7.8.2017   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 256/16

1)

Czy przepisy i orzecznictwo krajowe, które nie dopuszczają kwestionowania materialnoprawnych podstaw orzeczenia sądu o wydaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczącego przeprowadzenia przeszukania w nieruchomości mieszkalnej i gospodarczej, a także zajęcia określonych rzeczy, odpowiednio przesłuchania świadka, są zgodne z art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE (1) z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych – w sytuacji gdy takie kwestionowanie nie jest możliwe ani w drodze bezpośredniej skargi na orzeczenie sądu, ani w drodze odrębnego pozwu o zasądzenie odszkodowania[?]

2)

Czy art. 14 ust. 2 dyrektywy [2014/41/UE] bezpośrednio uprawnia zainteresowaną osobę do zaskarżenia orzeczenia sądu o wydaniu europejskiego nakazu dochodzeniowego, niezależnie od braku takiej możliwości procesowej w prawie krajowym[?]

3)

Czy zainteresowaną osobą w rozumieniu art. 14 ust. 4 [dyrektywy 2014/41/UE], w świetle art. 14 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 lit. a) w związku z art. 1 ust. 4 tej dyrektywy, jest osoba, przeciwko której podniesiono oskarżenie karne – gdy czynności związane z gromadzeniem dowodów są skierowane wobec osoby trzeciej[?]

4)

Czy zainteresowaną osobą w rozumieniu art. 14 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 2 dyrektywy [2014/41/UE] jest osoba, która zamieszkuje w – lub korzysta z – nieruchomości, w której zostaje przeprowadzone przeszukanie i zajęcie; odpowiednio osoba, która będzie przesłuchana w charakterze świadka[?]