(1)

De totstandbrenging van een ruimte waarin personen zich vrij kunnen verplaatsen, zonder binnengrenzen, is een van de belangrijkste verwezenlijkingen van de Unie. Daarom moet de herinvoering van grenstoezicht aan de binnengrenzen een uitzondering en alleen een uiterste middel blijven.

(2)

Verordening (EU) 2016/399 verplicht de lidstaten ertoe de Commissie, het Parlement en de Raad naar behoren in kennis te stellen van elk besluit tot herinvoering van dergelijk grenstoezicht.

(3)

De Commissie moet een uitvoeringshandeling aannemen om een model vast te stellen voor kennisgevingen door de lidstaten van de herinvoering of verlenging van grenstoezicht aan de binnengrenzen.

(4)

Het model moet alle elementen bevatten die de lidstaten op grond van Verordening (EU) 2016/399 moeten verstrekken om de Commissie in staat te stellen de naleving van de criteria en voorwaarden voor een tijdelijke herinvoering van grenstoezicht aan de binnengrenzen te beoordelen.

(5)

Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, heeft Denemarken niet deelgenomen aan de vaststelling van Verordening (EU) 2024/1717 van het Europees Parlement en de Raad (2) tot wijziging van Verordening (EU) 2016/399 en is deze niet bindend voor, noch van toepassing op deze lidstaat. Omdat Verordening (EU) 2024/1717 echter voortbouwt op het Schengenacquis, heeft Denemarken overeenkomstig artikel 4 van dat protocol op 19 november 2024 zijn besluit meegedeeld dat het Verordening (EU) 2024/1717 in zijn nationale wetgeving zal omzetten. Denemarken is daarom krachtens internationaal recht verplicht dit besluit uit te voeren.

(6)

Dit besluit vormt geen ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland deelneemt, overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad (3). Ierland neemt derhalve niet deel aan de vaststelling van dit besluit en dit is niet bindend voor, noch van toepassing op Ierland.

(7)

Wat Cyprus betreft, is dit besluit een rechtsbesluit dat voortbouwt op het Schengenacquis of op een andere wijze daaraan is gerelateerd, zoals bedoeld in artikel 3, lid 2, van de Toetredingsakte van 2003.

(8)

Wat IJsland en Noorwegen betreft, houdt dit besluit een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Raad van de Europese Unie en de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen inzake de wijze waarop IJsland en Noorwegen worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (4) die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (5).

(9)

Wat Zwitserland betreft, vormt dit besluit een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (6) die vallen onder het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG, in samenhang met artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (7).

(10)

Wat Liechtenstein betreft, houdt dit besluit een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop Zwitserland wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis (8) die vallen binnen het gebied bedoeld in artikel 1, punt A, van Besluit 1999/437/EG, in samenhang met artikel 3 van Besluit 2011/350/EU van de Raad (9).

(11)

De in dit besluit vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité Schengengrenscode,