This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52013PC0547
Proposal for a DIRECTIVE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on payment services in the internal market and amending Directives 2002/65/EC, 2013/36/EU and 2009/110/EC and repealing Directive 2007/64/EC
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego oraz zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2013/36/UE i 2009/110/WE i uchylająca dyrektywę 2007/64/WE
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego oraz zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2013/36/UE i 2009/110/WE i uchylająca dyrektywę 2007/64/WE
/* COM/2013/0547 final - 2013/0264 (COD) */
Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego oraz zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2013/36/UE i 2009/110/WE i uchylająca dyrektywę 2007/64/WE /* COM/2013/0547 final - 2013/0264 (COD) */
UZASADNIENIE 1. Kontekst wniosku Podstawa i cele wniosku Rynek
płatności elektronicznych w Europie oferuje duże
możliwości pod względem innowacji. W
ostatnich latach konsumenci znacznie zmienili swoje przyzwyczajenia, jeśli
chodzi o sposób dokonywania płatności. Oprócz
stale rosnącej liczby kart kredytowych i debetowych, do powstania nowych
sposobów płatności przyczyniły się rozwój handlu
elektronicznego oraz rosnąca popularność smartfonów. Korzyści płynące z
przezwyciężenia rozdrobnienia w tym obszarze i pełniejszej
integracji rynku na poziomie Unii są znaczne. Niniejsza
inicjatywa umożliwi konsumentom i akceptantom czerpanie pełni
korzyści z rynku wewnętrznego, zwłaszcza w dziedzinie handlu
elektronicznego. Celem niniejszego wniosku
jest wsparcie procesu dalszego rozwoju ogólnounijnego rynku płatności
elektronicznych, który umożliwi konsumentom, detalistom oraz innym
uczestnikom rynku czerpanie pełni korzyści, jakie niesie unijny rynek
wewnętrzny, zgodnie z założeniami strategii „Europa 2020” i
agendy cyfrowej. Ta dalsza integracja staje
się coraz ważniejsza, w miarę jak handel na świecie
wykracza poza tradycyjne placówki handlowe, wkraczając w erę
gospodarki cyfrowej. Aby
osiągnąć ten cel oraz wspierać większą
konkurencję, wydajność i dalsze innowacje w obszarze
e-płatności, powinny istnieć jasność prawa i równe
warunki działania, sprzyjające uniwersalnemu obniżaniu poziomu
kosztów i cen dla użytkowników usług płatniczych,
zapewniające większy wybór i przejrzystość usług
płatniczych, ułatwiające świadczenie innowacyjnych
usług płatniczych, a także zapewniające bezpieczne i
przejrzyste usługi tego rodzaju. Cele
te zostaną osiągnięte poprzez aktualizację i
uzupełnienie dotychczasowych ram regulujących usługi
płatnicze, ustanowienie przepisów
zwiększających przejrzystość, innowacyjność i
bezpieczeństwo w obszarze płatności detalicznych oraz
zwiększenie spójności między przepisami poszczególnych
państw członkowskich, kładąc nacisk na uzasadnione potrzeby
konsumentów. Proponowane środki
służą realizacji tych zamierzeń w sposób neutralny z punktu
widzenia techniki, pozwalający zachować aktualność
wprowadzonych rozwiązań w miarę dalszego rozwoju usług
płatniczych. Do
niniejszego wniosku włączono również przepisy dyrektywy
2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (tzw. „dyrektywa w sprawie
usług płatniczych”)[1], która stanowi
podstawę zharmonizowanych ram prawnych regulujących utworzenie
zintegrowanego rynku płatności, przyczyniając się tym samym
do wyrównania warunków działania oraz poprawy dostępności
obecnych ram dotyczących płatności dla wszystkich
zainteresowanych stron. W związku z tym na mocy innych przepisów
proponowanego aktu prawnego dyrektywa ta miałaby jednocześnie
zostać uchylona. W
sytuacji, gdy coraz bardziej zaciera się rozróżnienie na instytucje
płatnicze (podlegające dyrektywie w sprawie usług
płatniczych) i instytucje pieniądza elektronicznego (podlegające
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE[2],
drugiej dyrektywie w sprawie pieniądza elektronicznego) w miarę
zbieżności technologii i modeli biznesowych, optymalnym
rozwiązaniem jest pełna modernizacja ram płatności
cyfrowych polegająca na scaleniu obu kategorii uczestników rynku i
dotyczących ich przepisów. Warunkiem
wstępnym tego rozwiązania byłoby jednak przeprowadzenie
przeglądu dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego, aby
zapewnić spójne ramy regulacyjne. Opóźniona
transpozycja drugiej dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego przez
wiele państw członkowskich uniemożliwiła uzyskanie
wystarczających doświadczeń związanych z tą
dyrektywą, pozwalających na jej ocenę w powiązaniu z
dyrektywą w sprawie usług płatniczych oraz zbadanie w ramach jej
przeglądu możliwości osiągnięcia synergii. Przegląd dyrektywy 2009/110/WE planowany jest
na 2014 r. Kontekst ogólny W
okresie ostatnich 12 lat dzięki obecnym przepisom regulacyjnym i
ustawodawczym dotyczącym płatności osiągnięto znaczne
postępy w rozwoju płatności detalicznych w UE oraz znaczny
poziom integracji w tym obszarze rynku. Ramy
prawne ustanowione dyrektywą w sprawie usług płatniczych,
rozporządzeniem (WE) nr 924/2009 w sprawie płatności
transgranicznych[3] oraz drugą
dyrektywą w sprawie pieniądza elektronicznego pozwoliły już
osiągnąć znaczne postępy w integracji europejskich rynków
płatności detalicznych. Rozporządzenie
(UE) nr 260/2012[4] w sprawie terminu
migracji na system SEPA stanowiło kolejny krok, ustanawiając terminy
migracji na system ogólnounijnych poleceń przelewu i poleceń
zapłaty, zastępujący stosowane przez poszczególne państwa
systemy krajowych i transgranicznych płatności w euro w ramach UE (1
lutego 2014 r. dla państw strefy euro). Uzupełnienie
tych ram regulacyjnych stanowią orzecznictwo Trybunału
Sprawiedliwości oraz decyzje Komisji podjęte w kontekście prawa
konkurencji w obszarze płatności detalicznych. Rynek
płatności detalicznych jest bardzo dynamiczny i w ostatnich kilku
latach był areną istotnych innowacji. Jednocześnie ważne
obszary rynku płatności, w szczególności płatności
kartami i nowe sposoby płatności (takie jak płatności
internetowe i płatności za pośrednictwem urządzeń
przenośnych), są często nadal podzielone wzdłuż granic
państwowych, utrudniając wydajny rozwój innowacyjnych i łatwych
w użyciu cyfrowych usług płatniczych oraz ograniczając
konsumentom i detalistom dostęp do wygodnych i bezpiecznych metod
płatności (wyjątek stanowią ewentualnie karty kredytowe) na
poziomie ogólnoeuropejskim umożliwiających im zakupy coraz szerszego
asortymentu towarów i usług. Najnowsze
zmiany, jakie nastąpiły na tych rynkach, uwypukliły również
pewne luki w obecnie obowiązujących ramach prawnych regulujących
płatności, a także niedoskonałość rynku
płatności realizowanych przy użyciu kart, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych, które wyeliminować
ma niniejsza inicjatywa. Przegląd
europejskich ram, a zwłaszcza dyrektywy w sprawie usług
płatniczych, oraz konsultacje poświęcone zielonej księdze
Komisji „W kierunku zintegrowanego europejskiego rynku płatności
realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych”[5]
w 2012 r. pozwoliły stwierdzić konieczność wprowadzenia
dalszych środków i dokonania aktualizacji ram regulacyjnych, w tym
dostosowania dyrektywy w sprawie usług płatniczych, aby ramy
regulujące płatności były w stanie skuteczniej
zaspokajać potrzeby efektywnego europejskiego rynku płatności, w
pełni przyczyniając się do stworzenia warunków rynkowych, które
sprzyjają konkurencji, innowacji i bezpieczeństwu. W
komunikacie Komisji z 2012 r. „Akt o jednolitym rynku II – Razem na rzecz
nowego wzrostu gospodarczego”[6] modernizację ram
legislacyjnych regulujących płatności detaliczne wskazano jako
priorytet ze względu na ich zdolność do generowania wzrostu
gospodarczego i pobudzania innowacji. Przegląd dyrektywy w sprawie usług
płatniczych oraz przygotowanie wniosku ustawodawczego dotyczącego
wielostronnych opłat interchange z tytułu płatności
realizowanych przy użyciu kart wymieniono jako jedno z kluczowych
działań Komisji w 2013 r. Obowiązujące
przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Niniejsza
inicjatywa stanowi element szerszego pakietu środków legislacyjnych
dotyczących usług płatniczych. Uzupełnia
ona i aktualizuje istniejące ramy prawne w zakresie usług
płatniczych w obrębie UE, a w szczególności: –
dyrektywę 2007/64/WE ustanawiającą
zharmonizowane ramy prawne, umożliwiające szybsze i łatwiejsze
dokonywanie płatności w całej UE, wzmacniającą
konkurencję w zakresie systemów płatności oraz
ułatwiającą osiągnięcie korzyści skali. Dyrektywa
ta ułatwiła również operacyjne wdrożenie jednolitego
obszaru płatności w euro (SEPA); –
rozporządzenie (WE) nr 924/2009 sprawie
płatności transgranicznych zastępujące i uchylające
rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 oraz rozszerzające zakres stosowania
przepisów dotychczasowego rozporządzenia na polecenia zapłaty.
Rozporządzenie to wyeliminowało zróżnicowane opłaty z
tytułu płatności ponoszone przez użytkowników usług
płatniczych w przypadku płatności krajowych i transgranicznych w
euro w obrębie Unii Europejskiej. Stosuje się ono do wszystkich
płatności przetwarzanych elektronicznie; –
rozporządzenie (UE) nr 260/2012
ustanawiające terminy migracji na system ogólnoeuropejskich poleceń
przelewu i ogólnoeuropejskich poleceń zapłaty oraz
zastępujące istniejące w poszczególnych państwach systemy krajowych
i transgranicznych płatności w euro w obrębie Unii Europejskiej; –
dyrektywę 2009/110/WE w sprawie pieniądza
elektronicznego, ustanawiającą ramy prawne regulujące
emisję i wykup pieniądza elektronicznego oraz wprowadzającą
system nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami pieniądza elektronicznego
zgodny z wymogami, którym podlegają instytucje płatnicze,
określonymi w dyrektywie w sprawie usług płatniczych; –
rozporządzenie (WE) nr 1781/2006
określające przepisy nakładające na dostawców usług
płatniczych wymóg przekazywania informacji na temat płatnika na
każdym etapie łańcucha płatności do celów zapobiegania
praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, prowadzenia dochodzeń w
przypadkach prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz wykrywania
tych praktyk. Oprócz
ram legislacyjnych, w wyniku szeregu postępowań z zakresu konkurencji
prowadzonych na szczeblu unijnym i krajowym wyeliminowano antykonkurencyjne
praktyki na rynku płatności. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Cele
wniosku są w pełni spójne z polityką UE i celami Unii. Po pierwsze, proponowana dyrektywa usprawni
funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług płatniczych oraz szerzej
– rynku wszystkich towarów i usług, zważywszy na potrzebę
istnienia innowacyjnych, wydajnych i bezpiecznych sposobów płatności. Ułatwiając przeprowadzanie transakcji
gospodarczych w obrębie Unii, dyrektywa przyczyni się również do
osiągnięcia szerszych celów strategii „Europa
2020” oraz pobudzenia wzrostu gospodarczego. Po
drugie, niniejsza inicjatywa wspiera realizację polityki UE w innych
obszarach takich jak ochrona danych, sankcje administracyjne oraz zapobieganie
procederowi prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a zwłaszcza: –
inicjatywy ustawodawcze Komisji dotyczące
Europejskiej agendy cyfrowej[7], a w szczególności
wniosek Komisji dotyczący ram prawnych w zakresie identyfikacji
elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji
elektronicznych[8] oraz wniosek Komisji
dotyczący środków mających na celu zapewnienie wysokiego
wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji w obrębie Unii[9]
oraz priorytety wskazane w komunikacie w sprawie handlu elektronicznego i
usług online[10], które
służą utworzeniu jednolitego rynku cyfrowego; –
wysiłki Komisji podejmowane w celu
zwiększenia konkurencji poprzez ustanowienie jednakowych obowiązków,
praw i szans dla uczestników rynku oraz ułatwienie transgranicznego
świadczenia usług płatniczych; –
wniosek ustawodawczy Komisji dotyczący
opłat interchange z tytułu transakcji płatniczych realizowanych
przy użyciu kart oraz stosowania określonych ograniczających
zasad i praktyk biznesowych, który jest przygotowywany w tym samym czasie co
niniejszy wniosek przy zachowaniu ścisłej koordynacji; –
dyrektywę 2011/83/WE w sprawie praw
konsumentów[11], która ma na celu
upowszechnianie rzeczywistego wewnętrznego rynku transakcji zawieranych
między przedsiębiorstwami a konsumentami oraz osiągnięcie
odpowiedniej równowagi między wysokim poziomem ochrony konsumentów a
konkurencyjnością przedsiębiorstw, ograniczając tym samym
swobodę akceptantów, jeśli chodzi o pobieranie opłat z
tytułu korzystania z instrumentów płatniczych do wysokości
poniesionych kosztów. 2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami
oraz ocena skutków Konsultacje z zainteresowanymi stronami W dniu 11 stycznia
2012 r. Komisja Europejska opublikowała zieloną księgę „W
kierunku zintegrowanego europejskiego rynku płatności realizowanych
przy pomocy kart płatniczych, przez internet i za pośrednictwem
urządzeń przenośnych”[12], a następnie
przeprowadziła szeroko zakrojone konsultacje społeczne. Komisja otrzymała
ponad 300 odpowiedzi od organów publicznych, organizacji
społeczeństwa obywatelskiego, federacji przedsiębiorców oraz
przedsiębiorstw z różnych branż, reprezentujących szeroki
wachlarz zainteresowanych stron. Również poza konsultacjami otrzymano szereg
uwag, stanowisk i opinii. Obszerne uwagi
przekazane przez zainteresowane strony[13] stanowiły
źródło istotnych informacji na temat niektórych zachodzących w
przedmiotowym obszarze zmian oraz ewentualnej konieczności wprowadzenia
modyfikacji w dotychczasowych ramach dotyczących płatności. W
dniu 4 maja 2012 r. odbyło się wysłuchanie publiczne
poświęcone tej tematyce, w którym udział wzięło
około 350 zainteresowanych stron. W
dniu 20 listopada 2012 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję
„W kierunku zintegrowanego europejskiego rynku płatności
realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych”[14].
W rezolucji tej potwierdzono cele i przeszkody na drodze do integracji wskazane
w zielonej księdze oraz wezwano do podjęcia działań
legislacyjnych w różnych obszarach związanych z
płatnościami realizowanymi przy użyciu kart, zalecając
jednocześnie większą ostrożność w
działaniach związanych z płatnościami realizowanymi przez
internet oraz za pośrednictwem urządzeń przenośnych ze
względu na mniejszą dojrzałość tych rynków. Wezwano w
niej również do zreformowania modelu zarządzania jednolitym obszarem
płatności w euro (SEPA). Wyniki konsultacji
wskazują na konieczność dokonania w istniejących ramach
istotnych dostosowań regulacyjnych, aby wzmocnić
efektywność europejskiego rynku płatności oraz
przyczynić się do stworzenia warunków rynkowych sprzyjających
konkurencji, innowacji i bezpieczeństwu. Wykorzystanie wiedzy specjalistycznej W
kontekście przeglądu dyrektywy w sprawie usług płatniczych
oraz rozporządzenia w sprawie płatności transgranicznych na
rynku wewnętrznym, a także ewentualnej konieczności zmiany obu
tekstów prawnych Komisja podjęła dodatkowe prace, aby zebrać
fakty w przedmiotowej dziedzinie oraz zapewnić pełne
zaangażowanie różnych zainteresowanych stron. Podstawę
prowadzonego przez Komisję procesu przeglądu poświęconego
skutkom dyrektywy w sprawie usług płatniczych oraz
rozporządzenia w sprawie płatności transgranicznych na rynku
wewnętrznym stanowią dwa specjalistyczne badania zewnętrzne.
Badania te zapewniły Komisji kompleksowy obraz skutków gospodarczych i
prawnych związanych z dyrektywą w sprawie usług
płatniczych. W ramach pierwszego badania, przeprowadzonego przez zewnętrznych
konsultantów z firmy Tipik w 2011 r., sporządzono ocenę
zgodności z przepisami w kontekście transpozycji dyrektywy w sprawie
usług płatniczych w 27 państwach członkowskich[15].
Na przestrzeni 2012 r. w ramach drugiego badania przygotowanego przez London
Economics oraz iff we współpracy z PaySys dokonano analizy wpływu
dyrektywy w sprawie usług płatniczych na usługi płatnicze
na rynku wewnętrznym, a także analizy stosowania rozporządzenia
w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie. Zgromadzono
także opinie państw członkowskich i znaczących uczestników
rynku za pośrednictwem komitetów doradczych Komisji ds. polityki z zakresu
płatności, tzn. Komitetu ds. Płatności (skupiającego
przedstawicieli państw członkowskich UE) oraz Grupy Ekspertów ds.
Rynku Systemów Płatniczych (w której skład wchodzą
przedstawiciele podmiotów działających na rynku po stronie
podażowej i popytowej). Ponadto w stosownych przypadkach Komisja
odbyła dalsze konsultacje z właściwymi zainteresowanymi stronami
poświęcone konkretnym kwestiom. Ocena skutków Komisja
przeprowadziła ocenę skutków[16], w której
przeanalizowała potencjalne konsekwencje braku zintegrowanego
europejskiego rynku płatności. Przeanalizowano w szczególności
następujące czynniki stanowiące źródło problemów: –
niespójne stosowanie istniejących przepisów w
poszczególnych państwach członkowskich z powodu wielu wariantów oraz
często bardzo ogólnych kryteriów stosowania. W szczególności niektóre
zwolnienia określone w dyrektywie w sprawie usług płatniczych
wydają się zbyt ogólne lub przestarzałe w kontekście zmian
następujących na rynku oraz są interpretowane w bardzo
różny sposób. Luki jeśli chodzi o zakres stosowania przepisów
powstają również w odniesieniu do płatności, w przypadku
których jedna część transakcji realizowana jest poza EOG, oraz
płatności w walutach krajów spoza UE, co prowadzi do utrzymywania
się rozdrobnienia rynku, arbitrażu regulacyjnego oraz
zakłóceń konkurencji; –
próżnia prawna w przypadku niektórych nowo
powstałych dostawców usług internetowych, takich jak dostawcy
usług będący osobami trzecimi oferujący
możliwość inicjowania płatności w oparciu o
bankowość internetową. Usługi te stanowią realną
i często tańszą alternatywę dla płatności z wykorzystaniem
kart i są atrakcyjne również dla konsumentów, którzy kart nie
posiadają. Większość tych usługodawców obecnie nie
podlega obowiązującym ramom prawnym, ponieważ w żadnym
momencie nie znajdują się oni w posiadaniu jakichkolwiek
środków. Próżnia prawna grozi zahamowaniem innowacji oraz
ograniczeniem dostępu do rynku na odpowiednich warunkach; –
brak normalizacji i interoperacyjności – pod
różnymi względami i w różnym stopniu – poszczególnych
rozwiązań płatniczych (płatności przy użyciu
kart, przez internet i za pośrednictwem urządzeń
przenośnych), zwłaszcza w kontekście transgranicznym; problem
ten dodatkowo pogłębiają słabe mechanizmy zarządzania
unijnym rynkiem płatności detalicznych; –
zróżnicowane i niespójne praktyki w zakresie
pobierania opłat (z tytułu korzystania z danego instrumentu
płatniczego, stosowane przez akceptantów) w poszczególnych państwach
członkowskich (gdzie około połowa państw członkowskich
UE dopuszcza stosowanie opłat dodatkowych, a druga połowa zabrania
tej praktyki), co prowadzi do dezorientacji wśród konsumentów, którzy
dokonują zakupów za granicą lub w internecie, oraz tworzy nierówne
warunki działania; –
w obszarze kart płatniczych – szereg
ograniczających zasad i praktyk biznesowych zakłócających
konkurencję (dotyczących wielostronnych opłat interchange oraz
regulujących możliwość wyboru przez akceptantów akceptowanych
przez siebie kart oraz ich elastyczność w tym względzie). Wskazane problemy
rodzą skutki dla konsumentów, akceptantów, dostawców nowych usług
płatniczych oraz dla całego rynku usług płatniczych. Na podstawie oceny skutków stwierdzono,
że w kontekście dyrektywy w sprawie usług płatniczych
najskuteczniejszym wariantem strategicznym umożliwiającym
poprawę sytuacji – poprzez (i) wspieranie tworzenia równych warunków
działania na zasadach uczciwej konkurencji dla istniejących i nowych
dostawców płatności realizowanych przy użyciu kart, przez
internet i za pośrednictwem urządzeń przenośnych, (ii)
zwiększenie wydajności, przejrzystości i oferty instrumentów
płatniczych dostępnych użytkownikom usług płatniczych
(konsumenci i akceptanci) oraz (iii) zapewnienie wysokiego poziomu ochrony tych
ostatnich – byłoby: –
wzmocnienie projektu SEPA oraz umożliwienie
wszystkim zainteresowanym stronom pełnienia bardziej aktywnej roli przy
opracowywaniu i realizacji polityki w zakresie płatności detalicznych
(zarządzanie); –
ułatwienie normalizacji dzięki
odpowiednim ramom w zakresie zarządzania i większemu
zaangażowaniu europejskich organizacji normalizacyjnych (normalizacja); –
zapewnienie pewności prawa w obszarze
opłat interchange z tytułu płatności realizowanych przy
użyciu kart oraz zapewnienie jasności co do akceptowalnego modelu
biznesowego na potrzeby obecnych i przyszłych inicjatyw z zakresu
płatności realizowanych przy użyciu kart (opłaty
interchange); –
zniesienie ograniczających zasad biznesowych
dotyczących płatności realizowanych przy użyciu kart, które
prowadzą do zakłóceń na rynku (środki wspierające z
zakresu opłat interchange); –
harmonizacja polityki państw
członkowskich w zakresie opłat dodatkowych zgodnie z decyzjami
regulacyjnymi dotyczącymi opłat interchange (środki
wspierające z zakresu opłat interchange); –
określenie warunków dostępu przez
dostawców usług będących osobami trzecimi, w tym dostawców
usług inicjowania płatności, do informacji na temat
dostępności środków (zakres dyrektywy w sprawie usług
płatniczych); –
dostosowanie zakresu i zwiększenie
spójności ram legislacyjnych (zakres dyrektywy w sprawie usług
płatniczych); –
usprawnienie wdrożenia istniejącej
dyrektywy w sprawie usług płatniczych (środki mające na
celu doprecyzowanie dyrektywy w sprawie usług płatniczych); –
wzmocnienie praw użytkowników usług
płatniczych oraz ochrona praw konsumentów w obliczu zmian regulacyjnych
(zakres dyrektywy w sprawie usług płatniczych, środki
wspierające z zakresu opłat interchange). Ocena skutków otrzymała pozytywną
opinię Rady ds. Ocen Skutków podczas posiedzenia w dniu 20 marca 2013 r.
Zgodnie z zaleceniem Rady w dokumencie wprowadzono szereg zmian,
obejmujących zwłaszcza: –
uzasadnienie pilnej potrzeby zmiany dyrektywy w
sprawie usług płatniczych oraz powody uregulowania wielostronnych
opłat interchange za pomocą przepisów; –
uproszczenie prezentacji skutków poprzez skupienie
się na skutkach najważniejszych wariantów w głównej
części dokumentu i przeniesienie mniej istotnych kwestii do
załączników; –
pełniejsze wyjaśnienie współzależności
między poszczególnymi wariantami i pakietami. Większość proponowanych
środków z zakresu polityki uwzględniono w obecnym wniosku. Dotyczy to
zwłaszcza obszarów już objętych obowiązującymi
przepisami dyrektywy w sprawie usług płatniczych np. dostępu dostawców
usług płatniczych będących osobami trzecimi do rynku,
opłat dodatkowych czy też przepisów dotyczących instytucji
płatniczych. Inne środki, zwłaszcza uregulowanie wielostronnych
opłat interchange oraz środki pomocnicze, zostaną
uwzględnione w poświęconym im wniosku ustawodawczym
przedstawionym równolegle z niniejszym wnioskiem. Niektóre z wyżej opisanych aspektów, np.
kwestie dotyczące zaangażowania europejskich organizacji
normalizacyjnych i zarządzania SEPA, zostaną uregulowane za
pomocą środków nieustawodawczych. Wzmocnienia wymagają istniejące
mechanizmy zarządzania systemem SEPA, w tym rola istniejącej Rady ds.
SEPA, będącej organem zarządzającym ad hoc wysokiego
szczebla, który został utworzony pod wspólnym przewodnictwem Komisji i
Europejskiego Banku Centralnego na początkowy okres trzech lat w celu
zwiększania udziału zainteresowanych stron w systemie SEPA. W tym
celu należy doprecyzować mandat Rady ds. SEPA, zweryfikować jej
skład oraz zapewnić bardziej zrównoważone uwzględnienie
interesów strony podażowej i popytowej rynku, aby zapewnić
świadczenie przez Radę skutecznego doradztwa na rzecz Komisji i
Europejskiego Banku Centralnego w sprawie kierunków rozwoju SEPA w
przyszłości oraz ułatwienie tworzenia zintegrowanego,
konkurencyjnego i innowacyjnego rynku płatności detalicznych, w
szczególności w strefie euro. Komisja będzie współpracować
z Europejskim Bankiem Centralnym przy określaniu odpowiednich sposobów
uregulowania kwestii dotyczących zadań, składu, przewodnictwa
oraz funkcjonowania mechanizmów zarządzania systemem SEPA. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Podstawa prawna Podstawę prawną niniejszego wniosku
stanowi art. 114 TFUE. Pomocniczość i proporcjonalność Zintegrowany unijny
rynek elektronicznych płatności detalicznych przyczynia się do
osiągnięcia celu art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej
przewidującego utworzenie rynku wewnętrznego. Integracja rynku jest
konieczna, aby umożliwić obywatelom Unii korzystanie z wielu
korzyści, jakie rynek ten ze sobą niesie. Korzyści te
obejmują większą konkurencję między dostawcami
usług płatniczych oraz szerszą ofertę, więcej
innowacji i większe bezpieczeństwo dla użytkowników usług
płatniczych, zwłaszcza konsumentów. Zintegrowany rynek płatności
w ostatecznym rozrachunku ułatwia dostawy towarów i świadczenie
usług w kontekście transgranicznym, przyczyniając się tym
samym do stworzenia prawdziwego jednolitego rynku. Skala zmian dyrektywy w
sprawie usług płatniczych jest współmierna do skali problemów,
jakie pojawiły się do tej pory. Dyrektywa ogólnie nadal spełnia
swoje cele; jednocześnie unijne ramy prawny muszą ewoluować, aby
uwzględnić najnowsze zmiany technologiczne i biznesowe w obszarze
płatności detalicznych. Zintegrowany
rynek płatności, opierający się z natury na sieciach, które
przekraczają granice poszczególnych państw, wymaga ogólnounijnego
podejścia, ponieważ obowiązujące zasady, przepisy,
procedury i normy muszą być spójne we wszystkich państwach
członkowskich, aby zapewnić pewność prawa i równe warunki
działania wszystkim zainteresowanym uczestnikom rynku. Zważywszy na
obecny stopień rozdrobnienia rynku, samodzielne działania na szczeblu
państw członkowskich nie byłyby w stanie przyczynić
się do osiągnięcia celu, jakim jest stworzenie zintegrowanego i
wydajnego rynku płatności na potrzeby krajowego i transgranicznego
obrotu towarami i usługami. Podejście
to wspiera dalszy rozwój jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA)
oraz jest zgodne z agendą cyfrową, a zwłaszcza sprzyja tworzeniu
jednolitego rynku cyfrowego. Będzie ono wspierać innowacje technologiczne
oraz przyczyni się do pobudzenia wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych
miejsc pracy, zwłaszcza w obszarze handlu elektronicznego i mobilnego. 4. WPŁYW NA BUDŻET Dyrektywa
ma wpływ na budżet, jak wskazano w ocenie skutków finansowych regulacji
dołączonej do niniejszego wniosku. 5. Informacje dodatkowe Europejski Obszar Gospodarczy Proponowany
akt prawny ma znaczenie dla EOG i w związku z tym jego zakres powinien
obejmować Europejski Obszar Gospodarczy. Dokumenty wyjaśniające Nowa
dyrektywa, której dotyczy niniejszy wniosek, dostosowuje szereg przepisów
istniejącej dyrektywy oraz przewiduje nowe obowiązki, którym
podlegać będą państwa członkowskie, takie jak nowe
przepisy dotyczące bezpieczeństwa, przy zapewnieniu odpowiedniego
marginesu swobody, jeśli chodzi o sposób transpozycji tych obowiązków
do prawa krajowego. W związku z tym państwa członkowskie są
proszone o przekazanie dokumentów wyjaśniających dotyczących
środków transpozycji, które zostaną przyjęte, aby
umożliwić Komisji skuteczniejszą identyfikację
właściwych środków krajowych i monitorowanie prawidłowej
transpozycji dyrektywy. Szczegółowe omówienie wniosku Poniższe
streszczenie ma na celu ułatwić przebieg procesu decyzyjnego poprzez
zarysowanie najważniejszych zmian w stosunku do treści uchylanej
dyrektywy w sprawie usług płatniczych. Art. 2 – Zakres stosowania: proponuje się
rozszerzenie zakresu stosowania dyrektywy zarówno w odniesieniu do zakresu
geograficznego, jak i uwzględnionych walut. Art. 2 ust. 1: przepisy dyrektywy w sprawie
usług płatniczych dotyczące przejrzystości i wymogów
informacyjnych będą miały również zastosowanie do
transakcji płatniczych, w ramach których środki przekazywane są
do państw trzecich, w przypadku gdy tylko jeden z dostawców usług
płatniczych znajduje się na terenie Unii Europejskiej (tzw.
transakcje „cząstkowe”), jeśli chodzi o te części
transakcji płatniczej, które realizowane są w Unii Europejskiej. Art. 2 ust. 2: zakres przepisów dyrektywy w
sprawie usług płatniczych dotyczących przejrzystości i
wymogów informacyjnych zostanie rozszerzony, aby objąć wszystkie
waluty, a nie, jak ma to obecnie miejsce, wyłącznie waluty
państw członkowskich UE. Art. 3 –
Działalność wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy: przepis ten doprecyzowuje i aktualizuje rodzaje działalności
związanej z realizacją płatności wyłączone z
zakresu stosowania obecnej dyrektywy w sprawie usług płatniczych: Art. 3 lit. b): wyłączenie transakcji płatniczych realizowanych za
pośrednictwem agenta handlowego zostało zmienione w taki sposób,
że stosować się będzie wyłącznie do agentów
handlowych, którzy działają w imieniu albo płatnika, albo
odbiorcy, a nie do agentów handlowych, którzy działają zarówno w
imieniu płatnika, jak i odbiorcy. Wyłączenie to przewidziane w
obecnej dyrektywie w sprawie usług płatniczych było coraz
częściej stosowane w odniesieniu do transakcji płatniczych
obsługiwanych przez platformy handlu elektronicznego w imieniu zarówno
sprzedawcy (odbiorcy płatności), jak i kupującego
(płatnika). Takie zastosowanie wykracza poza cel tego wyłączenia
i dlatego powinno zostać dodatkowo ograniczone. Art. 3 lit. k): wyłączenie z tytułu „ograniczonej sieci” było w
coraz większym stopniu stosowane do dużych sieci
obsługujących dużą liczbę płatności i
znaczny asortyment produktów i usług, co wyraźnie wykracza poza
pierwotny cel tego wyłączenia i sprawia, że duża liczba
płatności pozostaje poza zakresem ram regulacyjnych oraz stawia
regulowanych uczestników rynku w gorszej pozycji konkurencyjnej. Nowa
definicja, która jest zgodna z definicją ograniczonych sieci zawartą
w dyrektywie 2009/110/WE, powinna przyczynić się do ograniczenia tego
ryzyka. Art. 3 lit. l): obecne wyłączenie dotyczące treści cyfrowych czy
też operatorów systemów telekomunikacyjnych przeredagowano,
ograniczając jego zakres: będzie ono miało zastosowanie
wyłącznie do dodatkowych usług płatniczych realizowanych
przez dostawców sieci lub dostawców usług komunikacji elektronicznej, np.
operatorów telekomunikacyjnych. Wyłączenie to będzie miało
zastosowanie do udostępniania treści cyfrowych dostarczanych przez
osoby trzecie, z zastrzeżeniem pewnych progów określonych w
niniejszej dyrektywie. Nowa definicja powinna zapewnić równe warunki
działania różnym dostawcom oraz skuteczniej uwzględnić
wymogi ochrony konsumentów w kontekście płatności. Skreślenie
dawnego art. 3 lit. o): wyłączenie
usług bankomatowych oferowanych przez niezależnych operatorów
bankomatów z zakresu dyrektywy w sprawie usług płatniczych
doprowadziło do stworzenia sieci bankomatów pobierających od konsumentów
wysokie opłaty za wypłaty gotówki z tych urządzeń. Wydaje
się, że przepis ten stanowił zachętę dla
istniejących sieci bankomatów będących własnością
banków do rozwiązywania dotychczasowych stosunków umownych z innymi
dostawcami usług płatniczych po to, by bezpośrednio
pobierać wyższe opłaty od konsumentów. Dlatego też
wyłączenie to należy skreślić. Art. 9 – Wymogi
ochronne: wymogi ochronne zostaną uproszczone,
przy czym te wymogi, którym podlegają instytucje płatnicze, które
uzyskały zezwolenie na podstawie dyrektywy w sprawie usług
płatniczych, zostaną pełniej zharmonizowane, w
szczególności poprzez ograniczenie przysługującej obecnie
państwom członkowskim możliwości ograniczania zakresu
wymogów ochronnych oraz liczby możliwych sposobów ochrony, aby wyrównać
warunki działania oraz zwiększyć pewność prawa. Art. 14 –
Europejski elektroniczny punkt dostępu w ramach EUNB: jeden elektroniczny punkt dostępu powinien zapewnić
zwiększoną przejrzystość posiadających zezwolenie i
zarejestrowanych instytucji płatniczych poprzez zapewnienie wzajemnego
połączenia rejestrów publicznych państw członkowskich na
szczeblu Unii. Art. 27 – Warunki: możliwość stosowania „uproszczonego” systemu do
„małych instytucji płatniczych” zostanie rozszerzona i obejmie
większą liczbę małych instytucji, zważywszy że
niektóre państwa członkowskie miały negatywne doświadczenia
(m.in. niewypłacalność) z małymi dostawcami usług
płatniczych, których skala działalności przekracza obecny próg
umożliwiający skorzystanie z wyłączenia. Celem takiego
rozwiązania jest osiągnięcie odpowiedniej równowagi oraz – z
jednej strony – uniknięcie nakładania na bardzo małe instytucje
obciążeń regulacyjnych i – z drugiej strony – zadbanie o to, by
użytkownicy usług płatniczych korzystali z odpowiedniego poziomu
ochrony. Art. 29 –
Dostęp do systemów płatności:
artykuł ten uściśla przepisy regulujące dostęp do
systemów płatności poprzez doprecyzowanie warunków pośredniego
dostępu instytucji płatniczych do systemów płatności
wyznaczonych na podstawie dyrektywy 98/26/WE (dyrektywa w sprawie
zamknięcia rozliczeń) w podobny sposób, jak w przypadku dostępu
zapewnionego mniejszym instytucjom kredytowym. Art. 55 ust. 3 i 4
– Obowiązujące opłaty: przepisy tego
artykułu pełniej zharmonizują praktyki pobierania dodatkowych
opłat, z należytym uwzględnieniem przepisów dyrektywy 2011/83/UE
w sprawie praw konsumentów oraz wniosku Komisji dotyczącego
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) XXX w sprawie
opłat interchange z tytułu transakcji płatniczych realizowanych
przy użyciu kart, który przedstawiono równolegle z niniejszym wnioskiem.
Elastyczność dopuszczona przepisami obecnej dyrektywy w sprawie
płatności umożliwiająca akceptantom pobieranie od
płatnika dodatkowych opłat, przyznawanie mu zniżek lub w inny
sposób skłanianie go do wyboru najbardziej wydajnego sposobu
płatności – z zastrzeżeniem, że państwa
członkowskie mogą zakazać pobierania takich dodatkowych
opłat lub je ograniczyć na swoim terytorium – doprowadziła do
powstania krańcowej niejednorodności na rynku. Z przewidzianej w
dyrektywie w sprawie usług płatniczych możliwości zakazu
stosowania dodatkowych opłat skorzystało trzynaście państw
członkowskich. Różne systemy obowiązujące w poszczególnych
państwach członkowskich są źródłem problemów i
dezorientacji dla akceptantów i konsumentów, w szczególności w przypadku
sprzedaży i zakupu towarów i usług przez internet w kontekście
transgranicznym. Proponowany zakaz pobierania dodatkowych opłat jest
bezpośrednio związany z ograniczeniem wysokości opłat
interchange przewidzianym w wyżej wymienionym wniosku dotyczącym
rozporządzenia w sprawie opłat interchange z tytułu transakcji
realizowanych przy użyciu kart. Zważywszy na znaczną
obniżkę opłat, które akceptant musi płacić na rzecz
swojego banku, praktyka pobierania dodatkowych opłat nie ma już
uzasadnienia w przypadku kart podlegających regulowanym wielostronnym
opłatom interchange, które stanowią ponad 95 % rynku kart
używanych przez konsumentów. Proponowane przepisy przyczynią się
zatem do bardziej pozytywnych doświadczeń konsumentów związanych
z płaceniem za towary lub usługi przy użyciu kart w całej
Unii oraz do powszechniejszego wykorzystywania kart płatniczych zamiast
gotówki. Jeśli chodzi o
karty, w przypadku których opłaty interchange nie będą
uregulowane zgodnie z powyższym wnioskiem w sprawie opłat interchange
z tytułu transakcji realizowanych przy użyciu kart, tzn. karty
firmowe oraz trójstronne systemy kart płatniczych, akceptanci
będą nadal mogli pobierać dodatkowe opłaty, pod warunkiem
że ich wysokość odpowiadać będzie faktycznie
poniesionym kosztom, z należytym uwzględnieniem dyrektywy 2011/83/UE.
Art. 65 i 66 – Odpowiedzialność dostawcy usług
płatniczych i płatnika za nieautoryzowane transakcje płatnicze:
proponowane zmiany uproszczą i pełniej zharmonizują przepisy
regulujące odpowiedzialność w przypadku nieautoryzowanych
transakcji, zapewniając większą ochronę uzasadnionych
interesów użytkowników usług płatniczych. Z wyjątkiem
przypadków oszustwa lub rażącego niedbalstwa, maksymalna kwota,
jaką użytkownik usług płatniczych może być w
jakichkolwiek okolicznościach zobowiązany zapłacić w
przypadku nieautoryzowanej transakcji płatniczej, zostanie obniżona z
obecnej kwoty 150 EUR do kwoty 50 EUR. Przepisy te precyzują również,
że opóźnienie w realizacji płatności niekoniecznie powoduje
obowiązek dokonania zwrotu. Art. 67 – Zwroty z
tytułu transakcji płatniczych zainicjowanych przez odbiorcę lub
za jego pośrednictwem: przepis ten doprecyzowuje
prawo do otrzymania zwrotu w przypadku transakcji realizowanej przy użyciu
polecenia zapłaty, dostosowując je do zapisów zbioru przepisów SEPA
dotyczących podstawowej usługi polecenia zapłaty (SEPA ) – pod
warunkiem że opłacone towary nie zostały jeszcze użyte lub nie
skorzystano jeszcze z opłaconych usług. Na podstawie obecnych
przepisów stosuje się różne systemy zwrotu środków w przypadku
poleceń zapłaty, w zależności od tego, czy udzielono
uprzedniej autoryzacji lub pobrana kwota przekroczyła oczekiwaną
kwotę, czy też uzgodniono dodatkowe prawo. Art. 85 –
Środki bezpieczeństwa: proponowane przepisy
uwzględniają kwestie związane z bezpieczeństwem i
autoryzacją zgodnie z wnioskiem Komisji dotyczącym dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie bezpieczeństwa sieci i
informacji. Tytuły I–V i
załącznik I pkt 7 – objęcie zakresem stosowania dyrektywy nowych
usług i dostawców usług umożliwiające zapewnienie
dostępu do rachunków płatniczych: dyrektywa
w sprawie usług płatniczych w obecnym kształcie nie obejmuje
uczestników rynków, którzy w żadnym momencie nie znajdują się w
posiadaniu środków płatnika lub odbiorcy. Fakt, że ci dostawcy
usług będący osobami trzecimi nie podlegają obecnie
regulacji, przynajmniej w niektórych państwach członkowskich, budzi
zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa, ochrony danych i odpowiedzialności,
pomimo korzyści, jakie zapewniają te usługi oraz wspomniani
dostawcy usług. Niniejszy wniosek włącza w zakres stosowania
dyrektywy w sprawie usług płatniczych (załącznik I pkt 7) dostawców
usług będących osobami trzecimi, którzy oferują zwłaszcza
usługi inicjowania płatności w oparciu o bankowość
internetową. Powinno to zwiększyć dostępność
nowych tanich rozwiązań z zakresu płatności elektronicznych
w internecie, przy zapewnieniu odpowiednich standardów bezpieczeństwa,
ochrony danych i odpowiedzialności. Aby móc świadczyć
usługi inicjowania płatności, dostawcy ci będą musieli
uzyskać zezwolenie lub zarejestrować się oraz podlegać
będą nadzorowi jak instytucje płatnicze (Tytuł II).
Podobnie jak inni dostawcy usług płatniczych, będą oni podlegać
zharmonizowanym prawom i obowiązkom, a zwłaszcza wymogom w zakresie
bezpieczeństwa (art. 85 i 86). Planowane przepisy uregulują w
szczególności warunki dostępu do informacji o rachunku (art. 58),
wymogi dotyczące autoryzacji (art. 87) oraz korygowania transakcji (art.
63 i 64), a także zrównoważony podział odpowiedzialności
(art. 65 i 66). Z tego nowego systemu skorzystają nowi dostawcy usług
płatniczych, niezależnie od tego, czy w jakimkolwiek momencie są
w posiadaniu środków płatnika lub odbiorcy. Rozdział 6 –
Pozasądowe procedury wnoszenia skarg i dochodzenia praw regulujące
rozstrzyganie sporów: przepisy te przyczynią
się do zapewnienia pełniejszej faktycznej zgodności z przepisami
dyrektywy. Nowe środki aktualizują wymogi dotyczące
pozasądowych procedur wnoszenia skarg i dochodzenia praw oraz odpowiednich
kar. Art. 92 – Sankcje:
państwa członkowskie będą zobowiązane – zgodnie z
innymi przedstawionymi w ostatnim czasie wnioskami ustawodawczymi
dotyczącymi sektora usług finansowych – ujednolicić sankcje
administracyjne, zapewnić dostępności odpowiednich środków
i sankcji administracyjnych za naruszenie wymogów dyrektywy oraz
zagwarantować należyte stosowanie tych środków i sankcji. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego: dyrektywa dotyczy kilku obszarów, w których przewidziano prowadzenie
przez EUNB prac w charakterze organu przyczyniającego się do
konsekwentnego i spójnego funkcjonowania mechanizmów nadzorczych (o czym jest
mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010). W szczególności EUNB
poproszony zostanie o wydanie wytycznych i opracowanie projektów regulacyjnych
standardów technicznych w różnych obszarach, m.in. w celu sprecyzowania
przepisów dotyczących wydawania „paszportów” instytucjom płatniczym
działającym w wielu państwach członkowskich lub zapewnienia
ustanowienia odpowiednich wymogów w zakresie bezpieczeństwa. 2013/0264 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie usług płatniczych w ramach
rynku wewnętrznego oraz zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2013/36/UE
i 2009/110/WE i uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[17],
uwzględniając opinię
Europejskiego Banku Centralnego[18], po konsultacji z Europejskim Inspektorem
Ochrony Danych, stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: (1) W ostatnich latach
osiągnięto znaczne postępy w integracji płatności
detalicznych w Unii, w szczególności w kontekście aktów unijnego
prawa regulujących płatności, zwłaszcza dyrektywy
2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[19],
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009[20],
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE[21]
oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012[22].
Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE[23]
uzupełniono ramy prawne regulujące usługi płatnicze poprzez
ustanowienie określonego limitu ograniczającego
możliwość pobierania przez detalistów od swoich klientów
dodatkowych opłat z tytułu korzystania z niektórych sposobów
płatności. (2) Dyrektywę 2007/64/WE
przyjęto w grudniu 2007 r. w oparciu o wniosek Komisji z grudnia 2005 r.
Od tego czasu na rynku płatności detalicznych zaszły znaczne
zmiany pod względem innowacji technicznych, przejawiające się
gwałtownym rozwojem szeregu rozwiązań z zakresu
płatności elektronicznych i płatności realizowanych przy
użyciu urządzeń przenośnych oraz pojawieniem się na
rynku nowych rodzajów usług płatniczych. (3) Przegląd unijnych ram
prawnych dotyczących usług płatniczych, a zwłaszcza analiza
skutków dyrektywy 2007/64/WE oraz konsultacje poświęcone zielonej
księdze Komisji „W kierunku zintegrowanego europejskiego rynku
płatności realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez
internet i za pośrednictwem urządzeń przenośnych”[24]
wskazały, że zaistniałe zmiany stały się
źródłem poważnych wyzwań z regulacyjnego punktu widzenia.
Ważne obszary rynku płatności, w szczególności
płatności realizowane przy użyciu kart, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych, są często nadal
podzielone wzdłuż granic krajowych. Wiele innowacyjnych produktów i
usług płatniczych nie wchodzi – w całości lub w znacznej
części – w zakres stosowania dyrektywy 2007/64/WE. Ponadto zakres
stosowania dyrektywy 2007/64/WE, a zwłaszcza wyłączone z tego
zakresu elementy takie jak niektóre rodzaje działalności
związanej z płatnościami, w kilku przypadkach okazały
się – w świetle zmian na rynku – zbyt wieloznaczne, zbyt ogólne lub
po prostu przestarzałe. Doprowadziło to do braku pewności prawa,
potencjalnych zagrożeń bezpieczeństwa w łańcuchu
płatności oraz braku ochrony konsumentów w niektórych obszarach. W
przypadku innowacyjnych i łatwych w użyciu cyfrowych usług
płatniczych wystąpiły trudności z popularyzacją tych
rozwiązań i zapewnieniem konsumentom i detalistom skutecznych,
wygodnych i bezpiecznych metod płatności w Unii. (4) Ustanowienie zintegrowanego
jednolitego rynku płatności elektronicznych ma zasadnicze znaczenie,
aby – zważywszy na rozwój gospodarki cyfrowej – umożliwić
konsumentom, akceptantom i przedsiębiorstwom czerpanie pełni
korzyści, jakie niesie rynek wewnętrzny. (5) Należy ustanowić
nowe przepisy w celu wyeliminowania luk w przepisach, zapewniając
jednocześnie większość jasność prawa i spójne
stosowanie ram legislacyjnych w całej Unii. Dotychczasowym oraz nowym
uczestnikom rynku należy zagwarantować równorzędne warunki
działania, ułatwiając upowszechnienie nowych sposobów
płatności wśród szerokiego kręgu użytkowników i
zapewniając wysoki poziom ochrony konsumentów przy korzystaniu z tych
usług płatniczych w całej Unii. Powinno to doprowadzić do
spadku kosztów i cen dla użytkowników usług płatniczych oraz
przyczynić się do powstania szerszej oferty usług
płatniczych i zapewnienia ich przejrzystości. (6) W ostatnich latach
nastąpił wzrost zagrożeń bezpieczeństwa
związanych z płatnościami elektronicznymi, którego
przyczyną jest większa złożoność techniczna
płatności elektronicznych, stale rosnąca liczba transakcji z
wykorzystaniem płatności elektronicznych na całym świecie
oraz pojawiające się nowe rodzaje usług płatniczych.
Bezpieczne usługi płatnicze stanowią zasadniczy warunek
prawidłowo funkcjonującego ryku usług płatniczych, dlatego
też użytkownicy usług płatniczych powinni być przed
takimi zagrożeniami należycie chronieni. Usługi płatnicze
mają decydujące znaczenie dla zapewnienia trwałości
ważnych rodzajów działalności o charakterze
ekonomiczno-społecznym i dlatego dostawców usług płatniczych,
takich jak instytucje kredytowe, uznano za podmioty gospodarcze zgodnie z art.
3 ust. 8 dyrektywy [proszę wstawić nr dyrektywy w sprawie
bezpieczeństwa sieci i informacji po jej przyjęciu] Parlamentu
Europejskiego i Rady (dalej „dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i
informacji”)[25]. (7) Oprócz ogólnych środków
przewidzianych w dyrektywie [proszę wstawić nr dyrektywy w sprawie
bezpieczeństwa sieci i informacji po jej przyjęciu], które
będą podejmowane na szczeblu państw członkowskich,
zagrożenia bezpieczeństwa związane z transakcjami
płatniczymi powinny również być neutralizowane na poziomie dostawców
usług płatniczych. Środki bezpieczeństwa podejmowane przez
dostawców usług płatniczych powinny być współmierne do
danego zagrożenia. Należy ustanowić mechanizm regularnej
sprawozdawczości, aby zadbać o to, by dostawcy usług
płatniczych co roku przekazywali właściwym organom
zaktualizowane informacje dotyczące oceny zagrożeń
bezpieczeństwa, na które są narażeni, oraz (dodatkowych)
środków, które podjęli w odpowiedzi na te zagrożenia. Ponadto,
aby zapewnić ograniczenie do minimum szkód, na jakie narażeni są
inni dostawcy usług płatniczych i systemy płatności (takich
jak poważne zakłócenie funkcjonowania systemu płatności), a
także użytkownicy, należy zadbać o to, by dostawcy
usług płatniczych mieli obowiązek zgłaszać bez
zbędnej zwłoki poważne incydenty z zakresu bezpieczeństwa
Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego. (8) Zmienione ramy regulacyjne
dotyczące usług płatniczych uzupełnia rozporządzenie
(UE) [XX/XX/XX] Parlamentu Europejskiego i Rady[26].
Rozporządzenie to wprowadza przepisy dotyczące pobierania
wielostronnych i dwustronnych opłat interchange z tytułu wszystkich
transakcji realizowanych przez konsumentów przy użyciu kart debetowych i
kredytowych oraz płatności elektronicznych i płatności
realizowanych za pośrednictwem urządzeń przenośnych wynikających
z tych transakcji oraz wprowadza ograniczenia dotyczące stosowania
niektórych zasad biznesowych w odniesieniu do transakcji realizowanych przy
użyciu kart. Rozporządzenie to ma na celu dalsze przyśpieszenie
procesu tworzenia skutecznego zintegrowanego rynku płatności
realizowanych przy użyciu kart. (9) Aby uniknąć
stosowania w poszczególnych państwach członkowskich rozbieżnych
podjeść ze szkodą dla konsumentów, przewidziane w niniejszej
dyrektywie przepisy dotyczące przejrzystości i wymogów informacyjnych
mające zastosowanie do dostawców usług płatniczych powinny
mieć również zastosowanie do transakcji, w których dostawca
usług płatniczych płatnika lub odbiorcy znajduje się na
terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (dalej „EOG”), a drugi dostawca
usług płatniczych znajduje się poza granicami EOG. Należy
również objąć zakresem stosowania przepisów dotyczących
przejrzystości i wymogów informacyjnych transakcje we wszystkich walutach
realizowane między dostawcami usług płatniczych
znajdującymi się na terytorium EOG. (10) Definicja usług
płatniczych powinna być neutralna z punktu widzenia technologii oraz
powinna umożliwiać dalsze opracowywanie nowych rodzajów usług
płatniczych, zapewniając jednocześnie równorzędne warunki
prowadzenia działalności zarówno istniejącym, jak i nowym
dostawcom usług płatniczych. (11) Ustanowione w dyrektywie
2007/64/WE wyłączenie z zakresu jej stosowania transakcji
płatniczych realizowanych za pośrednictwem agenta handlowego w
imieniu płatnika lub odbiorcy stosowane jest w poszczególnych
państwach członkowskich w bardzo zróżnicowany sposób. Niektóre
państwa członkowskie dopuszczają stosowanie wyłączenia
przez platformy handlu elektronicznego, które działają jako pośrednicy
w imieniu indywidualnych kupujących i sprzedających, nie
zapewniając żadnej faktycznej możliwości negocjowania czy
też zawarcia transakcji sprzedaży lub kupna towarów lub usług.
Wykracza to poza zamierzony zakres wyłączenia i może
potęgować ryzyko dla konsumentów, ponieważ dostawcy ci
pozostają poza ramami prawnymi, które zapewniają ochronę.
Zróżnicowane praktyki w zakresie stosowania przepisów powodują
również zakłócenie konkurencji na rynku płatności. Aby
uwzględnić te zastrzeżenia, należy doprecyzować
tę definicję oraz sformułować ją w jaśniejszy sposób. (12) Informacje zwrotne
pochodzące z rynku wskazują, że w ramach działalności
związanej z realizacją płatności objętej
wyłączeniem z tytułu ograniczonej sieci często
obsługiwane są płatności na skalę masową i na
wysokie kwoty oraz oferowane są konsumentom setki lub tysiące
różnych produktów i usług, co jest sprzeczne z celem
wyłączenia z tytułu ograniczonej sieci przewidzianego w
dyrektywie 2007/64/WE. Sytuacja ta powoduje
większe ryzyko i brak ochrony prawnej dla użytkowników usług
płatniczych, zwłaszcza konsumentów, oraz stawia w wyraźnie
niekorzystnym położeniu regulowanych uczestników rynku. Aby ograniczyć te zagrożenia konieczny
jest precyzyjniejszy opis ograniczonej sieci, zgodnie z dyrektywą
2009/110/WE. Instrument płatniczy
można zatem uznać za wykorzystywany w ramach takiej ograniczonej
sieci, jeśli można go wykorzystać wyłącznie do nabycia
towarów i usług w określonym sklepie lub sieci sklepów albo do
nabycia ograniczonego asortymentu towarów lub usług, bez względu na
geograficzne położenie punktu sprzedaży.
Instrumenty tego rodzaju mogą obejmować karty sklepowe, karty
paliwowe, karty członkowskie, karty transportu publicznego, bony na
posiłki lub bony na konkretne usługi, które podlegają niekiedy
szczególnym przepisom prawa podatkowego lub prawa pracy, mającym
wspierać korzystanie z tych instrumentów, aby osiągnąć cele
określone w przepisach socjalnych. W
przypadku gdy taki instrument o celu szczególnym przeradza się w
instrument o celu ogólnym, wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy
nie powinno mieć dłużej zastosowania. Z
zakresu niniejszej dyrektywy nie należy wyłączać
instrumentów, które można wykorzystać do zakupów w sklepach
określonej grupy akceptantów, ponieważ takie instrumenty są
zazwyczaj zaprojektowane z myślą o ciągle
powiększających się sieciach podmiotów świadczących
usługi. Wyłączenie powinno
stosować się w połączeniu ze spoczywającym na
potencjalnych dostawcach usług płatniczych obowiązkiem
zgłaszania działalności wchodzącej w zakres definicji
ograniczonej sieci. (13) Z zakresu stosowania dyrektywy
2007/64/WE wyłączono niektóre transakcje płatnicze realizowane
za pośrednictwem urządzeń telekomunikacyjnych lub
informatycznych, w których operator sieci nie tylko pełni rolę
pośrednika przy dostawie cyfrowych towarów i usług za pośrednictwem
danego urządzenia, ale wzbogaca je o pewną wartość. W
szczególności wyłączenie to umożliwia dokonywanie zakupów
(m.in. dzwonków do telefonów lub usług SMS o podwyższonej
wartości), za które opłaty są pobierane przez operatora lub
wykazywane na rachunku telefonicznym, i przyczynia się do opracowywania
nowych modeli biznesowych opierających się na sprzedaży
treści cyfrowych o niewielkiej wartości. Z informacji zwrotnych
pochodzących z rynku wynika, że brak jest dowodów na to, by ta metoda
płatności, ciesząca się zaufaniem konsumentów jako wygodne
narzędzie w przypadku płatności na niskie kwoty,
przerodziła się w ogólna usługę pośrednictwa w
płatnościach. Ze względu jednak na fakt, że
obowiązujące wyłączenie zostało sformułowane w
sposób niejednoznaczny, przepis ten został wdrożony w różny
sposób w poszczególnych państwach członkowskich. Przekłada
się to na brak pewności prawa dla operatorów i konsumentów oraz
umożliwiło w niektórych przypadkach dostawcom innych usług
pośrednictwa w płatnościach roszczenie sobie prawa do
objęcia tych usług wyłączeniem z zakresu stosowania
dyrektywy 2007/64/WE. Należy zatem zawęzić zakres stosowania tej
dyrektywy. Wyłączeniem tym powinny zostać konkretnie objęte
mikropłatności za treści cyfrowe, takie jak dzwonki do telefonów,
tapety, utwory muzyczne, gry, pliki wideo czy aplikacje. Wyłączenie
to powinno mieć zastosowanie jedynie do usług płatniczych
świadczonych jako usługi dodatkowe w stosunku do usług
komunikacji elektronicznej (tzn. podstawowej działalności danego operatora).
(14) Podobnie z zakresu stosowania
dyrektywy 2007/64/WE wyłączono usługi płatnicze oferowane
przez operatorów bankomatów, którzy są niezależni od banków lub
innych dostawców usług płatniczych. Przepis ten – pierwotnie sformułowany
w celu stworzenia zachęty do instalowania wolnostojących bankomatów
na obszarach oddalonych i słabo zaludnionych poprzez umożliwienie ich
operatorom pobierania dodatkowych opłat oprócz opłat uiszczanych na
rzecz dostawców usług płatniczych, którzy wydali daną kartę
– nie miał w zamierzeniu być stosowany przez operatorów bankomatów
obsługujących sieci obejmujące setki, a nawet tysiące
bankomatów, pokrywające terytorium jednego państwa
członkowskiego lub większej ich liczby. Doprowadził on do tego,
że wspomniana dyrektywa nie miała zastosowania do rosnącego
segmentu rynku bankomatów, wywierając negatywny wpływ na poziom
ochrony konsumentów. Dotychczasowe uregulowania zachęcały
również istniejących operatorów bankomatów do zmiany swoich modeli
biznesowych i rozwiązywania dotychczasowych stosunków umownych z
dostawcami usług płatniczych, aby pobierać wyższe
opłaty bezpośrednio od konsumentów. Dlatego też
wyłączenie to należy skreślić. (15) Dostawcy usług
pragnący skorzystać z wyłączenia przewidzianego w
dyrektywie 2007/64/WE często nie zasięgają opinii organów w
kwestii tego, czy ich działalność objęta jest zakresem
stosowania tej dyrektywy, czy też jest z niej wyłączona, lecz
polegają na swojej własnej ocenie. Wydaje się, że niektóre
wyłączenia mogły być wykorzystywane przez dostawców
usług płatniczych do zmiany modeli biznesowych w taki sposób, by
prowadzona przez nich działalność polegającą na
realizacji płatności znalazła się poza zakresem stosowania
tej dyrektywy. Może to prowadzić do wzrostu poziomu ryzyka, na jakie
narażeni są użytkownicy usług płatniczych, oraz
powstania nierównych warunków dla dostawców usług płatniczych na
rynku wewnętrznym. Dlatego też dostawcy usług powinni być
zobowiązani do zgłaszania właściwym organom niektórych
rodzajów działalności, aby zapewnić jednolitą
interpretację przepisów na całym rynku wewnętrznym. (16) Należy przewidzieć
wymóg zgłaszania przez potencjalnych dostawców usług płatniczych
zamiaru prowadzenia działalności w ramach ograniczonej sieci,
jeśli wolumen transakcji płatniczych przekroczy pewien próg.
Właściwe organy powinny dokonywać sprawdzenia, czy taką
działalność można uznać za działalność
prowadzoną w ramach ograniczonej sieci, oraz podejmować uzasadnione
decyzje w tym względzie, w oparciu o kryteria określone w art. 3 lit.
k). (17) Formułując nowe
przepisy, należy kierować się podejściem przyjętym w
dyrektywie 2007/64/WE, obejmując regulacjami wszystkie rodzaje usług
płatności elektronicznych. Dlatego też te nowe przepisy nie
powinny mieć nadal zastosowania do usług, w przypadku których
transfer środków pieniężnych od płatnika do odbiorcy lub
ich transport dokonywany jest wyłącznie w banknotach i monetach, ani
też gdy transfer dokonywany jest na podstawie czeku papierowego, weksla
papierowego, weksla własnego lub innego instrumentu, bonów w postaci
papierowej lub kart wystawionych przez dostawcę usług
płatniczych bądź inną osobę w celu przekazania
środków do dyspozycji odbiorcy. (18) Od czasu przyjęcia
dyrektywy 2007/64/WE pojawiły się nowe rodzaje usług
płatniczych, zwłaszcza w obszarze płatności realizowanych
przez internet. W szczególności nastąpił rozwój dostawców
usług będących osobami trzecimi, oferujących konsumentom i
akceptantom tzw. usługi inicjowania płatności, których
świadczenie często nie wiąże się z wejściem w
posiadanie środków, które mają zostać przekazane. Usługi te
ułatwiają płatności realizowane w ramach handlu
elektronicznego poprzez ustanowienie interfejsu programowego między
stroną internetową akceptanta a platformą bankowości
internetowej konsumenta w celu inicjowania płatności internetowych w
oparciu o polecenia przelewu lub polecenia zapłaty. Dostawcy usług
będący osobami trzecimi oferują tanie rozwiązania
stanowiące alternatywę dla płatności realizowanych przy
użyciu kart zarówno dla akceptantów, jak i konsumentów, oraz
zapewniają konsumentom możliwość dokonywania zakupów w
internecie, nawet jeśli nie posiadają oni kart kredytowych.
Ponieważ jednak dostawcy ci nie podlegają obecnie przepisom dyrektywy
2007/64/WE, niekoniecznie są oni nadzorowani przez właściwe
organy i wypełniają wymogi przewidziane w tej dyrektywie. Taki stan
rzeczy jest źródłem szeregu problemów prawnych związanych m.in.
z ochroną konsumentów, bezpieczeństwem i
odpowiedzialnością, a także konkurencją i ochroną
danych. Nowe przepisy powinny więc regulować te kwestie. (19) Usługa przekazu
pieniężnego jest prostą usługą płatniczą,
która zwykle polega na przekazaniu gotówki przez płatnika dostawcy
usług płatniczych, który przesyła odpowiednią kwotę,
na przykład poprzez sieć komunikacyjną, odbiorcy lub innemu
dostawcy usług płatniczych działającemu w imieniu
odbiorcy. W niektórych państwach członkowskich supermarkety oraz
inne podmioty prowadzące sprzedaż towarów i usług
świadczą na rzecz ogółu klientów podobną usługę
umożliwiającą płacenie rachunków za media i innych
stałych opłat związanych z prowadzeniem gospodarstwa
domowego. Te usługi umożliwiające opłacanie rachunków
powinny być traktowane jako usługa przekazu pieniężnego, chyba
że właściwe organy uznają, że
działalność ta mieści się w definicji innego rodzaju
usług płatniczych. (20) Należy określić
kategorie dostawców usług płatniczych, którzy mogą zgodnie z
prawem świadczyć usługi płatnicze w całej Unii, a
mianowicie instytucje kredytowe, które przyjmują depozyty od użytkowników,
które mogą być wykorzystywane do finansowania transakcji
płatniczych, i które powinny nadal podlegać wymogom
ostrożnościowym przewidzianym w dyrektywie 2013/36/UE Parlamentu
Europejskiego i Rady[27], instytucje
pieniądza elektronicznego, które emitują pieniądz elektroniczny,
który może być wykorzystywany do finansowania transakcji
płatniczych, i które powinny nadal podlegać wymogom
ostrożnościowym przewidzianym w dyrektywie 2009/110/WE, instytucje
płatnicze oraz instytucje świadczące żyro pocztowe, które
zgodnie z prawem krajowym zostały do tego uprawnione. (21) Niniejszą dyrektywą
należy ustanowić przepisy regulujące dokonywanie transakcji
płatniczych, w których środkiem pieniężnym jest
pieniądz elektroniczny, o którym mowa w dyrektywie 2009/110/WE. Niniejsza
dyrektywa nie powinna jednak regulować emisji pieniądza
elektronicznego ani nie powinna zmieniać przepisów dotyczących
nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami pieniądza
elektronicznego określonych w tej dyrektywie. Tym samym instytucje
płatnicze nie powinny być uprawnione do emitowania pieniądza
elektronicznego. (22) W dyrektywie 2007/64/WE
ustanowiono system nadzoru ostrożnościowego, wprowadzając
jednolite zezwolenie dla wszystkich dostawców usług płatniczych,
które nie wiążą się z przyjmowaniem depozytów lub emisją
pieniądza elektronicznego. W tym celu dyrektywą 2007/64/WE
wprowadzono nową kategorię dostawców usług płatniczych –
„instytucje płatnicze” – poprzez ustanowienie zezwolenia na
świadczenie usług płatniczych na terytorium całej Unii
udzielanego – pod warunkiem spełnienia szeregu rygorystycznych i
kompleksowych warunków –osobom prawnym nieobjętym dotychczasowymi
kategoriami. Te same warunki powinny więc mieć zastosowanie do tych
usług w całej Unii. (23) Warunki udzielania instytucjom
płatniczym i utrzymywania przez nie zezwolenia nie uległy znacznym
zmianom. Podobnie jak w dyrektywie 2007/64/WE, warunki te obejmują wymogi
ostrożnościowe współmierne do ryzyka operacyjnego
i finansowego, na jakie narażone są te instytucje w trakcie
prowadzenia swojej działalności. W związku z tym konieczne
są solidne zasady dotyczące kapitału założycielskiego
w połączeniu z kapitałem bieżącym, które we
właściwym czasie można by bardziej szczegółowo
rozwinąć zależnie od potrzeb rynku. Ze względu na
dużą różnorodność w obszarze usług
płatniczych niniejsza dyrektywa powinna dopuszczać stosowanie
różnych metod przy zapewnieniu pewnego zakresu swobody w sprawowaniu
nadzoru, aby zapewnić traktowanie tego samego rodzaju ryzyka w ten sam
sposób w odniesieniu do wszystkich dostawców usług płatniczych.
Wymogi, którym podlegają instytucje płatnicze, powinny
uwzględniać fakt, że instytucje te angażują się w
bardziej specjalistyczne i ograniczone rodzaje działalności,
a zatem są źródłem ryzyka o węższym zakresie,
które łatwiej jest monitorować i kontrolować niż
rodzaje ryzyka, które występują w związku z szerszym spektrum
działalności instytucji kredytowych. Instytucjom płatniczym
należy w szczególności zakazać przyjmowania depozytów od
użytkowników, zezwalając na korzystanie ze środków pieniężnych
otrzymanych od użytkowników jedynie w celu świadczenia usług
płatniczych. Wymagane przepisy ostrożnościowe dotyczące
m.in. kapitału założycielskiego powinny być proporcjonalne
do ryzyka związanego z daną usługą płatniczą
świadczoną przez instytucję płatniczą. Usługi
umożliwiające jedynie dostęp do rachunków płatniczych,
jednak bez oferowania rachunków, należy uznać za generujące
średnie ryzyko w odniesieniu do kapitału założycielskiego. (24) Należy ustanowić
przepis, zgodnie z którym środki pieniężne klientów oraz
środki pieniężne instytucji płatniczej przeznaczone na inne
rodzaje jej działalności powinny być przechowywane oddzielnie.
Wymogi ochronne wydają się być jednak konieczne tylko wówczas,
gdy instytucja płatnicza jest w posiadaniu środków pieniężnych
klientów. Instytucje płatnicze powinny także podlegać skutecznym
wymogom w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy
i finansowaniu terroryzmu. (25) Niniejsza dyrektywa nie
powinna wprowadzać zmian w zakresie obowiązków instytucji
płatniczych dotyczących ich sprawozdawczości finansowej oraz
badania ich rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych. Instytucje
płatnicze powinny sporządzać swoje roczne i skonsolidowane
sprawozdania finansowe zgodnie z dyrektywą Rady 78/660/EWG[28]
oraz, w stosownych przypadkach, dyrektywami Rady 83/349/EWG[29]
i 86/635/EWG[30]. Roczne i skonsolidowane
sprawozdania finansowe powinny być poddawane badaniu, chyba że
instytucja płatnicza jest zwolniona z tego obowiązku na mocy
dyrektywy 78/660/EWG i, w stosownych przypadkach, dyrektyw 83/349/EWG
i 86/635/EWG. (26) Wraz z rozwojem techniki w
ostatnich latach pojawiło się wiele usług
uzupełniających, takich jak usługi zapewniające dostęp
do informacji o rachunku oraz usługi agregacji rachunków. Usługi te
należy również włączyć w zakres stosowania niniejszej
dyrektywy, aby zapewnić konsumentom odpowiedni poziom ochrony oraz
pewności prawa w odniesieniu do statusu tych usług. (27) Dostawcy usług
płatniczych podejmujący się świadczenia usługi
płatniczej lub usług płatniczych objętych zakresem
niniejszej dyrektywy powinni zawsze posiadać rachunki płatnicze
wykorzystywane wyłączenie do celów transakcji płatniczych. Aby
instytucje płatnicze były w stanie świadczyć usługi
płatnicze, powinny one bezwzględnie posiadać dostęp do
rachunków płatniczych. Państwa członkowskie powinny zadbać
o to, by taki dostęp był zapewniany w sposób współmierny do
uzasadnionego celu, jakiemu ma służyć. (28) Niniejsza dyrektywa powinna
regulować udzielanie kredytów przez instytucje płatnicze, tj.
udzielanie linii kredytowych i wydawanie kart kredytowych, jedynie
w przypadkach, gdy jest to ściśle związane
z usługami płatniczymi. Instytucjom płatniczym należy
zezwolić na udzielanie kredytu w kontekście ich
działalności transgranicznej tylko wówczas, gdy taki kredyt udzielany
jest w celu ułatwienia realizacji usług płatniczych i ma
charakter krótkoterminowy oraz jest udzielany na okres nieprzekraczający
12 miesięcy, w tym na zasadzie odnawialnej, pod warunkiem że jest on
refinansowany głównie ze środków własnych instytucji
płatniczej, jak również innych środków pieniężnych
pochodzących z rynków kapitałowych, lecz nie za pomocą
środków pieniężnych przechowywanych w imieniu klientów do celów
usług płatniczych. Przepisy te nie powinny naruszać przepisów
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE[31]
lub innych odpowiednich przepisów prawa unijnego lub krajowego dotyczących
warunków udzielania kredytów konsumentom, które nie zostały zharmonizowane
tą dyrektywą. (29) Ogólnie rzecz biorąc,
można stwierdzić, że współpraca między
właściwymi organami krajowymi odpowiedzialnymi za udzielanie
zezwoleń instytucjom płatniczym, prowadzenie kontroli oraz
podejmowanie decyzji w sprawie cofnięcia tych zezwoleń przebiega
pomyślnie. Należy jednak zacieśnić współpracę
między właściwymi organami w odniesieniu do wymiany informacji
oraz spójnego stosowania i interpretowania przepisów dyrektywy w przypadkach,
gdy posiadająca zezwolenie instytucja płatnicza chciałaby
świadczyć usługi płatnicze również w państwie
członkowskim innym niż jej państwo członkowskie
pochodzenia, korzystając ze swobody przedsiębiorczości lub
swobody świadczenia usług („paszport”). Należy zwrócić
się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) o przygotowanie
zbioru wytycznych w zakresie współpracy i wymiany danych. (30) W celu zwiększenia
przejrzystości instytucji płatniczych posiadających zezwolenie
wydane przez właściwe organy lub przez nie zarejestrowanych, w tym
ich agentów i oddziałów, w ramach EUNB należy stworzyć portal
internetowy pełniący funkcję europejskiego elektronicznego
punktu dostępu, który połączy ze sobą rejestry krajowe.
Środki te powinny przyczyniać się do zacieśniania
współpracy między właściwymi organami. (31) Należy
zwiększyć dostępność dokładnych, aktualnych
informacji poprzez nałożenie na instytucje płatnicze wymogu
informowania właściwego organu z państwa członkowskiego
pochodzenia bez zbędnej zwłoki o wszelkich zmianach mających
wpływ na dokładność informacji i dowodów przekazanych w
związku z udzieleniem zezwolenia, w tym o dodatkowych agentach,
oddziałach lub podmiotach, którym zlecono czynności. W przypadku wątpliwości właściwe
organy powinny również weryfikować poprawność otrzymanych
informacji. (32) Chociaż w niniejszej
dyrektywie określono minimalny zakres uprawnień, które właściwe
organy powinny posiadać do celów nadzorowania przestrzegania przez
instytucje płatnicze przepisów, uprawnienia te powinny być wykonywane
z poszanowaniem praw podstawowych, w tym prawa do prywatności. W przypadku
wykonywania uprawnień, które mogą wiązać się z
poważną ingerencją w prawa do poszanowania życia prywatnego
i rodzinnego, domu i wolność komunikowania się, państwa
członkowskie powinny posiadać odpowiednie i skuteczne mechanizmy
ochronne zapobiegające nadużyciom i uznaniowości, na
przykład w szczególności poprzez wymóg uzyskania uprzedniej zgody
władzy sądowniczej danego państwa członkowskiego. (33) Należy zadbać o to,
by wszystkie osoby świadczące usługi przekazu środków
pieniężnych podlegały określonym minimalnym wymogom prawnym
i regulacyjnym. Należy zatem wprowadzić wymóg ewidencjonowania
tożsamości oraz danych adresowych wszystkich osób
świadczących usługi przekazu środków pieniężnych,
w tym osób, które nie są w stanie spełnić w pełnym zakresie
warunków uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności jako
instytucja płatnicza. To podejście jest zgodne z uzasadnieniem
specjalnego zalecenia VI Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu
Pieniędzy, które przewiduje zapewnienie mechanizmu, który umożliwia
traktowanie mimo wszystko jako instytucje płatnicze dostawców usług
płatniczych, którzy nie są w stanie spełnić wszystkich
warunków określonych w tym zaleceniu. Do tych celów państwa
członkowskie powinny wpisywać takich dostawców do rejestru instytucji
płatniczych bez stosowania w stosunku do nich wszystkich lub
części warunków uzyskania zezwolenia. Ta możliwość
zastosowania wyłączenia musi jednak podlegać rygorystycznym
wymogom odnoszącym się do wolumenu transakcji płatniczych.
Instytucje płatnicze, wobec których zastosowano wyłączenie, nie powinny
móc korzystać ze swobody przedsiębiorczości ani swobody
świadczenia usług, ani nie powinny pośrednio – będąc
członkami systemu płatności – wykonywać tych praw. (34) Konieczne jest
umożliwienie każdemu dostawcy usług płatniczych
dostępu do usług zapewnianych w oparciu o infrastrukturę
techniczną systemów płatności. Taki dostęp powinien jednak
podlegać odpowiednim wymogom służącym zapewnieniu
integralności i stabilności tych systemów. Każdy dostawca
usług płatniczych ubiegający się o uczestnictwo
w systemie płatności powinien przedstawić uczestnikom
systemu płatności dowody na to, że jego rozwiązania
wewnętrzne chronią go w wystarczającym stopniu przed
wszelkimi rodzajami ryzyka. Te systemy płatności obejmują
zazwyczaj np. czterostronne systemy płatności kartą, jak
również duże systemy obsługujące polecenia przelewu i
polecenia zapłaty. W celu zapewnienia równego traktowania na terytorium
całej Unii różnych kategorii dostawców usług płatniczych
posiadających zezwolenie zgodnie z warunkami określonymi w ich
zezwoleniu, konieczne jest doprecyzowanie zasad dotyczących zezwalania na
świadczenie usług płatniczych i dostępu do systemów
płatności. (35) Należy ustanowić
przepis stanowiący o niedyskryminującym traktowaniu
posiadających zezwolenie instytucji płatniczych i instytucji
kredytowych, tak by każdy dostawca usług płatniczych
konkurujący na rynku wewnętrznym mógł korzystać
z usług związanych z infrastrukturą techniczną
tych systemów płatności na tych samych warunkach. Właściwe
jest zapewnienie różnego traktowania dostawców usług płatniczych
posiadających zezwolenie oraz dostawców usług płatniczych
korzystających z wyłączenia na mocy niniejszej dyrektywy, jak
również korzystających z odstępstwa na mocy art. 3 dyrektywy
2009/110/WE, ze względu na różnice w obowiązujących ich
ramach prawnych dotyczących nadzoru ostrożnościowego.
W każdym razie zróżnicowane warunki cenowe powinny być
dozwolone jedynie wówczas, gdy jest to uzasadnione różnicami w wysokości
kosztów poniesionych przez dostawców usług płatniczych. Powyższe
uregulowania powinny pozostawać bez uszczerbku dla prawa państw
członkowskich do ograniczania dostępu do systemów istotnych z punktu
widzenia ryzyka systemowego zgodnie z dyrektywą 98/26/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady[32] oraz bez uszczerbku dla kompetencji
Europejskiego Banku Centralnego oraz Europejskiego Systemu Banków Centralnych
(ESBC) w zakresie dostępu do systemów płatności. (36) W niektórych przypadkach
państwa członkowskie przyznają konkretnym dostawcom usług
płatniczych pośredni dostęp do wyznaczonych systemów
płatności, analogicznie do przepisów dyrektywy 98/26/WE. Decyzja ta
pozostaje w gestii zainteresowanego państwa członkowskiego. Aby
jednak zapewnić uczciwą konkurencję między dostawcami usług
płatniczych, niniejsza dyrektywa powinna stanowić, że w
przypadku gdy państwo członkowskie przyznało dostawcy usług
płatniczych pośredni dostęp do takich systemów, inni dostawcy
usług płatniczych, którzy znajdują się w takiej samej
sytuacji, powinni korzystać z takiego samego, niedyskryminującego
traktowania. (37) W ostatnich latach niektóre
trójstronne systemy płatności, w których dany system pełni
rolę wyłącznego dostawcy usług płatniczych zarówno dla
płatnika, jak i odbiorcy, stały się uznanymi uczestnikami rynku
usług przetwarzania płatności. Bezzasadne jest zatem dalsze
umożliwianie tym systemom korzystania z wyłączenia
dotyczącego zapewniania dostępu innym dostawcom usług
płatniczych, w sytuacji gdy inne systemy płatności nie mogą
korzystać z takiego wyłączenia. (38) Należy ustanowić
zasady, aby zapewnić przejrzystość warunków świadczenia
usług płatniczych i związanych z nimi wymogów
informacyjnych. (39) Niniejsza dyrektywa nie
powinna mieć zastosowania do transakcji płatniczych dokonywanych
gotówką, gdyż istnieje już jednolity rynek płatności
gotówką, ani do transakcji płatniczych realizowanych
z użyciem czeków papierowych, ponieważ takie transakcje ze
swojej natury nie mogą być przetwarzane tak wydajnie, jak inne
sposoby płatności. Dobre praktyki w tej dziedzinie powinny
być jednak oparte na zasadach określonych w niniejszej
dyrektywie. (40) Ponieważ konsumenci
i przedsiębiorstwa nie są w takiej samej sytuacji, nie
wymagają jednolitego poziomu ochrony. Podczas gdy istotne jest
zagwarantowanie praw konsumentów przepisami, których obowiązywania nie
można wyłączyć na podstawie umowy, rozsądne jest
umożliwienie przedsiębiorstwom i organizacjom dokonywania innych
uzgodnień w sytuacji, gdy nie mają do czynienia z konsumentami.
Państwa członkowskie powinny mieć jednak
możliwość wprowadzenia przepisu, zgodnie z którym
mikroprzedsiębiorstwa, zdefiniowane w zaleceniu Komisji 2003/361/WE[33],
powinny być traktowane w ten sam sposób co konsumenci. W każdym
razie pewne podstawowe przepisy niniejszej dyrektywy powinny mieć zawsze
zastosowanie, bez względu na status użytkownika. (41) Niniejsza dyrektywa powinna
określać spoczywające na dostawcach usług płatniczych
obowiązki w zakresie informowania użytkowników tych usług,
którzy powinni otrzymywać informacje o usługach płatniczych
charakteryzujące się jednolicie wysokim poziomem jasności, aby
móc dokonywać świadomego wyboru i swobodnie wybierać oferty z
całej Unii. W celu zachowania przejrzystości niniejsza dyrektywa
powinna ustanowić zharmonizowane wymogi, które są konieczne, aby
zapewnić przekazywanie użytkownikom usług płatniczych
niezbędnych i odpowiednio szczegółowych informacji
dotyczących umowy o usługę płatniczą
i transakcji płatniczych. W celu wspierania prawidłowego
funkcjonowania jednolitego rynku usług płatniczych państwa
członkowskie powinny mieć możliwość przyjmowania tylko
tych przepisów dotyczących informowania, które zostały ustanowione
niniejszą dyrektywą. (42) Konsumenci powinni być
chronieni przed nieuczciwymi i wprowadzającymi w błąd
praktykami, zgodnie z dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[34],
a także dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[35]
i dyrektywą 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[36].
Dodatkowe przepisy zawarte w tych dyrektywach mają nadal
zastosowanie. Należy jednak w szczególności doprecyzować
związek niniejszej dyrektywy z dyrektywą 2002/65/WE
w odniesieniu do wymogów dotyczących informacji przekazywanych przed
zawarciem umowy. (43) Wymagane informacje powinny
być proporcjonalne do potrzeb użytkowników i przekazywane w
standardowym formacie. Wymogi dotyczące informacji przekazywanych
w odniesieniu do pojedynczej transakcji płatniczej powinny być
jednak inne niż w przypadku umowy ramowej przewidującej szereg
transakcji płatniczych. (44) W praktyce umowy ramowe
i objęte nimi transakcje płatnicze są znacznie
powszechniejsze i istotniejsze pod względem gospodarczym niż
pojedyncze transakcje płatnicze. Jeśli istnieje rachunek
płatniczy lub konkretny instrument płatniczy, wymagana jest umowa
ramowa. Wymogi dotyczące wstępnych informacji o umowach ramowych powinny
być zatem dosyć wszechstronne, a informacje powinny być zawsze
dostarczane na papierze lub innych trwałych nośnikach informacji,
takich jak wydruki z drukarek wyciągów, płyty CD-ROM, DVD i
twarde dyski komputerów osobistych, które umożliwiają przechowywanie
poczty elektronicznej, oraz strony internetowe, o ile strony takie
umożliwiają dostęp do nich w przyszłości przez okres
właściwy do celów tych informacji i pozwalają na odtworzenie
przechowywanych informacji w niezmienionej postaci. Dostawca usług płatniczych
i użytkownik tych usług powinni mieć jednak
możliwość uzgodnienia w umowie ramowej sposobu podawania
późniejszych informacji o dokonanych transakcjach płatniczych,
na przykład uzgadniając, że w ramach bankowości
internetowej wszystkie informacje o rachunku płatniczym są
udostępniane online. (45) W przypadku pojedynczych
transakcji płatniczych dostawca usług płatniczych powinien
zawsze podawać z własnej inicjatywy tylko najważniejsze
informacje. Ponieważ płatnik jest zwykle obecny przy składaniu dyspozycji
zlecenia płatniczego, nie jest konieczny wymóg dostarczania
w każdym przypadku informacji na papierze lub na innym trwałym
nośniku informacji. Dostawca usług płatniczych może
podawać informacje ustnie przy okienku lub zapewniać do nich do nich
łatwy dostęp w inny sposób, na przykład poprzez umieszczenie
warunków na tablicy ogłoszeń w miejscu świadczenia
usług. Należy również podać informacje o tym, gdzie
można uzyskać bardziej szczegółowe informacje (np. adres strony
internetowej). Na życzenie konsumenta najważniejsze informacje
należy jednak podawać na papierze lub na innym trwałym
nośniku informacji. (46) Niniejsza dyrektywa powinna
przewidywać prawo konsumenta do otrzymywania stosownych informacji
bezpłatnie, dopóki nie jest on związany umową o usługę
płatniczą. W każdej chwili w okresie trwania stosunku umownego
konsument powinien mieć również możliwość
zażądania bezpłatnego otrzymania wstępnych informacji, jak
również umowy ramowej w wersji papierowej, tak aby umożliwić mu
porównanie usług oferowanych przez dostawców usług płatniczych i
warunków ich świadczenia oraz – w przypadku wszelkich sporów – weryfikacji
swoich praw i obowiązków umownych. Przepisy te powinny być zgodne
z dyrektywą 2002/65/WE. Zawarte w niniejszej dyrektywie
wyraźnie określone przepisy dotyczące bezpłatnych
informacji nie powinny skutkować powstaniem możliwości
nakładania opłat za dostarczanie informacji konsumentom na mocy
innych obowiązujących dyrektyw. (47) Sposób, w jaki dostawca
usług płatniczych ma przekazywać wymagane informacje
użytkownikowi usług płatniczych, powinien uwzględniać
potrzeby tego ostatniego, jak również praktyczne aspekty techniczne i
efektywność pod względem kosztów, w zależności od
sytuacji wynikającej z uzgodnień zawartych w odpowiedniej umowie
o usługę płatniczą. Niniejsza dyrektywa powinna zatem
wprowadzić rozróżnienie między dwoma możliwymi sposobami
przekazywania informacji przez dostawcę usług płatniczych:
dostawca usług płatniczych powinien dostarczać, tj. aktywnie
przekazywać, te informacje w odpowiednim czasie, zgodnie z wymogami
niniejszej dyrektywy, bez konieczności dalszych działań ze
strony użytkownika usług płatniczych, albo informacje te powinny
być udostępniane użytkownikowi usług płatniczych, z
uwzględnieniem wszelkich ewentualnych jego żądań
dotyczących dalszych informacji. W tym drugim przypadku
użytkownik usług płatniczych powinien sam podjąć
inicjatywę w celu uzyskania informacji, np. zażądać
ich wyraźnie od dostawcy usług płatniczych, zalogować
się do skrzynki pocztowej w ramach rachunku bankowego lub
włożyć kartę bankową do drukarki w celu
otrzymania wyciągu z rachunku. Do tych celów dostawca usług
płatniczych powinien zadbać o to, by dostęp do informacji
był możliwy i by informacje były dostępne dla
użytkownika usług płatniczych. (48) Konsument powinien
otrzymywać podstawowe informacje o przeprowadzonych transakcjach
płatniczych bez dodatkowych opłat. W przypadku pojedynczej
transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych nie powinien
pobierać oddzielnych opłat ze te informacje. Na podobnej zasadzie
comiesięczne informacje o transakcjach płatniczych realizowanych
na podstawie umowy ramowej powinny być podawane bezpłatnie.
Uwzględniając jednak znaczenie przejrzystości w ustalaniu cen
oraz różnorodne potrzeby klientów, strony powinny mieć
możliwość uzgodnienia opłat za informacje przekazywane
z większą częstotliwością lub za informacje
dodatkowe. Aby uwzględnić zróżnicowane praktyki krajowe,
państwa członkowskie powinny mieć możliwość
ustanowienia przepisów, zgodnie z którymi miesięczne wyciągi
z rachunków płatniczych w formie papierowej muszą być
zawsze przekazywane bezpłatnie. (49) Mając na celu
zwiększenie mobilności klientów, należy stworzyć
konsumentom możliwość wypowiedzenia umowy ramowej po
upływie jednego roku bez ponoszenia jakichkolwiek opłat.
Wynikający z umowy okres wypowiedzenia w przypadku konsumentów powinien
wynosić nie więcej niż miesiąc, a w przypadku
dostawców usług płatniczych – nie mniej niż dwa miesiące.
Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na spoczywający na dostawcy
usług płatniczych obowiązek wypowiedzenia umowy o
usługę płatniczą w wyjątkowych okolicznościach na
mocy innych właściwych przepisów unijnych lub krajowych, takich jak
przepisy dotyczące prania pieniędzy i finansowania terroryzmu,
ani na wszelkie działania służące zamrożeniu
środków pieniężnych lub wszelkie inne środki
szczegółowe związane z zapobieganiem przestępstwom
i prowadzeniem dochodzeń w ich sprawie. (50) Instrumenty przeznaczone do
dokonywania płatności na niskie kwoty powinny stanowić tanie i
łatwe w użyciu alternatywne rozwiązanie w przypadku zakupu
niedrogich towarów i usług oraz nie powinny być obciążone
nadmiernymi wymogami. Stosowne wymogi informacyjne i przepisy
dotyczące ich wykonywania powinny być zatem ograniczone do
podstawowych informacji, z uwzględnieniem również
możliwości technicznych, których można zasadnie oczekiwać
od instrumentów przeznaczonych do dokonywania płatności na niskie
kwoty. Pomimo uproszczonego systemu użytkownicy usług
płatniczych powinni korzystać z odpowiedniego poziomu ochrony z
uwzględnieniem ograniczonego ryzyka związanego z tymi
instrumentami płatniczymi, szczególnie w odniesieniu do
przedpłaconych instrumentów płatniczych. (51) Należy ustanowić
kryteria, których spełnienie pozwoli dostawcom usług
będących osobami trzecimi uzyskać dostęp do informacji o
dostępności środków pieniężnych na rachunku
użytkownika usług płatniczych prowadzonym u innego dostawcy
usług płatniczych oraz korzystać z tych informacji. W
szczególności zarówno dostawca usług będący osobą trzecią,
jak i dostawca usług płatniczych prowadzący rachunek
użytkownika usług płatniczych powinni spełniać
niezbędne wymogi w zakresie ochrony danych i bezpieczeństwa, które
zostały określone lub o których mowa w niniejszej dyrektywie lub
które uwzględniono w wytycznych EUNB. Płatnicy powinni udzielić
dostawcy usług będącemu osobą trzecią wyraźnej
zgody na dostęp do ich rachunku płatniczego oraz powinni być
odpowiednio informowani o zakresie tego dostępu. Aby umożliwić
rozwój innych dostawców usług płatniczych, którzy nie mogą
przyjmować depozytów, instytucje kredytowe powinny przekazywać im
informacje na temat dostępności środków pieniężnych,
jeżeli płatnik wyraził zgodę na przekazanie tej informacji
dostawcy usług płatniczych, który jest emitentem instrumentu
płatniczego. (52) Należy odpowiednio
dostosować prawa i obowiązki użytkowników usług
płatniczych i dostawców usług płatniczych, aby
uwzględnić udział dostawcy usług będącego
osobą trzecią w danej transakcji, każdorazowo gdy wykorzystywana
jest usługa inicjowania płatności. W szczególności
wyważony podział odpowiedzialności między dostawcą
usług płatniczych prowadzącym rachunek a dostawcą
usług będącym osobą trzecią, którzy biorą
udział w transakcji powinien skłonić ich do przyjęcia
odpowiedzialności za etapy transakcji, które są pod kontrolą
każdego z nich i w oparciu o które można wyraźnie wskazać
stronę odpowiedzialną w przypadku wystąpienia incydentu. W
przypadku oszustwa lub sporu na dostawcy usług będącym
osobą trzecią powinien spoczywać szczególny obowiązek
udostępnienia płatnikowi i dostawcy usług płatniczych
prowadzącemu rachunek numeru identyfikacyjnego transakcji oraz informacji
o autoryzacji dotyczącej danej transakcji. (53) Aby ograniczyć ryzyko
i konsekwencje nieautoryzowanych lub nieprawidłowo wykonanych
transakcji płatniczych, użytkownik usług płatniczych
powinien jak najszybciej poinformować dostawcę usług
płatniczych o wszelkich reklamacjach dotyczących rzekomo
nieautoryzowanych lub nieprawidłowo wykonanych transakcji
płatniczych, pod warunkiem że dostawca usług płatniczych
wypełnił swoje obowiązki z zakresu informowania zgodnie
z niniejszą dyrektywą. Jeżeli użytkownik usług
płatniczych dokona zgłoszenia w terminie, powinien mieć
możliwość dochodzenia tych roszczeń zgodnie z okresami przedawnienia
określonymi w prawie krajowym. Niniejsza dyrektywa nie powinna
wpływać na inne roszczenia między użytkownikami usług
płatniczych a dostawcami usług płatniczych. (54) W przypadku nieautoryzowanych
transakcji płatniczych płatnik powinien niezwłocznie
uzyskać zwrot kwoty danej transakcji. Aby zapobiec powstaniu jakiejkolwiek
szkody po stronie płatnika, data waluty zastosowana w odniesieniu do
zwrotu nie powinna być późniejsza niż data obciążenia
rachunku daną kwotą. Aby zachęcić użytkownika
usług płatniczych do zgłaszania swojemu dostawcy bez
zbędnej zwłoki każdej kradzieży lub utraty instrumentu
płatniczego, a tym samym aby zmniejszyć ryzyko nieautoryzowanych
transakcji płatniczych, użytkownik powinien ponosić
odpowiedzialność wyłącznie do wysokości bardzo
niewielkiej kwoty, chyba że użytkownik ten działał
w nieuczciwych zamiarach lub dopuścił się
rażącego niedbalstwa w tym zakresie. W tym kontekście kwota
w wysokości 50 EUR wydaje się być odpowiednia, aby zapewnić
zharmonizowany, wysoki poziom ochrony w Unii. Ponadto od momentu
zgłoszenia dostawcy usług płatniczych przez użytkownika
faktu, że może dojść do nieuprawnionego użycia jego
instrumentu płatniczego, użytkownik nie powinien być zobowiązany
do pokrycia żadnych dalszych szkód wynikających z nieuprawnionego
użycia tego instrumentu. Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać
na odpowiedzialność dostawców usług płatniczych za
bezpieczeństwo techniczne ich produktów. (55) Oceniając ewentualne
zaniedbanie ze strony użytkownika usług płatniczych, należy
uwzględnić wszystkie okoliczności. Fakt i stopień
domniemanego zaniedbania powinny być zasadniczo oceniane zgodnie z prawem
krajowym. Warunki umowne regulujące wydawanie i korzystanie
z instrumentu płatniczego, które prowadziłyby do
zwiększenia ciężaru dowodu spoczywającego na konsumencie
lub zmniejszenia ciężaru dowodu spoczywającego na wydawcy
instrumentu, powinny zostać uznane za nieważne. Ponadto w
szczególnych sytuacjach, a zwłaszcza w przypadku gdy instrument płatniczy
jest nieobecny w punkcie sprzedaży, jak ma to miejsce w przypadku
płatności online realizowanych przez internet, należy
postanowić, że obowiązek przedstawienia dowodów domniemanego
zaniedbania spoczywa na dostawcy usług płatniczych, ponieważ płatnik
dysponuje w takim przypadku bardzo ograniczonymi środkami w tym
względzie. (56) Należy uregulować
kwestię podziału strat w przypadku nieautoryzowanych transakcji
płatniczych. Z wyjątkiem przypadków oszustwa lub rażącego
niedbalstwa, konsument nie powinien być w żadnym przypadku zobowiązany
do zapłaty kwoty wyższej niż 50 EUR w przypadku nieautoryzowanej
transakcji na jego rachunku. Odmienne przepisy mogą mieć zastosowanie
do użytkowników usług płatniczych niebędących
konsumentami, ponieważ takim użytkownikom jest zwykle łatwiej
dokonać oceny ryzyka oszustwa i przedsięwziąć
środki zapobiegawcze. (57) Niniejsza dyrektywa powinna
ustanowić przepisy dotyczące zwrotu w celu ochrony konsumenta
w przypadkach, gdy kwota wykonanej transakcji płatniczej przekracza
kwotę, której można było w uzasadniony sposób
oczekiwać. Aby zapobiec powstaniu szkody finansowej po stronie
płatnika, należy zapewnić, by data waluty zastosowana w
odniesieniu do jakiegokolwiek zwrotu nie była późniejsza niż
data obciążenia rachunku daną kwotą. W przypadku
poleceń zapłaty dostawcy usług płatniczych powinni być
w stanie zapewnić jeszcze korzystniejsze warunki swoim klientom, którym
powinno przysługiwać bezwarunkowe prawo do otrzymania zwrotu kwoty
wszelkich spornych transakcji płatniczych. To bezwarunkowe prawo do
otrzymania zwrotu, które zapewnia najwyższy poziom ochrony konsumentów,
nie jest jednak uzasadnione w przypadkach, gdy akceptant wykonał już
umowę i wykorzystano już dane towary lub usługi. Jeżeli
użytkownik zażąda zwrotu w związku
z transakcją płatniczą, prawo do uzyskania zwrotu nie
powinno wpływać na odpowiedzialność płatnika wobec
odbiorcy wynikającą ze stosunku leżącego u podstaw tej
transakcji, np. obowiązek zapłaty za zamówione, wykorzystane lub
prawidłowo ujęte w rachunku towary lub usługi, ani też
na prawa użytkownika do odwołania zlecenia płatniczego. (58) Na potrzeby planowania
finansowego i w celu terminowego wypełniania zobowiązań
płatniczych konsumenci i przedsiębiorstwa muszą mieć
pewność co do czasu, jakiego potrzeba na wykonanie zlecenia
płatniczego. W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna
określać moment, w którym prawa i obowiązki
nabierają mocy, a mianowicie moment, w którym dostawca usług
płatniczych otrzymuje zlecenie płatnicze, także wtedy, gdy
miał możliwość otrzymać je za pomocą środków
komunikacji uzgodnionych w umowie o usługę
płatniczą, niezależnie od wszelkiego wcześniejszego
zaangażowania w proces prowadzący do sporządzenia
i przekazania zlecenia płatniczego, np. kontrole bezpieczeństwa
i kontrole dostępności środków pieniężnych, informacje
o korzystaniu z indywidualnego numeru identyfikacyjnego lub wydanie
przyrzeczenia zapłaty. Ponadto otrzymanie zlecenia płatniczego
powinno nastąpić w momencie otrzymania przez dostawcę
usług płatniczych płatnika zlecenia płatniczego, którego
kwotą ma być obciążony rachunek płatnika. Dzień
lub moment, w którym odbiorca przekazuje dostawcy usług zlecenia
płatnicze dotyczące pobrania, np. kwoty płatności
kartą lub kwoty polecenia zapłaty, lub w którym odbiorca otrzymuje
zaliczkę na poczet stosownych kwot od swojego dostawcy usług
płatniczych (poprzez warunkowe uznanie rachunku), nie powinien mieć w
tym względzie znaczenia. Użytkownicy powinni móc oczekiwać
prawidłowego wykonania kompletnego i ważnego zlecenia płatniczego,
jeżeli dostawca usług płatniczych nie ma umownych ani ustawowych
podstaw do odmowy jego wykonania. Jeżeli dostawca usług
płatniczych odmówi wykonania zlecenia płatniczego, decyzję
odmowną i jej uzasadnienie należy jak najszybciej przekazać
użytkownikowi usług płatniczych z zastrzeżeniem wymogów prawa
Unii i prawa krajowego. (59) Mając na względzie
fakt, że nowoczesne, w pełni zautomatyzowane systemy
płatności przetwarzają transakcje płatnicze z
dużą szybkością, co oznacza, że od określonego
momentu odwołanie zleceń płatniczych nie jest możliwe bez
poniesienia wysokich kosztów ręcznej ingerencji w ten proces, konieczne
jest określenie wyraźnego, nieprzekraczalnego terminu odwołania
płatności. W zależności jednak od rodzaju usługi
płatniczej i zlecenia płatniczego moment ten może być
inny, stosowanie do uzgodnień między stronami. Odwołanie powinno
w tym kontekście mieć zastosowanie jedynie w ramach stosunku
między użytkownikiem usług płatniczych a dostawcą
usług płatniczych, a zatem nie powinno naruszać
nieodwołalności i ostateczności transakcji płatniczych w
systemach płatności. (60) Taka
nieodwołalność nie powinna mieć wpływu na
spoczywające na dostawcy usług płatniczych na mocy prawa
niektórych państw członkowskich – na podstawie umowy ramowej
płatnika lub krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych
i administracyjnych lub wytycznych – prawo lub obowiązek dokonania na
rzecz płatnika zwrotu kwoty wykonanej transakcji płatniczej w
przypadku sporu pomiędzy płatnikiem a odbiorcą. Zwrot taki
powinien być uważany za nowe zlecenie płatnicze. Z
wyjątkiem tych przypadków spory prawne powstałe na tle stosunku
stanowiącego podstawę zlecenia płatniczego powinny być
rozstrzygane wyłącznie między płatnikiem
a odbiorcą. (61) Aby zapewnić
w pełni zintegrowany, zautomatyzowany system przetwarzania
płatności oraz pewność prawa w odniesieniu do
wypełniania przez użytkowników usług płatniczych wobec
siebie wszelkich obowiązków, istotne jest, by rachunek odbiorcy uznawany
był pełną kwotą dokonanego przez płatnika przekazu
środków. Tym samym żaden z pośredników uczestniczących
w realizacji transakcji płatniczych nie powinien mieć
możliwości dokonywania potrąceń z przekazywanej kwoty.
Odbiorca powinien mieć jednak możliwość zawarcia ze swoim
dostawcą usług płatniczych umowy, na mocy której ten ostatni
będzie mógł potrącać własne opłaty. Niemniej
jednak, aby umożliwić odbiorcy sprawdzenie, czy należna kwota
została prawidłowo zapłacona, przekazane następnie
informacje dotyczące transakcji płatniczej powinny zawierać nie tylko
pełną kwotę przekazanych środków pieniężnych, ale
także kwotę wszelkich opłat. (62) Zebrane doświadczenia
pokazują, że podział opłat między płatnikiem
a odbiorcą płatności jest najbardziej wydajnym systemem,
jako że ułatwia on zautomatyzowane przetwarzanie płatności.
W związku z tym należy ustanowić przepis
regulujący opłaty pobierane bezpośrednio od płatnika
i odbiorcy w zwykłych okolicznościach przez ich dostawców
usług płatniczych. Przepis ten powinien jednak mieć zastosowanie
wyłącznie w przypadkach, gdy transakcja płatnicza nie
wymaga wymiany walut. Kwota wszelkich pobieranych opłat może
wynosić także zero, ponieważ przepisy niniejszej dyrektywy nie
powinny mieć wpływu na praktykę, zgodnie z którą dostawca
usług płatniczych nie obciąża konsumentów opłatą
za uznanie ich rachunku. Podobnie, w zależności od warunków
umowy, dostawca usług płatniczych może obciążyć
opłatą za skorzystanie z usługi płatniczej jedynie
odbiorcę płatności (akceptanta), wskutek czego na płatnika
nie są nakładane żadne opłaty. Opłaty związane z
korzystaniem z systemów płatności mogą mieć postać
opłaty abonamentowej. Przepisy dotyczące przekazywanej kwoty lub
wszelkich pobieranych opłat nie mają bezpośredniego wpływu
na ustalanie cen pomiędzy dostawcami usług płatniczych lub wszelkimi
pośrednikami. (63) Zróżnicowane praktyki
krajowe w zakresie pobierania opłat z tytułu korzystania z danego
instrumentu płatniczego (dalej „pobieranie dodatkowych opłat”)
doprowadziły do powstania krańcowej niejednorodności unijnego
rynku płatności oraz stały się źródłem
niepewności dla konsumentów, zwłaszcza w kontekście handlu
elektronicznego i w kontekście transgranicznym. Akceptanci mający
siedzibę w państwach członkowskich, w których dozwolone jest
pobieranie dodatkowych opłat, oferują produkty i usługi w państwach
członkowskich, w których praktyka ta jest zakazana, a mimo to nadal
pobierają tam dodatkowe opłaty od konsumentów. Ponadto silnym
argumentem przemawiającym za zasadnością weryfikacji tej
praktyki jest fakt, że w rozporządzeniu (UE) nr xxx/yyyy ustanowiono przepisy
dotyczące wielostronnych opłat interchange z tytułu
płatności realizowanych przy użyciu kart. Ponieważ
opłaty interchange stanowią główny czynnik przyczyniający
się do wysokich kosztów większości płatności realizowanych
przy użyciu kart, a pobieranie dodatkowych opłat jest zasadniczo
praktyką ograniczoną do płatności tego rodzaju, przepisom
dotyczącym opłat interchange powinna towarzyszyć zmiana
przepisów regulujących pobieranie dodatkowych opłat. W interesie
przejrzystości kosztów oraz korzystania z najbardziej wydajnych
instrumentów płatniczych, państwa członkowskie i dostawcy
usług płatniczych nie powinni uniemożliwiać odbiorcy
pobierania opłaty od płatnika z tytułu korzystania z konkretnego
instrumentu płatniczego, z należytym uwzględnieniem przepisów
określonych w dyrektywie 2011/83/UE. Prawo odbiorcy do żądania
dodatkowej opłaty powinno mieć jednak wyłącznie
zastosowanie w stosunku do instrumentów płatniczych, w przypadku których
opłaty interchange nie są uregulowane. Rozwiązanie to powinno
ukierunkować wybór użytkowników, stanowiąc dla nich
zachętę do korzystania z najtańszych sposobów
płatności. (64) W celu zwiększenia
wydajności systemów płatności w całej Unii wszystkie
zlecenia płatnicze inicjowane przez płatnika i denominowane w euro
lub w walucie państwa członkowskiego spoza strefy euro, w tym
polecenia przelewu i przekazy pieniężne, powinny być wykonywane
w maksymalnym terminie jednego dnia. Do wszystkich innych rodzajów
płatności, takich jak płatności inicjowane przez
odbiorcę lub za jego pośrednictwem, w tym polecenia zapłaty
i płatności kartami, powinien mieć zastosowanie ten sam
jednodniowy termin wykonania, o ile między dostawcą usług
płatniczych a płatnikiem nie istnieje wyraźne porozumienie
określające dłuższy termin wykonania zlecenia. Powinna
istnieć możliwość wydłużenia powyższych
terminów o jeden dodatkowy dzień roboczy, jeżeli zlecenie
płatnicze złożono na papierze. Pozwala to zachować
ciągłość świadczenia usług płatniczych tym
konsumentom, którzy przyzwyczajeni są do korzystania tylko
z dokumentów papierowych. W przypadku korzystania z systemu polecenia
zapłaty dostawca usług płatniczych odbiorcy powinien
przekazać dyspozycję pobrania środków w terminie uzgodnionym
między odbiorcą a jego dostawcą usług płatniczych,
umożliwiając rozrachunek w ustalonym terminie. Zważywszy na
fakt, że infrastruktury płatnicze są zazwyczaj wysoce wydajne,
państwa członkowskie powinny w stosownych przypadkach mieć
możliwość utrzymania lub ustalenia przepisów
określających termin wykonania krótszy niż jeden dzień
roboczy, aby zapobiec obniżeniu poziomu usług w porównaniu ze stanem
obecnym. (65) Przepisy dotyczące
wykonania płatności na pełną kwotę oraz terminu
wykonania powinny stanowić dobrą praktykę w przypadku, gdy jeden
z dostawców usług nie ma siedziby w Unii. (66) Aby użytkownicy usług
płatniczych mogli dokonywać wyboru, muszą posiadać
informacje na temat rzeczywistych kosztów i opłat związanych
z usługami płatniczymi. Tym samym niedozwolone powinno być
stosowanie nieprzejrzystych metod ustalania cen, ponieważ powszechnie
przyjmuje się, że metody te sprawiają, że ustalenie
rzeczywistej ceny usługi płatniczej jest niezmiernie trudne dla
użytkownika. Zabroniona powinna być szczególnie praktyka
polegająca na przyjmowaniu niekorzystnej dla użytkownika daty waluty. (67) Warunkiem niezakłóconego
i wydajnego funkcjonowania systemu płatności jest
istniejące po stronie użytkownika przekonanie, że dostawca
usług płatniczych wykona transakcję płatniczą
w sposób prawidłowy i w uzgodnionym terminie. Dostawca jest
zwykle w stanie dokonać oceny rodzajów ryzyka związanego
z transakcją płatniczą. To dostawca zapewnia system
płatności, wprowadza rozwiązania umożliwiające
odzyskanie niewłaściwie przekazanych lub mylnie przypisanych
środków pieniężnych i w większości
przypadków podejmuje decyzję o pośrednikach uczestniczących
w wykonywaniu transakcji płatniczej. W obliczu powyższych
argumentów w pełni zasadne jest, z wyjątkiem przypadków
wystąpienia nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, obarczenie
dostawcy usług płatniczych odpowiedzialnością za wykonanie
zlecenia płatniczego, które otrzymał od użytkownika,
z wyjątkiem przypadków działania i zaniechania ze strony
dostawcy usług płatniczych odbiorcy, za którego wybór odpowiada
jedynie odbiorca. Aby jednak nie pozostawiać płatnika bez ochrony w
mało prawdopodobnych okolicznościach, kiedy nie ma całkowitej
pewności (non liquet), czy kwota płatności została
należycie otrzymana przez dostawcę usług płatniczych
odbiorcy, stosowny ciężar dowodu powinien spoczywać na dostawcy
usług płatniczych płatnika. Co do zasady można
oczekiwać, że instytucja pośrednicząca – zwykle organ
„neutralny”, taki jak bank centralny lub izba rozliczeniowa – przekazująca
kwotę płatności od wysyłającego do otrzymującego
dostawcy usług płatniczych, zachowa dane dotyczące rachunku i
będzie w stanie je udostępnić, kiedy tylko pojawi się taka
potrzeba. Z chwilą gdy rachunek płatniczy otrzymującego dostawcy
usług płatniczych został uznany kwotą płatności,
odbiorcy powinno niezwłocznie przysługiwać roszczenie wobec
swojego dostawcy usług płatniczych o uznanie jego rachunku tą
kwotą. (68) Dostawca usług
płatniczych płatnika powinien przyjąć
odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie płatności,
w tym w szczególności za pełną kwotę transakcji
płatniczej i termin wykonania, oraz pełną odpowiedzialność
za wszelkie uchybienia innych stron na kolejnych etapach łańcucha
płatności aż do rachunku odbiorcy. W ramach tej
odpowiedzialności, w przypadku gdy rachunek dostawcy usług
płatniczych odbiorcy nie zostanie uznany pełną kwotą lub
zostanie uznany pełną kwotą z opóźnieniem, dostawca
usług płatniczych płatnika powinien skorygować
transakcję płatniczą lub bez zbędnej zwłoki
zwrócić płatnikowi odpowiednią kwotę tej transakcji, bez
uszczerbku dla wszelkich innych ewentualnych roszczeń, które mogą
przysługiwać zgodnie z prawem krajowym. Ze względu na
odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych płatnik
lub odbiorca nie powinni być obciążani żadnymi kosztami
związanymi z nieprawidłową płatnością. W
przypadku niewykonania, wadliwego lub opóźnionego wykonania transakcji
płatniczych państwa członkowskie powinny zapewnić, by data
waluty płatności korygujących wykonywanych przez dostawców
usług płatniczych była zawsze taka sama jak data waluty
obowiązująca w przypadku prawidłowego wykonania transakcji. (69) Niniejsza dyrektywa powinna
dotyczyć jedynie zobowiązań umownych i podziału
odpowiedzialności między użytkownikiem usług
płatniczych a dostawcą usług płatniczych. Prawidłowe
funkcjonowanie poleceń przelewu i innych usług płatniczych
wymaga jednak od dostawców usług płatniczych i ich pośredników,
takich jak podmioty zajmujące się przetwarzaniem płatności,
posiadania umów, w których uzgodnione są ich wzajemne prawa
i obowiązki. Kwestie związane z odpowiedzialnością
stanowią zasadniczą część tych ujednoliconych umów.
Aby dostawcy usług płatniczych i pośrednicy biorący
udział w transakcji płatniczej mogli na sobie wzajemnie
polegać, niezbędna jest pewność prawa gwarantująca,
że dostawca usług płatniczych nieponoszący
odpowiedzialności otrzyma rekompensatę za poniesione straty lub kwoty
zapłacone na mocy przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących
odpowiedzialności. Dalsze prawa regresu i szczegółowa
treść tych praw oraz sposób dochodzenia roszczeń od dostawcy
usług płatniczych lub pośrednika w związku
z wadliwie wykonaną transakcją płatniczą powinny
być określane w ustaleniach umownych. (70) Dostawca usług
płatniczych powinien mieć możliwość określenia w
jednoznaczny sposób informacji wymaganych do prawidłowego wykonania
zlecenia płatniczego. Z drugiej jednak strony – aby uniknąć
rozdrobnienia i zapobiec zagrożeniom dla procesu tworzenia w Unii
zintegrowanych systemów płatności – państwa członkowskie
nie powinny mieć możliwości wprowadzania wymogu stosowania w
przypadku transakcji płatniczych szczególnych identyfikatorów. Nie powinno
to jednak uniemożliwiać państwom członkowskim
nałożenia na dostawcę usług płatniczych płatnika
wymogu postępowania z należytą starannością oraz
weryfikacji – o ile jest to możliwe z technicznego punktu
widzenia i nie wymaga ręcznej ingerencji w proces realizacji
płatności – spójności niepowtarzalnego identyfikatora, a w
przypadku stwierdzenia braku spójności niepowtarzalnego identyfikatora –
odmowy wykonania zlecenia płatniczego i powiadomienia o tym płatnika.
Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych powinna
ograniczać się do prawidłowego wykonania transakcji
płatniczej zgodnie ze zleceniem płatniczym złożonym przez
użytkownika tej usługi. (71) Dla ułatwienia
skutecznego zapobiegania nadużyciom i w celu zwalczania oszustw
płatniczych w całej Unii należy przewidzieć sprawną
wymianę danych między dostawcami usług płatniczych, którym
należy zezwolić na gromadzenie, przetwarzanie i wymianę danych
osobowych osób zamieszanych w oszustwa płatnicze. Do przetwarzania danych
osobowych do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają przepisy
dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[37],
przepisy krajowe transponujące dyrektywę 95/46/WE oraz przepisy
rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady[38]. (72) Niniejsza dyrektywa nie narusza
praw podstawowych oraz respektuje zasady uznane w Karcie praw podstawowych Unii
Europejskiej, w tym prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego,
prawo do ochrony danych osobowych, wolność prowadzenia
działalności gospodarczej, prawo do skutecznego środka prawnego
oraz zakaz ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za
ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary. Niniejsza dyrektywa musi
być wdrażana zgodnie z tymi prawami i zasadami. (73) Niezbędne jest
zapewnienie skutecznego egzekwowania przepisów prawa krajowego przyjętych
na mocy niniejszej dyrektywy. Należy zatem ustanowić odpowiednie
procedury, które umożliwią składanie skarg na dostawców
usług płatniczych nieprzestrzegających tych przepisów, a
także zapewnią nakładanie, w stosownych przypadkach,
skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji. Mając na
względzie zapewnienie faktycznego przestrzegania przepisów niniejszej
dyrektywy, państwa członkowskie powinny wyznaczyć
właściwe organy, które spełniają warunki określone w
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010[39]
oraz które w swoich działaniach są niezależne od dostawców
usług płatniczych. Ze względu na przejrzystość
państwa członkowskie powinny powiadomić Komisję o
wyznaczonych organach, przekazując wyraźny opis ich obowiązków
przewidzianych w niniejszej dyrektywie. (74) Bez uszczerbku dla prawa
klientów do wniesienia powództwa do sądu, państwa członkowskie
powinny zapewnić łatwo dostępny i racjonalny pod względem
kosztów mechanizm pozasądowego rozstrzygania sporów między dostawcami
usług płatniczych a konsumentami, które wynikają z praw i
obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie. Rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008[40]
stanowi, że żadne warunki umowne dotyczące prawa właściwego
nie mogą prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony
przysługującej mu na podstawie bezwzględnie
obowiązujących przepisów państwa, w którym ma on miejsce
zwykłego pobytu. Jeśli chodzi o ustanowienie skutecznej i wydajnej
procedury rozstrzygania sporów, państwa członkowskie powinny
zapewnić wprowadzenie przez dostawców usług płatniczych
skutecznej procedury rozpatrywania skarg konsumentów, z której konsumenci
mogliby skorzystać przed przekazaniem sporu do rozstrzygnięcia w
ramach procedury pozasądowej lub w ramach postępowania sądowego.
Procedura rozpatrywania skarg powinna przewidywać krótkie i jasno
określone terminy, przed upływem których dostawca usług
płatniczych powinien udzielić odpowiedzi na skargę. (75) Państwa członkowskie
powinny określić, czy właściwe organy wyznaczone
w celu udzielania zezwoleń instytucjom płatniczym mogą
być również właściwymi organami w odniesieniu do
pozasądowych procedur wnoszenia skarg i dochodzenia praw. (76) Niniejsza dyrektywa nie
powinna naruszać przepisów prawa krajowego określających
konsekwencje – pod względem odpowiedzialności – niedokładnego
sporządzenia lub przekazania oświadczeń. (77) Niniejsza dyrektywa nie
powinna naruszać określonych w dyrektywie Rady 2006/112/WE[41] przepisów dotyczących opodatkowania
usług płatniczych podatkiem VAT. (78) W trosce o pewność
prawa zasadne jest przyjęcie przepisów przejściowych,
umożliwiających osobom, które rozpoczęły
działalność jako instytucje płatnicze zgodnie z przepisami
prawa krajowego transponującymi dyrektywę 2007/64/WE przed
wejściem w życie niniejszej dyrektywy, kontynuowanie tej
działalność na terytorium danego państwa
członkowskiego przez określony czas. (79) Komisji należy
przekazać uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowania odwołania
zawartego w zaleceniu 2003/361/WE – w przypadku zmiany tego zalecenia, oraz w
odniesieniu do aktualizacji – w przypadku inflacji lub istotnych zmian sytuacji
rynkowej – średniej kwoty transakcji płatniczych wykonywanych przez
dostawcę usług płatniczych stosowanej jako wartość
progowa w państwach członkowskich, które korzystają z
możliwości udzielania odstępstwa od (części) wymogów
uzyskania zezwolenia w przypadku mniejszych instytucji płatniczych.
Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja
prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.
Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna
zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie
stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (80) Aby zapewnić spójne
stosowanie niniejszej dyrektywy, Komisja powinna móc korzystać ze
specjalistycznej wiedzy i wsparcia EUNB, któremu należy powierzyć
zadanie opracowania wytycznych oraz przygotowania regulacyjnych standardów
technicznych dotyczących bezpieczeństwa usług płatniczych,
a także dotyczących współpracy między państwami
członkowskimi w kontekście świadczenia usług i podejmowania
działalności w innych państwach członkowskich przez
posiadające zezwolenie instytucje płatnicze. Komisji należy
powierzyć uprawnienia do przyjęcia tych regulacyjnych standardów
technicznych. Te szczegółowe zadania są w pełni zgodne z
rolą i zakresem obowiązków EUNB, jak określono w
rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 stanowiącym podstawę
ustanowienia EUNB. (81) W związku
z tym, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie dalsza integracja
jednolitego rynku usług płatniczych, nie może zostać
osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa
członkowskie, ponieważ wymaga harmonizacji znacznej liczby
różnych przepisów istniejących obecnie w systemach prawnych
poszczególnych państw członkowskich, natomiast możliwe jest
lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może
przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości
określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z
zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza
dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego
celu. (82) Zgodnie ze wspólną
deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia
28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów
wyjaśniających[42] państwa
członkowskie zobowiązały się do złożenia, w
uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji,
jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki
między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami
krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy
ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione. (83) Ze względu na
dużą liczbę zmian, jakie należy wprowadzić w
dyrektywie 2007/64/WE, dyrektywę tę należy uchylić i
zastąpić, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ
DYREKTYWĘ: TYTUŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE Artykuł 1
Przedmiot 1. Niniejsza dyrektywa ustanawia
przepisy, zgodnie z którymi państwa członkowskie wyróżniają
sześć następujących kategorii dostawców usług
płatniczych: a) instytucje kredytowe w rozumieniu
art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
Rady (UE) nr 575/2013[43], w tym znajdujące
się w Unii oddziały, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17
wspomnianego rozporządzenia, instytucji kredytowych posiadających
siedzibę zarządu w Unii lub, zgodnie z art. 47 dyrektywy
2013/36/UE, poza Unią; b) instytucje pieniądza elektronicznego
w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2009/110/WE; c) instytucje świadczące żyro
pocztowe uprawnione do świadczenia usług płatniczych zgodnie
z prawem krajowym; d) instytucje płatnicze
w rozumieniu art. 4 pkt 4 niniejszej dyrektywy; e) Europejski Bank Centralny i krajowe banki
centralne, gdy nie działają one w charakterze organów
odpowiedzialnych za politykę pieniężną lub innych organów
publicznych; f) państwa członkowskie lub ich
władze regionalne lub lokalne, gdy nie działają one
w charakterze organów publicznych. 2. Niniejsza dyrektywa ustanawia
również przepisy dotyczące przejrzystości warunków i przepisy
dotyczące wymogów informacyjnych w odniesieniu do usług
płatniczych, a także odpowiednie prawa i obowiązki
użytkowników usług płatniczych oraz dostawców usług
płatniczych w odniesieniu do świadczenia usług
płatniczych jako stałego zajęcia lub działalności
gospodarczej. Artykuł 2
Zakres stosowania 1. Niniejsza dyrektywa ma
zastosowanie do usług płatniczych świadczonych na terenie Unii,
w przypadku których zarówno dostawca usług płatniczych płatnika,
jak i dostawca usług płatniczych odbiorcy bądź
też jedyny dostawca usług płatniczych w transakcji
płatniczej znajdują się na terenie Unii. Przepisy art. 78 i
tytułu III mają również zastosowanie do transakcji płatniczych,
w przypadku których tylko jeden z dostawców usług płatniczych
znajduje się na terenie Unii, w odniesieniu do tych części
transakcji płatniczej, które realizowane są w Unii. 2. Przepisy tytułu III
mają zastosowanie do usług płatniczych w dowolnej walucie.
Przepisy tytułu IV mają zastosowanie do usług płatniczych
świadczonych w euro lub w walucie państwa członkowskiego spoza
strefy euro. 3. Państwa
członkowskie mogą wyłączyć stosowanie wszystkich lub
części przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do
instytucji, o których mowa w art. 2 ust. 5 pkt 2-23 dyrektywy
2013/36/UE, z wyjątkiem instytucji, o których mowa ust. 5 pkt 2
i 3 wspomnianego artykułu. Artykuł 3
Działalność wyłączona z zakresu stosowania
dyrektywy Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: a) transakcji płatniczych dokonywanych
wyłącznie gotówką bezpośrednio od płatnika do odbiorcy
bez udziału pośredników; b) transakcji płatniczych od
płatnika do odbiorcy za pośrednictwem agenta handlowego uprawnionego
do prowadzenia negocjacji lub zawierania transakcji sprzedaży lub zakupu
towarów lub usług w imieniu płatnika lub odbiorcy; c) wykonywanego zawodowo fizycznego
transportu banknotów i monet, łącznie z ich odbieraniem,
przetwarzaniem i dostarczaniem; d) transakcji płatniczych
obejmujących wykonywane niezawodowo gromadzenie i przekazywanie
gotówki w ramach działalności nienastawionej na przynoszenie
zysku lub charytatywnej; e) usług, w ramach których gotówka
dostarczana jest płatnikowi przez odbiorcę jako część
transakcji płatniczej na wyraźne żądanie użytkownika
usług płatniczych tuż przed wykonaniem transakcji
płatniczej poprzez dokonanie płatności za zakup towarów lub
usług; f) operacji zamiany gotówki na
gotówkę, w przypadku których środki pieniężne nie
są przechowywane na rachunku płatniczym; g) transakcji płatniczych opartych na
jednym z następujących dokumentów wystawionych na dostawcę
usług płatniczych w celu przekazania środków
pieniężnych do dyspozycji odbiorcy: (i) czeki papierowe zgodne z konwencją
genewską z dnia 19 marca 1931 r. w sprawie jednolitej ustawy o czekach; (ii) czeki papierowe podobne do tych, o
których mowa w ppkt (i), podlegające przepisom prawnym
państw członkowskich niebędących stroną konwencji
genewskiej z dnia 19 marca 1931 r. w sprawie jednolitej ustawy o
czekach; (iii) weksle trasowane w postaci papierowej
zgodne z konwencją genewską z dnia 7 czerwca 1930 r. w sprawie
jednolitej ustawy o wekslach trasowanych i własnych; (iv) weksle trasowane w postaci papierowej
podobne do tych, o których mowa w ppkt (iii), podlegające przepisom
prawnym państw członkowskich niebędących stroną
konwencji genewskiej z dnia 7 czerwca 1930 r. w sprawie jednolitej ustawy o
wekslach trasowanych i własnych; (v) vouchery w postaci papierowej; (vi) czeki podróżne w postaci
papierowej; (vii) przekazy pocztowe w postaci papierowej
określone przez Światowy Związek Pocztowy; h) transakcji płatniczych dokonywanych
w ramach systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów
wartościowych między agentami rozrachunkowymi, partnerami
centralnymi, izbami rozliczeniowymi lub bankami centralnymi a innymi
uczestnikami systemu i dostawcami usług płatniczych, bez
uszczerbku dla art. 29; i) transakcji płatniczych
związanych z obsługą papierów wartościowych
i wynikających z nich praw, włącznie
z dywidendami, podziałem dochodu i podziałem innych
środków, lub wykupem lub sprzedażą, dokonywanych przez osoby,
o których mowa w lit. h), lub przez firmy inwestycyjne,
instytucje kredytowe, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub
podmioty zarządzające aktywami świadczące usługi
inwestycyjne oraz wszelkie inne podmioty, którym wolno dysponować
instrumentami finansowymi; j) usług świadczonych przez
dostawców usług technicznych, wspierających świadczenie
usług płatniczych, jednak bez wchodzenia na jakimkolwiek etapie
w posiadanie przekazywanych środków pieniężnych, włączając
w to przetwarzanie i przechowywanie danych, usługi powiernicze
i ochrony prywatności, uwierzytelnianie danych i podmiotów,
udostępnianie technologii informatycznych (IT) i sieci komunikacyjnych,
dostarczanie i konserwację terminali i urządzeń
wykorzystywanych na potrzeby świadczenia usług płatniczych, z
wyłączeniem usług inicjowania płatności i usług
zapewniających dostęp do informacji o rachunku; k) usług, które mają
odpowiadać na konkretne potrzeby i które zostały oparte na
szczególnych instrumentach, które można wykorzystywać jedynie w
ograniczony sposób, ponieważ pozwalają one posiadaczowi takiego
instrumentu nabywać towary lub usługi wyłącznie w
pomieszczeniach emitenta lub w ramach ograniczonej sieci podmiotów świadczących
usługi na podstawie bezpośredniej umowy handlowej z profesjonalnym
emitentem, albo ponieważ można je wykorzystywać
wyłącznie do nabycia ograniczonego asortymentu towarów lub
usług; l) transakcji płatniczych
przeprowadzanych przez dostawcę sieci lub usług
łączności elektronicznej, w przypadku gdy transakcje są
realizowane na rzecz abonenta sieci lub usługi oraz w celu zakupu
treści cyfrowej jako usługi pomocniczej w stosunku do usług
łączności elektronicznej, niezależnie od urządzenia wykorzystywanego
do nabycia lub odbioru treści, pod warunkiem że wartość
pojedynczej transakcji płatniczej nie przekracza 50 EUR, a
łączna wartość transakcji płatniczych nie przekracza
200 EUR w żadnym miesiącu fakturowania; m) transakcji płatniczych
przeprowadzanych między dostawcami usług płatniczych, ich
agentami lub oddziałami na ich własny rachunek; n) transakcji płatniczych
przeprowadzanych pomiędzy przedsiębiorstwem dominującym a jego
spółką zależną lub pomiędzy spółkami
zależnymi tego samego przedsiębiorstwa dominującego, bez
pośrednictwa dostawcy usług płatniczych innego niż
przedsiębiorstwo należące do tej samej grupy. Artykuł 4
Definicje Do celów
niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: 1) „państwo członkowskie
pochodzenia” oznacza: (i) państwo członkowskie, w którym
znajduje się siedziba statutowa dostawcy usług płatniczych, albo (ii) jeżeli zgodnie z prawem krajowym
dostawca usług płatniczych nie ma siedziby statutowej, państwo
członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu; 2) „przyjmujące państwo
członkowskie” oznacza państwo członkowskie inne niż
państwo członkowskie pochodzenia, w którym dostawca usług
płatniczych ma swojego agenta lub oddział lub w którym
świadczy usługi płatnicze; 3) „usługa płatnicza” oznacza
wszelką działalność gospodarczą wymienioną
w załączniku I; 4) „instytucja płatnicza” oznacza
osobę prawną, której zgodnie z art. 10 udzielono zezwolenia na
świadczenie i wykonywanie usług płatniczych w całej
Unii; 5) „transakcja płatnicza” oznacza
działanie zainicjowane przez płatnika lub w jego imieniu
bądź też przez odbiorcę, polegające na wpłacie,
transferze lub wypłacie środków pieniężnych,
niezależnie od rodzaju leżących u jego podstawy
zobowiązań między płatnikiem a odbiorcą; 6) „system płatności” oznacza
system transferu środków pieniężnych oparty na formalnych i znormalizowanych
regułach i wspólnych przepisach dotyczących przetwarzania,
rozliczeń lub rozrachunku transakcji płatniczych; 7) „płatnik” oznacza osobę
fizyczną lub prawną, która jest posiadaczem rachunku płatniczego
i składa zlecenie płatnicze z tego rachunku płatniczego, lub – w
przypadku braku rachunku płatniczego – osobę fizyczną lub
prawną, która składa zlecenie płatnicze; 8) „odbiorca” oznacza osobę
fizyczną lub prawną będącą zamierzonym odbiorcą
środków pieniężnych stanowiących przedmiot transakcji
płatniczej; 9) „dostawca usług
płatniczych” oznacza podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 1,
oraz osoby prawne i fizyczne korzystające z wyłączenia
na mocy art. 27; 10) „dostawca usług płatniczych
prowadzący rachunek” oznacza dostawcę usług płatniczych udostępniającego
i prowadzącego rachunki płatnicze dla płatnika; 11) „dostawca usług płatniczych
będący osobą trzecią” oznacza dostawcę usług
płatniczych prowadzącego rodzaje działalności gospodarczej,
o których mowa w załączniku I pkt 7; 12) „użytkownik usług
płatniczych” oznacza osobę fizyczną lub prawną
korzystającą z usługi płatniczej w charakterze
płatnika albo odbiorcy, lub obu łącznie; 13) „konsument” oznacza osobę
fizyczną, która w ramach umów o usługę
płatniczą objętych niniejszą dyrektywą działa w celach
innych niż działalność handlowa, gospodarcza lub zawodowa; 14) „umowa ramowa” oznacza umowę
o usługę płatniczą, która reguluje wykonywanie
w przyszłości zarówno pojedynczych, jak i
następujących po sobie transakcji płatniczych i która
może zawierać obowiązek i warunki otwarcia rachunku
płatniczego; 15) „usługa przekazu
pieniężnego” oznacza usługę płatniczą, która
umożliwia, bez konieczności otwarcia rachunku płatniczego
w imieniu płatnika lub odbiorcy, odbiór środków
pieniężnych od płatnika wyłącznie w celu transferu
odpowiedniej kwoty odbiorcy lub innemu dostawcy usług płatniczych
działającemu w imieniu odbiorcy lub odbiór takich środków
pieniężnych w imieniu odbiorcy i ich udostępnienie
odbiorcy; 16) „rachunek płatniczy” oznacza
rachunek prowadzony w imieniu co najmniej jednego użytkownika usług
płatniczych, który jest wykorzystywany do wykonywania transakcji
płatniczych; 17) „środki pieniężne”
oznaczają banknoty, monety oraz pieniądz w postaci zapisu
księgowego, a także pieniądz elektroniczny w rozumieniu art.
2 pkt 2 dyrektywy 2009/110/WE; 18) „zlecenie płatnicze” oznacza
każdą dyspozycję płatnika lub odbiorcy dla jego dostawcy
usług płatniczych z żądaniem wykonania transakcji
płatniczej; 19) „data waluty” oznacza czas
odniesienia stosowany przez dostawcę usług płatniczych na
potrzeby naliczenia odsetek od kwoty środków pieniężnych,
którą obciążono lub uznano rachunek płatniczy; 20) „referencyjny kurs walutowy” oznacza
kurs walutowy służący za podstawę do obliczeń przy
każdej wymianie waluty, który jest udostępniany przez dostawcę
usług płatniczych lub pochodzi z publicznie dostępnego
źródła; 21) „autoryzacja” oznacza procedurę
umożliwiającą dostawcy usług płatniczych
weryfikację tożsamości użytkownika konkretnego instrumentu
płatniczego, w tym na podstawie jego indywidualnych zabezpieczeń lub
przez weryfikację indywidualnych dokumentów tożsamości; 22) „wzmocniona autoryzacja klienta”
oznacza procedurę potwierdzenia tożsamości osoby fizycznej lub
prawnej w oparciu o zastosowanie co najmniej dwóch elementów
należących do kategorii: wiedza, posiadanie i inherencja,
niezależnych w tym sensie, że niezgodność z jednym z z nich
nie osłabia wiarygodności innych, która jest zaprojektowana w sposób
zapewniający ochronę poufności danych służących
autoryzacji; 23) „referencyjna stopa procentowa”
oznacza stopę procentową służącą za podstawę
do obliczania wszelkich naliczanych odsetek i pochodzącą
z publicznie dostępnego źródła, które może być
zweryfikowane przez obydwie strony umowy o usługę
płatniczą; 24) „niepowtarzalny identyfikator”
oznacza kombinację liter, cyfr lub symboli wskazaną
użytkownikowi usług płatniczych przez dostawcę usług
płatniczych, którą użytkownik usług płatniczych
zobowiązany jest podać w celu jednoznacznego zidentyfikowania
drugiego użytkownika usług płatniczych lub rachunku
płatniczego tego drugiego użytkownika usług płatniczych na
potrzeby danej transakcji płatniczej; 25) „agent” oznacza osobę
fizyczną lub prawną działającą w imieniu
instytucji płatniczej w zakresie świadczenia usług
płatniczych; 26) „instrument płatniczy” oznacza
każde zindywidualizowane urządzenie lub każdy zindywidualizowany
i uzgodniony przez użytkownika usług płatniczych
i dostawcę usług płatniczych zbiór procedur wykorzystywany
w celu zainicjowania zlecenia płatniczego; 27) „środki porozumiewania się
na odległość” oznaczają wszelkie środki, które
mogą być wykorzystane do zawarcia umowy o usługę
płatniczą i które nie wymagają jednoczesnej fizycznej
obecności dostawcy usług płatniczych i użytkownika
usług płatniczych; 28) „trwały nośnik informacji”
oznacza dowolny instrument umożliwiający użytkownikowi
usług płatniczych przechowywanie informacji adresowanych
osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do
nich w przyszłości przez okres właściwy do celów tych
informacji i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji
w niezmienionej postaci; 29) „mikroprzedsiębiorstwo” oznacza
przedsiębiorstwo, które w momencie zawarcia umowy
o usługę płatniczą jest przedsiębiorstwem w
rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 1 i 3 załącznika do
zalecenia 2003/361/WE w wersji z dnia 6 maja 2003 r.; 30) „dzień roboczy” oznacza
dzień, w którym stosowny dostawca usług płatniczych
płatnika lub dostawca usług płatniczych odbiorcy
uczestniczący w wykonaniu transakcji płatniczej prowadzi
działalność wymaganą do wykonania transakcji
płatniczej; 31) „polecenie zapłaty” oznacza
usługę płatniczą polegającą na
obciążeniu rachunku płatniczego płatnika, w przypadku
gdy transakcja płatnicza została zainicjowana przez odbiorcę na
podstawie zgody udzielonej przez płatnika na rzecz odbiorcy, dostawcy
usług płatniczych odbiorcy lub dostawcy usług płatniczych
płatnika; 32) „usługa inicjowania
płatności” oznacza usługę płatniczą
umożliwiającą dostęp do rachunku płatniczego
świadczoną przez dostawcę usług płatniczych
będącego osobą trzecią, w przypadku której płatnik
może mieć aktywny udział w inicjowaniu płatności lub w
oprogramowaniu dostawcy usług płatniczych będącego
osobą trzecią, bądź też w przypadku której instrumenty
płatnicze mogą być wykorzystane przez płatnika lub
odbiorcę do przekazania danych płatnika dostawcy usług
płatniczych prowadzącemu rachunek; 33) „usługa zapewniająca
dostęp do informacji o rachunku” oznaczają usługę
płatniczą polegającą na tym, że użytkownikowi
usług płatniczych dostarczane są w przystępnej formie
skonsolidowane informacjena temat posiadanego przez użytkownika usług
płatniczych co najmniej jednego rachunku płatniczego u co najmniej
jednego dostawcy usług płatniczych prowadzącego rachunek; 34) „oddział” oznacza miejsce prowadzenia
działalności inne niż siedziba zarządu, które jest
częścią instytucji płatniczej, które nie ma osobowości
prawnej i które przeprowadza bezpośrednio niektóre lub wszystkie
transakcje związane z działalnością instytucji
płatniczej; wszystkie miejsca prowadzenia działalności utworzone
w tym samym państwie członkowskim przez instytucję
płatniczą posiadającą siedzibę zarządu
w innym państwie członkowskim uznaje się za jeden oddział; 35) „grupa” oznacza grupę
przedsiębiorstw, która składa się z przedsiębiorstwa
dominującego, jego spółek zależnych oraz podmiotów,
w których przedsiębiorstwo dominujące lub jego spółki
zależne mają udział, jak również przedsiębiorstwa
powiązane ze sobą w sposób określony w art. 12 ust. 1
dyrektywy 83/349/EWG; 36) „sieć łączności
elektronicznej” oznacza sieć określoną w art. 2 lit.
a) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[44]; 37) „usługa łączności
elektronicznej” oznacza usługę zdefiniowaną w art. 2 lit.
c) dyrektywy 2002/21/WE; 38) „treści cyfrowe” oznaczają
towary lub usługi zdefiniowane w art. 2 pkt 11 dyrektywy 2011/83/UE. TYTUŁ II
DOSTAWCY USŁUG PŁATNICZYCH ROZDZIAŁ 1
Instytucje
płatnicze Sekcja 1
Przepisy ogólne Artykuł 5
Wniosek o udzielenie zezwolenia W celu
uzyskania zezwolenia na działalność w charakterze instytucji
płatniczej należy złożyć wniosek do
właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia,
załączając: a) program
działalności określający w szczególności rodzaj
planowanych usług płatniczych; b) biznesplan
zawierający prognozę budżetu na pierwsze trzy lata obrotowe, z
którego wynika, że wnioskodawca jest w stanie zastosować
odpowiednie i proporcjonalne systemy, zasoby i procedury
niezbędne do prawidłowego prowadzenia działalności; c) dokumentację
potwierdzającą, że dana instytucja płatnicza posiada
kapitał założycielski określony w art. 6; d) w przypadku
instytucji płatniczych, o których mowa w art. 9 ust. 1, opis
środków przedsięwziętych w celu ochrony środków
pieniężnych należących do użytkowników usług
płatniczych zgodnie z art. 9; e) opis
stosowanych przez wnioskodawcę rozwiązań w zakresie
zarządzania i mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym
procedur administracyjnych, procedur dotyczących zarządzania ryzykiem
i procedur księgowych, z którego wynika, że te rozwiązania
w zakresie zarządzania, mechanizmy kontroli i procedury są
proporcjonalne, właściwe, rzetelne i adekwatne; f) opis
procedury wprowadzonej w celu monitorowania incydentów bezpieczeństwa i
skarg klientów dotyczących bezpieczeństwa oraz postępowania i
działań następczych w przypadku ich wystąpienia, w tym
mechanizmu zgłaszania incydentów uwzględniającego obowiązki
w zakresie powiadamiania nałożone na instytucję
płatniczą w art. 86; g) opis
procedury wprowadzonej w celu monitorowania, śledzenia i ograniczenia
dostępu do szczególnie chronionych danych dotyczących
płatności, a także strategicznych zasobów logicznych i
fizycznych; h) opis
rozwiązań zapewniających ciągłość
działania, w tym jasne określenie kluczowych operacji, skutecznych
planów awaryjnych oraz procedury mającej na celu regularne weryfikowanie
adekwatności i skuteczności takich planów; i) opis
zasad i definicji mających zastosowanie do gromadzenia danych
statystycznych dotyczących wydajności, transakcji i
nadużyć; j) dokument
dotyczący strategii w zakresie bezpieczeństwa, szczegółową
ocenę ryzyka w odniesieniu do usług płatniczych oraz opis
środków kontroli bezpieczeństwa i ograniczania ryzyka podjętych
w celu odpowiedniej ochrony użytkowników usług płatniczych przed
zidentyfikowanym ryzykiem, w tym nadużyciami i nielegalnym wykorzystywaniem
danych szczególnie chronionych i danych osobowych; k) opis
mechanizmów kontroli wewnętrznej ustanowionych przez wnioskodawcę
w celu dopełnienia obowiązków związanych
z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu
zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[45]
i rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego
i Rady[46]; l) opis
struktury organizacyjnej wnioskodawcy, w tym w stosownych przypadkach
opis planowanego korzystania z usług agentów i oddziałów oraz
opis rozwiązań w zakresie outsourcingu, jak również opis
udziału wnioskodawcy w krajowym lub międzynarodowym systemie
płatności; m) dane
dotyczące tożsamości osób, które są bezpośrednimi lub
pośrednimi akcjonariuszami lub udziałowcami wnioskodawcy posiadającymi
znaczny pakiet akcji lub udziałów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 33
dyrektywy 2013/36/UE, wielkość należącego do nich pakietu
akcji lub udziałów, a także dokumentację potwierdzającą,
że osoby te spełniają wymogi stawiane z uwagi na
konieczność zapewnieniarzetelnego i ostrożnego
zarządzania instytucją płatniczą; n) dane
dotyczące tożsamości osób pełniących funkcje
kierownicze i osób odpowiedzialnych za zarządzanie instytucją
płatniczą oraz, w stosownych przypadkach, osób odpowiedzialnych
za zarządzanie działalnością instytucji płatniczej
w zakresie usług płatniczych, jak również dokumentację
potwierdzającą, że osoby te cieszą się dobrą
opinią oraz posiadają odpowiednią wiedzę
i doświadczenie w zakresie świadczenia usług
płatniczych, zgodnie z przepisami określonymi przez państwo
członkowskie pochodzenia instytucji płatniczej; o) w stosownych
przypadkach, dane dotyczące tożsamości biegłych rewidentów
i firm audytorskich w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady[47]; p) informacje
o statusie prawnym wnioskodawcy i jego akt założycielski; q) adres
siedziby zarządu wnioskodawcy. Do celów lit. d), e), f)
i l) wnioskodawca przedkłada opis przyjętych przez siebie
rozwiązań w zakresie badania sprawozdań finansowych
oraz rozwiązań organizacyjnych, które pozwalają mu
podjąć wszelkie stosowne kroki dla ochrony interesów jego
użytkowników oraz dla zapewnienia ciągłości
świadczenia usług płatniczych i ich wiarygodności. Środki kontroli bezpieczeństwa i
ograniczania ryzyka, o których mowa w lit. j), wskazują sposób zapewniania
wysokiego poziomu bezpieczeństwa technicznego, w tym oprogramowania i
systemów informatycznych stosowanych przez wnioskodawcę lub
przedsiębiorstwa, którym zleca on całość lub część
swoich operacji. Środki te obejmują również środki
bezpieczeństwa określone w art. 86 ust. 1. Środki te
uwzględniają również wytyczne dotyczące środków
bezpieczeństwa Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB), o
których mowa w art. 86 ust. 2, kiedy zostaną one przyjęte. Artykuł 6
Kapitał założycielski Państwa
członkowskie wymagają od instytucji płatniczych posiadania,
w momencie udzielania zezwolenia, kapitału założycielskiego
złożonego z pozycji, o których mowa w art. 12 dyrektywy
2013/36/UE, w następującej wysokości: a) jeżeli instytucja płatnicza
świadczy jedynie usługę płatniczą, o której mowa w
załączniku I pkt 6, jej kapitał nie może być w
żadnym momencie niższy od 20 000 EUR; b) jeżeli instytucja
płatnicza świadczy usługę płatniczą, o której
mowa w załączniku I pkt 7, jej kapitał nie może być w
żadnym momencie niższy od 50 000 EUR; c) jeżeli instytucja
płatnicza świadczy dowolną z usług płatniczych, o
których mowa w załączniku I pkt 1–5, jej kapitał nie może
być w żadnym momencie niższy od 125 000 EUR. Artykuł 7
Fundusze własne 1. Fundusze własne
instytucji płatniczej nie mogą być niższe od wyższej z
kwot, o których mowa w art. 6 lub 8 niniejszej dyrektywy. 2. Państwa
członkowskie podejmują niezbędne środki w celu
przeciwdziałania wielokrotnemu uwzględnianiu tych samych elementów
kwalifikujących się do funduszy własnych, w przypadku gdy
instytucja płatnicza należy do tej samej grupy co inna instytucja
płatnicza, instytucja kredytowa, firma inwestycyjna, podmiot
zarządzający aktywami lub zakład ubezpieczeń. Niniejszy
ustęp stosuje się również w przypadkach, gdy instytucja
płatnicza ma charakter hybrydowy i prowadzi również
działalność o innym charakterze niż świadczenie
usług płatniczych. 3. Jeżeli spełnione
są warunki ustanowione w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013,
państwa członkowskie lub ich właściwe organy mogą
postanowić o niestosowaniu art. 8 niniejszej dyrektywy do instytucji
płatniczych, które są objęte nadzorem skonsolidowanym
dominującej instytucji kredytowej zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE. Artykuł 8 Obliczanie funduszy własnych 1. Niezależnie od wymogów
dotyczących kapitału założycielskiego określonych
w art. 6, państwa członkowskie wymagają od instytucji
płatniczych posiadania w każdym momencie funduszy własnych
obliczonych zgodnie z jedną z trzech następujących
metod, którą określają właściwe organy zgodnie
z ustawodawstwem krajowym: Metoda A Kwota funduszy własnych instytucji
płatniczej jest równa co najmniej 10 % jej stałych kosztów
ogólnych z poprzedniego roku. Właściwe organy mogą
skorygować ten wymóg, jeżeli od poprzedniego roku
w działalności instytucji płatniczej zaszły istotne
zmiany. Jeżeli na dzień dokonywania obliczenia instytucja
płatnicza prowadzi działalność od mniej niż jednego
roku, wymagana kwota jej funduszy własnych jest równa co najmniej
10 % odpowiednich stałych kosztów ogólnych prognozowanych
w biznesplanie, chyba że właściwe organy
zażądają skorygowania biznesplanu. Metoda B Kwota funduszy własnych instytucji
płatniczej jest równa co najmniej sumie następujących elementów
pomnożonych przez współczynnik korygujący k, określony
w ust. 2, gdzie wolumen płatności (WP) stanowi jedną
dwunastą całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych
przez instytucję płatniczą w poprzednim roku: a) 4,0 % części WP do
5 mln EUR; oraz b) 2,5 % części WP powyżej 5
mln EUR do 10 mln EUR; oraz c) 1 % części WP powyżej 10
mln EUR do 100 mln EUR; oraz d) 0,5 % części WP powyżej
100 mln EUR do 250 mln EUR; oraz e) 0,25 % części WP powyżej
250 mln EUR. Metoda C Kwota funduszy własnych instytucji
płatniczej jest równa co najmniej stosownemu wskaźnikowi,
określonemu w lit. a), pomnożonemu przez
współczynnik mnożenia, określony w lit. b),
i ponownie pomnożonemu przez współczynnik korygujący
k, określony w ust. 2. a) Stosowny wskaźnik jest sumą
następujących elementów: –
dochodów z odsetek, –
kosztów odsetek, –
otrzymanych prowizji i opłat oraz –
innych dochodów operacyjnych. Każdy element uwzględnia się w
sumie z jego znakiem dodatnim lub ujemnym. Przy obliczaniu stosownego
wskaźnika nie można uwzględniać dochodów ujętych
w ramach pozycji nadzwyczajnych lub nieregularnych. Wydatki na usługi
świadczone w ramach outsourcingu przez osoby trzecie mogą
obniżyć stosowny wskaźnik, jeżeli wydatki ponoszone są
przez przedsiębiorstwo podlegające nadzorowi na mocy niniejszej
dyrektywy. Stosowny wskaźnik obliczany jest na podstawie obserwacji
z ostatnich dwunastu miesięcy pod koniec roku obrachunkowego.
Stosowny wskaźnik obliczany jest dla poprzedniego roku obrachunkowego.
Niemniej jednak fundusze własne obliczone według tej metody
C nie są niższe od 80 % średniej
z poprzedzających trzech lat obrachunkowych dla stosownego
wskaźnika. Jeżeli dane zweryfikowane przez biegłego rewidenta
nie są dostępne, można wykorzystać dane szacunkowe
przedsiębiorstwa. b) Współczynnik mnożenia wynosi: (i) 10 % części stosownego
wskaźnika do 2,5 mln EUR; (ii) 8 % części stosownego
wskaźnika od 2,5 mln EUR do 5 mln EUR; (iii) 6 % części stosownego
wskaźnika od 5 mln EUR do 25 mln EUR; (iv) 3 % części stosownego
wskaźnika od 25 mln EUR do 50 mln EUR; (v) 1,5 % części stosownego
powyżej 50 mln EUR. 2. Współczynnik
korygujący k stosowany w metodach B i C wynosi: a) 0,5, jeżeli instytucja
płatnicza świadczy jedynie usługę płatniczą
wymienioną w załączniku I pkt 6; b) 1, jeżeli instytucja płatnicza
świadczy dowolną z usług płatniczych wymienionych
w załączniku I pkt 1–5 lub 7. 3. Właściwe organy
mogą, na podstawie oceny procesów zarządzania ryzykiem, bazy danych
związanych z ryzykiem strat oraz mechanizmów kontroli
wewnętrznej instytucji płatniczej, zażądać od
instytucji płatniczej posiadania kwoty funduszy własnych do 20 %
wyższej od kwoty, która byłaby wynikiem zastosowania metody wybranej
zgodnie z ust. 1, lub zezwolić instytucji płatniczej na
posiadanie kwoty funduszy własnych do 20 % niższej od kwoty,
która byłaby wynikiem zastosowania metody wybranej zgodnie z ust. 1. Artykuł 9
Wymogi ochronne 1. Państwa
członkowskie lub właściwe organy wymagają od instytucji
płatniczej świadczącej jakiekolwiek usługi
płatnicze oraz prowadzącej jednocześnie inne rodzaje
działalności gospodarczej, o których mowa w art. 17 ust. 1
lit. c), by chroniła ona wszystkie środki pieniężne
otrzymane od użytkowników usług płatniczych lub za
pośrednictwem innego dostawcy usług płatniczych w celu
wykonania transakcji płatniczych, w jeden
z następujących sposobów: a) środki pieniężne nie
są w żadnym momencie łączone ze środkami
pieniężnymi jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej
niebędącej użytkownikiem usług płatniczych, w którego
imieniu te środki pieniężne są przechowywane oraz,
jeżeli na koniec dnia roboczego następującego po dniu otrzymania
tych środków pieniężnych nadal znajdują się w
posiadaniu instytucji płatniczej i nie zostały jeszcze dostarczone
odbiorcy lub przekazane innemu dostawcy usług płatniczych,
zostają złożone na odrębnym rachunku w instytucji
kredytowej lub zainwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku,
określone przez właściwe organy państwa członkowskiego
pochodzenia; są one chronione zgodnie z prawem krajowym
w interesie użytkowników usług płatniczych przed
roszczeniami innych wierzycieli instytucji płatniczej, szczególnie
w przypadku niewypłacalności; b) środki pieniężne
objęte są polisą ubezpieczeniową lub inną
porównywalną gwarancją wydaną przez zakład ubezpieczeń
lub instytucję kredytową, która nie należy do tej samej grupy co
dana instytucja płatnicza, na kwotę równoważną tej, która
byłaby wydzielona w przypadku braku polisy ubezpieczeniowej lub innej
porównywalnej gwarancji, płatną w przypadku
niemożności wypełnienia przez instytucję
płatniczą swoich zobowiązań finansowych. 2. Jeżeli instytucja
płatnicza ma obowiązek chronić środki pieniężne
zgodnie z ust. 1 i część tych środków ma być
wykorzystywana do celów przyszłych transakcji płatniczych, a pozostała
kwota – do celów usług innych niż usługa płatnicza, ta
część środków płatniczych, która ma zostać
wykorzystana do celów przyszłych transakcji płatniczych, również
podlega wymogom zgodnie z ust. 1. W przypadku gdy taka
część jest zmienna lub nieznana z wyprzedzeniem, państwa
członkowskie zezwalają instytucjom płatniczym na stosowanie
przepisów niniejszego ustępu w oparciu o reprezentatywną
część uznawaną za wykorzystywaną zazwyczaj do celów
usług płatniczych, pod warunkiem że taką
reprezentatywną część można w sposób
rozsądny oszacować na podstawie danych historycznych w sposób
satysfakcjonujący właściwe organy. Artykuł 10
Udzielanie zezwolenia 1. Państwa
członkowskie zobowiązują przedsiębiorstwa inne niż te,
o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b), c),
e) i f), i inne niż osoby fizyczne lub prawne
korzystające z wyłączenia na mocy art. 27, które
zamierzają świadczyć usługi płatnicze, do uzyskania
zezwolenia na działalność w charakterze instytucji
płatniczej przed rozpoczęciem świadczenia usług
płatniczych. Zezwolenia takiego udziela się wyłącznie
osobom prawnym mającym siedzibę w danym państwie
członkowskim. 2. Zezwolenia udziela się,
jeżeli informacje i dokumentacja załączone do wniosku
są zgodne z wszystkimi wymogami określonymi w art. 5
i jeżeli właściwe organy przychylnie ocenią wniosek po
jego starannym rozpatrzeniu. Przed udzieleniem zezwolenia właściwe
organy mogą w stosownych przypadkach przeprowadzić konsultacje
z krajowym bankiem centralnym lub innymi stosownymi organami publicznymi. 3. Siedziba zarządu
instytucji płatniczej posiadającej zgodnie z prawem krajowym jej
państwa członkowskiego pochodzenia siedzibę statutową, musi
znajdować się w tym samym państwie członkowskim,
w którym znajduje się jej siedziba statutowa. 4. Właściwe organy
udzielają zezwolenia jedynie wtedy, gdy, uwzględniając
potrzebę zapewnienia rzetelnego i ostrożnego zarządzania
instytucją płatniczą, instytucja płatnicza posiada solidne
rozwiązania w zakresie zarządzania jej działalnością
związaną z usługami płatniczymi, w tym jasną
strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i
spójnymi zakresami odpowiedzialności, skuteczne procedury identyfikowania
ryzyka, zarządzania i monitorowania ryzykiem oraz zawiadamiania o ryzyku,
na które instytucja jest lub może być narażona, oraz odpowiednie
mechanizmy kontroli wewnętrznej, obejmujące prawidłowe procedury
w zakresie administracji i rachunkowości; te rozwiązania, procedury i
mechanizmy są wszechstronne i proporcjonalne do charakteru, skali i
stopnia złożoności usług płatniczych świadczonych
przez instytucją płatniczą. 5. W przypadku gdy instytucja
płatnicza świadczy jakąkolwiek z usług płatniczych
wymienionych w załączniku I i jednocześnie prowadzi inny rodzaj
działalności, właściwe organy mogą
zażądać utworzenia odrębnego podmiotu zajmującego
się działalnością w zakresie usług
płatniczych, jeżeli działalność instytucji
płatniczej inna niż świadczenie usług płatniczych
narusza lub może naruszyć stabilność finansową
instytucji płatniczej albo zdolność monitorowania przez
właściwe organy wypełniania przez instytucję
płatniczą wszystkich zobowiązań ustanowionych
niniejszą dyrektywą. 6. Właściwe organy
odmawiają udzielenia zezwolenia, jeżeli, mając na uwadze
potrzebę zapewnienia rzetelnego i ostrożnego zarządzania
instytucją płatniczą, uznają, że akcjonariusze lub udziałowcy
posiadający znaczny pakiet akcji lub udziałów nie spełniają
stawianych wymogów. 7. W przypadku bliskich
powiązań, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia
(UE) nr 575/2013, między instytucją płatniczą
i inną osobą fizyczną lub prawną właściwe
organy udzielają zezwolenia tylko wówczas, gdy powiązania te nie
stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu przez nie ich funkcji
nadzorczych. 8. Właściwe organy
udzielają zezwolenia tylko wówczas, gdy przepisy ustawowe, wykonawcze lub
administracyjne państwa trzeciego mające zastosowanie do co najmniej
jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą instytucja płatnicza
ma bliskie powiązania, lub trudności związane
z egzekwowaniem tych przepisów ustawowych, wykonawczych lub
administracyjnych nie uniemożliwiają skutecznego wykonywania przez
nie ich funkcji nadzorczych. 9. Zezwolenie jest ważne we
wszystkich państwach członkowskich i pozwala danej instytucji
płatniczej na świadczenie usług płatniczych w całej
Unii w ramach swobody świadczenia usług albo swobody przedsiębiorczości,
pod warunkiem że takie usługi są objęte zezwoleniem. Artykuł 11
Powiadamianie o decyzji Właściwe
organy powiadamiają wnioskodawcę o udzieleniu zezwolenia lub
o odmowie jego udzielenia w terminie trzech miesięcy od daty
otrzymania wniosku lub – w przypadku gdy wniosek jest niekompletny –
w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania wszystkich informacji
wymaganych do podjęcia decyzji. W każdym przypadku odmowy
udzielenia zezwolenia podaje się uzasadnienie. Artykuł 12
Cofnięcie zezwolenia 1. Właściwe organy
mogą cofnąć zezwolenie wydane instytucji płatniczej jedynie
wówczas, gdy instytucja: a) nie wykorzysta zezwolenia
w ciągu 12 miesięcy, wyraźnie zrzeknie się zezwolenia
lub nie prowadzi działalności od ponad sześciu miesięcy,
o ile zainteresowane państwo członkowskie nie wprowadziło
przepisu przewidującego, że w takich przypadkach zezwolenie
wygasa; b) uzyskała zezwolenie wskutek
przedłożenia nieprawdziwych informacji lub w jakikolwiek inny
niezgodny z prawem sposób; c) przestała spełniać
warunki, na podstawie których udzielono zezwolenia, lub nie powiadomiła
właściwego organu o istotnych zmianach w tym zakresie; d) kontynuując swoją
działalność w zakresie usług płatniczych,
stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu
płatności lub dla zaufania do tego systemu; e) spełnia inne warunki cofnięcia
zezwolenia przewidziane prawem krajowym. 2. W każdym przypadku
cofnięcia zezwolenia podaje się uzasadnienie i powiadamia
o nim zainteresowanych. 3. Cofnięcie zezwolenia
podawane jest do wiadomości publicznej, w tym w rejestrach, o których mowa
w art. 13 i 14. Artykuł 13
Rejestracja w państwie członkowskim pochodzenia Państwa
członkowskie tworzą publiczny rejestr posiadających zezwolenie
instytucji płatniczych oraz ich agentów i oddziałów,
a także osób fizycznych i prawnych oraz ich agentów
i oddziałów korzystających z wyłączenia na mocy
art. 27, oraz instytucji, o których mowa w art. 2 ust. 3, które na
mocy prawa krajowego są uprawnione do świadczenia usług
płatniczych. Odpowiednie wpisy są dokonywane w rejestrze państwa
członkowskiego pochodzenia. W rejestrze
tym wyszczególnione są usługi płatnicze, na świadczenie
których instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie lub do
świadczenia których osoba fizyczna lub prawna została zarejestrowana.
W ramach rejestru oddzielnie prowadzony jest wykaz posiadających
zezwolenie instytucji płatniczych, a oddzielnie – wykaz osób
fizycznych i prawnych, które zarejestrowano zgodnie z art. 27.
Rejestr jest publicznie udostępniany do wglądu, dostępny on-line
i regularnie uaktualniany. Artykuł 14
Portal internetowy w ramach EUNB 1. EUNB ustanawia portal
internetowy pełniący funkcję europejskiego elektronicznego
punktu dostępu łączącego rejestry publiczne, o których mowa
w art. 13. EUNB jest odpowiedzialny za opracowanie i obsługę tego punktu
dostępu. 2. W skład systemu
łączącego rejestry publiczne wchodzą: a) rejestry centralne państw
członkowskich; b) portal internetowy pełniący
funkcję europejskiego elektronicznego punktu dostępu. 3. Państwa
członkowskie zapewniają dostęp do swoich rejestrów publicznych
poprzez punkt dostępu. 4. EUNB opracowuje projekty
regulacyjnych standardów technicznych określających wymogi techniczne
dotyczące dostępu na poziomie Unii do informacji zawartych w
rejestrach publicznych, o których mowa w art. 13. EUNB przedstawia Komisji
projekty tych regulacyjnych standardów technicznych [w terminie dwóch lat od
daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Komisja jest uprawniona do przyjmowania
regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie
pierwszym, zgodnie z procedurą określoną
w art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Artykuł 15
Utrzymanie zezwolenia Instytucja
płatnicza powiadamia bez zbędnej zwłoki właściwe
organy jej państwa członkowskiego pochodzenia o każdej
zmianie mającej wpływ na poprawność informacji
i dokumentacji złożonej zgodnie z art. 5. Artykuł 16
Rachunkowość i badanie ustawowe 1. Do instytucji
płatniczych stosuje się odpowiednio dyrektywę 78/660/EWG oraz,
w stosownych przypadkach, dyrektywy 83/349/EWG i 86/635/EWG oraz
rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[48]. 2. O ile nie przewidziano
zwolnienia na mocy dyrektywy 78/660/EWG oraz, w stosownych
przypadkach, dyrektyw 83/349/EWG i 86/635/EWG, roczne sprawozdania
finansowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe instytucji
płatniczych badane są przez biegłych rewidentów lub firmy
audytorskie w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE. 3. Do celów nadzorczych
państwa członkowskie wymagają od instytucji płatniczych
przedstawiania oddzielnych informacji dotyczących rachunkowości w odniesieniu
do usług płatniczych oraz w odniesieniu do działań, o
których mowa w art. 17 ust. 1, które to informacje są przedmiotem
sprawozdania z badania. Sprawozdanie to przygotowują, w stosownych
przypadkach, biegli rewidenci lub firma audytorska. 4. Obowiązki ustanowione
w art. 63 dyrektywy 2013/36/UE stosuje się odpowiednio do
biegłych rewidentów lub firm audytorskich instytucji płatniczych
w odniesieniu do działalności w zakresie usług
płatniczych. Artykuł 17
Rodzaje działalności 1. Oprócz świadczenia usług
płatniczych instytucje płatnicze są uprawnione do prowadzenia
następujących rodzajów działalności: a) świadczenia usług operacyjnych
i ściśle powiązanych usług dodatkowych, takich jak:
zapewnianie wykonania transakcji płatniczych, usługi wymiany walut,
działalność polegająca na świadczeniu usługi
bezpiecznego przechowywania, a także przechowywanie
i przetwarzanie danych; b) obsługi systemów
płatności, bez uszczerbku dla art. 29; c) działalności gospodarczej innej
niż świadczenie usług płatniczych, z uwzględnieniem
obowiązującego prawa unijnego i krajowego. 2. Jeżeli instytucje
płatnicze zajmują się świadczeniem co najmniej jednej
z usług płatniczych, mogą one prowadzić tylko rachunki
płatnicze wykorzystywane wyłącznie do transakcji płatniczych.
Państwa członkowskie zapewniają proporcjonalny dostęp do
tych rachunków płatniczych. 3. Wszelkie środki
pieniężne otrzymywane przez instytucje płatnicze od
użytkowników usług płatniczych w celu świadczenia
usług płatniczych nie stanowią depozytu ani innych środków
finansowych podlegających zwrotowi w rozumieniu art. 9 dyrektywy
2013/36/UE, ani też pieniądza elektronicznego w rozumieniu art.
2 pkt 2 dyrektywy 2009/110/WE. 4. Instytucje płatnicze
mogą udzielać kredytów związanych z usługami
płatniczymi, o których mowa w załączniku I pkt 4 lub
5, jedynie w przypadku spełnienia następujących warunków: a) kredyt ma charakter pomocniczy
i udzielany jest wyłącznie w związku z wykonaniem
transakcji płatniczej; b) niezależnie od krajowych przepisów
dotyczących udzielania kredytów za pośrednictwem kart kredytowych,
kredyt udzielony w związku z płatnością
i przyznany zgodnie z art. 10 ust. 9 i art. 26 jest
spłacany w krótkim terminie, który w żadnym przypadku nie
przekracza 12 miesięcy; c) kredyt taki nie jest udzielany ze
środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu
wykonania transakcji płatniczej; d) fundusze własne instytucji
płatniczej są w każdym momencie adekwatne do
całkowitej kwoty udzielonych kredytów, w sposób
satysfakcjonujący organy nadzorcze. 5. Instytucje płatnicze nie
mogą prowadzić działalności polegającej na
przyjmowaniu depozytów lub innych środków finansowych podlegających
zwrotowi w rozumieniu art. 9 dyrektywy 2013/36/UE. 6. Niniejsza dyrektywa nie
narusza przepisów dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[49]
lub innych właściwych przepisów prawa unijnego lub środków
krajowych dotyczących warunków udzielania kredytów konsumentom, które to
warunki nie zostały zharmonizowane niniejszą dyrektywą i są
zgodne z prawem unijnym. Sekcja 2
Pozostałe wymogi Artykuł 18
Korzystanie z usług agentów, oddziałów lub podmiotów
świadczących usługi w ramach outsourcingu 1. Jeżeli instytucja
płatnicza zamierza świadczyć usługi płatnicze za
pośrednictwem agenta, przekazuje ona właściwym organom
państwa członkowskiego pochodzenia następujące informacje: a) imię i nazwisko lub nazwę
oraz adres agenta; b) opis mechanizmów kontroli
wewnętrznej, z których będą korzystali agenci w celu
dopełnienia obowiązków związanych z zapobieganiem praniu
pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE; c) tożsamość dyrektorów
i osób odpowiedzialnych za zarządzanie agentem, który ma być
wykorzystywany w celu świadczenia usług płatniczych,
a także dokumentację potwierdzającą, że
posiadają właściwe kompetencje i reputację. 2. Po otrzymaniu informacji
zgodnie z ust. 1 właściwe organy wpisują agenta do rejestru
określonego w art. 13. 3. Jeżeli
właściwe organy uznają, że dostarczone im informacje
są nieprawidłowe, podejmują one dalsze działania
w celu sprawdzenia tych informacji przed wpisaniem agenta do rejestru. 4. Jeżeli po
przeprowadzeniu działań w celu sprawdzenia tych informacji
właściwe organy nie mają wystarczającej pewności co do
prawidłowości informacji dostarczonych im zgodnie z ust. 1,
odmawiają wpisania agenta do rejestru określonego w art. 13. 5. Jeżeli instytucja
płatnicza zamierza świadczyć usługi płatnicze
w innym państwie członkowskim poprzez zaangażowanie agenta,
stosuje procedury określone w art. 26. W tym przypadku, zanim możliwe
będzie zarejestrowanie agenta na mocy niniejszego artykułu,
właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia
informują właściwe organy przyjmującego państwa
członkowskiego o zamiarze zarejestrowania agenta oraz biorą pod
uwagę ich opinię. 6. Jeżeli
właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego
mają uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że
w związku z zamierzonym zaangażowaniem agenta lub
założeniem oddziału jest popełniane lub zostało popełnione
przestępstwo polegające na praniu pieniędzy lub finansowaniu
terroryzmu w rozumieniu dyrektywy 2005/60/WE lub podjęto próbę
popełnienia takiego przestępstwa, lub że zaangażowanie
takiego agenta lub założenie takiego oddziału może
zwiększyć ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu,
informują o tym właściwe organy państwa
członkowskiego pochodzenia, które mogą odmówić zarejestrowania
agenta lub oddziału, lub jeżeli agent lub oddział zostali
już wpisani do rejestru – usunąć stosowny wpis. 7. Jeżeli instytucja
płatnicza zamierza zlecić wykonywanie funkcji operacyjnych usług
płatniczych w ramach outsourcingu, powiadamia o tym
właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia. Zlecanie wykonywania ważnych funkcji
operacyjnych w ramach outsourcingu nie może następować
w sposób naruszający w poważnym stopniu jakość
kontroli wewnętrznej instytucji płatniczej oraz zdolność
właściwych organów do monitorowania spełniania przez
instytucję płatniczą wszystkich zobowiązań ustanowionych
w niniejszej dyrektywie. Do celów akapitu drugiego funkcję operacyjną
uznaje się za ważną, jeżeli błąd lub
niepowodzenie w jej wykonaniu zagrażałyby w poważnym
stopniu ciągłości spełniania przez instytucję
płatniczą wymogów dotyczących zezwolenia, o udzielenie
którego złożyła wniosek na mocy niniejszego tytułu, lub
innych zobowiązań na mocy niniejszej dyrektywy lub też
zagrażałyby w poważnym stopniu jej wynikom finansowym
bądź rzetelności lub ciągłości świadczonych
przez nią usług płatniczych. Państwa członkowskie
zapewniają, by zlecając w ramach outsourcingu wykonywanie ważnych
funkcji operacyjnych, instytucje płatnicze spełniały
następujące warunki: a) outsourcing nie może prowadzić
do delegowania przez kierownictwo wyższego szczebla swoich
obowiązków; b) stosunek i obowiązki instytucji
płatniczej wobec jej użytkowników usług płatniczych na mocy
niniejszej dyrektywy nie ulegają zmianie; c) warunki, jakie musi spełnić
instytucja płatnicza, aby uzyskać i zachować zezwolenie zgodnie
z niniejszym tytułem, pozostają nienaruszone; d) żaden z innych warunków, na
podstawie których udzielono zezwolenia instytucji płatniczej, nie
może przestać obowiązywać ani ulec zmianie. 8. Instytucje płatnicze
zapewniają, aby agenci lub oddziały działające w ich
imieniu odpowiednio poinformowały o tym fakcie użytkowników
usług płatniczych. 9. Instytucje płatnicze bez
zbędnej zwłoki informują właściwe organy ich
państwa członkowskiego pochodzenia o wszelkich zmianach
dotyczących wykorzystywania agentów, w tym dodatkowych agentów,
oddziałów lub podmiotów, którzy świadczą usługi w ramach
outsourcingu, oraz odpowiednio aktualizują informacje, o których mowa w
ust. 1. Artykuł 19
Odpowiedzialność 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby instytucje płatnicze
powierzające wykonywanie funkcji operacyjnych osobom trzecim
podejmowały stosowne kroki w celu zapewnienia spełnienia wymogów
niniejszej dyrektywy. 2. Państwa
członkowskie nakładają na instytucje płatnicze wymóg,
zgodnie z którym instytucje te ponoszą pełną
odpowiedzialność za wszelkie działania ich pracowników lub
wszelkich agentów, oddziałów lub podmiotów świadczących
usługi w ramach outsourcingu. Artykuł 20
Prowadzenie rejestrów Państwa
członkowskie nakładają na instytucje płatnicze wymóg
przechowywania dokumentacji do celów niniejszego tytułu przez co najmniej
pięć lat, nie naruszając przepisów dyrektywy 2005/60/WE lub
innych właściwych przepisów unijnych. Sekcja 3
Właściwe organy i nadzór Artykuł 21
Wyznaczenie właściwych organów 1. Państwa
członkowskie wyznaczają jako organy właściwe na potrzeby
udzielania zezwoleń i nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami
płatniczymi, wykonujące obowiązki przewidziane w niniejszym
tytule, organy publiczne albo instytucje uznane przez prawo krajowe lub przez
organy publiczne wyraźnie upoważnione do tego celu przez prawo
krajowe, w tym krajowe banki centralne. Wyznacza się takie właściwe organy,
które gwarantują niezależność od podmiotów gospodarczych
i uniknięcie konfliktu interesów. Bez uszczerbku dla akapitu
pierwszego, nie wyznacza się jako właściwe organy instytucji
płatniczych, instytucji kredytowych, instytucji pieniądza
elektronicznego ani też instytucji świadczących żyro
pocztowe. Państwa członkowskie powiadamiają
o tym stosownie Komisję. 2. Państwa
członkowskie zapewniają, aby właściwe organy wyznaczone
zgodnie z ust. 1 posiadały wszystkie uprawnienia niezbędne do
wykonywania ich obowiązków. 3. Jeżeli na terytorium
państwa członkowskiego wyznaczony został więcej niż
jeden organ właściwy do spraw objętych przepisami niniejszego
tytułu, państwa członkowskie zapewniają, aby organy te
ściśle ze sobą współpracowały w sposób
umożliwiający im skuteczne wykonywanie swoich odpowiednich
obowiązków. Dotyczy to również przypadków, gdy organy
właściwe do spraw objętych przepisami niniejszego tytułu
nie są właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzór nad
instytucjami kredytowymi. 4. Za wykonanie zadań
właściwych organów wyznaczonych zgodnie z ust. 1 odpowiadają
właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia. 5. Przepisy ust. 1 nie
oznaczają, że właściwe organy mają obowiązek
nadzorować działalność gospodarczą instytucji
płatniczych inną niż świadczenie usług
płatniczych oraz działania, o których mowa w art. 17 ust. 1
lit. a). Artykuł 22
Nadzór 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby przeprowadzane przez właściwe
organy kontrole mające na celu sprawdzanie ciągłości zgodności
z przepisami niniejszego tytułu były proporcjonalne,
wystarczające i adekwatne do rodzajów ryzyka, na które narażone
są instytucje płatnicze. W celu sprawdzenia zgodności z
przepisami niniejszego tytułu właściwe organy są uprawnione
w szczególności do podjęcia następujących kroków: a) wezwania instytucji płatniczej do
dostarczenia wszelkich informacji niezbędnych do monitorowania
zgodności; b) przeprowadzenia inspekcji
w pomieszczeniach instytucji płatniczej, każdego agenta lub
oddziału świadczącego usługi płatnicze, za których
działania odpowiedzialność ponosi dana instytucja
płatnicza, lub każdego podmiotu świadczącego usługi
w ramach outsourcingu; c) wydawania zaleceń, wytycznych, a w
stosownych przypadkach – wiążących przepisów administracyjnych; d) zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia
w przypadkach, o których mowa w art. 12. 2. Bez uszczerbku dla procedury
cofnięcia zezwolenia oraz przepisów prawa karnego państwa
członkowskie zapewniają, by ich odpowiednie właściwe organy
mogły nakładać lub zarządzać sankcje lub inne
środki w stosunku do instytucji płatniczych – lub podmiotom, które
sprawują faktyczną kontrolę nad działalnością
instytucji płatniczych – które naruszają przepisy ustawowe,
wykonawcze lub administracyjne dotyczące nadzoru nad ich działalnością
w zakresie usług płatniczych lub prowadzenia tej
działalności, przy czym celem takich sankcji i środków jest
w szczególności spowodowanie ustania stwierdzonych naruszeń
bądź usunięcie ich przyczyn. 3. Niezależnie od wymogów
art. 6, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8, państwa członkowskie
zapewniają, by właściwe organy miały prawo podejmować
kroki określone w ust. 1 niniejszego artykułu w celu
zapewnienia kapitału wystarczającego dla świadczenia usług
płatniczych, szczególnie w przypadkach gdy działalność
instytucji płatniczej inna niż świadczenie usług
płatniczych narusza lub mogłaby naruszyć stabilność
finansową instytucji płatniczej. Artykuł 23
Tajemnica zawodowa 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by wszystkie osoby pracujące obecnie
lub w przeszłości dla właściwych organów były
zobowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej, włączając
w to ekspertów działających w imieniu właściwych
organów, chyba że chodzi o sprawy wchodzące w zakres prawa
karnego. 2. Przy wymianie informacji
zgodnie z art. 25 tajemnica zawodowa jest bezwzględnie dochowywana
w celu zapewnienia ochrony praw osób fizycznych i przedsiębiorstw. 3. Państwa
członkowskie mogą stosować przepisy niniejszego artykułu
z uwzględnieniem, odpowiednio, art. 53–61 dyrektywy 2013/36/UE. Artykuł 24
Prawo odwołania się do sądu 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby instytucje płatnicze miały
możliwość odwołania się do sądu od
odnoszących się do nich decyzji podejmowanych przez
właściwe organy zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi
i administracyjnymi przyjętymi zgodnie z niniejszą
dyrektywą. 2. Ustęp 1 stosuje się
także w przypadku zaniechania. Artykuł 25
Wymiana informacji 1. Właściwe organy
poszczególnych państw członkowskich współpracują ze
sobą, a w stosownych przypadkach z Europejskim Bankiem Centralnym
i krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich, EUNB oraz
z innymi stosownymi właściwymi organami wyznaczonymi na mocy
przepisów unijnych lub krajowych obowiązujących w odniesieniu do
dostawców usług płatniczych. 2. Państwa
członkowskie umożliwiają ponadto wymianę informacji
między swoimi właściwymi organami a: a) właściwymi organami innych
państw członkowskich odpowiedzialnymi za udzielanie zezwoleń
instytucjom płatniczym i nadzór nad nimi; b) Europejskim Bankiem Centralnym
i krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich
działającymi w roli organów odpowiedzialnych za politykę
pieniężną i nadzór, oraz, w stosownych przypadkach, innymi
organami publicznymi odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami
płatności i rozrachunkowymi; c) innymi stosownymi organami wyznaczonymi
zgodnie z niniejszą dyrektywą, dyrektywą 2005/60/WE
i innymi przepisami unijnymi obowiązującymi w odniesieniu
do dostawców usług płatniczych, takimi jak przepisy mające
zastosowanie do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu; d) EUNB, działający w roli organu
przyczyniającego się do konsekwentnego i spójnego funkcjonowania
mechanizmów nadzorczych, o czym mowa w art. 1 ust. 5 lit. a)
rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Artykuł 26
Korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia
usług 1. Każda posiadająca
zezwolenie instytucja płatnicza, która korzystając z prawa
przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług, zamierza
po raz pierwszy świadczyć usługi płatnicze w państwie
członkowskim innym niż jej państwo członkowskie
pochodzenia, informuje o tym fakcie właściwe organy w swoim
państwie członkowskim pochodzenia. W terminie jednego miesiąca od
otrzymania tej informacji właściwe organy w państwie
członkowskim pochodzenia informują właściwe organy
w przyjmującym państwie członkowskim o nazwie
i adresie instytucji płatniczej, nazwiskach osób odpowiedzialnych za
zarządzanie oddziałem, jej strukturze organizacyjnej oraz rodzaju
usług płatniczych, które instytucja ta zamierza świadczyć
na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. W celu przeprowadzania kontroli oraz
podejmowania niezbędnych kroków przewidzianych w art. 22
w odniesieniu do agenta lub oddziału instytucji płatniczej lub
podmiotu świadczącego usługi w ramach outsourcingu na rzecz
instytucji płatniczej, znajdujących się na terytorium innego
państwa członkowskiego, właściwe organy państwa
członkowskiego pochodzenia współpracują
z właściwymi organami przyjmującego państwa
członkowskiego. 2. W ramach współpracy
zgodnie z ust. 1 i 2 właściwe organy państwa
członkowskiego pochodzenia każdorazowo zgłaszają
właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego
zamiar przeprowadzenia inspekcji w pomieszczeniach podmiotu
znajdujących się na terytorium tego ostatniego. Właściwe organy
państwa członkowskiego pochodzenia mogą jednak
przekazać właściwym organom przyjmującego
państwa członkowskiego zadanie przeprowadzania inspekcji w
pomieszczeniach danej instytucji. 3. Właściwe organy
przekazują sobie wzajemnie wszelkie istotne lub stosowne informacje,
w szczególności w przypadkach stwierdzenia lub podejrzenia
naruszenia prawa przez agenta, oddział lub podmiot świadczący
usługi w ramach outsourcingu. W związku z tym
właściwe organy przekazują na żądanie wszelkie
stosowne informacje, a z własnej inicjatywy przekazują
wszelkie istotne informacje. 4. Ustępy 1–4
pozostają bez uszczerbku dla obowiązku spoczywającego na
właściwych organach na mocy dyrektywy 2005/60/WE
i rozporządzenia (WE) nr 1781/2006, w szczególności na
mocy art. 37 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE i art. 15 ust. 3 rozporządzenia
(WE) nr 1781/2006, dotyczących nadzorowania lub monitorowania
spełniania wymogów ustanowionych w tych instrumentach prawnych. 5. EUNB wydaje wytyczne
skierowane do właściwych organów zgodnie z art. 16
rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 dotyczące czynników, które
należy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, czy
zgłoszona przez instytucję płatniczą
działalność, która ma być prowadzona w innym państwie
członkowskim zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, oznaczałaby
korzystanie z prawa przedsiębiorczości lub swobody
świadczenia usług. Wytyczne te wydaje się w terminie […dwóch lat
od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. 6. EUNB opracowuje projekty
regulacyjnych standardów technicznych określających ramy
współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami
państwa członkowskiego pochodzenia, o których mowa w ust. 1
niniejszego artykułu, i właściwymi organami przyjmującego
państwa członkowskiego, zgodnie z niniejszym artykułem i art.
18. W projektach regulacyjnych standardów technicznych określa się
metody, środki i szczegóły dotyczące współpracy w zakresie
informowania o instytucjach płatniczych prowadzących
działalność transgraniczną, a w szczególności zakres i
sposób przetwarzania informacji, które mają zostać przekazane, w tym
wspólną terminologię i standardowe wzory powiadomień, tak by
zapewnić spójną i skuteczną procedurę powiadamiania. EUNB przedstawia Komisji projekty tych
regulacyjnych standardów technicznych do dnia […] r. (wstawić
datę) [w terminie dwóch lat od daty wejścia w życie
niniejszej dyrektywy]. 7. EUNB opracowuje projekty
regulacyjnych standardów technicznych określających ramy
współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami
państwa członkowskiego pochodzenia i właściwymi organami
przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 2, 3 i 4
niniejszego artykułu i art. 22. W projektach regulacyjnych standardów
technicznych określa się metody, środki i szczegóły
dotyczące współpracy w zakresie nadzoru nad instytucjami płatniczymi
prowadzącymi działalność transgraniczną, a w
szczególności zakres i sposób przetwarzania informacji, które mają
zostać przekazane, tak by zapewnić spójny i skuteczny nadzór nad
instytucjami płatniczymi świadczącymi usługi płatnicze
na poziomie transgranicznym. EUNB przedstawia Komisji projekty tych
regulacyjnych standardów technicznych do dnia […] r. (wstawić
datę) [w terminie dwóch lat od daty wejścia w życie
niniejszej dyrektywy]. 8. Komisja jest uprawniona do
przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa
w ust. 6 i 7, zgodnie z procedurą określoną
w art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Sekcja 4
Wyłączenie Artykuł 27
Warunki 1. Niezależnie od art. 13
państwa członkowskie mogą wyłączyć stosowanie lub
zezwolić swoim właściwym organom na wyłączenie
stosowania całości lub części procedury i warunków
określonych w sekcjach 1–3, z wyjątkiem art. 21, 23,
24 i 25, oraz zezwolić na wpisanie osób fizycznych lub prawnych do
rejestru określonego w art. 13, w przypadku gdy: a) średnia miesięczna
z poprzedzających dwunastu miesięcy całkowitej kwoty
transakcji płatniczych wykonanych przez zainteresowaną osobę,
w tym wszelkich agentów, za działania których ponosi ona
pełną odpowiedzialność, nie przekracza 1 mln EUR.
Wymóg ten oceniany jest na podstawie całkowitej kwoty transakcji
płatniczych prognozowanej w biznesplanie, chyba że właściwe
organy zażądają skorygowania biznesplanu; b) żadna z osób fizycznych
odpowiedzialnych za zarządzanie przedsiębiorstwem lub za jego
prowadzenie nie została skazana za przestępstwa związane z
praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu albo za inne
przestępstwa finansowe. 2. Siedziba zarządu lub
miejsce zamieszkania każdej osoby fizycznej lub prawnej zarejestrowanej
zgodnie z ust. 1 znajduje się w tym państwie
członkowskim, w którym faktycznie prowadzi ona swoją
działalność. 3. Osoby, o których mowa
w ust. 1 niniejszego artykułu, traktuje się jako instytucje
płatnicze; nie stosuje się jednak do nich art. 10 ust. 9 i art.
26. 4. Państwa
członkowskie mogą również wprowadzić przepis, zgodnie z którym
osoby fizyczne lub prawne zarejestrowane zgodnie z ust. 1 niniejszego
artykułu mogą prowadzić tylko niektóre rodzaje
działalności spośród wymienionych w art. 17. 5. Osoby, o których mowa
w ust. 1 niniejszego artykułu, zgłaszają
właściwym organom każdą zmianę ich sytuacji
wpływającą na warunki określone we wspomnianym
ustępie. Państwa członkowskie podejmują niezbędne
kroki w celu zapewnienia, by w przypadkach gdy przestają być
spełniane warunki określone w ust. 1, 2 i 4, zainteresowane
osoby miały obowiązek złożenia w terminie 30 dni
kalendarzowych wniosku o udzielenie zezwolenia zgodnie
z procedurą określoną w art. 10. 6. Ustępów 1–5 niniejszego
artykułu nie stosuje się do przepisów dyrektywy 2005/60/WE lub
krajowych przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu
pieniędzy. Artykuł 28
Zgłoszenie i informacja Jeżeli
państwo członkowskie korzysta z wyłączenia
określonego w art. 27, powiadamia o swojej decyzji odpowiednio
Komisję do dnia [wstawić datę (data określająca
zakończenie okresu transpozycji)] r. oraz zgłasza Komisji
niezwłocznie wszelkie późniejsze zmiany. Ponadto państwo
członkowskie informuje Komisję o liczbie osób fizycznych
i prawnych, do których zastosowano odstępstwo, oraz – co roku –
o całkowitej kwocie transakcji płatniczych wykonanych na dzień
31 grudnia każdego roku kalendarzowego, zgodnie z art. 27 ust. 1
lit. a). ROZDZIAŁ 2
Przepisy
wspólne Artykuł 29
Dostęp do systemów płatności 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby przepisy dotyczące dostępu
posiadających zezwolenie lub zarejestrowanych dostawców usług
płatniczych będących osobami prawnymi do systemów
płatności były obiektywne, niedyskryminujące
i proporcjonalne oraz aby przepisy te nie ograniczały
dostępu do tych systemów bardziej niż jest to konieczne dla ochrony
przed określonymi rodzajami ryzyka, takimi jak ryzyko rozrachunkowe,
ryzyko operacyjne i ryzyko biznesowe, oraz dla ochrony
i stabilności finansowej i operacyjnej systemu płatności. Systemy płatności nie mogą
nakładać na dostawców usług płatniczych, użytkowników
usług płatniczych ani na inne systemy płatności
żadnego z następujących wymogów: a) wszelkich ograniczeń
dotyczących skutecznego udziału w innych systemach
płatności; b) wszelkich zasad, które wprowadzają
odmienny sposób traktowania pomiędzy posiadającymi zezwolenie
dostawcami usług płatniczych lub pomiędzy zarejestrowanymi
dostawcami usług płatniczych w odniesieniu do ich praw,
obowiązków i uprawnień jako uczestników systemu płatności; c) wszelkich ograniczeń ze względu
na status instytucjonalny. 2. Ustęp 1 nie ma
zastosowania do: a) systemów płatności wyznaczonych
na podstawie dyrektywy 98/26/WE; b) systemów płatności
obejmujących wyłącznie dostawców usług płatniczych
należących do grupy złożonej z podmiotów mających
powiązania kapitałowe, w której jeden z powiązanych
podmiotów sprawuje skuteczną kontrolę nad pozostałymi
powiązanymi podmiotami. Do celów akapitu pierwszego lit. a) niniejszego
ustępu państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy
wyznaczony system płatności umożliwia dostawcy usług
płatniczych przekazanie zlecenia transferu przez system za
pośrednictwem bezpośredniego uczestnika, taki pośredni
dostęp do usług systemu jest również zapewniany na
żądanie innym posiadającym zezwolenie lub zarejestrowanym
dostawcom usług płatniczych zgodnie z ust. 1. Artykuł 30
Zakaz świadczenia usług płatniczych przez osoby
niebędące dostawcami usług płatniczych oraz obowiązek
powiadomienia 1. Państwa
członkowskie zakazują świadczenia usług płatniczych
osobom fizycznym i prawnym, które nie są dostawcami usług
płatniczych ani nie są jednoznacznie wyłączone
z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy. 2. Państwa
członkowskie nakładają wymóg, by przed podjęciem
działalności, o której mowa w art. 3 lit. k) i w odniesieniu do
której wolumen transakcji płatniczych obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1
lit. a) przekracza próg określony we wspomnianym artykule, dostawcy
usług powiadamiali właściwe organy o swoim zamiarze oraz
przedkładali wniosek o uznanie prowadzenia działalności w ramach
ograniczonej sieci. W terminie jednego miesiąca od otrzymania
wspomnianego wniosku właściwe organy podejmują uzasadnioną
opinię na podstawie kryteriów, o których mowa w art. 3 lit. k), w sprawie
uznania prowadzenia działalności w ramach ograniczonej sieci i
informują o tym odpowiednio dostawcę usług. Streszczenie decyzji
podawane jest do wiadomości publicznej w rejestrze publicznym
przewidzianym w art. 13. Właściwe organy powiadamiają
Komisję o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z akapitem drugim. TYTUŁ III
PRZEJRZYSTOŚĆ WARUNKÓW ORAZ WYMOGI INFORMACYJNE
W ODNIESIENIU DO USŁUG PŁATNICZYCH ROZDZIAŁ 1
Przepisy
ogólne Artykuł 31
Zakres stosowania 1. Niniejszy tytuł stosuje
się do pojedynczych transakcji płatniczych oraz do umów ramowych
i transakcji płatniczych objętych tymi umowami. Strony mogą
uzgodnić, że przepisów niniejszego tytułu nie stosuje się
w całości lub części, jeżeli użytkownik
usług płatniczych nie jest konsumentem. 2. Państwa
członkowskie mogą postanowić, że przepisy niniejszego
tytułu mają zastosowanie do mikroprzedsiębiorstw w taki sam
sposób jak do konsumentów. 3. Niniejsza dyrektywa nie
narusza przepisów dyrektywy 2008/48/WE lub innych właściwych
przepisów prawa unijnego lub środków krajowych dotyczących warunków
udzielania kredytów konsumentom, które to warunki nie zostały zharmonizowane
niniejszą dyrektywą i są zgodne z prawem unijnym. Artykuł 32
Inne przepisy prawa unijnego Przepisy
niniejszego tytułu pozostają bez uszczerbku dla wszelkich przepisów
prawa unijnego zawierających dodatkowe wymogi w zakresie informacji
wstępnych. Jeżeli jednak
stosuje się również dyrektywę 2002/65/WE, wymogi dotyczące
informacji określone w art. 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy,
z wyjątkiem pkt 2) lit. c)–g), pkt 3) lit. a),
d) i e) oraz pkt 4) lit. b) wspomnianego ustępu,
zastępuje się art. 37, 38, 44 i 45 niniejszej dyrektywy. Artykuł 33
Opłaty za udostępnianie informacji 1. Dostawca usług
płatniczych nie może pobierać od użytkownika usług
płatniczych opłat za udostępnianie informacji wymaganych na mocy
niniejszego tytułu. 2. Dostawca usług płatniczych
i użytkownik usług płatniczych mogą uzgodnić
opłaty za informacje dodatkowe lub przekazywanie informacji z
większą częstotliwością lub ich przekazywanie za
pomocą środków porozumiewania się innych niż określone
w umowie ramowej, o ile usługi te są świadczone na
żądanie użytkownika usług płatniczych. 3. Jeżeli dostawca
usług płatniczych może nakładać opłaty za
informacje zgodnie z ust. 2, opłaty te muszą być adekwatne
i zgodne z faktycznie poniesionymi przez dostawcę usług
płatniczych kosztami. Artykuł 34
Ciężar dowodu w odniesieniu do wymogów informacyjnych Państwa
członkowskie mogą postanowić, że na dostawcy usług
płatniczych spoczywa obowiązek udowodnienia, że
spełnił on wymogi informacyjne określone w niniejszym
tytule. Artykuł 35
Odstępstwo od wymogów informacyjnych w przypadku instrumentów
przeznaczonych do dokonywania płatności na niskie kwoty
i pieniądza elektronicznego 1. W przypadku instrumentów
płatniczych, które zgodnie z umową ramową dotyczą
wyłącznie indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę
nieprzekraczającą 30 EUR lub które mają limit wydatków
w wysokości 150 EUR albo służą do przechowywania
środków w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie
150 EUR: a) na zasadzie odstępstwa od art. 44,
45 i 49, dostawca usług płatniczych udostępnia
płatnikowi jedynie informacje o głównych cechach usługi
płatniczej, w tym o możliwych sposobach korzystania
z instrumentu płatniczego, odpowiedzialności i pobieranych
opłatach oraz inne istotne informacje niezbędne do podjęcia
świadomej decyzji; wskazuje on również, gdzie można
w łatwy sposób uzyskać dostęp do innych informacji
i warunków określonych w art. 45; b) można uzgodnić, że, na
zasadzie odstępstwa od art. 47, dostawca usług płatniczych nie
ma obowiązku proponowania zmian w warunkach umowy ramowej w taki
sam sposób, jaki przewidziano w art. 44 ust. 1; c) można uzgodnić, że, na
zasadzie odstępstwa od art. 50 i 51, po wykonaniu transakcji
płatniczej: (i) dostawca usług płatniczych
dostarcza lub udostępnia jedynie odniesienie umożliwiające
użytkownikowi usług płatniczych zidentyfikowanie transakcji
płatniczej, jej kwoty, wszelkich opłat lub – w przypadku kilku
transakcji płatniczych tego samego rodzaju i na rzecz tego samego
odbiorcy – informacje o całkowitej kwocie tych transakcji
płatniczych i opłatach pobranych z ich tytułu; (ii) dostawca usług płatniczych
nie ma obowiązku dostarczania lub udostępniania informacji,
o których mowa w ppkt (i), jeżeli instrument płatniczy
używany jest anonimowo lub jeżeli z innych względów dostawca
usług płatniczych nie ma technicznej możliwości ich
dostarczenia. Dostawca usług płatniczych zapewnia jednak
płatnikowi możliwość sprawdzenia kwoty przechowywanych
środków. 2. W przypadku krajowych
transakcji płatniczych państwa członkowskie lub ich
właściwe organy mogą zmniejszyć lub podwoić kwoty,
o których mowa w ust. 1. Państwa członkowskie mogą
zwiększyć te kwoty do wysokości 500 EUR w odniesieniu
do przedpłaconych instrumentów płatniczych. ROZDZIAŁ 2
Pojedyncze
transakcje płatnicze Artykuł 36
Zakres stosowania 1. Niniejszy rozdział ma
zastosowanie do pojedynczych transakcji płatniczych nieobjętych
umową ramową. 2. W przypadku gdy zlecenie
płatnicze dotyczące pojedynczej transakcji płatniczej jest
przekazywane przez instrument płatniczy objęty umową
ramową, dostawca usług płatniczych nie jest zobowiązany do
dostarczania ani udostępniania informacji, którą użytkownik
usługi płatniczej już otrzymał na podstawie umowy ramowej
z innym dostawcą usług płatniczych lub którą otrzyma
na podstawie tej umowy ramowej. Artykuł 37
Wstępne informacje ogólne 1. Państwa
członkowskie nakładają wymóg, zgodnie z którym zanim
jakakolwiek umowa lub oferta dotycząca pojedynczej usługi
płatniczej stanie się dla użytkownika usług
płatniczych wiążąca, dostawca usług płatniczych
ma obowiązek udostępnić użytkownikowi usług
płatniczych, w łatwo dostępny sposób, informacje
i warunki określone w art. 38. Na wniosek użytkownika
usług płatniczych dostawca usług płatniczych dostarcza
informacje i warunki w formie papierowej lub na innym trwałym
nośniku informacji. Informacje i warunki muszą być
sformułowane w sposób łatwo zrozumiały oraz
w przejrzystej i czytelnej formie, w języku urzędowym
państwa członkowskiego, w którym usługa płatnicza jest
oferowana, lub w jakimkolwiek innym języku uzgodnionym przez strony. 2. Jeżeli umowa
o pojedynczą usługę płatniczą została
zawarta na wniosek użytkownika usług płatniczych
korzystającego ze środków porozumiewania się na
odległość, które nie pozwalają dostawcy usług
płatniczych na spełnienie wymogów ust. 1, dostawca usług
płatniczych wypełnia swoje zobowiązania wynikające
z tego ustępu niezwłocznie po wykonaniu tej transakcji
płatniczej. 3. Zobowiązania zgodnie z
ust. 1 niniejszego artykułu można również wypełnić,
dostarczając kopię projektu umowy o pojedynczą
usługę płatniczą lub kopię projektu zlecenia
płatniczego zawierającego informacje i warunki określone
w art. 38. Artykuł 38
Informacje i warunki 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by następujące informacje
i warunki były dostarczane lub udostępniane użytkownikowi usług
płatniczych: a) wyszczególnienie informacji lub
określenie niepowtarzalnego identyfikatora, które muszą być
podane przez użytkownika usług płatniczych, aby zlecenie
płatnicze mogło zostać prawidłowo zainicjowane lub wykonane;
b) maksymalny czas wykonania
świadczonej usługi płatniczej; c) wszelkie opłaty należne
dostawcy usług płatniczych od użytkownika usług
płatniczych i, w stosownych przypadkach, wyszczególnienie kwot
wszelkich opłat; d) w stosownych przypadkach, faktyczny
kurs walutowy lub referencyjny kurs walutowy, który ma zostać zastosowany
do transakcji płatniczej. 2. Państwa
członkowskie zapewniają, by w przypadku usług inicjowania
płatności dostawca usług płatniczych będący
osobą trzecią dostarczał płatnikowi informacje na temat
oferowanych usług oraz dane kontaktowe dostawcy usług
płatniczych będącego osobą trzecią. 3. W stosownych przypadkach
wszelkie inne informacje i warunki określone w art. 42 są
udostępniane w łatwo dostępny dla użytkownika
usług płatniczych sposób. Artykuł 39
Informacje dla płatnika i odbiorcy w przypadku usługi inicjowania
płatności W przypadku gdy
dostawca usług płatniczych będący osobą trzecią
na polecenie płatnika inicjuje zlecenie płatnicze, bezpośrednio
po zainicjowaniu zlecenia płatniczego dostarcza lub udostępnia on
płatnikowi oraz, w stosownym przypadku, odbiorcy
następujące dane: a) potwierdzenie pomyślnego
zainicjowania zlecenia płatniczego u dostawcy usług płatniczych
prowadzącego rachunek dla płatnika; b) informację
umożliwiającą płatnikowi i odbiorcy zidentyfikowanie
transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach,
płatnika, oraz wszelkie inne informacje przekazane wraz
z transakcją płatniczą; c) kwotę transakcji
płatniczej; d) w stosownych przypadkach
kwotę wszelkich opłat należnych z tytułu transakcji
płatniczej i, w stosownych przypadkach, wyszczególnienie kwot takich
opłat. Artykuł 40
Informacje dla dostawcy usług płatniczych prowadzącego
rachunek dla płatnika w przypadku usługi inicjowania
płatności Jeżeli
zlecenie płatnicze jest inicjowane przez własny system dostawcy
usług płatniczych będącego stroną trzecią, w
przypadku oszustwa lub sporu udostępnia on płatnikowi i dostawcy
usług płatniczych prowadzącemu rachunek numer identyfikacyjny
transakcji oraz informacje o autoryzacji. Artykuł 41
Informacje dla płatnika po otrzymaniu zlecenia płatniczego Bezpośrednio
po otrzymaniu zlecenia płatniczego dostawca usług płatniczych
płatnika dostarcza lub udostępnia płatnikowi, w ten sam
sposób jak określony w art. 37 ust. 1, następujące dane: a) informację umożliwiającą
płatnikowi zidentyfikowanie transakcji płatniczej
i, w stosownych przypadkach, informacje dotyczące odbiorcy; b) kwotę transakcji
płatniczej w walucie użytej w zleceniu płatniczym; c) kwotę wszelkich opłat
należnych od płatnika z tytułu transakcji płatniczej
i, w stosownych przypadkach, wyszczególnienie kwot takich opłat; d) w stosownych przypadkach, kurs
walutowy zastosowany w danej transakcji płatniczej przez dostawcę
usług płatniczych płatnika lub odniesienie do tego kursu, o ile
różni się od kursu podawanego zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. d), oraz
kwotę transakcji płatniczej po przeliczeniu walut; e) datę otrzymania zlecenia
płatniczego. Artykuł 42
Informacje dla odbiorcy po wykonaniu transakcji płatniczej Bezpośrednio
po wykonaniu transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych
odbiorcy dostarcza lub udostępnia odbiorcy, w ten sam sposób jak
określony w art. 37 ust. 1, wszystkie następujące dane: a) informację
umożliwiającą odbiorcy zidentyfikowanie transakcji
płatniczej i, w stosownych przypadkach, płatnika, oraz
wszelkie inne informacje przekazane wraz z transakcją
płatniczą; b) kwotę transakcji
płatniczej w walucie, w której środki pieniężne
są udostępniane odbiorcy; c) kwotę wszelkich opłat
należnych od odbiorcy z tytułu transakcji płatniczej i, w stosownych
przypadkach, wyszczególnienie kwot takich opłat; d) w stosownych przypadkach, kurs
walutowy zastosowany w danej transakcji płatniczej przez dostawcę
usług płatniczych odbiorcy oraz kwotę transakcji płatniczej
przed przeliczeniem walut; e) datę waluty zastosowaną
przy uznaniu rachunku. ROZDZIAŁ 3
Umowy ramowe Artykuł 43
Zakres stosowania Niniejszy
rozdział ma zastosowanie do transakcji płatniczych objętych
umową ramową. Artykuł 44
Wstępne informacje ogólne 1. Państwa
członkowskie nakładają wymóg, zgodnie z którym
w odpowiednim czasie, zanim jakakolwiek umowa ramowa lub oferta takiej
umowy stanie się dla użytkownika usług płatniczych
wiążąca, dostawca usług płatniczych ma obowiązek
dostarczenia użytkownikowi usług płatniczych w formie papierowej
lub na innym trwałym nośniku informacji i warunków
określonych w art. 45. Informacje i warunki muszą być
sformułowane w sposób łatwo zrozumiały oraz
w przejrzystej i czytelnej formie, w języku urzędowym
państwa członkowskiego, w którym usługa płatnicza jest
oferowana, lub w jakimkolwiek innym języku uzgodnionym przez strony. 2. Jeżeli umowa ramowa
została zawarta na wniosek użytkownika usług płatniczych
korzystającego ze środków porozumiewania się na
odległość, które nie pozwalają dostawcy usług
płatniczych na spełnienie wymogów ust. 1, dostawca usług
płatniczych wypełnia swoje obowiązki wynikające z tego
ustępu niezwłocznie po zawarciu umowy ramowej. 3. Zobowiązania zgodnie z
ust. 1 można również wypełnić, dostarczając kopię
projektu umowy ramowej zawierającego informacje i warunki
określone w art. 45. Artykuł 45
Informacje i warunki Państwa
członkowskie zapewniają, aby użytkownik usług
płatniczych otrzymywał następujące informacje
i warunki: 1. dotyczące dostawcy
usług płatniczych: a) imię i nazwisko lub nazwę
dostawcy usług płatniczych, adres jego siedziby zarządu oraz, w
stosownych przypadkach, adres geograficzny jego agenta lub oddziału w
państwie członkowskim, w którym usługa płatnicza jest
oferowana, a także wszelkie inne adresy, w tym adres poczty elektronicznej,
mające znaczenie do celów porozumiewania się z dostawcą
usług płatniczych; b) dane właściwych organów nadzoru
i rejestru określonego w art. 13 lub jakiegokolwiek innego
stosownego publicznego rejestru , do którego dostawca usług
płatniczych wpisany jest jako posiadający zezwolenie, oraz numer
wpisu lub równoważne środki identyfikacji w tym rejestrze; 2. dotyczące korzystania
z usługi płatniczej: a) opis najważniejszych cech
świadczonej usługi płatniczej; b) wyszczególnienie informacji lub określenie
niepowtarzalnego identyfikatora, które muszą być podane przez
użytkownika usług płatniczych, aby zlecenie płatnicze
mogło zostać prawidłowo zainicjowane lub wykonane; c) informacje na temat sposobu
i procedury udzielania zgody na zainicjowanie lub wykonanie transakcji
płatniczej oraz wycofywania takiej zgody zgodnie z art. 57 i 71; d) informacje na temat momentu otrzymania
zlecenia płatniczego zgodnie z art. 69 oraz nieprzekraczalny termin,
o ile taki termin został ustanowiony przez dostawcę usług płatniczych; e) informacje na temat maksymalnego czasu
wykonania świadczonej usługi płatniczej; f) ustalenie możliwości
uzgodnienia limitów wydatków przewidzianych dla korzystania z instrumentu
płatniczego zgodnie z art. 60 ust. 1; 3. dotyczące opłat,
stóp procentowych i kursów walutowych: a) wszelkie opłaty należne
dostawcy usług płatniczych od użytkownika usług
płatniczych i, w stosownych przypadkach, wyszczególnienie kwot
wszelkich opłat; b) w stosownych przypadkach, stopy
procentowe i kursy walutowe, które zostaną zastosowane, lub, jeżeli
mają być zastosowane referencyjne stopy procentowe i referencyjne
kursy walutowe – sposób obliczania rzeczywistej wysokości odsetek oraz
stosowna data i wskaźnik lub podstawa stosowana do ustalenia referencyjnej
stopy procentowej lub referencyjnego kursu walutowego; c) o ile zostało to uzgodnione,
natychmiastowe zastosowanie zmian referencyjnej stopy procentowej lub
referencyjnego kursu walutowego oraz wymogi w zakresie informowania
o zmianach zgodnie z art. 47 ust. 2; 4. dotyczące komunikowania
się: a) w stosownych przypadkach,
środki porozumiewania się, w tym wymogi techniczne dla
sprzętu i oprogramowania użytkownika usług płatniczych,
uzgodnione przez strony do przekazywania informacji lub dokonywania zgłoszeń
zgodnie z niniejszą dyrektywą; b) sposób oraz częstotliwość
dostarczania lub udostępniania informacji zgodnie z niniejszą
dyrektywy; c) język lub języki, w jakich
zawiera się umowę ramową oraz w jakich strony porozumiewają
się w trakcie tego stosunku umownego; d) prawo użytkownika usług
płatniczych do otrzymania warunków umownych regulujących umowę
ramową oraz informacji i warunków zgodnie z art. 46; 5. dotyczące środków
ochronnych i naprawczych: a) w stosownych przypadkach, opis
środków, jakie musi przedsięwziąć użytkownik
usług płatniczych w celu bezpiecznego przechowywania instrumentu
płatniczego oraz informacje dotyczące sposobu dokonania
zgłoszenia dostawcy usług płatniczych do celów art. 61 ust. 1
lit. b), a także opis bezpiecznej procedury powiadamiania klienta
przez dostawcę usług płatniczych w przypadku podejrzenia lub
faktycznego wystąpienia oszustwa lub zagrożeń dla
bezpieczeństwa; b) o ile zostało to uzgodnione,
warunki, na jakich dostawca usług płatniczych zastrzega sobie prawo
zablokowania instrumentu płatniczego zgodnie z art. 60; c) odpowiedzialność płatnika
zgodnie z art. 66, w tym informacje dotyczące stosownej kwoty; d) sposób, w jaki użytkownik
usług płatniczych ma obowiązek powiadomić dostawcę
usług płatniczych o wszelkich przypadkach nieautoryzowanych lub
nieprawidłowo zainicjowanych lub wykonanych transakcji płatniczych
zgodnie z art. 63, oraz termin takiego powiadomienia, jak również
odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych za
nieautoryzowane transakcje płatnicze zgodnie z art. 65; e) odpowiedzialność dostawcy
usług płatniczych za zainicjowanie lub wykonanie transakcji
płatniczych zgodnie z art. 80; f) warunki uzyskania zwrotu zgodnie
z art. 67 i 68; 6. dotyczące zmian
i wypowiedzenia umowy ramowej: a) o ile zostało to uzgodnione,
informacja, że jeżeli przed proponowanym dniem wejścia
w życie zmian warunków użytkownik usług płatniczych
nie zgłosi dostawcy sprzeciwu wobec takich zmian, to uznaje się,
że użytkownik wyraził na nie zgodę zgodnie z art. 47; b) okres obowiązywania umowy; c) prawo użytkownika usług
płatniczych do wypowiedzenia umowy ramowej i wszelkie inne
uzgodnienia dotyczące wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 47 ust. 1
i art. 48; 7. dotyczące procedur
dochodzenia praw: a) wszelkie klauzule umowne dotyczące
prawa mającego zastosowanie do umowy ramowej lub właściwego
sądu; b) pozasądowe procedury wnoszenia skarg
i dochodzenia praw dostępne dla użytkownika usług
płatniczych zgodnie z przepisami art. 88-91. Artykuł 46
Dostępność informacji i warunków umownych
regulujących umowy ramowe W każdym
momencie podczas trwania stosunku umownego użytkownik usług
płatniczych ma prawo otrzymać na wniosek warunki umowne
regulujące umowę ramową, a także informacje
i warunki określone w art. 45,w formie papierowej lub na innym
trwałym nośniku informacji. Artykuł 47
Zmiany warunków umowy ramowej 1. Wszelkie zmiany w umowie
ramowej oraz w informacjach i warunkach określonych w art. 45
są proponowane przez dostawcę usług płatniczych
w sposób przewidziany w art. 44 ust. 1, nie później niż dwa
miesiące przed proponowaną datą ich zastosowania. W stosownych przypadkach, zgodnie z art.
45 ust. 6 lit. a), dostawca usług płatniczych informuje
użytkownika usług płatniczych, że jeżeli przed
proponowaną datą wejścia w życie tych zmian
użytkownik usług płatniczych nie zgłosi dostawcy sprzeciwu
wobec tych zmian, to uznaje się, że użytkownik wyraził na
nie zgodę. W tym przypadku dostawca usług płatniczych
wskazuje również, że użytkownik usług płatniczych ma
prawo bezzwłocznie wypowiedzieć umowę ramową bez ponoszenia
opłat przed datą proponowanego zastosowania zmian. 2. Zmiany stóp procentowych lub
kursów walutowych mogą być stosowane bezzwłocznie i bez
uprzedzenia, pod warunkiem że takie prawo zostało uzgodnione
w umowie ramowej oraz że podstawą tych zmian są
referencyjne stopy procentowe lub referencyjne kursy walutowe uzgodnione
zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. b) i c). Użytkownik
usług płatniczych otrzymuje informację na temat wszelkich zmian
stopy procentowej przy najbliższej okazji w taki sam sposób, jak
przewidziano w art. 44 ust. 1, chyba że strony uzgodniły
konkretną częstotliwość lub sposób dostarczania lub
udostępniania informacji. Zmiany stóp procentowych i kursów
walutowych na korzystniejsze dla użytkowników usług płatniczych
mogą być jednak dokonywane bez uprzedzenia. 3. Zmiany stóp procentowych lub
kursów walutowych stosowanych w transakcjach płatniczych są
wprowadzane i obliczane w sposób neutralny, który nie dyskryminuje
użytkowników usług płatniczych. Artykuł 48
Wypowiedzenie 1. Użytkownik usług
płatniczych może wypowiedzieć umowę ramową
w dowolnym momencie, chyba że strony uzgodniły okres
wypowiedzenia. Okres ten nie może przekraczać jednego miesiąca. 2. Wypowiedzenie przez
użytkownika usług płatniczych umowy ramowej zawartej na
określony okres dłuższy niż 12 miesięcy lub też
na czas nieokreślony nie wiąże się dla niego z żadnymi
opłatami, jeżeli następuje po uplywie 12 miesięcy. We
wszystkich innych przypadkach opłaty za wypowiedzenie umowy powinny być
adekwatne i zgodne z kosztami. 3. Jeżeli tak uzgodniono
w umowie ramowej, dostawca usług płatniczych może
wypowiedzieć umowę ramową zawartą na czas nieokreślony
z co najmniej dwumiesięcznym wypowiedzeniem, w taki sam sposób
jak przewidziany w art. 44 ust. 1. 4. Pobierane regularnie
opłaty z tytułu usług płatniczych są uiszczane
przez użytkownika usług płatniczych jedynie w sposób
proporcjonalny aż do wypowiedzenia umowy. Opłaty uiszczone
z góry podlegają proporcjonalnemu zwrotowi. 5. Przepisy niniejszego
artykułu nie naruszają przepisów ustawowych i wykonawczych państw
członkowskich regulujących prawo stron do uznania umowy ramowej za
niewykonalną lub nieważną. 6. Państwa
członkowskie mogą przewidzieć korzystniejsze przepisy dla
użytkowników usług płatniczych. Artykuł 49
Informacje przed wykonaniem indywidualnych transakcji płatniczych W przypadku
indywidualnej transakcji płatniczej dokonywanej na podstawie umowy ramowej
i zainicjowanej przez płatnika, dostawca usług płatniczych
dostarcza na wniosek płatnika i w odniesieniu do tej konkretnej
transakcji płatniczej szczegółowych informacji dotyczących
maksymalnego terminu jej wykonania oraz opłat należnych od
płatnika, a w stosownych przypadkach – wyszczególnienie kwot
wszelkich opłat. Artykuł 50
Informacje dla płatnika dotyczące indywidualnych transakcji
płatniczych 1. Po obciążeniu
rachunku płatnika kwotą indywidualnej transakcji płatniczej lub
– w przypadku gdy płatnik nie korzysta z rachunku
płatniczego – po otrzymaniu zlecenia płatniczego dostawca usług
płatniczych płatnika bez zbędnej zwłoki dostarcza
płatnikowi, w taki sam sposób jak określono w art. 44 ust.
1, następujące informacje: a) informację
umożliwiającą płatnikowi zidentyfikowanie każdej
transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach, informacje
dotyczące odbiorcy; b) kwotę transakcji płatniczej
w walucie, w jakiej obciążono rachunek płatniczy
płatnika, lub w walucie wykorzystanej do zlecenia płatniczego; c) kwotę wszelkich opłat
z tytułu transakcji płatniczej i, w stosownych
przypadkach, ich wyszczególnienie lub odsetki należne od płatnika; d) w stosownych przypadkach, kurs walutowy
zastosowany w danej transakcji płatniczej przez dostawcę usług
płatniczych płatnika oraz kwotę transakcji płatniczej po
przeliczeniu walut; e) datę waluty zastosowaną przy
obciążeniu rachunku lub datę otrzymania zlecenia płatniczego. 2. Umowa ramowa może
zawierać warunek, zgodnie z którym informacje, o których mowa
w ust. 1, należy dostarczać lub udostępniać okresowo
co najmniej raz w miesiącu i w uzgodniony sposób umożliwiający
płatnikowi przechowywanie i odtwarzanie tych informacji
w niezmienionej postaci. 3. Państwa
członkowskie mogą jednak wprowadzić wymóg, zgodnie z którym
dostawcy usług płatniczych raz w miesiącu bezpłatnie
dostarczają informacje w formie papierowej. Artykuł 51
Informacje dla odbiorcy dotyczące indywidualnych transakcji
płatniczych 1. Po wykonaniu indywidualnej
transakcji płatniczej dostawca usług płatniczych odbiorcy bez
zbędnej zwłoki dostarcza odbiorcy, w taki sam sposób jak
określono w art. 44 ust. 1, następujące informacje: a) informację
umożliwiającą odbiorcy zidentyfikowanie transakcji
płatniczej i, w stosownych przypadkach, płatnika, oraz
wszelkie inne informacje przekazane wraz z transakcją
płatniczą; b) kwotę transakcji płatniczej
w walucie, w której uznawany jest rachunek płatniczy odbiorcy; c) kwotę wszelkich opłat
z tytułu transakcji płatniczej i, w stosownych
przypadkach, ich wyszczególnienie lub odsetki należne od odbiorcy; d) w stosownych przypadkach, kurs walutowy
zastosowany w danej transakcji płatniczej przez dostawcę usług
płatniczych odbiorcy oraz kwotę transakcji płatniczej przed
przeliczeniem walut; e) datę waluty zastosowaną przy
uznaniu rachunku. 2. Umowa ramowa może
zawierać warunek, zgodnie z którym informacje, o których mowa
w ust. 1, należy dostarczać lub udostępniać okresowo
co najmniej raz w miesiącu i w uzgodniony sposób
umożliwiający odbiorcy przechowywanie i odtwarzanie tych
informacji w niezmienionej postaci. 3. Państwa
członkowskie mogą jednak wprowadzić wymóg, zgodnie z którym
dostawcy usług płatniczych raz w miesiącu bezpłatnie
dostarczają informacje w formie papierowej. ROZDZIAŁ 4
Przepisy
wspólne Artykuł 52
Waluta i przeliczanie walut 1. Płatności
dokonywane są w walucie uzgodnionej przez strony. 2. W przypadku gdy
usługa przeliczenia waluty oferowana jest przed zainicjowaniem transakcji
płatniczej i gdy usługa ta jest oferowana w punkcie
sprzedaży lub przez odbiorcę, strona oferująca płatnikowi
usługę przeliczenia waluty ujawnia płatnikowi informacje
dotyczące wszelkich opłat, jak również kurs walutowy, który ma
być zastosowany przy przeliczaniu waluty transakcji płatniczej. Płatnik udziela zgody na oferowaną mu na
tej podstawie usługę przeliczenia waluty. Artykuł 53
Informacje dotyczące dodatkowych opłat lub zniżek 1. W przypadku gdy za
korzystanie z danego instrumentu płatniczego odbiorca żąda
opłaty lub oferuje zniżkę, odbiorca informuje o tym
płatnika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej. 2. W przypadku gdy za
korzystanie z danego instrumentu płatniczego dostawca usług
płatniczych lub osoba trzecia żąda opłaty, informuje
o tym użytkownika usług płatniczych przed zainicjowaniem
transakcji płatniczej. TYTUŁ IV
PRAWA I OBOWIĄZKI W ODNIESIENIU DO ŚWIADCZENIA USŁUG
PŁATNICZYCH I KORZYSTANIA Z NICH ROZDZIAŁ 1
Przepisy wspólne Artykuł 54
Zakres stosowania 1. W przypadku gdy
użytkownik usług płatniczych nie jest konsumentem,
użytkownik usług płatniczych i dostawca usług
płatniczych mogą uzgodnić, że art. 55 ust. 1, art. 57 ust.
3 oraz art. 64, 66, 67, 68, 71 i 80 nie mają zastosowania
w całości lub w części. Użytkownik usług
płatniczych i dostawca usług płatniczych mogą także
uzgodnić inny termin niż określony w art. 63. 2. Państwa
członkowskie mogą postanowić, że w przypadku gdy
użytkownik usług płatniczych nie jest konsumentem, nie stosuje
się art. 91. 3. Państwa członkowskie
mogą przewidzieć, że przepisy niniejszego tytułu mają
zastosowanie do mikroprzedsiębiorstw w taki sam sposób jak do
konsumentów. 4. Niniejsza dyrektywa nie
narusza przepisów dyrektywy 2008/48/WE lub innych właściwych
przepisów prawa unijnego lub przepisów krajowych dotyczących warunków
udzielania kredytów konsumentom, które to warunki nie zostały
zharmonizowane niniejszą dyrektywą i są zgodne z prawem unijnym. Artykuł 55
Obowiązujące opłaty 1. Dostawca usług
płatniczych nie może pobierać od użytkownika usług
płatniczych opłat za wypełnienie obowiązków informacyjnych
lub za środki naprawcze i zapobiegawcze na podstawie niniejszego
tytułu, chyba że w art. 70 ust. 1, art. 71 ust. 5 i art. 79
ust. 2 określono inaczej. Opłaty te są uzgadniane pomiędzy
użytkownikiem usług płatniczych a dostawcą usług
płatniczych i muszą być adekwatne i zgodne
z faktycznie poniesionymi przez dostawcę usług płatniczych
kosztami. 2. W przypadku gdy
transakcja płatnicza nie wiąże się z przeliczaniem
jakiejkolwiek waluty, państwa członkowskie wprowadzają wymóg,
zgodnie z którym odbiorca uiszcza opłaty nałożone przez
swojego dostawcę usług płatniczych, a płatnik –
opłaty nałożone przez swojego dostawcę usług
płatniczych. 3. Dostawca usług
płatniczych nie uniemożliwia odbiorcy żądania od
płatnika opłaty, oferowania mu zniżki lub zachęcania go w
inny sposób do korzystania z określonego instrumentu
płatniczego. Wszelkie obowiązujące opłaty nie mogą
jednak przekraczać kosztów ponoszonych przez odbiorcę z tytułu
korzystania z danego instrumentu płatniczego. 4. Państwa
członkowskie zapewniają jednak, by odbiorca nie nakładał
opłat za wykorzystywanie instrumentów płatniczych, w odniesieniu do
których opłaty interchange zostały określone zgodnie z
rozporządzeniem (UE) nr [XX/XX/XX] [Urząd Publikacji proszę
wstawić nr rozporządzenia po jego przyjęciu]. Artykuł 56
Odstępstwo dla instrumentów płatniczych przeznaczonych do
dokonywania płatności na niskie kwoty i dla pieniądza
elektronicznego 1. W przypadku instrumentów
płatniczych, które zgodnie z umową ramową dotyczą
wyłącznie indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę
nieprzekraczającą 30 EUR lub które mają limit wydatków
w wysokości 150 EUR albo służą do przechowywania
środków w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie
150 EUR, dostawcy usług płatniczych mogą uzgodnić ze
swoimi użytkownikami usług płatniczych, że: a) art. 61 ust. 1 lit. b), art. 62
ust. 1 lit. c) i d), jak również art. 66 ust. 2 nie
mają zastosowania, jeżeli instrument płatniczy nie pozwala na
jego blokowanie lub uniemożliwienie jego dalszego używania; b) art. 64 i 65 oraz art. 66 ust. 1 i 2
nie mają zastosowania, jeżeli instrument płatniczy jest
używany anonimowo lub dostawca usług płatniczych z innych
przyczyn nieodłącznie związanych z instrumentem
płatniczym nie jest w stanie udowodnić, że transakcja
płatnicza była autoryzowana; c) na zasadzie odstępstwa od art. 70
ust. 1 dostawca usług płatniczych nie ma obowiązku powiadomienia
użytkownika usług płatniczych o odmowie wykonania zlecenia
płatniczego, jeżeli niewykonanie zlecenia jasno wynika
z kontekstu; d) na zasadzie odstępstwa od art. 71
płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po
przekazaniu zlecenia płatniczego lub udzieleniu odbiorcy zgody na
wykonanie transakcji płatniczej; e) na zasadzie odstępstwa od art. 74
i 75 stosuje się inne terminy wykonania. 2. W przypadku krajowych
transakcji płatniczych państwa członkowskie lub ich
właściwe organy mogą zmniejszyć lub podwoić kwoty,
o których mowa w ust. 1. W odniesieniu do przedpłaconych
instrumentów płatniczych mogą one zwiększyć te kwoty do
wysokości 500 EUR. 3. Art. 65 i 66
niniejszej dyrektywy mają zastosowanie także do pieniądza
elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2009/110/WE,
z wyjątkiem przypadku gdy dostawca usług płatniczych
płatnika nie ma możliwości zablokowania rachunku
płatniczego lub instrumentu płatniczego. Państwa
członkowskie mogą ograniczyć to odstępstwo do rachunków
płatniczych lub instrumentów płatniczych o określonej wartości. ROZDZIAŁ 2
Autoryzacja
transakcji płatniczych Artykuł 57
Udzielenie i cofnięcie zgody 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby transakcję płatniczą
uważano za autoryzowaną tylko pod warunkiem udzielenia przez
płatnika zgody na wykonanie transakcji płatniczej. Transakcja
płatnicza może być autoryzowana przez płatnika przed
wykonaniem transakcji płatniczej lub, jeżeli płatnik
i dostawca usług płatniczych tak uzgodnili, po jej wykonaniu. 2. Udzielenie zgody na wykonanie
transakcji płatniczej lub szeregu transakcji płatniczych odbywa
się w sposób uzgodniony pomiędzy płatnikiem
a dostawcą usług płatniczych. Zgody można
udzielić również bezpośrednio lub pośrednio za
pośrednictwem odbiorcy. Uznaje się również, że udzielono
zgody na wykonanie transakcji płatniczej, w przypadku gdy płatnik
udzielił zezwolenia dostawcy usług płatniczych
będącemu osobą trzecią na zainicjowanie transakcji
płatniczej z dostawcą usług płatniczych prowadzącym
rachunek. W przypadku braku zgody transakcję
płatniczą uważa się za nieautoryzowaną. 3. Płatnik może
w każdej chwili wycofać zgodę, ale nie później
niż do momentu, w którym zlecenie płatnicze stało się
nieodwołalne zgodnie z art. 71. Zgoda na wykonanie szeregu transakcji
płatniczych może również zostać cofnięta, skutkiem
czego wszelkie przyszłe transakcje płatnicze należy uznać
za nieautoryzowane. 4. Procedura udzielania zgody
jest uzgadniana pomiędzy płatnikiem a odpowiednim dostawcą lub
dostawcami usług płatniczych. Artykuł 58
Dostęp do informacji dotyczących rachunku płatniczego dla
dostawcy usług płatniczych będącego osobą trzecią
oraz wykorzystywanie przez niego tych informacji 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by płatnik miał prawo do
korzystania z dostawcy usług płatniczych będącego
osobą trzecią w celu otrzymania usługi płatniczej
umożliwiającej dostęp do rachunków płatniczych, zgodnie z
pkt 7 załącznika I. 2. W przypadku gdy dostawca
usług płatniczych będący osobą trzecią
otrzymał zezwolenie płatnika na świadczenie usług
płatniczych zgodnie z ust. 1, jest on zobowiązany do: a) zapewnienia, by indywidualne
zabezpieczenia użytkownika usług płatniczych nie były
dostępne dla innych stron; b) autoryzowania samego siebie w
jednoznaczny sposób wobec dostawcy (dostawców) usług płatniczych
prowadzącego (prowadzących) rachunek na rzecz posiadacza rachunku; c) nieprzechowywania szczególnie chronionych
danych dotyczących płatności lub indywidualnych
zabezpieczeń użytkownika usług płatniczych. 3. W przypadku gdy w
odniesieniu do usługi inicjowania płatności dostawca usług
płatniczych prowadzący rachunek otrzymał zlecenie płatnicze
płatnika za pośrednictwem usług dostawcy usług
płatniczych będącego stroną trzecią, niezwłocznie
powiadamia on tego ostatniego o otrzymaniu zlecenia płatniczego oraz
przedstawia informacje na temat dostępności wystarczających
środków pieniężnych na potrzeby danej transakcji
płatniczej. 4. Dostawcy usług
płatniczych prowadzący rachunek traktują zlecenia płatnicze
przekazane za pośrednictwem usług dostawcy usług
płatniczych będącego stroną trzecią w
niedyskryminujący sposób pod względem czasu wykonania i
priorytetowego charakteru w stosunku do zleceń płatniczych
przekazanych przez samego płatnika, chyba że istnieją ku temu
obiektywne powody. Artykuł 59
Dostęp do informacji dotyczących rachunku płatniczego dla
emitenta instrumentu płatniczego będącego osobą
trzecią oraz wykorzystywanie przez niego tych informacji 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by płatnik miał prawo do
korzystania z emitenta instrumentu płatniczego będącego
osobą trzecią w celu otrzymania usługi związanej z kartami
płatniczymi. 2. Jeżeli płatnik
udzielił zgody emitentowi instrumentu płatniczego będącemu
osobą trzecią, który zapewnił płatnikowi instrument
płatniczy, na otrzymanie informacji na temat dostępności
wystarczających środków pieniężnych na potrzeby danej
transakcji płatniczej na danym rachunku płatniczym posiadanym przez
płatnika, dostawca usług płatniczych prowadzący rachunek w
odniesieniu do danego rachunku płatniczego dostarcza takie informacje
emitentowi instrumentu płatniczego będącemu osobą
trzecią bezzwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego
płatnika. 3. Dostawcy usług
płatniczych prowadzący rachunek traktują zlecenia płatnicze
przekazane za pośrednictwem usług emitenta instrumentu
płatniczego będącego stroną trzecią w
niedyskryminujący sposób pod względem czasu wykonania i
priorytetowego charakteru w stosunku do zleceń płatniczych
przekazanych przez samego płatnika, chyba że istnieją ku temu
obiektywne powody. Artykuł 60
Limity wykorzystania instrumentu płatniczego 1. W przypadkach gdy do
celów udzielania zgody używany jest określony instrument
płatniczy, płatnik i jego dostawca usług płatniczych
mogą uzgodnić limity wydatków dla transakcji płatniczych
wykonanych za pomocą tego instrumentu płatniczego. 2. Jeżeli zostało to
uzgodnione w umowie ramowej, dostawca usług płatniczych
może zastrzec sobie prawo blokowania instrumentu płatniczego
z obiektywnie uzasadnionych względów związanych
z bezpieczeństwem instrumentu płatniczego, w związku
z podejrzeniem nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego
lub jego użycia w nieuczciwych zamiarach, lub, w przypadku
instrumentu płatniczego z linią kredytową, z powodu
znacznego zwiększenia ryzyka, że płatnik może nie być
w stanie spłacić zaciągniętych zobowiązań. 3. W takich przypadkach
dostawca usług płatniczych powinien w uzgodniony sposób
poinformować płatnika o zablokowaniu instrumentu
płatniczego i jego przyczynach, o ile jest to możliwe przed
zablokowaniem instrumentu płatniczego, a najpóźniej –
bezzwłocznie po jego zablokowaniu, chyba że przekazanie takiej
informacji byłoby niewskazane z obiektywnie uzasadnionych
względów bezpieczeństwa lub jest zabronione na mocy innych
właściwych przepisów prawa unijnego lub krajowego. 4. Dostawca usług
płatniczych odblokowuje instrument płatniczy lub zastępuje go
nowym instrumentem płatniczym, jeżeli przestały istnieć
przyczyny do utrzymywania takiej blokady. Artykuł 61
Obowiązki użytkownika usług płatniczych związane
z instrumentami płatniczymi 1. Użytkownik usług
płatniczych uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego
jest zobowiązany do: a) korzystania z instrumentu
płatniczego zgodnie z obiektywnymi, niedyskryminacyjnymi i
proporcjonalnymi warunkami wydawania instrumentu płatniczego i korzystania
z niego; b) po stwierdzeniu utraty, kradzieży
lub sprzeniewierzenia instrumentu płatniczego albo jego nieuprawnionego
użycia powiadamiania o tym bez zbędnej zwłoki dostawcę
usług płatniczych lub podmiot wskazany przez tego dostawcę. 2. Do celów ust. 1 lit. a)
użytkownik usług płatniczych podejmuje w szczególności, z
chwilą otrzymania instrumentu płatniczego, wszelkie stosowne kroki w
celu ochrony indywidualnych zabezpieczeń tego instrumentu. Obowiązki
dochowania staranności w tym względzie przez użytkowników
usług płatniczych nie utrudniają jednak wykorzystywania jakichkolwiek
instrumentów i usług płatniczych dopuszczonych zgodnie z
niniejszą dyrektywą. Artykuł 62
Obowiązki dostawcy usług płatniczych związane
z instrumentami płatniczymi 1. Dostawca usług
płatniczych wydający instrument płatniczy ma
następujące obowiązki: a) upewnia się, że indywidualne
zabezpieczenia instrumentu płatniczego nie są dostępne dla osób
innych niż użytkownik usług płatniczych uprawniony do
wykorzystywania tego instrumentu płatniczego, bez uszczerbku dla
obowiązków użytkownika usług płatniczych określonych w
art. 61; b) powstrzymuje się od wysyłania
niezamówionego instrumentu płatniczego, z wyjątkiem sytuacji,
w których instrument płatniczy przekazany już użytkownikowi
usług płatniczych podlega wymianie; c) zapewnia stałą
dostępność odpowiednich środków umożliwiających
użytkownikowi usług płatniczych dokonanie zgłoszenia
zgodnie z art. 61 ust. 1 lit. b) lub wystąpienie z wnioskiem o
odblokowanie na podstawie art. 60 ust. 4; na wniosek użytkownika
usług płatniczych dostawca usług płatniczych zapewnia mu
możliwość udowodnienia dokonania takiego zgłoszenia w
ciągu 18 miesięcy od tego zgłoszenia; d) zapewnia płatnikowi
możliwość bezpłatnego dokonania zgłoszenia zgodnie z
art. 61 ust. 1 lit. b) oraz nakłada opłatę, w stosownym
przypadku, jedynie z tytułu kosztów zastąpienia bezpośrednio związanych
z instrumentem płatniczym; e) uniemożliwia wszelkie korzystanie
z instrumentu płatniczego po dokonaniu zgłoszenia zgodnie
z art. 61 ust. 1 lit. b). 2. Dostawca usług
płatniczych ponosi ryzyko związane z przesłaniem
płatnikowi instrumentu płatniczego lub jego indywidualnych
zabezpieczeń. Artykuł 63
Zgłaszanie nieautoryzowanych lub nieprawidłowo wykonanych
transakcji płatniczych 1. Użytkownik usług
płatniczych uzyskuje korektę od dostawcy usług płatniczych
prowadzącego rachunek wyłącznie, jeżeli bez zbędnej
zwłoki powiadomi dostawcę usług płatniczych o stwierdzeniu
nieautoryzowanej lub nieprawidłowo wykonanej transakcji płatniczej
uprawniającej do zgłoszenia roszczeń, w tym na mocy art. 80, i
nie później niż w ciągu 13 miesięcy od daty
obciążenia rachunku, chyba że, w stosownych przypadkach,
dostawca usług płatniczych nie dostarczył lub nie
udostępnił informacji o tej transakcji płatniczych zgodnie z
tytułem III. 2. W przypadku gdy
zaangażowany jest dostawca usług płatniczych będący
osobą trzecią, użytkownik usług płatniczych uzyskuje
korektę również od dostawcy usług płatniczych
prowadzącego rachunek zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, nie
naruszając przepisów art. 65 ust. 2 i art. 80 ust. 1. Artykuł 64
Dowód autoryzacji i wykonania transakcji płatniczych 1. Państwa
członkowskie nakładają wymóg, zgodnie z którym
w przypadku gdy użytkownik usług płatniczych zaprzecza,
że autoryzował wykonaną transakcję płatniczą, lub
twierdzi, że transakcja płatnicza została wykonana
nieprawidłowo, do dostawcy usług płatniczych oraz, jeżeli
jest zaangażowany i w stosownym przypadku, do dostawcy usług
płatniczych będącego osobą trzecią należy
udowodnienie, że transakcja płatnicza była autoryzowana,
odpowiednio zapisana i zaksięgowana i że na transakcję nie
miała wpływu żadna awaria techniczna ani innego rodzaju usterka. Jeżeli transakcja płatnicza została
zainicjowana za pośrednictwem dostawcy usług płatniczych
będącego osobą trzecią, to na nim spoczywa ciężar
udowodnienia, że na transakcję płatniczą nie
wpłynęła żadna awaria techniczna ani innego rodzaju usterka
związana z usługą płatniczą, za która jest on
odpowiedzialny. 2. W przypadku gdy
użytkownik usług płatniczych zaprzecza temu, że
autoryzował wykonaną transakcję płatniczą,
zarejestrowane przez dostawcę usług płatniczych, w tym w
stosownym przypadku przez dostawcę usług płatniczych
będącego osobą trzecią, samo użycie instrumentu
płatniczego niekoniecznie jest wystarczające do udowodnienia, że
transakcja płatnicza została przez płatnika autoryzowana albo
że płatnik działał w nieuczciwych zamiarach lub
dopuścił się celowego lub rażącego zaniedbania co
najmniej jednego z obowiązków przewidzianych w art. 61. Artykuł 65
Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych za
nieautoryzowane transakcje płatnicze 1. Bez uszczerbku dla art. 63
państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku
nieautoryzowanej transakcji płatniczej dostawca usług
płatniczych płatnika bezzwłocznie dokonywał na jego rzecz
zwrotu kwoty, na jaką opiewała nieautoryzowana transakcja
płatnicza oraz, w stosownych przypadkach, przywrócił
obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby,
gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza.
Obejmuje to zapewnienie, by data waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego
płatnika nie była późniejsza od daty obciążenia
tą kwotą. 2. W przypadku gdy
zaangażowany jest dostawca usług płatniczych będący
osobą trzecią, dostawca usług płatniczych prowadzący
rachunek zwraca kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej
i, w stosownych przypadkach, przywraca obciążony rachunek
płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca
nieautoryzowana transakcja płatnicza. Możliwa jest rekompensata
finansowa dla dostawcy usług płatniczych prowadzącego rachunek ze
strony dostawcy usług płatniczych będącego osobą trzecią.
3. Dalsze rekompensaty finansowe
mogą zostać ustalone zgodnie z przepisami mającymi
zastosowanie do umowy zawartej między płatnikiem a dostawcą
usług płatniczych lub, w stosownym przypadku, do umowy zawartej
między płatnikiem a dostawcą usług płatniczych
będącym osobą trzecią. Artykuł 66
Odpowiedzialność płatnika za nieautoryzowane transakcje
płatnicze 1. Na zasadzie odstępstwa
od art. 65 płatnik może ponosić odpowiedzialność za
straty związane z wszelkimi nieautoryzowanymi transakcjami
płatniczymi do maksymalnej wysokości 50 EUR, będące
skutkiem posłużenia się utraconym lub skradzionym instrumentem
płatniczym lub sprzeniewierzenia instrumentu płatniczego. Płatnik ponosi wszelkie straty związane
z nieautoryzowanymi transakcjami płatniczymi, jeżeli poniósł je,
działając w nieuczciwych zamiarach lub w wyniku rażącego
lub celowego zaniedbania co najmniej jednego z obowiązków określonych
w art. 61. W takich przypadkach maksymalna kwota, o której mowa w ust.
1 niniejszego artykułu, nie ma zastosowania. W odniesieniu do
płatności za pośrednictwem środków porozumiewania się
na odległość w przypadku, gdy dostawca usług
płatniczych nie wymaga wzmocnionej autoryzacji klienta, płatnik
ponosi konsekwencje finansowe wyłącznie, jeżeli
działał w nieuczciwych zamiarach. W przypadku gdy odbiorca lub
dostawca usług płatniczych odbiorcy nie akceptują wzmocnionej
autoryzacji klienta, zwracają szkody finansowe wyrządzone dostawcy
usług płatniczych płatnika. 2. Po dokonaniu zgłoszenia
zgodnie z art. 61 ust. 1 lit. b) płatnik nie ponosi
żadnych konsekwencji finansowych będących skutkiem
posłużenia się utraconym, skradzionym lub sprzeniewierzonym
instrumentem płatniczym, chyba że działał
w nieuczciwych zamiarach. Jeżeli dostawca usług płatniczych
nie zapewnia odpowiednich środków umożliwiających
w dowolnym momencie dokonanie zgłoszenia utraty, kradzieży lub
sprzeniewierzenia instrumentu płatniczego, czego wymaga art. 62 ust. 1
lit. c), płatnik nie ponosi odpowiedzialności za konsekwencje
finansowe będące skutkiem posłużenia się takim
instrumentem płatniczym, chyba że działał
w nieuczciwych zamiarach. Artykuł 67
Zwroty z tytułu transakcji płatniczych zainicjowanych przez
odbiorcę lub za jego pośrednictwem 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby płatnik był uprawniony do
otrzymania od swojego dostawcy usług płatniczych zwrotu kwoty
autoryzowanej transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę lub
za jego pośrednictwem, która została już wykonana, jeżeli
spełnione są następujące warunki: a) w momencie autoryzacji nie została
określona dokładna kwota transakcji płatniczej; b) kwota transakcji płatniczej jest
wyższa niż kwota, jakiej płatnik racjonalnie mógł się
spodziewać, uwzględniając wcześniejszy schemat wydatków,
warunki zawarte w umowie ramowej i istotne dla sprawy okoliczności. Na wniosek dostawcy usług płatniczych
płatnik ponosi ciężar udowodnienia, że warunki te
zostały spełnione. Zwrot obejmuje pełną kwotę
wykonanej transakcji płatniczej. Obejmuje to zapewnienie, by data waluty w
odniesieniu do uznania rachunku płatniczego płatnika nie była
późniejsza od daty obciążenia tą kwotą. W odniesieniu do poleceń zapłaty
płatnik posiada bezwarunkowe prawo do otrzymania zwrotu w terminie
określonym w art. 68. z wyjątkiem sytuacji, w których odbiorca
spełnił już zobowiązania umowne, a płatnik
skorzystał już z usługi lub zużył towary. Na wniosek
dostawcy usług płatniczych odbiorca ponosi ciężar
udowodnienia, że warunki, o którym mowa w akapicie trzecim, zostały
spełnione. 2. Jednak do celów ust. 1 akapit
pierwszy lit. b) płatnik nie może powoływać
się na przyczyny związane z wymianą waluty, jeżeli
zastosowany został referencyjny kurs walutowy uzgodniony z jego
dostawcą usług płatniczych zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. d) i art.
45 ust. 3 lit. b). 3. Płatnik i dostawca
usług płatniczych mogą uzgodnić w umowie ramowej,
że płatnik nie ma prawa do zwrotu, w przypadku gdy udzielił
zgody na wykonanie transakcji płatniczej bezpośrednio dostawcy
usług płatniczych i, w stosownych przypadkach, informacja
o przyszłej transakcji płatniczej została dostarczona lub
udostępniona płatnikowi w uzgodniony sposób przez dostawcę
usług płatniczych lub przez odbiorcę co najmniej cztery tygodnie
przed terminem wykonania zlecenia. Artykuł 68
Wnioski o zwroty z tytułu transakcji płatniczych
zainicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby płatnik mógł
występować o zwrot, o którym mowa w art. 67, z
tytułu nieautoryzowanej transakcji płatniczej zainicjowanej przez
odbiorcę lub za jego pośrednictwem przez okres ośmiu tygodni,
począwszy od daty obciążenia rachunku. 2. W terminie 10 dni
roboczych od daty otrzymania wniosku o zwrot dostawca usług
płatniczych dokonuje zwrotu pełnej kwoty transakcji płatniczej
albo podaje uzasadnienie odmowy dokonania zwrotu, wskazując organy, do
których płatnik może się odwołać w tej sprawie
zgodnie z art. 88–91, jeżeli nie zgadza się on
z przedstawionym uzasadnieniem. Prawo dostawcy usług płatniczych do
odmowy zwrotu na mocy akapitu pierwszego nie ma zastosowania w przypadku
określonym w art. 67 ust. 1 akapit czwarty. ROZDZIAŁ 3
Wykonanie
transakcji płatniczych Sekcja 1
Zlecenia płatnicze i transferowane kwoty Artykuł 69
Otrzymywanie zleceń płatniczych 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by za moment otrzymania zlecenia
płatniczego uznawano moment, w którym zlecenie płatnicze
zainicjowane bezpośrednio przez płatnika lub w jego imieniu przez
dostawcę usług płatniczych będącego osobą
trzecią, bądź też pośrednio przez odbiorcę lub za
jego pośrednictwem, zostało otrzymane przez dostawcę usług
płatniczych płatnika. Jeżeli moment otrzymania zlecenia
płatniczego nie przypada na dzień roboczy dostawcy usług
płatniczych płatnika, uznaje się, że zlecenie
płatnicze zostało otrzymane następnego dnia roboczego. Dostawca
usług płatniczych może ustalić nieprzekraczalny termin pod
koniec dnia roboczego, po którym wszelkie otrzymane zlecenia płatnicze
uznaje się za otrzymane następnego dnia roboczego. 2. Jeżeli użytkownik
usług płatniczych inicjujący zlecenie płatnicze
i dostawca usług płatniczych uzgodnią, że wykonanie
zlecenia płatniczego rozpoczyna się określonego dnia lub na
koniec określonego okresu lub w dniu, w którym płatnik
przekazał do dyspozycji dostawcy usług płatniczych środki
pieniężne, dzień ten uznaje się za moment otrzymania
zlecenia płatniczego do celów art. 74. Jeżeli uzgodniony dzień
nie jest dniem roboczym dla dostawcy usług płatniczych płatnika,
uznaje się, że zlecenie płatnicze zostało otrzymane
następnego dnia roboczego. Artykuł 70
Odmowa wykonania zleceń płatniczych 1. W przypadku gdy dostawca
usług płatniczych odmawia wykonania zlecenia płatniczego,
użytkownik usług płatniczych powiadamiany jest o odmowie
i, o ile to możliwe, jej przyczynach oraz o procedurze
korekty błędów rzeczowych, które spowodowały odmowę, chyba
że zakazują tego inne właściwe przepisy unijne lub krajowe. Dostawca usług płatniczych dostarcza lub
udostępnia takie powiadomienie w uzgodniony sposób przy
najbliższej okazji oraz, w każdym przypadku,
w terminach określonych zgodnie z art. 74. Umowa ramowa może zawierać warunek,
zgodnie z którym dostawca usług płatniczych może
pobierać opłaty za takie powiadomienie, jeżeli odmowa ta
była obiektywnie uzasadniona. 2. W przypadku gdy
wszystkie warunki określone w umowie ramowej płatnika
zostały spełnione, dostawca usług płatniczych
prowadzący rachunek na rzecz płatnika nie może odmówić
wykonania autoryzowanego zlecenia płatniczego, bez względu na to, czy
zlecenie płatnicze jest inicjowane przez płatnika, w jego imieniu
przez dostawcę usług płatniczych będącego osobą
trzecią czy przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, chyba
że jest to zabronione na mocy innych właściwych przepisów prawa
unijnego lub krajowego. 3. Do celów art. 74 i 80
zlecenie płatnicze, którego wykonania odmówiono, uznaje się za
nieotrzymane. Artykuł 71
Nieodwołalność zlecenia płatniczego 1. Państwa
członkowskie zapewniają, aby użytkownik usług
płatniczych nie mógł odwołać zlecenia płatniczego od
momentu jego otrzymania przez dostawcę usług płatniczych
płatnika, chyba że w niniejszym artykule określono inaczej. 2. W przypadku gdy transakcja
płatnicza jest inicjowana przez dostawcę usług płatniczych
będącego osobą trzecią w imieniu płatnika
bądź przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, płatnik
nie może odwołać zlecenia płatniczego po udzieleniu zgody
dostawcy usług płatniczych będącemu osobą trzecią
na zainicjowanie transakcji płatniczej bądź też po
przekazaniu zlecenia płatniczego odbiorcy lub udzieleniu odbiorcy zgody na
wykonanie transakcji płatniczej. 3. W przypadku polecenia
zapłaty i bez uszczerbku dla praw do zwrotu płatnik może
jednak odwołać zlecenie płatnicze nie później niż do
końca dnia roboczego poprzedzającego uzgodniony dzień
obciążenia rachunku. 4. W przypadku,
o którym mowa w art. 69 ust. 2, użytkownik usług
płatniczych może odwołać zlecenie płatnicze nie
później niż do końca dnia roboczego poprzedzającego
uzgodniony dzień. 5. Po upływie terminów
określonych w ust. 1-4 zlecenie płatnicze można
odwołać wyłącznie, jeżeli i w zakresie w jakim
uzgodnili to między sobą użytkownik usług płatniczych
i odpowiedni dostawcy usług płatniczych. W sytuacji,
o której mowa w ust. 2 i 3, wymagana jest również zgoda
odbiorcy. Jeżeli zostało to uzgodnione w umowie ramowej, dany
dostawca usług płatniczych może pobierać opłatę
za odwołanie zlecenia płatniczego. Artykuł 72
Kwoty transferowane i kwoty otrzymane 1. Państwa
członkowskie nakładają na dostawcę (dostawców) usług
płatniczych płatnika, dostawcę (dostawców) usług
płatniczych odbiorcy i wszelkich pośredników dostawców usług
płatniczych wymóg transferowania pełnej kwoty transakcji
płatniczej i powstrzymywania się od potrącania opłat z
transferowanej kwoty. 2. Odbiorca i dostawca
usług płatniczych mogą jednak uzgodnić
możliwość pomniejszenia przez danego dostawcę usług
płatniczych przekazywanej kwoty o pobierane przez siebie opłaty
przed uznaniem rachunku odbiorcy kwotą transakcji. W takim przypadku
pełna kwota transakcji płatniczej i opłaty są
przedstawiane oddzielnie w informacji podawanej odbiorcy. 3. Jeżeli od transferowanej
kwoty potrącane są jakiekolwiek inne opłaty niż te,
o których mowa w ust. 2, dostawca usług płatniczych
płatnika zapewnia, by odbiorca otrzymał pełną kwotę
transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika.
W przypadkach gdy transakcja płatnicza jest inicjowana przez
odbiorcę lub za jego pośrednictwem, dostawca usług
płatniczych zapewnia, by odbiorca otrzymał pełną kwotę
transakcji płatniczej. Sekcja 2
Data wykonania i data waluty Artykuł 73
Zakres stosowania 1. Niniejszą sekcję
stosuje się do: a) transakcji płatniczych w euro; b) krajowych transakcji płatniczych
w walucie danego państwa członkowskiego spoza strefy euro; c) transakcji płatniczych
obejmujących tylko jedno przeliczenie waluty między euro
a walutą państwa członkowskiego spoza strefy euro, pod
warunkiem że wymagane przeliczenie waluty jest dokonane w danym
państwie członkowskim spoza strefy euro, a w przypadku
transgranicznych transakcji płatniczych – że przelew transgraniczny
jest dokonywany w euro. 2. Niniejsza sekcja ma
zastosowanie do innych transakcji płatniczych, chyba że
użytkownik usług płatniczych i dostawca usług
płatniczych uzgodnili inaczej, z wyjątkiem art. 78, z którego
strony nie mogą zmieniać. Jeżeli jednak użytkownik
usług płatniczych i dostawca usług płatniczych
uzgodnią okres dłuższy niż te, które określono w art.
74, okres ten w przypadku wewnątrzunijnych transakcji
płatniczych nie może przekraczać czterech dni roboczych od
momentu otrzymania zlecenia zgodnie z art. 69. Artykuł 74
Transakcje płatnicze na rachunek płatniczy 1. Państwa
członkowskie wprowadzają wymóg, zgodnie z którym dostawca
usług płatniczych płatnika zapewnia, by po momencie otrzymania
zlecenia zgodnie z art. 69 rachunek dostawcy usług płatniczych
odbiorcy został uznany kwotą transakcji płatniczej nie później
niż do końca następnego dnia roboczego. Terminy te mogą
zostać przedłużone o kolejny dzień roboczy
w odniesieniu do transakcji płatniczych inicjowanych w formie
papierowej. 2. Państwa
członkowskie wprowadzają wymóg, zgodnie z którym dostawca
usług płatniczych odbiorcy udostępnia kwotę transakcji
płatniczej na rachunku płatniczym odbiorcy z datą waluty po
otrzymaniu środków przez dostawcę usług płatniczych zgodnie
z art. 78. 3. Państwa
członkowskie wprowadzają wymóg, zgodnie z którym dostawca
usług płatniczych odbiorcy przekazuje zlecenie płatnicze zainicjowane
przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem dostawcy usług
płatniczych płatnika w terminie uzgodnionym między
odbiorcą a dostawcą usług płatniczych,
umożliwiając rozrachunek w odniesieniu do polecenia zapłaty
w uzgodnionym terminie płatności. Artykuł 75
Brak rachunku płatniczego odbiorcy u dostawcy usług
płatniczych W przypadku
gdy odbiorca nie posiada rachunku płatniczego u dostawcy usług
płatniczych, środki pieniężne są udostępniane
odbiorcy przez dostawcę usług płatniczych, który otrzymuje
środki pieniężne dla odbiorcy, w terminie określonym
w art. 74. Artykuł 76
Gotówka wpłacona na rachunek płatniczy W przypadku
gdy konsument wpłaca gotówkę na rachunek płatniczy
u dostawcy usług płatniczych w walucie tego rachunku
płatniczego, dostawca usług płatniczych zapewnia, aby kwota ta
została udostępniona z datą waluty przypadającą
natychmiast po momencie otrzymania środków pieniężnych.
Jeżeli użytkownik usług płatniczych nie jest konsumentem,
kwota ta zostaje udostępniona z datą waluty
przypadającą nie później niż następnego dnia roboczego
po otrzymaniu środków pieniężnych. Artykuł 77
Krajowe transakcje płatnicze W odniesieniu do
krajowych transakcji płatniczych państwa członkowskie mogą
ustanowić krótsze maksymalne terminy wykonania niż przewidziano to
w niniejszej sekcji. Artykuł 78
Data waluty i dostępność środków
pieniężnych 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by przy uznawaniu rachunku płatniczego
odbiorcy stosowano datę waluty nie późniejszą niż
dzień roboczy, w którym rachunek dostawcy usług płatniczych
odbiorcy został uznany kwotą transakcji płatniczej. Dostawca usług płatniczych odbiorcy
zapewnia, by kwota transakcji płatniczej była do dyspozycji odbiorcy
natychmiast po uznaniu tą kwotą rachunku dostawcy usług
płatniczych odbiorcy, w tym również płatności w ramach
jednego dostawcy usług płatniczych. 2. Państwa
członkowskie zapewniają, by przy obciążaniu rachunku
płatniczego płatnika data waluty nie była wcześniejsza
niż moment, w którym rachunek ten został obciążony
kwotą transakcji płatniczej. Sekcja 3
Odpowiedzialność Artykuł 79
Nieprawidłowe niepowtarzalne identyfikatory 1. Jeżeli zlecenie
płatnicze jest wykonywane zgodnie z niepowtarzalnym identyfikatorem,
zlecenie płatnicze uważa się za wykonane prawidłowo
w odniesieniu do odbiorcy określonego przez niepowtarzalny
identyfikator. 2. Jeżeli niepowtarzalny
identyfikator podany przez użytkownika usług płatniczych jest
nieprawidłowy, dostawca usług płatniczych nie ponosi
odpowiedzialności na mocy art. 80 za niewykonanie lub wadliwe wykonanie
transakcji płatniczej. 3. Dostawca usług
płatniczych płatnika podejmuje jednak stosowne starania, aby
odzyskać środki pieniężne będące przedmiotem
transakcji płatniczej. 4. Jeżeli zostało to
uzgodnione w umowie ramowej, dostawca usług płatniczych
może pobierać od użytkownika usług płatniczych
opłatę za odzyskanie środków pieniężnych. 5. Jeżeli użytkownik
usług płatniczych dostarcza informacje dodatkowe względem
informacji określonych w art. 38 ust. 1 lit. a) lub art. 45
ust. 2 lit. b), dostawca usług płatniczych ponosi
odpowiedzialność jedynie za wykonanie transakcji płatniczych na
podstawie niepowtarzalnego identyfikatora podanego przez użytkownika
usług płatniczych. Artykuł 80
Niewykonanie, wadliwe lub opóźnione wykonanie 1. W przypadku gdy zlecenie
płatnicze jest inicjowane bezpośrednio przez płatnika, dostawca
usług płatniczych, nie naruszając przepisów art. 63, art. 79
ust. 2 i 3 oraz art. 83, ponosi wobec płatnika
odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie transakcji
płatniczej, chyba że może udowodnić płatnikowi oraz, w stosownych
przypadkach, dostawcy usług płatniczych odbiorcy, że dostawca
usług płatniczych odbiorcy otrzymał kwotę transakcji
płatniczej zgodnie z art. 74 ust. 1. W takim przypadku dostawca usług
płatniczych odbiorcy ponosi odpowiedzialność wobec odbiorcy za
prawidłowe wykonanie transakcji płatniczej. W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest
inicjowane przez płatnika za pośrednictwem dostawcy usług
płatniczych będącego stroną trzecią, dostawca
usług płatniczych będący stroną trzecią, nie
naruszając przepisów art. 63, art. 79 ust. 2 i 3 oraz art. 83, ponosi
wobec płatnika odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie
transakcji płatniczej, chyba że może udowodnić
płatnikowi oraz, w stosownych przypadkach, dostawcy usług
płatniczych prowadzącemu rachunek na rzecz płatnika, że
dostawca usług płatniczych płatnika otrzymał inicjację
płatności zgodnie z art. 69. W takim przypadku dostawca
usług płatniczych prowadzący rachunek na rzecz płatnika ponosi
odpowiedzialność wobec odbiorcy za prawidłowe wykonanie
transakcji płatniczej. W przypadku gdy dostawca usług
płatniczych płatnika lub dostawca usług płatniczych
będący osobą trzecią ponosi odpowiedzialność
zgodnie z akapitem pierwszym lub drugim, dany dostawca usług płatniczych
bez zbędnej zwłoki zwraca płatnikowi kwotę niewykonanej lub
wadliwie wykonanej transakcji płatniczej oraz, w stosownych
przypadkach, przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu,
jaki istniałby, gdyby nie miało miejsca wadliwe wykonanie transakcji
płatniczej. Data waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego
płatnika nie jest późniejsza od daty obciążenia kwotą
transakcji. W przypadku opóźnionego wykonania transakcji
płatniczej płatnik może zadecydować, by kwota została
uznana na rachunku płatniczym odbiorcy z datą waluty nie
późniejszą niż data waluty, z którą kwota powinna była
zostać uznana, gdyby transakcja została wykonana prawidłowo. Jeżeli dostawca usług płatniczych
odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z akapitem pierwszym,
niezwłocznie przekazuje on do dyspozycji odbiorcy kwotę transakcji
płatniczej oraz, w stosownych przypadkach, uznaje rachunek
płatniczy odbiorcy odpowiednią kwotą. Do kwoty stosuje się
datę waluty nie późniejszą niż data waluty, którą należało
by zastosować wobec tej kwoty, gdyby transakcja została wykonana
prawidłowo. W przypadku niewykonanej lub wadliwie
wykonanej transakcji płatniczej, jeżeli zlecenie płatnicze jest
inicjowane przez płatnika, dostawca usług płatniczych, bez
względu na odpowiedzialność ponoszoną zgodnie z niniejszym
ustępem, podejmuje na wniosek natychmiastowe starania w celu
prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia płatnika
o wyniku. Za podjęcie tych działań na płatnika nie
jest nakładana żadna opłata. 2. W przypadku gdy zlecenie
płatnicze jest inicjowane przez odbiorcę lub za jego
pośrednictwem, nie naruszając przepisów art. 63, art. 79 ust. 2
i 3 oraz art. 83, dostawca usług płatniczych ponosi wobec
odbiorcy odpowiedzialność za prawidłowe przekazanie zlecenia
płatniczego dostawcy usług płatniczych płatnika zgodnie
z art. 74 ust. 3. Jeżeli dostawca usług płatniczych
odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z niniejszym akapitem,
niezwłocznie przekazuje ponownie dane zlecenie płatnicze dostawcy
usług płatniczych płatnika. W przypadku opóźnionego
przekazania zlecenia płatniczego kwota zostaje uznana na rachunku
płatniczym odbiorcy z datą waluty nie późniejszą niż
data waluty, z którą kwota powinna była zostać uznana, gdyby
transakcja została wykonana prawidłowo. Ponadto, nie naruszając przepisów art. 63,
art. 79 ust. 2 i 3 oraz art. 83, dostawca usług płatniczych
odbiorcy ponosi wobec odbiorcy odpowiedzialność za przeprowadzenie
transakcji płatniczej zgodnie z jego obowiązkami na mocy art.
78. Jeżeli dostawca usług płatniczych odbiorcy ponosi
odpowiedzialność zgodnie z niniejszym akapitem, zapewnia on, by kwota
transakcji płatniczej była do dyspozycji odbiorcy niezwłocznie
po uznaniu nią rachunku dostawcy usług płatniczych odbiorcy.
Kwota zostaje uznana na rachunku płatniczym odbiorcy z datą waluty
nie późniejszą niż data waluty, z którą kwota powinna
była zostać uznana, gdyby transakcja została wykonana
prawidłowo. W przypadku niewykonanej lub wadliwie
wykonanej transakcji płatniczej, za którą dostawca usług
płatniczych odbiorcy nie ponosi odpowiedzialności zgodnie z akapitami
pierwszym i drugim, odpowiedzialność wobec płatnika ponosi
dostawca usług płatniczych płatnika. Jeżeli dostawca
usług płatniczych płatnika ponosi w ten sposób
odpowiedzialność, w stosownych przypadkach i bez
zbędnej zwłoki zwraca on płatnikowi kwotę niewykonanej lub
wadliwie wykonanej transakcji płatniczej i przywraca
obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby,
gdyby nie miało miejsca wadliwe wykonanie transakcji płatniczej. Data
waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego płatnika nie
jest późniejsza od daty obciążenia tą kwotą. W przypadku opóźnionego wykonania transakcji
płatniczej płatnik może zadecydować, by kwota została
uznana na rachunku płatniczym odbiorcy z datą waluty nie
późniejszą niż data waluty, z którą kwota powinna była
zostać uznana, gdyby transakcja została wykonana prawidłowo. W przypadku niewykonanej lub wadliwie wykonanej
transakcji płatniczej, jeżeli zlecenie płatnicze jest inicjowane
przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, dostawca usług
płatniczych, bez względu na odpowiedzialność ponoszoną
zgodnie z niniejszym ustępem, podejmuje na wniosek natychmiastowe starania
w celu prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia odbiorcę
o wyniku. Za podjęcie tych działań na odbiorcę nie jest
nakładana żadna opłata. 3. Ponadto dostawcy usług
płatniczych ponoszą odpowiedzialność wobec swoich
użytkowników usług płatniczych za wszelkie opłaty, za które
są odpowiedzialni, oraz za wszelkie odsetki, którymi użytkownik
usług płatniczych został obciążony w rezultacie
niewykonania transakcji płatniczej lub wadliwego, w tym opóźnionego,
jej wykonania. Artykuł 81
Dodatkowa rekompensata finansowa Wszelkie
rekompensaty finansowe dodatkowe względem rekompensat przewidzianych
w niniejszej sekcji mogą być ustalane zgodnie z przepisami
krajowymi mającymi zastosowanie do umowy zawartej między
użytkownikiem usług płatniczych a dostawcą usług
płatniczych. Artykuł 82
Prawo do roszczeń zwrotnych 1. Jeżeli
odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych zgodnie z art.
80 można przypisać innemu dostawcy usług płatniczych lub
pośrednikowi, ten dostawca usług płatniczych lub pośrednik
rekompensuje pierwszemu dostawcy usług płatniczych wszelkie straty
poniesione lub kwoty zapłacone zgodnie z art. 80. Obejmuje to
rekompensatę w przypadku, gdy którykolwiek z dostawców usług
płatniczych nie zastosuje wzmocnionej autoryzacji klienta. 2. Dalsze rekompensaty finansowe
można określić zgodnie z ustaleniami między dostawcami
usług płatniczych lub pośrednikami oraz prawem
właściwym dla ustaleń dokonanych między nimi. Artykuł 83
Brak odpowiedzialności Odpowiedzialność
wynikająca z przepisów rozdziałów 2 i 3 nie ma
zastosowania w przypadkach wystąpienia nadzwyczajnych
i nieprzewidywalnych okoliczności niezależnych od strony
powołującej się na takie okoliczności, których skutki byłyby
nieuniknione mimo wszelkich starań w celu zapobieżenia im, lub
gdy dostawcę usług płatniczych wiążą inne
zobowiązania prawne podlegające przepisom krajowym lub unijnym. ROZDZIAŁ 4
Ochrona danych Artykuł 84
Ochrona danych Do przetwarzania
danych osobowych do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają przepisy
dyrektywy 95/46/WE, przepisy krajowe transponujące dyrektywę 95/46/WE
oraz przepisy rozporządzenia (WE) nr 45/2001. ROZDZIAŁ 5
Wymogi operacyjne i dotyczące bezpieczeństwa oraz
autoryzacji Artykuł 85
Wymogi w zakresie bezpieczeństwa i zgłaszanie incydentów 1. Dostawcy usług
płatniczych podlegają dyrektywie [dyrektywa w sprawie
bezpieczeństwa sieci i informacji] [Urząd Publikacji proszę
wstawić nr dyrektywy po jej przyjęciu], a zwłaszcza przepisom
dotyczącym zarządzania ryzykiem i wymogom w zakresie zgłaszania
incydentów zawartym w art. 14 i 15 wspomnianej dyrektywy. 2. Organ wyznaczony zgodnie z
art. 6 ust. 1 dyrektywy [dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i
informacji] [Urząd Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej
przyjęciu] bez zbędnej zwłoki informuje właściwe
organy w państwie członkowskim pochodzenia oraz EUNB o
zgłoszeniach incydentów w zakresie bezpieczeństwa sieci i informacji
otrzymanych od dostawców usług płatniczych. 3. Po otrzymaniu zgłoszenia
i w stosownym przypadkach EUNB powiadamia właściwe organy w innych
państwach członkowskich. 4. W uzupełnieniu przepisów
art. 14 ust. 4 dyrektywy [dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i
informacji] [Urząd Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej
przyjęciu], w przypadku gdy incydent w zakresie bezpieczeństwa
potencjalnie może wpłynąć na interesy finansowe
użytkowników usług płatniczych danego dostawcy usług
płatniczych, bez zbędnej zwłoki powiadamia on swoich
użytkowników usług płatniczych o incydencie oraz informuje ich o
możliwych środkach łagodzących, które mogą oni
podjąć w celu złagodzenia skutków incydentu. Artykuł 86
Wdrażanie i sprawozdawczość 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by dostawcy usług płatniczych co
roku przekazywali organowi wyznaczonemu zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy
[dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji] [Urząd
Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej przyjęciu]
zaktualizowane informacje na temat oceny ryzyka operacyjnego i zagrożeń
bezpieczeństwa związanych z usługami płatniczymi, które
świadczą, oraz na temat adekwatności środków
łagodzących i mechanizmów kontroli wprowadzonych w odpowiedzi na to
ryzyko i zagrożenia. Organ wyznaczony zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy
[dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji] [Urząd
Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej przyjęciu] bez
zbędnej zwłoki przekazuje kopię tych informacji
właściwym organom w państwie członkowskim pochodzenia. 2. Nie naruszając przepisów
art. 14 i 15 dyrektywy [dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i
informacji] [Urząd Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej
przyjęciu] EUNB w ścisłej współpracy z EBC opracowuje
wytyczne w odniesieniu do ustanowienia, wdrożenia i monitorowania
środków bezpieczeństwa, w tym w stosownym przypadku procedur
certyfikacyjnych. EUNB uwzględnia między innymi normy lub
specyfikacje opublikowane przez Komisję zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy
[dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji] [Urząd
Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej przyjęciu]. 3. EUNB w bliskiej
współpracy z EBC dokonuje przeglądu wytycznych regularnie, a co
najmniej raz na dwa lata. 4. Nie naruszając przepisów
art. 14 i 15 dyrektywy [dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa sieci i
informacji] [Urząd Publikacji proszę wstawić nr dyrektywy po jej
przyjęciu] EUNB wydaje wytyczne mające ułatwic dostawcom
usług płatniczych identyfikowanie poważnych incydentów oraz
okoliczności, w jakich instytucja płatnicza jest zobowiązana do
zgłoszenia incydentu w zakresie bezpieczeństwa. Wytyczne te wydaje
się do dnia [wstawić datę: dwa lata od daty wejścia w
życie niniejszej dyrektywy] r. Artykuł 87
Autoryzacja 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by dostawca usług płatniczych
stosował wzmocnioną autoryzację klienta w przypadku, gdy
płatnik inicjuje elektroniczną transakcję płatniczą,
chyba że wytyczne wydane przez EUNB dopuszczają konkretne
wyjątki w oparciu o ryzyko związane ze świadczoną
usługą płatniczą. Ma to również zastosowanie do
dostawców usług płatniczych będących osobą
trzecią w przypadku inicjowania transakcji w imieniu płatnika.
Dostawca usług płatniczych prowadzący rachunek umożliwia
dostawcy usług płatniczych będącemu stroną trzecią
opieranie się na metodach autoryzacji stosowanych przez tego pierwszego w
przypadku działania w imieniu użytkownika usług
płatniczych. 2. W przypadku gdy dostawca
usług płatniczych świadczy usługi, o których mowa w
załączniku I pkt 7, autoryzuje samego siebie wobec dostawcy
usług płatniczych prowadzącego rachunek na rzecz posiadacza
rachunku. 3. EUNB w ścisłej
współpracy z EBC wydaje wytyczne skierowane do dostawców usług
płatniczych określonych w art. 1 ust. 1 niniejszej dyrektywy zgodnie
z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 dotyczące aktualnego stanu
wiedzy na temat autoryzacji klienta oraz wszelkich wyjątków od stosowania
wzmocnionej autoryzacji klienta. Wytyczne te wydaje się do dnia
[wstawić datę: dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej
dyrektywy] r. i w stosownym przypadku regularnie aktualizuje. ROZDZIAŁ 6
Pozasądowe procedury wnoszenia skarg i dochodzenia
praw regulujące rozstrzyganie sporów Sekcja 1
Procedury wnoszenia skarg Artykuł 88
Skargi 1. Państwa
członkowskie zapewniają ustanowienie procedur
umożliwiających użytkownikom usług płatniczych
i innym zainteresowanym stronom, w tym organizacjom konsumenckim,
składanie do właściwych organów skarg w odniesieniu do
domniemanych naruszeń przez dostawców usług płatniczych
przepisów niniejszej dyrektywy. 2. W stosownych przypadkach
i bez uszczerbku dla prawa do wszczęcia postępowania przed
sądem zgodnie z krajowym prawem proceduralnym, w odpowiedzi
właściwych organów do skarżącego informuje się
o istnieniu pozasądowych procedur wnoszenia skarg i pozasądowych
procedur wnoszenia skarg i dochodzenia praw ustanowionych zgodnie z art. 91. Artykuł 89
Właściwe organy 1. Państwa
członkowskie wyznaczają właściwe organy w celu zapewnienia
i monitorowania skutecznego przestrzegania niniejszej dyrektywy. Wyznaczone
właściwe organy podejmują wszelkie niezbędne
działania, aby zapewnić skuteczne przestrzeganie niniejszej
dyrektywy. Organy te są niezależne od dostawców usług
płatniczych. Są one właściwymi organami w rozumieniu art. 4
ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1039/2010. 2. Organy, o których mowa w ust.
1, posiadają wszystkie uprawnienia niezbędne do wykonywania swoich
obowiązków. W przypadku gdy do zapewnienia i monitorowania skutecznego
przestrzegania niniejszej dyrektywy uprawniony jest więcej niż jeden
właściwy organ, państwa członkowskie zapewniają
ścisłą współpracę pomiędzy tymi organami, tak aby
mogły one skutecznie wykonywać swoje odpowiednie obowiązki. 3. W przypadku naruszenia
lub podejrzenia naruszenia przepisów prawa krajowego przyjętych zgodnie
z tytułem III i IV, właściwymi organami,
o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, są
właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia dostawcy
usług płatniczych, z wyjątkiem agentów lub oddziałów
prowadzonych na mocy prawa przedsiębiorczości, w odniesieniu do
których właściwymi organami są organy przyjmującego
państwa członkowskiego. 4. Państwa
członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczonych
właściwych organach, o których mowa w ust. 1 najpóźniej do dnia
[rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] r. Państwa
członkowskie informują Komisję o każdym podziale
obowiązków między tymi organami. Państwa członkowskie
niezwłocznie powiadamiają Komisję o każdej późniejszej
zmianie w zakresie wyznaczenia i odpowiednich kompetencji tych organów. Sekcja 2
Pozasądowe procedury dochodzenia praw i sankcje Artykuł 90
Wewnętrzne procedury rozstrzygania sporów 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by dostawcy usług płatniczych
wprowadzili odpowiednie i skuteczne procedury rozpatrywania skarg
konsumenckich w celu rozpatrywania skarg użytkowników usług
płatniczych związanych z prawami i obowiązkami
wynikającymi z niniejszej dyrektywy. 2. Państwa
członkowskie nakładają wymóg, by dostawcy usług
płatniczych podejmowali wszelkie możliwe wysiłki w celu
udzielenia pisemnej odpowiedzi na skargi użytkowników usług
płatniczych, ustosunkowując się do wszystkich podniesionych
kwestii w odpowiednim terminie wynoszącym co najwyżej 15 dni
roboczych. W wyjątkowych sytuacjach, jeżeli odpowiedź nie
może zostać udzielona w terminie 15 dni roboczych ze względów,
na które dostawca usług płatniczych nie ma wpływu, dostawca ten
jest zobowiązany do przesłania wstępnej odpowiedzi, w której
wyraźnie podaje się powód opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi
oraz termin, w którym konsument otrzyma ostateczną odpowiedź. Termin
ten nie może w żadnym wypadku przekroczyć kolejnych 30 dni
roboczych. 3. Dostawca usług
płatniczych informuje użytkownika usług płatniczych o
pozasądowych podmiotach ds. dochodzenia praw, które są
właściwe do rozstrzygania sporów dotyczących praw i
obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy. 4. Informacje, o których mowa w
ust. 2, są udostępnione w sposób łatwy, bezpośredni,
wyraźnie widoczny i stale dostępny na stronie internetowej dostawcy
usług płatniczych, jeżeli strona taka istnieje, w ogólnych warunkach
umowy między dostawcą usług płatniczych a użytkownikiem
usług płatniczych oraz na fakturach i paragonach związanych z
takimi umowami. Określa się w nich również, w jaki sposób
można uzyskać dostęp do dalszych informacji na temat danego
podmiotu ds. dochodzenia praw oraz warunków korzystania z niego. Artykuł 91
Pozasądowe dochodzenie praw 1. Państwa
członkowskie zapewniają ustanowienie – zgodnie z właściwymi
przepisami prawa krajowego lub unijnego – odpowiednich i skutecznych
pozasądowych procedur wnoszenia skarg i dochodzenia praw
regulujących rozstrzyganie sporów, regulujących rozstrzyganie sporów
między użytkownikami usług płatniczych a dostawcami
usług płatniczych związanych z prawami
i obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy,
w stosownych przypadkach – z wykorzystaniem istniejących organów.
Państwa członkowskie zapewniają, by takie procedury miały
zastosowanie do dostawców usług płatniczych oraz by obejmowały
one również działalność upoważnionych przedstawicieli.
2. Państwa
członkowskie wymagają, by organy, o których mowa w ust. 1, współpracowały
w celu rozstrzygania transgranicznych sporów związanych z prawami i
obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy. Artykuł 92
Sankcje 1. Państwa
członkowskie zapewniają, by dostawcy usług płatniczych i
dostawcy usług płatniczych będący osobą trzecią
mogli zostać pociągnięci do odpowiedzialności za naruszanie
przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. 2. Bez uszczerbku dla prawa
państw członkowskich do nakładania sankcji karnych, państwa
członkowskie zapewniają, by właściwe organy mogły
podejmować odpowiednie środki administracyjne i nakładać
sankcje administracyjne w przypadku, gdy dostawcy usług płatniczych
oraz dostawcy usług płatniczych będący osobą
trzecią, o których mowa w ust. 1, naruszają przepisy krajowe
przyjęte w ramach transpozycji niniejszej dyrektywy, oraz zapewniają,
by przepisy te były odpowiednio stosowane. Przedmiotowe środki i
sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. TYTUŁ V
AKTY DELEGOWANE Artykuł 93
Akty delegowane Komisja
jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 94 aktów delegowanych
dotyczących: a) dostosowania odwołania do zalecenia
2003/361/WE zawartego w art. 4 pkt 29 niniejszej dyrektywy, w przypadku zmiany
tego zalecenia; b) aktualizacji kwot określonych
w art. 27 ust. 1 i art. 66 ust. 1 w celu uwzględnienia
inflacji i znacznych zmian zachodzących na rynku. Artykuł 94
Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych, o których mowa w art. 93, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od dnia […] r. [wstawić datę wejścia w
życie aktu ustawodawczego]. 3. Przekazanie uprawnień, o
którym mowa w art. 93, może zostać w dowolnym momencie odwołane
przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja
o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub
w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie
wpływa ona na ważność jakichkolwiek już
obowiązujących aktów delegowanych. 4. Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 5. Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 93 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament
Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy
od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed
upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada
poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten
przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady. ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY
KOŃCOWE Artykuł 95
Pełna harmonizacja 1. Nie naruszając przepisów
art. 31 ust. 2, art. 34, art. 35 ust. 2, art. 48 ust. 6, art. 50 ust. 3, art.
51 ust. 3, art. 54 ust. 2, art. 56 ust. 2 oraz art. 77 i 96, państwa
członkowskie nie utrzymują ani nie przyjmują, w zakresie,
w jakim niniejsza dyrektywa zawiera zharmonizowane przepisy, przepisów
innych niż te ustanowione w niniejszej dyrektywie. 2. Jeżeli państwo
członkowskie korzysta z jednej z możliwości,
o których mowa w ust. 1, informuje Komisję o tym fakcie,
jak również o wszelkich późniejszych zmianach. Komisja podaje tę
informację do wiadomości publicznej na stronie internetowej lub
w inny łatwo dostępny sposób. 3. Państwa
członkowskie zapewniają, aby dostawcy usług płatniczych nie
stosowali na niekorzyść użytkowników usług płatniczych
odstępstw od przepisów prawa krajowego przyjętych w celu
wykonania niniejszej dyrektywy lub odpowiadających jej przepisom, chyba
że taka możliwość została wyraźnie przewidziana
w dyrektywie. Dostawcy
usług płatniczych mogą jednak podjąć decyzję
o przyznaniu użytkownikom usług płatniczych bardziej korzystnych
warunków. Artykuł 96
Klauzula przeglądu W terminie
pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja
przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi
Ekonomiczno-Społecznemu i Europejskiemu Bankowi Centralnemu sprawozdanie
dotyczące stosowania i wpływu niniejszej dyrektywy, a w
szczególności adekwatności i wpływu przepisów dotyczących
opłat określonych w art. 55 ust. 3 i 4. Artykuł 97
Przepis przejściowy 1. Państwa
członkowskie zezwalają osobom prawnym, które przed dniem […] r.
[Urząd Publikacji proszę wstawić datę
określającą zakończenie okresu transpozycji]
rozpoczęły działalność jako instytucja płatnicza
zgodnie z prawem krajowym transponującym dyrektywę 2007/64/WE, na
kontynuowanie tej działalności do dnia […] r. [Urząd Publikacji
proszę wstawić datę: 6 miesięcy po dacie
określającej zakończenie okresu transpozycji] zgodnie z wymogami
określonymi w dyrektywie 2007/64/WE, bez wymogu ubiegania się o
zezwolenie zgodnie z art. 5 niniejszej dyrektywy oraz przestrzegania
pozostałych przepisów, które są zawarte lub o których mowa w tytule
II niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie wymagają, by
osoby prawne, o których mowa w akapicie pierwszym, przekazały
właściwym organom wszystkie stosowne informacje w celu umożliwienia
tym ostatnim – do dnia […] r. [Urząd Publikacji proszę wstawić
datę 6 miesięcy po dacie określającej zakończenie
okresu transpozycji] – oceny tego, czy te osoby prawne spełniają
wymogi określone w niniejszej dyrektywie, a jeżeli nie, jakie
środki należy podjąć w celu zapewnienia zgodności, lub
czy odpowiednim środkiem jest cofnięcie zezwolenia. Jeżeli w wyniku oceny przeprowadzonej przez
właściwe organy stwierdzone zostanie, że osoby prawne, o których
mowa w akapicie pierwszym, spełniają wymogi określone w tytule
II niniejszej dyrektywy, udziela się im zezwolenia i wpisuje do rejestru
państwa członkowskiego pochodzenia oraz do rejestru EUNB
przewidzianych w art. 13 i 14 niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy te osoby
prawne nie spełniają wymogów określonych w tytule II niniejszej
dyrektywy do dnia […] r. [Urząd Publikacji proszę wstawić
datę 6 miesięcy po dacie określającej zakończenie
okresu transpozycji] zabrania się im świadczenia usług płatniczych. 2. Państwa
członkowskie mogą przewidzieć, by osoby prawne, o których mowa w
ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu, automatycznie
otrzymywały zezwolenie i były wpisywane do rejestru krajowego w ich
państwie członkowskim pochodzenia oraz do rejestru EUNB
przewidzianych w art. 13 i 14 niniejszej dyrektywy, jeżeli
właściwe organy posiadają już dokumentację
potwierdzającą, że spełniono wymogi ustanowione w art. 5 i
10. Właściwe organy informują zainteresowane podmioty przed
udzieleniem zezwolenia. 3. Państwa
członkowskie zezwalają osobom fizycznym i prawnym, które przed dniem
[…] r. [Urząd Publikacji proszę wstawić datę
określającą zakończenie okresu transpozycji]
prowadziły działalność jako instytucje płatnicze w
rozumieniu niniejszej dyrektywy oraz wobec których zastosowano
wyłączenie zgodnie z art. 26 dyrektywy 2007/64/WE, na kontynuowanie
tej działalności w danym państwie członkowskim zgodnie z
dyrektywą 2007/64/WE do dnia […] r. [Urząd Publikacji proszę
wstawić datę 12 miesięcy po dacie określającej
zakończenie okresu transpozycji], bez wymogu występowania o
zezwolenie zgodnie z art. 5 lub art. 27 niniejszej dyrektywy oraz
przestrzegania pozostałych przepisów, które są zawarte lub o których
mowa w tytule II niniejszej dyrektywy. Wszystkim osobom, którym w tym okresie
nie udzielono zezwolenia lub nie przyznano wyłączenia zgodnie z
niniejszą dyrektywą, zabrania się świadczenia usług
płatniczych zgodnie z art. 30 niniejszej dyrektywy. Artykuł 98
Zmiany dyrektywy 2002/65/WE Art. 4 ust. 5
dyrektywy 2002/65/WE otrzymuje brzmienie: „5. W przypadku gdy zastosowanie ma również
dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady [Urząd Publikacji proszę
wstawić nr niniejszej dyrektywy], przepisy dotyczące informacji
zgodnie z art. 3 ust. 1 niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem pkt 2 lit.
c)–g), pkt 3 lit. a), d) i e) oraz pkt 4 lit. b),
zastępuje się art. 37, 38, 44 i 45 wspomnianej dyrektywy. * Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
[wstawić pełen tytuł](Dz.U. L […]).”. Artykuł 99
Zmiany dyrektywy 2013/36/UE Punkt 4
załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE [50]
otrzymuje brzmienie: „4. Usługi płatnicze
zgodnie z definicją w art. 4 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i
Rady 2014/XX/UE* [Urząd Publikacji proszę wstawić nazwę i
nr niniejszej dyrektywy po jej przyjęciu]. * Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady
[…] z dnia […] r.”. Artykuł 100
Zmiany dyrektywy 2009/110/WE W art. 18 dyrektywy 2009/110/WE dodaje się ust. 4 w
brzmieniu: „4. Państwa członkowskie zezwalają
instytucjom pieniądza elektronicznego, które przed przyjęciem
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady [Urząd Publikacji proszę
wstawić nr niniejszej dyrektywy]* podjęły
działalność zgodnie z niniejszą dyrektywą i
dyrektywą 2007/64/WE w państwie członkowskim, w którym znajduje
się ich siedziba główna, na kontynuowanie tej działalności
w tym państwie członkowskim lub w innym państwie
członkowskim, bez wymogu występowania o zezwolenie zgodnie z art. 3
niniejszej dyrektywy oraz przestrzegania pozostałych wymogów, które
są zawarte lub o których mowa w tytule II niniejszej dyrektywy do dnia […]
r. [Urząd Publikacji proszę wstawić datę 6 miesięcy po
dacie określającej zakończenie okresu transpozycji]. Państwa członkowskie wymagają, by osoby
prawne, o których mowa w akapicie pierwszym, przekazały
właściwym organom wszystkie stosowne informacje w celu
umożliwienia tym ostatnim – do dnia […] r. [Urząd Publikacji
proszę wstawić datę 6 miesięcy po dacie
określającej zakończenie okresu transpozycji] – oceny tego, czy
te osoby prawne spełniają wymogi określone w tytule II
niniejszej dyrektywy, a jeżeli nie, jakie środki należy
podjąć w celu zapewnienia zgodności, lub czy odpowiednim
środkiem jest cofnięcie zezwolenia. Jeżeli w wyniku oceny przeprowadzonej przez
właściwe organy stwierdzone zostanie, że osoby prawne, o których
mowa w akapicie pierwszym, spełniają wymogi określone w tytule
II niniejszej dyrektywy, udziela się im zezwolenia i wpisuje do rejestru.
W przypadku gdy te osoby prawne nie spełniają wymogów
określonych w tytule II niniejszej dyrektywy do dnia […] r. [Urząd
Publikacji proszę wstawić datę 6 miesięcy po dacie
określającej zakończenie okresu transpozycji], zgodnie z art. 30
niniejszej dyrektywy zabrania się im emisji pieniądza
elektronicznego. * Dyrektywa … Parlamentu Europejskiego i Rady [wstawić
pełen tytuł](Dz.U. L […]). **.”. Artykuł 101
Uchylenie Dyrektywa
2007/64/WE zostaje uchylona ze skutkiem od dnia [Urząd Publikacji
proszę wstawić datę – dzień po dacie określonej w art.
102 ust. 2 akapit pierwszy]. Odesłania do
uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy
zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II. Artykuł 102
Transpozycja 1. Państwa
członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia […]
r. [dwa lata od daty przyjęcia], przepisy ustawowe, wykonawcze i
administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów. 2. Państwa
członkowskie stosują te przepisy od dnia […] r. Przepisy przyjęte przez państwa
członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez państwa
członkowskie. 3. Państwa
członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa
krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą
dyrektywą. Artykuł 103 Niniejsza
dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 104 Niniejsza
dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W
imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący ZAŁĄCZNIK I
USŁUGI PŁATNICZE
(DEFINICJA 3 W ART. 4 ) 1. Usługi
umożliwiające wpłatę gotówki na rachunek płatniczy
oraz wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku
płatniczego. 2. Usługi umożliwiające
wypłatę gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkie
działania niezbędne do prowadzenia rachunku płatniczego. 3. Wykonywanie transakcji
płatniczych, w tym transfer środków pieniężnych na
rachunek płatniczy u dostawcy usług płatniczych
użytkownika lub u innego dostawcy usług płatniczych: a) realizacja usług polecenia
zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty, b) realizacja transakcji płatniczych
przy użyciu karty płatniczej bądź podobnego instrumentu, c) realizacja usługi polecenia
przelewu, w tym stałych zleceń. 4. Wykonywanie transakcji
płatniczych, jeżeli środki pieniężne mają
pokrycie w linii kredytowej przyznanej użytkownikowi usług
płatniczych: a) realizacja usług polecenia
zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty, b) realizacja transakcji płatniczych
przy użyciu karty płatniczej bądź podobnego instrumentu, c) realizacja usługi polecenia
przelewu, w tym stałych zleceń. 5. Wydawanie instrumentów
płatniczych lub usługi acquiringu transakcji płatniczych. 6. Usługi przekazu
pieniężnego. 7. Usługi oparte na
dostępie do rachunków płatniczych świadczone przez dostawcę
usług płatniczych, który nie jest dostawcą usług
płatniczych prowadzącym rachunek, w postaci: a) usług inicjowania
płatności; b) usług zapewniających
dostęp do informacji. ZAŁĄCZNIK II
TABELA KORELACJI Niniejsza dyrektywa || Dyrektywa 2007/64/WE || Artykuł 1 ust. 1 || Artykuł 1 ust. 1 || Artykuł 1 ust. 2 || Artykuł 1 ust. 2 || Artykuł 2 ust. 1 || Artykuł 2 ust. 1 || Artykuł 2 ust. 2 || Artykuł 2 ust. 2 || Artykuł 2 ust. 3 || Artykuł 2 ust. 3 || Artykuł 3 skreślono lit. o) || Artykuł 3 || Artykuł 4 dodano definicje || Artykuł 4 || || || Artykuł 5 – dodano przepisy dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia || Artykuł 5 Artykuł 6 || Artykuł 6 || Artykuł 7 ust. 1 || Artykuł 7 ust. 1 || Artykuł 7 ust. 2 || Artykuł 7 ust. 2 || Artykuł 7 ust. 3 || Artykuł 7 ust. 3 || Artykuł 8 ust. 1 || Artykuł 8 ust. 1 || Artykuł 8 ust. 2 || Artykuł 8 ust. 2 || Artykuł 8 ust. 3 || Artykuł 8 ust. 3 || Artykuł 9 ust. 1 || Artykuł 9 ust. 1 || || || Artykuł 9 ust. 2 Artykuł 9 – skreślono ust. 3 i 4 || Artykuł 9 ust. 2 Artykuł 10 ust. 1 || Artykuł 10 ust. 1 || Artykuł 10 ust. 2 || Artykuł 10 ust. 2 || Artykuł 10 ust. 3 || Artykuł 10 ust. 3 || Artykuł 10 ust. 4 || Artykuł 10 ust. 4 || Artykuł 10 ust. 5 || Artykuł 10 ust. 5 || Artykuł 10 ust. 6 || Artykuł 10 ust. 6 || Artykuł 10 ust. 7 || Artykuł 10 ust. 7 || Artykuł 10 ust. 8 || Artykuł 10 ust. 8 || Artykuł 10 ust. 9 || Artykuł 10 ust. 9 || Artykuł 11 || Artykuł 11 || Artykuł 12 ust. 1 || Artykuł 12 ust. 1 || Artykuł 12 ust. 2 || Artykuł 12 ust. 2 || Artykuł 12 ust. 3 || Artykuł 12 ust. 3 || Artykuł 13 || Artykuł 13 || Artykuł 14 ust. 1 || || Artykuł 14 ust. 2 || || Artykuł 14 ust. 3 || || Artykuł 14 ust. 4 || || Artykuł 15 || Artykuł 14 || Artykuł 16 ust. 1 || Artykuł 15 ust. 1 || Artykuł 16 ust. 2 || Artykuł 15 ust. 2 || Artykuł 16 ust. 3 || Artykuł 15 ust. 3 || Artykuł 16 ust. 4 || Artykuł 15 ust. 4 || Artykuł 17 ust. 1 || Artykuł 16 ust. 1 || Artykuł 17 ust. 2 || Artykuł 16 ust. 2 || Artykuł 17 ust. 3 || || Artykuł 17 ust. 4 || Artykuł 16 ust. 3 || Artykuł 17 ust. 5 || Artykuł 16 ust. 4 || Artykuł 17 ust. 6 || Artykuł 16 ust. 5 || Artykuł 18 ust. 1 || Artykuł 17 ust. 1 || Artykuł 18 ust. 2 || Artykuł 17 ust. 2 || Artykuł 18 ust. 3 || Artykuł 17 ust. 3 || Artykuł 18 ust. 4 || Artykuł 17 ust. 4 || Artykuł 18 ust. 5 || Artykuł 17 ust. 5 || Artykuł 18 ust. 6 || Artykuł 17 ust. 6 || Artykuł 18 ust. 7 || Artykuł 17 ust. 7 || Artykuł 18 ust. 8 || Artykuł 17 ust. 8 || Artykuł 18 ust. 9 || || Artykuł 19 ust. 1 || Artykuł 18 ust. 1 || Artykuł 19 ust. 2 || Artykuł 18 ust. 2 || Artykuł 20 || Artykuł 19 || Artykuł 21 ust. 1 || Artykuł 20 ust. 1 || Artykuł 21 ust. 2 || Artykuł 20 ust. 2 || Artykuł 21 ust. 3 || Artykuł 20 ust. 3 || Artykuł 21 ust. 4 || Artykuł 20 ust. 4 || Artykuł 21 ust. 5 || Artykuł 20 ust. 5 || Artykuł 22 ust. 1 || Artykuł 21 ust. 1 || Artykuł 22 ust. 2 || Artykuł 21 ust. 2 || Artykuł 22 ust. 3 || Artykuł 21 ust. 3 || Artykuł 23 ust. 1 || Artykuł 22 ust. 1 || Artykuł 23 ust. 2 || Artykuł 22 ust. 2 || Artykuł 23 ust. 3 || Artykuł 22 ust. 3 || Artykuł 24 ust. 1 || Artykuł 23 ust. 1 || Artykuł 24 ust. 2 || Artykuł 23 ust. 2 || Artykuł 25 ust. 1 || Artykuł 24 ust. 1 || Artykuł 25 ust. 2 – skreślono lit. d) || Artykuł 24 ust. 2 || Artykuł 26 ust. 1 || Artykuł 25 ust. 1 || Artykuł 26 ust. 2 || Artykuł 25 ust. 2 || Artykuł 26 ust. 3 || Artykuł 25 ust. 3 || Artykuł 26 ust. 4 || Artykuł 25 ust. 4 || Artykuł 26 ust. 5 || Artykuł 25 ust. 5 || Artykuł 26 ust. 6 || || Artykuł 26 ust. 7 || || Artykuł 26 ust. 8 || || Artykuł 26 ust. 9 || || Artykuł 27 ust. 1 || Artykuł 26 ust. 1 || Artykuł 27 ust. 2 || Artykuł 26 ust. 2 || Artykuł 27 ust. 3 || Artykuł 26 ust. 3 || Artykuł 27 ust. 4 || Artykuł 26 ust. 4 || Artykuł 27 ust. 5 || Artykuł 26 ust. 5 || Artykuł 27 ust. 6 || Artykuł 26 ust. 6 || Artykuł 28 || Artykuł 27 || Artykuł 29 ust. 1 || Artykuł 28 ust. 1 || Artykuł 29 ust. 2 – skreślono lit. c) || Artykuł 28 ust. 2 || Artykuł 30 ust. 1 || Artykuł 29 || Artykuł 30 ust. 2 || || Artykuł 31 ust. 1 || Artykuł 30 ust. 1 || Artykuł 31 ust. 2 || Artykuł 30 ust. 2 || Artykuł 31 ust. 3 || Artykuł 30 ust. 3 || Artykuł 32 || Artykuł 31 || Artykuł 33 ust. 1 || Artykuł 32 ust. 1 || Artykuł 33 ust. 2 || Artykuł 32 ust. 2 || Artykuł 33 ust. 3 || Artykuł 32 ust. 3 || Artykuł 34 || Artykuł 33 || Artykuł 35 ust. 1 || Artykuł 34 ust. 1 || Artykuł 35 ust. 2 || Artykuł 34 ust. 2 || Artykuł 36 ust. 1 || Artykuł 35 ust. 1 || Artykuł 36 ust. 2 || Artykuł 35 ust. 2 || Artykuł 37 ust. 1 || Artykuł 36 ust. 1 || Artykuł 37 ust. 2 || Artykuł 36 ust. 2 || Artykuł 37 ust. 3 || Artykuł 36 ust. 3 || Artykuł 38 ust. 1 || Artykuł 37 ust. 1 || Artykuł 38 ust. 2 || || Artykuł 38 ust. 3 || Artykuł 37 ust. 2 || Artykuł 39 || || Artykuł 40 || || Artykuł 41 || Artykuł 38 || Artykuł 42 || Artykuł 39 || Artykuł 43 || Artykuł 40 || Artykuł 44 ust. 1 || Artykuł 41 ust. 1 || Artykuł 44 ust. 2 || Artykuł 41 ust. 2 || Artykuł 44 ust. 3 || Artykuł 41 ust. 3 || Artykuł 45 ust. 1 || Artykuł 42 ust. 1 || Artykuł 45 ust. 2 || Artykuł 42 ust. 2 || Artykuł 45 ust. 3 || Artykuł 42 ust. 3 || Artykuł 45 ust. 4 || Artykuł 42 ust. 4 || Artykuł 45 ust. 5 || Artykuł 42 ust. 5 || Artykuł 45 ust. 6 || Artykuł 42 ust. 6 || Artykuł 45 ust. 7 || Artykuł 42 ust. 7 || Artykuł 46 || Artykuł 43 || Artykuł 47 ust. 1 || Artykuł 44 ust. 1 || Artykuł 47 ust. 2 || Artykuł 44 ust. 2 || Artykuł 47 ust. 3 || Artykuł 44 ust. 3 || Artykuł 48 ust. 1 || Artykuł 45 ust. 1 || Artykuł 48 ust. 2 || Artykuł 45 ust. 2 || Artykuł 48 ust. 3 || Artykuł 45 ust. 3 || Artykuł 48 ust. 4 || Artykuł 45 ust. 4 || Artykuł 48 ust. 5 || Artykuł 45 ust. 5 || Artykuł 48 ust. 6 || Artykuł 45 ust. 6 || Artykuł 49 || Artykuł 46 || Artykuł 50 ust. 1 || Artykuł 47 ust. 1 || Artykuł 50 ust. 2 || Artykuł 47 ust. 2 || Artykuł 50 ust. 3 || Artykuł 47 ust. 3 || Artykuł 51 ust. 1 || Artykuł 48 ust. 1 || Artykuł 51 ust. 2 || Artykuł 48 ust. 2 || Artykuł 51 ust. 3 || Artykuł 48 ust. 3 || Artykuł 52 ust. 1 || Artykuł 49 ust. 1 || Artykuł 52 ust. 2 || Artykuł 49 ust. 2 || Artykuł 53 ust. 1 || Artykuł 50 ust. 1 || Artykuł 53 ust. 2 || Artykuł 50 ust. 2 || Artykuł 54 ust. 1 || Artykuł 51 ust. 1 || Artykuł 54 ust. 2 || Artykuł 51 ust. 2 || Artykuł 54 ust. 3 || Artykuł 51 ust. 3 || Artykuł 54 ust. 4 || Artykuł 51 ust. 4 || Artykuł 55 ust. 1 || Artykuł 52 ust. 1 || Artykuł 55 ust. 2 || Artykuł 52 ust. 2 || Artykuł 55 ust. 3 || Artykuł 52 ust. 3 || Artykuł 55 ust. 4 || || Artykuł 56 ust. 1 || Artykuł 53 ust. 1 || Artykuł 56 ust. 2 || Artykuł 53 ust. 2 || Artykuł 56 ust. 3 || Artykuł 53 ust. 3 || Artykuł 57 ust. 1 || Artykuł 54 ust. 1 || Artykuł 57 ust. 2 || Artykuł 54 ust. 2 || Artykuł 57 ust. 3 || Artykuł 54 ust. 3 || Artykuł 57 ust. 4 || Artykuł 54 ust. 4 || Artykuł 58 ust. 1 || || Artykuł 58 ust. 2 || || Artykuł 58 ust. 3 || || Artykuł 58 ust. 4 || || Artykuł 59 ust. 1 || || Artykuł 59 ust. 2 || || Artykuł 59 ust. 3 || || Artykuł 60 ust. 1 || Artykuł 55 ust. 1 || Artykuł 60 ust. 2 || Artykuł 55 ust. 2 || Artykuł 60 ust. 3 || Artykuł 55 ust. 3 || Artykuł 60 ust. 4 || Artykuł 55 ust. 4 || Artykuł 61 ust. 1 || Artykuł 56 ust. 1 || Artykuł 61 ust. 2 || Artykuł 56 ust. 2 || Artykuł 62 ust. 1 || Artykuł 57 ust. 1 || Artykuł 62 ust. 2 || Artykuł 57 ust. 2 || Artykuł 63 ust. 1 || Artykuł 58 || Artykuł 63 ust. 2 || || Artykuł 64 ust. 1 || Artykuł 59 ust. 1 || Artykuł 64 ust. 2 || Artykuł 59 ust. 2 || Artykuł 65 ust. 1 || Artykuł 60 ust. 1 || Artykuł 65 ust. 2 || || Artykuł 65 ust. 3 || Artykuł 60 ust. 2 || Artykuł 66 ust. 1 || Artykuł 61 ust. 1 i 2 || Artykuł 66 ust. 2 || Artykuł 61 ust. 4 i 5 || Artykuł 67 ust. 1 || Artykuł 62 ust. 1 || Artykuł 67 ust. 2 || Artykuł 62 ust. 2 || Artykuł 67 ust. 3 || Artykuł 62 ust. 3 || Artykuł 68 ust. 1 || Artykuł 63 ust. 1 || Artykuł 68 ust. 2 || Artykuł 63 ust. 2 || Artykuł 69 ust. 1 || Artykuł 64 ust. 1 || Artykuł 69 ust. 2 || Artykuł 64 ust. 2 || Artykuł 70 ust. 1 || Artykuł 65 ust. 1 || Artykuł 70 ust. 2 || Artykuł 65 ust. 2 || Artykuł 70 ust. 3 || Artykuł 65 ust. 3 || Artykuł 71 ust. 1 || Artykuł 66 ust. 1 || Artykuł 71 ust. 2 || Artykuł 66 ust. 2 || Artykuł 71 ust. 3 || Artykuł 66 ust. 3 || Artykuł 71 ust. 4 || Artykuł 66 ust. 4 || Artykuł 71 ust. 5 || Artykuł 66 ust. 5 || Artykuł 72 ust. 1 || Artykuł 67 ust. 1 || Artykuł 72 ust. 2 || Artykuł 67 ust. 2 || Artykuł 72 ust. 3 || Artykuł 67 ust. 3 || Artykuł 73 ust. 1 || Artykuł 68 ust. 1 || Artykuł 73 ust. 2 || Artykuł 68 ust. 2 || Artykuł 74 ust. 1 || Artykuł 69 ust. 1 || Artykuł 74 ust. 2 || Artykuł 69 ust. 2 || Artykuł 74 ust. 3 || Artykuł 69 ust. 3 || Artykuł 75 || Artykuł 70 || Artykuł 76 || Artykuł 71 || Artykuł 77 || Artykuł 72 || Artykuł 78 ust. 1 || Artykuł 73 ust. 1 || Artykuł 78 ust. 2 || Artykuł 73 ust. 2 || Artykuł 79 ust. 1 || Artykuł 74 ust. 1 || Artykuł 79 ust. 2 || Artykuł 74 ust. 2 || Artykuł 79 ust. 3 || Artykuł 74 ust. 2 || Artykuł 79 ust. 4 || Artykuł 74 ust. 2 || Artykuł 79 ust. 5 || Artykuł 74 ust. 3 || Artykuł 80 ust. 1 || Artykuł 75 ust. 1 || Artykuł 80 ust. 2 || Artykuł 75 ust. 2 || Artykuł 80 ust. 3 || Artykuł 75 ust. 3 || Artykuł 81 || Artykuł 76 || Artykuł 82 ust. 1 || Artykuł 77 ust. 1 || Artykuł 82 ust. 2 || Artykuł 77 ust. 2 || Artykuł 83 || Artykuł 78 || Artykuł 84 || Artykuł 79 || Artykuł 85 ust. 1 || || Artykuł 85 ust. 2 || || Artykuł 85 ust. 3 || || Artykuł 85 ust. 4 || || Artykuł 86 ust. 1 || || Artykuł 86 ust. 2 || || Artykuł 86 ust. 3 || || Artykuł 86 ust. 4 || || Artykuł 87 ust. 1 || || Artykuł 87 ust. 2 || || Artykuł 87 ust. 3 || || Artykuł 88 ust. 1 || Artykuł 80 ust. 1 || Artykuł 88 ust. 2 || Artykuł 80 ust. 2 || Artykuł 89 ust. 1 || || Artykuł 89 ust. 2 || || Artykuł 89 ust. 3 || Artykuł 82 ust. 2 || Artykuł 89 ust. 4 || || Artykuł 90 ust. 1 || || Artykuł 90 ust. 2 || || Artykuł 90 ust. 3 || || Artykuł 91 ust. 1 || Artykuł 83 ust. 1 || Artykuł 91 ust. 2 || Artykuł 83 ust. 2 || Artykuł 92 ust. 1 || || Artykuł 92 ust. 2 || || Artykuł 93 || Artykuł 84 || Artykuł 94 ust. 1 || || Artykuł 94 ust. 2 || || Artykuł 94 ust. 3 || || Artykuł 94 ust. 4 || || Artykuł 94 ust. 5 || || Artykuł 95 ust. 1 || Artykuł 86 ust. 1 || Artykuł 95 ust. 2 || Artykuł 86 ust. 2 || Artykuł 95 ust. 3 || Artykuł 86 ust. 3 || Artykuł 96 || Artykuł 87 || Artykuł 97 || Artykuł 88 || Artykuł 98 ust. 1 || || Artykuł 98 ust. 2 || || Artykuł 99 ust. 1 || || Artykuł 99 ust. 2 || || || || Artykuł 101 || || Artykuł 102 ust. 1 || Artykuł 94 ust. 1 || Artykuł 102 ust. 2 || Artykuł 94 ust. 1 || Artykuł 102 ust. 3 || Artykuł 94 ust. 2 || Artykuł 103 || Artykuł 95 || Artykuł 104 || Artykuł 96 || Załącznik I || Załącznik || ZAŁĄCZNIK III
Ocena skutków finansowych – „Agencje” 1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy
1.2. Dziedziny polityki w strukturze
ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa 1.3. Charakter wniosku/inicjatywy 1.4. Cel(e) 1.5. Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy 1.6. Okres trwania działania
i jego wpływ finansowy 1.7. Przewidywane tryby
zarządzania 2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA 2.1. Zasady nadzoru i
sprawozdawczości 2.2. System zarządzania i
kontroli 2.3. Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom 3. SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY
WNIOSKU/INICJATYWY 3.1. Działy wieloletnich ram
finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ 3.2. Szacunkowy wpływ na
wydatki 3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki 3.2.2. Szacunkowy wpływ na
środki finansowe [organu] 3.2.3. Szacunkowy wpływ na
zasoby ludzkie [organu] 3.2.4. Zgodność z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi 3.2.5. Udział osób trzecich w
finansowaniu 3.3. Szacunkowy wpływ na
dochody OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI 1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy
Dyrektywa
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług płatniczych
w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE
i 2013/36/UE i uchylająca dyrektywę 2007/64/WE. 1.2. Dziedziny polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[51] Rynek
wewnętrzny – detaliczne usługi finansowe Ochrona
konsumentów – usługi finansowe 1.3. Charakter wniosku/inicjatywy ¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania 1.4. Cel(e) 1.4.1. Wieloletnie cele strategiczne
Komisji wskazane we wniosku/inicjatywie Wspieranie
inteligentnego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu
społecznemu Wspieranie
spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej 1.4.2. Cele szczegółowe i
działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa Rozwój
ogólnounijnego rynku płatności elektronicznych, który umożliwi
konsumentom, detalistom i innym uczestnikom rynku czerpanie pełni
korzyści z unijnego rynku wewnętrznego. Wyeliminowanie
luk w standaryzacji i interoperacyjności w przypadku płatności
realizowanych przy użyciu kart, przez internet i za pośrednictwem
urządzeń przenośnych. Wyeliminowanie
barier dla konkurencji, zwłaszcza w przypadku płatności
realizowanych przy użyciu kart i przez internet. Ujednolicenie
praktyk w zakresie pobierania opłat oraz praktyk kierunkujących wybór
formy płatności w odniesieniu do usług płatniczych
świadczonych w całej UE. Zadbanie o to,
by nowatorskie usługi i instrumenty płatnicze zostały
objęte ramami regulującymi płatności detaliczne w UE. Zapewnienie
spójnego stosowania ram prawnych (dyrektywy w sprawie usług płatniczych)
oraz ujednolicenie praktycznego funkcjonowania przepisów dotyczących
udzielania zezwoleń na świadczenie usług płatniczych we
wszystkich państwach członkowskich i prowadzenia w tych
państwach nadzoru nad świadczeniem wspomnianych usług. Zapewnienie
odpowiedniego i spójnego poziomu ochrony interesów konsumentów w
kontekście transakcji płatniczych, w tym objęcie ochroną
regulacyjną nowych kanałów i innowacyjnych usług
płatniczych. 1.4.3. Oczekiwane wyniki i wpływ Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej. Proponowane
zmiany zapewnią większą jasność prawa i równe warunki
działania, sprzyjające uniwersalnemu obniżaniu poziomu kosztów i
cen dla użytkowników usług płatniczych, zapewniające
większy wybór i przejrzystość usług płatniczych,
ułatwiające świadczenie innowacyjnych usług
płatniczych, a także zapewniające bezpieczne i przejrzyste
usługi tego rodzaju. Proponowane środki stawiają sobie za cel
realizację tych zamierzeń w sposób neutralny z punktu widzenia
techniki, pozwalający zachować aktualność wprowadzonych
rozwiązań w miarę dalszego rozwoju usług płatniczych.
Cele te zostaną osiągnięte poprzez aktualizację i
uzupełnienie istniejących ram regulujących usługi
płatnicze, ustanowienie przepisów zwiększających
przejrzystość, innowacyjność i bezpieczeństwo w
obszarze płatności detalicznych oraz poprawę spójności
między przepisami poszczególnych państw członkowskich, przy
położeniu szczególnego nacisku na uzasadnione potrzeby konsumentów. 1.4.4. Wskaźniki wyników i
wpływu Po
wdrożeniu niniejszej dyrektywy przynajmniej przez znaczną
większość państw członkowskich Komisja dokona oceny
jej wdrożenia i skutków, w oparciu o ocenę zgodności krajowych
środków wdrażających oraz analizę wpływu dyrektywy na
rynek. Komisja przedstawi sprawozdanie z tej oceny Parlamentowi Europejskiemu,
Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Europejskiemu
Bankowi Centralnemu oraz zaproponuje dalsze działania. 1.5. Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy 1.5.1. Potrzeby, które mają
zostać zaspokojone w perspektywie krótko- lub długoterminowej Dyrektywa
usprawni funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług płatniczych
oraz szerzej – rynku wszystkich towarów i usług, zważywszy na
potrzebę istnienia innowacyjnych, wydajnych i bezpiecznych sposobów
płatności. Ma ona zwłaszcza na
celu: ¨ zapewnienie równych warunków działania na zasadach uczciwej
konkurencji wszystkim kategoriom dostawców usług płatniczych, w tym
nowym dostawcom, co z kolei przyczyni się do poszerzenia oferty oraz
zwiększenia wydajności, przejrzystości i bezpieczeństwa
płatności detalicznych; ¨ ułatwienie świadczenia innowacyjnych usług z zakresu
płatności realizowanych przy użyciu kart, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych w kontekście
transgranicznym poprzez stworzenie jednolitego rynku obejmującego
wszystkie płatności detaliczne. Ponadto
zapewni ona osiągnięcie odpowiedniej równowagi między wysokim
poziomem ochrony konsumentów a konkurencyjnością
przedsiębiorstw, ograniczając tym samym zakres swobody w pobieraniu
przez akceptantów opłat z tytułu stosowania instrumentów
płatniczych do wysokości poniesionych kosztów. Ułatwi
ona także przeprowadzanie transakcji gospodarczych w obrębie Unii, co
przyczyni się do osiągnięcia szerszych celów strategii Europa 2020
oraz pobudzenia wzrostu gospodarczego. 1.5.2. Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej Zgodnie z
zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5
TUE, cele niniejszego wniosku nie mogą być w wystarczającym
stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast
mogą zostać skuteczniej osiągnięte na szczeblu Unii.
Zintegrowany unijny rynek elektronicznych płatności detalicznych
przyczynia się do osiągnięcia celu art. 3 Traktatu o Unii
Europejskiej przewidującego utworzenie rynku wewnętrznego.
Korzyści płynące z integracji rynku obejmują
większą konkurencję między dostawcami usług
płatniczych, a także szerszą ofertę oraz większy
poziom innowacji i większe bezpieczeństwo dla użytkowników
usług płatniczych, zwłaszcza konsumentów. Zintegrowany rynek
płatności, który ze swej natury opiera się na sieciach, które
przekraczają granice poszczególnych państw, wymaga ogólnounijnego
podejścia, ponieważ obowiązujące zasady, przepisy, procedury
i normy muszą być spójne we wszystkich państwach
członkowskich, aby zapewnić pewność prawa i równe warunki
działania wszystkim uczestnikom rynku. Alternatywą dla ogólnounijnej
koncepcji byłby system wielostronnych lub dwustronnych umów, których
złożoność i koszty byłyby zbyt wysokie w porównaniu z
ustawodawstwem na poziomie Unii. Ewentualne działania na szczeblu Unii
są zatem zgodne z zasadą pomocniczości. 1.5.3. Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań Analiza
obecnych ram regulacyjnych, a w szczególności dyrektywy w sprawie
usług płatniczych, uwypukliła następujące problemy: - niespójne
stosowanie istniejących przepisów w poszczególnych państwach
członkowskich z powodu dużej liczby wariantów oraz często bardzo
ogólnych kryteriów stosowania. W szczególności niektóre
wyłączenia określone w dyrektywie w sprawie usług
płatniczych wydają się zbyt ogólne lub przestarzałe w
kontekście zmian następujących na rynku oraz są
interpretowane w bardzo różny sposób. Luki jeśli chodzi o zakres
stosowania przepisów powstają również w odniesieniu do
płatności, w przypadku których jedna część transakcji
realizowana jest poza EOG, oraz płatności w walutach krajów
nienależących do UE, co prowadzi do ciągłego rozdrobnienia
rynku, arbitrażu regulacyjnego oraz zakłócenia konkurencji; - próżnia
prawna w przypadku niektórych nowo powstałych dostawców usług
internetowych, takich jak dostawcy usług będący osobami trzecimi
oferujący możliwość inicjowania płatności w
oparciu o bankowość internetową. Usługi te stanowią
realną i często tańszą alternatywę dla
płatności z wykorzystaniem kart i są atrakcyjne również dla
konsumentów, którzy kart nie posiadają. Obecne modele biznesowe budzą
jednak pewne zastrzeżenia banków i niektórych państw
członkowskich, ponieważ ci nowi dostawcy nie są obecnie
objęci istniejącymi ramami prawnymi. Próżnia prawna grozi
zahamowaniem innowacji oraz ograniczeniem dostępu do rynku na odpowiednich
warunkach; - brak
standaryzacji i interoperacyjności – pod różnymi względami i w
różnym stopniu – różnych rozwiązań płatniczych
(płatności realizowanych przy użyciu kart, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych), zwłaszcza w
kontekście transgranicznym; problem ten dodatkowo
pogłębiają słabe mechanizmy zarządzania unijnym
rynkiem płatności detalicznych; -
zróżnicowane i niespójne praktyki w zakresie pobierania opłat (z
tytułu korzystania z danego instrumentu płatniczego, stosowane przez
akceptantów) w poszczególnych państwach członkowskich (około
połowa państw członkowskich UE dopuszcza, a druga połowa
zabrania pobierania opłat dodatkowych), co prowadzi do znacznej
dezorientacji wśród konsumentów, którzy dokonują zakupów za
granicą lub w internecie, oraz tworzy nierówne warunki działania; - w obszarze
kart płatniczych: szereg ograniczających zasad i praktyk biznesowych
zakłócających konkurencję (dotyczących wielostronnych
opłat interchange oraz zasad regulujących możliwość
wyboru przez akceptantów akceptowanych przez siebie kart oraz ich
elastyczność w tym względzie). Przegląd
europejskich ram, a zwłaszcza dyrektywy w sprawie usług
płatniczych, oraz przeprowadzone w 2012 r. konsultacje
poświęcone zielonej księdze Komisji w sprawie
płatności realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez
internet i za pośrednictwem urządzeń przenośnych pozwoliły
stwierdzić konieczność wprowadzenia dalszych środków i
dokonania aktualizacji ram regulacyjnych, w tym dostosowania dyrektywy w
sprawie usług płatniczych, aby ramy regulujące
płatności były w stanie skuteczniej zaspokajać potrzeby
efektywnego europejskiego rynku płatności, w pełni
przyczyniając się do stworzenia warunków rynkowych, które
sprzyjają konkurencji, innowacji i bezpieczeństwu. 1.5.4. Spójność z innymi
właściwymi instrumentami oraz możliwa synergia Ramy prawne
ustanowione dyrektywą w sprawie usług płatniczych,
rozporządzeniem (WE) nr 924/2009 w sprawie płatności
transgranicznych oraz drugą dyrektywą w sprawie pieniądza
elektronicznego (2009/110/WE) pozwoliły już osiągnąć
znaczne postępy w ogólnej integracji europejskiego rynku
płatności detalicznych. Rozporządzeniem (UE) nr 260/2012 w
sprawie terminu migracji na system SEPA ustanowiono terminy migracji na system
ogólnoeuropejskich poleceń przelewu i ogólnoeuropejskich poleceń
zapłaty, który od 2014 r. w pełni zastąpi obowiązujące
w poszczególnych państwach systemy krajowych i transgranicznych
płatności w euro w obrębie UE. Ramy regulacyjne uzupełnia
szereg dochodzeń prowadzonych przez Komisję i wydanych przez nią
decyzji na gruncie unijnego prawa konkurencji na przestrzeni ostatnich lat w
obszarze płatności detalicznych. Rynek
płatności detalicznych jest jednak bardzo dynamiczny i w ostatnich
kilku latach był areną istotnych innowacji. Ważne obszary rynku
płatności, w szczególności płatności realizowane przy
użyciu kart i nowe sposoby płatności takie jak
płatności realizowane przez internet i za pośrednictwem
urządzeń przenośnych, są często nadal podzielone
wzdłuż granic państwowych, utrudniając wydajny rozwój
innowacyjnych i łatwych w użyciu cyfrowych usług
płatniczych oraz ograniczając konsumentom i detalistom dostęp do
wydajnych, wygodnych i bezpiecznych metod płatności (wyjątek
stanowią ewentualnie karty kredytowe) na poziomie ogólnoeuropejskim,
umożliwiających im zakupy coraz szerszego asortymentu towarów i
usług. Najnowsze zmiany, jakie nastąpiły na tych rynkach,
uwypukliły również pewne luki w obecnie obowiązujących
ramach prawnych regulujących płatności, a także
niedoskonałość rynku płatności realizowanych przy
użyciu kart, przez internet i za pośrednictwem urządzeń
przenośnych, które wyeliminować ma niniejsza inicjatywa. 1.6. Okres trwania działania
i jego wpływ finansowy ¨ Wniosek/inicjatywa o ograniczonym
okresie trwania ¨ Okres trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do
[DD/MM]RRRR r. ¨ Okres trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r. ¨ Wniosek/inicjatywa o nieograniczonym
okresie trwania 1.7. Planowane tryby
zarządzania[52] Dla budżetu na 2015 r. ¨ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych: ¨ agencjom wykonawczym ¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi ¨ Zarządzenie pośrednie poprzez przekazanie zadań z
zakresu wykonania budżetu: ¨ organizacjom międzynarodowym i ich agencjom (należy
wyszczególnić); ¨EBI oraz Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu; ¨ organom, o których mowa w art. 208 i 209 rozporządzenia
finansowego; ¨ organom prawa publicznego; ¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu, które świadczą
usługi użyteczności publicznej, o ile zapewniają one
odpowiednie gwarancje finansowe; ¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu państwa
członkowskiego, którym powierzono realizację partnerstwa
publiczno-prywatnego oraz które zapewniają odpowiednie gwarancje
finansowe; ¨ osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań
w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na mocy
tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej oraz określonym we
właściwym podstawowym akcie prawnym. 2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA 2.1. Zasady nadzoru i
sprawozdawczości Należy
określić częstotliwość i warunki. W art. 81
rozporządzenia ustanawiającego Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego (EUNB) zobowiązano Komisję do publikowania – do dnia 2
stycznia 2014 r., a następnie co 3 lata – ogólnego sprawozdania na temat
doświadczeń zgromadzonych w wyniku funkcjonowania EUNB. W tym celu
Komisja opublikuje sprawozdanie ogólne, które zostanie przekazane Parlamentowi
Europejskiemu i Radzie. 2.1.1. Zidentyfikowane ryzyko Jeśli
chodzi o zgodne z prawem, oszczędne, wydajne i skuteczne wykorzystanie
środków wynikające z niniejszego wniosku, oczekuje się, że
wniosek nie przyczyni się do powstania nowych rodzajów ryzyka, które nie
byłyby obecnie uwzględnione w istniejących ramach kontroli
wewnętrznej EUNB. 2.1.2. Przewidywane metody kontroli Zastosowanie
będą miały systemy zarządzania i kontroli przewidziane w
rozporządzeniu ustanawiającym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego
(1093/2010). 2.2. Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony Do celów
zwalczenia oszustw, korupcji oraz wszelkiej innej nielegalnej
działalności do EUNB zastosowanie będą miały, bez
ograniczeń, przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń
prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć
Finansowych (OLAF). EUNB
przystąpi do Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999
r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i
Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego dochodzeń
wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania
Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz niezwłocznie przyjmie stosowne
przepisy obowiązujące cały personel EUNB. Decyzje
dotyczące finansowania oraz wynikające z nich umowy oraz instrumenty
wykonawcze muszą wyraźnie stwierdzać, że Trybunał
Obrachunkowy i OLAF mogą, w razie potrzeby, przeprowadzać kontrole na
miejscu wobec beneficjentów środków finansowych wydatkowanych przez EUNB
oraz wobec pracowników odpowiedzialnych za przydzielenie tych środków. W art. 64 i 65
rozporządzenia ustanawiającego EUNB określono przepisy
dotyczące wykonania i kontroli budżetu EUNB oraz mające
zastosowanie przepisy finansowe. 3. Szacunkowy wpływ finansowy
wniosku/inicjatywy 3.1. Działy wieloletnich ram
finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ Istniejące linie budżetowe Według
działów wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj środków || Wkład Numer [treść …...….] || Zróżnicowane /niezróżnicowane ([53]) || państw EFTA[54] || krajów kandydujących[55] || państw trzecich || w rozumieniu art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia finansowego 1.a || 12.03.02 Europejski Urząd Nadzoru Bankowego || Zróżnicowane || TAK || TAK || NIE || NIE 3.2. Szacunkowy wpływ na
wydatki Nowe zadania będą realizowane przez
personel dostępny w ramach corocznej procedury przydziału
środków budżetowych w świetle ograniczeń budżetowych
mających zastosowanie do wszystkich organów UE zgodnie z programowaniem
finansowym dla agencji. 3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku) Dział wieloletnich ram finansowych || 1.a || Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia Dyrekcja Generalna: MARKT || || || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM 12.03.02 || Środki na zobowiązania || (1) || 0,160 || 0,150 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,609 Środki na płatności || (2) || 0,160 || 0,150 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,609 OGÓŁEM środki dla Dyrekcji Generalnej MARKT || Środki na zobowiązania || =1+1a +3a || 0,160 || 0,150 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,609 Środki na płatności || =2+2a +3b || 0,160 || 0,150 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,609 w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku) || || || 2015[56] || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 0,160 || 0,150 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,609 Środki na płatności || 0,160 || 0,150 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,075 || 0,609 3.2.2. Szacunkowy wpływ na
środki finansowe [organu] ¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków operacyjnych 3.2.3. Szacunkowy wpływ na
zasoby ludzkie [organu] 3.2.3.1. Streszczenie ¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania środków administracyjnych 3.2.3.2. Szacunkowe zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie w nadrzędnej DG ¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich 3.2.4. Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi ¨ Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi. 3.2.5. Udział osób trzecich w
finansowaniu Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym: Środki w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku) || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || Ogółem Państwa członkowskie || 0,240 || 0,225 || 0,112 || 0,112 || 0,112 || 0,112 || 0,913 OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || 0,240 || 0,225 || 0,112 || 0,112 || 0,112 || 0,112 || 0,913 3.3. Szacunkowy wpływ na
dochody ¨ Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody. Załącznik 1 W ramach przeglądu dyrektywy w sprawie
usług płatniczych dla EUNB, ustanowionego rozporządzeniem
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010, przewidziano
następujące szczegółowe obowiązki i zadania: Artykuł 14 – opracowanie i prowadzenie
portalu internetowego: - opracowanie i prowadzenie portalu
internetowego służącego za unijny elektroniczny punkt
dostępu łączący krajowe rejestry publiczne określone w
art. 13 oraz opracowanie projektu standardów regulacyjnych
określających wymogi techniczne dotyczące dostępu do
informacji zawartych w tych rejestrach publicznych. Artykuł 26 – obowiązki EUNB w
kontekście procedury wydawania „paszportów”: –
przygotowanie wytycznych pozwalających
odpowiedzieć na pytanie, czy podejmowanie działalności w innym
państwie członkowskim w oparciu o system „paszportów” wchodzi w
zakres swobody przedsiębiorczości czy też swobody
świadczenia usług. Wytyczne te powinny zostać wydane w terminie
dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy; –
opracowanie projektów regulacyjnych standardów
technicznych dotyczących współpracy i wymiany informacji między
właściwymi organami z państwa członkowskiego pochodzenia, o
których mowa w art. 26 ust. 1, a właściwymi organami z
przyjmującego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 26 i 18,
określających metody, środki i szczegóły współpracy
przy zgłaszaniu instytucji płatniczych prowadzących
działalność w kontekście transgranicznym, a zwłaszcza
zakres informacji, które mają być przekazywane, i sposób postępowania
z tym informacjami, w tym wspólną terminologię i standardowe szablony
zgłoszeń, aby zapewnić spójny i wydajny proces dokonywania
zgłoszeń. EUNB przekaże te projekty regulacyjnych standardów
technicznych Komisji w terminie dwóch lat od daty wejścia w życie
niniejszej dyrektywy; –
opracowanie projektów regulacyjnych standardów
technicznych dotyczących współpracy i wymiany informacji między
właściwymi organami z państwa członkowskiego pochodzenia a
właściwymi organami z przyjmującego państwa członkowskiego,
zgodnie z art. 26 ust. 2–4 i art. 22, określających metody,
środki i szczegóły współpracy przy prowadzeniu nadzoru nad
instytucjami płatniczymi prowadzącymi działalność w
kontekście transgranicznym, a zwłaszcza zakres informacji, które
mają być przekazywane, i sposób postępowania z tym informacjami,
aby zapewnić spójny i wydajny nadzór nad instytucjami płatniczymi
świadczącymi usługi płatnicze w kontekście
transgranicznym. EUNB przekaże te projekty regulacyjnych standardów
technicznych Komisji w terminie dwóch lat od daty wejścia w życie
niniejszej dyrektywy. Artykuły 86 i 87 – opracowanie
wytycznych z zakresu bezpieczeństwa oraz wydanie wytycznych w sprawie
postępowania dostawców usług płatniczych z poważnymi
incydentami bezpieczeństwa: –
opracowanie wytycznych dotyczących
ustanowienia, wdrożenia i monitorowania środków z zakresu
bezpieczeństwa na podstawie art. 85, w tym w stosownych przypadkach
procesów certyfikacji, zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 85 ust. 3.
EUNB uwzględnia m.in. normy lub specyfikacje opublikowane przez
Komisję na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy w sprawie
bezpieczeństwa sieci i informacji. EUNB dokonuje regularnego
przeglądu tych wytycznych, w ścisłej współpracy z EBC, nie
rzadziej niż co dwa lata; –
wydanie wytycznych ułatwiających
dostawcom usług płatniczych określenie poważnych incydentów
oraz okoliczności, w jakich instytucja płatnicza jest
zobowiązana do zgłoszenia incydentu bezpieczeństwa. Wytyczne te
zostaną wydane w terminie dwóch lat od daty wejścia w życie
niniejszej dyrektywy; –
wydanie, w ścisłej współpracy z EBC,
wytycznych skierowanych do dostawców usług płatniczych,
określonych w art. 1 ust. 1 niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 16
rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 dotyczących autoryzacji klientów z
wykorzystaniem najnowszych rozwiązań technicznych oraz wszelkich
wyjątków od wymogu stosowania wzmocnionej autoryzacji klienta. Wytyczne te
zostaną wydane w terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejsze
dyrektywy i będą w miarę potrzeb regularnie aktualizowane. [1] Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku
wewnętrznego (Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1). [2] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z
dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia
działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz
nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością,
zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca
dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7). [3] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności
transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr
2560/2001 (Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11). [4] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i
handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w
euro oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz.U. L 94 z
30.3.2012, s. 22). [5] Zielona księga Komisji Europejskiej „W kierunku
zintegrowanego europejskiego rynku płatności realizowanych przy
pomocy kart płatniczych, przez internet i za pośrednictwem
urządzeń przenośnych”, COM(2011) 941 final. [6] Komunikat Komisji Europejskiej „Akt o jednolitym rynku
II – Razem na rzecz nowego wzrostu gospodarczego”, COM(2012) 573 final. [7] Komunikat Komisji Europejskiej: „Europejska agenda
cyfrowa”, COM(2010) 245 final. [8] Wniosek Komisji Europejskiej dotyczący
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie identyfikacji
elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji
elektronicznych na rynku wewnętrznym, COM(2012) 238 final. [9] Wniosek Komisji Europejskiej dotyczący dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków mających na celu
zapewnienie wspólnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji
w obrębie Unii, COM(2013) 48 final. [10] Komunikat Komisji Europejskiej: „Spójne ramy na rzecz
wzmocnienia zaufania na jednolitym rynku cyfrowym handlu elektronicznego i
usług online”, COM(2011) 942. [11] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z
dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca
dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i
dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 304 z
22.11.2011, s. 64). [12] http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2011:0941:FIN:PL:PDF. [13] http://ec.europa.eu/internal_market/payments/docs/cim/gp_feedback_statement_en.pdf. [14] Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada
2012 r. „W kierunku zintegrowanego europejskiego rynku płatności
realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez internet i za
pośrednictwem urządzeń przenośnych” (2012/2040(INI)). [15] Badanie jest dostępne na stronie internetowej:
http://ec.europa.eu/internal_market/payments/framework/transposition/index_en.htm. [16] Różne warianty strategiczne i ich skutki
szczegółowo omówiono w ocenie skutków dostępnej pod adresem [link to
be added]. [17] Dz.U. C […] z […], s.[…]. [18] Dz.U. C […] z […], s.[…]. [19] Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku
wewnętrznego (Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1). [20] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności
transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr
2560/2001 (Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11). [21] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z
dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia
działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz
nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością,
zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca
dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7). [22] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i
handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w
euro oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz.U. L 94 z
30.3.2012, s. 22). [23] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z
dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca
dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i
dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 304 z
22.11.2011, s. 64). [24] COM(2012) 941 final. [25] Dyrektywa XXXX/XX/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia [data] r. w sprawie środków mających na celu zapewnienie
wspólnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji w całej
Unii (Dz.U. L z […], s. [...]). [26] Rozporządzenie (UE) nr [XX/XX/XX/] Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia [data] r. w sprawie opłat interchange z
tytułu transakcji płatniczych realizowanych przy użyciu kart
(Dz.U. L z […], s. […]). [27] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z
dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych
do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad
instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca
dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz
2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338). [28] Dyrektywa Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w
sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek
(Dz.U. L 222 z 14.8.1978, s. 11). [29] Dyrektywa Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w
sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych (Dz.U. L 193 z 18.7.1983,
s. 1). [30] Dyrektywa Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia
1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań
finansowych banków i innych instytucji finansowych (Dz.U. L 372 z
31.12.1986, s. 1). [31] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE
z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt
konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z
22.5.2008, s. 66). [32] Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń
w systemach płatności i rozrachunku
papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45). [33] Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r.
dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i
średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36). [34] Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych
przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dz.U.
L 149 z 11.6.2005, s. 22). [35] Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług
społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu
elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s.
1). [36] Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom
usług finansowych na odległość (Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s.
16). [37] Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie
przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L
281 z 23.11.1995, s. 31). [38] Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w
związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy
wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001,
s. 1). [39] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego
Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji
nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z
15.12.2010, s. 12). [40] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla
zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6). [41] Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z
11.12.2006, s. 1). [42] Wspólna deklaracja polityczna państw
członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotycząca
dokumentów wyjaśniających (Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14). [43] Rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm
inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L
176 z 27.6.2013, s. 1). [44] Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług
łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108 z
24.4.2002, s. 33). [45] Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z
systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu
(Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15). [46] Rozporządzenie (WE) nr 1781/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o
zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym (Dz.U. L
345 z 8.12.2006, s. 1). [47] Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z
dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań
finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca
dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady
84/253/EWG (Dz.U L 157 z 9.6.2006, s. 87) [48] Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie
stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (OJ L 243 z
11.9.2002, s. 1). [49] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z
dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz
uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s.
66). [50] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z
dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych
do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad
instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca
dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz
2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338). [51] ABM: Activity Based Management: zarządzanie kosztami
działań - ABB: Activity Based Budgeting: budżet zadaniowy. [52] Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania
oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na
następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html [53] Środki zróżnicowane/ środki
niezróżnicowane. [54] EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu. [55] Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach
potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich. [56] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się
wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.