(1)

De verbetering van de verkeersveiligheid is een primaire doelstelling van het verkeersbeleid van de Unie. In haar EU-beleidskader voor verkeersveiligheid 2021-2030 heeft de Commissie opnieuw de ambitieuze doelstelling onderschreven om tegen 2050 het aantal doden en zwaargewonden op de wegen van de Unie tot bijna nul terug te dringen (“Vision Zero”) en om op middellange termijn (tegen 2030) het aantal doden en zwaargewonden te halveren.

(2)

Met het oog op de verbetering van de verkeersveiligheid hebben de ministers van Vervoer van de lidstaten in de Verklaring van Valletta over verkeersveiligheid van 29 maart 2017 ertoe opgeroepen het rechtskader van de Unie inzake verkeersveiligheid te versterken en bijzondere aandacht te besteden aan de noodzaak van samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van rijontzeggingen voor niet-ingezeten bestuurders.

(3)

Als gevolg van het vrije verkeer van personen en de toename van het internationale wegverkeer worden rijontzeggingen vaak opgelegd door een andere lidstaat dan die waar de bestuurder zijn gewone verblijfplaats heeft of die welke het rijbewijs heeft afgegeven.

(4)

Momenteel kan een andere lidstaat dan de lidstaat waar de bestuurder zijn gewone verblijfplaats heeft of dan de lidstaat die het rijbewijs heeft afgegeven (de “lidstaat van afgifte”), overeenkomstig zijn nationale recht, maatregelen nemen tegen onrechtmatig gedrag op zijn grondgebied door de houder van een in een andere lidstaat verkregen rijbewijs. Die maatregelen resulteren in weigeringen om de geldigheid van door andere lidstaten afgegeven rijbewijzen te erkennen en bijgevolg in een beperking van de rijbevoegdheid van de betrokken persoon. De werkingssfeer van die maatregelen is echter beperkt tot het grondgebied van de lidstaat waar het onrechtmatig gedrag heeft plaatsgevonden en de gevolgen ervan zijn beperkt tot de weigering om de geldigheid van dat rijbewijs op dat grondgebied te erkennen. Als de lidstaat van afgifte geen actie onderneemt, blijft dit rijbewijs dan ook geldig in alle andere lidstaten. Een dergelijk scenario verhindert dat een hoger niveau van verkeersveiligheid in de Unie wordt bereikt. Bestuurders aan wie een rijontzegging is opgelegd in een andere lidstaat dan de lidstaat van afgifte, mogen niet aan de gevolgen van een dergelijke maatregel ontsnappen wanneer zij zich bevinden in een andere lidstaat dan de lidstaat waar de overtreding werd begaan (de “lidstaat van de overtreding”).

(5)

Om een hoog niveau van bescherming van alle weggebruikers in de Unie te waarborgen, moet worden voorzien in specifieke regels voor de tenuitvoerlegging van rijontzeggingen die zijn opgelegd door een andere lidstaat dan die welke het rijbewijs van de onder de rijontzegging vallende persoon heeft afgegeven, indien die rijontzeggingen het gevolg zijn van binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn vallende rijontzeggingsovertredingen.

(6)

De uitvoering van deze richtlijn mag echter geen harmonisatie vereisen van nationaalrechtelijke bepalingen betreffende de definitie van verkeersovertredingen, de juridische aard ervan en de mogelijke maatregelen als gevolg van die overtredingen. Meer bepaald moet de uitvoering van rijontzeggingen in de lidstaat van afgifte worden nagestreefd ongeacht of de lidstaat van de overtreding de nationale maatregelen als administratief dan wel strafrechtelijk aanmerkt. Overeenkomstig het beginsel van procedurele autonomie moeten de lidstaten, in overeenstemming met hun nationale recht, hun interne procedures vaststellen om deze richtlijn zo snel en efficiënt mogelijk uit te voeren.

(7)

Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan de regels inzake politiële en justitiële samenwerking in strafzaken en inzake de wederzijdse erkenning van daarmee verband houdende rechterlijke beslissingen. Zij mag evenmin afbreuk doen aan de mogelijkheid voor de rechterlijke autoriteiten van de lidstaten om beslissingen die zij hebben genomen, met name beslissingen van strafrechtelijke aard, ten uitvoer te leggen. De toepassing van deze richtlijn mag met name geen afbreuk doen aan de rechten en verplichtingen die voortvloeien uit de Kaderbesluiten 2005/214/JBZ (3) en 2008/947/JBZ (4) van de Raad, of de rechten van verdachten en beklaagden als bedoeld in de Richtlijnen 2010/64/EU (5), 2012/13/EU (6), 2013/48/EU (7), (EU) 2016/343 (8), (EU) 2016/800 (9) en (EU) 2016/1919 (10) van het Europees Parlement en de Raad.

(8)

Het doel van deze richtlijn is de Unie in staat te stellen de verkeersveiligheid in de hele Unie te verbeteren. Zoals het Hof van Justitie in zaak C-43/12 (11) heeft geoordeeld, maken maatregelen ter verbetering van de verkeersveiligheid deel uit van het vervoersbeleid en kunnen zij worden vastgesteld op basis van artikel 91, lid 1, punt c), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), voor zover het gaat om “maatregelen die de veiligheid van het vervoer kunnen verbeteren” in de zin van die bepaling.

(9)

Rijontzeggingen wegens rijontzeggingsovertredingen kunnen bestaan in de intrekking, schorsing of beperking van de rijbevoegdheid, van het rijbewijs of van de erkenning van de geldigheid van dat rijbewijs. Die rijontzeggingen moeten in de Unie derhalve worden uitgevoerd door toepassing van die intrekkingen, beperkingen of schorsingen door de lidstaat die het rijbewijs heeft afgegeven.

(10)

Het begaan van een overtreding is echter niet de enige omstandigheid die kan leiden tot een intrekking, schorsing of beperking van de rijbevoegdheid, van een rijbewijs of van de erkenning van de geldigheid van een rijbewijs. Ook andere omstandigheden, zoals het niet voldoen aan de minimumnormen van bijlage III bij Richtlijn (EU) 2025/2205 van het Europees Parlement en de Raad (12), kunnen leiden tot een dergelijke intrekking, schorsing of beperking. Aangezien Richtlijn (EU) 2025/2205 die minimumnormen reguleert, moet uit de definities met betrekking tot die termen duidelijk blijken dat zij gelden voor alle gevallen die resulteren in een dergelijke intrekking, schorsing of beperking en niet alleen voor die welke het gevolg zijn van het begaan van een overtreding.

(11)

Aangezien rijden onder invloed van drank, namelijk rijden onder invloed van alcohol, als gedefinieerd in het recht van de lidstaat van de overtreding, rijden onder invloed van drugs, en rijden met een te hoge snelheid, namelijk sneller rijden dan de maximumsnelheid die in de lidstaat van de overtreding geldt voor de weg of het voertuigtype in kwestie, de belangrijkste oorzaken zijn van verkeersongevallen en verkeersdoden in de Unie, moet de grootst mogelijke zorgvuldigheid worden toegepast op gevallen die verband houden met die overtredingen, die derhalve voor de toepassing van deze richtlijn moeten worden beschouwd als rijontzeggingsovertredingen. Bovendien moeten ook verkeersovertredingen die de dood of ernstig lichamelijk letsel van een slachtoffer tot gevolg hebben, gezien de ernst ervan, worden beschouwd als onder deze richtlijn vallende rijontzeggingsovertredingen. Het opleggen van een rijontzegging moet de exacte identificatie van de bestuurder die de rijontzeggingsovertreding heeft begaan, vereisen en mag niet worden opgelegd op basis van een objectieve aansprakelijkheid, zoals de houder zijn van het voertuig.

(12)

Rijontzeggingen hoeven overeenkomstig deze richtlijn alleen te worden meegedeeld aan de lidstaat van afgifte indien zij zijn opgelegd vanwege een in deze richtlijn gedefinieerde rijontzeggingsovertreding.

(13)

Rijontzeggingen die door een lidstaat worden opgelegd aan personen die houder zijn van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs, moeten op het volledige grondgebied van de Unie effecten sorteren die vergelijkbaar zijn met rijontzeggingen die worden opgelegd aan personen die houder zijn van een rijbewijs dat door de lidstaat die de rijontzegging oplegt, is afgegeven. In het licht van het beginsel van procedurele autonomie moeten de lidstaten vrij kunnen beslissen hoe zij die doelstelling het best kunnen verwezenlijken in overeenstemming met hun nationale recht.

(14)

De lidstaat van de overtreding moet de lidstaat van afgifte onverwijld kennisgeven van elke binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn vallende rijontzegging die wordt opgelegd voor een duur van minstens drie maanden en waarvoor de resterende schorsings- of beperkingsperiode op grond van die rijontzegging op het tijdstip van de kennisgeving meer dan één maand bedraagt, teneinde de nodige procedures op gang te brengen om de uitvoering van de rijontzegging in de lidstaat van afgifte te waarborgen. Een dergelijke kennisgeving moet in elektronische vorm worden verzonden door middel van een standaardcertificaat voor de kennisgeving van een rijontzegging (het “standaardrijontzeggingscertificaat”), teneinde een naadloze, betrouwbare en doeltreffende uitwisseling van informatie tussen de lidstaten te waarborgen.

(15)

Het standaardrijontzeggingscertificaat moet een minimumreeks gegevens bevatten die de correcte uitvoering van deze richtlijn mogelijk maken, en moet met name informatie bevatten over de autoriteit van de lidstaat van de overtreding die de rijontzegging heeft opgelegd, de begane rijontzeggingsovertreding, de daaruit voortvloeiende rijontzegging en de onder de rijontzegging vallende persoon. Daartoe moet de Commissie uit hoofde van deze richtlijn een gedelegeerde handeling vaststellen om de codes in deel E van bijlage I bij Richtlijn (EU) 2025/2205 te actualiseren teneinde ervoor te zorgen dat die codes ruim voor de uiterste datum voor omzetting van deze richtlijn beschikbaar zijn. Het gebruik van het standaardrijontzeggingscertificaat zal een doeltreffende uitwisseling van informatie waarborgen zonder dat de lidstaten verplicht worden een onevenredige of buitensporige hoeveelheid informatie te delen.

(16)

Het standaardrijontzeggingscertificaat moet ook worden vertaald in een officiële taal van de instellingen van de Unie die een officiële taal is van de lidstaat van afgifte of in een andere officiële taal van de instellingen van de Unie die door de lidstaat van afgifte is aanvaard, zodat het snel kan worden verwerkt door de geadresseerde.

(17)

Het opleggen van rijontzeggingen als reactie op onrechtmatig gedrag draagt bij tot het waarborgen van een hoog niveau van verkeersveiligheid in de Unie. Op basis van het beginsel van wederzijdse erkenning van in de lidstaten afgegeven rijbewijzen moet het mogelijk zijn dat maatregelen betreffende de intrekking, schorsing of beperking van een door de lidstaat van afgifte afgegeven rijbewijs automatisch door alle andere lidstaten worden gehandhaafd, aangezien de onder de rijontzegging vallende persoon geen geldig document kan overleggen om zijn of haar rijbevoegdheid te staven. Daarom moet de lidstaat van afgifte, na kennisgeving van de opgelegde rijontzegging, en tenzij een vrijstellingsgrond van toepassing is of wordt ingeroepen, passende maatregelen nemen om de rijontzegging ten uitvoer te leggen.

(18)

De maatregel die door de lidstaat van afgifte wordt genomen, moet variëren naargelang de specifieke aard van de rijontzegging. Aangezien intrekkingen, schorsingen of beperkingen noodzakelijkerwijs verschillende gevolgen hebben, moeten daarvoor verschillende procedures worden toegepast overeenkomstig de bevoegdheden van de betrokken lidstaten. Wat intrekking betreft, moet de onder de rijontzegging vallende persoon zijn of haar rijbewijs kunnen terugkrijgen of een nieuw rijbewijs kunnen aanvragen overeenkomstig Richtlijn (EU) 2025/2205. Als de lidstaat van afgifte niet voorziet in de mogelijkheid om een rijbewijs in te trekken, moet de lidstaat van afgifte het rijbewijs schorsen, de rijgeschiktheid of rijvaardigheid van de houder van dat rijbewijs beoordelen en daarna alle op basis van die beoordeling passend geachte maatregelen nemen. In geval van een schorsing of beperking moet ervoor worden gezorgd dat alleen de duur van die maatregelen ten uitvoer worden gelegd, zelfs wanneer de rijontzegging in aanvullende voorwaarden voorziet, omdat het hoofddoel van die schorsing of beperking is om de onder de rijontzegging vallende persoon tijdelijk of gedeeltelijk te beletten te rijden en niet om te bepalen hoe die persoon zijn of haar rijbewijs moet terugkrijgen. Een en ander doet geen afbreuk aan het recht om te beoordelen of een onder de rijontzegging vallende persoon een risico vormt voor de verkeersveiligheid en om op basis van die beoordeling passende maatregelen te nemen.

(19)

De lidstaat van afgifte moet ernaar streven ervoor te zorgen dat, binnen de bestaande wettelijke grenzen van het nationale recht, de genomen maatregelen met betrekking tot rijontzeggingen zo veel mogelijk zijn afgestemd op de door de lidstaat van de overtreding opgelegde maatregelen.

(20)

Wanneer een lidstaat van de overtreding een rijontzegging oplegt aan een persoon die zijn of haar gewone verblijfplaats in die lidstaat heeft, maar in het bezit is van een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs, heeft de lidstaat van de overtreding het recht om het rijbewijs om te wisselen met het oog op de toepassing van die rijontzegging. Wanneer een lidstaat van de overtreding het rijbewijs intrekt van een persoon die zijn of haar gewone verblijfplaats in een andere lidstaat heeft dan de lidstaat van afgifte, moet de verantwoordelijkheid voor de afgifte van een nieuw rijbewijs berusten bij de lidstaat van gewone verblijfplaats, rekening houdend met de informatie die de lidstaat van afgifte heeft opgenomen in artikel 15, lid 1, van Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad (13) bedoelde EU-rijbewijzennetwerk.

(21)

De lidstaat van de overtreding moet, overeenkomstig zijn nationale recht en voor zover de gevolgen beperkt blijven tot zijn grondgebied, rijontzeggingen en alle daarmee samenhangende aanvullende voorwaarden kunnen blijven toepassen tot de onder de rijontzegging vallende persoon aan die voorwaarden voldoet. Daarnaast moet de lidstaat van de overtreding eisen betreffende het verstrijken van een vaste termijn kunnen opleggen, zoals een termijn waarin het de onder de rijontzegging vallende bestuurder verboden is het bestaande rijbewijs terug te krijgen of een nieuw rijbewijs aan te vragen (“verbodstermijn”), en die eisen mogen voor de toepassing van deze richtlijn niet als aanvullende voorwaarden worden beschouwd. Zolang die termijn loopt, moet de lidstaat van de overtreding kunnen beslissen de geldigheid van het in de lidstaat van afgifte teruggekregen of nieuw verkregen rijbewijs niet te erkennen. Na het verstrijken van die verbodstermijn moet de lidstaat van de overtreding de geldigheid van een door de lidstaat van afgifte afgegeven rijbewijs echter erkennen, ook al is dat tijdens die verbodstermijn afgegeven.

(22)

Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan de bepalingen van Richtlijn (EU) 2025/2205 op grond waarvan een rijbewijs als ongeldig verklaard, ingetrokken, geschorst of beperkt moet worden beschouwd zolang de onder de rijontzegging vallende persoon niet aan alle door de lidstaat van afgifte opgelegde voorwaarden voldoet waaraan die persoon moet voldoen om het rijbewijs terug te kunnen krijgen of een nieuw rijbewijs te kunnen aanvragen. Indien een rijbewijs ten onrechte is afgegeven aan een aanvrager die nog niet aan die voorwaarden voldoet, moeten de lidstaten de erkenning daarvan kunnen weigeren, ook na het verstrijken van een verbodstermijn.

(23)

Indien de lidstaat van afgifte maatregelen heeft genomen om de rijontzegging uit te voeren en vervolgens opnieuw heeft beoordeeld of de onder de rijontzegging vallende persoon in aanmerking komt om zijn of haar rijbewijs terug te krijgen, moet die beoordeling in de hele Unie worden erkend en bijgevolg ook in de lidstaat van de overtreding, mits de door de lidstaat van de overtreding als onderdeel van de rijontzegging opgelegde vaste termijn is verstreken.

(24)

De toepassing van maatregelen door de lidstaat van afgifte moet tot doel hebben ervoor te zorgen dat een rijontzegging wordt uitgevoerd en mag geen nieuwe beoordeling vereisen van de feiten die tot de rijontzegging hebben geleid.

(25)

Om te waarborgen dat de uitvoering van een rijontzegging niet indruist tegen het evenredigheidsbeginsel, de grondrechten of de uitzonderingen waarin het recht van de lidstaat van afgifte voorziet, moeten bepaalde gronden worden vastgesteld die de lidstaat van afgifte vrijstellen van de verplichting om maatregelen te nemen. Met betrekking tot de niet-verplichte vrijstellingsgronden moeten de lidstaten kunnen beslissen dat deze systematisch door de bevoegde autoriteit moeten worden beoordeeld dan wel alleen als er een gegronde reden is om aan te nemen dat dergelijke gronden van toepassing zijn. Een onder een rijontzegging vallende persoon moet steeds de mogelijkheid hebben om een rechtsmiddel aan te wenden tegen de beoordeling en de toepassing van de vrijstellingsgronden door de lidstaat van afgifte, overeenkomstig het recht van die lidstaat.

(26)

Bovendien ondersteunt de digitalisering van de verkeersregels realtimeverkeersinformatiediensten, hetgeen rechtmatig gedrag in de hand werkt en bestuurders in de gelegenheid stelt de nationale verkeersregels na te leven, ook in het buitenland. Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad (14) schrijft voor dat de lidstaten ervoor moeten zorgen dat er uiterlijk op 31 december 2028, onder bepaalde voorwaarden, via nationale toegangspunten statische en dynamische gegevens wat betreft de voor het uitgebreide trans-Europese wegennet, andere snelwegen en gedeelten van hoofdwegen, en voor steden in het centrum van stedelijke knooppunten geldende snelheidsbeperkingen beschikbaar en toegankelijk zijn. In Richtlijn 2010/40/EU worden de lidstaten er ook toe aangemoedigd gegevens over snelheidsbeperkingen voor andere gedeelten van hun wegennet toegankelijk te maken. De richtlijn bevat een herzieningsclausule op basis waarvan de Commissie onder meer de vooruitgang moet herzien die is geboekt met betrekking tot de beschikbaarheid en toegankelijkheid van gegevens en, in voorkomend geval, uiterlijk op 31 december 2028 een voorstel moet indienen voor de aanpassing van de geografische dekking van bepaalde gegevenstypen die van cruciaal belang worden geacht.

(27)

In het belang van de verkeersveiligheid en om de onder een rijontzegging vallende persoon en de lidstaat van de overtreding rechtszekerheid te bieden, moet de lidstaat van afgifte de rijontzegging of een vrijstellingsgrond zonder onnodige vertraging uitvoeren respectievelijk toepassen, en in ieder geval uiterlijk binnen de eventuele in het nationale recht vastgelegde termijnen waarbinnen een rijontzegging kan worden opgelegd. De lidstaat van afgifte moet de lidstaat van de overtreding in kennis stellen van eventuele vertragingen.

(28)

Een goede uitvoering van deze richtlijn vereist nauwe, snelle en doeltreffende communicatie tussen de betrokken bevoegde nationale autoriteiten. Alle communicatie tussen de lidstaat van de overtreding en de lidstaat van afgifte teneinde een rijontzegging uit te voeren, moet via het in artikel 15, lid 1, van Richtlijn 2006/126/EG bedoelde EU-rijbewijzennetwerk verlopen, en de Commissie moet ervoor zorgen dat dat netwerk over de nodige middelen beschikt om die taak uit te voeren. Bovendien moeten zowel de lidstaat van afgifte als de lidstaat van de overtreding in specifieke welomschreven gevallen onverwijld belangrijke informatie uitwisselen met betrekking tot de toepassing van deze richtlijn. De bevoegde nationale autoriteiten van de betrokken lidstaten moeten daarom met elkaar overleggen telkens wanneer dat nodig is voor de uitvoering van deze richtlijn, ook met betrekking tot: de vaststelling van maatregelen tot uitvoering van rijontzeggingen; besluiten over vrijstellingsgronden; de beëindiging van rijontzeggingen; en elke omstandigheid die van invloed is op de oorspronkelijk opgelegde rijontzeggingen, zoals de herziening door de nationale autoriteiten van de oorspronkelijk door de lidstaat van de overtreding opgelegde rijontzegging of het voldoen aan de aanvullende voorwaarden door de onder de rijontzegging vallende persoon in de lidstaat van de overtreding.

(29)

De lidstaat van afgifte moet de persoon aan wie een rijontzegging is opgelegd door de lidstaat van de overtreding voor zover mogelijk uiterlijk 20 werkdagen na ontvangst van de kennisgeving in kennis stellen van de opgelegde rijontzegging volgens de procedures van zijn nationale recht.

(30)

Na uitvoering van de rijontzegging moet de lidstaat van afgifte de onder de rijontzegging vallende persoon, binnen de voor de kennisgeving of soortgelijke besluiten uit hoofde van zijn nationale recht bepaalde termijnen, in kennis stellen van de genomen maatregelen om die rijontzegging uit te voeren, met name met het oog op de uitoefening van grondrechten.

(31)

De lidstaten moeten ervoor zorgen dat met betrekking tot op grond van deze richtlijn genomen besluiten passende rechtsmiddelen voorhanden zijn en dat tijdig informatie over die rechtsmiddelen wordt verstrekt zodat ze doeltreffend kunnen worden uitgeoefend. Het mag echter niet mogelijk zijn een door de lidstaat van de overtreding opgelegde rijontzegging te betwisten middels een rechtsgeding in de lidstaat van afgifte.

(32)

De bescherming van natuurlijke personen bij de verwerking van hun persoonsgegevens is een grondrecht. Krachtens artikel 8, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 16, lid 1, VWEU hebben personen recht op bescherming van hun persoonsgegevens. De relevante wetgevingshandelingen van de Unie, namelijk Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad (15) en Richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad (16), moet van toepassing zijn op de verwerking van persoonsgegevens in het kader van deze richtlijn, overeenkomstig het respectieve toepassingsgebied ervan.

(33)

Deze richtlijn stelt de rechtsgrondslag vast voor de uitwisseling van persoonsgegevens met het oog op de uitvoering van door een andere lidstaat dan de lidstaat van afgifte opgelegde rijontzeggingen. Die rechtsgrondslag strookt met Verordening (EU) 2016/679 en Richtlijn (EU) 2016/680. De met de lidstaat van afgifte uit te wisselen persoonsgegevens moeten beperkt blijven tot wat nodig is om te voldoen aan de verplichtingen van deze richtlijn.

(34)

Om de naadloze, betrouwbare en doeltreffende uitwisseling van informatie te waarborgen, moeten alle lidstaten voor de toepassing van deze richtlijn één of meer nationale contactpunten aanwijzen. De lidstaten moeten er voorts voor zorgen dat hun respectieve nationale contactpunten samenwerken met de autoriteiten die bevoegd zijn voor de handhaving van de onder deze richtlijn vallende rijontzeggingen, met name om ervoor te zorgen dat alle nodige informatie tijdig wordt gedeeld.

(35)

De lidstaten moeten één of meer nationale contactpunten en bevoegde autoriteiten kunnen belasten met de taken die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de richtlijn, en moeten de regels kunnen vastleggen voor de samenwerking tussen die nationale entiteiten teneinde de efficiënte uitvoering van de richtlijn te faciliteren.

(36)

In het belang van een doeltreffende handhaving van rijontzeggingen moeten de lidstaten erop toezien dat de bevoegde autoriteiten de rijbevoegdheid controleren, met name indien er twijfel is of aan de betrokken bestuurder een rijontzegging is opgelegd, met name in gevallen waarin fysieke rijbewijzen niet worden ingeleverd.

(37)

De lidstaten moeten regelmatig statistieken over de toepassing van deze richtlijn verzamelen en toezenden aan de Commissie, voor het eerst vier jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn en vervolgens om de vijf jaar.

(38)

Nationale strafpuntenregelingen, waarbij houders van een rijbewijs punten verliezen indien zij bepaalde verkeersovertredingen begaan of punten krijgen indien zij er geen begaan, worden niet behandeld door deze richtlijn. De lidstaten hanteren verschillende benaderingen, zoals onmiddellijk strengere maatregelen opleggen of meer werk maken van gerichte handhavings- en preventiecampagnes. Wanneer de Commissie deze richtlijn herziet, moet zij beoordelen hoe de verkeersveiligheid kan worden verbeterd en de lidstaten kunnen worden geholpen om diverse uitdagingen aan te pakken, zonder daarbij voorrang te geven aan een specifieke benadering.

(39)

Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van deze richtlijn, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om het model en de inhoud van het standaardrijontzeggingscertificaat vast te stellen. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (17).

(40)

Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk om de verkeersveiligheid in de hele Unie te verbeteren door te voorzien in de kennisgeving en tenuitvoerlegging van een rijontzegging die is opgelegd naar aanleiding van een onder deze richtlijn vallende rijontzeggingsovertreding in een andere lidstaat dan de lidstaat van afgifte of de lidstaat van gewone verblijfplaats, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, maar vanwege de omvang en de gevolgen van deze richtlijn beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.

(41)

Richtlijn (EU) 2025/2205 moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(42)

Overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (18) is de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming geraadpleegd, en op 14 juni 2023 heeft hij advies uitgebracht,

1)

Aan artikel 1, lid 1, wordt het volgende punt toegevoegd:

2)

Aan artikel 2 worden de volgende punten toegevoegd:

(*1)  Richtlijn (EU) 2015/413 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2015 ter facilitering van de grensoverschrijdende uitwisseling van informatie en wederzijdse bijstand over verkeersveiligheidsgerelateerde verkeersovertredingen (PB L 68 van 13.3.2015, blz. 9, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2015/413/oj).”."

3)

De volgende artikelen worden ingevoegd:

4)

In artikel 22 wordt het volgende lid ingevoegd:

5)

In artikel 23 wordt het volgende lid ingevoegd:

6)

Aan artikel 24, lid 1, wordt het volgende punt toegevoegd: