza i koło kierownicy

7.2.1. Typ przekładni kierowniczej (wyszczególnić dla części przedniej i tylnej, jeżeli ma zastosowanie):…

7.2.2. Połączenie z kołami (w tym środki inne niż mechaniczne; wyszczególnić dla części przedniej i tylnej, jeżeli ma zastosowanie):…

7.2.2.1. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych (jeżeli występują):…

7.2.3. Sposób wspomagania (jeśli występuje): …

7.2.3.1. Sposób i schemat działania, marka(-i) i typ(-y): …

7.2.4. Schemat układu kierowniczego jako całości, przedstawiający umiejscowienie w pojeździe różnych urządzeń mających wpływ na kierowalność:…

7.2.5. Schematyczny(-e) rysunek(-i) koła(kół) kierownicy:…

7.2.6. Zakres i sposób regulacji położenia koła kierownicy, jeżeli występuje:…

7.3.   Maksymalny kąt skrętu kół

7.3.1. W prawo: … stopni; liczba obrotów koła kierownicy (lub równoważne dane): …

7.3.2. W lewo: … stopni; liczba obrotów koła kierownicy (lub równoważne dane):…

8.   UKŁAD HAMULCOWY

(Należy podać następujące dane szczegółowe, w tym, w stosownych przypadkach, środki pozwalające na identyfikację)

8.1. Typ i właściwości hamulców określone w pkt 1.6 załącznika I do dyrektywy 71/320/EWG) (Dz.U. L 205 z 6.9.1971, s. 37) wraz z informacjami szczegółowymi i rysunkami dotyczącymi bębnów, tarcz, przewodów, typu zespołów szczęk/nakładek lub okładzin, efektywnych powierzchni hamulców, promieni bębnów, szczęk lub tarcz, masy bębnów, urządzeń regulacyjnych, związanych części osi i zawieszenia:…

8.2. Schemat operacyjny, opis i/lub rysunki układu hamulcowego opisanego w pkt 1.2 załącznika I do dyrektywy 71/320/EWG wraz z informacjami szczegółowymi i rysunkami przenoszenia i sterowania:

8.2.1. Hamulec roboczy: …

8.2.2. Hamulec pomocniczy: …

8.2.3. Hamulec postojowy: …

8.2.4. Dodatkowy układ hamulcowy: …

8.2.5. Awaryjny układ hamulcowy: …

8.3. Sterowanie i przenoszenie układów hamulcowych przyczepy w pojazdach przystosowanych do ciągnięcia przyczepy:…

8.4. Pojazd jest odpowiednio wyposażony do ciągnięcia przyczepy wyposażonej w hamulce robocze elektryczne/pneumatyczne/hydrauliczne (56) : tak/nie (56) 

8.5. Układ przeciwblokujący: tak/nie/opcja (56) 

8.5.1. W przypadku pojazdów wyposażonych w układy przeciwblokujące, opis działania układu (w tym wszelkich części elektronicznych), blokowy schemat połączeń elektrycznych, schemat połączeń hydraulicznych lub pneumatycznych:…

8.6. Obliczenia i wykresy wykonane zgodnie z pkt 1.1.4.2 dodatku do załącznika II do dyrektywy 71/320/EWG lub z dodatkiem do jej załącznika XI, jeśli dotyczy:…

8.7. Opis lub rysunek układu zasilania energią (również w przypadku układów hamulcowych ze wspomaganiem):…

8.7.1. W przypadku nadciśnieniowych układów hamulcowych, ciśnienie robocze p2 w zbiorniku(-ach) ciśnieniowym(-ch): …

8.7.2. W przypadku podciśnieniowych układów hamulcowych, początkowy poziom energii w zbiorniku(-ach): …

8.8. Obliczenia układu hamulcowego: określenie stosunku wszystkich sił hamowania na obwodzie kół do siły przyłożonej do urządzeń hamulcowych:…

8.9. Krótki opis układów hamulcowych zgodnie z pkt 1.6 uzupełnienia do dodatku 1 do załącznika IX do dyrektywy 71/320/EWG:…

8.10. W przypadku ubiegania się o zwolnienie z badań typu I lub typu II lub typu III, podać numer sprawozdania z badań zgodnie z dodatkiem 2 do załącznika VII do dyrektywy 71/320/EWG:…

8.11. Dane szczegółowe dotyczące typu(-ów) układów hamowania długotrwałego:…

9.   NADWOZIE

9.1. Typ nadwozia z wykorzystaniem kodów określonych w części C załącznika II:…

9.2. Zastosowane materiały i metody wykonania: …

9.3.   Drzwi kierowcy i pasażerów, zamki i zawiasy

9.3.1. Układ i liczba drzwi:…

9.3.1.1. Wymiary, kierunek i maksymalny kąt otwarcia drzwi: …

9.3.2. Rysunek zamków i zawiasów oraz ich umieszczenie w drzwiach: …

9.3.3. Techniczny opis zamków i zawiasów: …

9.3.4. Szczegóły (łącznie z wymiarami) wejść, schodków i niezbędnych uchwytów. W przypadku gdy właściwe: …

9.4.   Pole widzenia

9.4.1. Dostatecznie szczegółowe dane dotyczące głównych punktów odniesienia, aby można było łatwo określić ich położenie względem siebie oraz względem punktu R:…

9.4.2. Rysunek(-i) lub fotografia(-e) przedstawiające rozmieszczenie części składowych znajdujących się w obrębie 180° przedniego pola widzenia: …

9.5.   Szyba przednia i pozostałe szyby

9.5.1.   Szyba przednia

9.5.1.1. Zastosowane materiały: …

9.5.1.2. Sposób montowania: …

9.5.1.3. Kąt pochylenia: …

9.5.1.4. Numer(-y) homologacji typu: …

9.5.1.5. Akcesoria szyby przedniej oraz sposób ich umieszczenia wraz z krótkim opisem ewentualnych części elektrycznych/elektronicznych: …

9.5.2.   Pozostałe okna

9.5.2.1. Zastosowane materiały: …

9.5.2.2. Numer(-y) homologacji typu:…

9.5.2.3. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych (jeżeli występują) mechanizmu podnoszenia szyb:…

9.5.3.   Szyba(-y) okna (okien) dachowego(-ych)

9.5.3.1. Zastosowane materiały: …

9.5.3.2. Numer(-y) homologacji typu:…

9.5.4.   Pozostałe elementy oszklenia

9.5.4.1. Zastosowane materiały: …

9.5.4.2. Numer(-y) homologacji typu:…

9.6.   Wycieraczka(-i) szyby przedniej

9.6.1. Szczegółowy opis techniczny (w tym fotografie lub rysunki): …

9.7.   Spryskiwacz szyby przedniej

9.7.1. Szczegółowy opis techniczny (w tym fotografie lub rysunki) lub, jeżeli zostały homologowane jako oddzielne zespoły techniczne, numer homologacji typu WE:…

9.8.   Odszranianie i odmgławianie

9.8.1. Szczegółowy opis techniczny (w tym fotografie lub rysunki): …

9.8.2. Maksymalny pobór mocy prądu elektrycznego: …… kW

9.9.   Urządzenia widzenia pośredniego

9.9.1. Lusterka, podać dla każdego lusterka:

9.9.1.1. Marka:…

9.9.1.2. Znak homologacji typu: …

9.9.1.3. Wariant: …

9.9.1.4. Rysunek lub rysunki służące identyfikacji lusterka, pokazujące pozycję lusterka względem nadwozia pojazdu: …

9.9.1.5. Szczegółowy sposób mocowania uwzględniający części nadwozia pojazdu, do których jest ono mocowane: …

9.9.1.6. Wyposażenie dodatkowe, które może wpływać na pole widzenia do tyłu:…

9.9.1.7. Krótki opis elektronicznych urządzeń regulacji (o ile występują):…

9.9.2. Urządzenia do widzenia pośredniego inne niż lusterka: …

9.9.2.1. Typ i charakterystyka (tj. kompletny opis urządzenia): …

9.9.2.1.1. W przypadku urządzenia typu kamera-monitor, odległość wykrywania (mm), kontrast, zakres luminancji, korekta olśnienia, parametry wyświetlania (w czerni i bieli/kolorze), częstotliwość powtarzania obrazu, luminancja poza zasięgiem monitora: …

9.9.2.1.2. Rysunki o dostatecznym poziomie szczegółowości, identyfikujące całe urządzenie i zawierające instrukcje instalacji; na rysunkach należy wskazać pozycję znaku homologacji typu WE.

9.10.   Wyposażenie wnętrza

9.10.1.   Wewnętrzne zabezpieczenia kierowcy i pasażerów

9.10.1.1. Rysunek lub fotografie przedstawiające położenie dołączonych przekrojów i widoków:…

9.10.1.2. Fotografia lub rysunek przedstawiające strefę odniesienia, w tym obszar wyłączony, o którym mowa w pkt 2.3.1 załącznika I do dyrektywy Rady 74/60/EWG (Dz.U. L 38 z 11.2.1974, s. 2):…

9.10.1.3. Fotografie, rysunki i/lub widok w rozłożeniu na części wyposażenia wnętrza, przedstawiające części przedziału pasażerskiego i zastosowane materiały (z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych), rozmieszczenie urządzeń sterujących, dach i dach przesuwany, oparcia siedzenia, siedzenia i tylne części siedzeń: …

9.10.2.   Rozmieszczenie i identyfikacja urządzeń sterowniczych i kontrolnych, ostrzegawczych i wskaźników

9.10.2.1. Fotografie i/lub rysunki rozmieszczenia symboli oraz urządzeń sterowniczych i kontrolnych, ostrzegawczych i wskaźników: …

9.10.2.2. Fotografie i/lub rysunki określające urządzenia sterownicze i kontrolne, ostrzegawcze i wskaźniki oraz części pojazdu, o których mowa w załączniku II i III do dyrektywy 78/316/EWG, jeśli właściwe:…

9.10.2.3.    Tabela zbiorcza

Pojazd jest wyposażony w następujące urządzenia do sterowania i kontroli, urządzenia ostrzegawcze i wskaźniki, zgodnie z załącznikami II i III do dyrektywy 78/316/EWG



Urządzenia sterujące, kontrolne i wskaźniki, dla których, o ile są zamontowane, identyfikacja oraz stosowane w tym celu symbole są obowiązkowe

Nr symbolu

Urządzenie

Dostępne urządzenie do sterowania i kontroli/wskaźnik (1)

Określone symbolem (1)

Gdzie (2)

Dostępne urządzenie ostrzegawcze (1)

Określone symbolem (1)

Gdzie (2)

1

Główny wyłącznik świateł

 
 
 
 
 
 

2

Światła mijania

 
 
 
 
 
 

3

Światła drogowe

 
 
 
 
 
 

4

Światła pozycyjne

 
 
 
 
 
 

5

Przednie światła przeciwmgielne

 
 
 
 
 
 

6

Tylne światła przeciwmgielne

 
 
 
 
 
 

7

Urządzenie poziomujące reflektory

 
 
 
 
 
 

8

Światła postojowe

 
 
 
 
 
 

9

Kierunkowskazy

 
 
 
 
 
 

10

Światła awaryjne

 
 
 
 
 
 

11

Wycieraczka szyby przedniej

 
 
 
 
 
 

12

Spryskiwacz szyby przedniej

 
 
 
 
 
 

13

Wycieraczka i spryskiwacz szyby przedniej

 
 
 
 
 
 

14

Urządzenie czyszczące reflektory

 
 
 
 
 
 

15

Odszranianie i odmgławianie szyby przedniej

 
 
 
 
 
 

16

Odszranianie i odmgławianie szyby tylnej

 
 
 
 
 
 

17

Dmuchawa

 
 
 
 
 
 

18

Świece żarowe

 
 
 
 
 
 

19

Ssanie

 
 
 
 
 
 

20

Uszkodzenie hamulców

 
 
 
 
 
 

21

Poziom paliwa

 
 
 
 
 
 

22

Stan naładowania akumulatora

 
 
 
 
 
 

23

Temperatura chłodziwa silnika

 
 
 
 
 
 

(1)   

x = tak

— = nie lub niedostępne osobno

o = opcja.

(2)   

d = bezpośrednio na urządzeniu sterującym, wskaźniku lub ostrzegawczym

c = blisko.



Urządzenia sterujące, kontrolne i wskaźniki, dla których, o ile są one zamontowane, identyfikacja jest nieobowiązkowa oraz symbole, które muszą być zastosowane, jeżeli mają być identyfikowane

Nr symbolu

Urządzenie

Dostępne urządzenie do sterowania i kontroli/wskaźnik (1)

Określone symbolem (1)

Gdzie (2)

Dostępne urządzenie ostrzegawcze (1)

Określone symbolem (1)

Gdzie (2)

1

Hamulec postojowy

 
 
 
 
 
 

2

Wycieraczka tylnej szyby

 
 
 
 
 
 

3

Spryskiwacz tylnej szyby

 
 
 
 
 
 

4

Wycieraczka i spryskiwacz tylnej szyby

 
 
 
 
 
 

5

Wycieraczka przedniej szyby o pracy przerywanej

 
 
 
 
 
 

6

Ostrzegawcze sygnały dźwiękowe (klakson)

 
 
 
 
 
 

7

Pokrywa przedniej komory silnikowej

 
 
 
 
 
 

8

Tylna pokrywa (bagażnika)

 
 
 
 
 
 

9

Pas bezpieczeństwa

 
 
 
 
 
 

10

Ciśnienie oleju w silniku

 
 
 
 
 
 

11

Benzyna bezołowiowa

 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 

(1)   

x = tak

— = nie lub niedostępne osobno

o = opcja.

(2)   

d = bezpośrednio na urządzeniu sterującym, wskaźniku lub ostrzegawczym

c = blisko.

9.10.3.   Siedzenia

9.10.3.1. Liczba miejsc siedzących ( 57 ): …

9.10.3.1.1. Umiejscowienie i układ:…

9.10.3.2. Siedzenie(-a) przeznaczone do wykorzystania jedynie w czasie postoju pojazdu:…

9.10.3.3. Masa:…

9.10.3.4. Właściwości: w przypadku siedzeń, którym nie udzielono homologacji typu części – opis i rysunki

9.10.3.4.1. siedzeń i ich punktów mocowania:…

9.10.3.4.2. układu regulacji: …

9.10.3.4.3. układów przemieszczania i blokowania: …

9.10.3.4.4. punktów kotwiczenia pasów bezpieczeństwa (jeżeli są wbudowane w konstrukcji siedzenia): …

9.10.3.4.5. części pojazdu używanych jako miejsca mocowania:…

9.10.3.5. Współrzędne lub rysunek punktu R ( 58 )

9.10.3.5.1. Siedzenia kierowcy: …

9.10.3.5.2. Wszystkich pozostałych miejsc siedzących: …

9.10.3.6. Konstrukcyjny kąt oparcia siedzenia

9.10.3.6.1. Siedzenia kierowcy: …

9.10.3.6.2. Wszystkich pozostałych miejsc siedzących: …

9.10.3.7. Zakres regulacji siedzenia

9.10.3.7.1. Siedzenia kierowcy: …

9.10.3.7.2. Wszystkich pozostałych miejsc siedzących: …

9.10.4.   Zagłówki

9.10.4.1. Typ(-y) zagłówków: zintegrowane/demontowalne/oddzielne (58) 

9.10.4.2. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.4.3. W przypadku zagłówków jeszcze niehomologowanych

9.10.4.3.1. Szczegółowy opis zagłówka, określający w szczególności charakter materiału lub materiałów powierzchni zewnętrznych oraz, gdzie stosowne, umiejscowienie i specyfikacje zaczepów i elementów mocowania dla typu siedzenia zgłaszanego do homologacji: …

9.10.4.3.2. Dla zagłówków oddzielnych

9.10.4.3.2.1. Szczegółowy opis elementów mocujących do siedzenia, do którego jest przeznaczony:…

9.10.4.3.2.2. Zwymiarowane rysunki konstrukcji nośnej siedzenia i zagłówka: …

9.10.5.   Układy ogrzewania kabiny pasażerskiej

9.10.5.1. Krótki opis typu pojazdu w odniesieniu do układu ogrzewania, jeżeli układ ogrzewania wykorzystuje ciepło cieczy chłodzącej silnik: …

9.10.5.2. Szczegółowy opis typu pojazdu w odniesieniu do ogrzewania, jeżeli jako źródło ciepła wykorzystywane jest powietrze chłodzące lub gazy wydechowe silnika, w tym

9.10.5.2.1. rysunek układu ogrzewania przedstawiający jego umiejscowienie w pojeździe:…

9.10.5.2.2. rysunek wymiennika ciepła w przypadku układów ogrzewania wykorzystujących do ogrzewania gazy wydechowe lub części, w których zachodzi wymiana ciepła (w przypadku układów ogrzewania wykorzystujących do ogrzewania powietrze chłodzące silnik):…

9.10.5.2.3. przekrój wymiennika ciepła lub odpowiednio części, w których zachodzi wymiana ciepła wskazujący grubość ścianki, zastosowane materiały i właściwości powierzchni:…

9.10.5.2.4. Podać specyfikacje dalszych ważnych części układu ogrzewania takich jak, na przykład, dmuchawa, w zakresie ich sposobu wykonania i danych technicznych:…

9.10.5.3. Krótki opis typu pojazdu w odniesieniu do spalinowego systemu grzewczego oraz kontroli automatycznej:…

9.10.5.3.1. Schemat grzejnika spalinowego, system wlotu powietrza, system wydechowy, zbiornik paliwa, system doprowadzenia paliwa (w tym zawory) oraz połączenia elektryczne i ich umiejscowienie w pojeździe.

9.10.5.4. Maksymalny pobór mocy prądu elektrycznego: …… kW

9.10.6.   Części składowe mające wpływ na zachowanie układu kierowniczego w przypadku uderzenia

9.10.6.1. Szczegółowy opis, w tym fotografia(-e) lub rysunek(-i), typu pojazdu w zakresie budowy, wymiarów, kształtu i materiałów tej części pojazdu, która znajduje się przed układem kierowniczym, w tym części przeznaczone do pochłaniania energii kinetycznej w przypadku uderzenia zagrażającego układowi kierowniczemu:…

9.10.6.2. Fotografia(-e) lub rysunek(-i) części składowych pojazdu innych niż opisane w pkt 9.10.6.1 wskazanych przez producenta w uzgodnieniu z placówką techniczną, jako części mające wpływ na funkcjonowanie układu kierowniczego w przypadku uderzenia: …

9.10.7.   Palność materiałów konstrukcyjnych zastosowanych do wyposażenia wnętrza niektórych kategorii pojazdów silnikowych

9.10.7.1.    Materiały używane na podsufitkę

9.10.7.1.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.1.2. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.1.2.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.1.2.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) : …

9.10.7.1.2.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.1.2.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.2.    Materiał(-y) zastosowany(-e) do wyłożenia ścian tylnych i bocznych

9.10.7.2.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.2.2. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.2.2.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.2.2.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) :…

9.10.7.2.2.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.2.2.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.3.    Materiał(-y) zastosowany(-e) do wyłożenia podłogi

9.10.7.3.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.3.2. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.3.2.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.3.2.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) : …

9.10.7.3.2.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.3.2.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.4.    Materiał(-y) zastosowany(-e) na pokrycia tapicerskie

9.10.7.4.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.4.2. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.4.2.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.4.2.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) : …

9.10.7.4.2.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.4.2.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.5.    Materiał(-y) zastosowany(-e) na przewody grzewcze i wentylacyjne

9.10.7.5.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.5.2. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.5.2.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.5.2.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) :…

9.10.7.5.2.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.5.2.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.6.    Materiał(-y) zastosowany(-e) w przypadku bagażnika

9.10.7.6.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.6.2. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.6.2.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.6.2.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) :…

9.10.7.6.2.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.6.2.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.7.    Materiał(-y) zastosowany(-e) do innych celów

9.10.7.7.1. Przewidywane zastosowania: …

9.10.7.7.2. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

9.10.7.7.3. W przypadku materiałów niehomologowanych

9.10.7.7.3.1. Podstawowy(-e) materiał(-y)/oznaczenie: ……/……

9.10.7.7.3.2. Materiał wielowarstwowy/jednowarstwowy (58) , liczba warstw (58) : …

9.10.7.7.3.3. Rodzaj obicia (58) :…

9.10.7.7.3.4. Maksymalna/minimalna grubość: ……/…… mm

9.10.7.8.    Części homologowane jako kompletne urządzenia (siedzenia, przegrody, półki na bagaż itp.)

9.10.7.8.1. Numer homologacji typu części: …

9.10.7.8.2. W przypadku urządzenia kompletnego: siedzenie, przegroda, półki na bagaż itp. (58) 

9.10.8   Gaz wykorzystywany jako czynnik chłodniczy w układach klimatyzacji: …

9.10.8.1 Układ klimatyzacji jest zaprojektowany tak, aby zawierał fluorowe gazy cieplarniane o potencjale globalnego ocieplenia wyższym niż 150: tak/nie (58) 

9.10.8.2. Jeżeli tak, wypełnić następujące punkty

9.10.8.2.1. Rysunek i krótki opis układu klimatyzacji, włącznie z odniesieniem lub numerem części i materiałem części przeciekających

9.10.8.2.2. Wyciek z układu klimatyzacji

9.10.8.2.4. Odniesienie lub numer części i materiał części składowych układu i informacja o badaniu (np. numer sprawozdania z badań, numer homologacji itd.): …

9.10.8.3. Łączny wyciek w g/rok z całego układu: …

9.11.   Wystające elementy zewnętrzne

9.11.1. Schemat ogólny (rysunek lub fotografie) wskazujący umiejscowienie załączonych przekrojów i widoków:

9.11.2. Rysunki i/lub fotografie, na przykład, gdzie właściwe, słupków drzwiowych oraz okiennych, kratek wlotu powietrza, kratki chłodnicy, wycieraczki szyby przedniej, rynienek ściekowych, uchwytów, prowadnic, klapek, zawiasów i zamków drzwi, zaczepów, uszu, ozdób dekoracyjnych, plakietek, emblematów i wgłębień oraz wszystkich innych wystających części zewnętrznych i części powierzchni zewnętrznej, które można uznać za istotne (np. urządzenia oświetleniowe). Jeżeli części wymienione w poprzednim zdaniu nie są istotne, do celów dokumentacji mogą je zastąpić fotografie oraz, w razie konieczności, dane dotyczące wymiarów lub opis:

9.11.3. Rysunki części powierzchni zewnętrznej zgodnie z pkt 6.9.1 załącznika I do dyrektywy 74/483/EWG: …

9.11.4. Rysunek zderzaków: …

9.11.5. Rysunek kształtu płyty podłogowej: …

9.12.   Pasy bezpieczeństwa lub inne układy zabezpieczające

9.12.1. Liczba i umiejscowienie pasów bezpieczeństwa i układów zabezpieczających oraz siedzeń, na których mogą być stosowane



(L = lewa strona, R = prawa strona, Ś = środek)

 

Kompletny znak homologacji typu WE

Wariant, jeżeli ma to zastosowanie

Regulacja wysokości pasa (wskazać tak/nie/opcja)

Pierwszy rząd siedzeń left accolade

L

 
 
 

Ś

 
 
 

P

 
 
 
Drugi rząd siedzeń (1) left accolade

L

 
 
 

Ś

 
 
 

P

 
 
 

(1)   Tabelę w razie potrzeby można rozszerzyć w celu uwzględnienia pojazdów mających więcej niż dwa rzędy siedzeń lub pojazdów, które mają na swojej szerokości więcej niż trzy siedzenia.

9.12.2. Rodzaj i umiejscowienie dodatkowych układów bezpieczeństwa (wskazać tak/nie/opcja)



(L = lewa strona, P = prawa strona, Ś = środek)

 

Przednia poduszka powietrzna

Boczna poduszka powietrzna

Napinacz pasa bezpieczeństwa

Pierwszy rząd siedzeń left accolade

L

 
 
 

Ś

 
 
 

P

 
 
 
Drugi rząd siedzeń (1) left accolade

L

 
 
 

Ś

 
 
 

P

 
 
 

(1)   Tabelę w razie potrzeby można rozszerzyć w celu uwzględnienia pojazdów mających więcej niż dwa rzędy siedzeń lub pojazdów, które mają na swojej szerokości więcej niż trzy siedzenia.

9.12.3. Liczba i umiejscowienie punktów kotwiczenia pasów bezpieczeństwa oraz dowód zgodności z dyrektywą 76/115/EWG (tzn. numer homologacji typu WE lub sprawozdanie z badań): …

9.12.4. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych (jeżeli występują): …

9.13.   Punkty kotwiczenia pasów bezpieczeństwa

9.13.1. Fotografie i/lub rysunki nadwozia przedstawiające umiejscowienie i wymiary rzeczywistych i skutecznych punktów kotwiczenia, w tym punktów R:…

9.13.2. Rysunki punktów kotwiczenia pasów i części pojazdu, do których są mocowane (ze wskazaniem materiału):…

9.13.3. Oznaczenie typów ( 59 ) pasów bezpieczeństwa, których instalowanie w punktach kotwiczenia, w które wyposażony jest pojazd, jest dozwolone



 

Umiejscowienie punktów kotwiczenia

Konstrukcja pojazdu

Konstrukcja siedzenia

Pierwszy rząd siedzeń

 
 
Siedzenie prawe left accolade

Punkty kotwiczenia dolne

left accolade zewnętrzne wewnętrzne

Punkty kotwiczenia górne

 
Siedzenie środkowe left accolade

Punkty kotwiczenia dolne

left accolade prawe lewe
 
 

Punkty kotwiczenia górne

 
 
 
Siedzenie lewe left accolade

Punkty kotwiczenia dolne

left accolade zewnętrzne wewnętrzne
 
 

Punkty kotwiczenia górne

 
 
 

Drugi rząd siedzeń (1)

 
 
Siedzenie prawe left accolade

Punkty kotwiczenia dolne

left accolade zewnętrzne wewnętrzne

Punkty kotwiczenia górne

 
Siedzenie środkowe left accolade

Punkty kotwiczenia dolne

left accolade prawe lewe
 
 

Punkty kotwiczenia górne

 
 
 
Siedzenie lewe left accolade

Punkty kotwiczenia dolne

left accolade zewnętrzne wewnętrzne
 
 

Punkty kotwiczenia górne

 
 
 

(1)   Tabelę w razie potrzeby można rozszerzyć w celu uwzględnienia pojazdów mających więcej niż dwa rzędy siedzeń lub pojazdów, które mają na swojej szerokości więcej niż trzy siedzenia.

9.13.4. Opis szczególnego typu pasa bezpieczeństwa, którego punkt kotwiczenia znajduje się w oparciu siedzenia lub zawiera urządzenie pochłaniające energię:…

9.14.   Miejsce przeznaczone do zamocowania tylnych tablic rejestracyjnych (podać wielkość, gdzie właściwe, oraz dołączyć, gdzie stosowne, rysunki)

9.14.1. Odległość górnej krawędzi od nawierzchni drogi:…

9.14.2. Odległość dolnej krawędzi od nawierzchni drogi:…

9.14.3. Odległość osi symetrii tablicy od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu:…

9.14.4. Odległość od lewej krawędzi pojazdu:…

9.14.5. Wymiary (długość x szerokość):…

9.14.6. Odchylenie od płaszczyzny pionowej: …

9.14.7. Kąt widoczności w płaszczyźnie poziomej:…

9.15.   Tylne urządzenie zabezpieczające przed wjechaniem pod pojazd

9.15.0. Występowanie: tak/nie/częściowo (59) 

9.15.1. Rysunek części pojazdu odpowiednich dla tylnych zabezpieczeń, tzn. rysunek pojazdu i/lub podwozia przedstawiający położenie i zamocowanie najszerszej osi tylnej, rysunek zamocowania i/lub elementów tylnego zabezpieczenia. Jeżeli zabezpieczenie nie jest urządzeniem specjalnym, rysunek musi wyraźnie pokazywać, że wymagane wymiary są zachowane:…

9.15.2. W przypadku specjalnego urządzenia pełny opis i/lub rysunek tylnego zabezpieczenia (w tym zamocowania i elementy) lub, jeżeli zostało ono homologowane jako oddzielny zespół techniczny, podać numer homologacji typu:…

9.16.   Osłony kół

9.16.1. Krótki opis pojazdu w odniesieniu do osłon kół: …

9.16.2. Szczegółowe rysunki osłon kół i ich umiejscowienie w pojeździe, przedstawiające wymiary określone na rys. 1 załącznika I do dyrektywy 78/549/EWG, z uwzględnieniem maksymalnych wymiarów zespołu opona/koło:…

9.17.   Tabliczki znamionowe

9.17.1. Fotografie i/lub rysunki położenia tabliczek znamionowych i oznakowania identyfikacyjnego oraz numer identyfikacyjny pojazdu: …

9.17.2. Fotografie i/lub rysunki tabliczki znamionowej lub napisów (przykład wypełnionej i zwymiarowanej tabliczki)…

9.17.3. Fotografie i/lub rysunki numeru identyfikacyjnego pojazdu (przykład wypełnionej i zwymiarowanej tabliczki)…

9.17.4. Deklaracja producenta o zgodności z wymaganiami określonymi w ppkt 3.1.1.1 załącznika do dyrektywy Rady 76/114/EWG (Dz.U. L 24 z 30.1.1976, s. 1)

9.17.4.1. Wyjaśnia się znaczenie znaków w drugiej sekcji oraz, gdzie stosowne, w sekcji trzeciej, użytych w celu spełnienia wymagań pkt 5.3 normy ISO 3779 – 1983:…

9.17.4.2. Jeżeli w sekcji drugiej znaki są stosowane w celu spełnienia wymagań pkt 5.4 normy ISO 3779 – 1983, należy wskazać te znaki: …

9.18.   Zakłócenia radioelektryczne/kompatybilność elektromagnetyczna

9.18.1. Opis i rysunki/fotografie kształtu i stosowanych materiałów części nadwozia stanowiących komorę silnikową oraz znajdującego się najbliżej niej przedziału pasażerskiego: …

9.18.2. Rysunki lub fotografie położenia części metalowych znajdujących się w komorze silnikowej (np. elementy układu ogrzewania, koło zapasowe, filtr powietrza, mechanizm kierowniczy itp.):…

9.18.3. Tabela i rysunek elementów tłumiących zakłócenia radioelektryczne:…

9.18.4. Dane szczegółowe dotyczące wartości znamionowej oporności układu, oraz w przypadku opornościowych przewodów zapłonowych, informacja o ich znamionowej oporności na metr:…

9.19.   Zabezpieczenia boczne

9.19.0. Występowanie: tak/nie/częściowo (59) 

9.19.1. Rysunek części pojazdu związanych z zabezpieczeniem bocznym, tzn. rysunek pojazdu lub podwozia przedstawiający umiejscowienie i mocowanie osi oraz rysunek punktów mocowania lub elementów urządzeń przeznaczonych do zabezpieczenia bocznego. Jeżeli zabezpieczenie boczne uzyskane jest bez takich urządzeń, rysunek musi wyraźnie pokazywać, że zachowane są wymagane wymiary:…

9.19.2. W przypadku urządzenia(-ń) przeznaczonego(-ych) do zabezpieczenia bocznego: pełny opis lub rysunek tego(-ych) urządzenia(-ń) (w tym punkty mocowania i elementy) lub numer(-y) homologacji typu jego/ich części:…

9.20.   Osłony przeciwrozbryzgowe

9.20.0. Występowanie: tak/nie/częściowo (59) 

9.20.1. Krótki opis pojazdu w odniesieniu do osłon przeciwrozbryzgowych i ich części:…

9.20.2. Szczegółowe rysunki osłon przeciwrozbryzgowych i ich położenia w pojeździe, przedstawiające wymiary określone na rysunkach w załączniku III do dyrektywy 91/226/EWG, z uwzględnieniem maksymalnych wymiarów zespołu opona/koło:…

9.20.3. Numer(-y) homologacji typu osłon przeciwrozbryzgowych, jeżeli istnieje(-ą): …

9.21.   Zabezpieczenie przed skutkami uderzenia w bok pojazdu

9.21.1. Szczegółowy opis, w tym fotografie i/lub rysunki, pojazdu w odniesieniu do budowy, wymiarów, linii oraz użytych materiałów ścian bocznych przedziału pasażerskiego (z zewnątrz i od wewnątrz), w tym szczegółowe dane dotyczące układu zabezpieczającego, o ile odpowiednie mają zastosowanie:…

9.22.   Przednie zabezpieczenie przed wjechaniem pod pojazd

9.22.0. Występowanie: tak/nie/częściowo (59) 

9.22.1. Rysunek części pojazdu w odniesieniu do przedniego zabezpieczenia, tzn. rysunek pojazdu i/lub podwozia przedstawiający umiejscowienie i mocowanie lub elementy przedniego zabezpieczenia. Jeżeli zabezpieczenie nie jest urządzeniem specjalnym, rysunek musi wyraźnie pokazywać, że wymagane wymiary są zachowane:…

9.22.2. W przypadku specjalnego urządzenia pełny opis i/lub rysunek urządzenia zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd (w tym mocowania i elementy) lub, jeżeli urządzenie zostało homologowane jako oddzielny zespół techniczny, podać numer homologacji typu:…

9.23.   Ochrona pieszych

9.23.1. Szczegółowy opis zawierający zdjęcia i/lub rysunki pojazdu odnoszące się do struktury, wymiarów, właściwych linii odniesienia i materiałów, z których wykonana jest przednia część pojazdu (wewnętrzna i zewnętrzna), wraz ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi zainstalowanych aktywnych systemów zabezpieczeń.

▼M2

9.24.   Przedni układ zabezpieczający

9.24.1. Schemat ogólny (rysunki lub zdjęcia) wskazujący położenie i zamocowanie przednich układów zabezpieczających:

9.24.2. W stosownych przypadkach rysunki lub zdjęcia elementów takich, jak kratki wlotu powietrza, kratki chłodnicy, elementy ozdobne, plakietki, emblematy i wgłębienia oraz wszystkie inne elementy wystające i części powierzchni zewnętrznej, które mogą być uznane za krytyczne (np. urządzenia oświetleniowe). Jeżeli znaczenie części wymienionych w pierwszym zdaniu nie jest krytyczne, dla celów dokumentacyjnych można je zastąpić zdjęciami, do których, jeżeli to konieczne, dołącza się szczegółowe wymiary i/lub tekst:

9.24.3. Wyczerpujące informacje dotyczące wymaganych mocowań oraz pełna instrukcja montażu, łącznie z wymogami dotyczącymi momentu dokręcania:

9.24.4. Rysunek zderzaków:

9.24.5. Rysunek linii podłogi w przedniej części pojazdu:

▼M1

10.   URZĄDZENIA OŚWIETLENIOWE I SYGNALIZACJI ŚWIETLNEJ

10.1. Tabela wszystkich urządzeń: liczba, marka, model, znak homologacji typu, maksymalna światłość reflektorów świateł drogowych, barwa, urządzenie ostrzegawcze: …

10.2. Rysunek umieszczenia urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej: …

10.3. W przypadku każdego światła i reflektora określonego w dyrektywie Rady 76/756/EWG (Dz.U. L 262 z 27.9.1976, s. 1) należy podać następujące informacje (w formie pisemnej lub za pomocą rysunku)

10.3.1. Rysunek wskazujący obszar powierzchni świetlnej: …

10.3.2. Metoda stosowana do określenia powierzchni widocznej zgodnie z ust. 2.10 regulaminu EKG ONZ nr 48 (Dz.U. L 137 z 30.5.2007, s. 1):…

10.3.3. Oś odniesienia i środek odniesienia:…

10.3.4. Sposób działania świateł chowanych:…

10.3.5. Wszelkie przepisy szczególne dotyczące mocowania i podłączenia: …

10.4. Światła mijania: normalne ustawienie zgodnie z pkt 6.2.6.1 regulaminu EKG ONZ nr 48:

10.4.1. Wartość ustawienia początkowego:…

10.4.2. Umiejscowienie wskaźnika:…



10.4.3.

Opis/rysunek (1) oraz typ urządzenia poziomującego reflektory (np. automatyczne, ręczne skokowe, ręczne ciągłe):

right accolade Dotyczy jedynie pojazdów z urządzeniem poziomującym reflektory

10.4.4.

Urządzenie sterujące:

10.4.5.

Znaki odniesienia:

10.4.6.

Znaki przeznaczone dla warunków obciążeń:

(1)   Niepotrzebne skreślić (istnieją przypadki, w których nie trzeba nic skreślać, jeśli zastosowanie ma więcej niż jedna możliwość).

10.5. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych innych niż światła, jeżeli występują:…

11.   POŁĄCZENIA MIĘDZY POJAZDAMI CIĄGNĄCYMI I PRZYCZEPAMI LUB NACZEPAMI

11.1. Klasa i typ urządzenia(-eń) sprzęgającego(-ych) zamontowanego(-ych) lub do zamontowania:…

11.2. Właściwości D, U, S i V sprzęgu(-ów) zamontowanych lub minimalne właściwości D, U, S i V sprzęgu(-ów) do zamontowania: …… daN

11.3. Instrukcje zamocowania sprzęgu do pojazdu oraz fotografie lub rysunki punktów mocowania do pojazdu podanych przez producenta; dodatkowe informacje, jeżeli stosowanie sprzęgu danego typu ogranicza się do niektórych wariantów lub wersji typu pojazdów: …

11.4. Informacje o wyposażeniu w specjalne zaczepy do ciągnięcia lub płyty montażowe:…

11.5. Numer(-y) homologacji typu:…

12.   RÓŻNE

12.1. Ostrzegawcze sygnały dźwiękowe

12.1.1. Umiejscowienie, sposób mocowania, położenie i ustawienie urządzenia(-ń), wraz z wymiarami: …

12.1.2. Liczba urządzeń:…

12.1.3. Numer(-y) homologacji typu:…

12.1.4. Schemat obwodu elektrycznego/pneumatycznego (59) :…

12.1.5. Napięcie lub ciśnienie znamionowe:…

12.1.6. Rysunek urządzenia mocującego:…

12.2. Urządzenia zabezpieczające przed użyciem pojazdu przez osoby niepowołane

12.2.1. Urządzenie zabezpieczające

12.2.1.1. Szczegółowy opis typu pojazdu w odniesieniu do umieszczenia i konstrukcji sterowania lub zespołu, na który działa urządzenie zabezpieczające:…

12.2.1.2. Rysunki urządzenia zabezpieczającego i jego zamocowania do pojazdu:…

12.2.1.3. Techniczny opis urządzenia:…

12.2.1.4. Szczegóły zastosowanej kombinacji zamka:…

12.2.1.5. Urządzenie unieruchamiające pojazd (immobiliser)

12.2.1.5.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

12.2.1.5.2. W przypadku urządzeń unieruchamiających pojazd jeszcze niehomologowanych

12.2.1.5.2.1. Szczegółowy opis techniczny urządzenia unieruchamiającego oraz środków w celu zapobieżenia przypadkowemu włączeniu się urządzenia: …

12.2.1.5.2.2. Układ(-y), na który(-e) działa urządzenie unieruchamiające: …

12.2.1.5.2.3. Rzeczywista liczba zmiennych kodów, jeżeli dotyczy:…

12.2.2. Autoalarm (jeśli występuje)

12.2.2.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

12.2.2.2. W przypadku autoalarmów jeszcze niehomologowanych

12.2.2.2.1. Szczegółowy opis autoalarmu oraz części pojazdu związanych z zainstalowanym układem alarmowym: …

12.2.2.2.2. Wykaz podstawowych części tworzących autoalarm:…

12.2.3. Krótki opis części elektrycznych/elektronicznych (jeżeli występują):…

12.3. Urządzenie(-a) do holowania

12.3.1. Przód: zaczep/ucho/inne (59) 

12.3.2. Tył: zaczep/ucho/inne/brak (59) 

12.3.3. Rysunek lub fotografia podwozia/części nadwozia pojazdu przedstawiający(-a) położenie, budowę i mocowanie urządzenia(-ń) do holowania: …

12.4. Szczegóły dotyczące każdego urządzenia niezwiązanego z silnikiem, mającego wpływ na zużycie paliwa (jeżeli nieujęte w innych pozycjach):…

12.5. Szczegóły dotyczące każdego urządzenia niezwiązanego z silnikiem, mającego ograniczać hałas (jeżeli nieujęte w innych pozycjach): …

12.6. Urządzenia ograniczenia prędkości

12.6.1. Producent(-ci): …

12.6.2. Typ(-y): …

12.6.3. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

12.6.4. Prędkość lub zakres prędkości, na którą(-e) może być ustawiony ogranicznik prędkości: …… km/h

12.7. Tabela instalacji i użytkowania nadajników radiowych w pojeździe (pojazdach), jeżeli ma zastosowanie: …



Pasma częstotliwości (Hz)

Maks. moc wyjściowa (W)

Umiejscowienie anteny w pojeździe, szczególne warunki instalacji i użytkowania

 
 
 

Ubiegający się o świadectwo homologacji powinien także dostarczyć (o ile dotyczy):

Dodatek 1

Wykaz zawierający marki i typy wszystkich elektrycznych i/lub elektronicznych części objętych dyrektywą Komisji 72/245/EWG (Dz.U. L 152 z 6.7.1972, s. 15).

Dodatek 2

Schemat lub rysunek ogólnego rozmieszczenia części elektrycznych i elektronicznych objętych dyrektywą 72/245/EWG oraz ogólnego schematu wiązek elektrycznych.

Dodatek 3

Opis pojazdu wybranego jako przedstawiciel typu:

Rodzaj nadwozia

Przewidziany do ruchu prawostronnego lub lewostronnego (59) :

Rozstaw osi:

Dodatek 4

Sprawozdanie(-a) z badań, dostarczone przez producenta lub jednostki badawcze upoważnione do przeprowadzania badań homologacyjnych.

12.7.1. Pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: tak/nie (59) 

13.   PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE AUTOBUSÓW I AUTOKARÓW

13.1. Klasa pojazdu: klasa I/klasa II/klasa III/klasa A/klasa B (59) 

13.1.1. Numer homologacji typu nadwozia homologowanego jako oddzielny zespół techniczny:…

13.1.2. Typy podwozia, na którym może zostać zainstalowane nadwozie mające homologację typu (producent(-ci) oraz typy niekompletnych pojazdów):…

13.2.   Przestrzeń dla pasażerów (m2)

13.2.1. Łącznie (S0): …

13.2.2. Pokład górny (S0a(59) : …

13.2.3. Pokład dolny (S0b(59) : …

13.2.4. Dla pasażerów stojących (S1): …

13.3.   Liczba miejsc (siedzących i stojących)

13.3.1. Łącznie (N): …

13.3.2. Pokład górny (Na(59) : …

13.3.3. Pokład dolny (Nb(59) : …

13.4.   Liczba miejsc siedzących

13.4.1. Łącznie (A):…

13.4.2. Pokład górny (Aa(59) : …

13.4.3. Pokład dolny (Ab(59) : …

13.4.4. Liczba miejsc dla wózków inwalidzkich dla pojazdów kategorii M2 i M3:…

13.5.  Liczba drzwi głównych: …

13.6.  Liczba wyjść awaryjnych (drzwi, okna, luki ratunkowe, wewnętrzne schody i półschody):…

13.6.1. Łącznie:…

13.6.2. Pokład górny (59) :…

13.6.3. Pokład dolny (59) :…

13.7.  Pojemność przestrzeni bagażowej (m 3 ): …

13.8.  Powierzchnia przeznaczona do transportu bagażu na dachu (m 2 ): …

13.9.  Urządzenia techniczne ułatwiające dostęp do pojazdów (np. pochylnia, podnośnik, układ przyklęku), jeżeli zamontowane:…

13.10.   Odporność nadbudówki

13.10.1. Numer(-y) homologacji typu, jeżeli istnieje(-ą):…

13.10.2. W przypadku nadbudówki jeszcze niehomologowanej

13.10.2.1. Szczegółowy opis nadbudówki typu pojazdu, w tym jej wymiary, układ i użyte materiały oraz jej mocowanie do ramy podwozia: …

13.10.2.2. Rysunki pojazdu oraz tych części jego wnętrza, które mają wpływ na odporność jego nadbudówki lub na pozostałą przestrzeń: …

13.10.2.3. Położenie środka ciężkości pojazdu w stanie gotowym do jazdy, w płaszczyźnie wzdłużnej, poprzecznej i pionowej: …

13.10.2.4. Maksymalna odległość między liniami środkowymi skrajnych miejsc siedzących bocznych: …

13.11.  Punkty dyrektywy 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 42 z 13.2.2002, s. 1), które należy spełnić i wykazać dla danego zespołu technicznego:…

▼M15

13.12.  Rysunek z wymiarami przedstawiający wyposażenie wnętrza w odniesieniu do miejsc siedzących, powierzchnię dla pasażerów podróżujących na stojąco, użytkowników wózków inwalidzkich, przestrzeń bagażową, w tym półki na bagaż i bagażniki na narty, jeżeli występują

▼M1

14.   PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE POJAZDÓW PRZEZNACZONYCH DO PRZEWOZU TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH

14.1.   Wyposażenie elektryczne zgodnie z dyrektywą Rady 94/55/WE (Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 1)

14.1.1. Ochrona przewodów przed przegrzaniem: …

14.1.2. Typ automatycznego wyłącznika prądu: …

14.1.3. Typ i działanie głównego wyłącznika akumulatora: …

14.1.4. Opis i umiejscowienie osłony ochronnej tachografu:…

14.1.5. Opis obwodów o stałym zasilaniu. Wskazać stosowaną normę europejską (EN): …

14.1.6. Budowa i zabezpieczenie instalacji elektrycznej znajdującej się z tyłu kabiny kierowcy: …

14.2.   Zapobieganie ryzyku pożarowemu

14.2.1. Typ materiałów niełatwopalnych w kabinie kierowcy:…

14.2.2. Ekran termiczny kabiny kierowcy (jeżeli dotyczy): …

14.2.3. Umiejscowienie i osłona termiczna silnika: …

14.2.4. Umiejscowienie i osłona termiczna układu wydechowego: …

14.2.5. Typ i konstrukcja osłony termicznej układów długotrwałego hamowania:…

14.2.6. Typ, konstrukcja i umiejscowienie grzejników spalinowych:…

14.3.   Szczególne wymagania dotyczące nadwozia, jeżeli występują, zgodnie z dyrektywą 94/55/WE

14.3.1. Opis środków mających na celu stosowanie się do wymagań dla pojazdów typu EX/II i EX/III:…

14.3.2. W przypadku pojazdów typu EX/III odporność na zewnętrzne źródła ciepła:…

15.   PRZYDATNOŚĆ DO PONOWNEGO UŻYCIA, ZDOLNOŚĆ DO RECYKLINGU I ODZYSKU

15.1. Wersja, do której należy pojazd odniesienia:…

15.2. Masa pojazdu odniesienia z nadwoziem lub masą podwozia z kabiną, bez nadwozia i/lub urządzenia sprzęgającego, jeżeli producent nie montuje nadwozia i/lub urządzenia sprzęgającego (wraz z płynami, narzędziami, kołem zapasowym, jeżeli są zamontowane), bez kierowcy:…

15.3. Masa materiałów pojazdu odniesienia:…

15.3.1. Masa materiałów branych pod uwagę na etapie przeróbki wstępnej ( 60 ):…

15.3.2. Masa materiałów branych pod uwagę na etapie demontażu (60) :…

15.3.3. Masa materiałów branych pod uwagę na etapie przeróbki pozostałości niemetalicznych uważanych za nadające się do odzysku (60) : …

15.3.4. Masa materiałów branych pod uwagę na etapie przeróbki pozostałości niemetalicznych uważanych za przydatne do odzyskania energii (60) : …

15.3.5. Zestawienie materiałów (60) :…

15.3.6. Łączna masa materiałów, które nadają się do ponownego użycia i/lub recyklingu:…

15.3.7. Łączna masa materiałów, które nadają się do ponownego użycia i/lub odzysku:…

15.4.   Wskaźniki

15.4.1. Wskaźnik recyklingu „Rcyc ( %)”:…

15.4.2. Wskaźnik odzysku „Rcov ( %)”:…

16.   DOSTĘP DO INFORMACJI O NAPRAWACH I OBSŁUDZE TECHNICZNEJ POJAZDU

16.1. Adres głównej strony internetowej zapewniającej dostęp do informacji dotyczących napraw i obsługi technicznej pojazdu: …

16.1.1. Data udostępnienia strony (nie później niż 6 miesięcy od daty homologacji typu): …

16.2. Warunki i zasady dostępu do strony internetowej:…

16.3. Format informacji dotyczących napraw i obsługi technicznej pojazdu dostępnych przez stronę internetową: …

Odnośniki

▼M12




ZAŁĄCZNIK II

OGÓLNE DEFINICJE, KRYTERIA KLASYFIKACJI POJAZDÓW, TYPÓW POJAZDÓW I TYPÓW NADWOZIA

CZĘŚĆ WPROWADZAJĄCA

Ogólne definicje i przepisy ogólne

1.    Definicje

1.1.

Miejsce siedzące” oznacza dowolną przestrzeń, w której może siedzieć jedna osoba i która ma wielkość przynajmniej:

a) manekina męskiego 50-percentylowego w przypadku kierowcy;

b) manekina żeńskiego dorosłego 5-percentylowego we wszystkich pozostałych przypadkach.

1.2.

Siedzenie” oznacza przeznaczoną dla jednej osoby kompletną konstrukcję wraz z wykończeniem, która może, ale nie musi, być integralna z konstrukcją pojazdu.

1.2.1.

Pojęcie „siedzenia” obejmuje zarówno siedzenie indywidualne, jak i kanapę.

1.2.2.

Definicja ta obejmuje także siedzenia składane i demontowalne.

1.3.

Ładunki” oznaczają przede wszystkim dowolne rzeczy ruchome.

Pojęcie „ładunków” obejmuje produkty luzem, wyroby gotowe, ciecze, żywe zwierzęta, płody rolne, ładunki niepodzielne.

1.4.

Masa maksymalna” oznacza technicznie dopuszczalną maksymalną masę całkowitą określoną w pkt 2.8 załącznika I.

2.    Postanowienia ogólne

2.1.   Liczba miejsc siedzących

2.1.1.

Wymogi dotyczące liczby miejsc siedzących dotyczą miejsc, które są przeznaczone do użytkowania, kiedy pojazd porusza się po drodze.

2.1.2.

Wymogi te nie dotyczą siedzeń, które są przeznaczone do użytkowania, kiedy pojazd nie jest w ruchu, i które są wyraźnie oznaczone dla użytkowników za pomocą piktogramu albo znaku z odpowiednim tekstem.

2.1.3.

Do liczenia miejsc siedzących stosuje się następujące wymogi:

a) każde indywidualne siedzenie liczy się jako jedno miejsce siedzące;

b) w przypadku kanapy dowolne miejsce o szerokości przynajmniej 400 mm mierzone na poziomie siedziska liczy się jako jedno miejsce siedzące.

Warunek ten nie zwalnia producenta z obowiązku przestrzegania ogólnych przepisów określonych w pkt 1.1.;

c) miejsca określonego w lit. b) nie liczy się jednak jako jedno miejsce siedzące, w przypadku gdy:

(i) kanapa zawiera elementy, które nie pozwalają na umieszczenie dolnej części manekina w naturalnej pozycji siedzącej – na przykład: nieruchomy podłokietnik ze schowkiem, powierzchnię niewyściełaną lub elementy wykończenia wnętrza zakłócające nominalną powierzchnię siedzenia;

(ii) kształt płyty podłogowej znajdującej się bezpośrednio przed przewidywanym miejscem siedzącym (np. obecność tunelu) nie pozwala na umieszczenie stóp manekina w naturalnej pozycji.

2.1.4.

Odnośnie do pojazdów objętych dyrektywą 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. odnoszącą się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy oraz zmieniającą dyrektywy 70/156/EWG i 97/27/WE ( 61 ) wymiary, o których mowa w pkt 2.1.3 lit. b), muszą być zgodne z wymogami dotyczącymi minimalnej przestrzeni dla jednej osoby w odniesieniu do różnych klas pojazdów.

2.1.5.

Kiedy w pojeździe znajdują się mocowania siedzenia demontowalnego, siedzenie demontowalne liczy się przy ustalaniu liczby miejsc siedzących.

2.1.6.

Przestrzeń przeznaczoną dla pasażera na wózku inwalidzkim traktuje się jako jedno miejsce siedzące.

2.1.6.1.

Niniejszy przepis nie narusza przepisów określonych w pkt 3.6.1 i 3.7 załącznika VII do dyrektywy 2001/85/WE.

2.2.   Masa maksymalna

2.2.1.

W przypadku ciągnika siodłowego masa maksymalna, według której klasyfikuje się pojazd, obejmuje masę maksymalną naczepy ciągnionej za pomocą sprzęgu siodłowego.

2.2.2.

W przypadku pojazdu silnikowego, który może ciągnąć przyczepę z osią centralną lub przyczepę ze sztywnym dyszlem masa maksymalna, według której klasyfikuje się pojazd, obejmuje masę maksymalną przeniesioną przez urządzenie sprzęgające na pojazd ciągnący.

2.2.3.

W przypadku naczepy, przyczepy z osią centralną i przyczepy ze sztywnym dyszlem masa maksymalna, według której klasyfikuje się pojazd, obejmuje masę maksymalną przeniesioną na podłoże przez koła osi lub grupy osi, gdy naczepa/przyczepa jest sprzężona z pojazdem ciągnącym.

2.2.4.

W przypadku wózka jednoosiowego podpierającego naczepę masa maksymalna, według której klasyfikuje się pojazd, obejmuje masę maksymalną naczepy ciągnionej za pomocą sprzęgu siodłowego.

2.3.   Urządzenia specjalne

2.3.1.

Pojazdy wyposażone głównie w zamontowany na stałe sprzęt, taki jak maszyny lub urządzenia, zalicza się do kategorii N lub O.

2.4.   Jednostki

2.4.1.

O ile nie określono inaczej wszystkie jednostki miary i odpowiadające im symbole muszą być zgodne z przepisami dyrektywy Rady 80/181/EWG ( 62 ).

3.    Zakwalifikowanie pojazdu do określonej kategorii

3.1.

Producent jest odpowiedzialny za zakwalifikowanie typu pojazdu do określonej kategorii.

W tym celu muszą być spełnione wszystkie stosowne kryteria określone w niniejszym załączniku.

3.2.

Organ udzielający homologacji może zażądać od producenta odpowiednich dodatkowych informacji, które pozwolą na wykazanie, że dany typ pojazdu powinien być zaliczony do kategorii pojazdów specjalnego przeznaczenia („kod SG”).

CZĘŚĆ A

Kryteria kwalifikowania pojazdów do danej kategorii

1.    Kategorie pojazdu

Do celów europejskiej i krajowej homologacji typu, jak również w przypadku dopuszczenia indywidualnego, pojazdy klasyfikuje się według następujących kategorii:

(Uznaje się, że homologacja może być przyznana tylko dla kategorii, o których mowa w pkt 1.1.1–1.1.3, 1.2.1–1.2.3 oraz 1.3.1–1.3.4.)

Kategoria M

Pojazdy silnikowe zaprojektowane i skonstruowane głównie do przewozu osób i ich bagażu.

Kategoria M1

Pojazdy kategorii M mające nie więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy.

W pojazdach należących do kategorii M1 nie ma miejsc dla pasażerów stojących.

Liczba miejsc siedzących może być ograniczona do jednego miejsca (tj. do miejsca siedzącego kierowcy).

Kategoria M2

Pojazdy kategorii M o masie maksymalnej nieprzekraczającej 5 ton, mające więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy.

W pojazdach należących do kategorii M2 poza miejscami siedzącymi mogą znajdować się miejsca dla pasażerów stojących.

Kategoria M3

Pojazdy kategorii M o masie maksymalnej przekraczającej 5 ton, mające więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy.

W pojazdach należących do kategorii M3 mogą znajdować się miejsca dla pasażerów stojących.

Kategoria N

Pojazdy silnikowe zaprojektowane i skonstruowane głównie do przewozu ładunków.

Kategoria N1

Pojazdy kategorii N o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Kategoria N2

Pojazdy kategorii N o masie maksymalnej przekraczającej 3,5 tony, ale nieprzekraczającej 12 ton.

Kategoria N3

Pojazdy kategorii N o masie maksymalnej przekraczającej 12 ton.

Kategoria O

Przyczepy zaprojektowane i skonstruowane do przewozu ładunków lub osób, jak również przeznaczone do celów mieszkalnych.

Kategoria O1

Pojazdy kategorii O o masie maksymalnej nieprzekraczającej 0,75 tony.

Kategoria O2

Pojazdy kategorii O o masie maksymalnej przekraczającej 0,75 ton, ale nieprzekraczającej 3,5 tony.

Kategoria O3

Pojazdy kategorii O o masie maksymalnej przekraczającej 3,5 tony, ale nieprzekraczającej 10 ton.

Kategoria O4

Pojazdy kategorii N o masie maksymalnej przekraczającej 10 ton.

2.    Podkategorie pojazdów

2.1.   Pojazdy terenowe

Pojazd terenowy” oznacza pojazd należący do kategorii M lub N, posiadający specyficzne właściwości techniczne, które pozwalają na jego użytkowanie poza zwykłymi drogami.

W przypadku tych kategorii pojazdów do litery i numeru oznaczających kategorię pojazdu dodaje się jako sufiks literę „G”.

Kryteria zaliczania pojazdów do podkategorii pojazdów terenowych określone są w sekcji 4 części A niniejszego załącznika.

2.2.   Pojazdy specjalnego przeznaczenia

2.2.1.

Pojazd specjalnego przeznaczenia” oznacza pojazd należący do kategorii M, N lub O posiadający specyficzne właściwości techniczne w celu wykonywania funkcji, która wymaga specjalnego dostosowania lub wyposażenia.

W przypadku pojazdów niekompletnych, które mają zostać objęte podkategorią pojazdów specjalnego przeznaczenia, do litery i numeru oznaczających kategorię pojazdu dodaje się jako sufiks literę „S”.

Różne typy pojazdów specjalnego przeznaczenia są zdefiniowane i wymienione w sekcji 5.

2.3.   Pojazd terenowy specjalnego przeznaczenia

2.3.1.

Pojazd terenowy specjalnego przeznaczenia” oznacza pojazd należący do kategorii M lub N posiadający specyficzne właściwości techniczne, o których mowa w pkt 2.1 i 2.2.

W przypadku tych kategorii pojazdów do litery i numeru oznaczających kategorię pojazdu dodaje się jako sufiks literę „G”.

Ponadto w przypadku pojazdów niekompletnych, które są przewidziane do objęcia podkategorią pojazdów specjalnego przeznaczenia, dodaje się jako sufiks literę „S”.

3.    Kryteria kwalifikowania pojazdów do kategorii N

3.1.

Zaliczenie typu pojazdu do kategorii N zależy od właściwości technicznych pojazdu, o których mowa w pkt 3.2–3.6.

3.2.

Z zasady, przedziały, w których znajdują się wszystkie miejsca siedzące, są całkiem oddzielone od przestrzeni ładunkowej.

3.3.

W drodze odstępstwa od wymogu określonego w pkt 3.2, osoby i ładunki mogą być przewożone w tym samym przedziale pod warunkiem, że przestrzeń ładunkowa jest wyposażona w elementy zabezpieczające przeznaczone do ochrony przewożonych osób w przypadku przemieszczenia się ładunku w czasie jazdy, w tym przy gwałtownym hamowaniu lub pokonywaniu zakrętu.

3.4.

Elementy zabezpieczające – urządzenia do mocowania – przeznaczone do zabezpieczenia ładunku zgodnie z wymogami określonymi w pkt 3.3, jak również systemy przegród, przeznaczone dla pojazdów do 7,5 ton, są projektowane zgodnie z przepisami określonymi w sekcjach 3 i 4 normy ISO 27956-2009 „Pojazdy drogowe – Zabezpieczanie ładunku w samochodach dostawczych – Wymogi i metody badań”.

3.4.1.

Wymogi, o których mowa w pkt 3.4, mogą być zweryfikowane przez oświadczenie zgodności przedstawione przez producenta.

3.4.2.

Alternatywnie do wymogów określonych w pkt 3.4 producent może wykazać przed urzędem udzielającym homologacji, że zamontowane urządzenia zabezpieczające zapewniają poziom ochrony równoważny poziomowi przewidzianemu we wspomnianej normie.

3.5.

Liczba miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy nie może przekroczyć:

a) 6 w przypadku pojazdów kategorii N1;

b) 8 w przypadku pojazdów kategorii N2 lub N3.

3.6.

Pojazdy muszą wykazać zdolność przewozu ładunków równą lub wyższą niż zdolność przewozu osób wyrażoną w kg.

3.6.1.

Do tego celu, we wszystkich konfiguracjach, szczególnie w przypadku gdy wszystkie miejsca siedzące są zajęte, spełnione muszą być następujące równania.

a) gdy N = 0:

P – M ≥ 100 kg;

b) gdy 0 < N ≤ 2:

P – (M + N × 68) ≥ 150 kg;

c) gdy N > 2:

P – (M + N x 68) ≥ N x 68;

gdzie litery oznaczają:

„P”

technicznie dopuszczalną maksymalną masę całkowitą pojazdu,

„M”

masę pojazdu gotowego do jazdy,

„N”

liczbę miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy.

3.6.2.

M obejmuje także masę sprzętu zamontowanego w pojeździe w celu przechowywania ładunków (np. cysterna, nadwozie itp.), przenoszenia ładunków (np. żuraw, platforma załadunkowa itp.) i zabezpieczenia ładunków (np. urządzenia zabezpieczające ładunek).

Do celów zastosowania powyższego równania M nie obejmuje masy sprzętu, który nie jest wykorzystywany do celów określonych powyżej (takiego jak sprężarka, wyciągarka, prądnica, sprzęt nadawczy itp.).

3.7.

Wymogi, o których mowa w pkt 3.2–3.6, muszą być spełnione w przypadku wszystkich wariantów i wersji w ramach typu pojazdu.

3.8.

Kryteria kwalifikowania pojazdów do kategorii N1.

3.8.1

Pojazd zalicza się do kategorii N1, gdy spełnione są wszystkie obowiązujące kryteria.

Jeżeli co najmniej jedno z tych kryteriów nie jest spełnione, pojazd kwalifikuje się do kategorii M1.

3.8.2.

Oprócz ogólnych kryteriów, o których mowa w pkt 3.2–3.6, spełnione muszą być kryteria określone w pkt 3.8.2.1–3.8.2.3.5 w przypadku pojazdów, w których przedział, gdzie znajduje się kierowca, oraz ładunek znajdują się w obrębie jednej jednostki (tj. nadwozie „BB”).

3.8.2.1.

Fakt, że między rzędem siedzeń a przestrzenią ładunkową zamontowana jest ścianka lub przegroda, nie zwalnia z obowiązku spełnienia wymaganych kryteriów.

3.8.2.2.

Kryteria są następujące:

a) musi być możliwy załadunek towarów przez zaprojektowane i skonstruowane w tym celu tylne drzwi, klapę tylną lub drzwi boczne;

b) w przypadku tylnych drzwi lub klapy tylnej otwór ładunkowy musi spełniać następujące wymogi:

(i) w przypadku gdy pojazd jest wyposażony tylko w jeden rząd siedzeń lub jedno siedzenie kierowcy, minimalna wysokość otworu ładunkowego wynosi 600 mm;

(ii) w przypadku gdy pojazd jest wyposażony przynajmniej w dwa rzędy siedzeń minimalna wysokość otworu ładunkowego wynosi 800 mm, a powierzchnia tego otworu – przynajmniej 12 800 cm2;

c) przestrzeń ładunkowa musi spełniać następujące wymogi:

przestrzeń ładunkowa” oznacza część pojazdu znajdującą się za rzędami siedzeń lub za siedzeniem kierowcy, gdy pojazd jest wyposażony tylko w siedzenie kierowcy;

(i) powierzchnia załadunkowa przestrzeni ładunkowej jest zasadniczo płaska;

(ii) w przypadku gdy pojazd jest wyposażony tylko w jeden rząd siedzeń lub jedno siedzenie, minimalna długość przestrzeni ładunkowej wynosi 40 % rozstawu osi;

(iii) w przypadku gdy pojazd jest wyposażony przynajmniej w dwa rzędy siedzeń, minimalna długość przestrzeni ładunkowej wynosi 30 % rozstawu osi;

w przypadku gdy siedzenia w ostatnim rzędzie można łatwo usunąć z pojazdu bez użycia specjalnych narzędzi, wymogi dotyczące długości przestrzeni ładunkowej muszą być spełnione przy wszystkich siedzeniach zamontowanych w pojeździe;

(iv) wymogi dotyczące długości przestrzeni ładunkowej muszą być spełnione w przypadku, gdy pierwszy i ostatni rząd są w swojej normalnej pionowej pozycji do użytku przez pasażerów pojazdu.

3.8.2.3.

Szczegółowe warunki dotyczące pomiaru

3.8.2.3.1.   Definicje

a) wysokość otworu ładunkowego” oznacza odległość w pionie między dwiema poziomymi płaszczyznami stycznymi odpowiednio do najwyższego punktu dolnej części otworu drzwiowego i najniższego punktu górnej części otworu drzwiowego;

b) powierzchnia otworu ładunkowego” oznacza największą powierzchnię rzutu prostopadłego na płaszczyznę pionową, prostopadłą do linii środkowej pojazdu, maksymalnego otworu dozwolonego, gdy tylne drzwi lub klapa tylna są szeroko otwarte;

c) rozstaw osi” do celów zastosowania równań określonych w pkt 3.8.2.2 i 3.8.3.1 oznacza odległość między:

(i) środkową linią przedniej osi a środkową linią drugiej osi w przypadku pojazdu dwuosiowego lub

(ii) środkową linią przedniej osi a środkową linią hipotetycznej osi znajdującej się w równej odległości od drugiej i trzeciej osi w przypadku pojazdu trzyosiowego.

3.8.2.3.2.   Regulacja siedzenia

a) siedzenie ustawia się w najbardziej wysuniętej do tyłu pozycji;

b) jeżeli oparcie siedzenia jest regulowane, ustawia się je w takiej pozycji, aby można tam było umieścić trójwymiarową maszynę punktu H przy kącie tułowia wynoszącym 25 stopni;

c) jeżeli oparcie siedzenia nie jest regulowane, należy je ustawić w pozycji wyznaczonej przez producenta pojazdu;

d) jeżeli oparcie siedzenia ma możliwość regulacji wysokości, należy je ustawić w najniższej pozycji.

3.8.2.3.3.   Warunki dotyczące pojazdu

a) pojazd musi być załadowany tak, aby jego masa odpowiadała masie maksymalnej;

b) pojazd musi być ustawiony z kołami skierowanymi na wprost.

3.8.2.3.4.

Wymogi określone w pkt 3.8.2.3.2 nie obowiązują, gdy pojazd jest wyposażony w ściankę lub przegrodę.

3.8.2.3.5.

Pomiar długości powierzchni ładunkowej

a) jeżeli pojazd nie jest wyposażony w przegrodę lub ściankę, długość mierzy się od pionowej płaszczyzny stycznej do najbardziej wysuniętego do tyłu punktu górnej części oparcia siedzenia do tylnej wewnętrznej płyty lub tylnych drzwi lub klapy tylnej w pozycji zamkniętej;

b) jeżeli pojazd jest wyposażony w przegrodę lub ściankę, długość mierzy się od pionowej płaszczyzny stycznej do najbardziej wysuniętego do tyłu punktu przegrody lub ścianki do tylnej wewnętrznej płyty lub tylnych drzwi lub klapy tylnej, zależnie od przypadku, w pozycji zamkniętej;

c) wymogi dotyczące długości muszą być spełnione przynajmniej wzdłuż poziomej linii znajdującej się we wzdłużnej płaszczyźnie pionowej przechodzącej przez środkową linię pojazdu na poziomie podłogi przestrzeni ładunkowej.

3.8.3.

Oprócz ogólnych kryteriów, o których mowa w pkt 3.2–3.6, spełnione muszą być kryteria określone w pkt 3.8.3.1–3.8.3.4 w przypadku pojazdów, w których przedział dla kierowcy oraz ładunek nie znajdują się w obrębie jednej jednostki (tj. nadwozie „BE”).

3.8.3.1.

W przypadku gdy pojazd jest wyposażony w nadwozie typu zamkniętego, obowiązują następujące wymogi:

a) załadunek musi być możliwy przez tylne drzwi, klapę tylną, panel lub w inny sposób;

b) wysokość otworu ładunkowego musi wynosić przynajmniej 800 mm, a powierzchnia tego otworu – przynajmniej 12 800 cm2;

c) długość powierzchni ładunkowej musi stanowić przynajmniej 40 % rozstawu osi;

3.8.3.2.

Jeżeli pojazd jest wyposażony w powierzchnię ładunkową typu otwartego obowiązują tylko przepisy określone w pkt 3.8.3.1 lit. a) i c).

3.8.3.3.

W przypadku stosowania przepisów, o których mowa w pkt 3.8.3, stosuje się odpowiednio definicje określone w pkt 3.8.2.

3.8.3.4.

Wymogi dotyczące długości powierzchni ładunkowej muszą jednak być spełnione wzdłuż poziomej linii znajdującej się we wzdłużnej płaszczyźnie przechodzącej przez środkową linię pojazdu na poziomie podłogi przestrzeni ładunkowej.

4.    Kryteria kwalifikowania pojazdów do podkategorii pojazdów terenowych

4.1.

Pojazdy kategorii M1 lub N1 zalicza się do podkategorii pojazdów terenowych, jeżeli spełnione są jednocześnie następujące warunki:

a) przynajmniej jedna oś przednia i przynajmniej jedna oś tylna są zaprojektowane tak, aby były napędzane równocześnie, niezależnie od tego, czy napęd jednej z osi może zostać odłączony;

b) zamontowana jest przynajmniej jedna blokada mechanizmu różnicowego lub mechanizm o podobnym działaniu;

c) pojazd bez przyczepy jest zdolny do pokonywania wzniesień o nachyleniu co najmniej 25 %;

d) spełnione jest pięć spośród sześciu poniższych wymogów:

(i) kąt natarcia wynosi co najmniej 25 stopni;

(ii) kąt zejścia wynosi co najmniej 20 stopni;

(iii) kąt rampowy wynosi co najmniej 20 stopni;

(iv) prześwit pojazdu pod osią przednią wynosi co najmniej 180 mm;

(v) prześwit pojazdu pod osią tylną wynosi co najmniej 180 mm;

(vi) prześwit pojazdu między osiami wynosi co najmniej 200 mm.

4.2.

Pojazdy kategorii M2, N2 lub M3, których masa maksymalna nie przekracza 12 ton, zalicza się do podkategorii pojazdów terenowych, jeśli spełniają one warunki określone w lit. a) lub oba warunki określone w lit. b) i c):

a) wszystkie osie są napędzane równocześnie, niezależnie od tego, czy napęd jednej z osi może zostać odłączony,

b) 

(i) przynajmniej jedna oś przednia i przynajmniej jedna oś tylna są zaprojektowane tak, aby były napędzane równocześnie, niezależnie od tego, czy napęd jednej z osi może zostać odłączony;

(ii) zamontowana jest przynajmniej jedna blokada mechanizmu różnicowego lub mechanizm o podobnym działaniu;

(iii) pojazd bez przyczepy jest zdolny do pokonywania wzniesień o nachyleniu co najmniej 25 %;

c) spełnionych jest przynajmniej pięć spośród sześciu poniższych wymogów, jeżeli masa maksymalna pojazdu nie przekracza 7,5 ton, lub przynajmniej cztery – jeżeli masa maksymalna pojazdu przekracza 7,5 ton:

(i) kąt natarcia wynosi co najmniej 25 stopni;

(ii) kąt zejścia wynosi co najmniej 25 stopni;

(iii) kąt rampowy wynosi co najmniej 25 stopni,

(iv) prześwit pojazdu pod osią przednią wynosi co najmniej 250 mm;

(v) prześwit pojazdu między osiami wynosi co najmniej 300 mm;

(vi) prześwit pojazdu pod osią tylną wynosi co najmniej 250 mm.

4.3.

Pojazdy kategorii M3 lub N3, których masa maksymalna przekracza 12 ton zalicza się do podkategorii pojazdów terenowych, jeśli spełniają one warunki określone w lit. a) lub oba warunki określone w lit. b) i c):

a) wszystkie osie są napędzane równocześnie, niezależnie od tego, czy napęd jednej z osi może zostać odłączony;

b) 

(i) przynajmniej połowa z osi (lub dwie z trzech osi w przypadku pojazdu trzyosiowego oraz odpowiednio w przypadku pojazdu pięcioosiowego) jest zaprojektowana tak, aby były one napędzane równocześnie, niezależnie od tego, czy napęd jednej z osi może zostać odłączony;

(ii) zamontowana jest przynajmniej jedna blokada mechanizmu różnicowego lub mechanizm o podobnym działaniu;

(iii) pojazd bez przyczepy jest zdolny do pokonywania wzniesień o nachyleniu co najmniej 25 %;

c) spełnione są przynajmniej cztery spośród sześciu poniższych wymogów:

(i) kąt natarcia wynosi co najmniej 25 stopni;

(ii) kąt zejścia wynosi co najmniej 25 stopni;

(iii) kąt rampowy wynosi co najmniej 25 stopni;

(iv) prześwit pojazdu pod osią przednią wynosi co najmniej 250 mm;

(v) prześwit pojazdu między osiami wynosi co najmniej 300 mm;

(vi) prześwit pojazdu pod osią tylną wynosi co najmniej 250 mm.

4.4.

Procedura sprawdzania zgodności z przepisami z zakresu geometrii określonymi w niniejszej sekcji ustanowiona jest w dodatku 1.

5.    Pojazdy specjalnego przeznaczenia



 

Nazwa

Kod

Definicja

5.1.

Samochód kempingowy

SA

Pojazd kategorii M z przestrzenią mieszkalną, w której znajduje się przynajmniej następujące wyposażenie:

a)  siedzenia i stolik;

b)  miejsca do spania, które mogą powstawać z siedzeń;

c)  urządzenia kuchenne;

d)  szafki.

Wyposażenie to jest zamocowane trwale w przedziale mieszkalnym.

Stolik może być jednak zbudowany tak, aby łatwo można go było zdemontować.

5.2.

Pojazd opancerzony

SB

Pojazd z kuloodpornymi osłonami pancernymi przeznaczony do ochrony przewożonych osób lub ładunków.

5.3.

Samochód sanitarny (ambulans)

SC

Pojazd silnikowy kategorii M przeznaczony do transportu chorych lub rannych, posiadający do tego celu specjalne wyposażenie.

Przedział dla pacjentów musi spełniać wymogi techniczne normy EN 1789: 2007 „Pojazdy medyczne i ich wyposażenie – Ambulanse drogowe” z wyjątkiem pkt 6.5 „Wykaz wyposażenia”.

5.4.

Samochód pogrzebowy (karawan)

SD

Pojazd kategorii M przeznaczony do transportu zmarłych, posiadający do tego celu specjalne wyposażenie.

5.5.

Pojazd przystosowany do przewozu wózków inwalidzkich

SH

Pojazd kategorii M1 skonstruowany lub przerobiony specjalnie w ten sposób, aby pomieścić co najmniej jedną osobę siedzącą na wózku inwalidzkim w trakcie jazdy po drogach.

5.6.

Przyczepa kempingowa

SE

Pojazd kategorii O zdefiniowany w normie ISO 3833-1977 pkt 3.2.1.3.

5.7.

Żuraw samojezdny

SF

Pojazd kategorii N3, nieposiadający wyposażenia do przewozu ładunków, wyposażony w żuraw, którego moment podnoszenia wynosi przynajmniej 400 kNm.

5.8.

Grupa pojazdów specjalnych

SG

Pojazdy specjalnego przeznaczenia, które nie wchodzą w zakres definicji określonych w niniejszej sekcji.

5.9.

Wózek jednoosiowy podpierający naczepę

SJ

Pojazd kategorii O wyposażony w sprzęg siodłowy do podpierania naczepy w celu jej zamiany w przyczepę.

5.10.

Przyczepy do przewożenia ładunków wyjątkowych

SK

Pojazd kategorii O4 przeznaczony do transportu ładunków niepodzielnych, który podlega ograniczeniom prędkości i ruchu drogowego ze względu na swoje wymiary.

Pojęcie to obejmuje także przyczepy modułowe ze sterowaniem hydraulicznym, niezależnie od liczby modułów.

6.    Uwagi

6.1.

Homologacji typu nie przyznaje się:

a) wózkom jednoosiowym podpierającym naczepę zdefiniowanym w sekcji 5 części A niniejszego załącznika;

b) przyczepom ze sztywnym dyszlem zdefiniowanym w sekcji 4 części C niniejszego załącznika;

c) przyczepom, w których mogą być przewożone osoby w trakcie jazdy po drogach.

6.2.

Punkt 6.1 nie narusza przepisów określonych w art. 23 dotyczących homologacji krajowej udzielanej pojazdom produkowanym w małych seriach.

CZĘŚĆ B

Kryteria dla typów pojazdów, ich wariantów i wersji

1.    Kategoria M1

1.1.   Typ pojazdu

1.1.1.

„Typ pojazdu” obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) nazwa przedsiębiorstwa producenta.

Zmiana prawnej formy własności przedsiębiorstwa nie wymaga przyznania nowej homologacji;

b) projekt i montaż podstawowych części karoserii w przypadku nadwozia samonośnego.

To samo stosuje się odpowiednio do pojazdów, których nadwozie jest przykręcone lub przyspawane do oddzielnej ramy;

c) w przypadku pojazdów budowanych wieloetapowo, producent i typ pojazdu na poprzednim etapie.

1.1.2

W drodze odstępstwa od wymogów określonych w pkt 1.1.1. lit. b), jeśli producent wykorzystuje część podłogową karoserii, jak również podstawowe elementy tworzące przednią część karoserii, znajdujące się bezpośrednio przed otworem przedniej szyby, w konstrukcjach różnych typów nadwozia (na przykład kareta (sedan) i coupé), pojazdy te mogą być uważane za należące do tego samego typu. Producent musi dostarczyć dokumenty o tym świadczące.

1.1.3.

Typ obejmuje przynajmniej jeden wariant i jedną wersję.

1.2.   Wariant

1.2.1.

„Wariant” w ramach typu pojazdu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy konstrukcyjne:

a) liczba drzwi bocznych lub typ nadwozia według definicji określonej w sekcji 1 części C, kiedy producent stosuje kryterium z pkt 1.1.2;

b) silnik w zakresie następujących cech konstrukcyjnych:

(i) typ zasilania (silnik spalania wewnętrznego, silnik elektryczny lub inne);

(ii) zasada działania silnika (z zapłonem iskrowym/samoczynnym lub inne);

(iii) liczba i układ cylindrów w przypadku silnika spalania wewnętrznego (L4, V6 lub inne);

c) liczba osi;

d) liczba oraz powiązanie kinematyczne osi napędzanych;

e) liczba osi kierowanych;

f) etap skompletowania (np. kompletny/niekompletny),

1.3.   Wersja

1.3.1.

„Wersja” w ramach wariantu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu;

b) pojemność skokowa silnika w przypadku silnika spalania wewnętrznego;

c) maksymalna moc wyjściowa silnika lub maksymalna ciągła moc znamionowa (silnik elektryczny);

d) rodzaj paliwa (benzyna, olej napędowy, LPG, zasilanie dwupaliwowe lub inne);

e) maksymalna liczba miejsc siedzących;

f) poziom hałasu przejeżdżającego pojazdu;

g) normy emisji spalin (na przykład Euro 5, Euro 6 lub inny);

h) średnia emisja CO2 (cykl mieszany lub wartość ważona);

i) zużycie energii elektrycznej (wartość ważona, cykl mieszany);

j) średnie zużycie paliwa (wartość ważona, cykl mieszany);

k) obecność zestawu innowacyjnych technologii zgodnie z art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z 23 kwietnia 2009 r. określającego normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych ( 63 ).

2.    Kategorie M2 i M3

2.1.   Typ pojazdu

2.1.1.

„Typ pojazdu” obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) nazwa przedsiębiorstwa producenta.

Zmiana prawnej formy własności przedsiębiorstwa nie wymaga przyznania nowej homologacji;

b) kategoria;

c) następujące cechy projektu i konstrukcji:

(i) projekt i konstrukcja podstawowych elementów tworzących podwozie;

(ii) projekt i konstrukcja podstawowych części karoserii w przypadku nadwozia samonośnego;

d) liczba pokładów (pojazd jednopokładowy lub dwupokładowy);

e) liczba segmentów (pojazd pojedynczy lub przegubowy);

f) liczba osi;

g) rodzaj źródła energii (pokładowe, zewnętrzne);

h) w przypadku pojazdów budowanych wieloetapowo – producent i typ pojazdu na poprzednim etapie.

2.1.2.

Typ obejmuje przynajmniej jeden wariant i jedną wersję.

2.2.   Wariant

2.2.1.

„Wariant” w ramach typu pojazdu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy konstrukcyjne:

a) typ nadwozia według definicji określonych w sekcji 2 części C;

b) klasa lub kombinacja klas pojazdów według definicji określonych w pkt 2.1.1 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE (tylko w przypadku pojazdów kompletnych i skompletowanych);

c) etap skompletowania (np. kompletny/niekompletny/skompletowany);

d) silnik w zakresie następujących cech konstrukcyjnych:

(i) typ zasilania (silnik spalania wewnętrznego, silnik elektryczny lub inne);

(ii) zasada działania silnika (z zapłonem iskrowym/ samoczynnym lub inne);

(iii) liczba i układ cylindrów w przypadku silnika spalania wewnętrznego (L6, V8 lub inne).

2.3.   Wersja

2.3.1.

„Wersja” w ramach wariantu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu;

b) możliwość ciągnięcia przyczepy;

c) pojemność skokowa silnika w przypadku silnika spalania wewnętrznego;

d) maksymalna moc wyjściowa silnika lub maksymalna ciągła moc znamionowa (silnik elektryczny);

e) rodzaj paliwa (benzyna, olej napędowy, LPG, zasilanie dwupaliwowe lub inne);

f) poziom hałasu przejeżdżającego pojazdu;

g) normy emisji spalin (na przykład Euro IV, Euro V lub inne);

3.    Kategoria N1

3.1.   Typ pojazdu

3.1.1.

„Typ pojazdu” obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) nazwa przedsiębiorstwa producenta.

Zmiana prawnej formy własności przedsiębiorstwa nie wymaga przyznania nowej homologacji;

b) projekt i montaż podstawowych części karoserii w przypadku nadwozia samonośnego;

c) projekt i konstrukcja podstawowych elementów tworzących podwozie w przypadku nadwozia innego niż samonośne;

d) w przypadku pojazdów budowanych wieloetapowo – producent i typ pojazdu na poprzednim etapie.

3.1.2.

W drodze odstępstwa od wymogów określonych w pkt 3.1.1. lit. b), jeśli producent wykorzystuje część podłogową karoserii, jak również podstawowe elementy tworzące przednią część karoserii, znajdujące się bezpośrednio przed otworem przedniej szyby, w konstrukcjach różnych typów nadwozia (na przykład podwozie z kabiną, różne rozstawy osi lub różnej wysokości dach), pojazdy te mogą być uważane za należące do tego samego typu. Producent musi dostarczyć dokumenty o tym świadczące.

3.1.3.

Typ obejmuje przynajmniej jeden wariant i jedną wersję.

3.2.   Wariant

3.2.1.

„Wariant” w ramach typu pojazdu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy konstrukcyjne:

a) liczba drzwi bocznych lub typ nadwozia według definicji określonych w sekcji 3 części C (dla pojazdów kompletnych i skompletowanych), kiedy producent wykorzystuje kryterium zawarte w pkt 3.1.2;

b) etap skompletowania (np. kompletny/niekompletny/skompletowany);

c) silnik w zakresie następujących cech konstrukcyjnych:

(i) typ zasilania (silnik spalania wewnętrznego, silnik elektryczny lub inne);

(ii) zasada działania silnika (z zapłonem iskrowym/samoczynnym lub inne);

(iii) liczba i układ cylindrów w przypadku silnika spalania wewnętrznego (L6, V8 lub inne);

d) liczba osi;

e) liczba oraz powiązanie kinematyczne osi napędzanych;

f) liczba osi kierowanych.

3.3.   Wersja

3.3.1.

„Wersja” w ramach wariantu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są następujące cechy:

a) technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu;

b) pojemność skokowa silnika w przypadku silnika spalania wewnętrznego;

c) maksymalna moc wyjściowa silnika lub maksymalna ciągła moc znamionowa (silnik elektryczny);

d) rodzaj paliwa (benzyna, olej napędowy, LPG, zasilanie dwupaliwowe lub inne);

e) maksymalna liczba miejsc siedzących;

f) poziom hałasu przejeżdżającego pojazdu;

g) normy emisji spalin (na przykład Euro 5, Euro 6 lub inne);

h) średnia emisja CO2 (cykl mieszany lub wartość ważona);

i) zużycie energii elektrycznej (wartość ważona, cykl mieszany);

j) zużycie paliwa (wartość ważona, cykl łączony).

4.    Kategorie N2 i N3

4.1.   Typ pojazdu

4.1.1.

„Typ pojazdu” obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy zasadnicze:

a) nazwa przedsiębiorstwa producenta;

zmiana prawnej formy własności przedsiębiorstwa nie wymaga przyznania nowej homologacji;

b) kategoria;

c) projekt i konstrukcja podwozia, które są wspólne dla pojedynczej linii produktu;

d) liczba osi;

e) w przypadku pojazdów budowanych wieloetapowo – producent i typ pojazdu na poprzednim etapie.

4.1.2.

Typ obejmuje przynajmniej jeden wariant i jedną wersję.

4.2.   Wariant

4.2.1.

„Wariant” w ramach typu pojazdu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy konstrukcyjne:

a) konstrukcyjne przeznaczenie nadwozia lub typ nadwozia, o których mowa w sekcji 3 części C oraz w dodatku 2 (tylko dla pojazdów kompletnych i skompletowanych);

b) etap skompletowania (np. kompletny/niekompletny/skompletowany);

c) silnik w zakresie następujących cech konstrukcyjnych:

(i) typ zasilania (silnik spalania wewnętrznego, silnik elektryczny lub inne);

(ii) zasada działania silnika (z zapłonem iskrowym/samoczynnym lub inne);

(iii) liczba i układ cylindrów w przypadku silnika spalania wewnętrznego (L6, V8 lub inne);

d) liczba oraz powiązanie kinematyczne osi napędzanych;

e) liczba osi kierowanych.

4.3.   Wersja

4.3.1.

„Wersja” w ramach wariantu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są następujące cechy:

a) technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu;

b) możliwość ciągnięcia przyczepy, jak następuje:

(i) przyczepa bez hamulca;

(ii) przyczepa z bezwładnościowym (lub najazdowym) układem hamulcowym zgodnie z definicją określoną w pkt 2.12 regulaminu EKG ONZ nr 13;

(iii) przyczepa z ciągłym lub półciągłym systemem hamowania zgodnie z definicją określoną w pkt 2.9 i 2.10 regulaminu EKG ONZ nr 13;

(iv) przyczepa kategorii O4, której masa maksymalna w przypadku połączenia z pojazdem ciągnącym nie przekracza 44 ton;

(v) przyczepa kategorii O4, której masa maksymalna w przypadku połączenia z pojazdem ciągnącym przekracza 44 ton;

c) pojemność skokowa silnika;

d) maksymalna moc wyjściowa silnika;

e) rodzaj paliwa (benzyna, olej napędowy, LPG, zasilanie dwupaliwowe lub inne);

f) poziom hałasu przejeżdżającego pojazdu;

g) normy emisji spalin (na przykład Euro IV, Euro V lub inne);

5.    Kategorie O1 i O2

5.1.   Typ pojazdu

5.1.1.

„Typ pojazdu” obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) nazwa przedsiębiorstwa producenta;

zmiana prawnej formy własności przedsiębiorstwa nie wymaga przyznania nowej homologacji;

b) kategoria;

c) rodzaj pojazdu według definicji określonej w sekcji 4 części C;

d) następujące cechy projektu i konstrukcji:

(i) projekt i konstrukcja podstawowych elementów tworzących podwozie;

(ii) projekt i konstrukcja podstawowych elementów tworzących karoserię w przypadku nadwozia samonośnego;

e) liczba osi;

f) w przypadku pojazdów budowanych wieloetapowo – producent i typ pojazdu na poprzednim etapie.

5.1.2.

Typ obejmuje przynajmniej jeden wariant i jedną wersję.

5.2.   Wariant

5.2.1.

„Wariant” w ramach typu pojazdu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy konstrukcyjne:

a) rodzaj nadwozia określony w dodatku 2 (dla pojazdów kompletnych i skompletowanych);

b) etap skompletowania (np. kompletny/niekompletny/skompletowany);

c) rodzaj układu hamulcowego (np. bez hamulca/z hamulcem najazdowym/z hamulcem zasilanym z pojazdu ciągnącego).

5.3.   Wersja

5.3.1.

„Wersja” w ramach wariantu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu;

b) rodzaj zawieszenia (elementy zawieszenia pneumatyczne, stalowe lub gumowe, drążek skrętny lub inne);

c) rodzaj dyszla (trójkątny, rurowy lub inny).

6.    Kategorie O3 i O4

6.1.   Typ pojazdu

6.1.1.

„Typ pojazdu” obejmuje pojazdy, dla których wspólne są wszystkie następujące cechy:

a) nazwa przedsiębiorstwa producenta;

zmiana prawnej formy własności przedsiębiorstwa nie wymaga przyznania nowej homologacji;

b) kategoria;

c) rodzaj przyczepy według definicji określonych w sekcji 4 części C;

d) następujące cechy projektu i konstrukcji:

(i) projekt i konstrukcja podstawowych elementów tworzących podwozie;

(ii) projekt i konstrukcja podstawowych elementów tworzących karoserię w przypadku przyczep samonośnych;

e) liczba osi;

f) w przypadku pojazdów budowanych wieloetapowo – producent i typ pojazdu na poprzednim etapie.

6.1.2

Typ obejmuje przynajmniej jeden wariant i jedną wersję.

6.2.   Warianty

6.2.1.

„Wariant” w ramach typu pojazdu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są następujące cechy projektu i konstrukcji:

a) rodzaj nadwozia określony w dodatku 2 (dla pojazdów kompletnych i skompletowanych);

b) etap skompletowania (np. kompletny/niekompletny/skompletowany);

c) rodzaj zawieszenia (elementy zawieszenia stalowe, pneumatyczne lub hydrauliczne);

d) następujące cechy techniczne:

(i) możliwość regulowania podwozia;

(ii) wysokość pokładu (normalny, niskopodłogowy, średnioniskopodłogowy etc.).

6.3.   Wersje

6.3.1.

„Wersja” w ramach wariantu obejmuje pojazdy, dla których wspólne są następujące cechy:

a) technicznie dopuszczalna maksymalna masa całkowita pojazdu;

b) podgrupa lub kombinacje podgrup określone w pkt 3.2 i 3.3 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE, na które podzielono pojazdy ze względu na odległość między dwoma kolejnymi osiami;

c) rodzaje osi według następującego podziału:

(i) osie podnoszone (liczba i położenie);

(ii) osie przenoszące obciążenia (liczba i położenie);

(iii) osie kierowane (liczba i położenie).

7.    Wspólne wymogi dotyczące wszystkich kategorii pojazdów

7.1.

Jeżeli pojazd mieści się w kilku kategoriach ze względu na maksymalną masę lub liczbę miejsc siedzących lub oba te czynniki, producent musi wybrać kryteria jednej lub drugiej kategorii do określenia wariantów i wersji.

7.1.1.

Przykłady:

a) pojazd „A” może być homologowany jako N1 (3,5 tony) lub N2 (4,2 tony) odnośnie do jego masy maksymalnej. W takim przypadku parametry określone dla kategorii N1 mogą być wykorzystane także dla pojazdu, który mieści się w kategorii N2 (i vice-versa);

b) pojazd „B” może być homologowany jako M1 i M2 odnośnie do liczby miejsc siedzących (7+1 lub 10+1), parametry określone dla kategorii M1 mogą być wykorzystane także dla pojazdu, który mieści się w kategorii M2 (i vice-versa).

7.2.

Pojazd kategorii N może być homologowany na podstawie przepisów wymaganych dla kategorii M1 lub M2, w zależności od przypadku, w przypadku gdy ma być on przekształcony na pojazd tej kategorii w następnym etapie procedury homologacji wielostopniowej.

7.2.1.

Opcja ta jest dozwolona tylko w przypadku pojazdów niekompletnych.

Takie pojazdy oznacza się specjalnym kodem wariantu, który nadaje producent pojazdu podstawowego.

7.3.

Określenie typu, wariantu i wersji

7.3.1.

Producent przypisuje każdemu typowi, wariantowi i wersji pojazdu kod alfanumeryczny składający się z rzymskich liter lub cyfr arabskich.

Dozwolone jest stosowanie nawiasów i myślników, pod warunkiem że nie zastępują one litery lub liczby.

7.3.2.

Cały kod określa się jako: Typ-Wariant-Wersja („TVV”).

7.3.3.

TVV oznacza w sposób wyraźny i jednoznaczny niepowtarzalne zestawienie cech technicznych odnośnie do kryteriów określonych w części B niniejszego załącznika.

7.3.4.

Ten sam producent może użyć tego samego kodu, aby określić typ pojazdu, jeśli mieści się on w co najmniej dwóch kategoriach.

7.3.5.

Ten sam producent nie może użyć tego samego kodu, aby określić typ pojazdu, w przypadku więcej niż jednej homologacji typu w ramach tej samej kategorii pojazdu.

7.4.

Liczba znaków w TVV

7.4.1.

Liczba znaków nie może przekroczyć:

a) 15 dla kodu typu pojazdu;

b) 25 dla kodu jednego wariantu;

c) 35 dla kodu jednej wersji.

7.4.2.

Kompletny alfanumeryczny kod „TVV” nie może zawierać więcej niż 75 znaków.

7.4.3.

W przypadku gdy kod TVV jest używany w całości, należy zachować odstęp między typem, wariantem i wersją.

Oto przykład takiego kodu: 159AF[…odstęp]0054[…odstęp]977K(BE).

CZĘŚĆ C

Definicje typów nadwozia

0.    Zagadnienia ogólne

0.1.

Typ nadwozia, o którym mowa w sekcji 9 załącznika I i części 1 załącznika III, jak również kod nadwozia, o którym mowa w pozycji 38 załącznika IX, należy oznaczać za pomocą kodów.

Wykaz kodów dotyczy przede wszystkim pojazdów kompletnych i skompletowanych.

0.2.

Odnośnie do pojazdów kategorii M kod typu nadwozia składa się z dwóch liter, zgodnie z wymogami sekcji 1 i 2.

0.3.

Odnośnie do pojazdów kategorii N i O kod typu nadwozia składa się z dwóch liter, zgodnie z wymogami sekcji 3 i 4.

0.4.

W stosownych przypadkach (szczególnie dla typów nadwozia, o których mowa odpowiednio w pkt 3.1 i 3.6 oraz pkt 4.1–4.4), do kodu dodaje się dwie cyfry.

0.4.1.

Wykaz cyfr ustalony jest w dodatku 2 do niniejszego załącznika.

0.5.

W przypadku pojazdów specjalnego przeznaczenia zastosowany typ nadwozia musi być powiązany z kategorią pojazdu.

1.    Pojazdy należące do kategorii M1



Nr ref.

Kod

Nazwa

Definicja

1.1.

AA

Kareta (sedan)

pojazd zdefiniowany w normie ISO nr 3833-1977 pkt 3.1.1.1, wyposażony przynajmniej w cztery szyby boczne.

1.2.

AB

Hatchback

kareta (sedan) według definicji określonej w pkt 1.1 z podnoszonymi drzwiami z tyłu nadwozia.

1.3.

AC

Kombi

pojazd zdefiniowany w normie ISO nr 3833-1977 pkt 3.1.1.4.

1.4.

AD

Coupé

pojazd zdefiniowany w normie ISO nr 3833-1977 pkt 3.1.1.5.

1.5.

AE

Kabriolet

pojazd zdefiniowany w normie ISO nr 3833-1977 pkt 3.1.1.6.

Kabriolet może jednak nie posiadać drzwi.

1.6.

AF

Pojazd wielozadaniowy

pojazd inny niż o kodzie AG i inny niż pojazdy wymienione w AA–AE, przeznaczony do przewozu osób i ich bagaży lub ewentualnie ładunków w tym samym przedziale nadwozia.

1.7.

AG

Pick-up

pojazd zdefiniowany w normie ISO nr 3833-1977 pkt 3.1.1.4.1.

Przedział bagażowy musi być jednak zupełnie oddzielony od przedziału pasażerskiego.

Dodatkowo punkt odniesienia miejsca siedzącego kierowcy nie musi znajdować się przynajmniej 750 mm nad powierzchnią podparcia pojazdu.

2.    Pojazdy należące do kategorii M2 lub M3



Nr ref.

Kod

Nazwa

Definicja

2.1.

CA

Pojazd jednopokładowy

pojazd, w którym miejsca przeznaczone dla pasażerów umieszczone są na jednym poziomie lub w taki sposób, aby jeden poziom nie znajdował się nad drugim;

2.2.

CB

Pojazd dwupokładowy

pojazd zdefiniowany w pkt 2.1.6 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE;

2.3.

CC

Pojazd przegubowy jednopokładowy

pojazd zdefiniowany w pkt 2.1.3 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE z jednym pokładem;

2.4.

CD

Pojazd przegubowy dwupokładowy

pojazd zdefiniowany w pkt 2.1.3.1 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE;

2.5.

CE

Pojazd niskopodłogowy jednopokładowy

pojazd zdefiniowany w pkt 2.1.4 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE z jednym pokładem;

2.6.

CF

Pojazd niskopodłogowy dwupokładowy

pojazd zdefiniowany w pkt 2.1.4 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE z dwoma pokładami;

2.7.

CG

Pojazd przegubowy niskopodłogowy jednopokładowy

pojazd, który łączy cechy techniczne pozycji 2.3 i 2.5;

2.8.

CH

Pojazd przegubowy niskopodłogowy dwupokładowy

pojazd, który łączy cechy techniczne pozycji 2.4 i 2.6;

2.9.

CI

Pojazd jednopokładowy z otwartym dachem

pojazd bez dachu lub z częściowym dachem;

2.10.

CJ

Pojazd dwupokładowy z otwartym dachem

pojazd bez dachu nad całym górnym pokładem lub jego częścią;

2.11.

CX

Podwozie autobusu

pojazd niekompletny, tylko z profilem podwozia, zespołem napędowym i osiami, który ma zostać uzupełniony nadwoziem przystosowanym do potrzeb przewoźnika.

3.    Pojazdy silnikowe kategorii N1, N2 lub N3



Nr ref.

Kod

Nazwa

Definicja

3.1.

BA

Samochód ciężarowy

pojazd, który został zaprojektowany i zbudowany wyłącznie lub głównie do przewozu towarów.

Może on również ciągnąć przyczepę;

3.2.

BB

Van

samochód ciężarowy z przedziałem, w którym kierowca oraz powierzchnia załadunkowa znajdują się w obrębie jednej jednostki;

3.3.

BC

Ciągnik siodłowy

pojazd ciągnący, który został zaprojektowany i zbudowany wyłącznie lub głównie do ciągnięcia naczep;

3.4.

BD

Ciągnik drogowy

pojazd ciągnący, który został zaprojektowany i zbudowany wyłącznie lub głównie do ciągnięcia przyczep innych niż naczepy.

3.5.

BE

Pick-up

pojazd o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3 500 kg, w którym miejsca siedzące i powierzchnia załadunkowa nie znajdują się w obrębie jednej jednostki;

3.6.

BX

Podwozie z kabiną (podwozie do adaptacji)

pojazd niekompletny, tylko z kabiną (kompletną lub częściową), profilem podwozia, zespołem napędowym i osiami, który ma zostać uzupełniony nadwoziem przystosowanym do potrzeb przewoźnika.

4.    Pojazdy kategorii O



Nr ref.

Kod

Nazwa

Definicja

4.1.

DA

Naczepa

przyczepa, która została zaprojektowana i zbudowana do sprzęgnięcia z ciągnikiem siodłowym lub z wózkiem jednoosiowym oraz przenosząca znaczne obciążenie pionowe na pojazd ciągnący lub wózek jednoosiowy.

Urządzenie sprzęgające stosowane do połączenia tych pojazdów składa się ze sworznia i siodła;

4.2.

DB

Przyczepa z dyszlem

przyczepa o przynajmniej dwóch osiach, z których przynajmniej jedna jest osią kierowaną:

a)  wyposażona w zaczep holowniczy, który może poruszać się w pionie (w stosunku do przyczepy); oraz

b)  która przenosi mniej niż 100 daN statycznego obciążenia pionowego na pojazd ciągnący;

4.3.

DC

Przyczepa z osią centralną

przyczepa, której osie są umiejscowione blisko środka ciężkości pojazdu (przy równomiernym rozłożeniu ładunku) w taki sposób, że tylko niewielkie statyczne obciążenie pionowe, nieprzekraczające 10 % masy maksymalnej przyczepy lub obciążenie 1 000 daN (w zależności która z tych wielkości jest mniejsza) jest przenoszone na pojazd ciągnący;

4.4.

DE

Przyczepa ze sztywnym dyszlem

przyczepa z jedną osią lub jedną grupą osi, wyposażona w dyszel, która przenosi statyczne obciążenie nieprzekraczające 4 000 daN na pojazd ciągnący ze względu na jego budowę i która nie odpowiada definicji przyczepy z osią centralną.

Urządzenie sprzęgające stosowane do połączenia tych pojazdów nie składa się ze sworznia i siodła.




Dodatek 1

Procedura sprawdzania, czy pojazd może być zaliczony do kategorii pojazdów terenowych

0.    Uwaga ogólna

0.1.

Do celów zakwalifikowania pojazdu do pojazdów terenowych stosuje się procedurę opisaną w niniejszym dodatku.

1.    Warunki przeprowadzania pomiarów geometrycznych

1.1.

Pojazdy należące do kategorii M1 lub N1 muszą być niezaładowane, z manekinem męskim 50-percentylowym umieszczonym na siedzeniu kierowcy, wyposażone w płyn chłodzący, smary, paliwo, narzędzia, koło zapasowe (jeżeli znajduje się w oryginalnym wyposażeniu).

Manekin może zostać zastąpiony podobnym urządzeniem o tej samej masie.

1.2.

Pojazdy inne niż te, o których mowa w pkt 1.1, załadowuje się do ich technicznie dopuszczalnej maksymalnej masy całkowitej.

Rozkład obciążenia na osiach musi stanowić najgorszy przypadek, jeżeli chodzi o spełnienie stosownych kryteriów.

1.3.

Pojazd reprezentatywny dla danego typu dostarcza się placówce technicznej w stanie określonym w pkt 1.1 lub 1.2. Pojazd ustawia się nieruchomo, z kołami skierowanymi na wprost.

Podłoże, na którym dokonuje się pomiarów, musi być tak płaskie i poziome, jak to tylko możliwe (maksymalne nachylenie 0,5 %).

2.    Pomiar kąta natarcia, zejścia i kąta rampowego

2.1.

Kąt natarcia mierzy się zgodnie z normą ISO 612-1978 pkt 6.10.

2.2.

Kąt zejścia mierzy się zgodnie z normą ISO 612-1978 pkt 6.11.

2.3.

Kąt rampowy mierzy się zgodnie z normą ISO 612-1978 pkt 6.9.

2.4.

Przy pomiarze kąta zejścia urządzenia zabezpieczające przed wjechaniem pod pojazd z tyłu, które mają możliwość regulacji wysokości, mogą być ustawione w górnej pozycji.

2.5.

Zalecenia z pkt 2.4 nie należy traktować jako obowiązek wyposażenia pojazdu podstawowego w urządzenia zabezpieczające przed wjechaniem pod pojazd z tyłu jako wyposażenia oryginalnego. Producent pojazdu podstawowego musi jednak poinformować producenta na następnym etapie, że gdy pojazd jest wyposażony w urządzenia zabezpieczające przed wjechaniem pod pojazd z tyłu, musi on spełniać wymogi w zakresie kąta zejścia.

3.    Pomiar prześwitu pojazdu

3.1.   Prześwit pojazdu między osiami

3.1.1. Prześwit pojazdu między osiami” oznacza najkrótszą odległość między płaszczyzną podłoża i najniżej położonym stałym punktem pojazdu.

Stosując tę definicję, należy wziąć pod uwagę odległość między ostatnią osią przedniej grupy osi i pierwszą osią tylnej grupy osi.

image

3.1.2. Żadna sztywna część pojazdu nie może zachodzić na zacieniony obszar przedstawiony na rysunku.

3.2.   Prześwit pojazdu pod osią

3.2.1. Prześwit pojazdu pod osią” oznacza wysokość łuku przechodzącego przez środki powierzchni styku z jezdnią opon kół danej osi (w przypadku kół bliźniaczych pod uwagę bierze się koła wewnętrzne) oraz stycznego do najniższego stałego punktu pojazdu między tymi kołami.

image

3.2.2. W stosownych przypadkach pomiar prześwitu przeprowadza się na każdej z osi należących do grupy osi.

4.    Zdolność pokonywania nachylenia

4.1.

Zdolność pokonywania nachylenia” oznacza zdolność pojazdu do pokonywania wzniesień.

4.2.

W celu sprawdzenia zdolności pokonywania nachylenia przez niekompletny lub kompletny pojazd kategorii M