(1)

Op 4 oktober 2023 heeft de Europese Commissie (“de Commissie”) op grond van artikel 10, lid 8, van Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (“de basisverordening”) op eigen initiatief een antisubsidieonderzoek geopend naar de invoer in de Unie van nieuwe batterijvoertuigen, ontworpen voor het vervoer van personen, van oorsprong uit de Volksrepubliek China (“het betrokken land” of “de VRC”). Zij heeft daartoe een bericht van inleiding gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie (2) (“het bericht van inleiding”).

(2)

De Commissie heeft het onderzoek geopend op grond van het feit dat de invoer van batterijvoertuigen van oorsprong uit de VRC wordt gesubsidieerd en daardoor schade (3) aan de bedrijfstak van de Unie wordt berokkend.

(3)

Na een grondige analyse van de recente marktontwikkelingen en gezien de gevoeligheid van de sector elektrische voertuigen en het strategische belang daarvan voor de economie van de Unie wat innovatie, toegevoegde waarde en werkgelegenheid betreft, heeft de Commissie uit verschillende onafhankelijke bronnen marktinformatie verzameld. Die informatie leek te wijzen op het bestaan van subsidiëring door de VRC die de situatie van de bedrijfstak van de Unie voor batterijvoertuigen negatief beïnvloedt.

(4)

Onmiddellijk beschikbare informatie leverde voldoende bewijs op dat de invoer van de batterijvoertuigen van oorsprong uit de VRC profiteert van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies van de overheid van de Volksrepubliek China (“de Chinese overheid”). Door die subsidies kon het marktaandeel van de invoer met subsidiëring in de Unie snel toenemen ten nadele van de bedrijfstak van de Unie.

(5)

Uit het beschikbare bewijsmateriaal bleek dat het waarschijnlijk is dat de laaggeprijsde invoer met subsidiëring aanzienlijk zal toenemen, hetgeen voor een reeds kwetsbare bedrijfstak van de Unie een onmiddellijke dreiging van schade zou vormen. Een dergelijke toename van de laaggeprijsde invoer, die een aanzienlijk marktaandeel verwerft op een snel groeiende markt waarop, nu de markt van de Unie overgaat op volledige elektrificatie, een hoog en duurzaam investeringsniveau nodig is, zou de bedrijfstak van de Unie zware verliezen doen lijden die snel onhoudbaar kunnen blijken te zijn.

(6)

Aangezien de Commissie beschikte over voldoende bewijsmateriaal dat wees op het bestaan van subsidiëring, de dreiging van schade en een oorzakelijk verband zoals dat voor de opening van een antisubsidieonderzoek vereist is, heeft zij in deze bijzondere omstandigheden overeenkomstig artikel 10, lid 8, van de basisverordening besloten tot een dergelijke opening over te gaan zonder dat zij een schriftelijke klacht van of namens de bedrijfstak van de Unie heeft ontvangen.

(7)

Voorafgaand aan de opening van het antisubsidieonderzoek heeft de Commissie overeenkomstig artikel 10, lid 7, van de basisverordening de Chinese overheid ervan in kennis gesteld dat zij had besloten ambtshalve een procedure betreffende de invoer van nieuwe batterijvoertuigen van oorsprong uit de VRC in te leiden en heeft zij haar uitgenodigd voor overleg. De Chinese overheid heeft de uitnodiging aangenomen en het overleg heeft op 2 oktober 2023 plaatsgevonden. Tijdens het overleg werd nota genomen van de opmerkingen van de Chinese overheid. Er kon echter geen overeenstemming worden bereikt.

(8)

De Commissie heeft bij Uitvoeringsverordening (EU) 2024/785 van de Commissie van 5 maart 2024 (“de registratieverordening”) (4) op eigen initiatief de invoer van nieuwe batterijvoertuigen, ontworpen voor het vervoer van personen, van oorsprong uit de VRC, vanaf 7 maart 2024 aan registratie onderworpen.

(9)

Het onderzoek naar de subsidiëring en de schade had betrekking op de periode van 1 oktober 2022 tot en met 30 september 2023 (“het onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar ontwikkelingen die relevant zijn voor de schadebeoordeling had betrekking op de periode van 1 januari 2020 tot aan het einde van het onderzoektijdvak (“de beoordelingsperiode”).

(10)

In het bericht van inleiding is de belanghebbenden verzocht contact met de Commissie op te nemen om aan het onderzoek mee te werken. Daarnaast heeft de Commissie specifiek de haar bekende producenten in de Unie, de haar bekende producenten-exporteurs alsmede de Chinese overheid en de haar bekende importeurs, leveranciers, gebruikers en verenigingen op de hoogte gesteld van de opening van het onderzoek en hen uitgenodigd daaraan mee te werken.

(11)

Overeenkomstig artikel 11, lid 11, van de basisverordening is de producenten van het soortgelijke product in de Unie verzocht met de Commissie mee te werken.

(12)

Een aantal producenten in de Unie verzochten de Commissie hun identiteit geheim te houden (“anonimiteit” of “anonieme behandeling”) vanwege een risico op ernstige nadelige gevolgen in de vorm van vergeldingsmaatregelen. De Commissie heeft de gegrondheid van elk verzoek om anonimiteit afzonderlijk onderzocht. De Commissie stelde vast dat de ondernemingen geldige redenen aanvoerden in de zin van artikel 29, lid 1, van de basisverordening en dat er voor elk geval aanwijzingen waren voor een aanzienlijke kans op vergelding. Zij is er daarom mee akkoord gegaan de identiteit van die ondernemingen geheim te houden.

(13)

Andere producenten in de Unie die zich kenbaar hebben gemaakt, hebben niet om anonimiteit verzocht. De Commissie was van oordeel dat het risico bestond dat de producenten in de Unie, die om anonieme behandeling van hun identiteit verzochten en er geldige redenen voor aanvoerden, door deductie konden worden geïdentificeerd. Om ervoor te zorgen dat de identiteit van de producenten in de Unie die om anonimiteit verzochten, effectief als vertrouwelijk wordt behandeld, werd de anonimiteit naar alle producenten in de Unie uitgebreid.

(14)

Bovendien verzocht een aantal andere belanghebbenden dan de producenten in de Unie (zoals leveranciers en importeurs) om anonimiteit waarbij zij een risico op ernstige nadelige gevolgen in de vorm van vergeldingsmaatregelen aanvoerden. De Commissie heeft de ontvangen verzoeken zorgvuldig onderzocht en was van oordeel dat alle belanghebbenden geldige redenen aanvoerden in de zin van artikel 29, lid 1, van de basisverordening. Daarom werd ook anonieme behandeling aan de belanghebbenden in kwestie toegekend.

(15)

De Chinese overheid verzocht de Commissie om verduidelijking van de feitelijke grondslag en bewijsgrond van het door de producenten in de Unie gestelde risico op vergelding op grond waarvan bepaalde producenten in de Unie vertrouwelijkheid is toegekend. De Chinese overheid verzocht de Commissie ook de door de producenten in de Unie ingediende opmerkingen met het verzoek om vertrouwelijke behandeling van hun namen beschikbaar te stellen. De Chinese overheid voerde ook aan niet de gelegenheid te hebben gehad opmerkingen te maken over de toekenning van anonimiteit aan de producenten in de Unie en over de veronderstelde geldige redenen in de vertrouwelijkheidsverzoeken van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie, hoewel met het vermeende risico op vergelding op de Chinese overheid werd gedoeld. Voorts stelde de Chinese overheid dat de toekenning van anonimiteit aan producenten in de Unie die er niet om verzochten, strijdig was met de WTO-regels alsook in strijd met artikel 29, lid 1, van de basisverordening, aangezien de toekenning van anonimiteit ervan afhangt of die producenten geldige redenen aanvoeren. De China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic products (Chinese Kamer van Koophandel voor de in- en uitvoer van machines en elektronische producten, “de CCCME”) stelde dat de aan de producenten in de Unie toegekende anonimiteit strijdig was met artikel 29, lid 1, van de basisverordening, aangezien de Commissie geen geldige redenen hiervoor aanvoerde.

(16)

De Commissie was van oordeel in dit opzicht al voldoende informatie te hebben verstrekt in de mededeling in het dossier van 25 oktober 2023 (5) waarvan de inhoud uitgebreid in deze overweging wordt weergegeven. Daarin werd uiteengezet dat producenten in de Unie een risico op ernstige nadelige gevolgen in de vorm van vergeldingsmaatregelen aanvoerden. De Commissie was van oordeel dat de bekendmaking van nadere details over de feitelijke grondslag en bewijsgrond van het argument van elke producent in de Unie door deductie tot de onthulling van de identiteit van de medewerkende producenten in de Unie zou kunnen leiden vanwege het kleine aantal groepen dat batterijvoertuigen op de markt van de Unie produceert en de aanzienlijke hoeveelheid openbaar en tegen betaling beschikbare informatie over deze groepen. Om die reden kon de Commissie de ingediende verzoeken om anonimiteit in geen enkele vorm beschikbaar stellen. Bovendien moest de Commissie, zoals uiteengezet in overweging 13, ook anonimiteit toekennen aan producenten in de Unie die daar niet om verzochten, ter bescherming van de identiteit van de producenten in de Unie die daarom hadden verzocht en geldige redenen voor de vertrouwelijke behandeling van hun identiteit hadden aangevoerd, omdat deze anders door deductie konden worden geïdentificeerd. Het verzoek en de argumenten werden derhalve afgewezen.

(17)

De Chinese overheid voerde aan dat het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek geen informatie of bewijs bevatte waaruit bleek dat de producenten van batterijvoertuigen in de Unie zich binnen de termijn van zeven dagen als belanghebbende hadden geregistreerd. Bovendien stelde de CCCME dat het niet beschikbaar stellen van de informatie over de registratie en het niet verschaffen van duidelijkheid wat betreft de medewerking van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie in schril contrast staat met de behandeling van de registratieformulieren en correspondentie alsook de opmerkingen van de Chinese producenten-exporteurs die onverwijld in het niet-vertrouwelijke dossier beschikbaar werden gesteld. De CCCME voerde ook aan dat dit afbreuk doet aan zijn recht van verweer om in het onderzoek zinvolle opmerkingen over de steun van de bedrijfstak van de Unie te maken.

(18)

De Commissie merkte op dat er volgens het bericht van inleiding (6) geen sprake was van een termijn van zeven dagen voor producenten in de Unie of andere categorieën van partijen om als belanghebbenden te worden geregistreerd. De termijn van zeven dagen waarnaar de Chinese overheid volgens de Commissie naar verwees, was bedoeld voor de indiening van een steekproefformulier door de producenten in de Unie. In dit opzicht herinnerde de Commissie eraan dat volgens punt 5.6 van het bericht van inleiding producenten in de Unie die steekproefinformatie verstrekten als belanghebbenden werden beschouwd zodra zij zulke informatie verstrekten. Dit was het geval in dit onderzoek.

(19)

Bovendien had, in tegenstelling tot de aan de producenten in de Unie toegekende anonimiteit, geen enkele Chinese producent-exporteur om anonimiteit verzocht. Daarom was de informatie in het niet-vertrouwelijke dossier betreffende de registratie en de medewerking van producenten in de Unie niet vergelijkbaar met de respectieve informatie die voor de Chinese producenten-exporteurs beschikbaar was. Aangezien niet-vertrouwelijke opmerkingen van partijen aan wie anonimiteit werd toegekend eerst grondig moeten worden gecontroleerd om te waarborgen dat anonimiteit werd gehandhaafd, was met name de beschikbaarheid van deze opmerkingen in het niet-vertrouwelijke dossier licht vertraagd. Niettemin hadden belanghebbenden genoeg tijd om opmerkingen te maken over de respectieve documenten nadat zij aan het niet-vertrouwelijke dossier waren toegevoegd en derhalve werd geen recht van verweer geschonden. Wat de steun van de bedrijfstak van de Unie betreft, is, zoals toegelicht in overweging 45, in een onderzoek ambtshalve het concept “steun van de bedrijfstak van de Unie” niet relevant.

(20)

De belanghebbenden zijn in de gelegenheid gesteld om opmerkingen te maken over de opening van het onderzoek en een hoorzitting met de Commissie en/of de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures aan te vragen. Hoorzittingen met de diensten van de Commissie vonden plaats met de Chinese overheid, de CCCME, Tesla (Shanghai) Co., Ltd. (“Tesla”), Smart Europe GmbH (“Smart”), onderneming 24, onderneming 22 en Green World Mobility B.V. (“Green World Mobility”) (7).

(21)

De CCCME voerde aan dat de Commissie het recht van verweer van de CCCME geschonden door hem met onnodige vertraging de status van belanghebbende te verlenen en hoge administratieve lasten op te leggen vanwege een overdreven uitvoerig onderzoek van volmachten door de Commissie.

(22)

In deze zaak kreeg de CCCME op 10 oktober 2023 de status van belanghebbende. De CCCME werd verzocht aan te tonen dat hij ondernemingen vertegenwoordigt die een objectieve band tussen hun activiteiten en het onderzochte product hebben. Daarom heeft de Commissie de door de producenten-exporteurs aan de CCCME verstrekte volmachtdocumenten zorgvuldig onderzocht. De Commissie stelde vast dat dit onderzoek het recht van verweer van de CCCME niet schond, aangezien de CCCME tijdens de voorlopige fase van het onderzoek voldoende gelegenheid had om opmerkingen in te dienen. Een verlenging van de termijn om opmerkingen over de opening van het onderzoek in te dienen werd immers verleend om ervoor te zorgen dat de CCCME over evenveel tijd voor de indiening van opmerkingen beschikte als andere belanghebbenden. Het argument werd derhalve afgewezen.

(23)

In het bericht van inleiding heeft de Commissie verklaard dat zij mogelijk een steekproef van de belanghebbenden zou samenstellen overeenkomstig artikel 27 van de basisverordening.

(24)

Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie alle producenten in de Unie verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken.

(25)

Verscheidene producenten in de Unie verstrekten de gevraagde informatie en stemden ermee in om in de steekproef te worden opgenomen.

(26)

Overeenkomstig artikel 27 van de basisverordening was de samenstelling van de steekproef gebaseerd op de grootste representatieve verkoop- en productiehoeveelheden in de Unie van het soortgelijke product tijdens het onderzoektijdvak. De Commissie nam ook de geografische spreiding van producenten in de Unie in overweging en zorgde voor de opneming van een breed scala aan modellen batterijvoertuigen. De voorlopige steekproef bestond uit vier producenten in de Unie. De in de steekproef opgenomen producenten in de Unie vertegenwoordigden 38 % van de totale verkoophoeveelheden en 34 % van de totale productiehoeveelheden van de bedrijfstak van de Unie in het onderzoektijdvak. De Commissie nodigde de belanghebbenden uit om opmerkingen over de voorlopige steekproef in te dienen.

(27)

De Commissie ontving opmerkingen over de voorlopige steekproef en medewerking van producenten in de Unie van onderneming 21, de Chinese overheid en de CCCME.

(28)

De Chinese overheid voerde aan dat de koptekst van de steekproefformulieren geen “datum laatst opgeslagen” bevatte in tegenstelling tot de steekproefformulieren van de Chinese producenten-exporteurs. Bovendien stelden de Chinese overheid, de CCCME en onderneming 21 dat zij – aangezien de identiteit van de producenten in de Unie niet werd onthuld en er weinig details over de door de Commissie gebruikte steekproefcriteria werden gegeven – geen opmerkingen konden maken over de steekproef van de producenten in de Unie en de door de Commissie verstrekte informatie niet konden controleren. Daarom verzocht de Chinese overheid de Commissie om: i) te verduidelijken hoeveel producenten in de Unie hun belangstelling voor het onderzoek tijdig hadden laten registreren en hun medewerking verleenden; ii) aan te duiden hoeveel medewerkende producenten van batterijvoertuigen in de Unie niet waren aangesloten bij de Europese Federatie van Autoproducenten (“ACEA”); iii) te verduidelijken of de ondernemingen 2, 4, 6, 10, 23 en 25 steekproefformulieren hadden ingediend en waarom hun steekproefformulieren niet beschikbaar waren in het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek – hierom werd ook verzocht door de CCCME die tevens de ondernemingen 30 en 31 in dit opzicht toevoegde; iv) te verduidelijken of in de steekproef opgenomen ondernemingen tot dezelfde groep behoorden; v) aan te duiden of de Commissie het beginsel van één enkele economische eenheid op de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie toepaste en of alle verbonden partijen van de in de steekproef opgenomen producenten de relevante informatie moesten verstrekken; vi) te verduidelijken wat werd geïmpliceerd door de opneming van modellen in het kader van de samenstelling van de steekproef en hoe de modellen verband houden met de veronderstelde “segmenten”, aangezien voor de Chinese producenten-exporteurs niet-gedefinieerde “segmenten” als steekproefcriterium werden gebruikt; vii) aan te duiden of de producenten in de Unie met de grootste productie- en verkoophoeveelheden in het onderzoektijdvak al dan niet in de steekproef waren opgenomen en zo niet, toe te lichten op grond waarvan en om welke redenen de Commissie besloot die ondernemingen niet in de steekproef op te nemen; viii) duidelijkheid te geven over het gewicht en de relevantie van elk criterium in de samenstelling van de steekproef van producenten in de Unie.

(29)

De CCCME verzocht tijdens het onderzoek ook om sommige van deze gegevens. Onderneming 21 voerde aan dat nog een producent in de Unie in de steekproef moest worden opgenomen zodat de Commissie een objectief schadeonderzoek op basis van positief bewijsmateriaal kon uitvoeren, waarbij rekening werd gehouden met de algemene relevantie van de door de Commissie voor de samenstelling van de steekproef opgestelde criteria.

(30)

De Commissie merkte op dat de “datum laatst opgeslagen” die op documenten in het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek stond vermeld, automatisch door de TRON.tdi-applicatie werd gegenereerd die de Commissie en belanghebbenden voor onderzoeken in verband met handelsbescherming gebruikten. Niettemin dienden de medewerkende producenten in de Unie, vanwege de aan hen toegekende anonimiteit, de steekproefformulieren via e-mail in en niet via het TRON.tdi-platform, zoals de Chinese producenten-exporteurs deden. Bovendien werden in het niet-vertrouwelijke dossier alle antwoorden op de steekproef van de bedrijfstak van de Unie na een uitvoerige controle met het oog op de vertrouwelijkheid van de medewerkende producenten in de Unie in een gezipte map samengevoegd. De TRON.tdi-applicatie kan geen “datum laatst opgeslagen” aan een gezipte map toevoegen. Derhalve is een dergelijke “datum laatst opgeslagen” niet zichtbaar op het steekproefformulier van de producenten in de Unie.

(31)

De Commissie merkte op dat alle door de producenten in de Unie ingediende steekproefformulieren op 30 oktober 2023 in het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek beschikbaar waren gesteld (8). Zoals vermeld in het niet-vertrouwelijke dossier werden de steekproefformulieren tussen 11 en 13 oktober door de producenten in de Unie ingediend (na een korte verlenging van de termijn met twee dagen die vanwege de complexiteit van het steekproefformulier aan sommige producenten in de Unie werd toegekend). De Commissie voegde deze echter aan het niet-vertrouwelijke dossier toe na te hebben nagegaan dat in de niet-vertrouwelijke versies van de antwoorden op de steekproef de identiteit van de producenten in de Unie aan wie anonimiteit was toegekend, niet onbedoeld werd bekendgemaakt, zoals toegelicht in de overwegingen 12 tot en met 14. Bovendien kon de Commissie, aangezien anonimiteit aan de producenten in de Unie was toegekend, niet onthullen of de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie tot dezelfde groep behoorden en of zij lid waren van ACEA, aangezien de respectieve entiteiten hierdoor geïdentificeerd konden worden en de anonimiteit dus in het gedrang zou kunnen komen.

(32)

Voorts kon de Commissie om dezelfde redenen niet bekendmaken of de producenten in de Unie met de grootste productie- en verkoophoeveelheden in de steekproef waren opgenomen. Niettemin herinnerde de Commissie eraan dat artikel 27 van de basisverordening geen verplichting bevat om alleen de grootste producenten qua productie- en verkoophoeveelheden te selecteren, noch een rangorde in de daarin vermelde criteria. Deze bepaling is bedoeld om ervoor te zorgen dat de Commissie de meest representatieve steekproef samenstelt die redelijkerwijs binnen de beschikbare tijd aan de hand van zulke criteria kan worden onderzocht. De samenstelling van de steekproef in dit onderzoek voldeed volledig aan deze motivering terwijl rekening werd gehouden met de specifieke kenmerken van deze zaak.

(33)

De Commissie waarborgde ook de representativiteit van de steekproef door de opneming van een breed scala aan modellen batterijvoertuigen die aan de kant van de Unie en van de uitvoer konden worden vergeleken. Wat betreft de vraag of de Commissie het beginsel van één enkele economische eenheid op de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie toepaste en of alle verbonden partijen van de in de steekproef opgenomen producenten de relevante informatie moesten verstrekken, merkte de Commissie op dat het beginsel van één enkele economische eenheid van toepassing is op exporteurs voor de berekening van de uitvoerprijs voor uitvoer via handelaren/importeurs in derde landen en dat het daarom niet duidelijk was waar de Chinese overheid in dit opzicht om verzocht. Bovendien diende het steekproefformulier, zoals werd vermeld in het steekproefformulier voor de producenten in de Unie, op het niveau van rechtspersonen met productieactiviteiten te worden ingediend en niet op groepsniveau. Daarom werd elke rechtspersoon met productieactiviteiten in de Unie verzocht een steekproefformulier in te dienen.

(34)

Na alle opmerkingen zorgvuldig te hebben onderzocht, was de Commissie van oordeel dat de steekproef in overeenstemming was met het Unie- en WTO-recht. De steekproef vertegenwoordigde op passende wijze de producenten van het soortgelijke product in de Unie. Allereerst herinnerde Commissie eraan dat de relevante bepalingen inzake steekproeven in artikel 27 van de basisverordening zijn vastgelegd. De relevante bepalingen voorzien in een ruime beoordelingsmarge bij de keuze van de steekproef volgens de daarin vermelde relevante criteria. Met name wordt in artikel 27, lid 2, van de basisverordening duidelijk vermeld dat “[d]e definitieve selectie van partijen [...] door de Commissie [geschiedt].” Voorts herinnerde de Commissie eraan dat de WTO-overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen (WTO Agreement on Subsidies and Countervailing Measures – “SCM-overeenkomst”) geen bepalingen over steekproeven bevat, hetgeen de ruime beoordelingsmarge van de Commissie ter zake eens te meer bevestigt. Zoals toegelicht in overweging 26, vertegenwoordigde de voorgestelde steekproef op basis van de in de antwoorden op de steekproef verstrekte informatie, 38 % van de verkoop en 34 % van de productie in de Unie in het onderzoektijdvak. De Commissie achtte deze percentages representatief op grond van artikel 27 van de basisverordening. De steekproefmethode werd uitvoerig toegelicht in de mededeling over de voorlopige steekproef van 30 oktober 2023.

(35)

Om de grootst mogelijke representativiteit van producenten van batterijvoertuigen in de Unie te waarborgen, hield de Commissie naast hoeveelheden ook rekening met de geografische spreiding van producenten in de Unie en zorgde zij voor de opneming van een breed scala aan modellen batterijvoertuigen. Net als in andere antisubsidieonderzoeken werd rekening gehouden met de geografische spreiding om de representativiteit van de steekproef overeenkomstig artikel 27 van de basisverordening te bevestigen.

(36)

Bovendien nam de Commissie een breed scala aan modellen batterijvoertuigen in aanmerking om te zorgen voor een grote mate van representativiteit wanneer zij – overeenkomstig haar beoordelingsmarge bij het samenstellen van de definitieve steekproef – met de bijbehorende door de Chinese producenten-exporteurs uitgevoerde modellen worden vergeleken.

(37)

Daarom was de Commissie van oordeel dat de steekproef representatief was (ook in geografisch opzicht), terwijl een ruimere steekproef niet redelijkerwijs binnen de beschikbare tijd kon worden onderzocht. Het argument werd derhalve afgewezen.

(38)

De CCCME voerde aan dat de niet-vertrouwelijke antwoorden op de steekproefformulieren van de producenten in de Unie niet in overeenstemming waren met artikel 29, lid 2, van de basisverordening, aangezien de producenten in de Unie niet alle vragen van het steekproefformulier hadden beantwoord. De CCCME stelde met name dat onderneming 11 slechts vijf van de 22 vragen in het steekproefformulier had beantwoord. Voorts voerde de CCCME aan dat onderneming 11, onderneming 12 en onderneming 15 geen informatie over de werkgelegenheid hadden verstrekt. Bovendien hadden onderneming 7, onderneming 8, onderneming 9 en onderneming 13 volgens hem alleen geïndexeerde cijfers met betrekking tot de werkgelegenheid in het onderzoektijdvak verstrekt, maar geen gegevens over de werkgelegenheid in de voorgaande jaren, terwijl in het steekproefformulier naar de productie tijdens die jaren werd gevraagd. De CCCME stelde ook dat geen van de producenten in de Unie het bestaan van “uitzonderlijke omstandigheden” om welke reden dan ook hadden gerechtvaardigd en de volledige informatie hadden bewerkt.

(39)

De Commissie was het niet met deze argumenten eens. Het steekproefformulier bevatte tien hoofdvragen. Bovendien bevatten de vragen 5 en 6 elk één extra deelvraag die gezien de aan de producenten in de Unie toegekende anonimiteit vertrouwelijk van aard waren, aangezien werd gevraagd naar de namen van de verbonden ondernemingen die betrokken waren bij de productie en verkoop van het soortgelijke product dat in de Unie werd geproduceerd en naar de namen van onderaannemers. Het is ook duidelijk dat als een onderneming geen verbonden ondernemingen had die betrokken waren bij de productie en verkoop van het soortgelijke product dat in de Unie werd geproduceerd of niet over onderaannemers beschikte, zij de respectieve deelvraag niet hoefde te beantwoorden. Dit was het geval voor onderneming 11, die bij vraag 6 had geantwoord niet over onderaannemers te beschikken. Daarom was het in dit geval niet duidelijk waarom de CCCME van mening was dat onderneming 6 geen antwoord had gegeven op deelvraag 6.1. Ook de vragen 8 en 9 bevatten respectievelijk vijf en vier extra deelvragen. Zoals toegelicht in de mededeling in het dossier van 25 oktober 2023 (9), konden de vragen 8 en 9 die met “ja” of “nee” moesten worden beantwoord, de identiteit van de respectieve producent in de Unie onthullen aan de hand van marktkennis over de structuur van de bedrijfstak van de Unie. Daarom concludeerde de Commissie dat antwoorden op deze vragen (samen met de genoemde deelvragen) niet in de niet-vertrouwelijke versie van het steekproefformulier konden worden samengevat zonder het gevaar vertrouwelijke informatie in de zin van artikel 29, lid 2, van de basisverordening te onthullen en aldus de aan de producenten in de Unie toegekende anonimiteit in het gedrang te brengen. Daarom hoefden de producenten in de Unie geen niet-vertrouwelijk antwoord op deze vragen te geven. Onderneming 11 heeft de vragen 1, 2, 4, 5, 6 en 7 beantwoord. Het antwoord op vraag 3 – waarbij de producenten in de Unie werd verzocht de modellen batterijvoertuigen die in de Unie werden geproduceerd en verkocht, te vermelden – was gezien de toegekende anonimiteit vertrouwelijk van aard, aangezien de respectieve entiteiten hierdoor geïdentificeerd konden worden en de anonimiteit dus in het gedrang zou kunnen komen.

(40)

Wat het aantal werknemers betreft, merkte de Commissie op dat onderneming 11 batterijvoertuigen alleen in het onderzoektijdvak en in kleine hoeveelheden produceerde. Bovendien is het aantal werknemers geen criterium voor de samenstelling van de steekproef. Zoals uiteengezet in overweging 26, waren de productie- en verkoophoeveelheden, de geografische spreiding en de modellen batterijvoertuigen de criteria die voor de steekproef van producenten in de Unie werden gebruikt. Het feit dat één producent in de Unie het aantal werknemers in het onderzoektijdvak niet had vermeld of dat sommige producenten in de Unie alleen het aantal werknemers in het onderzoektijdvak hadden vermeld, maakte daarom hun antwoord in het steekproefformulier niet ongeldig. Het argument werd derhalve afgewezen.

(41)

Wat betreft het argument dat de producenten in de Unie het bestaan van “uitzonderlijke omstandigheden” om welke reden dan ook niet hadden gerechtvaardigd en de volledige informatie hadden bewerkt, merkte de Commissie op dat het niet duidelijk was naar welke informatie de CCCME verwees. Ingeval de CCCME naar de contactgegevens van de ondernemingen verwees, hoefden de producenten in de Unie geen “uitzonderlijke omstandigheden” voor het antwoord in het steekproefformulier in te roepen, aangezien hen anonimiteit was toegekend zoals toegelicht in de overwegingen 12 en 13. Bovendien konden de producenten in de Unie hun contactgegevens niet vermelden, aangezien de respectieve entiteiten hierdoor geïdentificeerd konden worden en de anonimiteit dus in het gedrang zou komen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(42)

De Chinese overheid en de CCCME voerden aan dat volgens een persbericht van MLex de Duitse producenten van batterijvoertuigen zoals Volkswagen, BMW en Mercedes-Benz niet in de steekproef waren opgenomen. Zij stelden dat dit de tweede keer was sinds de opening van het onderzoek dat MLex informatie over de steekproef van producenten in de Unie bezat die niet beschikbaar was voor de CCCME en de Chinese producenten-exporteurs die aan het onderzoek meewerkten. De Chinese overheid en de CCCME stelden dat MLex op 13 oktober 2023 op de hoogte was van de verzoeken om anonimiteit van de producenten in de Unie, terwijl belanghebbenden hier ongeveer twee weken later kennis van kregen. De CCCME gaf daarom aan, als het persbericht over de steekproef van de producenten in de Unie juist was, samen met de geselecteerde groepen van producenten-exporteurs ernstig bezwaar te uiten, omdat de Commissie een steekproef zou moeten gebruiken die statistisch representatief was. De CCCME verwees in dit opzicht naar het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Fliesen-Zentrum Deutschland (10). Voorts voerde de CCCME aan dat het uitsluiten van de grootste producenten in de Unie van de steekproef een aanzienlijke afwijking vormde van een vaste praktijk van de Commissie, waarbij voor een alomvattende en representatieve analyse de grootste producenten standaard in de steekproeven worden opgenomen.

(43)

De Commissie kan niet ingaan op de inhoud van persberichten, aangezien alleen de in het dossier beschikbare informatie voor dit onderzoek van belang is. Bovendien was, zoals uiteengezet in de overwegingen 12 en 13, anonimiteit aan de producenten in de Unie toegekend en daarom kan de Commissie de namen van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie niet bekendmaken. Daarnaast vertegenwoordigde, zoals toegelicht in overweging 26, de voorgestelde steekproef 38 % van de verkoop en 34 % van de productie in de Unie in het onderzoektijdvak en werden deze percentages representatief geacht op grond van artikel 27 van de basisverordening. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(44)

De CCCME voerde aan dat de Commissie de mate van medewerking van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie moest bekendmaken, aangezien dit een feitelijke kwestie was die centraal stond in de door de Commissie te verrichten beoordeling van dreiging van aanmerkelijke schade. De CCCME stelde dat als de producenten van batterijvoertuigen in de Unie geen bescherming wensten, geen maatregelen ten aanzien van invoer van batterijvoertuigen uit de VRC hoefden te worden ingesteld.

(45)

De Commissie merkte op dat de mate van medewerking aan een onderzoek alleen vereist is voor de beoordeling van de representativiteit. Aangezien dit onderzoek ambtshalve werd geopend, hoefde de Commissie de mate van medewerking niet bekend te maken. Er was sprake van genoeg medewerking van de producenten in de Unie in de fase van de steekproef om de Commissie in staat te stellen een representatieve steekproef van producenten in de Unie samen te stellen en het onderzoek voort te zetten. Zoals toegelicht in overweging 26, vertegenwoordigden de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie 38 % van de totale verkoophoeveelheden en 34 % van de totale productiehoeveelheden van de bedrijfstak van de Unie in het onderzoektijdvak, wat representatief werd geacht. Tot slot beoordeelde de Commissie in de afdeling “Belang van de Unie” verderop in dit document of het in het belang van de Unie was om compenserende maatregelen in te stellen ten aanzien van de invoer van batterijvoertuigen uit de VRC. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(46)

Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie niet-verbonden importeurs verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken.

(47)

Geen van de niet-verbonden importeurs heeft meegewerkt en bijgevolg was het niet nodig een steekproef samen te stellen.

(48)

Om te kunnen beslissen of een steekproef noodzakelijk was en, zo ja, deze te kunnen samenstellen, heeft de Commissie alle producenten-exporteurs in de VRC verzocht de in het bericht van inleiding gevraagde informatie te verstrekken. Bovendien heeft de Commissie de vertegenwoordiging van de Volksrepubliek China bij de Europese Unie verzocht eventuele andere producenten-exporteurs die in deelname aan het onderzoek geïnteresseerd zouden kunnen zijn, te identificeren en/of contact met hen op te nemen.

(49)

Eenentwintig producenten-exporteurs/groepen van producenten-exporteurs in het betrokken land hebben de verlangde informatie verstrekt en ermee ingestemd in de steekproef te worden opgenomen. De Commissie stelde een voorlopige steekproef van drie medewerkende groepen van producenten-exporteurs samen. De Commissie hield, naast de totale uitvoer naar de Unie, ook rekening met de verkoop van modellen batterijvoertuigen in verschillende “marktsegmenten” (opgevat als in de zin van verschillende “productsoorten”) om de grootst mogelijke representativiteit van de bedrijfstak van het onderzochte product naar behoren te waarborgen. De Commissie hield ook rekening met het mogelijk in aanmerking komen van de groepen van producenten-exporteurs voor de in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal opgenomen subsidieregelingen op grond van de antwoorden in de steekproefformulieren. Gezien de aard en de gevolgen van de subsidiëring ter zake – die zou leiden tot een verhoging van de productie van batterijvoertuigen en dreiging van schade die de bedrijfstak van de Unie daardoor zou ondervinden – werd bij de samenstelling van de steekproef ook rekening gehouden met de beschikbaarheid van reservecapaciteit. De in de steekproef opgenomen groepen waren:

(50)

De in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs (“in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs”) vertegenwoordigden 43 % van de geschatte totale hoeveelheden qua productie, 51 % qua binnenlandse verkoop en 39 % qua uitvoer van de VRC naar de Unie in het onderzoektijdvak.

(51)

Overeenkomstig artikel 27, lid 2, van de basisverordening werden alle bekende producenten-exporteurs en de Chinese overheid geraadpleegd over de samenstelling van de steekproef.

(52)

Opmerkingen over de voorgestelde steekproef werden ontvangen van de Chinese overheid, de CCCME en drie groepen van producenten-exporteurs – één in de steekproef opgenomen groep (BYD) en twee niet in de steekproef opgenomen groepen, namelijk Tesla en Great Wall Motor Company Limited (“GWM”) – en één producent in de Unie (onderneming 24).

(53)

Al deze partijen vroegen naar de redenen voor het afwijken van de vaste praktijk van de Commissie om alleen de grootste representatieve naar de Unie uitgevoerde hoeveelheden als beslissend criterium te gebruiken voor het opnemen van producenten-exporteurs in de steekproef. Bovendien stelden zij dat de Commissie – door gebruik te maken van andere elementen dan de grootste uitvoerhoeveelheden in het steekproefproces, zoals het in aanmerking komen van de producenten-exporteurs voor de subsidieregelingen en de verscheidenheid van modellen die in verschillende marktsegmenten werden verkocht – de steekproef niet heeft samengesteld overeenkomstig de eisen van artikel 27, lid 1, van de basisverordening en van artikel 6.10 van de Antidumpingovereenkomst van de WTO bij gebrek aan een bepaling over steekproeven in de SCM-overeenkomst. Tesla vroeg in de steekproef te worden opgenomen gezien de praktijk van de Commissie om zich op de “grootste representatieve naar de Unie uitgevoerde hoeveelheden” te baseren.

(54)

In dit opzicht merkte de Commissie op dat artikel 27 van de basisverordening geen verplichting bevat om alleen de grootste producenten qua hoeveelheden te selecteren, noch een rangorde in de criteria voor steekproeven. Om de doeltreffendheid van het onderzoek te waarborgen, beschikt de Commissie over een beoordelingsmarge (11) om een steekproef op basis van criteria samen te stellen, om ervoor te zorgen dat deze representatief is voor wat het in aanmerking komen voor de in het bericht van inleiding gestelde subsidies betreft. Met name wordt in artikel 27, lid 2, van de basisverordening vermeld dat “[d]e definitieve selectie van partijen [...] door de Commissie [geschiedt].” Bijgevolg heeft de Commissie rekening gehouden met andere, in eerdere antisubsidieonderzoeken (12) opgenomen elementen om de representativiteit van de steekproef van de bedrijfstak van batterijvoertuigen in de VRC te waarborgen.

(55)

De samenstelling van de steekproef van producenten-exporteurs was niet alleen gebaseerd op de uitvoerhoeveelheden, maar ook op de verscheidenheid van modellen batterijvoertuigen die in verschillende marktsegmenten werden verkocht (d.w.z. productsoorten), de representativiteit van de ondernemingen/groepen wat betreft het mogelijk in aanmerking komen voor de in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal opgenomen subsidieregelingen en de totale productiecapaciteit, met inbegrip van de reservecapaciteit. Gelet op al deze factoren tezamen werd de samengestelde steekproef geacht de meest representatieve steekproef te zijn die redelijkerwijs binnen de beschikbare tijd kon worden onderzocht. De samenstelling van de steekproef voldeed volledig aan de bepalingen van artikel 27 van de basisverordening, waarbij rekening werd gehouden met de specifieke kenmerken van deze zaak. Gezien de grote representativiteit van de steekproef gelet op de in overweging 49 genoemde criteria en de voor het onderzoek beschikbare tijd was de Commissie van mening dat de opneming van nog een producent-exporteur in de steekproef niet passend was. Daarom werd het verzoek van Tesla om in de steekproef te worden opgenomen, afgewezen.

(56)

Voorts stelde de Chinese overheid dat de Commissie niet voorzag in de gevraagde verduidelijking over de samenstelling van de steekproef van de producenten-exporteurs, met name wat betreft de overweging en het relatieve gewicht van de vier voor de samenstelling van de steekproef in aanmerking genomen criteria, de grondslag voor het bepalen van de verkoop voor uitvoer van de verschillende marktsegmenten, de grondslag voor het beoordelen van het mogelijk in aanmerking komen van de groepen van producenten-exporteurs voor de subsidieregelingen en de beschikbaarheid van reservecapaciteit, alsook de bedoeling van het besluit van de Commissie om zich voor de steekproef te baseren op de antwoorden in de steekproefformulieren, ongeacht of zij met andere groepen van producenten-exporteurs in verband kunnen worden gebracht.

(57)

De Commissie achtte haar selectie van drie groepen ondernemingen de meest representatieve qua hoeveelheden te zijn die zij binnen de beschikbare tijd kon onderzoeken, waarbij zij niet alleen keek naar absolute productie-, verkoop- en uitvoercijfers, maar ook rekening hield met een aantal extra elementen om de representativiteit van de steekproef te beoordelen, waaronder de verscheidenheid van modellen batterijvoertuigen die in verschillende marktsegmenten werden verkocht, de representativiteit van de ondernemingen/groepen wat betreft het mogelijk in aanmerking komen voor de in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal opgenomen subsidieregelingen en de totale productiecapaciteit, met inbegrip van de reservecapaciteit, op grond van de in het steekproefformulier verstrekte informatie. Bij het beoordelen van deze elementen werd een alomvattende aanpak gevolgd, waarbij geen van de afzonderlijke elementen van beslissende aard werd geacht. De marktsegmenten werden op basis van openbaar beschikbare informatie over de modellen die door de producenten-exporteurs op de markt van de Unie werden verkocht, in aanmerking genomen. Zoals toegelicht in de mededeling over de definitieve steekproef van producenten-exporteurs beschouwde de Commissie het in aanmerking komen van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs voor de subsidieregelingen als een objectief criterium om ervoor te zorgen dat de steekproef representatief was voor de mate van subsidiëring in het betrokken land. De samenstelling van de steekproef was gebaseerd op de van de medewerkende producenten-exporteurs ontvangen steekproefformulieren, waarin al hun voor het onderzoek relevante verbonden partijen zouden moeten zijn vermeld. Aangezien deze antwoorden door hen zelf werden opgegeven, stelde de Commissie uitdrukkelijk dat verder onderzoek ten aanzien van verbonden partijen van deze in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs nodig kon zijn.

(58)

Volgens de Chinese overheid en de CCCME werd in het besluit over de definitieve steekproef geen rechtvaardiging gegeven voor de uitsluiting van Tesla, de grootste Chinese producent-exporteur, van de steekproef van producenten-exporteurs.

(59)

Tesla was inderdaad een van de grootste producenten-exporteurs wat uitvoer naar de Unie betreft in het onderzoektijdvak. De samenstelling van de steekproef mag, anders dan CCCME stelt, en zoals uiteengezet in de overwegingen 54 en 57, niet alleen gebaseerd zijn op de grootste productie-, verkoop- of uitvoerhoeveelheden, maar op de grootste representatieve hoeveelheden. Zoals toegelicht in de mededeling over de definitieve steekproef van producenten-exporteurs werd de samenstelling van de definitieve steekproef geacht voldoende representatief te zijn voor de producenten-exporteurs van batterijvoertuigen in de VRC en was deze gebaseerd op de grootste representatieve hoeveelheden wat betreft productie, verkoop of uitvoer naar de Unie in het onderzoektijdvak die binnen de beschikbare tijd redelijkerwijs konden worden onderzocht, waarbij rekening werd gehouden met de elementen in overweging 57. De Commissie heeft het argument van de Chinese overheid en de CCCME derhalve afgewezen.

(60)

Voorts voerde Tesla aan dat de Commissie geen volledige groepen in de steekproef had opgenomen, maar slechts enkele van de producenten-exporteurs en verbonden ondernemingen binnen de betrokken groep had geselecteerd.

(61)

Deze opmerking is feitelijk onjuist. De Commissie heeft haar steekproef niet op basis van afzonderlijke entiteiten samengesteld, maar op basis van groepen die aan de hand van de in de antwoorden in de steekproefformulieren verstrekte informatie werden geïdentificeerd. Alle producerende entiteiten die tot die groepen behoren, zijn in de steekproef opgenomen, ongeacht of zij afzonderlijk in de mededeling over de definitieve steekproef van producenten-exporteurs zijn vermeld.

(62)

Bovendien stelden de Chinese overheid en de CCCME dat Chinese merken worden gediscrimineerd doordat drie ondernemingen in Chinese handen werden geselecteerd en geen buitenlandse ondernemingen of joint ventures in de steekproef werden opgenomen. De Chinese overheid, BYD en Tesla wezen erop dat het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal waarop de Commissie haar beoordeling van het mogelijk in aanmerking komen voor de subsidieregelingen en de samenstelling van de steekproef baseerde, vertekend is en doelbewust bepaalde producenten in de VRC identificeerde en viseerde. De Chinese overheid, de CCCME, Tesla en GWM stelden dat de Commissie – door een steekproef samen te stellen op basis van criteria die waarschijnlijk tot een bevestigde conclusie over het bestaan van dreiging van schade zouden leiden – niet voldeed aan de verplichting om een objectief onderzoek van schade uit te voeren, zoals bepaald in artikel 8, lid 1, van de basisverordening. Alle partijen die opmerkingen maakten, benadrukten het gebrek aan voldoende bekendmaking wat betreft de methode en de analyse om de steekproef samen te stellen.

(63)

De Commissie heeft het argument dat zij op discriminerende wijze zou hebben gehandeld, afgewezen. Ten eerste hebben, zoals toegelicht in de mededeling in het dossier over de samenstelling van een definitieve steekproef, sommige van de in de steekproef opgenomen groepen joint ventures met Europese autofabrikanten. Ten tweede zou elke maatregel die naar aanleiding van het onderzoek wordt ingesteld, van toepassing zijn op alle batterijvoertuigen die worden geproduceerd in en uitgevoerd uit de VRC, ongeacht de eigendom van de producenten-exporteurs. Ten derde zijn de meeste ondernemingen/groepen die zich meldden om in de steekproef te worden opgenomen, volledig dan wel gedeeltelijk in Chinese handen en/of hebben zij jointventureovereenkomsten met buitenlandse partners.

(64)

Het mogelijk in aanmerking komen voor de in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal opgenomen subsidieregelingen was een van de verschillende elementen waar de Commissie rekening mee hield om de grootst mogelijke representativiteit van producenten van batterijvoertuigen te waarborgen en om de representativiteit van de steekproef overeenkomstig artikel 27 van de basisverordening te bevestigen. Daarnaast is het mogelijk in aanmerking komen voor subsidieregelingen een element dat een verre van vertekend, objectief criterium is om ervoor te zorgen dat de steekproef representatief is voor de mate van subsidiëring in het betrokken land. De Commissie heeft derhalve, bij het gebruiken van het mogelijk in aanmerking komen voor subsidieregelingen als een criterium om uit medewerkende producenten-exporteurs te kiezen, geen ondernemingen met de hoogste mate van subsidiëring geselecteerd, aangezien de specifieke door die ondernemingen ontvangen bedragen op het moment van het besluit over de steekproef niet bekend waren. Bovendien houdt het feit dat een onderneming vooraf beschouwd mogelijk in aanmerking komt voor een subsidie uit hoofde van een specifieke regeling, niet automatisch in dat die onderneming tijdens het onderzoektijdvak voordelen uit hoofde van een dergelijke regeling genoot. Daarom was de Commissie van oordeel dat de ondernemingen niet hebben aangetoond hoe de Commissie een kennelijke beoordelingsfout maakte (13) bij het selecteren van de in de steekproef opgenomen exporteurs, hetgeen tot misleidende resultaten zou hebben geleid en een schending van de verplichting om een objectief onderzoek van schade zou hebben gevormd – waarbij de Commissie herinnerde over een ruime beoordelingsmarge te beschikken (14).

(65)

Tot slot was, anders dan sommige partijen stellen, de methode voor de samenstelling van de steekproef al uitvoerig toegelicht in de mededeling over de voorlopige steekproef van 25 oktober 2023.

(66)

De producent-exporteur GWM verzocht in de steekproef te worden opgenomen en één in de steekproef opgenomen onderneming te verwijderen, omdat de geselecteerde onderneming volgens hem niet representatief genoeg was voor de volledige bedrijfstak van batterijvoertuigen in de VRC wat betreft het merk, de technologie en de prijs van haar voornaamste model batterijvoertuig dat naar de Unie werd uitgevoerd. GWM voerde aan dat hij in de steekproef moest worden opgenomen, omdat hij een van de weinige producenten-exporteurs was die de gevraagde steekproefinformatie tijdig had ingediend en een van de grootste representatieve exporteurs van batterijvoertuigen in de VRC was gezien de zeer uiteenlopende modellen batterijvoertuigen die hij naar de Unie uitvoerde, zijn geografische locatie, zijn naleving van productveiligheids- en milieutechnologie-eisen, zijn significante O&O-investeringen en de verticale integratie van zijn toeleveringsketen.

(67)

Alle ondernemingen die zich voor de steekproef meldden, dienden hun antwoorden in binnen de in het bericht van inleiding gestelde termijn of binnen de termijn die naar aanleiding van gerechtvaardigde verzoeken om verlenging werd overeengekomen. Zoals toegelicht in de overwegingen 53 tot en met 57 beschouwde de Commissie de samengestelde steekproef als de meest representatieve steekproef die redelijkerwijs binnen de beschikbare tijd kon worden onderzocht. De samenstelling van de steekproef voldeed volledig aan de bepalingen van artikel 27 van de basisverordening, waarbij rekening werd gehouden met de specifieke kenmerken van deze zaak. Aangezien geen van de argumenten van GWM de samenstelling van de steekproef door de Commissie ongeldig maakte, werd het verzoek van GWM om in de steekproef te worden opgenomen, afgewezen.

(68)

De CCCME, BYD, GWM en Tesla voerden voorts aan dat reservecapaciteit niet kon worden beschouwd als een factor ten behoeve van het samenstellen van steekproef, maar dat deze een factor is die tijdens het onderzoek moest worden geëvalueerd.

(69)

Dit onderzoek is gebaseerd op dreiging van schade. Daarom werd informatie over de mate van potentiële verkoop van producenten-exporteurs in de nabije toekomst van belang geacht bij het samenstellen van een representatieve steekproef. Het feit dat de reservecapaciteit een van de elementen was die ten grondslag lagen aan het besluit van de Commissie over de steekproef, betekende niet dat deze factor tijdens het onderzoek voor de vaststelling van dreiging van aanmerkelijke schade voor de bedrijfstak van de Unie niet zou worden geëvalueerd.

(70)

Gelet op de voornoemde redenen besloot de Commissie de voorgestelde steekproef als definitieve steekproef te behouden.

(71)

In zijn opmerkingen naar aanleiding van het besluit over de steekproef verzocht NIO om nadere toelichtingen omtrent zijn specifieke situatie als een van de niet in de steekproef opgenomen producenten.

(72)

De Commissie behandelde zijn opmerkingen in een afzonderlijk antwoord dat zij alleen naar de onderneming heeft gestuurd.

(73)

Na de samenstelling van de steekproef vond op 8 november 2023 een hoorzitting plaats met Smart, die verzocht niet te worden beschouwd als onderdeel van de Geely Group, maar als een afzonderlijke producent-exporteur. Voor dit argument baseerde Smart zich met name op bevindingen van het directoraat-generaal Concurrentie van de Europese Commissie in een concentratieprocedure met betrekking tot de productie van Smart-batterijvoertuigen in de VRC (15).

(74)

De Commissie heeft dit argument afgewezen. Ten eerste worden concentratiebesluiten op basis van een andere rechtsgrondslag genomen dan de basisverordening, die andere doelstellingen vaststelt en andere soorten beoordeling vereist. Ten tweede werd in het concentratiebesluit bepaald dat tussen Daimler en Geely een volwaardige joint venture werd opgezet maar werd daarin geen conclusie bereikt ten aanzien van zijn afhankelijkheid van de Geely Group. Uit het besluit bleek immers dat de productie- en distributieactiviteiten van Smart in de VRC vanuit een joint venture met Geely worden uitgevoerd. Bovendien vallen de verkoop en marketing voor de Unie ook onder de joint venture. Gezien de bestaande zakelijke relatie tussen Smart en de Geely Group bleken beide partijen ook duidelijk verbonden te zijn in de zin van artikel 127 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie (16). Op grond hiervan stelde de Commissie vast dat Smart als deel van de Geely Group moest worden behandeld.

(75)

De CCCME achtte de rapportage-eisen voor de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs te belastend, met name wat betreft de informatie die werd gevraagd van verbonden inputleveranciers en de vertaling van jaarverslagen.

(76)

In het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal werd bepaald dat subsidiëring door de Chinese overheid zich uitstrekte tot de volledige productie- en toeleveringsketen van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, onder meer door de levering van onderdelen en componenten tegen een minder dan toereikende beloning. De Commissie achtte de gevraagde informatie van verbonden partijen van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs noodzakelijk om het bestaan van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies ten aanzien van onderdelen en componenten van batterijvoertuigen, met inbegrip van batterijen, te beoordelen en heeft daarom het argument van de CCCME afgewezen.

(77)

De Commissie heeft vragenlijsten naar de Chinese overheid, de drie groepen van in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs, de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie en twee gebruikers gestuurd.

(78)

De Commissie heeft antwoorden op de vragenlijst ontvangen van de Chinese overheid, de drie groepen van in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs, de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie en twee gebruikers.

(79)

De Commissie heeft alle gegevens die zij voor de vaststelling van subsidie, de (dreigende) schade als gevolg daarvan en het belang van de Unie nodig achtte, verzameld en gecontroleerd.

(80)

Op grond van artikel 26 van de basisverordening zijn controlebezoeken ter plaatse verricht bij de volgende ondernemingen:

(81)

Zoals benadrukt in afdeling 3.3, had de Commissie te maken met problemen van medewerking waarbij enkele Chinese in de steekproef opgenomen groepen geen antwoorden op de vragenlijst voor bepaalde ondernemingen verstrekten of onvolledige of geen informatie over hun ondernemingsstructuur of productiekosten indienden. Daardoor had de Commissie geen compleet overzicht van de ondernemingen die antwoord op de vragenlijst moesten verstrekken noch van het aandeel dat zij als onderdeel van de totale productiekosten vertegenwoordigden.

(82)

Derhalve besloot de Commissie om zich op basis van de in het dossier beschikbare informatie te richten op producenten van batterijvoertuigen, leveranciers van de belangrijkste inputs en andere ondernemingen die betrokken waren bij financierings- en O&O-activiteiten, die antwoord op de vragenlijst hadden gegeven en konden worden geverifieerd in de periode voorafgaand aan de instelling van voorlopige maatregelen.

(83)

Hoewel de Commissie ook antwoorden op de vragenlijst ontving van andere verbonden ondernemingen waarvan de activiteiten onder activiteiten vielen waarvoor de indiening van een antwoord op de vragenlijst was vereist, kon de Commissie deze antwoorden niet beoordelen in de periode voorafgaand aan de instelling van voorlopige maatregelen. De Commissie behoudt zich het recht voor de desbetreffende antwoorden in de definitieve fase van deze procedure te beoordelen.

(84)

Volgens de Chinese overheid bevestigde het feit dat MLex meer informatie over de steekproef van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie dan de belanghebbenden leek te hebben, dat het onderzoek niet transparant was en afbreuk deed aan het recht van de belanghebbenden op een eerlijke rechtsbedeling.

(85)

De Commissie was het niet met dit argument eens. Zoals vermeld in overweging 43, kan de Commissie niet ingaan op de inhoud van persberichten en is de relevante informatie in het dossier van dit onderzoek vervat. De Commissie heeft alle relevante informatie tijdig aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek toegevoegd en de partijen ruimschoots in de gelegenheid gesteld opmerkingen te maken. Alle ontvangen opmerkingen werden tijdens het onderzoek naar behoren door de Commissie beoordeeld en worden in de relevante afdeling van deze verordening toegelicht.

(86)

De CCCME voerde aan dat de Commissie heeft gewacht met de opneming van de antwoorden op de vragenlijst van de bedrijfstak van de Unie in het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek, hetgeen in schril contrast stond met de snelheid waarmee de Commissie de niet-vertrouwelijke versies van de door de Chinese producenten-exporteurs ingediende antwoorden op de vragenlijst heeft geüpload. De CCCME voerde aan dat deze vertraging bijdroeg aan het gebrek aan transparantie ten aanzien van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie en de schadeaspecten van het onderzoek.

(87)

De Commissie is het niet met dit argument eens. Zoals toegelicht in de overwegingen 12 en 13, werd anonimiteit aan de producenten in de Unie toegekend. Daarom moest de Commissie zorgvuldig nagaan of de door de bedrijfstak van de Unie ingediende documenten niet onbedoeld de identiteit van producenten in de Unie bekendmaakten en bijgevolg de toegekende anonimiteit in het gedrang brachten. Dit nam veel tijd in beslag. De CCCME en andere belanghebbenden hadden ruimschoots de tijd om opmerkingen over de antwoorden op de vragenlijst te maken, nadat deze aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek waren toegevoegd.

(88)

De CCCME voerde aan dat het ontbreken van correspondentie tussen de Commissie en ACEA in het niet-vertrouwelijke dossier duidelijk wees op het gebrek aan transparantie in het onderzoek, aangezien gegevens over macro-economische indicatoren gewoonlijk door brancheorganisaties werden ingediend. De CCCME verzocht de Commissie te verduidelijken hoe macro-economische gegevens in het onderzoek zullen worden verzameld en geëvalueerd.

(89)

De Commissie was het niet met dit argument eens. De Commissie is niet wettelijk verplicht gegevens over macro-economische indicatoren van een brancheorganisatie zoals ACEA te verwerven. De Commissie kan ook gebruikmaken van andere informatiebronnen. Deze bronnen en de beoordeling van macro-economische indicatoren worden in de afdeling “Schade” verstrekt. De Commissie kon de bron en de methode voor beoordeling van macro-economische indicatoren niet bekendmaken voordat het onderzoek in de voorlopige fase was afgerond.

(90)

De CCCME merkt op dat onderneming 29 bepaalde informatie alleen in vertrouwelijke vorm indiende en dat de belanghebbenden daardoor geen inzicht konden krijgen in en opmerkingen konden maken over de door onderneming 29 ingediende informatie. Daarom verzocht de CCCME de Commissie deze informatie in het niet-vertrouwelijke dossier beschikbaar te stellen.

(91)

De Commissie controleerde deze informatie en stelde vast dat zij niet op zinvolle wijze kon worden samengevat. De Commissie heeft deze specifieke informatie overigens niet gebruikt in het huidige onderzoek. Derhalve werd dit verzoek afgewezen.

(92)

De Commissie voegde de niet-vertrouwelijke versie van de belangrijkste in de tabellen van de vragenlijst voor de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie gevraagde gegevens – op geïndexeerde en geconsolideerde basis (d.w.z. de gegevens van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie werden samengevoegd) – aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek toe. De Commissie achtte het passend om niet afzonderlijk een niet-vertrouwelijke versie van de respectieve tabellen van elke producent in de Unie toe te voegen om de anonimiteit van de identiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie te beschermen, omdat er een risico bestond dat de trends van de indexen per onderneming onbedoeld de identiteit van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie konden onthullen en bijgevolg de anonimiteit in het gedrang brengen.

(93)

In dit opzicht verzocht de CCCME de Commissie om duidelijkheid te verschaffen over hoe i) de rechtvaardiging voor de in overweging 92 beschreven verandering van praktijk van de Commissie werd gestaafd door feiten van de zaak, omdat elke in de steekproef opgenomen producent in de Unie zijn afzonderlijk geïndexeerde gegevens voor meerdere economische indicatoren (waaronder voor productiecapaciteit, productie- en verkoophoeveelheden en -waarde voor verbonden en niet-verbonden partijen alsook werkgelegenheid) voor de beoordelingsperiode in de antwoorden in het steekproefformulier verstrekte die in het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek beschikbaar werden gesteld, ii) de afzonderlijk geïndexeerde gegevens en trends met betrekking tot de overige schade-indicatoren de identiteit van een producent van batterijvoertuigen in de Unie konden onthullen en iii) de afzonderlijk geïndexeerde gegevens van de vier producenten in de Unie konden leiden tot het onthullen van hun identiteit als de gegevens met betrekking tot de economische indicatoren en specifiek met betrekking tot batterijvoertuigen niet openbaar beschikbaar waren in de jaarverslagen of andere ingediende stukken van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie terwijl de meeste producenten van batterijvoertuigen in de Unie ook andere soorten voertuigen dan batterijvoertuigen produceerden.

(94)

Daarom vroeg de CCCME de Commissie de geïndexeerde gegevens per onderneming van de vier in de steekproef opgenomen producenten van batterijvoertuigen in de Unie aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek toe te voegen, aangezien er geen risico bestond dat de producenten van batterijvoertuigen in de Unie aan de hand van die gegevens konden worden geïdentificeerd. Voorts herinnerde de CCCME eraan dat deze informatie om de volgende redenen relevant was voor het voeren van haar verweer: i) de identiteit van de in de steekproef opgenomen producenten van batterijvoertuigen in de Unie is vertrouwelijk gehouden en het was niet mogelijk te achterhalen hoe de ondernemingen werkelijk presteerden en of zij dreiging van schade ondervonden als gevolg van de Chinese invoer van batterijvoertuigen, ii) de door de Commissie beschikbaar gestelde samengevoegde geïndexeerde gegevens verschaften geen zinvolle informatie en leken feitelijk onjuist te zijn, iii) de geïndexeerde gegevens per onderneming zouden de CCCME in staat stellen inzicht te verkrijgen in de economische situatie van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, aangezien hun gegevens de grondslag zullen vormen voor de beoordeling van de micro-economische indicatoren en prijsonderbieding/prijsbederf, en iv) hoewel de CCCME de juistheid van de door de producenten van batterijvoertuigen in de Unie gerapporteerde gegevens geenszins kon controleren, zou hij met een indexering per onderneming in staat zijn de in de antwoorden in het steekproefformulier verstrekte gegevens met de antwoorden op de vragenlijsten te vergelijken.

(95)

De Commissie merkte op dat de markt voor batterijvoertuigen van de Unie uit een klein aantal groepen van producenten bestaat. Er is een aanzienlijke hoeveelheid openbaar toegankelijke informatie alsook zeer uitvoerige informatie over de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie tegen betaling beschikbaar die de CCCME kan raadplegen. Daarom bestond er een groot risico dat aan de hand van de trend van de door de Commissie in de vragenlijst gevraagde economische en financiële informatie in combinatie met bepaalde openbaar toegankelijke en tegen betaling beschikbare informatie de respectieve entiteiten geïdentificeerd konden worden en de anonimiteit dus in het gedrang zou komen.

(96)

Bovendien was de in de steekproefformulieren gevraagde informatie veel minder gedetailleerd dan de in de vragenlijst gevraagde informatie. Wat de economische en financiële informatie betreft, werd in het steekproefformulier bijvoorbeeld gevraagd om informatie te verstrekken over i) de productiehoeveelheden, ii) de productiecapaciteit, iii) de totale verkoophoeveelheden en -waarde in de Unie, iv) de aan verbonden ondernemingen verkochte hoeveelheden en de waarde ervan en v) het aantal werknemers. Naast deze informatie bevatte het respectieve dossier met geconsolideerde indexen dat aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek werd toegevoegd, ook informatie over i) de gemiddelde verkoopprijs van de totale verkoop en van de verkoop op de markt van de Unie aan niet-verbonden en verbonden afnemers, ii) de hoeveelheden, waarde en prijzen van de verkoop voor uitvoer aan niet-verbonden en verbonden afnemers, iii) de gemiddelde productiekosten per eenheid, iv) de winst vóór belasting in de Unie op niet-verbonden en verbonden afnemers, v) de bezettingsgraad, vi) de hoeveelheid van de eindvoorraden, vii) de loonkosten voor de batterijvoertuigen, viii) de kasstroom, ix) de totale vaste activa die werden gebruikt voor de productie van het onderzochte product, x) het rendement van investeringen, xi) de totale investeringen in het onderzochte product en xii) de totale afschrijving in het onderzochte product.

(97)

Bovendien voegde de Commissie het betreffende dossier aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek toe nadat de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie hun antwoorden op de vragenlijst hadden ingediend. Bijgevolg was het betreffende dossier op niet-geverifieerde gegevens gebaseerd. Nadat de gegevens waren geverifieerd, voegde de Commissie een herzien dossier aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek toe. De Commissie onderzocht dit argument in het licht van de herziene informatie en stelde vast dat het niet meer van toepassing was. Voorts voegde de Commissie ook de representativiteitspercentages op basis van de verkoop en productie van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie aan het dossier toe nadat de door de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie ingediende gegevens waren geverifieerd.

(98)

Daarom werd het verzoek op grond van het voorgaande afgewezen.

(99)

De CCCME verzocht de Commissie ook om, subsidiair ten opzichte van het verzoek in overweging 94, de samengevoegde gegevens van de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie voor elk van de schade-indicatoren in absolute cijfers of in cijfers uitgedrukte orden van grootte te verstrekken.

(100)

Zoals toegelicht in overweging 95, presenteerde de Commissie in de afdeling “Schade” de micro-economische indicatoren in absolute waarden. De overige macro-economische indicatoren die de Commissie eveneens in de afdeling “Schade” presenteerde, zijn niet alleen gebaseerd op de gegevens van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, maar op die van de volledige Unie zoals beschreven in de afdeling “Schade”. Derhalve werd dit verzoek afgewezen.

(101)

Wat de verkoophoeveelheden van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie betreft, vroeg de CCCME de Commissie om te zorgen voor de verstrekking van i) het percentage directe verkoop van de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie aan onafhankelijke afnemers en aan verbonden ondernemingen in de beoordelingsperiode in de Unie en buiten de Unie; ii) de geografische dekking van de verkoop van de producenten in de Unie aan verbonden en niet-verbonden partijen; iii) gegevens over de vraag of alle verkoop in de Unie aan de verbonden partijen verkoop inhield aan verbonden entiteiten die bijlage I bij de vragenlijst hadden ingevuld; en iv) het percentage van de totale productie van de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie dat in elk jaar van de beoordelingsperiode werd uitgevoerd. Bovendien voerde de CCCME aan dat als niet alle verbonden ondernemingen bijlage I hadden ingevuld, dit zou inhouden dat de verkoop aan de onafhankelijke afnemers niet gelijk zou zijn aan 38 % van de verkoop in de Unie, zoals door de Commissie in de mededeling in het dossier over de steekproef van de producenten in de Unie was aangegeven.

(102)

Wat de verkoop aan niet-verbonden en verbonden ondernemingen in de Unie betreft, verstrekte de Commissie aanvullende toelichtingen in de mededeling in het dossier van 4 juni 2024 (17), waarin zij verklaarde deze verkoop op het niveau van de prijs aan de eerste niet-verbonden afnemer te hebben verzameld en deze met de verkoop aan niet-verbonden afnemers van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie te hebben geconsolideerd. Wat de verkoop buiten de Unie betreft, werd eraan herinnerd dat het doel van het onderzoek onder meer is de economische en financiële situatie van de productie- en verkoopactiviteiten van de bedrijfstak van de Unie binnen de Unie en niet buiten de Unie te beoordelen. De gevolgen van de uitvoer van de bedrijfstak van de Unie werden in de overwegingen 1183 tot en met 1185 beschreven. Voorts was de geografische dekking van de verkoop van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie vertrouwelijk van aard en ook de Chinese producenten-exporteurs werd niet verzocht zulke informatie in het niet-vertrouwelijke dossier in te dienen. Bovendien lichtte de CCCME niet toe waarom deze specifieke informatie relevant was.

(103)

De CCCME vroeg de Commissie ook de verhouding van de productiecapaciteit en de productie van batterijvoertuigen en andere soorten voertuigen in de beoordelingsperiode te verstrekken.

(104)

De Commissie herinnerde eraan dat dit onderzoek alleen betrekking had op batterijvoertuigen en dat de productiecapaciteit en de productie van andere voertuigen van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie daarom niet relevant was. Derhalve werd dit verzoek afgewezen.

(105)

De CCCME verzocht de Commissie om de lijst van lidstaten die werden bestreken door de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie, met het argument dat de geografische locatie van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie is bekendgemaakt in gevallen waarin producenten in de Unie anonimiteit werd verleend.

(106)

De Commissie herinnerde eraan dat er een kleine groep producenten van batterijvoertuigen in de Unie was. Bovendien is de informatie over de locatie van hun productiefaciliteiten openbaar toegankelijk. Daarom kon de Commissie in dit geval niet de locatie van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie bekendmaken, aangezien de respectieve entiteiten daardoor geïdentificeerd konden worden en de anonimiteit dus in het gedrang zou komen. Dit verzoek werd derhalve afgewezen.

(107)

De CCCME verzocht de Commissie ook te zorgen voor het verstrekken van i) een gecombineerde lijst van productcontrolenummers (“PCN’s”) die in de beoordelingsperiode door de vier in de steekproef opgenomen producenten in de Unie zowel binnen als buiten de Unie werden verkocht, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen de verkoop aan verbonden ondernemingen en aan niet-verbonden ondernemingen, ii) de marktsegmenten waarop de verkoopactiviteiten van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie aan verbonden en niet-verbonden ondernemingen in de Unie en daarbuiten betrekking hadden en iii) de productkenmerken waarom werd gevraagd in de tabel “productkenmerken” in de vragenlijst voor de producenten in de Unie.

(108)

De Commissie merkte op dat in de vragenlijst alleen om informatie op PCN-niveau werd gevraagd voor het onderzoektijdvak en niet voor de volledige beoordelingsperiode. Dit was zo voor zowel de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie als de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs. Daarom kon de Commissie de CCCME geen informatie verstrekken die zij niet had. Bovendien is de informatie over PCN’s en productkenmerken voor elke in de steekproef opgenomen producent in de Unie en Chinese producent-exporteur vertrouwelijk van aard en kon die daarom niet aan het niet-vertrouwelijke dossier van het onderzoek worden toegevoegd. De PCN’s worden gewoonlijk in de individuele bekendmaking aan de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs en producenten in de Unie bekendgemaakt als de PCN’s niet vertrouwelijk zijn. Wat de marktsegmenten betreft, achtte de Commissie het, zoals toegelicht in de overwegingen 1040 tot en met 1048, niet nodig om een analyse per marktsegment te verrichten. Derhalve werd dit verzoek afgewezen.

(109)

Opmerkingen over de opening van het onderzoek werden ontvangen van de Chinese overheid, de CCCME en onderneming 24.

(110)

De Chinese overheid stelde dat het onderzoek zuiver politiek en discriminerend was, en dat de EU de afgelopen jaren zelf miljarden euro’s aan subsidies heeft toegekend voor het opbouwen van een toeleveringsketen voor batterijvoertuigen en haar bedrijfstak voor batterijvoertuigen in de toekomst zal blijven subsidiëren. De Chinese overheid beschouwde dit onderzoek als schadelijk voor de ontwikkeling van de wereldwijde bedrijfstak voor batterijvoertuigen, met name aangezien de toeleveringsketens voor batterijvoertuigen in de VRC en in de Unie onderling afhankelijk en verregaand geïntegreerd zijn, en als een belemmering voor bilaterale inspanningen om klimaatverandering te bestrijden.

(111)

Niet alle subsidies geven aanleiding tot compenserende maatregelen in het kader van de SCM-overeenkomst en dit onderzoek is beperkt tot subsidies die in de VRC ten gunste van producenten-exporteurs van het betrokken product zijn verleend. De beweringen van de Chinese overheid hebben in ieder geval geen invloed op de voorlopige bevindingen van de Commissie dat de Chinese overheid subsidies aan de producenten-exporteurs van batterijvoertuigen heeft verleend, die volgens de SCM-overeenkomst en de basisverordening aanleiding geven tot compenserende maatregelen. Anders dan de Chinese overheid stelt, leiden de Chinese tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies tot oneerlijke concurrentie die alleen maar de ontwikkeling van de wereldwijde bedrijfstak voor batterijvoertuigen, en met name de bedrijfstak van de Unie, zou belemmeren. Bilaterale inspanningen ter bestrijding van klimaatverandering kunnen niet gebaseerd zijn op oneerlijke concurrentie door laaggeprijsde batterijvoertuigen met subsidiëring, maar moeten zijn gestoeld op een gelijk speelveld waarbij eerlijke concurrentie en innovatie de groene transitie bevorderen. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(112)

De Chinese overheid voerde aan geen reële en behoorlijke in de zin van artikel 13.1 van de SCM-overeenkomst gelegenheid tot overleg voorafgaand aan de opening van het onderzoek te hebben gehad, aangezien de Commissie de start van het onderzoek openbaar aankondigde alvorens de Chinese overheid voor overleg uit te nodigen, dat tijdens een periode van nationale feestdagen in de VRC gepland was, waardoor het voor de Chinese overheid lastiger werd om daadwerkelijk overleg te plegen. De Chinese overheid stelde voorts geen informatie of bewijsmateriaal te hebben ontvangen ten aanzien van de productomschrijving, de bijzondere omstandigheden die het onderzoek ambtshalve rechtvaardigden, de samenstelling van de bedrijfstak van de Unie, de informatie en het bewijsmateriaal die ten grondslag lagen aan de beweringen dat er sprake is van subsidiëring, gegevens met betrekking tot de dreiging van schade en gegevens ter staving van het oorzakelijk verband. Bovendien kwamen in het overleg voorafgaand aan de opening van het onderzoek niet alle vermeende subsidieregelingen aan bod.

(113)

De Commissie nodigde overeenkomstig artikel 10, lid 7, van de basisverordening en artikel 13.1 van de SCM-overeenkomst de Chinese overheid uit voor overleg om de situatie ten aanzien van de vermeende subsidies vóór de opening van het onderzoek te verduidelijken. De aankondiging van de voorzitter van de Commissie in de toespraak over de staat van de Unie van 13 september 2023 dat de Commissie een antisubsidieonderzoek naar elektrische voertuigen afkomstig uit de VRC startte, vormde niet de opening van het onderzoek. De Chinese overheid ontving op 22 september 2023 een nota-verbaal waarin de Chinese overheid in kennis werd gesteld van het besluit van de Europese Commissie om een antisubsidieprocedure ambtshalve in te leiden. Dit vond plaats vóór de periode van nationale feestdagen in de VRC. De Chinese overheid ontving samen met deze nota-verbaal een samenvatting van de subsidiëring en dreiging van schade, waarbij voldoende bewijsmateriaal betreffende het bestaan van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies, van schade en van een oorzakelijk verband werd verstrekt. De Commissie is op grond van artikel 11, lid 8, van de basisverordening noch op grond van artikel 13.1 van de SCM-overeenkomst verplicht om vóór de opening van het onderzoek het volledige dossier van het onderzoek ambtshalve naar de Chinese overheid te sturen. De regelingen die niet in het overleg aan bod zouden zijn gekomen, waren geen andere vastgestelde subsidies maar vielen onder regelingen die tijdens het overleg tussen de Commissie en de Chinese overheid werden besproken. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(114)

De Chinese overheid voerde aan dat haar recht van verweer was aangetast door de weigering van een behoorlijke termijnverlenging door de Commissie, terwijl de Chinese overheid een aantal redenen voor een dergelijke verlenging had verstrekt.

(115)

In punt 9 van het bericht van inleiding werd bepaald dat verlengingen van termijnen alleen in uitzonderlijke omstandigheden mogen worden aangevraagd en alleen worden verleend indien zij naar behoren gerechtvaardigd zijn. Hierin werd bovendien bepaald dat wat termijnen voor de indiening van andere informatie dan antwoorden op de vragenlijst betreft, verlengingen beperkt zijn tot drie dagen, tenzij wordt aangetoond dat er sprake is van uitzonderlijke omstandigheden. De Chinese overheid toonde geen omstandigheden aan die dermate uitzonderlijk waren dat een verlenging van de termijn met meer dan drie dagen gerechtvaardigd zou zijn. Vanwege het weekend dat in deze verlenging met drie dagen viel, kreeg de Chinese overheid een verlenging van vier kalenderdagen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(116)

Bovendien stelden de Chinese overheid en de CCCME dat niet was voldaan aan de eisen voor het openen van een onderzoek ambtshalve overeenkomstig artikel 10, lid 8, van de basisverordening. Volgens de Chinese overheid en de CCCME heeft de Commissie niet het bestaan van bijzondere omstandigheden vastgesteld die de opening van een onderzoek zonder dat een daartoe strekkende schriftelijke klacht van of namens de bedrijfstak van de Unie is ontvangen, zouden rechtvaardigen. De Chinese overheid voerde aan dat de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie zelf een klacht had kunnen indienen en het feit dat dit niet het geval was, duidelijk bewijs was dat er geen uitzonderlijke en bijzondere omstandigheden waren die de opening van het onderzoek ambtshalve rechtvaardigden. De Chinese overheid voerde voorts aan dat de producenten van batterijvoertuigen in de Unie volgens persberichten publiekelijk gekant waren tegen dit onderzoek en dat dit duidelijk bewijs was dat er geen uitzonderlijke en bijzondere omstandigheden waren die de opening van het onderzoek ambtshalve rechtvaardigden.

(117)

De Commissie heeft het feit dat zij het onderzoek ambtshalve opende, voldoende gerechtvaardigd in het inleidingsdocument. Met name achtte de Commissie de snelle marktpenetratie door de Chinese laaggeprijsde invoer met subsidiëring van batterijvoertuigen, die onherstelbare schade aan de bedrijfstak van de Unie dreigt toe te brengen, van dermate bijzondere aard te zijn dat de opening van een onderzoek ambtshalve gerechtvaardigd was. De subsidiëring van de Chinese sector batterijvoertuigen leidde tot een grote en versnelde instroom van invoer van in de VRC geproduceerde batterijvoertuigen op de markt van de Unie tegen prijzen die druk op de prijzen uitoefenen of die prijsverhogingen die anders zouden zijn geschied, verhinderen, hetgeen aanmerkelijke schade aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie dreigde toe te brengen, die onherroepelijk kan zijn vanwege de technologische ontwikkeling en vereiste mate van O&O-financiering. De mogelijkheid dat de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie zelf een klacht had kunnen indienen, is niet van invloed op de bevinding van de Commissie dat in dit specifieke geval bijzondere omstandigheden bestonden die de opening van het onderzoek ambtshalve rechtvaardigden. Bovendien gaat de Commissie niet in op persberichten. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(118)

De Chinese overheid stelde dat het inleidingsdocument geen bewijs van preferentiële leningen en exportkredietverzekering, onvoldoende bewijs van de verlening van subsidies, geen bewijs van verstrekking van goederen en diensten tegen een minder dan toereikende beloning, geen bewijs van onderzoek naar gederfde of niet geïnde inkomsten die de overheid normaal toekomen, en een onjuiste interpretatie van rabatten op uitvoerrechten bevatte.

(119)

Het in het inleidingsdocument opgenomen bewijs bestond uit de informatie waarover de Commissie vóór de opening van het onderzoek redelijkerwijs beschikte. Zoals aangetoond in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal, met daarin de beoordeling door de Commissie van al het haar ter beschikking staande bewijsmateriaal inzake de VRC en op basis waarvan de Commissie het onderzoek had geopend, was er in de fase van de opening van het onderzoek voldoende bewijs dat erop wees dat de vermeende subsidies, in termen van het bestaan, de omvang en de aard ervan, aanleiding konden geven tot compenserende maatregelen. De Commissie verstrekte voor al de verschillende vermeende regelingen die in het inleidingsdocument waren opgenomen, de grondslag, de specificiteit van deze subsidieregelingen voor de sector batterijvoertuigen en, voor zover de Commissie er toegang toe had, gedetailleerde informatie van openbaar beschikbare bronnen over door de Chinese overheid aan de producenten-exporteurs van batterijvoertuigen verstrekte subsidiebedragen. Daarom was de Commissie van oordeel overeenkomstig de basisverordening en de SCM-overeenkomst over voldoende bewijs van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidiëring te beschikken.

(120)

De Chinese overheid stelde dat bij op grond van een klacht van de bedrijfstak van de Unie geopende onderzoeken de vragen over invoer door de producenten in de Unie uit het onderzochte land en hun relaties met de producenten-exporteurs alsook hun activiteiten in de Unie doorgaans door de Commissie worden geverifieerd tijdens de beoordeling van de representativiteit die vóór de opening van het onderzoek wordt uitgevoerd. Daarom verzocht de Chinese overheid de Commissie i) te verduidelijken of zij in de definitie van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie in het inleidingsdocument rekening had gehouden met het feit dat sommige producenten in de Unie productieactiviteiten in de VRC hebben, sommige in handen van Chinese ondernemingen zijn of kleinschalige productieactiviteiten in de Unie hebben, ii) de samenstelling van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie te verstrekken, uitgedrukt in aantal producenten en groepen van producenten, de totale productiehoeveelheden batterijvoertuigen in de Unie en de totale verkoophoeveelheden en -waarde van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie in elk jaar van de beoordelingsperiode, iii) te verduidelijken of zij producenten van batterijvoertuigen in de Unie had uitgesloten van de in het inleidingsdocument genoemde lijst van twaalf producenten, iv) de totale hoeveelheden en waarde van de invoer door de producenten van batterijvoertuigen in de Unie uit de VRC en andere landen dan de VRC te verstrekken, en v) de hoeveelheden en waarde te verstrekken, al is het maar in orden van grootte, van de invoer door de producenten van batterijvoertuigen in de Unie uit de VRC in vergelijking met hun totale productie en verkoop in de Unie.

(121)

De Commissie merkte op dat dit onderzoek op eigen initiatief was geopend en niet op basis van een klacht. Daarom hoefde de Commissie in dit onderzoek geen beoordeling van de representativiteit uit te voeren. Hieruit volgt dat de verzoeken om verduidelijking van de Chinese overheid evenals haar verzoeken om informatie met betrekking tot het inleidingsdocument niet relevant waren in dit opzicht, en zij werden daarom afgewezen.

(122)

De Chinese overheid en de CCCME stelden dat de Commissie in het inleidingsdocument op selectieve en ongerechtvaardigde wijze verscheidene databanken, zoals Global Trade Atlas (“GTA”), Eurostat en S&P Global Mobility, voor verschillende aspecten van de schadebeoordeling had gebruikt zonder de overeenstemming van de informatie te controleren of toe te lichten hoe of waarom een bepaalde gegevensreeks passend was voor een bepaald deel van de schadebeoordeling.

(123)

De Commissie was het niet met dit argument eens. De Commissie gebruikte in het inleidingsdocument de informatie die zij vóór de opening van het onderzoek tot haar beschikking had. Afgezien van Eurostat zijn de andere twee databanken niet in het bezit van de Commissie en kon de Commissie derhalve de overeenstemming van de informatie in deze databanken niet volledig controleren. Bovendien lichtte de Commissie in het inleidingsdocument toe dat zij, als dat mogelijk was, de informatie in deze databanken toetste aan andere informatie in haar bezit en zulke informatie indien nodig aanpaste. De Commissie legde ook uit dat de gegevens van S&P Global Mobility een meer gedetailleerd beeld gaven van de soorten batterijvoertuigen die op de markt van de Unie werden verkocht wat de twee door haar gebruikte gegevensmodules verklaarde. Bovendien werd de databank van Eurostat gebruikt voor de uit de VRC ingevoerde hoeveelheden batterijvoertuigen, terwijl GTA werd gebruikt voor de uit de VRC naar de Unie uitgevoerde hoeveelheden. De uit de VRC naar de Unie ingevoerde hoeveelheden batterijvoertuigen en de uit de VRC naar de Unie uitgevoerde hoeveelheden batterijvoertuigen zijn niet dezelfde, omdat zij zijn gebaseerd op gegevens die door verschillende douaneautoriteiten worden gerapporteerd. Bovendien was, ongeacht de informatiebron, de conclusie dezelfde, namelijk de uit de VRC ingevoerde/uitgevoerde hoeveelheden batterijvoertuigen namen toe in de periode waarop het inleidingsdocument betrekking had. Het argument werd derhalve afgewezen.

(124)

De Chinese overheid stelde dat de Commissie in het inleidingsdocument de halfjaarlijkse gegevens voor 2023 had vergeleken met gegevens voor eerdere volledige jaren zoals 2020, 2021 en 2022 om conclusies te trekken over de Chinese invoerprijzen en het marktaandeel van de VRC en de prijseffecten ervan op de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie, en om de toekomstige prijseffecten van deze invoer alsook ten aanzien van de situatie van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie te ramen, en dat een dergelijke beoordeling niet objectief was.

(125)

De Commissie gebruikt in het inleidingsdocument de volledige jaren 2020, 2021 en 2022 en de eerste helft van 2023 als beoordelingsperiode, aangezien het onderzoek in oktober 2023 werd geopend, zoals toegelicht in overweging 1. De Commissie berekende voor de beoordeling van de trend van de aan hoeveelheden gerelateerde schade-indicatoren, zoals ingevoerde en uitgevoerde hoeveelheden, verkoop-, productie- en verbruikshoeveelheden, alleen een index voor de volledige jaren, met 2020 als referentiejaar. De Commissie berekende geen index voor de eerste helft van 2023 met het volledige jaar 2020 als referentiejaar, omdat voor een aan hoeveelheden gerelateerde indicator de beoordelingsperiode en het referentiejaar dezelfde moeten zijn (een half jaar kan namelijk niet worden vergeleken met een volledig jaar). Gemiddelde prijzen zijn geen aan hoeveelheden gerelateerde indicator en daarom berekende de Commissie ook een index voor de eerste helft van 2023 met het volledige jaar 2020 als referentiejaar. Een dergelijke beoordeling is volledig objectief voor bedrijfstakken zoals de bedrijfstak voor batterijvoertuigen waarvan de verkoopprijs niet verschilt per seizoen en zolang de betreffende periode bekend is gemaakt. Wat marktaandelen betreft, berekende de Commissie deze in elk volledig jaar (2020, 2021 en 2022) alsook in de eerste helft van 2023 en lichtte zij toe hoe het marktaandeel in die periode evolueerde. De Chinese overheid lichtte ten aanzien van de conclusies van de Commissie in het inleidingsdocument over de prijseffecten van Chinese invoer op de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie en de geraamde toekomstige prijseffecten van deze invoer, niet toe waarom precies de Commissie volgens haar conclusie niet objectief was. Het argument werd derhalve afgewezen.

(126)

De Chinese overheid stelde dat de gegevens over de verkoophoeveelheden en verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie op verschillende gegevensbronnen en -reeksen waren gebaseerd en dat de beoordeling van de Commissie daarom niet objectief was. De CCCME stelde dat doordat de Commissie van verschillende gegevensreeksen voor verschillende aspecten van de schadebeoordeling gebruikmaakte, onmogelijk een nauwkeurig beeld van de situatie van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie kon worden verkregen.

(127)

De Commissie was het niet met deze argumenten eens. De informatie in het inleidingsdocument is gebaseerd op de informatie waarover de Commissie redelijkerwijs beschikte vóór de opening van het onderzoek. De Commissie moest in het inleidingsdocument gebruikmaken van verscheidene databanken zoals Eurostat, GTA en S&P Global Mobility, omdat al de informatie die de Commissie voor haar beoordeling nodig had, niet in één enkele databank beschikbaar was. Het feit dat de verkoophoeveelheden van de bedrijfstak van de Unie niet op dezelfde databank waren gebaseerd als de verkoopprijzen, betekent niet dat de beoordeling van de Commissie niet objectief was. Zoals toegelicht in het inleidingsdocument, werd in de databank die de Commissie gebruikte voor de beoordeling van de prijstrend van de bedrijfstak van de Unie, de herkomst van de wagen niet aangeduid. Dit was met name van belang voor de door Tesla geproduceerde batterijvoertuigen waarvan bepaalde modellen zowel in de VRC als in de Unie konden zijn geproduceerd. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(128)

De Chinese overheid en de CCCME verzochten de Commissie i) nadere details te verstrekken over de gegevensmodules en verslagen van S&P Global Mobility die de Commissie in het inleidingsdocument had gebruikt, met name met betrekking tot de methode van S&P Global Mobility voor de verzameling van gegevens over de verkoophoeveelheden en -waarde, met inbegrip van de basis van de gegevensverzameling, de bron en het feit of de gegevens ramingen bevatten en zo ja, de aard van de ramingen, en ii) de onderliggende gegevens van S&P Global Mobility bekend te maken die de Commissie op basis van specifieke parameters heeft gesorteerd/geselecteerd. Voorts werd gesteld dat hoewel S&P Global Mobility een databank tegen betaling was, deze gelijk kon worden gesteld aan GTA en dat, aangezien de Commissie in antidumpingonderzoeken gedetailleerde gegevens van GTA bekendmaakt (in het kader van de selectie van het representatieve land), zij net als in het geval van GTA gedetailleerde gegevens ten aanzien van de modules van S&P Global Mobility moet verstrekken. De CCCME voerde bovendien aan dat de onderliggende gegevens van S&P Global Mobility en informatie ten aanzien van de bron en methode die werden gebruikt voor gegevensverzameling op het gebied van de verkoophoeveelheden en -waarde van batterijvoertuigen en de herkomst ervan van cruciaal belang zijn om belanghebbenden in staat te stellen de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van de door de Commissie gebruikte gegevens te verifiëren. De CCCME stelde dat het niet duidelijk was of de gegevens van S&P Global Mobility tussen de twee door de Commissie gebruikte modules overeenstemden en überhaupt betrekking hadden op de gehele verkoop van in de VRC en in de Unie geproduceerde batterijvoertuigen in de Unie.

(129)

Zoals toegelicht in het inleidingsdocument, gebruikte de Commissie twee gegevensmodules van S&P Global Mobility om de invoer van Chinese batterijvoertuigen in de Unie te beoordelen. Eén gegevensmodule (module 1) was gebaseerd op gegevens met betrekking tot productiehoeveelheden voor verkoop op de markt van de Unie. Aan de hand van deze module kon de Commissie de exacte productielocatie van een bepaald model batterijvoertuig dat voor verkoop op de markt van de Unie bestemd was, identificeren. Dit was met name relevant voor modellen batterijvoertuigen die op de markt van de Unie werden verkocht maar in diverse landen werden geproduceerd (niet alleen in de VRC), zoals modellen van Tesla. Een andere gegevensmodule (module 2) was gebaseerd op gegevens met betrekking tot de verkoop van batterijvoertuigen op de markt van de Unie. Aan de hand van deze module was het daarentegen niet mogelijk om de exacte productielocatie van een bepaald model te identificeren. Zoals door de Chinese overheid werd benadrukt, is S&P Global Mobility een databank tegen betaling en daarom kon de Commissie de onderliggende gegevens niet bekendmaken. Het gegevensniveau in S&P Global Mobility (productie voor verkoop in de Unie per producent, model enz.) is niet vergelijkbaar met de aan GTA ontleende informatie die de Commissie voor de selectie van het representatieve land in antidumpingonderzoeken bekendmaakt (invoergegevens). Niettemin kunnen de Chinese overheid en de CCCME de gegevens van S&P Global Mobility kopen. In elk geval merkte de Commissie op dat de CCCME al toegang had tot de gegevens van module 2 van S&P Global Mobility, aangezien deze gegevens werden gebruikt in de analyse in bijlage I van de op 20 december 2023 door de CCCME ingediende opmerkingen. Derhalve werd dit verzoek afgewezen.

(130)

De CCCME stelde dat de Commissie in het inleidingsdocument de batterijvoertuigen van de Unie in verschillende segmenten had ingedeeld, maar geen informatie verstrekte over de Chinese batterijvoertuigen en over het feit of zij vergelijkbaar waren met de batterijvoertuigen van de Unie in elk segment. Voorts stelde de CCCME dat in het inleidingsdocument geen rekening werd gehouden met de concurrentie en substitueerbaarheid tussen de Chinese batterijvoertuigen en de door de producenten in de Unie geproduceerde batterijvoertuigen in de Unie in elk segment. Bovendien stelde de CCCME dat er in elk segment sprake kon zijn van verschillende modellen en carrosserietypen batterijvoertuigen zoals personenwagens en SUV’s, en dat dit verschil in carrosserietype van invloed was op de vergelijkbaarheid van de prijzen en dat door dit verschil, naast andere factoren, modellen batterijvoertuigen binnen een bepaald segment waarschijnlijk ook niet te vergelijken zijn.

(131)

In dit onderzoek waren de segmenten (uitgedrukt in productsoorten) die de Commissie voor de prijsvergelijking gebruikte, niet door haar samengesteld. De informatie over segmenten was beschikbaar in de aan S&P Global Mobility ontleende gegevens, omdat alle op de markt van de Unie verkochte batterijvoertuigen door andere derden zoals producenten, handelaren, verhuurbedrijven enz. in die segmenten worden ingedeeld. Deze segmenten hebben betrekking op zowel door de bedrijfstak van de Unie geproduceerde batterijvoertuigen als uit de VRC ingevoerde batterijvoertuigen. Voorts was de Commissie in het inleidingsdocument niet verplicht een uitvoerige vergelijking tussen Chinese ingevoerde batterijvoertuigen en door de bedrijfstak van de Unie geproduceerde batterijvoertuigen te maken. Deze vergelijking wordt gemaakt tijdens het onderzoek op basis van PCN’s die de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs en de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie moeten indienen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(132)

De Chinese overheid en de CCCME voerden aan dat de Commissie voor de ontwikkeling van Chinese prijzen van batterijvoertuigen op de markt van de Unie gebruik had gemaakt van de gegevens van Eurostat die eigen invoer door de bedrijfstak van de Unie bevatten en concludeerde dat de prijzen met 2 % afnamen in de periode tussen 2020 en de eerste helft van 2023, maar voorbijging aan het feit dat de gegevens van S&P Global Mobility wezen op een toename van 3 % in de gewogen gemiddelde verkoopprijs van de Chinese invoer van batterijvoertuigen tussen 2022 en de eerste helft van 2023. Voorts stelde de Chinese overheid ook dat omdat de meeste invoer uit de VRC tegen verrekenprijzen door de bedrijfstak van de Unie plaatsvond, de Chinese invoerprijzen voor batterijvoertuigen niet op zinvolle wijze op basis van de gegevens van Eurostat konden worden beoordeeld.

(133)

De Commissie merkte op dat de Chinese overheid tegenstrijdige argumenten verstrekte. Enerzijds stelde zij dat de vergelijking door de Commissie van gemiddelde prijzen in een periode van een half jaar met gemiddelde prijzen over één jaar niet objectief was, zoals toegelicht in overweging 124, en anderzijds bekritiseerde zij de Commissie omdat zij in haar analyse geen rekening hield met de prijsstijging in de eerste helft van 2023 vergeleken met 2022. Voorts moest de Commissie bij de beoordeling van de trend van de invoerprijzen rekening houden met alle invoer uit de VRC, ook de invoer die tegen verrekenprijzen plaatsvond. Bovendien werd in de gegevens van S&P Global Mobility niet de prijs van de invoer uit de VRC vermeld, maar de gewogen gemiddelde prijs voor de eindafnemer van uit de VRC ingevoerde batterijvoertuigen. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(134)

De Chinese overheid stelde dat de gewogen gemiddelde invoerprijs per eenheid op basis van Eurostat was losgekoppeld van de werkelijke verkoopprijs van de batterijvoertuigen voor de afnemer volgens S&P Global Mobility en dat dit er daarom op wees dat de beoordeling van prijzen in het inleidingsdocument niet objectief was of op positief bewijsmateriaal was gebaseerd.

(135)

De prijzen in de twee databanken Eurostat en S&P Global Mobility zijn verschillend, omdat het prijzen zijn voor verschillende soorten afnemers en op verschillende handelsniveaus. Het argument werd derhalve afgewezen.

(136)

De Chinese overheid stelde dat de verklaring van de Commissie in het inleidingsdocument dat module 2 van S&P Global Mobility die werd gebruikt voor de vergelijking van prijzen tussen de bedrijfstak van de Unie en de Chinese invoer, het merendeel van de verkoop van alle batterijvoertuigen op de markt van de Unie in de belangrijkste lidstaten bevatte, twijfel deed rijzen over het toepassingsgebied en de dekking van de gegevens van S&P Global Mobility. Dit argument werd herhaald door de CCCME die de Commissie verder verzocht haar keuze van gegevensbronnen en de representativiteit van de gebruikte gegevens toe te lichten.

(137)

De Commissie was het niet met dit argument eens. De Commissie was niet verplicht in het inleidingsdocument een prijsvergelijking van alle batterijvoertuigen van de bedrijfstak en de Chinese batterijvoertuigen te maken. Zoals toegelicht in het inleidingsdocument, bevatte module 2 van S&P Global Mobility het merendeel van de verkoop van alle batterijvoertuigen op de markt van de Unie in de belangrijkste lidstaten en waren deze gegevens daarom representatief. Voorts beschikte de Commissie, aangezien het onderzoek ambtshalve was geopend, in het inleidingsdocument niet over gegevens van de bedrijfstak van de Unie en maakte zij daarom gebruik van de best beschikbare informatie voor de prijsvergelijking, namelijk de gegevens van S&P Global Mobility, die een betrouwbare bron van informatie is die door autofabrikanten wordt gebruikt.

(138)

Bovendien stelden de Chinese overheid en de CCCME dat zij, aangezien de Commissie de hoeveelheden in de VRC en in de Unie geproduceerde batterijvoertuigen die werden beoordeeld voor de prijseffecten als geheel en per segment niet bekendmaakte, niet konden beoordelen of het berekende prijsverschil per segment of in het algemeen representatief was.

(139)

De Commissie voerde in het inleidingsdocument geen prijsbeoordeling per segment uit in de zin van segmentatie van de markt uit. De Commissie gebruikte de segmentfactor voor de prijsvergelijking in de zin van productsoorten om, bij gebrek aan andere beschikbare informatie in dit opzicht, te komen tot een zinvolle vergelijking gelet op de verschillende modellen batterijvoertuigen die op de markt van de Unie werden verkocht. De Commissie hoefde daarom de hoeveelheden in de VRC en in de Unie geproduceerde batterijvoertuigen die voor de prijseffecten werden beoordeeld, niet bekend te maken. Het argument werd daarom van de hand gewezen.

(140)

Voorts voerde de Chinese overheid aan dat de Commissie niet specificeerde of de door de Commissie aangeduide segmenten personenwagens die voor de prijsvergelijking werden beoordeeld, door haar waren samengesteld of ook door S&P Global Mobility werden gebruikt.

(141)

De Commissie herinnerde eraan dat de informatie over de segmenten in module 2 van S&P Global Mobility beschikbaar was.

(142)

De Chinese overheid en de CCCME stelden ook dat in het inleidingsdocument voor bepaalde segmenten geen prijsvergelijking was verstrekt en dat geen toelichting over de uitsluiting ervan was gegeven. De Chinese overheid en de CCCME voerden voorts aan dat indien Chinese batterijvoertuigen niet in die segmenten op de markt van de Unie werden verkocht, die soorten batterijvoertuigen van de productomschrijving moesten worden uitgesloten.

(143)

Zoals toegelicht in overweging 139, maakte de Commissie geen prijsvergelijking per segment in de zin van segmentatie. Bovendien had het onderzoek betrekking op alle elektrische batterijvoertuigen en daarom was het irrelevant of de Chinese producenten-exporteurs batterijvoertuigen niet in bepaalde segmenten op de markt van de Unie invoerden. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(144)

De Chinese overheid en de CCCME stelden dat de Commissie in haar prijsvergelijking rekening had moeten houden met andere factoren die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid, zoals de verschillen in hoeveelheden aan de afnemers verkochte batterijvoertuigen en het handelsniveau.

(145)

De Commissie is in het inleidingsdocument niet verplicht een prijsvergelijking te maken die rekening houdt met alle factoren die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid, aangezien de Commissie zulke gedetailleerde informatie niet vóór de opening van het onderzoek hoeft te beoordelen. Deze beoordeling wordt tijdens het onderzoek verricht op basis van de gedetailleerde informatie van de door de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs en de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie. Het argument werd derhalve afgewezen.

(146)

De Chinese overheid, de CCCME en onderneming 24 stelden dat de prijsvergelijking van de Commissie in het inleidingsdocument niet objectief was, omdat de verkoop door Tesla er niet in was opgenomen, terwijl deze verkoop aanzienlijk was.

(147)

De Commissie was het niet met dit argument eens. Zoals toegelicht in het inleidingsdocument, werd de herkomst van de verkoop door Tesla op de markt van de Unie niet in de door de Commissie voor de prijsvergelijking gebruikte databank van S&P Global Mobility vermeld. Bovendien was de Commissie niet verplicht in het inleidingsdocument een prijsvergelijking van alle verkoop voor uitvoer en alle verkoop door de bedrijfstak van de Unie te maken. De informatie in het inleidingsdocument is gebaseerd op de informatie waarover de Commissie vóór de opening van het onderzoek redelijkerwijs beschikte. Het argument werd derhalve afgewezen.

(148)

De Chinese overheid stelde dat de Commissie in het inleidingsdocument een prijsvergelijking voor 2022 en de eerste helft van 2023 maakte en geen rekening hield met de gegevens voor 2020 en 2021, noch met de wisselwerking tussen de prijzen van de in de VRC en in de Unie geproduceerde batterijvoertuigen in de loop der tijd en verwees in dit opzicht naar de verslagen van de Beroepsinstantie in de VRC – HP-SSST (EU en Japan) (18). De CCCME herhaalde dit argument in zijn opmerkingen van 20 december 2023 en verwees ook naar het panelverslag in Marokko – Definitieve antidumpingmaatregelen voor schriften (Tunesië) (19).

(149)

De Commissie merkte op dat de twee WTO-verslagen verwezen naar de prijsanalyse die tijdens een onderzoek was verricht en niet naar een analyse in een klacht of een inleidingsdocument, waarbij het bewijsniveau lager is. De Commissie was van oordeel dat de prijsanalyse in het inleidingsdocument voldoende was vóór de opening van het onderzoek. Tijdens het onderzoek wordt een uitvoerigere analyse verricht op basis van de informatie van de door de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs en de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie. Het argument werd derhalve afgewezen.

(150)

De Chinese overheid en de CCCME stelden ook dat de Commissie voor de prijsvergelijking geen rekening hield met de invoer door de producenten van batterijvoertuigen in de Unie en dat de prijsstellingsstrategie van de producenten in de Unie voor de in de VRC geproduceerde batterijvoertuigen waarschijnlijk door de algemene bedrijfsstrategie van de producenten in de Unie werd beïnvloed.

(151)

Wat de prijsvergelijking betreft, sloot de Commissie alleen de verkoop door Tesla hiervan uit, omdat op grond van de informatie die zij tot haar beschikking had, geen onderscheid kon worden gemaakt tussen de batterijvoertuigen die door Tesla in de VRC werden geproduceerd en degene die in de Unie werden geproduceerd, zoals toegelicht in overweging 147. Voorts merkte de Commissie op dat de Chinese overheid en de CCCME hun argument met betrekking tot de prijsstellingsstrategie van de bedrijfstak van de Unie niet hebben gestaafd. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(152)

De Chinese overheid en de CCCME stelden ook dat de Commissie bij de prijsvergelijking geen rekening hield met de merkfactor, zonder daarbij toe te lichten hoe de Commissie een dergelijke factor bij haar prijsvergelijking in aanmerking moest nemen. Voorts stelden de Chinese overheid en de CCCME ook dat de stijging van de verkoopprijzen van bedrijfstak van de Unie in samenhang met de toegenomen verkoophoeveelheden twijfels deed rijzen over de mate waarin Chinese batterijvoertuigen met de bedrijfstak van de Unie concurreren en dat de vermeende lagere prijzen van de Chinese invoer van batterijvoertuigen op zich geen aanwijzing vormen van prijsverhoging of prijsverlaging. De Chinese overheid en de CCCME stelden dat het panel in Marokko – Definitieve antidumpingmaatregelen voor schriften (Tunesië) (20) opmerkte dat voor een onderzoek van prijseffecten een onderzoeksautoriteit rekening moet houden met de verschillen tussen de drie prijseffecten, aangezien andere elementen relevant zijn voor de beoordeling van significante prijsonderbieding dan het geval is voor de beoordeling van significante prijsverhoging of prijsverlaging. De Chinese overheid en de CCCME merkten voorts op dat geen onafhankelijke analyse van prijsverhoging en prijsverlaging was verricht en dat de bewering van prijsverlaging ongegrond was, aangezien de prijzen van de bedrijfstak van de Unie in de beoordelingsperiode toenamen. Onderneming 24 voegde ook i) marktsegmenten en ii) andere factoren die van invloed zijn op de concurrentiedynamiek in de automobielsector, zonder evenwel deze te specificeren, als factoren toe die de Commissie in het inleidingsdocument niet in aanmerking had genomen voor de prijsanalyse.

(153)

De Commissie was van oordeel in het inleidingsdocument voldoende informatie over prijzen te hebben verstrekt die was gebaseerd op de informatie waarover de Commissie redelijkerwijs beschikte vóór de opening van het onderzoek. De Commissie verricht tijdens het onderzoek een uitvoerige analyse van de prijzen op basis van de informatie van de in de steekproef opgenomen Chinese producenten-exporteurs en de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie.

(154)

Wat de beoordeling van de vermeende kwetsbaarheid van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie betreft, stelden de Chinese overheid en de CCCME dat i) de Commissie zich in het inleidingsdocument op selectieve wijze richtte op specifieke economische indicatoren van de bedrijfstak van de Unie, zoals productiehoeveelheden, verkoophoeveelheden, marktaandeel, verkoopprijzen en werkgelegenheid, terwijl werd voorbijgegaan aan andere indicatoren die van cruciaal belang zijn voor de evaluatie van de situatie en de vooruitzichten van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie, zoals productiecapaciteit, bezettingsgraad, productiekosten, factoren van invloed op verkoopprijzen, winstgevendheid en rendement van investeringen, ii) de door de Commissie in het inleidingsdocument gebruikte indicatoren op een gezonde bedrijfstak van de Unie wezen, aangezien de bedrijfstak van de Unie het grootste marktaandeel bezat in de beoordelingsperiode en dat de marginale daling van het marktaandeel in een periode van zes maanden geen betrouwbare indicator was voor kwetsbaarheid, aangezien de producenten van batterijvoertuigen in de Unie hun volledige toenemende productie met succes verkochten en tegelijkertijd een aanzienlijke omzetgroei op een zich uitbreidende markt doormaakten, iii) de verkoop door de bedrijfstak van de Unie tussen 2020 en 2022 sneller toenam dan het verbruik in de Unie, iv) de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie die met 30 % stegen erop wezen dat de producenten in de Unie in staat waren hun marktaandeel te behouden en prijzen te verhogen ondanks de Chinese invoer van batterijvoertuigen, v) de toenemende werkgelegenheid aantoonde dat de bedrijfstak van de Unie optimistisch is over de vooruitzichten in de toekomst en vi) de uitvoer van de bedrijfstak van de Unie toenam. Onderneming 24 voerde ook aan dat de bedrijfstak van de Unie zich in een kwetsbare positie bevond, maar juist groeide, aangezien de gegevens over verkoophoeveelheden, productie en uitvoer een positieve trend vertoonden, terwijl de gegevens over het marktaandeel niet op een duidelijke trend wezen hoewel de marktpositie sinds 2021 was verbeterd.

(155)

De Commissie presenteerde in het inleidingsdocument de informatie die openbaar beschikbaar was, aangezien het onderzoek ambtshalve werd geopend. De Commissie was van oordeel in het inleidingsdocument voldoende informatie over de kwetsbaarheid van de bedrijfstak van de Unie te hebben verstrekt. Met name lichtte de Commissie toe dat de situatie van de bedrijfstak van de Unie niet wees op het bestaan van aanmerkelijke schade die door invoer uit de VRC zou worden veroorzaakt. De Chinese exporteurs hebben echter hun penetratie op de markt van de Unie in zeer korte tijd aanzienlijk vergroot, tegen aanzienlijk lagere prijzen vergeleken met de prijzen van de bedrijfstak van de Unie, waardoor prijzen worden gedrukt of prijsstijgingen die anders zouden hebben plaatsgevonden, worden verhinderd en bijgevolg de verkoop, marktaandelen en winstmarges in de Unie onder aanzienlijke druk komen te staan. Dit is met name van belang in een context waarin de bedrijfstak van de Unie grotere verkoophoeveelheden op de markt voor batterijvoertuigen zal moeten realiseren om de zware investeringen te absorberen die nodig zijn om tijdens de transitie naar volledige elektrificatie concurrerend te blijven. De toename van de laaggeprijsde invoer van batterijvoertuigen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, die een aanzienlijk marktaandeel verwerft op een groeiende markt, zou de bedrijfstak van de Unie zware verliezen doen lijden die snel onhoudbaar kunnen worden.

(156)

Wat de dreiging van schade betreft, stelden de Chinese overheid en de CCCME dat de Commissie bewijs noch toelichting had verstrekt ten aanzien van het wettelijke vereiste in de aanhef van artikel 8, lid 8, van de basisverordening over de verandering van omstandigheden waardoor een situatie zou ontstaan waarin de schade duidelijk te voorzien en ophanden is en dat de Commissie geen prospectieve analyse had verricht.

(157)

In het inleidingsdocument verstrekte de Commissie niettemin voldoende bewijs dat erop wees dat de ontwikkeling van de invoer met subsidiëring een onmiddellijke dreiging van schade voor een reeds kwetsbare bedrijfstak van de Unie zou vormen. Met name verstrekte de Commissie bewijs dat de combinatie van grote hoeveelheden en marktaandelen tegen zeer lage prijzen van Chinese batterijvoertuigen het voortbestaan van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie in gevaar kon brengen. De Chinese producenten-exporteurs van batterijvoertuigen beschouwen de markt van de Unie als zeer aantrekkelijk gezien de duidelijke routekaart naar elektrificatie, omvang en prijzen. Wat de prospectieve analyse betreft, merkte de Commissie voorts op dat een analyse van dreiging van schade prospectief van aard is en dat de elementenanalyse in afdeling 6 van het inleidingsdocument een prospectieve analyse vormt. Het argument werd derhalve afgewezen.

(158)

De Chinese overheid en de CCCME stelden dat de Commissie voor de evaluatie van de toename van de Chinese invoer in het inleidingsdocument alleen rekening hield met het marktaandeel van Chinese merken, terwijl zij alle invoer uit de VRC had moeten meetellen.

(159)

De Commissie is het niet met dit argument eens. De Commissie berekende het marktaandeel van alle invoer uit de VRC in de afdeling “Schade” in het inleidingsdocument. In de afdeling “Dreiging van schade” werd de informatie over het in de afdeling “Schade” vermelde marktaandeel aangevuld waarbij de Commissie toelichtte dat de invoer van batterijvoertuigen uit de VRC kon worden uitgesplitst in drie categorieën, zoals Europese merken, Amerikaanse merken en Chinese merken, waarbij zij ook het marktaandeel van de Chinese merken verstrekte. Het argument werd derhalve afgewezen.

(160)

Onderneming 24 stelde dat de Commissie in het inleidingsdocument de methode voor de berekening van de aanzienlijke toename van invoer met subsidiëring op de markt van de Unie niet naar behoren had toegelicht. Met name voerde onderneming 24 aan dat de Commissie zich in hoge mate baseerde op de uitvoergegevens van Chinese batterijvoertuigen van GTA en de onderliggende methode van de databank niet toelichtte gelet op de aanzienlijke verschillen tussen de gegevens van GTA en andere bronnen zoals Eurostat en S&P Global Mobility.

(161)

De Commissie was het niet eens met de ongefundeerde conclusie van onderneming 24 dat zij zich in hoge mate baseerde op de gegevens van GTA voor de beoordeling van de toename van invoer met subsidiëring in de Unie. Voorts was het niet duidelijk welke methode de Commissie had moeten toelichten wat betreft GTA. De Commissie gebruikte drie informatiebronnen die zij vóór de opening van het onderzoek tot haar beschikking had voor het beoordelen van de toename van de invoer/uitvoer van Chinese batterijvoertuigen in de Unie: Eurostat, S&P Global Mobility en GTA. De Commissie hechtte bij haar beoordeling geen bijzonder gewicht aan een van deze databanken. Zoals benadrukt door onderneming 24 zelf, werden door GTA de gegevens van Chinese uitvoer op de markt van de Unie gerapporteerd. De gegevens van Chinese invoer op de markt van de Unie werden door Eurostat gerapporteerd. De uitvoerhoeveelheden kunnen verschillen van de invoerhoeveelheden, met name in gevallen waar de gegevens door verschillende douaneautoriteiten worden verstrekt. Het argument werd derhalve afgewezen.

(162)

De Chinese overheid stelde dat het marktaandeel van de Chinese merken dat de Commissie op basis van een mix van gegevensbronnen berekende, doelbewust hoger leek te worden geschat om de valse indruk te wekken van een aanzienlijke toename van Chinese merken in de Unie, aangezien het door de Commissie berekende marktaandeel hoger was dan het respectieve door ACEA gerapporteerde marktaandeel.

(163)

De Commissie was het niet met dit argument eens. De Commissie kan niet ingaan op de door ACEA ingediende gegevens over het marktaandeel en diens bronnen en methode, aangezien zij geen toegang had tot de gedetailleerde reeks gegevens die ACEA in dit opzicht heeft gebruikt. Niettemin blijkt dat ACEA, bij het vergelijken van het door haar gerapporteerde marktaandeel met het door de Commissie berekende marktaandeel voor de Chinese merken, de invoer van de Chinese Geely Group, met name de verkoop door Polestar, niet in haar berekening had meegenomen.

(164)

De Chinese overheid en de CCCME stelden dat de beoordeling van de Commissie niet objectief was, omdat de eigen invoer door de bedrijfstak van de Unie van de beoordeling van de toekomstige toename van de Chinese invoer alsook van de beoordeling van de verkoophoeveelheden van de Unie werd uitgesloten.

(165)

De invoer door de bedrijfstak van de Unie werd niet van de beoordeling van de toekomstige toename van de Chinese invoer uitgesloten. Bovendien moeten de verkoophoeveelheden van de bedrijfstak van de Unie bij de schadeanalyse alleen de hoeveelheden in de Unie geproduceerde batterijvoertuigen omvatten, aangezien de hoeveelheden uit de VRC ingevoerde batterijvoertuigen in feite wederverkoop van de bedrijfstak van de Unie op de markt van de Unie vormen, omdat de bedrijfstak van de Unie voor deze vorm van verkoop als handelaar op de markt van de Unie optreedt en niet als producent. Het argument werd derhalve afgewezen.

(166)

De Chinese overheid en onderneming 24 stelden dat de Commissie geen objectief onderzoek verrichtte, omdat de beoordeling van de Chinese invoer van batterijvoertuigen, in tegenstelling tot de prijseffectanalyse, niet per segment had plaatsgevonden.

(167)

In het inleidingsdocument heeft de Commissie geen prijseffectanalyse per segment uitgevoerd. De Commissie vergeleek eenvoudigweg prijzen van de batterijvoertuigen van de bedrijfstak van de Unie met de Chinese batterijvoertuigen in verschillende segmenten in de zin van productsoorten om te komen tot een zinvolle prijsvergelijking gelet op de verschillende soorten door de bedrijfstak van de Unie verkochte batterijvoertuigen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(168)

Wat het marktaandeel van Chinese merken op basis van S&P Global Mobility in het inleidingsdocument betreft, verzocht de Chinese overheid de Commissie i) te bevestigen of de verstrekte orden van grootte van het marktaandeel juist waren en ii) te verduidelijken waarom orden van grootte werden verstrekt terwijl de Commissie volgens het inleidingsdocument over de exacte gegevens beschikte en het exacte marktaandeel van Chinese merken voor 2021 werd verstrekt (namelijk 3 %).

(169)

Het marktaandeel van Chinese merken werd in orden van grootte verstrekt, omdat de Commissie twee gegevensmodules van S&P Global Mobility gebruikte waarvan de grondslag voor de gegevensverzameling verschilde, zoals duidelijk werd toegelicht in het inleidingsdocument. De door de Commissie verstrekte orden van grootte waren een weergave van het resultaat van de berekening van de marktaandelen op basis van deze twee modules. Voor 2021 verstrekte de Commissie geen orde van grootte, omdat het resultaat van de berekening van het marktaandeel gelijk was voor beide gegevensmodules.

(170)

De Chinese overheid en de CCCME stelden ook dat de beweringen van de Commissie over de Chinese overcapaciteit onjuist waren en dat een aanzienlijk deel van de productiecapaciteit voor batterijvoertuigen in de VRC aan de productie van batterijvoertuigen van de Unie kon worden toegeschreven. Onderneming 24 stelde dat de analyse van de reservecapaciteit in de VRC niet gedetailleerd was, omdat geen rekening werd gehouden met de verschillende segmenten op de markt en de beleidsontwikkelingen in de VRC en in derde landen waardoor de vraag naar batterijvoertuigen in de toekomst in alle segmenten zal stijgen. Voorts voerden de Chinese overheid en de CCCME aan dat de Commissie de verwachte groei van de Chinese binnenlandse vraag niet had beoordeeld, hoewel de VRC ’s werelds grootste markt voor batterijvoertuigen is, en dat het grootste deel van de productie van batterijvoertuigen in de VRC voor de Chinese binnenlandse markt en de absorptiecapaciteit van andere markten bestemd was. Onderneming 24 voerde aan dat de Commissie de ontwikkelingen en trends op markten voor batterijvoertuigen in derde landen onvoldoende had beoordeeld.

(171)

De Commissie was van oordeel in het inleidingsdocument voldoende informatie over capaciteit en reservecapaciteit in de VRC te hebben verstrekt. Met name lichtte de Commissie toe dat de reservecapaciteit in de VRC volgens verschillende bronnen ongeveer 50 % bedraagt en naar verwachting in de toekomst zal toenemen naarmate meer fabrieken worden gebouwd. Hoewel de VRC inderdaad de grootste markt voor batterijvoertuigen is, is deze ook op uitvoer gericht. Een groot aantal Chinese producenten van batterijvoertuigen hebben publiekelijk blijk gegeven van hun belangstelling om batterijvoertuigen naar de Unie uit te voeren en bouwen hun modellen batterijvoertuigen specifiek voor de markt van de Unie, zoals werd toegelicht in het inleidingsdocument. Voorts lichtte de Commissie in het inleidingsdocument toe dat de op twee na grootste markt voor batterijvoertuigen, na de VRC en de Unie, de VS was, die daadwerkelijk gesloten was voor de Chinese producenten-exporteurs gezien de totale som van invoerrechten van 27,5 % (2,5 % douanerechten en 25 % rechten (21) op basis van artikel 301 van de Trade Act (Handelswet) van 1974 (22). Andere kleinere markten zoals Turkije en India hadden ook hoge invoerrechten voor de invoer van batterijvoertuigen uit de VRC. De Commissie zal tijdens het onderzoek de absorptiecapaciteit van andere markten voor de Chinese reservecapaciteit uitvoerig beoordelen.

(172)

De CCCME stelde dat de Commissie niet was nagegaan of de Chinese invoer van batterijvoertuigen en de batterijvoertuigen van de Unie zodanig met elkaar concurreren en onderling vervangbaar zijn dat de eerstgenoemde de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie schade kan dreigen te berokkenen. De CCCME verwees in dit opzicht naar het verslag van de Beroepsinstantie in de VRC – HP-SSST (Japan en EU) (23).

(173)

De Commissie merkte op dat dit verslag verwees naar de respectieve beoordeling die de Commissie tijdens een onderzoek moet verrichten, maar niet bij een klacht of in een inleidingsdocument, waarbij het bewijsniveau lager is dan bij een onderzoek. Voorts toonde de Commissie in het inleidingsdocument in afdeling 5.4.2 de prijsvergelijking tussen Chinese batterijvoertuigen en batterijvoertuigen van de Unie per segment in de zin van productsoorten, lichtte zij in afdeling 5.4.4 de componenten van de productiekosten van batterijvoertuigen toe, die gelijk zijn voor de Chinese producenten-exporteurs en de producenten in de Unie, concludeerde zij in afdeling 5.5 dat de Chinese producenten van batterijvoertuigen hun penetratie op de markt van de Unie in zeer korte tijd aanzienlijk hebben vergroot, tegen aanzienlijk lagere prijzen vergeleken met de prijzen van de bedrijfstak van de Unie en lichtte zij in afdelingen 6.2 en 6.3 toe waarom de markt van de Unie aantrekkelijk is voor Chinese producenten, met name voor bepaalde Chinese producenten-exporteurs die de Commissie in afdeling 6.3 vermeldde. Bovendien lichtte de Commissie in afdeling 7.1 over het oorzakelijk verband toe dat het door de aanwezigheid van Chinese personenwagens op de markt van de Unie in grote hoeveelheden tegen aanzienlijk lagere prijzen dan de prijzen van de bedrijfstak van de Unie, niet mogelijk is voor de bedrijfstak van de Unie om een degelijke bedrijfstak voor batterijvoertuigen op de markt van de Unie op te bouwen. Daarom was in de fase van de opening voldoende bewijsmateriaal voorhanden dat erop wees dat de Chinese batterijvoertuigen en de batterijvoertuigen van de Unie direct met elkaar concurreren en onderling vervangbaar zijn. Het argument werd derhalve afgewezen.

(174)

Onderneming 24 voerde aan dat er geen bewijsmateriaal was waaruit bleek dat de invoer van batterijvoertuigen met beweerde subsidiëring uit de VRC aanmerkelijke schade aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie dreigde toe te brengen, rekening houdend met i) de groeiende bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie, die volgens onderneming 24 niet in een kwetsbare positie verkeerde, ii) de verwachte groei van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie en iii) de ontwikkeling van de invoer uit andere derde landen. Onderneming 24 stelde ook dat de Commissie geen rekening hield met de segmentatie van de markt voor personenwagens, terwijl dit element relevant is als toelichting op het feit dat lage prijzen van Chinese batterijvoertuigen in een bepaald marktsegment niet kunnen leiden tot beweerde dreiging van schade voor de bedrijfstak van de Unie die in verschillende marktsegmenten actief is. Voorts stelde onderneming 24 dat, ook als sprake zou zijn van dreiging van schade voor de bedrijfstak van de Unie, deze dreiging niet kon worden toegeschreven aan de invoer van batterijvoertuigen uit de VRC, i) omdat grote delen van de bedrijfstak van de Unie gericht waren op voertuigen met verbrandingsmotor waarbij zij een concurrentievoorsprong hadden en pas onlangs in de markt voor batterijvoertuigen zijn beginnen te investeren, ii) vanwege lage investeringen in een wereldwijde toeleveringsketen voor elektrische batterijen en iii) vanwege het gebrek aan betaalbare grondstoffen voor de productie van batterijen en de hoge energieprijzen die werden verergerd door externe schokken, met name de Russische agressie tegen Oekraïne.

(175)

De Chinese overheid stelde dat de Commissie geen behoorlijke beoordeling had verricht van i) de invoer uit derde landen, ii) de eigen invoer van batterijvoertuigen uit de VRC door producenten van batterijvoertuigen in de Unie – dit argument werd ook door de CCCME aangevoerd, en iii) de veranderingen in verbruikspatronen.

(176)

De CCCME stelde dat de Commissie niet naar behoren rekening had gehouden met andere bekende factoren die de producenten van batterijvoertuigen in de Unie in de toekomst schade kunnen toebrengen, zoals i) de afhankelijkheid van de producenten van batterijvoertuigen in de Unie van batterijen en andere componenten in derde landen, wat hun concurrentievermogen in het algemeen aantast en ook in het geval van verstoringen van de toeleveringsketen zoals tijdens de COVID-19-pandemie en de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, ii) de inflatoire druk en hoge energieprijzen in de Unie, iii) het Uniebeleid ter bevordering van biobrandstoffen, iv) de concurrentie tussen voertuigen met verbrandingsmotor en batterijvoertuigen, v) de aanloopfase van diverse producenten van batterijvoertuigen in de Unie en hun beperkte productieschaal en vi) het prijsstellingsbeleid van producenten van traditionele automerken in de Unie die batterijvoertuigen produceren alsook de concurrentie tussen producenten binnen de Unie.

(177)

De bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie groeide inderdaad evenredig met de markt van de Unie, die een geleidelijke overgang van voertuigen met verbrandingsmotor naar batterijvoertuigen maakt. De Commissie lichtte in het inleidingsdocument echter verder toe dat uit de beschikbare informatie bleek dat de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie dicht bij de rentabiliteitsdrempel zou zijn wat betreft de activiteiten op het gebied van batterijvoertuigen en naar verwachting rond 2025 een winstgevend niveau zou bereiken. De geringe prestaties van de bedrijfstak waren voornamelijk toe te schrijven aan de hoge batterijkosten en de kostbare O&O-inspanningen ten opzichte van nog steeds relatief lage hoeveelheden. De bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie moest continu investeren in met name batterijfabrieken en O&O voor nieuwe modellen batterijvoertuigen om concurrerend te blijven. Hoewel de situatie thans houdbaar is – aangezien de meeste producenten van batterijvoertuigen in de Unie dit kunnen compenseren met de hogere marges die zij behalen door de verkoop van voertuigen met verbrandingsmotor –, zal deze mogelijkheid echter geleidelijk kleiner worden naarmate de markt van de Unie op volledige elektrificatie overgaat. De toekomstige winstgevendheid van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie zal met andere woorden in hoge mate afhangen van het zeker stellen van grote productie- en verkoophoeveelheden batterijvoertuigen. Voorts moest de bedrijfstak van de Unie, zoals werd toegelicht in het inleidingsdocument, de verkoop van batterijvoertuigen op de markt van de Unie in grote hoeveelheden blijven opvoeren. Door de aanwezigheid van Chinese personenwagens op de markt van de Unie in grote hoeveelheden tegen aanzienlijk lagere prijzen dan de prijzen van de bedrijfstak van de Unie, is het niet mogelijk voor de bedrijfstak van de Unie om een degelijke bedrijfstak voor batterijvoertuigen op de markt van de Unie op te bouwen.

(178)

De gegevens in het inleidingsdocument zijn gebaseerd op de openbaar beschikbare informatie waar de Commissie vóór de opening van het onderzoek over beschikte. Vóór de opening van het onderzoek beschikte de Commissie niet over informatie die erop wees dat een analyse per segment nodig was. De Commissie heeft deze kwestie tijdens het onderzoek nader onderzocht en kwam tot de conclusie dat in dit geval een analyse per segment gerechtvaardigd noch passend was, zoals toegelicht in de overwegingen 1041 tot en met 1049.

(179)

Voorts hoefde de Commissie in het inleidingsdocument geen uitputtende lijst van factoren op te nemen die dreiging van schade voor de bedrijfstak van de Unie konden veroorzaken, aangezien het vereiste bewijsniveau in het inleidingsdocument aanzienlijk lager is dan tijdens het onderzoek tot instelling van compenserende maatregelen. De Commissie beoordeelde in het inleidingsdocument de ontwikkeling van de invoer uit derde landen en andere factoren die van invloed zijn op de prestaties van bedrijfstak van de Unie, zoals het tekort aan halfgeleiders, problemen bij het betrekking van voldoende grondstoffen en de laadinfrastructuur. Tijdens het onderzoek zal de Commissie zulke factoren uitvoerig beoordelen, zoals beschreven in afdeling 6.2. Derhalve werden deze argumenten afgewezen.

(180)

Wat het belang van de Unie betreft, stelde de Chinese overheid, hoewel zij erkende dat de Commissie het belang van de Unie gewoonlijk niet in aanmerking nam voor de opening van een onderzoek, dat in dit onderzoek een dergelijke beoordeling relevant en passend zou zijn geweest, aangezien het onderzoek ambtshalve was geopend en niet door de producenten van batterijvoertuigen in de Unie leek te worden gesteund. De Chinese overheid was van oordeel dat de opening van dit onderzoek tegenstrijdig was voor de Unie en dat de instelling van maatregelen tegen het belang van de Unie zou indruisen, aangezien i) het onderzoek de bedrijfstak voor batterijvoertuigen van de Unie niet ten goede zou komen en indien maatregelen zouden worden ingesteld, problemen rond betaalbaarheid en beschikbaarheid van batterijvoertuigen in de Unie zouden ontstaan, en ii) het onderzoek niet verenigbaar was met de klimaat- en groene-energiedoelstellingen van de Unie.

(181)

Er is geen wettelijk vereiste om een beoordeling van het belang van de Unie in een klacht of in een inleidingsdocument voor ambtshalve geopende onderzoeken op te nemen. Voorts was de Commissie het sterk oneens met de argumenten van de Chinese overheid in overweging 180. De Commissie heeft tijdens het onderzoek de aspecten van het belang van de Unie uitvoerig aan de orde gesteld en haar bevindingen in de afdeling “Belang van de Unie” gepresenteerd.

(182)

Het in het inleidingsdocument opgenomen bewijs bestond uit de informatie waar de Commissie vóór de opening van het onderzoek redelijkerwijs over beschikte. Aangezien het onderzoek ambtshalve werd geopend, had de Commissie geen toegang tot dezelfde informatie als wanneer een onderzoek op basis van een klacht wordt geopend. Bepaalde informatie zoals nauwkeurige gegevens over productiekosten en dus winstgevendheid is niet openbaar beschikbaar. Niettemin bevatte het inleidingsdocument voldoende bewijs dat wees op het bestaan van dreiging van schade voor de bedrijfstak van de Unie en een oorzakelijk verband tussen de dreiging van schade voor de bedrijfstak van de Unie en de Chinese invoer van batterijvoertuigen, die door de invoer met subsidiëring werd veroorzaakt. Daarom was de Commissie van oordeel dat zij overeenkomstig de basisverordening en de SCM-overeenkomst over voldoende bewijs van dreiging van schade als gevolg van invoer met subsidiëring beschikte.

(183)

Tesla (Shanghai) Co. Ltd, een producent-exporteur in de VRC, diende op grond van artikel 27, lid 3, van de basisverordening een verzoek om individueel onderzoek in. Nadien diende hij ook antwoorden op de vragenlijst in. Dit verzoek wordt in dit stadium van de procedure in overweging genomen.

(184)

Het onderzochte product betreft nieuwe batterijvoertuigen, hoofdzakelijk ontworpen voor het vervoer van negen of minder personen, de bestuurder daaronder begrepen, met uitzondering van voertuigen van de categorieën L6 en L7 overeenkomstig Verordening (EU) nr. 168/2013 (24), die uitsluitend door een of meer elektromotoren worden aangedreven (ongeacht het aantal wielen dat in beweging wordt gebracht), met inbegrip van voertuigen met een bereikvergroter in de vorm van een interne verbrandingsmotor (een hulpaggregaat), momenteel ingedeeld onder GN-code ex 8703 80 10 (Taric-code 8703801010) (“het onderzochte product”). Motorfietsen worden van dit onderzoek uitgesloten.

(185)

In het bericht van inleiding was de expliciete verwijzing naar de bereikvergroter niet opgenomen in de definitie van het onderzochte product. De Commissie vond het echter nodig om te verduidelijken dat voertuigen met een bereikvergroter (een hulpaggregaat) bestaande uit een kleine interne verbrandingsmotor die is gekoppeld aan een elektrische generator die wordt gebruikt voor het opladen van de batterij terwijl het voertuig wordt aangedreven, ook een soort batterijvoertuig zijn. Dit type batterijvoertuigen heeft dezelfde fysieke kenmerken en toepassingen en concurreert met de andere typen batterijvoertuigen die geen bereikvergroter hebben. Tijdens de beoordelingsperiode werd dit type batterijvoertuigen in kleine hoeveelheden uit China ingevoerd en in de Unie geproduceerd. Daarom omvatte de analyse van de Commissie sinds de inleiding gegevens over dit type batterijvoertuigen.

(186)

Bij het betrokken product gaat het om het onderzochte product van oorsprong uit de VRC (“het betrokken product”).

(187)

Uit het onderzoek is gebleken dat de volgende producten dezelfde fysische en technische basiseigenschappen hebben en voor dezelfde basisdoeleinden worden gebruikt:

het betrokken product bij uitvoer naar de Unie;

(188)

De Commissie heeft besloten dat die producten daarom in het kader van dit onderzoek soortgelijke producten zijn in de zin van artikel 2, punt c), van de basisverordening.

(189)

Opmerkingen over de productomschrijving werden ontvangen van Shanghai Yoyao Technology Co. Ltd. (“XEV”) en Green World Mobility.

(190)

XEV is een Chinese producent-exporteur van vierwielers die onder het merk “XEV” in de handel worden gebracht en naar de Unie worden uitgevoerd. Het voornaamste model ervan is de XEV YOYO.

(191)

XEV betoogde dat de XEV YOYO een volledig elektrische vierwieler van categorie L7 is, volgens de voertuigcategorieën zoals omschreven in bijlage I van Verordening (EU) nr. 168/2013 (25). Als zodanig verschilt deze volgens XEV van motorvoertuigen voor het vervoer van passagiers en hun bagage, die “voertuigen van categorie M” worden genoemd volgens de voertuigcategorieën zoals gedefinieerd in artikel 4 van Verordening (EU) 2018/858 (26). Bovendien stelde XEV dat vierwielers van categorie L7 geen overeenkomsten vertonen met de onderzochte batterijvoertuigen, vanwege fysieke en technische verschillen. XEV voerde als verschillen aan dat het vermogen, de batterijcapaciteit, het maximumbereik, de ledige massa en de maximumsnelheid van de XEV YOYO kleiner waren dan die van sommige kleine batterijvoertuigen van categorie M, naast verschillende rijbewijsvereisten en verschillende afmetingen van de kentekenplaat. XEV stelde ook verschillende gebruikstoepassingen en percepties van de afnemers vast.

(192)

Daarom verzocht XEV de Commissie te bevestigen dat vierwielers, zoals de XEV YOYO, in het kader van dit onderzoek niet als batterijvoertuigen worden beschouwd en derhalve niet onder de definitie van het onderzochte product vallen.

(193)

De analyse van de Commissie bevestigde dat vierwielers (categorieën L6 en L7) inderdaad niet dezelfde fysieke en technische kenmerken hebben als de batterijvoertuigen waarop het onderzoek betrekking heeft. Met name worden vierwielers, wat de fysieke en technische kenmerken betreft, gedefinieerd door grenzen qua maximumsnelheid, gewicht, motorvermogen en zitplaatsen, terwijl voor batterijvoertuigen die onder het toepassingsgebied van het onderzoek vallen, geen sprake is van dergelijke grenzen. De Commissie concludeerde derhalve dat vierwielers niet tot het onderzochte product behoorden en daarom werden zij niet in het onderzoek opgenomen. Bijgevolg werd de uitvoer van vierwielers naar de Unie door onder meer XEV geacht niet onder dit onderzoek te vallen.

(194)

Green World Mobility voert elektrische bromfietsen en bepaalde elektrische voertuigen die zijn ontworpen voor personen met een handicap uit de VRC in. Green World Mobility betoogde dat zulke voertuigen verschilden van die van het onderzochte product. Bromfietsen vielen namelijk in de categorie L6 zoals gedefinieerd in Verordening (EU) nr. 168/2013, terwijl de door Green World Mobility ingevoerde elektrische voertuigen die zijn ontworpen voor personen met een handicap in het verleden onder GN-code 8713 90 00 werden ingedeeld. De Nederlandse douaneautoriteiten deelden deze echter nadien in onder GN-code 8703 80 10. Zulke voertuigen kunnen maximaal slechts twee personen vervoeren en hebben een maximumsnelheid van 45 km/u op de openbare weg. Tot slot bevestigde Green World Mobility dat zij ook waren ingedeeld in de categorie L zoals gedefinieerd in Verordening (EU) nr. 168/2013.

(195)

De analyse van de Commissie bevestigde dat bromfietsen en het soort elektrische voertuigen die zijn ontworpen voor personen met een handicap die door Green World Mobility worden ingevoerd, niet dezelfde fysieke en technische kenmerken hadden als batterijvoertuigen die onder het toepassingsgebied van het onderzoek vallen. De Commissie concludeerde derhalve dat deze producten niet tot het onderzochte product behoorden en daarom werden zij niet in het onderzoek opgenomen.

(196)

Alvorens de beweerde subsidiëring in de vorm van specifieke subsidies of subsidieprogramma’s te onderzoeken, heeft de Commissie plannen, projecten en andere documenten van de overheid die relevant zijn voor de analyse van de onderzochte subsidieprogramma’s beoordeeld.

(197)

Om te beginnen wees de Commissie erop dat de algemene economische structuur van de VRC wordt gekenmerkt door een bijzonder sterke rol van de staat, waarbij de overheidsinstanties op hun beurt worden gecontroleerd door de Chinese Communistische Partij (“CCP”), de regerende politieke entiteit van het land. Als gevolg daarvan opereren ondernemingen in de VRC in een specifieke omgeving die – in tegenstelling tot de westerse economieën waar de marktkrachten het dominerende principe van organisatie vormen – talrijke mechanismen omvat waarmee de Chinese overheid een aanzienlijke mate van zeggenschap over elk aspect van de economische activiteit in het land verwerft. Deze strenge controle verhindert dat marktdeelnemers zich gedragen als rationele marktdeelnemers die winstmaximalisatie nastreven, en dwingt hen in feite te handelen als een tak van de overheid bij het uitvoeren van haar beleid en plannen.

(198)

De volgende kenmerken zijn het belangrijkst bij het overdragen van de beleidsbeslissingen van de Chinese overheid in de dagelijkse bedrijfsvoering van marktdeelnemers: i) de doctrine van de socialistische markteconomie, ii) het leiderschap van de CCP, iii) het systeem van industriële planning, iv) het financiële stelsel.

(199)

De doctrine van de socialistische markteconomie, die is verankerd in de Chinese grondwet (27), verleent de staat een inherente en alomvattende controle over de economie, die verder gaat dan de traditionele normen voor de vaststelling van een regelgevingskader waarin marktspelers vrij kunnen opereren. Artikel 6 van de grondwet luidt met name als volgt: “De basis van het socialistische economische stelsel van de Volksrepubliek China is socialistische publieke eigendom van de productiemiddelen [...]. In de eerste fase van het socialisme handhaaft de staat het fundamentele economische stelsel waarin overheidseigendom overheerst en diverse vormen van eigendom zich naast elkaar ontwikkelen, en houdt hij zich aan het distributiesysteem waarin distributie op basis van werk overheerst en verschillende wijzen van distributie naast elkaar bestaan”. Bovendien staat in artikel 15 van de grondwet het volgende: “De staat hanteert een socialistische markteconomie. De staat versterkt de economische wetgeving en verbetert macroregulering en controle. Overeenkomstig het recht verbiedt de staat ondernemingen of personen het sociaaleconomisch bestel te verstoren”. Bovendien kent artikel 11 van de grondwet de staat een interventionistische rol toe die verder gaat dan de bescherming van de rechten en belangen van de niet-publieke sectoren, in de zin dat de staat “de ontwikkeling van de niet-publieke sectoren van de economie aanmoedigt, ondersteunt en aanstuurt, en overeenkomstig het recht toezicht en controle uitoefent op de niet-publieke sectoren”.

(200)

Deze constitutionele grondslagen komen tot uiting in alle relevante wetteksten (28) waarin de nadruk wordt gelegd op de socialistische markteconomie als het leidende beginsel waarop de Chinese economie is gebaseerd. Bovendien maakt de staat, onder leiding van de CCP, op grote schaal gebruik van diverse – zowel stimulerende als beperkende – instrumenten om de economie te sturen in de richting van socialistische modernisering, d.w.z. naar doelstellingen (waaronder doelstellingen van het industriebeleid) die door de Chinese overheid zijn vastgesteld.

(201)

Het leiderschap van de CCP – hoewel zij formeel is verankerd in de grondwet (29) van het land, in de relevante secundaire wetgeving en in de statuten van de partij (30) zelf – neemt in de praktijk verschillende vormen aan; dit komt met name doordat in de VRC geen scheiding der machten bestaat en de partij derhalve volledige controle uitoefent over de wetgevende (31), de uitvoerende (32) en de rechterlijke (33) macht van de staat; bovendien houdt de partij toezicht op cruciale gebieden van de economie, met inbegrip van de financiële sector en de industriële sectoren die als strategisch worden beschouwd, met name door eigendom en/of door benoeming en roulering van personeel op sleutelposities; het opzetten van partijcellen is bovendien verplicht in alle ondernemingen met meer dan drie partijleden (34) (zie ook overweging 785), zowel in staatsbedrijven als in particuliere ondernemingen, en partijstructuren binnen ondernemingen eisen vaak het recht op om deel te nemen aan de operationele besluitvorming van de ondernemingen (zie ook overweging 786). Door al deze controlemechanismen heeft de CCP een stevige greep op de economie van het land en kan zij haar economisch beleid in overeenstemming met haar strategische overwegingen en prioriteiten formuleren en uitvoeren.

(202)

De richting die de Chinese economie opgaat, wordt in grote mate bepaald door een uitgebreid planningssysteem waarin prioriteiten en doelen worden gesteld waarop de centrale en de lokale overheid zich moeten concentreren. Op alle overheidsniveaus bestaan plannen die alle economische sectoren bestrijken. De bij de planningsinstrumenten bepaalde doelstellingen zijn van bindende aard en de autoriteiten op elk bestuurlijk niveau houden toezicht op de uitvoering van de plannen door het desbetreffende lagere overheidsniveau. Over de gehele linie leidt het planningssysteem in de VRC ertoe dat middelen worden toegewezen aan sectoren die door de overheid als strategisch of anderszins politiek belangrijk zijn bestempeld, in plaats van dat de toewijzing overeenkomstig de marktwerking plaatsvindt (35).

(203)

Voor het toewijzen van middelen overeenkomstig de beleidsprioriteiten van de Chinese overheid is instrumentalisering van de financiële sector van essentieel belang voor de Chinese autoriteiten. Het financiële stelsel van de VRC wordt nog steeds gedomineerd door de bankensector en de staat controleert de banksector (zie ook afdeling 3.5.1, met name onderafdeling 3.5.1.3), via eigendom (zie overweging 465) en door persoonlijke banden. Dienovereenkomstig heeft de Chinese overheid, in haar hoedanigheid van meerderheids-/controlerende aandeelhouder, de bevoegdheid om de belangrijkste posities te benoemen binnen het management van beleidsbanken in overheidshanden (zie overweging 454) en van banken die geheel of gedeeltelijk in handen zijn van de staat zelf of van rechtspersonen die in handen zijn van de staat (zie overweging 468).

(204)

Bovendien bevatten de statuten van grote Chinese banken doorgaans een specifiek hoofdstuk over de oprichting van een partijcomité (36). Volgens de statuten van de Industrial and Commercial Bank of China (“ICBC”) zijn bijvoorbeeld “de voorzitter van de raad van bestuur van de bank en de secretaris van het partijcomité dezelfde persoon” (37). In artikel 53 worden de taken van het partijcomité opgesomd, met inbegrip van het toezicht op de praktische uitvoering van de besluiten van de partij en van de staat binnen de bank. Het partijcomité speelt ook een rol bij de selectie en evaluatie van het personeel, samen met de raad van bestuur. Ten slotte moet het partijcomité worden betrokken bij de bespreking van “belangrijke operationele en beheerskwesties en belangrijke vraagstukken in verband met de belangen van werknemers, en moet het opmerkingen en suggesties formuleren” (38). Bovendien moet het partijcomité overeenkomstig de bepalingen betreffende de raad van bestuur worden geraadpleegd voordat een besluit wordt genomen over belangrijke kwesties (39). De statuten van de Agricultural Bank of China bevatten dezelfde bewoordingen over de oprichting van het partijcomité in artikel 58 en over de betrokkenheid van het comité bij de bespreking van belangrijke kwesties in artikel 161 (40).

(205)

Naast het vermogen van de Chinese overheid om zeggenschap uit te oefenen over de bankensector door middel van eigendom en organisatorische opzet, oefent zij ook zeggenschap over de sector uit in het licht van de toepasselijke Chinese wetgeving (zie afdeling 3.5.1.5 voor de analyse van de relevante regelgevingsdocumenten), op grond waarvan de banken zich bij het nemen van financiële beslissingen moeten conformeren aan de doelstellingen van het industriebeleid van het land.

(206)

Concluderend kan worden gesteld dat al deze elementen aantonen dat de structuur van het wettelijke en politieke systeem in de VRC berust op een strakke greep van de overheid op alle aspecten van de economie en de handel, aangezien deze centraal worden beheerd en gecontroleerd door de Chinese overheid. De marktdeelnemers maken integraal deel uit van dit systeem, niet als actoren op de vrije markt die hun bedrijfsbeslissingen louter laten leiden door economische logica en winstmaximalisatie, maar eerder als een van de integrale actoren die het overkoepelende beleid en de specifieke doelstellingen die de Chinese overheid op centraal niveau heeft vastgesteld, ten uitvoer leggen.

(207)

In dit opzicht stelde de Commissie vast dat alle beoordeelde subsidies en subsidieprogramma’s een onderdeel vormen van de tenuitvoerlegging van de centrale planning van de Chinese overheid tot stimulering van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, en wel om de volgende redenen.

(208)

De Chinese overheid beschouwt de bedrijfstak voor batterijvoertuigen als een bedrijfstak van strategisch belang en heeft zeker sinds 2010 consequent gewezen op de politieke steun voor de versnelde ontwikkeling van de sector. Een dergelijke indeling is van groot belang, omdat bepaalde sectoren daardoor in aanmerking komen voor een reeks specifieke beleidsmaatregelen en steunmaatregelen die de ontwikkeling in elke sector moeten stimuleren (41).

(209)

Dit blijkt uit een aantal industriële beleidsdocumenten die zeker sinds 2010 achtereenvolgens zijn ingevoerd en hieronder worden genoemd.

(210)

Besluit nr. 40 van de Staatsraad van de Volksrepubliek China is een in 2005 uitgevaardigd wettelijk document ter bevordering van aanpassingen van de industriële structuur in de VRC door de ontwikkeling van hoogtechnologische bedrijfstakken en de verwijdering van verouderde productiecapaciteit aan te moedigen. De “richtsnoeren voor de aanpassing van de industriële structuur”, die een uitvoeringsmaatregel van besluit nr. 40 vormen, dienen als basis voor investeringsbeslissingen door industriële sectoren aan te wijzen die bevoorrechte toegang tot krediet moeten genieten. Hierin verschaft de Chinese overheid ook richtsnoeren voor het beheer van investeringsprojecten en voor het opstellen en uitvoeren van beleid inzake overheidsfinanciën, belastingheffing, leningen, grond, invoer en uitvoer. De Nationale Commissie voor ontwikkeling en hervorming (“de NDRC”) bracht in februari 2013 richtsnoeren voor de aanpassing van de industriële structuur uit die zij in 2019 wijzigde.

(211)

In beide documenten van 2013 en 2019 wordt de bedrijfstak voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen, die batterijvoertuigen omvat, als een aangemoedigde bedrijfstak aangemerkt.

(212)

De Chinese overheid merkte in het besluit van de Staatsraad van 2010 inzake de versnelling van de verdere ontwikkeling van opkomende sectoren van strategisch belang (42) de sector door nieuwe energie aangedreven voertuigen aan als een van de bedrijfstakken die prioritair moeten worden verbeterd.

(213)

Overeenkomstig artikel II van het besluit verbond de Chinese overheid zich ertoe “voorrang te geven aan de bevordering en ontwikkeling van bedrijfstakken als energiebesparing, milieubescherming, informatietechnologie van de nieuwe generatie, biologie, productie van hoogwaardige apparatuur, nieuwe energiebronnen, nieuwe materialen, door nieuwe energie aangedreven auto’s enz.”

(214)

Het besluit bevatte ook een expliciete doelstelling van ontwikkeling op de lange termijn voor de bedrijfstak, die ook de oprichting van wereldwijd actieve grote ondernemingen inhield: “Tegen 2020 [...] zullen bedrijfstakken voor nieuwe energiebronnen, nieuwe materialen en door nieuwe energie aangedreven auto’s de leidende bedrijfstakken van de nationale economie zijn geworden. Het innovatievermogen zal aanzienlijk zijn verbeterd, een reeks sleutel- en kerntechnologieën zal in onze handen zijn en op sommige gebieden zal het mondiale toonaangevende niveau zijn bereikt. Er zal een groep grote ondernemingen met internationale invloed en een groep krachtige kleine en middelgrote ondernemingen zijn gevormd” (43).

(215)

Het aanmerken van door nieuwe energie aangedreven voertuigen wees voor alle overheidsniveaus op het belang dat de Chinese overheid aan de sector hecht, waarbij zij duidelijk heeft gemaakt dat aanvullend beleid ter ondersteuning van de bedrijfstak op centraal niveau zal volgen en op de lagere bestuursniveaus van het land wordt verwacht.

(216)

Steun voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen is al opgenomen in het 12e nationale vijfjarenplan (44) voor de periode van 2011 tot en met 2015 en werd meer specifiek uitgewerkt in het ontwikkelingsplan voor de bedrijfstak voor energiezuinige en door nieuwe energie aangedreven voertuigen (2012-2020) (45) waarin werd vermeld dat “de in dit plan genoemde door nieuwe energie aangedreven voertuigen voornamelijk puur elektrische voertuigen, plug-in hybride voertuigen en brandstofcelvoertuigen omvatten. Met energiezuinige voertuigen worden voertuigen met interne verbrandingsmotor als het belangrijkste aandrijfsysteem bedoeld [...]” (46).

(217)

In het plan werd verder gespecificeerd dat, hoewel “Chinese door nieuwe energie aangedreven voertuigen over de basis beschikken voor de ontwikkeling van de industrialisatie en belangrijke technologieën zoals batterijen, motoren, elektronische sturing en systeemintegratie aanzienlijke vooruitgang hebben geboekt en puur elektrische voertuigen en plug-in hybride voertuigen op kleine schaal op de markt beginnen te worden gebracht”, nog steeds grote belemmeringen voor de ontwikkeling van de sector bestaan: “de sleuteltechnologieën van Chinese door nieuwe energie aangedreven voertuigen en sommige kerncomponenten kennen nog geen doorbraak, de producten zijn duur, de maatregelen ter ondersteuning van de bedrijfstak voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen zijn niet perfect en de industrialisering van die bedrijfstak en de ontwikkeling ervan naar een marktgebaseerde structuur zijn beperkt; de belangrijkste kerntechnologieën voor energiezuinige auto’s worden niet volledig beheerst [...]”.

(218)

In deze context stelde de Chinese overheid de volgende algemene industriële beleidsdoelstelling voor de sector op: “we moeten de kans grijpen, de uitrol aanmoedigen, de cultivering en ontwikkeling van de bedrijfstak voor energiezuinige en door nieuwe energie aangedreven voertuigen versnellen, de optimalisering en verbetering van de automobielindustrie bevorderen en de transformatie van een grote naar een toonaangevende automobielindustrie realiseren”.

(219)

De methoden – die voornamelijk op mechanismen voor overheidssteun berusten – om deze doelstellingen te behalen, werden al in het plan vastgelegd: “De combinatie van overheidsrichtsnoeren en marktkrachten volgen. In de periode van industriële bloei zullen wij actief de rol van planningsrichtsnoeren en beleidsstimulansen vervullen, wetenschappelijke en technologische en industriële middelen vergaren, de ontwikkeling en productie van energiezuinige en door nieuwe energie aangedreven voertuigen aanmoedigen en het verbruik op de markt aansturen. Na aanvang van de periode van rijping van de bedrijfstak, vrij spel geven aan de marktkrachten in de industriële ontwikkeling [...] (47).

(220)

Volgens dit artikel in het plan waren de marktrichtsnoeren van de Chinese overheid niet alleen van toepassing op de productie van voltooide door nieuwe energie aangedreven voertuigen, maar ook op hun onderdelen: “De combinatie van het cultiveren van bedrijfstakken en het versterken van ondersteunende faciliteiten volgen. Met het hele voertuig als leidend voorbeeld, de versnelde ontwikkeling van de industriële keten cultiveren en bevorderen, zoals tractiebatterijen, motoren, auto-elektronica, geavanceerde interne verbrandingsmotoren en hoogrenderende transmissies” (48).

(221)

Na het specificeren van de doelstellingen en de methoden om deze te behalen, werden in het plan specifieke (output-)streefdoelen bepaald: “Tegen 2015 zullen de cumulatieve productie en verkoop van puur elektrische voertuigen en plug-in hybride voertuigen 500 000 eenheden bereiken; tegen 2020 zal de productiecapaciteit voor puur elektrische voertuigen en plug-in hybride voertuigen 2 miljoen eenheden bedragen en zullen de cumulatieve productie en verkoop meer dan 5 miljoen eenheden bedragen[...]” (49). Tot slot werden in het plan de mechanismen voor overheidssteun vermeld waarvoor de sector door nieuwe energie aangedreven voertuigen in aanmerking zou komen, waaronder steun in verband met de vaststelling van internationale normen of aanwerving en ontwikkeling van talent en de overheidssteun rond verschillende vormen van financiële steun, die werd onderverdeeld in:

(222)

In 2014 bracht de Staatsraad de “richtsnoeren voor de versnelde bevordering en toepassing van door nieuwe energie aangedreven voertuigen” (50) uit (Guobanfa [2014] nr. 35) (“richtsnoeren voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen”). De richtsnoeren voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen beogen “marktdominantie met overheidssteun te combineren” (51) en voorzien in verschillende vormen van overheidssteun voor de ontwikkeling van de bedrijfstak, zoals lokale plannen voor de bevordering van door nieuwe energie aangedreven voertuigen, aankopen met subsidiëring, financiële steun, obligaties enz.

(223)

De doelstellingen en instructies in het 14e vijfjarenplan worden vaak aangevuld met uitvoeringsplannen, actieplannen, richtsnoeren, leidraden enz. Richtsnoeren zijn door de overheid uitgebrachte documenten die beogen het gedragspatroon in de bedrijfstak te sturen om de beleidsdoelstellingen van de Chinese overheid in specifieke sectoren te verwezenlijken. Hoewel de richtsnoeren binnen het Chinese rechtsstelsel als leidraad worden beschouwd, wijzen zij op concrete betrokkenheid van de overheid om verschillende sectoren van de Chinese economie vorm te geven (52). Dit geldt met name voor de richtsnoeren voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen, die bestaan uit zowel top-downinstructies voor de lokale overheid om plannen en stimulansen voor de bevordering van door nieuwe energie aangedreven voertuigen te formuleren als richtlijnen op het centrale niveau voor de toewijzing van middelen om steden en ondernemingen te belonen die het bijzonder goed doen wat betreft de bevordering van door nieuwe energie aangedreven voertuigen, alsook fiscale, financiële en investeringsprikkels van overheidsinstanties, financiële instellingen enz. Derhalve zijn richtsnoeren nog een instrument dat door overheidsinstanties wordt gebruikt om hun rechtstreekse controle uit te oefenen op de manier waarop de bedrijfstak voor door nieuwe energie aangedreven voertuigen het Chinese 13e nationale vijfjarenplan vormgeeft.

(224)

Een vergelijkbare formulering met betrekking tot de ondersteuning van de sector is te vinden in alle recente beleidsdocumenten van de overheid, te beginnen met het 13e nationale vijfjarenplan (“13e vijfjarenplan”) voor de jaren 2016 tot en met 2020 (53). Overeenkomstig hoofdstuk 23, afdeling 1, van het 13e vijfjarenplan was de Chinese overheid voornemens “de ontwikkeling van informatietechnologie van de volgende generatie, door nieuwe energie aangedreven voertuigen, biotechnologie, groene en koolstofarme technologie, hoogwaardige apparatuur en materialen en de digitale creatieve sector te ondersteunen”.

(225)

Bovendien werden in hetzelfde hoofdstuk van het 13e vijfjarenplan een aantal beleidsmaatregelen vermeld die de Chinese overheid voornemens was te gebruiken ter ondersteuning van de volledige ontwikkeling van de sector, van essentiële inputs tot het eindproduct, namelijk: i) het gebruik van door nieuwe energie aangedreven voertuigen bevorderen; ii) het gebruik van door nieuwe energie aangedreven voertuigen voor openbaar vervoer en taxidiensten in steden aanmoedigen; iii) van volledig elektrische voertuigen en hybride elektrische voertuigen ontwikkelen met de nadruk op het boeken van vooruitgang op belangrijke technologische gebieden zoals de energiedichtheid van de batterij en het aanpassingsvermogen van de batterijtemperatuur; iv) de ontwikkeling faciliteren van een netwerk van laadfaciliteiten en -diensten die onderling compatibel zijn en onder uniforme normen vallen [...]; v) ervoor zorgen dat de cumulatieve totale productie- en verkoopcijfers van door nieuwe energie aangedreven voertuigen in de VRC vijf miljoen bedragen; vi) de inspanningen intensiveren om gebruikte batterijen uit door nieuwe energie aangedreven voertuigen terug te winnen en te verwijderen” (54).

(226)

In 2015 publiceerde de Chinese overheid haar alomvattende industriestrategie voor de lange termijn, bekend als “Made in China 2025” (55). In deze strategie zijn mijlpalen vastgesteld voor de modernisering van de geselecteerde productiesectoren van het land tegen 2020 en 2025 en werd het voornemen van de Chinese overheid herhaald om “de ontwikkeling van elektrische voertuigen en brandstofcelvoertuigen te blijven ondersteunen, de kerntechnologieën van koolstofarme, geïnformatiseerde en intelligente auto’s te beheersen, de engineering- en industrialisatiecapaciteit van kerntechnologieën zoals startbatterijen, aandrijfmotoren, hoogrenderende interne verbrandingsmotoren, geavanceerde transmissies, lichte materialen en intelligente besturingen te verbeteren, een compleet industrieel systeem en innovatiesysteem, van belangrijke onderdelen tot complete voertuigen, op te bouwen, en de integratie van energiezuinige en door nieuwe energie aangedreven voertuigen met onafhankelijke merken op internationaal geavanceerde niveaus te bevorderen” (56) en dienovereenkomstig “een aantal speciale projecten en grote projecten op het gebied van innovatie en industrialisatie voor grote vliegtuigen, vliegtuigmotoren en gasturbines, civiele lucht- en ruimtevaart, intelligente groene treinen, energiezuinige en door nieuwe energie aangedreven voertuigen, scheepstechnische uitrusting en hoogtechnologische schepen, volledige uitrusting voor slimme netwerken, hoogwaardige CNC-machines, kernenergieapparatuur en hoogwaardige medische apparatuur te organiseren en uit te voeren” (57).

(227)

Om deze doelstellingen te bereiken, werd in Made in China 2025 benadrukt dat “de hervorming op financieel gebied moet worden doorgevoerd, het financiële kanaal voor de be- en verwerkende industrie moet worden uitgebreid en de financiële kosten moeten worden verlaagd, de voordelen van beleidsfinanciering, ontwikkelingsfinanciering en handelskrediet moeten worden benut, en meer steun moet worden verleend voor de nieuwe generatie informatietechnologie, hoogwaardige uitrusting, nieuw materiaal, de Export-Import Bank of China moet worden ondersteund om de dienstverlening aan de be- en verwerkende industrie uit te breiden, de China Development Bank moet worden aangemoedigd meer leningen aan productieondernemingen te verstrekken en financiële instellingen ertoe moeten worden aangezet producten en bedrijven die geschikt zijn voor de kenmerken van de productieondernemingen, te innoveren” (58).

(228)

De strategie voorziet voorts in het gebruik van begrotingsinstrumenten door “ten volle gebruik te maken van bestaande kanalen, de steun van financiële middelen aan de be- en verwerkende industrie te versterken, de nadruk te leggen op belangrijke gebieden bij de transformatie en modernisering van de be- en verwerkende industrie, zoals [...] hoogwaardige apparatuur, [...] en een gunstig beleidsklimaat voor de ontwikkeling van de be- en verwerkende industrie te scheppen; gebruik te maken van vormen van publiek-privaat partnerschap [...] om sociale fondsen te bestemmen voor deelname aan de bouw van grote projecten, technologische innovatie van ondernemingen en de bouw van belangrijke infrastructuur van de be- en verwerkende industrie; de middelen voor financiële steun te innoveren, over te schakelen van “steun op het gebied van bouw” naar “operationele steun” en de efficiëntie van de financiële middelen te verbeteren” (59).

(229)

De Commissie constateerde ook dat het Ministerie van Industrie en Informatietechnologie in 2015 de Verordening inzake de normen voor de bedrijfstak voor tractiebatterijen voor de automobielindustrie (60) (“de normenverordening”) heeft uitgevaardigd, om “de gezonde ontwikkeling van de bedrijfstak voor tractiebatterijen voor de automobielindustrie te begeleiden en te reguleren. […] De staat moedigt bedrijven op het gebied van tractiebatterijen voor de automobielindustrie aan om beter en sterker te worden, specificaties voor de productcapaciteit en kwaliteitsborgingssystemen vast te stellen, technologische en beheersinnovatie te versterken, productonderzoek en -ontwikkeling en productieniveaus te verbeteren, en de productprestaties en -kwaliteit te verbeteren, om te voldoen aan de behoeften voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen” (61). In de verordening worden de eisen vastgelegd waaraan ondernemingen op het gebied van tractiebatterijen voor de automobielindustrie moeten voldoen om te worden opgenomen in de catalogus van ondernemingen die voldoen aan de eisen, onder andere dat zij een producent en leverancier moeten zijn van “automobielproducten op het grondgebied van de VRC (met uitzondering van Taiwan, Hongkong en Macau)” (62). Als gevolg hiervan zal “de lijst van ondernemingen die in de aankondiging is opgenomen, dienen als basis voor relevante beleidsondersteuning” (63). Na deze aankondiging zijn er vier reeksen catalogi van ondernemingen gepubliceerd die voldoen aan de voorwaarden van de normenverordening, waarin geen enkele buitenlandse producent van tractiebatterijen is opgenomen (64). Ondanks het feit dat de vereisten in 2019 werden afgeschaft bij aankondiging nr. 22 van het ministerie van Industrie en Informatietechnologie (“MIIT”) van de VRC (65), kan worden aangenomen dat het bestaan van de catalogus van ondernemingen op het gebied van tractiebatterijen de Chinese batterijfabrikanten, toen de bedrijfstak voor tractiebatterijen zich nog in de opstartfase bevond, een concurrentievoordeel heeft verschaft ten opzichte van buitenlandse producenten.

(230)

In het actieplan ter bevordering van de ontwikkeling van de bedrijfstak voor batterijen voor voertuigen op nieuwe energiebronnen (66) van 2017 wordt uitgelegd dat tractiebatterijen het hart vormen van elektrische voertuigen en cruciaal zijn voor de ontwikkeling van de nieuwe bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen. Na meer dan tien jaar ontwikkeling heeft de bedrijfstak voor tractiebatterijen van het land grote vooruitgang geboekt. De huidige prestaties, kwaliteit en kosten van tractiebatterijproducten voldoen echter nog niet aan de vraag op basis van de promotie en popularisering van voertuigen op nieuwe energiebronnen, vooral wat de basismaterialen, technologie voor systeemintegratie, productieapparatuur en -processen enz. betreft. Het plan werd opgesteld om de verbetering van de ontwikkelingsmogelijkheden en het niveau van de bedrijfstak voor tractiebatterijen voor de automobielindustrie van het land te versnellen en een gezonde en duurzame ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen te bevorderen.

(231)

De uitvoering door het MIIT en het ministerie van Wetenschap en Technologie van het project om tractiebatterijen te upgraden is afhankelijk van nationale wetenschaps- en technologieplannen (speciale projecten, middelen) en andere algemene vormen van steun voor onderzoek naar en ontwikkeling van tractiebatterijen om één specifiek doel te bereiken: meer dan 300 Wh/kg aan energie in 2020, een continue verbetering van de productprestaties en een versnelde realisatie van hoogwaardige productinstallatie en -toepassingen. Het doel was om toonaangevende ondernemingen op het gebied van tractiebatterijen aan te moedigen samen te werken met leveranciers van hoogwaardige upstream- en downstreambronnen, zich te concentreren op doorbraken in belangrijke technologieën op het gebied van materialen en componenten, batterijcellen en -systemen, de prestaties en veiligheid van tractiebatterijproducten aanzienlijk te verbeteren en te streven naar een enkele eenheid van 350 Wh/kg, en industrialisatie en toepassing in voertuigen van nieuwe lithiumionproducten met een systeemcapaciteit van 260 Wh/kg.

(232)

Het plan voorziet ook in een toename van de beleidsondersteuning, waarbij wordt vertrouwd op de leidende rol van overheidsinvesteringen in sociaal kapitaal, het aanmoedigen van het gebruik van sociaal kapitaal om ontwikkelingsfondsen voor de bedrijfstak voor tractiebatterijen op te richten, en het vergroten van de steun voor de industrialisatietechnologie van tractiebatterijen. Volgens het plan worden tractiebatterijproducten die aan de voorwaarden voldoen, vrijgesteld van de verbruiksbelasting volgens de voorschriften; als bedrijven die tractiebatterijen produceren aan de voorwaarden voldoen, zullen ze profiteren van een preferentieel belastingbeleid voor hoogtechnologische ondernemingen, technologieoverdracht en technologische ontwikkeling volgens de voorschriften.

(233)

Zonder af te wijken van de Made in China 2025-strategie laat het 14e nationale vijfjarenplan (67) voor de periode 2021-2026 zien dat het beleid van de Chinese overheid om de sector voertuigen op nieuwe energiebronnen prioriteit te geven en te ondersteunen, is voortgezet en zelfs uitgebreid. Krachtens artikel IX van het plan verbinden de Chinese autoriteiten zich ertoe “de toegevoegde waarde van strategische opkomende bedrijfstakken te verhogen tot meer dan 17 % van het bbp”. Voor de sector voertuigen op nieuwe energiebronnen, als een van de strategische opkomende bedrijfstakken, houdt die verbintenis het volgende in: “het bereiken van doorbraken in sleuteltechnologieën zoals zeer veilige tractiebatterijen, hoogrenderende aandrijfmotoren en krachtige energiesystemen voor voertuigen op nieuwe energiebronnen en het versnellen van de O&O van belangrijke componenten zoals de technologische basisplatforms voor intelligente (verbonden) voertuigen, software- en hardwaresystemen, steer-by-wire-chassis en slimme terminals” (68).

(234)

Gezien de aard van het Chinese planningssysteem moeten plannen op een hoger niveau – zoals de twaalfde, 13e of 14e nationale vijfjarenplannen – door alle relevante autoriteiten worden opgevolgd en uitgevoerd. De nationale plannen bevatten expliciete verplichtingen op dat vlak, zoals artikel LXV van het 14e nationale vijfjarenplan, dat stelt dat de Chinese overheid “de organisatie en coördinatie van en het toezicht op de uitvoering van dit plan zal versterken en de monitoring en evaluatie van de planning en de uitvoering, beleidsborging en beoordelings- en toezichtsmechanismen zal opzetten en verbeteren”. Dienovereenkomstig moeten autoriteiten op een lager niveau “een gunstig beleidsklimaat, een institutioneel klimaat en een juridisch klimaat creëren. In de jaarplannen wordt uitvoering gegeven aan de ontwikkelingsdoelen en kerntaken die in dit plan worden voorgesteld” (69).

(235)

Cruciaal is dat de Chinese overheid zich er ondubbelzinnig toe verbindt om financiële steun te verlenen, evenals steun in de vorm van andere productiefactoren – zoals land – aan projecten en sectoren die in het plan worden geïdentificeerd: “[w]ij zullen het beginsel naleven dat het plan de koers bepaalt, met overheidsuitgaven als garantie, financiële steun en coördinatie met andere beleidslijnen. […] Wij zullen ervoor zorgen dat de overheidsuitgaven het overheidsbeleid volgen en dienen, de financiële steun voor belangrijke nationale strategische taken vergroten, de coördinatie van financiële plannen voor de middellange termijn en jaarlijkse begrotingen, plannen voor overheidsinvesteringen en de uitvoering van dit plan versterken, en wij zullen prioriteit geven aan centrale fiscale middelen voor de belangrijkste taken en grote technische projecten die in dit plan zijn geïdentificeerd. Wij zullen erop aandringen dat projecten het plan volgen en dat de middelen en productiefactoren de projecten volgen, een lijst van grote technische projecten ontwikkelen op basis van dit plan, de goedkeuringsprocedures voor de projecten in de lijst vereenvoudigen en ervoor zorgen dat prioriteit wordt gegeven aan de selectie van de planningslocaties, het grondaanbod en de kapitaalbehoeften. De vraag naar land voor individuele grote technische projecten wordt op een uniforme manier door de staat gegarandeerd” (70).

(236)

Dit uitvoeringsmandaat resulteert er dan ook in dat er een heel netwerk van aanvullende beleidsinstrumenten door de relevante overheidsinstanties wordt ingevoerd, met name het nationale sectorplan voor de lange termijn, namelijk het plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen (2021-2035) (71), dat in de plaats kwam van het overeenkomstige plan voor de periode 2012-2020, zoals uiteengezet in de overwegingen 216 tot en met 224.

(237)

Het plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen bevat de volgende visie: “Tegen 2025 zal het concurrentievermogen van de markt voor voertuigen op nieuwe energiebronnen van de VRC aanzienlijk zijn verbeterd, zullen er grote doorbraken zijn geboekt op het gebied van sleuteltechnologieën zoals tractiebatterijen, aandrijfmotoren en voertuigbesturingssystemen, en zal het veiligheidsniveau aanzienlijk zijn verbeterd. Het gemiddelde energieverbruik van nieuwe elektrische personenauto’s is gedaald tot 12,0 kWh/100 km, het verkoopvolume van voertuigen op nieuwe energiebronnen heeft ongeveer 20 % van de totale verkoop van nieuwe voertuigen bereikt, en op een beperkt aantal gebieden en in specifieke scenario’s worden zelfrijdende voertuigen commercieel toegepast, en het opladen en wisselen van batterijen is een stuk gemakkelijker geworden” (72).

(238)

Om dit doel te bereiken worden in het plan verschillende noodzakelijke stappen genoemd. Sommige daarvan voorzien in horizontale overheidssteun voor de bedrijfstak, zoals “het verbeteren van de ondersteunende capaciteit van publieke diensten zoals technologieoverdracht, informatiediensten, talentontwikkeling, projectfinanciering en internationale uitwisselingen” (73), om “effectief een financieel subsidiebeleid te voeren” (74) of om “een preferentieel belastingbeleid met betrekking tot voertuigen op nieuwe energiebronnen uit te voeren” (75). Andere leggen de nadruk op specifieke voertuigcomponenten of individuele elementen van de waardeketen voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, zoals “het aanmoedigen van ondernemingen om de leveringszekerheid van belangrijke hulpbronnen zoals lithium, nikkel, kobalt en platina te garanderen”, “het versterken van de energetische interactie tussen voertuigen op nieuwe energiebronnen en het elektriciteitsnet” (76), “het versnellen van de aanleg van infrastructuur voor het opladen en verwisselen van batterijen” (77), of “het ondersteunen van het gebruik van bestaande locaties en faciliteiten om de levering van olie, gas, waterstof en elektriciteit te integreren” (78).

(239)

In januari 2024 publiceerde de NDRC (Nationale Commissie voor ontwikkeling en hervorming) zijn aanbevelingen over de hervorming van de integratie van voertuigen op nieuwe energiebronnen in de Chinese plannen voor het elektriciteitsnet. Naast de interactie tussen voertuig en netwerk omvatten deze aanbevelingen ook het aanmoedigen van innovatie en uniformering van normen in de sector voertuigen op nieuwe energiebronnen, om “het onderzoek naar sleuteltechnologieën en kernapparatuur te bevorderen, de belangrijke rol van bedrijfsinnovatie te versterken en de ontwikkeling met innovatie te leiden. De formulering en herziening van normen te versnellen en de gezamenlijke en gestandaardiseerde ontwikkeling van de industrie te leiden” (79).

(240)

De steunmaatregelen die worden vermeld in het plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen (2021-2035) worden weerspiegeld – en vertaald naar en gespecificeerd voor praktische situaties – in de bijbehorende provinciale en gemeentelijke plannen (80).

(241)

De provinciale plannen bevatten meer details over hoe de doelstellingen van de centrale plannen vertaald moeten worden naar beleid binnen de afzonderlijke provincies, in de vorm van maatregelen zoals in de voorbeelden hieronder.

(242)

Het algemene overheidstoezicht op de industrie wordt bijvoorbeeld voorzien in het plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, onderdeel van het 14e vijfjarenplan van de provincie Anhui: “Overheidsrichtsnoeren, marktleiderschap. De rol van de overheid op verschillende aspecten alle vrijheid geven, zoals ontwerp op topniveau, de bouw, demonstratie, toepassing en promotie van platforms enz. Beleidsondersteuning versterken en verder een klimaat creëren waarin hoogwaardige productiefactoren worden begeleid zodat zij zich kunnen concentreren op de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen. Geleid door de marktvraag, de beslissende rol van de markt alle vrijheid geven wat betreft de toewijzing van middelen, de sleutelpositie van ondernemingen versterken bij de selectie van technologische paden en de inrichting van de productiecapaciteit, een betere combinatie bevorderen van een efficiënte markt met een bevorderende overheid, en een dynamisch ontwikkelingsklimaat tot stand brengen” (81).

(243)

Dit provinciale plan voorzag verder in gedetailleerde productiedoelstellingen: “Ernaar streven dat in 2025 de omvang van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen van de stad meer dan 700 miljard RMB bedraagt en de productiecapaciteit van complete voertuigen meer dan 3 miljoen RMB bedraagt, tien ondernemingen stimuleren met een omvang van 10 miljard RMB en ervoor zorgen dat de productiewaarde en het productievolume landelijk bovenaan staan; Een industrieel systeem voor voertuigen op nieuwe energiebronnen en hun onderdelen ontwikkelen met een uitgebreide lay-out en een redelijke structuur, de jaarlijkse productiecapaciteit van batterijen moet meer dan 300 GWh bedragen en de jaarlijkse productiecapaciteit van aandrijfmotorsystemen moet meer dan 3 miljoen sets bedragen” (82) en investeringssteun in faciliteiten en projecten: “Ernaar streven om tegen 2025 op nationaal niveau één nieuw innovatiecentrum en vijf publieke innovatiecentra voor de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen te bouwen, en om tegen 2025 één innovatieproject voor businessmodellen en tien nieuwe innovatieplatforms boven het provinciaal niveau te bevorderen” (83).

(244)

Bovendien omvat het 14e vijfjarenplan, met een plan voor de hoogwaardige ontwikkeling van de automobielindustrie, van de provincie Anhui investeringssteun voor industrieparken: “De bouw van het industriepark van Xinqiao voor slimme elektrische voertuigen versnellen en bevorderen, en een industriële cluster van wereldklasse creëren voor slimme elektrische voertuigen met een complete industrieketen en waarin O&O en productie, demonstratie en toepassing zijn geïntegreerd, evenals de industrie en ondersteunende diensten. De langetermijnontwikkelingsplanning en -inrichting van NIO rond het industriepark van Xinqiao ondersteunen, en O&O-, productie-, marketing- en managementteams opzetten binnen het park. Het O&O- en innovatiecentrum van NIO oprichten, innovatief onderzoek en ontwikkeling uitvoeren op het gebied van complete voertuigen, kerncomponenten en zelfrijdende voertuigen, een wereldwijd concurrerende en toonaangevende innovatieketen creëren; O&O-personeel en technisch personeel aantrekken en ernaar streven een innovatieve plek te realiseren waar toptalent samenkomt. […] Na voltooiing van het park wordt geschat dat de uiteindelijke productiecapaciteit voor voertuigen uit zal komen op 1 miljoen voertuigen per jaar en de productiecapaciteit van batterijen op 100 GWh per jaar” (84).

(245)

Er wordt verder ingegaan op het bevorderen van uitvoer: “E-commerce-ondersteuning bieden aan leveranciers van componenten, in het buitenland publieke magazijnen bouwen voor exportproducten, kanalen naar buitenlandse markten en systemen voor serviceondersteuning delen. Instrumenten creëren, zoals handelsplatforms voor invoer en uitvoer, industrieparken en handelsparken in het buitenland, en de ontwikkeling van clusters van Chinese investeringsondernemingen in het buitenland begeleiden. [...] Tegen 2025 zal Chery Automobile 500 000 voertuigen uitvoeren, met een exportwaarde van 5 miljard USD. Chery Automobile stimuleren om zijn internationale concurrentiepositie verder te versterken, […] te concentreren op uitbreiding naar strategische markten zoals Europa, Noord-Amerika en Asean-landen […]. NIO steunen bij het vergroten van hun marktaandeel in de Europese markt. NIO stimuleren om het “Marco Polo-plan” uit te voeren, een gedifferentieerd ontwikkelingspad te volgen en het “NIO-China-model” te vertalen in een “NIO-buitenlandmodel”, afhankelijk van de lokale omstandigheden. […] NIO steunen om zijn marktaandeel in Europa te vergroten, om tegen 2025 actief te zijn in vijf nationale markten, en om mogelijkheden te selecteren om in het buitenland fabrieken te bouwen” (85).

(246)

Het 14e vijfjarenplan voor de hoogwaardige ontwikkeling van de productiesector van de provincie Guangdong voorziet in overheidstoezicht op de geografische distributie van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen: “Een beroep doen op Guangzhou, Shenzhen, Zhuhai, Foshan, Zhaoqing, Dongguan, Huizhou, Zhanjiang, Maoming, Shanwei, Yunfu en andere steden en het tempo van de ontwikkeling van voertuigen op nieuwe energiebronnen versnellen. Guangzhou zal de bouw van nieuwe productielocaties voor voertuigen op nieuwe energiebronnen versnellen en de snelle industrialisatie van nieuwe modellen bevorderen. Shenzhen zal, met het district Pingshan als het hart, een nationaal industriepark bouwen voor voertuigen op nieuwe energiebronnen. Zhuhai zal, met Jinwan District als het hart, zich richten op de ontwikkeling van de productie van voertuigen op nieuwe energiebronnen,en van materialen voor lithiumbatterijen, aandrijflijnen, laadapparatuur en sleutelcomponenten voor voertuigen op nieuwe energiebronnen” (86).

(247)

Het 14e vijfjarenplan, met een plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, van de provincie Guizhou gaat verder in op de steun voor essentiële projecten met betrekking tot onderdelen en componenten: “De bouw van essentiële projecten ondersteunen. Het versnellen en bevorderen van het hoogwaardige batterijproject van BYD in Guiyang, met een jaarlijkse productie van 10 GWH, het Evergrande-project voor hoogwaardige batterijen voor voertuigen op nieuwe energiebronnen (eerste fase), het waterstofbrandstofcelproject van Dongfang Electric, de projecten van Anda Technology van 30 000 ton/jaar aan lithiumijzerfosfaat en ondersteunende bouwprojecten, evenals het project van 20 000 ton/jaar aan lithiumijzerfosfaat voor slimme productie en technische transformatie en uitbreiding, het project van Anda Technology van 50 000 ton/jaar aan recyclingcapaciteit voor batterijresten uit voertuigen op nieuwe energiebronnen, projecten van de automobielindustrie in Wuchuan van 1 miljoen ton/jaar voor spuitgietprojecten met gelegeerd aluminium voor voertuigen, het project van Baike voor een productielijn voor matrijzen voor autoremmen, een aantal sleutelprojecten zoals het basisproject voor een industriële cluster voor slimme productie voor de lucht- en ruimtevaart in Guizhou, in de economische en technologische ontwikkelingszone van Guiyang, en het project in Zhenhua voor de bouw van een productielijn voor nieuwe materialen met een jaarlijkse productie van 12 000 ton kathodematerialen voor lithiumionbatterijen (Shawen Fase II)” (87).

(248)

Ook in andere provinciale en gemeentelijke plannen wordt de ontwikkeling van strategische opkomende bedrijfstakken, waaronder elektrische voertuigen, vermeld, zoals in die van Peking (88), Shanghai (89), Tjianjin (90), Jiangsu (91) en Shaanxi (92).

(249)

Er is ook steun voor specifieke ondernemingen op het gebied van voertuigen op nieuwe energiebronnen in enkele van de provinciale vijfjarenplannen, zoals in het Uitvoeringsplan voor het versnellen van de ontwikkeling van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen in Shanghai: “SAIC Motor ondersteunen bij het ontwikkelen van voertuigen op nieuwe energiebronnen. Tegen 2025 zal de verkoop van personenauto’s van eigen merken en voertuigen op nieuwe energiebronnen ruim 30 % uitmaken, en de verkoop van voertuigen op nieuwe energiebronnen door de groep ruim 20 % uitmaken. Zo wordt gegarandeerd dat de kerntechnologie onder onafhankelijke zeggenschap staat en een zeer sterke positie en binnenlands leiderschap wordt gerealiseerd. Binnenlandse en buitenlandse sterke ondernemingen met toonaangevende technologie stimuleren om te investeren in de productie van complete voertuigen en O&O-projecten in Shanghai” (93).

(250)

Toonaangevende ondernemingen op het gebied van voertuigen op nieuwe energiebronnen en specifiek batterijvoertuigen worden in de provinciale en gemeentelijke plannen vaak genoemd als rolmodel voor de verdere ontwikkeling van de bedrijfstak met behulp van overheidssteun. In het Merkprofileringsplan voor de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen in het district Pingshan, Shenzhen (94), worden de BYD Group en de Kaiwo New Energy Automobile Group geïdentificeerd als de basis voor de uitvoering van de inrichting van het “Hoofdkantoor O&O + hoogwaardige productie”: “Door te vertrouwen op de sterke onderzoeks- en ontwikkelingscapaciteiten van hoogwaardige ondernemingen op het gebied van voertuigen op nieuwe energiebronnen in het district Pingshan, zoals BYD en Kaiwo, de bouw van hogescholen en universiteiten, onderzoeksinstellingen, nationale essentiële laboratoria, nationale technische laboratoria en technische centra versterken en innovatie op regionaal niveau verbeteren. De innovatieketen rond de industrieketen voor voertuigen op nieuwe energiebronnen complementeren, de industrieketens voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, batterijen, voeding voor communicatiesystemen (UPS), laadsystemen, draden en kabels, chemicaliën voor supercondensatoren en halfgeleiders enz. upstream en downstream verbeteren, om een complete industriële keten te vormen. Zorgen voor een hoge mate van clustering van de bedrijfstak voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, doorgaan met het bouwen en introduceren van een aantal technologische innovatieplatforms die de O&O en productie van voertuigen op nieuwe energiebronnen krachtig ondersteunen, en de opbouw versnellen van een technologisch innovatiesysteem dat de productie, wetenschap, onderzoek en toepassing op een hoog niveau integreert. Focussen op “de integratie van hoofdkantoor, O&O en productie”, acties ontwikkelen voor beursgenoteerde ondernemingen om zich te vestigen, acties ontwikkelen voor essentiële ondernemingen om een stabiele groei te realiseren, en het opzetten van een functionele inrichting van “hoofdkantoor, O&O + hoogwaardige productie” versnellen” (95).

(251)

In augustus 2023 hebben het MIIT en zeven andere departementen het Werkplan voor stabiele groei van de auto-industrie (2023-2024) (96) uitgegeven, met als doel de belangrijkste doelstellingen voor de economische ontwikkeling van de automobielindustrie vast te leggen. Van alle maatregelen heeft de eerste betrekking op de verbruiksbelasting voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, en verplicht deze de uitvoering van “bestaand preferentieel beleid, zoals de voertuig- en scheepsbelasting en de belasting op de inschrijving van voertuigen op nieuwe energiebronnen, die goed werken bij het goedkeuren en beoordelen van subsidies voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, en die actief het aandeel van het persoonlijk verbruik van voertuigen op nieuwe energiebronnen vergroten”. Daarnaast bevat de kennisgeving ook instructies over het uitbreiden van de beleidsondersteuning voor voertuigen op nieuwe energiebronnen, zoals: “Een preferentieel belastingbeleid uitvoeren ten aanzien van de belasting op de inschrijving van voertuigen op nieuwe energiebronnen om de verwachtingen van de bedrijfstak te stabiliseren. Het gebruik van sociaal kapitaal om ontwikkelingsfondsen voor de auto-industrie op te zetten, stimuleren en de steun voor onderzoek naar kerntechnologieën vergroten. Verschillende financiële instrumenten gebruiken, zoals kredieten, obligaties en verzekeringen, om de ontwikkeling van ondernemingen te ondersteunen.”

(252)

Bijgevolg is er voldoende gedocumenteerd bewijsmateriaal waaruit de politieke steun blijkt voor de versnelde ontwikkelingen van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen.

(253)

Gezien bovenstaande plannen en programma’s wordt de bedrijfstak voor batterijvoertuigen beschouwd als een essentiële/strategische bedrijfstak, waarvan de ontwikkeling door de Chinese overheid actief als beleidsdoelstelling wordt nagestreefd. De sector batterijvoertuigen blijkt van het grootste belang te zijn voor de Chinese overheid en de versnelde ontwikkeling ervan krijgt politieke steun; van vitale inputs tot aan het eindproduct. Op basis van de in deze afdeling genoemde beleidsdocumenten concludeerde de Commissie dat de Chinese overheid ingrijpt in de bedrijfstak voor batterijvoertuigen om het desbetreffende beleid uit te voeren en zich mengt in de vrije werking van de markt in de sector batterijvoertuigen, met name door die sector op verschillende manieren en bij belangrijke momenten in het productie- en verkoopproces te bevorderen en te ondersteunen.

(254)

Hoewel de Chinese overheid tijdens het onderzoek op bepaalde informatieverzoeken van de Commissie heeft geantwoord, waren er opmerkelijke gevallen van geringe medewerking. In haar antwoord op de vragenlijst voor de regering heeft de Chinese overheid met name nagelaten essentiële informatie te verstrekken over de voorbereiding van, het toezicht op en de uitvoering van diverse regelingen. Al deze kritieke elementen zijn nauwkeurig gedocumenteerd in de artikel 28-brief die naar de Chinese overheid is gestuurd. De Chinese overheid heeft opmerkingen gemaakt, die de Commissie in de onderstaande punten heeft behandeld.

(255)

Om op een effectieve wijze de noodzakelijke informatie van de financiële instellingen in de VRC te verkrijgen, en ook om administratieve redenen, heeft de Commissie de Chinese overheid verzocht specifieke vragenlijsten door te sturen naar elke financiële instelling die leningen of exportkredieten hadden verstrekt aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen.

(256)

De Chinese overheid was van mening dat het verzoek van de Commissie aan de Chinese overheid om de specifieke vragenlijst door te sturen, in strijd was met de artikelen 12.1 en 12.9 van de SCM-overeenkomst. De Chinese overheid was van mening dat de verplichting om het onderzoek uit te voeren en informatie te verzamelen bij financiële instellingen, bij de onderzoeksautoriteit ligt en de Commissie de Chinese overheid niet kan verzoeken om de vragenlijsten door te sturen naar financiële instellingen op basis van een vermoeden dat deze entiteiten overheidsinstanties zijn. De Chinese overheid voerde aan dat deze op een vermoeden gebaseerde benadering onverenigbaar is met artikel 1.1, lid a), punt 1, van de SCM-overeenkomst. De Chinese overheid voerde ook aan dat de Commissie al toegang had tot de lijst van handelsbanken van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs en dat zij de vragenlijsten rechtstreeks naar de betrokken financiële instellingen had kunnen sturen.

(257)

De Chinese overheid verklaarde verder dat de financiële instellingen niet naar behoren op de hoogte waren gesteld van de van hen verlangde informatie, geen dertig dagen de tijd hadden gekregen om de gevraagde informatie te verstrekken en evenmin voldoende gelegenheid hadden gekregen om de relevante informatie schriftelijk te verstrekken in de zin van artikel 12.1 van de SCM-overeenkomst. Bovendien was de Chinese overheid ook van mening dat personeelsleden van die handelsbanken volgens artikel 53 van de wet inzake handelsbanken geen staatsgeheimen of bedrijfsgeheimen mogen onthullen waarvan zij in de loop van hun dienstverband kennis hebben gekregen, en daarom de vragenlijst niet kunnen beantwoorden.

(258)

De Commissie was het niet met dit standpunt eens. Ten eerste gaat de Commissie ervan uit dat de Chinese overheid de beschikking heeft over de van entiteiten in staatsbezit gevraagde informatie voor alle entiteiten waarin zij de belangrijkste aandeelhouder is of de meeste aandelen houdt. Daarnaast, hoewel dat de Commissie er op geen enkele wijze van uitging dat de entiteiten overheidsinstanties zijn, was zij was van mening dat de Chinese overheid over de nodige bevoegdheden beschikte voor een uitwisseling van informatie met financiële instellingen, ook wanneer deze niet in staatsbezit zijn, aangezien zij alle onder de bevoegdheden vallen van de Nationale autoriteit voor financiële regelgeving (de “NFRA”), die in 2023 de China Banking and Insurance Regulatory Commission (“CBIRC”) (97) verving. In dit verband is het feit dat de Commissie contact had kunnen opnemen met de betrokken financiële instellingen niet relevant. De vorm en modaliteiten voor het verzamelen van de noodzakelijke informatie blijven ter beoordeling van de onderzoeksautoriteit (98). De Commissie merkte ook op dat de Chinese overheid in eerdere onderzoeken (99) de vragenlijst aan bepaalde banken had doorgestuurd zonder de aanpak van de Commissie in twijfel te trekken. Bovendien heeft de Commissie, wat de gevraagde informatie en de termijn voor het beantwoorden van de vragenlijst betreft, van geen enkele financiële instelling een verzoek om verduidelijking of een verzoek tot verlenging van de termijn ontvangen. Ook de Export-Import Bank of China (“EXIM Bank”), die de vragenlijst heeft beantwoord, heeft niet om opheldering gevraagd.

(259)

De Commissie merkte verder op dat de Chinese overheid de vragenlijst uitsluitend naar EXIM Bank heeft doorgestuurd. De Commissie merkte ook op dat EXIM Bank de enige bank was die de vragenlijst heeft beantwoord nadat zij de vragenlijst had ontvangen die door de Chinese overheid was doorgestuurd. EXIM Bank heeft de vragenlijst binnen de afgesproken verlengde termijn beantwoord. Hoewel de antwoorden op de vragenlijst ontoereikend waren, merkte de Commissie op dat EXIM Bank inderdaad ruimschoots de gelegenheid had gehad om de relevante informatie schriftelijk te verstrekken. De Commissie concludeerde derhalve dat als de Chinese overheid de vragenlijst naar andere financiële instellingen had doorgestuurd, de Commissie waarschijnlijk meer antwoorden zou hebben ontvangen.

(260)

De Commissie heeft haar vragenlijst niet tot het personeel van de financiële instellingen gericht, maar tot de instellingen zelf. In ieder geval is het feit dat bepaalde informatie als staatsgeheim of bedrijfsgeheim kan worden beschouwd, niet relevant in het kader van een antisubsidieprocedure, gezien alle ingediende informatie die als vertrouwelijk wordt beschouwd, vertrouwelijk wordt behandeld. Bovendien werd aan de in de steekproef opgenomen producenten gevraagd om een bankmachtiging te verstrekken die de vertegenwoordigers van de Commissie de uitdrukkelijke toestemming verleent om alle documenten (100) met betrekking tot de door individuele financiële instellingen verstrekte leningen te beoordelen. Sommige van de in de steekproef opgenomen groepen verstrekten de gevraagde machtiging voor bepaalde soorten leningen.

(261)

Zoals vermeld in overweging 259, heeft de Commissie alleen antwoorden op de vragenlijst ontvangen van EXIM Bank. De antwoorden op de vragenlijst bevatten alleen informatie over de bedrijfs-, bestuurs- en eigendomsstructuur. Wat de eigendom betreft, was EXIM Bank niet in de positie om aanvullende informatie te verstrekken inzake het aandeelhouderschap van een van haar aandeelhouders, namelijk Wutongshu Investment Platform Co., Ltd., die bijna 90 % van de aandelen in handen had. EXIM Bank heeft geen informatie verstrekt over de leningen (of andere financieringsinstrumenten) aan de in de steekproef opgenomen producenten. Aangezien de Commissie van geen enkele financiële instelling een reactie heeft ontvangen, heeft zij geen verifieerbare bedrijfsspecifieke informatie ontvangen met betrekking tot preferentiële financiering.

(262)

Bij gebrek aan dergelijke informatie was de Commissie van mening dat zij cruciale informatie over dit aspect van het onderzoek niet had ontvangen. De Commissie heeft de Chinese overheid derhalve meegedeeld dat zij bij het onderzoek naar het bestaan en de omvang van de gestelde subsidiëring door middel van preferentiële financiering overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening wellicht zou moeten teruggrijpen op de beschikbare gegevens.

(263)

De in de steekproef opgenomen producenten hebben de uitgifte van groene obligaties en door activa gedekte effecten tijdens het onderzoek gemeld. Hoewel deze obligaties slechts een variatie zijn van de obligaties die al aanleiding hebben gegeven tot eerdere onderzoeken als onderdeel van het programma voor preferentiële leningen, bleek dat ze vielen onder een wet- en regelgevingskader dat specifiek was voor groene industrieën, waartoe de sector batterijvoertuigen behoort. De Commissie heeft met betrekking tot deze specifieke obligaties meer dan tien wet- en regelgevingsdocumenten geïdentificeerd, zoals de “NDRC: richtlijnen voor de uitgifte van groene obligaties”, de “catalogus Ondersteunend project voor groene obligaties (editie van 2021) uitgegeven door de drie ministeries en commissies zoals de People’s Bank of China”, en de “aankondiging van de People’s Bank of China [2015] nr. 39 inzake de uitgifte van groene financiële obligaties op de interbancaire obligatiemarkt”, en heeft de Chinese overheid verzocht om uitleg over het regelgevingskader voor de uitgifte en het beheer van groene financiering en door activa gedekte effecten en de rol van elk van de betrokken actoren, waaronder autofinancieringsmaatschappijen. De Chinese overheid weigerde deze informatie te verstrekken met het argument dat het verzoek van de Commissie geen volledige beschrijving van het programma bevatte en dat het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal geen bewijs leverde van de financiële bijdrage, het voordeel en de specificiteit met betrekking tot dergelijke obligaties. Bovendien weigerde de Chinese overheid tijdens het controlebezoek om op dit specifieke onderwerp in te gaan en de vragen van de Commissie te beantwoorden.

(264)

De Commissie merkte op dat de verstrekking van preferentiële financiering middels de uitgifte van de obligaties was opgenomen in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal en dat het bestaan van een dergelijke regeling voor aanvang van het onderzoek niet door de Chinese overheid werd betwist. De Commissie was ook van mening dat de groene obligaties en door activa gedekte effecten slechts een variant van deze regeling zijn, die vergelijkbaar is wat de meeste aspecten betreft.

(265)

Op 21 mei 2024 heeft de Chinese overheid opmerkingen ingediend over de brief van de Commissie van 8 mei 2024, waarin zij haar voornemen kenbaar maakte om de beschikbare gegevens toe te passen overeenkomstig artikel 28 van de basisverordening (“artikel 28-brief”).

(266)

In antwoord op het verzoek om bijlage A door te sturen naar de financiële instellingen, stelde de Chinese overheid dat de Commissie haar informatieverzoeken rechtstreeks tot de relevante entiteiten moest richten. Bovendien stelde de Chinese overheid dat financiële instellingen onafhankelijke economische entiteiten zijn die geen banden hebben met de Chinese overheid. Bovendien beweerde de Chinese overheid dat in bijlage A om vertrouwelijke en gevoelige bedrijfsinformatie wordt verzocht.

(267)

De Commissie was het niet met dit standpunt eens. Ten eerste gaat de Commissie ervan uit dat de Chinese overheid de beschikking heeft over de informatie die wordt gevraagd van entiteiten in staatsbezit (zowel ondernemingen als publieke/financiële instellingen) voor alle entiteiten waarin zij een meerderheids- of groot belang heeft. Volgens de wet van de VRC inzake staatsdeelnemingen (101) worden namelijk de taken en bevoegdheden van een investeerder in ondernemingen waarin de staat een belang heeft, namens de Chinese overheid uitgeoefend door toezicht- en beheersbureaus die zijn opgezet door de Commissie voor toezicht op en beheer van staatsactiva van de Staatsraad, en door lokale instanties in de VRC. Dergelijke bureaus hebben dus recht op inkomsten uit die investeringen en medezeggenschap bij belangrijke besluitvorming en de selectie van directieleden van ondernemingen met overheidskapitaal. Bovendien staan ondernemingen met overheidskapitaal volgens artikel 17 van voornoemde wet inzake staatsdeelnemingen onder het beheer en toezicht van de overheid en bevoegde overheidsdiensten en -instanties en zijn zij verantwoording verschuldigd aan hun investeerders.

(268)

Daarnaast beschikt de Chinese overheid over de nodige bevoegdheden voor een uitwisseling van informatie met financiële instellingen ook wanneer deze niet in staatsbezit zijn, aangezien zij alle onder de bevoegdheden van de Chinese autoriteit voor bankregelgeving vallen. Zo is de NFRA volgens de artikelen 33 en 36 van de wet inzake het bankentoezicht (102) bijvoorbeeld bevoegd om alle in de VRC gevestigde financiële instellingen te verplichten informatie over te leggen, zoals jaarrekeningen, statistische verslagen en gegevens over bedrijfsactiviteiten en bedrijfsvoering. De NFRA kan financiële instellingen tevens opdracht geven informatie te delen met het publiek.

(269)

De Chinese overheid beweerde uitleg te hebben gegeven over het mechanisme voor de bepaling van de primaire rentevoet voor leningen (het LPR-bepalingsmechanisme) en voerde aan dat het informatieverzoek van de Commissie met betrekking tot het kredietbeheer- en leningevaluatiesysteem niet duidelijk genoeg was geweest. Met betrekking tot groene obligaties beweerde de Chinese overheid dat de verzoeken van de Commissie niet duidelijk en nauwkeurig genoeg waren geweest, waardoor zij geen accuraat antwoord kon geven.

(270)

De Commissie beschouwde de opmerkingen als ongegrond. De Commissie heeft herhaaldelijk specifieke, duidelijke en relevante vragen gesteld, maar de Chinese overheid weigerde de relevante informatie te verstrekken. De Chinese overheid verstrekte niet de noodzakelijke informatie die meer inzicht zou kunnen geven in het LPR-bepalingsmechanisme en het antwoord van de Chinese overheid in dit verband kon ondersteunen.. Op dezelfde manier verstrekte de Chinese overheid geen informatie over de wettelijke basis en het regelgevingskader voor het kredietbeheer- en leningevaluatiesysteem. Bovendien verwees de Commissie in haar verzoek om informatie naar verschillende specifieke officiële documenten met betrekking tot groene obligaties en autofinancieringsmaatschappijen, waarvoor de Chinese overheid geen informatie over het wettelijke en regelgevende kader verstrekte; ook was de Chinese overheid niet bereid uit te leggen wat een groene obligatie inhoudt, ondanks de vermelding ervan in officiële documenten.

(271)

Met betrekking tot EXIM Bank stelde de Chinese overheid dat de gevraagde informatie als niet noodzakelijk kon worden beschouwd. Bovendien beweerde de Chinese overheid dat de gevraagde informatie bedrijfsgeheimen bevatte en niet door EXIM Bank kon worden verstrekt. Daarenboven had de Commissie relevante informatie moeten ontvangen van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs.

(272)

De Commissie merkte op dat het aan de Commissie is om te bepalen welke informatie noodzakelijk wordt geacht voor het onderzoek en niet aan een betrokken partij. Bovendien heeft de informatie met betrekking tot EXIM Bank een direct verband met de onderzochte regeling. Derhalve is de gevraagde informatie voor de Commissie zowel relevant als noodzakelijk om de regeling goed te kunnen beoordelen. Tot slot herinnerde de Commissie eraan dat de Chinese overheid niet alleen regelgevende bevoegdheden heeft, maar ook verantwoordelijkheden heeft betreffende het beheer van EXIM Bank. Bijgevolg kan de Chinese overheid de verantwoordelijkheid voor het verstrekken van informatie niet volledig afwentelen op de in de steekproef opgenomen producenten. Bijgevolg werden de argumenten afgewezen.

(273)

Bij gebrek aan de gevraagde informatie was de Commissie van mening dat zij cruciale informatie over dit aspect van het onderzoek niet had ontvangen. De Commissie heeft de Chinese overheid derhalve meegedeeld dat zij bij het onderzoek naar het bestaan en de omvang van de gestelde subsidiëring door middel van preferentiële financiering, met inbegrip van de uitgifte van groene obligaties en door activa gedekte effecten. overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening wellicht zou moeten teruggrijpen op de beschikbare gegevens.

(274)

Om op een effectieve wijze de noodzakelijke informatie van de niet-verbonden leveranciers van inputmaterialen (onderdelen, componenten en grondstoffen) in de VRC te verkrijgen, en om administratieve redenen, heeft de Commissie de Chinese overheid verzocht een specifieke vragenlijst door te sturen naar de leveranciers van inputmaterialen aan de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs, zoals meegedeeld aan de Chinese overheid door de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs.

(275)

De Chinese overheid was van mening dat het verzoek van de Commissie aan de Chinese overheid om de specifieke vragenlijst door te sturen, in strijd was met de artikelen 12.1 en 12.9 van de SCM-overeenkomst. De Chinese overheid was van mening dat de verplichting om het onderzoek uit te voeren en informatie te verzamelen bij leveranciers van inputmaterialen bij de onderzoeksautoriteit ligt en de Commissie de Chinese overheid niet kan verzoeken om de vragenlijsten door te sturen naar onafhankelijke commerciële entiteiten op basis van een vermoeden dat deze entiteiten overheidsinstanties zijn. De Chinese overheid voerde aan dat deze op een vermoeden gebaseerde benadering onverenigbaar is met artikel 1.1, lid a), punt 1, van de SCM-overeenkomst. De Chinese overheid voerde ook aan dat de Commissie al toegang had tot de lijst van leveranciers van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs en dat zij de vragenlijsten rechtstreeks naar deze leveranciers had kunnen sturen.

(276)

De Chinese overheid verklaarde verder dat de leveranciers van inputmaterialen niet naar behoren op de hoogte waren gesteld van de van hen verlangde informatie, geen dertig dagen de tijd hadden gekregen om de gevraagde informatie te verstrekken en evenmin voldoende gelegenheid hadden gekregen om de relevante informatie schriftelijk te verstrekken in de zin van artikel 12.1 van de SCM-overeenkomst.

(277)

Bovendien voerde de Chinese overheid aan dat leveranciers ontmoedigd zouden kunnen worden om hun antwoorden, die vertrouwelijke informatie bevatten, via de Chinese overheid in te dienen, en dat de vragenlijst geen instructies bevatte over het indienen van een niet-vertrouwelijke versie.

(278)

In dit verband merkte de Commissie op dat de naar de Chinese overheid gestuurde vragenlijst instructies bevatte waarin haar werd verzocht bewijs te leveren dat zij de vragenlijst inderdaad naar de leveranciers van inputmaterialen had doorgestuurd. De Chinese overheid heeft een dergelijk bewijs niet verstrekt in haar antwoorden op de vragenlijst. Bij gebrek aan een dergelijk bewijs was de Commissie van mening dat de argumenten met betrekking tot de praktische aspecten van de vragenlijst die aan de leveranciers van inputmaterialen moest worden doorgestuurd, niet relevant waren.

(279)

De Chinese overheid heeft geen overzicht verstrekt van de namen en de eigendomsstructuur van de Chinese leveranciers van de onderzochte inputmaterialen, omdat dit volgens haar vertrouwelijke informatie betrof. Voorts heeft de Chinese overheid geen gedetailleerde informatie verstrekt over de meeste kenmerken van de Chinese binnenlandse markt voor inputmaterialen voor batterijvoertuigen, waaronder: het aandeel staatsbedrijven in de binnenlandse productie en het binnenlandse verbruik, de omvang van de binnenlandse markt, het prijsstellingsbeleid van de staat en/of de staatsbedrijven, de werkelijke prijzen van inputmaterialen op de binnenlandse markt, en statistieken.

(280)

Aangezien de Commissie geen informatie van de Chinese overheid heeft ontvangen over de bovengenoemde elementen, waaronder de structuur van de binnenlandse markt, mechanismen voor prijsstelling en prijzen en over het aandelenbezit van ondernemingen, was de Commissie van mening dat zij voor het onderzoek cruciale informatie niet heeft ontvangen.

(281)

De Chinese overheid maakte in haar antwoord op de artikel 28-brief van de Commissie bezwaar tegen de toepassing van de beschikbare gegevens.

(282)

Wat de informatie over verschillende onderdelen en componenten en grondstoffen betreft, herhaalde de Chinese overheid haar argument dat zij geen informatie had over de leveranciers van onderdelen en componenten, dat zij geen zeggenschap had over de leveranciers, dat het onmogelijk was hen tot medewerking te dwingen en dat de Commissie zelf de verzoeken moest versturen. Bovendien beweerde de Chinese overheid dat de door de Commissie gevraagde informatie te breed was, niet noodzakelijk voor het onderzoek en dat het toepassingsgebied van het onderzoek onrechtmatig was uitgebreid. Evenzo beweerde de Chinese overheid met betrekking tot de informatie over de China Battery Industry Association (“CBIA”) dat zij geen zeggenschap had over de CBIA, die niet formeel verbonden is met de Chinese overheid, en dat de Commissie haar verzoeken rechtstreeks aan de CBIA zou moeten richten.

(283)

Ten slotte voerde de Chinese overheid met betrekking tot informatie over de productie, het verbruik, de structuur van de binnenlandse leveranciersmarkt en de elasticiteit aan dat de zij geen beschikking had over deze gegevens.

(284)

De Commissie merkte op dat het aan de Commissie is om te bepalen welke informatie noodzakelijk wordt geacht voor het onderzoek en niet aan een betrokken partij. De Commissie kan ook het argument niet aanvaarden dat het verzoek om informatie te breed is, aangezien de informatie, gezien het aantal leveranciers en de betrokken inputmaterialen, per definitie vereist dat een grote hoeveelheid gegevens wordt verzameld. Bovendien verwees de Commissie met betrekking tot het argument dat de Chinese overheid geen zeggenschap heeft over de leveranciers en hen dus onmogelijk tot medewerking kan dwingen, naar de in overweging 278 uiteengezette redenen waarom zij deze beweringen niet relevant achtte.

(285)

Wat het argument van een uitgebreid toepassingsgebied betreft, merkte de Commissie op dat deze specifieke regeling al deel uitmaakte van het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal, was opgenomen in het bericht van inleiding en deel uitmaakte van het overleg met de Chinese overheid. Daarom werd de gevraagde informatie nooit verder uitgebreid dan het oorspronkelijke toepassingsgebied.

(286)

De Commissie merkte in de eerste plaats op dat de Chinese overheid niet ter discussie stelde dat zij geen informatie had verstrekt over een van de andere verenigingen waarover de Commissie informatie had opgevraagd, namelijk de CBIA, de China non-ferrous metal fabrication Industry Association (“CNFA”), de China Industrial Association of Power Sources (“CIAPS”), de China Photovoltaic Industry Association (“CPIA”), de China Nonferrous Metals Industry Association (“CNMIA”) en de China Nonferrous Metals Processing Industry Association (“CNMPIA”). Bovendien heeft de Chinese overheid, zoals beschreven in overweging 278, geen bewijs geleverd dat zij de vragenlijsten naar leveranciers of naar de CBIA had doorgestuurd. Het ontbreken van dergelijk bewijsmateriaal roept zorgen op over de medewerking aan het onderzoek. De Commissie kan evenmin aanvaarden dat de Chinese overheid geen enkele informatie had over de structuur van de markten waarop de binnenlandse leveranciers actief zijn. Zoals beschreven in afdeling 3.7.2 heeft de Commissie vastgesteld dat de staat aandelen heeft in een aantal batterij- en lithiumleveranciers. Om de in overweging 268 uiteengezette redenen beschikt de staat daarom over talrijke middelen om informatie en gegevens te verzamelen over de ondernemingen waar de staat in investeert. Bovendien beschikt de staat, zoals blijkt uit de directe rol die de CBIA en de CIAPS spelen in de leveranciersmarkten, over een aantal andere middelen om gegevens te verzamelen over alle staatsbedrijven en andere entiteiten die actief zijn op de leveranciersmarkten. Tot slot is het verzamelen van algemene statistieken over verbruik, productie, marktstructuur en prijzen inherent aan de functies die doorgaans door een soevereine staat worden uitgeoefend. Aangezien de Commissie geen informatie van de Chinese overheid heeft ontvangen over de hierboven genoemde elementen, was de Commissie van oordeel dat zij cruciale informatie die relevant was voor het onderzoek niet had ontvangen en dat zij zich voor haar bevindingen met betrekking tot inputmaterialen moest baseren op de beschikbare gegevens.

(287)

De Commissie heeft de Chinese overheid verzocht een vragenlijst in te vullen met specifieke vragen over het fiscale subsidiebeleid voor de promotie en het gebruik van voertuigen op nieuwe energiebronnen. In haar antwoord heeft de Chinese overheid nagelaten de gevraagde basisinformatie te verstrekken over verschillende elementen, zoals de voorbereiding, monitoring en uitvoering van de regeling, evenals de schattingen van de aantallen voertuigen waarop de regeling van toepassing was.

(288)

De Chinese overheid heeft geen voorbereidende documenten openbaar gemaakt (haalbaarheid, verwachte resultaten), noch tussentijdse noch definitieve documenten (beoordeling van de resultaten, gevolgen voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, verdeling van de voordelen tussen producenten en consumenten). De Chinese overheeft heeft de soorten gegevens die door de relevante autoriteiten met betrekking tot het programma zijn bijgehouden, niet geïdentificeerd of toegelicht.

(289)

Evenzo heeft de Chinese overheid het betalingsregeling van de overheid voor de tijdens het onderzoektijdvak verkochte batterijvoertuigen niet verstrekt. Bovendien heeft zij niet de totale bedragen van de subsidies verstrekt die de afgelopen vier jaar zijn uitgekeerd in verband met aanvragen met betrekking tot batterijvoertuigen. Daarenboven kon zij niet aantonen op welke basis de subsidie per voertuig in de loop der jaren was verlaagd. De Chinese overheid heeft ook geen gegevens verstrekt over het aantal batterijvoertuigen waarvoor sinds 2018 subsidies zijn verstrekt. Bovendien kon de Chinese overheid geen uitleg geven over de procedure voor het aanvragen van uitbetaling in het geval van ingevoerde batterijvoertuigen.

(290)

Voorts kon de Chinese overheid het volgende niet verstrekken: i) geconsolideerde jaartabellen met de betaalde bedragen per buitenlandse producent per geïmporteerd model voor de afgelopen vier jaar; ii) verzoeken van buitenlandse ondernemingen om instructies over de afwikkeling van de aanvraag voor fiscale subsidies in 2020-2023; iii) het aantal geïmporteerde batterijvoertuigen waarvoor in het onderzoektijdvak of in voorgaande jaren middelen zijn overgemaakt.

(291)

Tot slot heeft de Chinese overheid geen verklaring gegeven over de vraag of soortgelijke regelingen bestaan op centraal of op provinciaal niveau.

(292)

Aangezien de Commissie geen informatie van de Chinese overheid heeft ontvangen over de bovengenoemde elementen, is de Commissie van mening dat zij voor het onderzoek cruciale informatie niet heeft ontvangen.

(293)

De Chinese overheid maakte in haar antwoord op de artikel 28-brief van de Commissie bezwaar tegen de toepassing van de beschikbare gegevens.

(294)

De Chinese overheid beweerde geen toegang te hebben tot informatie over haalbaarheidsstudies, verwachte resultaten, noch tot tussentijdse noch definitieve documenten.

(295)

De Chinese overheid voerde ook aan dat de informatie over de betalingsregeling van de overheid voor de tijdens het onderzoektijdvak verkochte batterijvoertuigen, de aard van de door de betrokken overheden bijgehouden gegevens met betrekking tot het programma, het aantal batterijvoertuigen waarvoor subsidies werden verstrekt en de opgegeven verkochte batterijvoertuigen, niet relevant is en niet noodzakelijk is voor dit onderzoek.

(296)

Met betrekking tot informatie over de bedragen die in het kader van het programma per model aan buitenlandse producenten zijn betaald, stelde de Chinese overheid dat zij niet over deze informatie beschikte en dat deze niet relevant was en niet noodzakelijk was voor de doeleinden van dit onderzoek.

(297)

De Commissie merkte op dat het uiterst onwaarschijnlijk is dat de Chinese overheid geen informatie heeft bewaard over haalbaarheidsstudies of verwachte resultaten van een programma dat al meerdere jaren loopt, dat meerdere herzieningen en correcties heeft ondergaan op basis van evaluaties, en waar, belangrijker nog, aanzienlijke bedragen naartoe zijn gegaan vanuit de centrale begroting die door de Chinese overheid werd beheerd. Voor deze herevaluaties zou enige informatie nodig moeten zijn geweest over de verwachte resultaten en over de ondernemingen die van deze programma’s profiteren. Daarom kan de Commissie, voor zover de informatie noodzakelijk wordt geacht om tot een conclusie te komen, in voorkomend geval gebruik maken van de beschikbare gegevens.

(298)

Wat betreft de relevantie van de informatie, merkte de Commissie op dat het aan de Commissie is om te bepalen welke informatie noodzakelijk wordt geacht voor het onderzoek en niet aan een betrokken partij. Bovendien is er een direct verband tussen de betalingsregeling van de overheid aan producenten van batterijvoertuigen op basis van het aantal door hen verkochte batterijvoertuigen, de bedragen die worden uitbetaald aan binnenlandse en buitenlandse producenten, en de gegevens die over deze betalingen worden bijgehouden, en de vermeende subsidieregeling voor de berekening en bepaling van, onder andere, de specificiteit ervan. Derhalve is de gevraagde informatie voor de Commissie zowel relevant als noodzakelijk om de regeling goed te kunnen beoordelen.

(299)

De Commissie concludeerde derhalve dat zij zich voor haar bevindingen met betrekking tot het fiscale subsidiebeleid voor de bevordering en het gebruik van voertuigen op nieuwe energiebronnen moest baseren op de beschikbare gegevens.

(300)

De Commissie heeft de Chinese overheid verzocht informatie te verstrekken over subsidieregelingen op nationaal, provinciaal of gemeentelijk niveau die een voordeel opleverden voor producenten/exporteurs van het onderzochte product gedurende de laatste drie kalenderjaren vóór het onderzoektijdvak en tijdens het onderzoektijdvak. Hoewel de Chinese overheid hierover geen informatie heeft verstrekt, lijkt het erop dat zij geen contact heeft opgenomen met lagere overheden, zowel op provinciaal als op gemeentelijk niveau, om de gevraagde informatie te verzamelen.

(301)

De Chinese overheid maakte in haar antwoord op de artikel 28-brief van de Commissie bezwaar tegen de toepassing van de beschikbare gegevens.

(302)

De Chinese overheid beweerde dat er geen toezicht was op de subsidies die ondernemingen ontvingen van lagere overheden. Bovendien voerde de Chinese overheid aan dat het gebrek aan specificiteit in de vraag van de Commissie het voor de Chinese overheid lastig maakte om uitgebreide informatie uit alle Chinese provincies en steden te verzamelen. Tot slot voerde zij aan dat de relevante documentatie was verstrekt door Chinese producenten-exporteurs.

(303)

De Commissie constateerde dat het onwaarschijnlijk is dat de Chinese overheid geen gegevens heeft bewaard of niet gerechtigd is informatie op te vragen bij provincies en steden over de overdracht van geldmiddelen door of namens de Chinese overheid. Dit omvat gegevens zoals de redenen voor deze overdracht, de betrokken bedragen en de ontvangers van de uitbetalingen. Daarom kan de Commissie, voor zover de informatie noodzakelijk wordt geacht om tot een conclusie te komen, in voorkomend geval gebruik maken van de beschikbare gegevens.

(304)

De Commissie merkte ook op dat de informatieverzoeken in de vragenlijst en de aanmaningen tot het verstrekken van de ontbrekende gegevens gedetailleerd en specifiek waren. Evenzo herinnerde de Commissie eraan dat de Chinese overheid actief betrokken is bij de regelingen, aangezien zij het rechtskader, het besluitvormingsproces, de uitbetaling en het programmaontwerp van de subsidies controleert. Bijgevolg kan de Chinese overheid de verantwoordelijkheid voor het verstrekken van informatie niet volledig afwentelen op de in de steekproef opgenomen producenten.

(305)

Aangezien de Commissie geen informatie van de Chinese overheid heeft ontvangen over de hierboven genoemde elementen, was de Commissie van oordeel dat zij cruciale informatie die relevant was voor het onderzoek, niet had ontvangen en dat zij zich voor haar bevindingen met betrekking tot subsidies/andere subsidieregelingen, waaronder regelingen op het niveau van de staat of regionale of lokale overheid zou moeten baseren op de beschikbare gegevens.

(306)

De Commissie heeft de Chinese overheid verzocht een vragenlijst in te vullen met specifieke vragen over de regeling voor vrijstelling van de belasting op de inschrijving van voertuigen. In haar antwoord op deze vragenlijst heeft de Chinese overheid nagelaten de gevraagde basisinformatie te verstrekken over zaken als de voorbereiding, monitoring en uitvoering van de regeling, evenals de schattingen van de aantallen voertuigen waarop de regeling van toepassing was.

(307)

Met betrekking tot de voorbereiding en monitoring van het programma heeft de Chinese overheid geen analyse gegeven van de verwachte resultaten. De Chinese overheid heeft ook geen specificatie of uitleg kunnen geven van de soorten gegevens die door de relevante autoriteiten worden bijgehouden (bv. boekhoudkundige gegevens, bedrijfsspecifieke bestanden, databanken, begrotingsautorisaties enz.). Bovendien heeft de Chinese overheid het bedrag aan gederfde belasting op grond van dit beleid niet opgegeven. Bovendien heeft de Chinese overheid geen enkel tussentijds document verstrekt, zoals evaluatieresultaten, effectbeoordelingen van de ontwikkeling van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen en een verdeling van de voordelen tussen producenten en consumenten. Evenzo heeft de Chinese overheid geen cijfers verstrekt over de verkoop van ingevoerde batterijvoertuigen die in de catalogus waren opgenomen en die onder dit programma vielen.

(308)

Met betrekking tot de catalogus van voertuigen op nieuwe energiebronnen die zijn vrijgesteld van de belasting op de inschrijving van voertuigen heeft de Chinese overheid geen antwoorden verstrekt over i) de criteria om voor de vrijstelling in aanmerking te komen, ii) informatiedocumenten met betrekking tot afgewezen modellen en aanvragen voor modellen, en iii) van producenten ontvangen mededelingen over hun aanvragen. Meer specifiek heeft de Chinese overheid geen verklaringen of bewijsmateriaal verstrekt ter onderbouwing van de gronden op basis waarvan aanvragen voor opname van voertuigen in het programma werden goedgekeurd of afgekeurd. Bovendien heeft de Chinese overheid geen informatiedocumenten vertrekt voor afgewezen modellen, noch de modelaanvragen en de documenten verstrekt die naar de producenten waren gestuurd met betrekking tot deze afgekeurde modellen.

(309)

Evenzo heeft de Chinese overheid geen informatie verstrekt over het aantal in de VRC geregistreerde batterijvoertuigen. Bovendien heeft de Chinese overheid geen informatie verstrekt over het aantal ingevoerde batterijvoertuigen die tijdens het onderzoektijdvak of eerdere perioden waren geregistreerd. De Chinese overheid heeft ook geen informatie verstrekt over het aantal registraties van voertuigen op nieuwe energiebronnen of batterijvoertuigen per merk, model en plaats van registratie. Tot slot heeft de Chinese overheid geen enkel onderzoek ingediend dat als referentie kan dienen met betrekking tot de prijselasticiteit in de VRC.

(310)

Aangezien de Commissie over alle bovengenoemde elementen geen informatie van de Chinese overheid heeft ontvangen, is de Commissie van mening dat zij voor het onderzoek cruciale informatie niet heeft ontvangen.

(311)

In haar antwoord op de artikel 28-brief van de Commissie heeft de Chinese overheid bezwaar gemaakt tegen de toepassing van beschikbare feiten op grond van het feit dat geen van de gevraagde informatie beschikbaar was voor de Chinese overheid.

(312)

Daarnaast voerde de Chinese overheid aan dat de informatie over het aantal registraties van batterijvoertuigen niet relevant was voor het doel van het onderzoek.

(313)

De Commissie merkte op dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de Chinese overheid niet over informatie beschikt over het aantal batterijvoertuigen dat gedurende een bepaalde periode in de VRC is geregistreerd. Dit is met name het geval omdat batterijvoertuigen op het moment van registratie profiteren van speciale voorwaarden, die moeten worden geëvalueerd, gecontroleerd en gemonitord door de Chinese overheid. Er bestaat een uitgebreide set van documenten die de eigenaren van deze voertuigen tijdens het hele proces van aankoop, registratie en verkrijgen van een kenteken voor een voertuig in de VRC moeten indienen bij de verkeersautoriteiten. Vanaf het moment van aankoop zijn mensen die een dergelijk voertuig kopen, verplicht om te voldoen aan de regelgeving inzake de belasting op de inschrijving van voertuigen door een aangifte belasting op de inschrijving van voertuigen in te dienen. Op deze aangifte moet gedetailleerde informatie worden ingevuld, waaronder het voertuigidentificatienummer (VIN), dat het model van het voertuig en een aantal kenmerken ervan op unieke wijze identificeert. Bovendien moeten voertuigen die in de VRC zijn geregistreerd een registratieproces doorlopen bij de Chinese verkeersautoriteiten, waarbij onder meer het voertuigtype en het model worden geïdentificeerd. Op dezelfde manier kunnen kentekens aan specifieke voertuigen worden gekoppeld.

(314)

Het is eveneens onwaarschijnlijk dat de Chinese overheid geen schriftelijke documentatie bewaart met betrekking tot de afwijzing van modellen voor opname in de catalogus, vooral wanneer de procedure voor opname in de catalogus vereist dat de producenten een aanzienlijke hoeveelheid gegevens moeten aanleveren die door verschillende technische diensten binnen de Chinese overheid moeten worden geëvalueerd. Bovendien merkte de Commissie op dat het onwaarschijnlijk is dat de Chinese overheid niet op de hoogte is van de geschatte belastinginkomsten die zij als gevolg van een al lang bestaand programma heeft gederfd. Dit is immers een programma met directe gevolgen voor de begroting en dat ertoe kan leiden dat het land jaarlijks honderden miljarden RMB aan belastinginkomsten misloopt.

(315)

Daarom heeft de Commissie, voor zover de informatie noodzakelijk wordt geacht om tot een conclusie te komen, in voorkomend geval gebruikgemaakt van de beschikbare gegevens.

(316)

Wat de relevantie van de informatie betreft, merkte de Commissie op dat het aan de Commissie is om te bepalen welke informatie noodzakelijk wordt geacht voor het onderzoek en niet aan een betrokken partij. Bovendien houdt de registratie van batterijvoertuigen rechtstreeks verband met de vermeende subsidieregeling, en daarom was de gevraagde informatie voor de Commissie zowel relevant als noodzakelijk om de regeling goed te kunnen beoordelen.

(317)

Hoewel de Commissie, zoals vermeld in afdeling 3.9, voorlopig heeft besloten geen conclusies te trekken ten aanzien van deze regeling, behoudt zij zich het recht voor verder te onderzoeken of het programma aanleiding geeft tot compenserende maatregelen. Bijgevolg is het mogelijk dat de Commissie zich voor haar bevindingen betreffende de regeling voor de vrijstelling van de belasting op de inschrijving van voertuigen moet baseren op beschikbare gegevens, mocht zij voldoende elementen verzamelen om te concluderen dat deze regeling aanleiding geeft tot compenserende maatregelen.

(318)

De SAIC Groep verleende aanvankelijk zijn medewerking aan de Commissie door de vragenlijst te beantwoorden. Met name de verbonden entiteiten, waaronder zes producenten van batterijvoertuigen, hebben de vragenlijst beantwoord. Deze antwoorden bleken echter zeer ontoereikend te zijn en op 12 december 2023 heeft de Commissie de SAIC Groep op de hoogte gebracht van het voornemen van de Commissie om artikel 28, lid 1, van de basisverordening toe te passen met betrekking tot de informatie die niet voorafgaand aan de controlebezoeken was verstrekt, en het feit dat, als deze informatie niet zou worden ontvangen, de Commissie haar bevindingen mogelijk zou baseren op de beschikbare gegevens. De ontbrekende informatie had onder meer betrekking op de productiekosten, gedetailleerde informatie over de aankoop van de belangrijkste inputs en ook ontbraken antwoorden op de vragenlijst van verbonden ondernemingen die betrokken waren bij de activiteiten in verband met het onderzochte product, waarvoor om een antwoord op de vragenlijst was gevraagd.

(319)

De SAIC Group heeft de ontbrekende informatie niet verstrekt en voerde aan dat dit te wijten was aan het grote aantal verbonden ondernemingen in de groep, en dat de toepassing van de “beschikbare gegevens” geen goede weerspiegeling van de hoge mate van medewerking tot aan dat punt in het onderzoek. De SAIC Group voerde aan dat het grote aantal ontoereikende antwoorden te wijten was aan de vaak ongerechtvaardigde hoeveelheid informatie waar door de Commissie om werd gevraagd en aan de hoge coördinatielast tussen de talrijke verbonden ondernemingen die dit opleverde.

(320)

Het gebrek aan medewerking werd echter bevestigd, ongeacht of dit betrekking had op de periode vóór, tijdens en na de controlebezoeken, aangezien cruciale informatie, waaronder onder meer de productiekosten, stuklijsten, productspecificaties, inclusief de chemische samenstelling van de bij leveranciers ingekochte grondstoffen, ondersteunende overzichten van aankooptransacties per leverancier, en informatie met betrekking tot ontvangen subsidies, niet werd verstrekt. De Commissie legde aan de SAIC Group uit dat dergelijke informatie noodzakelijk werd geacht om tot concrete bevindingen te komen met betrekking tot de subsidies die uit verschillende steunmaatregelen waren ontvangen. Bovendien bleek dat ook andere verbonden ondernemingen hadden nagelaten de vragenlijst te beantwoorden, hoewel dit op grond van hun activiteiten wel verplicht was.

(321)

De Commissie concludeerde dat het ontbreken van dergelijke noodzakelijke informatie het onderzoek belemmerde. Daarom werd de SAIC Group op 23 april 2024 naar behoren geïnformeerd over de gevolgen van slechts gedeeltelijke medewerking aan het onderzoek en over het voornemen van de Commissie om artikel 28 van de basisverordening toe te passen met betrekking tot de niet ingediende informatie of de informatie die niet kon worden geverifieerd. De Commissie heeft de onderneming verzocht opmerkingen in te dienen.

(322)

De Commissie heeft op 30 april 2024 opmerkingen van de SAIC Group ontvangen. De SAIC Group was het niet eens met de beoordeling door de Commissie van het algemene niveau van de medewerking door de verschillende entiteiten die deel uitmaken van de groep, en bracht verschillende argumenten naar voren die tot de conclusie leidden dat de beoogde toepassing van artikel 28 van de basisverordening niet gerechtvaardigd was.

(323)

De SAIC Group verklaarde dat bepaalde aspecten van de beoordeling van de Commissie voor de toepassing van artikel 28 van de basisverordening een verkeerde voorstelling van zaken gaven wat betreft de geregistreerde feiten en herhaalde dat hij naar beste vermogen aan het onderzoek had meegewerkt. De SAIC Group legde uit dat het in gevallen waarin hij niet in staat was de gevraagde informatie volledig of slechts gedeeltelijk te verstrekken, “alternatieve documenten” had verstrekt om het onderzoek van de Commissie te vergemakkelijken.

(324)

In dit verband verwees de SAIC Group naar artikel 28, lid 3, van de basisverordening, evenals naar de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (103), en beweerde hij dat zelfs de onvolledige of anderszins ontoereikende antwoorden moeten worden aanvaard.

(325)

Voorts merkte de SAIC Group op dat het Hof in deze zaak (104) overwoog dat “het begrip “nodige gegevens” ziet op de inlichtingen waarover de belanghebbenden beschikken en die de instellingen van de Unie van hen wensen te verkrijgen om in het kader van het antidumpingonderzoek de passende conclusies te kunnen trekken”. In dezelfde zaak (105) oordeelde het Hof “dat het aan die instellingen staat te bewijzen dat er sprake is van dumping, schade en van een oorzakelijk verband tussen de invoer met dumping en die schade en dus tevens dat een gegeven “nodig” is om in het kader van het antidumpingonderzoek de passende conclusies te trekken”.

(326)

In het licht van de bevindingen van het Hof was de SAIC Group van mening dat “vanwege de zeer complexe aard van dit onderzoek (zowel wat betreft het brede toepassingsgebied van de gevraagde informatie, het grote aantal ondernemingen dat informatie moet verstrekken als de korte doorlooptijd om informatie te verstrekken), de Commissie de bovengenoemde criteria niet te strikt zou moeten toepassen op de ingediende informatie” en “wanneer de informatie ontoereikend wordt geacht, het gebruik van de beschikbare gegevens strikt beperkt zou moeten blijven tot het noodzakelijke doel van die informatie en onder alle omstandigheden zou moeten worden gecontroleerd aan de hand van andere onafhankelijke bronnen, volledig in overeenstemming met artikel 28, lid 5, van de basisverordening”.

(327)

De Commissie herinnerde eraan dat de gevraagde informatie feitelijk door de andere in de steekproef opgenomen groep(en) was verstrekt en dus gemakkelijk beschikbaar was voor de SAIC Group. Het was dan ook de keuze van de SAIC Group om de gevraagde informatie niet te verstrekken, zoals blijkt uit de lijst van niet-ingediende documenten, die tijdens de controle door de groep was ondertekend en goedgekeurd. Uit deze lijst blijkt dat de groep het onderzoek heeft belemmerd door bewust niet naar beste vermogen te handelen. Bovendien werd de informatie noodzakelijk geacht om passende conclusies te kunnen trekken in het onderzoek naar de subsidies en wat dit betreft in lijn is met de bevindingen van het Hof. Ook werd op passende wijze rekening gehouden met alle relevante informatie, indien verifieerbaar, die door de SAIC Group als “alternatieve documenten” werd verstrekt, inclusief de lijst van ontbrekende documenten. De Commissie heeft alleen gebruikgemaakt van de beschikbare gegevens, onder meer uit onafhankelijke bronnen zoals vermeld in afdeling 3.3 met betrekking tot preferentiële leningen, exportkredietverzekeringen, vrijstellingen van de omzetbelasting, inputmaterialen en het fiscale subsidiebeleid voor de promotie en het gebruik van voertuigen op nieuwe energiebronnen, wanneer de ingediende informatie duidelijk ontoereikend was (en vermeld in de gezamenlijk ondertekende bijlagen bij de verslagen van de controlebezoeken) en de Commissie beschikte over voldoende elementen om conclusies te trekken over deze regelingen. Het is onjuist om aan te nemen dat de Commissie de criteria van artikel 28, lid 3, van de basisverordening te strikt heeft toegepast.

(328)

Aangezien de SAIC Group in haar opmerkingen beweerde dat “het voordeel van de twijfel moet worden gegeven aan de informatie die in het dossier zoals verstrekt, vermeld staat”, heeft de Commissie in haar mededeling van de belangrijkste feiten en overwegingen aan de in de steekproef opgenomen producent-exporteur uitgelegd dat zij bij het gebruik van de beschikbare gegevens in de zin van artikel 28 van de basisverordening zoveel mogelijk gebruik heeft gemaakt van de door de SAIC Group verstrekte informatie, en bij gebrek aan dergelijke geverifieerde informatie pas heeft teruggegrepen naar openbare, onafhankelijke bronnen. Het argument dat niet aan de wettelijke normen voor de toepassing van artikel 28 van de basisverordening was voldaan, werd daarom afgewezen.

(329)

Zoals vermeld in de overwegingen 318 en 319 werden tijdens het onderzoek verschillende niet-vermelde verbonden ondernemingen vastgesteld waarvoor de SAIC Group geen antwoorden op de vragenlijst had verstrekt. Deze “nieuwe” ondernemingen bleken verbonden te zijn met de SAIC Group en betrokken te zijn bij diverse belangrijke contractuele relaties aangaande activiteiten zoals het verstrekken van inputmaterialen, kapitaal, leningen, garanties en andere vormen van financiering binnen de SAIC Group. De SAIC Group heeft de verzoeken van de Commissie om een vragenlijst in te vullen, herhaaldelijk afgewezen, met het argument dat dit een inbreuk was op de grondrechten van de SAIC Group, echter zonder dit argument te onderbouwen.

(330)

In zijn opmerkingen stelde de SAIC Group dat deze verbonden ondernemingen niet konden of hoefden mee te werken aan het onderzoek en dat de toepassing van artikel 28 van de basisverordening op deze ondernemingen in elk geval niet gerechtvaardigd was of strikt beperkt moest worden. De door de SAIC Group aangevoerde redenen hielden verband met verschillende factoren, zoals:

(331)

De Commissie was het ermee eens dat, in overeenstemming met de bovengenoemde toelichting, een verbonden onderneming met een zeer lage transactiewaarde, die minder dan 1 % van de aankopen van de SAIC Group vertegenwoordigt, inderdaad zou kunnen worden vrijgesteld van het verstrekken van het beantwoord van de vragenlijst voor dit onderzoek. De Commissie behield zich echter het recht voor artikel 28 van de basisverordening toe te passen op de onderdelen die deze verbonden onderneming aan de SAIC Group leverde, aangezien zij deze informatie niet had kunnen verifiëren.

(332)

De Commissie merkte op dat de verbonden leverancier in kwestie en de SAIC Group gezamenlijk een onderneming exploiteerden voor de ontwikkeling, productie en verkoop van batterijcellen, -modules en -pakketten, en daarom wettelijk erkende zakenpartners waren. Daarom worden zij beschouwd als verbonden in de zin van artikel 127 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie, die de wettelijke verplichting rechtvaardigt om als verbonden partij de vragenlijst over een subsidie te beantwoorden volgens de instructies bij de vragenlijst en in de daaropvolgende correspondentie. Het argument van de groep werd daarom afgewezen.

(333)

De SAIC Group stelde dat de Commissie haar beoordeling moet herzien en zich moet onthouden van de toepassing van artikel 28 van de basisverordening op ondernemingen die weigerden financiële of contractuele banden en joint venture-overeenkomsten openbaar te maken, en in dergelijke gevallen alleen openbaar beschikbare informatie zou moeten gebruiken, in overeenstemming met artikel 28, lid 5, van de basisverordening. De Commissie heeft de SAIC Group herhaaldelijk laten weten dat het feit dat bepaalde informatie als “cruciaal bedrijfsgeheim” werd beschouwd, niet relevant was, gezien de vertrouwelijke wijze waarop alle informatie die wordt ingediend in het kader van antisubsidieprocedures overeenkomstig artikel 29 van de basisverordening wordt behandeld. Het argument werd derhalve afgewezen.

(334)

De SAIC Group beweerde dat de Commissie niet naar behoren had uitgelegd waarom sommige verbonden ondernemingen een vragenlijst hadden moeten invullen. In haar tweede verzoek heeft de Commissie echter uitgelegd dat volgens de in het dossier beschikbare informatie (een organigram waaruit blijkt dat de verbonden ondernemingen een belangrijke financiële en/of controlerende rol spelen) deze ondernemingen verbonden waren omdat zij betrokken leken te zijn bij het verstrekken van kapitaal, leningen of andere vormen van financiering binnen de SAIC Group. Nadat de Commissie echter een tweede negatieve antwoord op haar verzoek van de SAIC Group had ontvangen, heeft zij haar verzoek niet herhaald en de SAIC Group op 23 april 2024 op de hoogte gebracht van de gevolgen van niet-medewerking.

(335)

De SAIC Group weigerde een vragenlijst te beantwoorden over een verbonden onderneming die tijdens een van de controlebezoeken betrokken bleek te zijn bij een maakloonovereenkomst. Hoewel de SAIC Group erkende dat deze verbonden onderneming betrokken was bij de productie van het onderzochte product, beweerde het ook dat de Commissie had moeten “bevestigen” dat de vragenlijst beantwoord moest worden. Uit deze opmerking bleek het gebrek aan medewerking van de SAIC Group, die uiteindelijk beweerde dat elke toepassing van artikel 28, als dat al met betrekking tot deze verbonden onderneming zou gebeuren, beperkt zou moeten worden tot elementen die geen verband houden met subsidies. Het argument werd afgewezen.

(336)

Het bestaan van deze verbonden ondernemingen bleek feitelijk uit de informatie die werd verstrekt bij de eerste indiening van informatie voorafgaand aan de indiening van de antwoorden op de vragenlijst, in de antwoorden op de vragenlijst of tijdens de incidentele controlebezoeken. Deze verbonden ondernemingen waren ofwel leveranciers of afnemers van de SAIC Group en leken vaak betrokken te zijn bij activiteiten die verband hielden met het onderzochte product, of dat nu was als onderzoeksinstituut, leverancier van onderdelen en componenten vermeld in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal, logistiek bedrijf enz. Gezien de aard van hun activiteiten hadden zij de vragenlijst moeten invullen, zodat de Commissie de informatie kon verifiëren en eventueel om verder bewijsmateriaal kon verzoeken.

(337)

In zijn opmerkingen beweerde de SAIC Group dat naar aanleiding van de aanmaningen tot het verstrekken van de ontbrekende gegevens die van de Commissie waren ontvangen, bepaalde informatie achteraf daadwerkelijk was verstrekt en volledig kon worden geverifieerd tijdens de controlebezoeken. De SAIC Group verwees echter alleen naar informatie met betrekking tot aankopen en vrijstelling van verbruiksbelasting voor binnenlandse afnemers, en erkende daarmee dat alle andere ontbrekende informatie tijdens het onderzoek niet openbaar was gemaakt. In feite benadrukten de aanmaningen tot het verstrekken van de ontbrekende gegevens belangrijke kwesties die de individuele producenten die deel uitmaken van de SAIC Group opzettelijk nalieten te vermelden (informatie in hun antwoorden op de vragenlijst met betrekking tot productie- en omzetprognoses, productiekosten, aankopen en vrijstelling van verbruiksbelasting op binnenlandse verkopen).

(338)

De SAIC Group verstrekte een overzicht van de documenten die niet vóór en tijdens controlebezoeken waren ingediend, waarbij de Commissie werd verzocht artikel 28 van de basisverordening alleen toe te passen op documenten die niet door individuele entiteiten waren verstrekt. De Commissie heeft de overzichten opnieuw bekeken en bleef bij haar standpunt met betrekking tot de elementen op het overzicht dat naar de SAIC Group was gestuurd en waarop het gebruik van beschikbare gegevens van toepassing was, zoals subsidieprogramma’s, de verstrekking van batterijen tegen een minder dan toereikende beloning, inkomstenderving vanwege programma’s voor vrijstelling en vermindering van belastingen en het verstrekken van preferentiële financiering (zoals obligaties en aandeleninjecties) en ontbrekende antwoorden op de vragenlijst. Het argument om de verstrekte informatie met betrekking tot de volgende hieronder genoemde elementen niet af te wijzen, werd afgewezen:

(339)

De stuklijsten zijn uitgebreide lijsten waarop de grondstoffen, componenten en instructies worden vermeld die nodig zijn om een product te vervaardigen. De Commissie heeft de SAIC Group herhaaldelijk uitgelegd wat het belang van deze stuklijsten is voor het onderzoek, omdat hiermee de belangrijkste afzonderlijke componenten en materialen waaruit het eindproduct bestaat en de oorsprong ervan kan worden geïdentificeerd.

(340)

In de onderhavige subsidiezaak was de stuklijst eveneens belangrijk om de onderdelen te identificeren die werden gebruikt bij de assemblage van het eindproduct (batterijvoertuigen of componenten zoals batterijen), de gebruikte hoeveelheden, hun specificatie, het interne materiaalnummer en bijgevolg de naam van de betreffende leveranciers. De stuklijsten maakten het ook mogelijk een directe koppeling te maken met de productiekosten, aangezien ze konden worden gebruikt als basis voor de berekening van de standaardkosten, de werkelijke kosten en afwijkingen die voortvloeien uit het verschil tussen deze twee.

(341)

De SAIC Group heeft geen volledige gegevens verstrekt, over noch de stuklijst, noch de productiekosten, en hield vol dat de stuklijst niet noodzakelijk was voor antisubsidieonderzoeken, aangezien deze geen betrekking had op de elementen voor de berekening van de subsidiemarge. De Commissie was het niet eens met deze beoordeling en bevestigde dat deze informatie nodig was om de volledigheid en nauwkeurigheid te kunnen beoordelen van de informatie over de productiekosten, maar ook over de belangrijkste onderdelen en componenten.

(342)

De SAIC Group erkende dat de informatie met betrekking tot productspecificaties slechts per geval en slechts gedeeltelijk kon worden verstrekt. Bovendien was de SAIC Group van mening dat de Commissie een andere aanpak had kunnen toepassen om de verstrekte gegevens met elkaar in overeenstemming te brengen. Dat aan elke entiteit hetzelfde niveau van informatie over de stuklijst werd gevraagd, werd door de SAIC Group gezien als een oneerlijke behandeling die een schending van het Handvest van de grondrechten vormde, aangezien er andere beschikbare methoden waren om de informatie die in de tabel betreffende de levering van onderdelen werd verstrekt, te verifiëren.

(343)

De Commissie betoogde dat geen van de verbonden batterijleveranciers de door het onderzoeksteam gevraagde ondersteunende documenten en met name hun specificaties had verstrekt. De Commissie was in de eerste plaats van oordeel dat elk van de entiteiten stuklijstinformatie had moeten verstrekken, aangezien zij, toen hierom werd gevraagd tijdens de controlebezoeken, bevestigden dat hoewel ze over dergelijke informatie beschikten, deze om verschillende redenen niet kon worden verstrekt, die meestal verband hielden met een vertrouwelijkheidsovereenkomst die was ondertekend met leveranciers en de eigen bedrijfsgeheimen van het bedrijf. Bovendien werd de stuklijst daadwerkelijk door de entiteiten gebruikt bij het beantwoorden van de vragenlijst, om te bepalen welke inputmaterialen moesten worden gemeld en welke leveranciers de vragenlijst moesten invullen. Dit is een van de redenen waarom de Commissie na het controlebezoek besloot haar verzoek te herhalen. In tegenstelling tot wat gangbaar is, stond de Commissie iedere entiteit toe de informatie over de stuklijst en andere toeleveringsonderdelen en specificaties van de grondstoffen te verstrekken, waarbij zij zich echter het recht voorbehield deze informatie buiten beschouwing te laten, aangezien deze niet ter plaatse kon worden gecontroleerd.

(344)

Zoals hierboven vermeld, beweerde de SAIC Group dat de chemie en specificatie van de batterijcellen en het batterijsysteem die door sommige producenten worden gebruikt, konden worden geverifieerd zonder gebruik te maken van stuklijsten, of dat de informatie met betrekking tot de specificatie voor bepaalde grondstoffen die door sommige batterijgerelateerde producenten worden gebruikt, kon worden gecontroleerd zonder gebruik te maken van een stuklijst. In sommige gevallen verstrekte de SAIC Group stuklijstgerelateerde informatie als onderdeel van de controledocumenten.

(345)

Het feit dat een onderneming de Commissie zou toestaan een stuklijst voor een uniek type onderzocht product in te zien, zou echter in geen geval gelijkwaardig zijn aan het verstrekken van de gevraagde informatie. Behalve dat de informatie die kon worden ingezien, onvolledig was (slechts één type onderzocht product in enkele uitzonderlijke gevallen), bevestigde de SAIC Group dat zij zou weigeren gemakkelijk beschikbare informatie aan de Commissie te verstrekken wanneer daarom werd gevraagd.

(346)

De Commissie verwierp eerst het argument dat de stuklijst niet relevant was voor het onderzoek en geen enkel gevolg kon hebben op de berekeningen van het subsidiebedrag. Ten tweede, nadat de batterijen en andere grondstoffen waren geïdentificeerd als sleutelfactoren die mogelijk voor subsidiëring in aanmerking komen, en bij gebrek aan stuklijstinformatie op basis waarvan de Commissie de volledigheid, nauwkeurigheid en specificaties van de aan de in de steekproef opgenomen producenten geleverde onderdelen had kunnen beoordelen, heeft de Commissie heeft besloten om, als beschikbare gegevens, de informatie over grondstoffen uit andere bronnen te gebruiken.

(347)

In haar opmerkingen over de toepassing van artikel 28 bevestigde de SAIC Group dat hij om reden van vertrouwelijkheid niet altijd aankooplijsten op transactieniveau kon verstrekken, aangezien deze elementen verband hielden met productiekosten en daarom bedrijfsgeheim waren. In sommige gevallen beweerde de groep echter dat de relevante tabel kon worden gecontroleerd tijdens de controlebezoeken. De SAIC Group beweerde dat hij een alomvattende samenvatting van de gevraagde informatie had ingediend in de vorm van tabellen, die alle noodzakelijke informatie bevatten voor de berekening van het subsidiebedrag en dat deze tijdens de controlebezoeken door de Commissie kon worden gecontroleerd. De SAIC Group kon echter alleen schermafbeeldingen verstrekken van de aan de Commissie getoonde informatie, aangezien de informatiebron vertrouwelijk bleef en de gevraagde aankooplijst niet kon worden verstrekt, hoewel deze gemakkelijk beschikbaar was. De SAIC Group concludeerde dat de ingediende informatie in elk geval voldeed aan de criteria van artikel 28, lid 3, van de basisverordening.

(348)

De Commissie was het niet eens met de bewering dat de ingediende informatie voldeed aan de criteria van artikel 28, lid 3, van de basisverordening. Het niet rechtstreeks verlenen van toegang tot bepaalde documenten en het verstrekken van schermafbeeldingen of geaggregeerde gegevens zonder de relevante gevraagde informatie te verstrekken, kan in geen geval gelijkstaan met het verstrekken van de gevraagde informatie in de vorm van een bewijsstuk, zodat kan worden gewaarborgd dat de informatie naar behoren kan worden gecontroleerd. Tekortkomingen bij het verstrekken van de daadwerkelijk gevraagde gegevens veroorzaken problemen bij het komen tot een redelijk nauwkeurige bevinding. Bovendien kan, gelet op het feit dat de informatie gemakkelijk beschikbaar was, niet worden aangenomen dat de partij naar beste vermogen heeft gehandeld.

(349)

De Commissie merkte ook op dat de informatie over aankopen niet de werkelijke kosten weerspiegelde, maar de standaardkosten (de begrote kosten zoals vastgelegd in het Enterprise Resource Planning-systeem (hierna “ERP-systeem” genoemd) van de onderneming). Op grond hiervan en gezien de bovengenoemde bevindingen met betrekking tot de stuklijst was de Commissie niet in staat de juistheid van de door de in de steekproef opgenomen producenten van het onderzochte product gemelde informatie over hoeveelheden en kosten met betrekking tot onderdelen en componenten te controleren, en heeft zij daarom het argument afgewezen dat de ingediende informatie voldeed aan de criteria van artikel 28, lid 3, van de basisverordening.

(350)

In zijn opmerkingen beweerde de SAIC Group dat hij in één geval ter plekke een lijst op transactieniveau had afgestemd met de boekhoudkundige gegevens. De groep beweerde dat hij voor deze entiteit en voor de andere producerende entiteiten, toen daar tijdens de controlebezoeken om werd verzocht, in de vorm van bewijsstukken de relevante aankoopdocumenten had verstrekt, waaronder facturen, inkooporders en gegevens in de ERP-systemen. In het bijzonder verstrekten twee leveranciers van batterijen hun contracten met afnemers, d.w.z. de fabrikanten van batterijvoertuigen binnen de groep, zoals uit de controledocumenten blijkt. De SAIC Group was derhalve van mening dat aan de criteria van artikel 28, lid 3, van de basisverordening was voldaan en dat de Commissie deze informatie volledig in aanmerking moest nemen.

(351)

De Commissie verwierp het argument dat de SAIC Group volledige medewerking had verleend door een reeks aankoopraamovereenkomsten te verstrekken. In feite erkende de SAIC Group zelf dat hij, vanwege de vermeende zeer vertrouwelijke aard van deze documenten, geen volledige aankoopraamovereenkomst kon verstrekken voor de leveranciers van onderdelen en componenten die in het relevante deel van het antwoord op de vragenlijst waren vermeld. Dit werd ook bevestigd door de lijst met documenten die noch tijdens, noch na het controlebezoek zijn verstrekt, waardoor geen volledige set documenten, zoals raamovereenkomsten en technische specificaties, kon worden verstrekt. Bovendien herinnerde de Commissie de SAIC Group eraan dat een dergelijk document had moeten worden verstrekt als onderdeel van het oorspronkelijke antwoord op de vragenlijst. Gezien de vertrouwelijke behandeling van alle “gevoelige” informatie die in het kader van een antisubsidieprocedure wordt ingediend, was een dergelijk argument niet onderbouwd. Aangezien deze documenten gemakkelijk beschikbaar waren voor de SAIC Group en hadden moeten worden verstrekt als onderdeel van het antwoord op de vragenlijst, was de Commissie van mening dat de SAIC Group niet naar beste vermogen had gehandeld. De Commissie heeft derhalve het argument dat deze verstrekte informatie voldeed aan de criteria van artikel 28, lid 3, van de basisverordening afgewezen.

(352)

De Commissie was van mening dat het tonen van Excel-bestanden en uittreksels van grootboekrekeningen op een scherm en het verstrekken van schermafbeeldingen zonder de onderliggende informatie te verstrekken, geen vervanging kon zijn voor het verstrekken van de volledige verkooplijst op transactieniveau, teneinde de cijfers in de relevante tabellen volledig te kunnen afstemmen.

(353)

In zijn opmerkingen beweerde de SAIC Group dat de Commissie geen rekening had gehouden met de diversiteit van de binnen de SAIC Group bestaande boekhoud- en financiële systemen en dat het voor de Commissie niet essentieel of noodzakelijk was om een lijst op transactieniveau te ontvangen om de tabellen over de omzet in de vragenlijst volledig af te stemmen. Daarom zou de Commissie moeten afzien van het toepassen van artikel 28, aangezien sommige van de geverifieerde ondernemingen de lijst op transactieniveau hebben ingediend als onderdeel van de controlestukken en de door de verschillende entiteiten verstrekte informatie in elk geval voldeed aan de voorwaarden van artikel 28, lid 3, van de basisverordening.

(354)

De Commissie was van mening dat informatie die uitsluitend in de vorm van schermafbeeldingen wordt verstrekt en waarin slechts beperkte gegevens worden opgenomen of waarin enkele voorbeelden worden getoond, de controle en afstemming van essentiële cijfers onmogelijk zou maken, en heeft dit argument daarom afgewezen. Door de gedetailleerde informatie niet te verstrekken en alleen schermafbeeldingen te verstrekken, kon de Commissie de juistheid van de verstrekte informatie niet controleren, bijvoorbeeld of de afzonderlijke verkooptransacties daadwerkelijk betrekking hadden op het onderzochte product.

(355)

In zijn opmerkingen bevestigde de SAIC Group dat hij niet in staat was de originele exemplaren van de joint venture-overeenkomsten met betrekking tot een aantal van zijn producerende entiteiten te verstrekken, waarbij hij echter aanvoerde dat de inhoud van deze joint venture-overeenkomsten in de statuten te vinden was, omdat zij waren “overgenomen” in de statuten. Slechts één entiteit diende de joint venture-overeenkomst in als onderdeel van het oorspronkelijke antwoord op de vragenlijst.

(356)

Zoals hierboven aangegeven, heeft de Commissie de SAIC Group herhaaldelijk laten weten dat het feit dat bepaalde informatie als “cruciaal bedrijfsgeheim” werd beschouwd, niet relevant was, gezien de vertrouwelijke wijze waarop alle informatie die wordt ingediend in het kader van antisubsidieprocedures overeenkomstig artikel 29 van de basisverordening wordt behandeld. Het argument dat de inhoud van de ontbrekende joint venture-overeenkomsten in de statuten is “overgenomen” kon niet worden geverifieerd zonder de joint venture-overeenkomsten te ontvangen. Hoewel één producent van batterijvoertuigen binnen de SAIC Group een kopie van de joint venture-overeenkomst verstrekte, werd door geen van de andere producenten van batterijvoertuigen een dergelijk document verstrekt. Het argument werd derhalve afgewezen.

(357)

De SAIC Group stelde dat de gevraagde documenten (investeringsplannen, goedkeuring, investeringsmonitoring en haalbaarheidsstudies 2020-2023 en verkoopprognoses) niet relevant waren voor de berekening van het subsidiebedrag gedurende het onderzoektijdvak, aangezien deze documenten geen elementen of gegevens bevatten die noodzakelijk zijn voor de berekening van het subsidiebedrag. Bovendien waren de gevraagde documenten ófwel al beschikbaar in de publiekelijk beschikbare jaarverslagen ófwel bevatten ze vertrouwelijke informatie over partijen waarover de SAIC Group geen zeggenschap van betekenis had en die daarom niet openbaar konden worden gemaakt.

(358)

De Commissie was het niet eens met de SAIC Group en was van mening dat de informatie aan de hand waarvan de aard en de omvang van de geplande investeringen met betrekking tot de onderzochte product konden worden beoordeeld niet alleen relevant was voor het onderzoek om de dreiging van aanmerkelijke schade te beoordelen, maar bijvoorbeeld ook om de productiecapaciteit van het onderzochte product te beoordelen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(359)

De SAIC Group beweerde dat de gevraagde prognoses niet behoefden te worden verstrekt, omdat zij niet bestonden of verband hielden met de informatie na het onderzoektijdvak en daarom niet hoefden te worden gecontroleerd. Derhalve concludeerde de SAIC Group dat het niet relevant zou zijn om artikel 28 toe te passen met betrekking tot dit element van het onderzoek.

(360)

Omdat de Commissie van oordeel was dat zij deze beweringen tijdens de controlebezoeken niet zou kunnen verifiëren, werd het argument dat het irrelevant zou zijn om artikel 28 met betrekking tot dit aspect van het onderzoek toe te passen, afgewezen.

(361)

De Commissie benadrukte dat de verstrekte bankmachtigingen niet alle banken bestreken waarmee de entiteiten van de SAIC Group een zakelijke relatie hadden, en dat het vragenlijstmodel met betrekking tot bankmachtigingen zonder voorafgaande kennisgeving was gewijzigd.

(362)

De SAIC Group beweerde dat hij het model had gewijzigd om bankaccepten en kredietlijnen op te nemen in het toepassingsgebied van de bankmachtigingen en dat dergelijke wijzigingen van het model daarom op geen enkele wijze moesten worden beschouwd als een beperking van het toepassingsgebied van de bankmachtigingen. Het tegendeel was juist het geval. De SAIC Group beweerde dat de gevraagde informatie was verstrekt en door de Commissie als zodanig moest worden beschouwd.

(363)

De Commissie merkte op dat sommige entiteiten binnen de SAIC Group hadden nagelaten informatie te verstrekken met betrekking tot bankmachtigingen, kredietlijnen en schuldconversies, en zij daarom cruciale informatie die relevant was voor deze aspecten van het onderzoek, niet had ontvangen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(364)

Hoewel de SAIC Group de ontvangst van subsidies van de Chinese overheid niet heeft ontkend, beweerde de SAIC Group dat het niet essentieel was om “de individuele bedragen ontvangen per subsidie, het tijdstip van ontvangst van de subsidies, de beschrijving van de subsidies, bijbehorende kennisgevingen van de overheid waarin de aard van de subsidies en andere noodzakelijke informatie wordt gespecificeerd” te gebruiken om het subsidiebedrag te kunnen berekenen, aangezien de gemelde bedragen betrekking hadden op de ontvangen subsidies voor de entiteiten als geheel en niet alleen betrekking hadden op het onderzochte product. Bovendien kon het bedrag van de tijdens het onderzoektijdvak ontvangen subsidies, zoals weergegeven in de tabellen, rechtstreeks worden gekoppeld aan de proefbalans en de grootboekrekeningen, vooral de rekeningen betreffende niet-operationele inkomsten en/of inkomsten uit subsidies.

(365)

Als gevolg daarvan was de Commissie echter niet in staat de onderliggende subsidieregelingen vast te stellen, evenals het bedrag aan subsidies dat tijdens het onderzoektijdvak werd ontvangen en of deze subsidies al dan niet betrekking hadden op vaste activa. De Commissie wees het argument af dat de informatie over de subsidies kon worden gecontroleerd.

(366)

De SAIC Group beweerde dat gebruiksrechten niet tot de gebieden behoorden die in het verzoek van de Commissie om de onderliggende documenten aan bod kwamen. De Commissie had na de controlebezoeken ook geen vragen over landgebruiksrechten, behalve voor twee entiteiten, die zij op 21 februari 2024 een reactie stuurde.

(367)

Voor bepaalde documenten die tijdens de controlebezoeken werden opgevraagd, legden sommige entiteiten die onderdeel uitmaken van de SAIC Group uit dat de gevraagde documenten al tien of twintig jaar oud waren en al gearchiveerd waren, of dat ze betrekking hadden op een derde partij waarover zij geen zeggenschap hadden. Daarom stelde de SAIC Group dat het gemelde bedrag voor gebruiksrechten als accuraat moet worden beschouwd en als zodanig moet worden gebruikt, en dat de Commissie artikel 28 niet zou moeten toepassen. De Commissie was van oordeel dat alle oorspronkelijke landgebruiksovereenkomsten, het koopcontract en de ondersteunende documenten waaruit de oorspronkelijk prijs die voor de landgebruiksrechten was betaald zou blijken, waren opgevraagd en kwam in verschillende gevallen tot de conclusie dat de ontvangen informatie onvolledig was en een volledige controle van de ontvangen informatie derhalve niet mogelijk was. Het argument werd derhalve afgewezen.

(368)

De SAIC Group beweerde dat de documenten met betrekking tot obligaties en intragroepfinanciering niet door de Commissie waren opgevraagd. De SAIC Group merkte op dat de informatie over door activa gedekte effecten (ABS) niet vereist was in het deel van de vragenlijst dat betrekking had op het verstrekken van preferentiële financiering door beleidsbanken en handelsbanken in overheidshanden, en verwierp daarom elke voorgenomen toepassing van artikel 28.

(369)

De Commissie was van mening dat in de vragenlijst specifiek om informatie wordt gevraagd over intragroepfinanciering en in het bijzonder over obligaties. In de eerste plaats werd ondernemingen die betrokken zijn bij kapitaalverstrekking verzocht een vragenlijst te beantwoorden; ten tweede zijn ABS een soort obligaties waarover in de vragenlijst om informatie werd gevraagd. Bovendien ontdekte de Commissie tegenstrijdige informatie in het publieke domein met betrekking tot verbonden ondernemingen die geen medewerking verleenden (zie overweging 320), waaruit duidelijk bleek dat cruciale informatie met betrekking tot de subsidies niet openbaar was gemaakt en daarom werd het argument afgewezen.

(370)

De SAIC Group merkte op dat de verslagen van de fiscaal gemachtigde over O&O-belastingaftrek normaal gesproken op instructie van de ondernemingen worden opgesteld door de fiscaal gemachtigde; het opstellen ervan is echter niet verplicht en daarom was het verzoek om dergelijke verslagen niet van toepassing. Bovendien waren deze verslagen niet noodzakelijk of essentieel om eventuele bedragen voor O&O-belastingaftrek te controleren, aangezien de relevante bedragen die in de aangifte vennootschapsbelasting waren aangegeven, leidend waren. De SAIC Group maakte bezwaar tegen elke voorgenomen toepassing van artikel 28 van de basisverordening.

(371)

De Commissie was van oordeel dat, zoals bij één controlebezoek werd geconstateerd, het weglaten van informatie in een verslag van de fiscaal gemachtigde over O&O-belastingaftrek, waardoor een extra aftrek van de O&O-kosten mogelijk werd gemaakt, zoals het geval was bij een van de entiteiten, niet kon worden beschouwd als volledige medewerking. Door dergelijke informatie, die naar verluidt geen betrekking had op het onderzochte product maar wel gemakkelijk beschikbaar was voor de SAIC Group, niet te verstrekken, was de Commissie niet in staat het specificiteitsaspect van de betreffende regeling voor belastingteruggave te beoordelen. Het argument werd derhalve afgewezen.

(372)

In de loop van het onderzoek kwam de Commissie tot de conclusie dat het ontbreken van bepaalde noodzakelijke informatie het onderzoek belemmerde, namelijk:

(373)

Als gevolg daarvan heeft de Commissie op 23 april 2024 de Geely Group in kennis gesteld van haar voornemen om artikel 28 van de basisverordening toe te passen op de niet ingediende informatie. De Commissie heeft de onderneming verzocht opmerkingen in te dienen.

(374)

Op 30 april 2024 heeft de Geely Group opmerkingen ingediend met betrekking tot het voornemen van de Commissie om de beschikbare gegevens toe te passen op de informatie vermeld in overweging 372 en de brief van 23 april 2024.

(375)

In de eerste plaats heeft de Geely Group aangevoerd dat van de groep niet kan worden gevraagd vertrouwelijke informatie in te dienen over een niet-verbonden leverancier die hij geen instructies kan geven, en dat de Commissie in ieder geval redelijk relevante informatie heeft gekregen. De Geely Group was geen eigenaar van deze leverancier en had geen zeggenschap over de bedrijfsvoering en het management van de leverancier.

(376)

De Commissie merkte op dat de leverancier in kwestie en de Geely Group gezamenlijk een onderneming exploiteerden voor de ontwikkeling, productie en verkoop van batterijcellen, -modules en -pakketten, en daarom wettelijk erkende zakenpartners waren. Daarom worden zij beschouwd als verbonden in de zin van artikel 127 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie, wat, volgens de instructies bij de vragenlijst en in de daaropvolgende correspondentie, de wettelijke verplichting rechtvaardigt om als verbonden partij de vragenlijst over een subsidie te beantwoorden. Het argument van de groep werd dan ook afgewezen.

(377)

In de tweede plaats stelde de Geely Group dat hij niet in staat was meer informatie te verstrekken over financieringsmaatschappijen die geld aantrokken voor de activiteiten voor batterijvoertuigen. Alle entiteiten van de Geely Group die betrokken zijn bij financiering in verband met batterijvoertuigen hebben de vereiste antwoorden in de delen A en E van de oorspronkelijke vragenlijsten ingevuld. Daarnaast voerde de Geely Group aan dat het verzoek te breed was, niet nauwkeurig genoeg en niet direct relevant voor het onderzoek.

(378)

Niettemin heeft de Commissie via openbaar beschikbare bronnen een aantal door activa gedekte effecten (waaronder groene door activa gedekte effecten) vastgesteld die van toepassing zijn in het onderzoektijdvak, uitgegeven door ten minste één van de ondernemingen van de Geely Group, waarover de groep geen informatie had verstrekt, ook niet nadat er specifiek om was verzocht, terwijl door activa gedekte effecten een soort obligaties was waarover in de oorspronkelijke vragenlijst om informatie was gevraagd. Het argument van de Geely Group werd daarom ook afgewezen.

(379)

In de derde plaats heeft de Geely Group, wat betreft het verstrekken van volledige informatie over de aard van de subsidieprogramma’s, uitgelegd dat de aard en omschrijving van de subsidieprogramma’s vrijwel altijd te achterhalen zijn via de bankafschriften die betrekking hebben op de afzonderlijke subsidiebetalingen. Verder heeft de Geely Group uitgelegd dat hij niet beschikt over aanvullende informatie met betrekking tot de subsidieprogramma’s inclusief de rechtsgrondslag ervan en dat deze bij de Chinese overheid moet worden opgevraagd.

(380)

De Commissie merkte op dat zij op basis van de beperkte informatie, die via de bankafschriften beschikbaar was, niet in staat was de onderliggende subsidieregelingen voor de subsidieprogramma’s met betrekking tot het onderzochte product vast te stellen. Tegelijkertijd merkte de Commissie op, zoals vermeld in overweging 300, dat de Chinese overheid geen informatie heeft verstrekt over de ad-hocsubsidies die aan de in de steekproef opgenomen groepen werden verstrekt. Het argument van de groep werd daarom afgewezen.

(381)

In de vierde plaats was de Geely Group, vanwege het ontbreken van rapportage over bepaalde projecten die verband houden met de productie van batterijvoertuigen, van mening dat lopende en toekomstige projecten, zoals potentiële lanceringen van nieuwe auto’s, geen verband houden met het onderzoektijdvak en niet binnen het toepassingsgebied van dit onderzoek vallen. De Geely Group benadrukte ook het zeer vertrouwelijke en marktgevoelige karakter van deze informatie.

(382)

De Commissie merkte op dat er in de oorspronkelijke vragenlijst en tijdens controlebezoeken om lopende en toekomstige projecten in verband met de productie van batterijvoertuigen werd gevraagd, aangezien een aantal subsidieregelingen verband houden met de toekomstige productie van batterijvoertuigen, terwijl een verwachte stijging van de productiecapaciteit voor batterijvoertuigen relevant is voor het vaststellen van een dreiging van schade. Zonder deze volledige informatie was de Commissie niet in staat alle onderliggende subsidieregelingen met betrekking tot het onderzochte product vast te stellen. Het argument van de groep werd daarom afgewezen.

(383)

In de vijfde plaats heeft de Geely Group, wat betreft het feit dat de feitelijke producenten van batterijvoertuigen in de Geely Group de vragenlijst niet volledig hebben ingevuld, deze ondernemingen niet als producenten van batterijvoertuigen beschouwd, aangezien de voertuigen die zij produceren nog steeds een reeks keuringen en tests moeten doorstaan. De Geely Group gaf ook aan dat hij aanvullende informatie over deze ondernemingen heeft verstrekt, zoals gevraagd door de diensten van de Commissie.

(384)

De Commissie merkte op dat, hoewel de ondernemingen de gevraagde informatie hebben verstrekt, zij door de zeer late indiening van deze informatie de volledigheid en juistheid ervan niet heeft kunnen controleren. Met name was zij niet in staat de leveringen van bepaalde inputs afdoende te valideren in verhouding tot het productievolume en de kosten van batterijvoertuigen, aangezien de door deze ondernemingen verstrekte informatie over de kosten niet voldoende details opleverde, zoals normaal gesproken in de vragenlijst van de Commissie van de producerende entiteiten wordt gevraagd. Het argument van de groep werd daarom afgewezen.

(385)

Met betrekking tot de bepalingen van bijlage IV – Bankmachtiging, voerde de Geely Group aan dat hij een geconsolideerde versie van de bankmachtigingen had ingediend op het moment dat hij de oorspronkelijke vragenlijst had ingevuld. De Commissie kwam terug op het ingediende document en bevestigde de bruikbaarheid ervan.

(386)

Ten slotte heeft de Geely Group met betrekking tot de verstrekking van informatie over de landgebruiksrechten die relevant zijn voor één producent-exporteur in de groep aangegeven dat de gebruiksrechten met betrekking tot het hoofdkantoor geen verband hielden met de productie en verkoop van batterijvoertuigen, en irrelevant en immaterieel waren voor het onderzoek.

(387)

De Commissie merkte op dat het hoofdkantoor gedeeltelijk wordt gebruikt voor de activiteiten in verband met de batterijvoertuigen. Subsidies met betrekking tot het hoofdkantoor moeten daarom worden toegewezen in verhouding tot de activiteiten met betrekking tot batterijvoertuigen die daar plaatsvinden, terwijl de materialiteit ervan niet kan worden vastgesteld zonder de basisinformatie over de landgebruiksrechten die in bezit zijn. Het argument van de groep werd daarom afgewezen.

(388)

Op 8 december 2023 heeft de Commissie de BYD Group in kennis gesteld van haar voornemen om artikel 28 van de basisverordening toe te passen met betrekking tot de informatie die de BYD Group niet had verstrekt, en heeft zij de onderneming verzocht opmerkingen hierover in te dienen. De BYD Group heeft de ontbrekende informatie op 15 december 2023 ingediend.

(389)

In de loop van het onderzoek ontdekte de Commissie dat BYD Group zijn relatie met (minstens) twee leveranciers van grondstoffen die worden gebruikt bij de productie van batterijen niet openbaar had gemaakt, en dat deze ondernemingen dus de vragenlijst niet hadden ingevuld. Bovendien bleken beide leveranciers aanzienlijke hoeveelheden lithium te leveren, wat neerkomt op meer dan 1 % van de totale inputaankopen van de ondernemingen die de vragenlijst hadden ingevuld. Bovendien werd er geen informatie over niet-verbonden leveranciers aan de Chinese overheid verstrekt, ondanks het feit dat de antisubsidievragenlijst bepalingen bevatte over de openbaarmaking van niet-verbonden leveranciers, noch was bijlage IV – Bankmachtiging verstrekt. De Commissie concludeerde dat het ontbreken van dergelijke noodzakelijke informatie het onderzoek en de toegang tot informatie over relevante regelingen belemmerde. Als gevolg daarvan heeft de Commissie op 24 april 2024 de BYD Group in kennis gesteld van haar voornemen om artikel 28 van de basisverordening toe te passen op de niet ingediende informatie.

(390)

Op 30 april 2024 heeft de BYD Group opmerkingen ingediend met betrekking tot het voornemen van de Commissie om de beschikbare gegevens toe te passen op de informatie vermeld in overweging 388/389.

(391)

In de eerste plaats voerden zij aan dat er geen informatie over de verbonden leveranciers van grondstoffen was verstrekt, omdat de vragenlijst aangaf dat alleen verbonden ondernemingen die betrokken waren bij de “productie van vaste activa of inputs die worden gebruikt in het productieproces van de producent-exporteur, zoals de inputs vermeld in afdeling E-3-3 hieronder” de vragenlijst hoeven in te vullen. Op basis hiervan voerde de BYD Group aan dat sommige inputs niet werden gebruikt in het productieproces van de producent-exporteur, maar in plaats daarvan in het productieproces van de upstreamproducent van batterijen.

(392)

Bovendien verklaarde de BYD Group dat het een lijst van leveranciers aan de Chinese overheid had verstrekt op basis van dezelfde redenering (d.w.z. verbonden ondernemingen die betrokken zijn bij de productie van inputs die worden gebruikt in het productieproces van de producent-exporteur), en dat daarom sommige van de inputs in afdeling E-3-3 werden gebruikt in het productieproces van producenten van batterijen, en niet in het productieproces van de producent-exporteur.

(393)

De Commissie herinnerde eraan dat zij op 17 november 2023 een mededeling in het dossier had gepubliceerd met een toelichting over welke verbonden ondernemingen werden verzocht de vragenlijst in te vullen, met de toevoeging dat verbonden ondernemingen, “die verbonden zijn met producenten die op de binnenlandse markt verkopen of uitvoeren”, die betrokken zijn bij de productie van vaste activa of inputs, inclusief grondstoffen, onderdelen of componenten die in afdeling E-3-3 van de vragenlijst worden behandeld en die worden “gebruikt in het productieproces van de producerende entiteiten” de vragenlijst in dienden te vullen. Gezien de door de Commissie verstrekte toelichting was de Commissie van mening dat de onderneming duidelijke en volledige instructies had moeten verstrekken over de bedrijfsstructuur en zijn leveranciers, wat aanleiding had gegeven tot het invullen van de vragenlijst, met name door leveranciers van grondstoffen die worden gebruikt bij de productie van batterijen. Bovendien was de Commissie, gezien de mate van verticale integratie van de BYD Group, van mening dat het niet mogelijk was om het productieproces van batterijen te beschouwen als gescheiden van en niet verbonden met het productieproces van de producent-exporteur. Het argument werd derhalve afgewezen.

(394)

De Commissie benadrukte ook dat in afdeling E-3-3b van de vragenlijst duidelijk werd uitgelegd dat zowel aan de Commissie als aan de Chinese overheid een volledige lijst met de namen en contactgegevens van leveranciers van producten en grondstoffen tijdens het onderzoektijdvak had moeten worden verstrekt. In de vragenlijst werd ook gespecificeerd dat als de leverancier geen verbonden onderneming is, “de oorspronkelijke onafhankelijke leverancier van het betreffende materiaal” moest worden vermeld. Naast bovengenoemde instructies merkte de Commissie op dat de onderneming in de lijst van leveranciers die naar de Chinese overheid werd gestuurd, al enkele namen had opgenomen van verbonden leveranciers van grondstoffen die worden gebruikt bij de productie van batterijen. Hoewel de Commissie erkende dat de BYD Group een lijst van leveranciers bij de Chinese overheid had ingediend, was deze lijst onvolledig, aangezien deze geen enkele niet-verbonden leverancier bevatte, zoals gespecificeerd in afdeling E-3-3b van de vragenlijst, noch de verbonden leveranciers die door de Commissie waren geïdentificeerd. Het ontbreken van dergelijke informatie belemmerde het onderzoek, aangezien het de Chinese overheid niet de gelegenheid gaf contact op te nemen met de upstreamleveranciers om de vragenlijst in te vullen. Daarom heeft de Commissie het argument afgewezen.

(395)

De BYD Group beweerde dat zij bijlage IV – Bankmachtiging niet had ingediend omdat de groep van oordeel was dat de Commissie de gevraagde informatie kon achterhalen door de door de respectieve ondernemingen verstrekte informatie te onderzoeken en vooral via het kredietinformatiecentrum van de People’s Bank of China.

(396)

Zoals aangegeven in de brief van de Commissie van 24 april 2024 werden de formulieren voor de bankmachtigingen van cruciaal belang geacht voor het verzamelen van informatie bij de Chinese overheid over de betreffende subsidieregelingen. De formulieren voor de bankmachtigingen waren nodig om vertrouwelijke bedrijfsgegevens te ontvangen van de verschillende banken die leningen hebben verstrekt aan de BYD Group, informatie die van de Chinese overheid werd gevraagd. Zonder deze formulieren waren banken niet in staat deze informatie via de Chinese overheid aan de Commissie te verstrekken, waardoor het onderzoek werd belemmerd. Het argument van de BYD Group moest derhalve worden afgewezen.

(397)

De BYD Group betwistte het feit dat een van zijn verbonden grondstoffenleveranciers een vragenlijst had moeten invullen. De BYD Group voerde aan dat de Commissie de verkeerde noemer had gebruikt om het percentage van de aankoopwaarde te berekenen, en dat de onderneming feitelijk minder dan 1 % van alle aankopen door de producerende ondernemingen die de vragenlijst hadden ingevuld, had geleverd. De BYD Group verwees ook naar het feit dat de Commissie een vrijstelling had verleend aan de leveranciers van inputs die minder dan 1 % van de aankopen door de producenten van batterijvoertuigen vertegenwoordigden. Bovendien betwistte de groep het nut van het invullen van de vragenlijst, aangezien de betrokken leverancier een grondstof leverde die slechts indirect werd gebruikt bij de productie van batterijen.

(398)

De Commissie merkte op dat het door haar in haar bijlage bij de artikel 28-brief gemelde percentage van de aankoopwaarde door de onderneming zelf was berekend en tijdens de controle op locatie bij de onderneming met het caseteam was besproken. Deze informatie was ook opgenomen in het missieverslag dat naar de onderneming werd gestuurd. Bovendien erkende de Commissie dat zij een vrijstelling had verleend voor de leveranciers van inputs die minder dan 1 % van de aankoopwaarde van de producenten van batterijvoertuigen van de BYD Group leverden. Dit besluit werd echter genomen op basis van de informatie die de groep had verstrekt ter onderbouwing van haar vrijstellingsverzoeken. De Commissie merkte op dat er in de opstartfase geen informatie over verbonden leveranciers van grondstoffen was ingediend en dat de Commissie dus niet over de noodzakelijke onderliggende informatie beschikte om te kunnen beoordelen of de verbonden grondstoffenleveranciers de vragenlijst moesten invullen. In de opstartfase beperkte de BYD Group, ondanks de duidelijke instructies in afdeling E-3-3 van de vragenlijst, de openbaarmaking van informatie over de bedrijfsstructuur alleen tot de onderdelen en componenten die zijn opgesomd in het eerste deel van afdeling E-3-3. Ten slotte benadrukte de Commissie dat het ontbreken van antwoorden op de vragenlijst van de verbonden grondstoffenleveranciers de diensten van de Commissie ervan weerhield te beoordelen of upstreamleveranciers van subsidies profiteerden.

(399)

De BYD Group betwistte het feit dat een andere upstreamleverancier de vragenlijst had moeten invullen, op basis van het feit dat het aandelenbezit van de BYD Group gedurende een deel van het onderzoektijdvak minder dan 5 % bedroeg en de leverancier dus niet als verbonden partij werd beschouwd, en dat het beperkte aandelenbezit ook betekende dat de gevraagde informatie niet in het bezit was van de BYD Group of de groep er controle over had, en daarom niet door de BYD Group kon worden verstrekt.

(400)

In de eerste plaats herinnerde de Commissie eraan dat de BYD Group gedurende een deel van het onderzoektijdvak nog steeds meer dan 5 % van de aandelen in de betreffende upstreamleverancier in handen had, en herinnerde eraan dat deze relatie aan het begin van het onderzoek niet werd bekendgemaakt, maar pas tijdens de procedure met betrekking tot tekortkomingen in de verstrekte informatie. Bovendien leken de twee partijen, gezien de bestaande zakelijke relatie tussen de twee ondernemingen, duidelijk verbonden in de zin van artikel 127 van Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2447 van de Commissie. Daarom werd het argument afgewezen. De Commissie herhaalde het feit dat, gezien het belang van de geleverde grondstof voor het productieproces van de BYD Group, het aankoopvolume dat en de waarde die is ingekocht door de BYD Group bij de upstreamleverancier, en niettegenstaande het feit dat de grondstof in kwestie ook was opgenomen in afdeling E-3-3 van de vragenlijst, waarin expliciet wordt bepaald dat verbonden grondstoffenleveranciers de vragenlijst moeten invullen, de Commissie van mening was dat de BYD Group slechts gedeeltelijk zijn medewerking had verleend door aan het begin van het onderzoek relevante informatie over de groepsstructuur en zijn leveranciers achter te houden. Dit wordt ook bevestigd door het feit dat de lijst met aankopen bij leveranciers pas werd ingediend naar aanleiding van de eerste artikel 28-brief waarnaar in overweging 388 wordt verwezen. Artikel 28, lid 1, van de basisverordening bepaalt dat in gevallen waarin belanghebbenden “geen toegang geven tot de nodige informatie of deze anderszins niet verstrekken of het onderzoek aanmerkelijk belemmeren, [...] aan de hand van de beschikbare gegevens voorlopige of definitieve conclusies, in zowel positieve als negatieve zin, [kunnen] worden getrokken”. Het ontbreken van een antwoord op de vragenlijst van de verbonden grondstoffenleveranciers belemmerde de diensten van de Commissie om te beoordelen of de upstreamleveranciers van subsidies profiteerden, en of de aankoopprijs van een van de belangrijkste inputs die bij de productie van batterijen werd gebruikt, als marktconform kan worden beschouwd of niet.

(401)

Op 30 april 2024 heeft de Chinese overheid opmerkingen ingediend waarin zij het voornemen van de Commissie betwistte om artikel 28 van de basisverordening toe te passen en haar bevindingen te baseren op beschikbare gegevens voor specifieke aspecten met betrekking tot drie in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs.

(402)

De Chinese overheid beweerde dat de Commissie niet alleen “er niet in was geslaagd haar onwettige aanpak met betrekking tot verschillende procedurele en inhoudelijke kwesties in deze zaak recht te zetten, maar ook voorbijgaat aan de complexiteit van de betrokken sectoren, het grote aantal ondernemingen dat deel uitmaakte van de in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs die in deze zaak de vragenlijst hebben ingevuld, de complexiteit van de vermeende programma’s en de uiterst krappe termijnen die de Commissie heeft gesteld om de ongerechtvaardigd grote hoeveelheid informatie te verstrekken die van de ondernemingen wordt gevraagd”. Daarbij beweerde de Chinese overheid dat de Commissie op een aantal punten de voorschriften van de Wereldhandelsorganisatie (“WTO”) en de EU-basisverordening had geschonden.

(403)

Net als de SAIC Group (zie de overwegingen 323 tot en met 328) voerde de Chinese overheid aan dat de toepassing door de Commissie van artikel 28 van de basisverordening onvoldoende rechtsgrondslag had en in strijd was met de relevante WTO-regels. De Chinese overheid verwees naar verzoeken om informatie die niet als “noodzakelijk” werden beschouwd voor de identificatie van de vermeende subsidies en de berekening van het voordeel in het bijzonder. Op deze argumenten is al ingegaan in de overwegingen 323 tot en met 328 en derhalve worden zij afgewezen.

(404)

De Chinese overheid beweerde dat de Commissie de lasten voor de Chinese producenten-exporteurs in het onderzoek op onredelijke wijze heeft verzwaard door a) de reikwijdte van verbonden ondernemingen die verplicht waren een vragenlijst te beantwoorden, uit te breiden, b) de reikwijdte van de vermeende subsidies die worden onderzocht en de gevraagde informatie uit te breiden, en de gevraagde informatie voortdurend te wijzigen of aan te vullen, en c) zeer korte termijnen op te leggen terwijl er om een onredelijke hoeveelheid informatie werd gevraagd. Hoewel de Chinese overheid erkende dat de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in verschillende gevallen niet in staat waren de gevraagde informatie te verstrekken, zou dit zijn gebeurd omdat de Commissie hen een onredelijke last oplegde. Tot slot verklaarde de Chinese overheid dat “de vaststelling van de Commissie dat de in de steekproef opgenomen ondernemingen niet meewerkten aan het onderzoek duidelijk in strijd was met het beginsel van eerlijk en objectief onderzoek zoals vastgelegd in de WTO-regels en de basisverordening van de EU”.

(405)

Hoewel zij erkende dat de drie in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs in verschillende mate hadden meegewerkt, merkte de Commissie op dat de Chinese overheid een aantal elementen niet in aanmerking had genomen, zoals:

(406)

De Commissie heeft de drie in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs talrijke schriftelijke aanmaningen tot het verstrekken van de oorspronkelijk gevraagd informatie moeten sturen. Ook heeft zij zo veel mogelijk aan verzoeken om verlenging van de termijn tegemoet proberen komen en heeft zij er zelfs mee ingestemd de na de controlebezoeken verstrekte informatie in overweging te nemen om de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs de kans geven de te verstrekken informatie aan te vullen. Niettemin constateerde de Commissie dat de entiteiten die tot een van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs behoorden, in verschillende gevallen opzettelijk het onderzoeksteam van de Commissie de toegang tot de informatie hadden ontzegd. Daarom werd het argument dat de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs ongerechtvaardigd en buitensporige lasten waren opgelegd, waardoor zij niet konden meewerken, afgewezen.

(407)

Op grond van de informatie in het memorandum over de toereikendheid van het bewijsmateriaal, het bericht van inleiding en de antwoorden op de vragenlijst van de Commissie werden de volgende subsidies van de Chinese overheid onderzocht:

(408)

Volgens de informatie die is verstrekt door de drie in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs, hebben zij leningen ontvangen van minstens 37 in de VRC gevestigde financiële instellingen overeenkomstig de Chinese bankenwet. Zoals vermeld in overweging 256 heeft de Chinese overheid de vragenlijsten niet doorgestuurd naar financiële instellingen en geen informatie verstrekt over de eigendom van de financiële instellingen die leningen verstrekten aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen. Slechts één staatsbank heeft de specifieke vragenlijst ingevuld, ondanks een verzoek aan de Chinese overheid dat betrekking had op alle financiële instellingen die leningen aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen hadden verstrekt. Op grond hiervan kon de Commissie derhalve niet vaststellen of deze in staats- of particulier eigendom waren.

(409)

De Commissie onderzocht of de staatsbanken handelden als overheidsinstanties in de zin van artikel 3 en artikel 2, punt b), van de basisverordening. Volgens de ter zake dienende rechtspraak van de WTO (108) is een overheidsinstantie een entiteit die “overheidsgezag bezit, uitoefent of daarmee is bekleed”. Een onderzoek door een overheidsinstantie moet per geval worden uitgevoerd, terdege rekening houdend met “de essentiële kenmerken en functies van de overheidsinstantie”, de “relatie met de overheid” van die entiteit en “de juridische en economische omgeving in het land waarin de onderzochte entiteit actief is”. Al naar gelang de specifieke omstandigheden van elk geval kan relevant bewijsmateriaal bestaan uit: i) bewijs dat “een entiteit feitelijk overheidsfuncties uitoefent”, in het bijzonder wanneer dat bewijs “wijst op een aanhoudende en systematische praktijk”; ii) bewijs betreffende “de omvang en inhoud van overheidsbeleid met betrekking tot de sector waarin de onderzochte entiteit actief is”; en iii) bewijs dat een overheid “op betekenisvolle wijze zeggenschap uitoefent over een entiteit en haar gedrag”. Bij een onderzoek door een overheidsinstantie moet een onderzoeksautoriteit “alle relevante kenmerken van de entiteit beoordelen en naar behoren in ogenschouw nemen” en alle soorten bewijsmateriaal bestuderen dat ter zake dienend kan zijn voor die beoordeling; hierdoor moet ze voorkomen “zich uitsluitend op één kenmerk te richten zonder andere mogelijk relevante kenmerken naar behoren in ogenschouw te nemen”.

(410)

In het bijzonder heeft de rechtspraak van de WTO gespecificeerd dat (109): “doorslaggevend is of een entiteit bevoegd is om overheidsfuncties uit te oefenen, ongeacht de wijze waarop dat gebeurt. Er zijn veel verschillende manieren waarop de overheid in enge zin entiteiten bevoegdheid kan verlenen. Derhalve kunnen verschillende soorten bewijs relevant zijn om aan te tonen dat aan een bepaalde entiteit een dergelijke bevoegdheid is verleend. Bewijs dat een entiteit de facto overheidsfuncties uitoefent, kan dienen als bewijs dat zij beschikt over of bekleed is met overheidsgezag, in het bijzonder wanneer dat bewijs wijst op een aanhoudende en systematische praktijk. Hieruit volgt ons inziens dat het bewijs dat een overheid betekenisvolle zeggenschap uitoefent over een entiteit en haar gedrag, in bepaalde omstandigheden kan bewijzen dat de betrokken entiteit met overheidsgezag is bekleed en dat gezag uitoefent bij de uitvoering van overheidsfuncties. Wij benadrukken echter dat, afgezien van een uitdrukkelijke delegatie van bevoegdheid in een rechtsinstrument, het bestaan van louter formele banden tussen een entiteit en de overheid in enge zin waarschijnlijk niet zal volstaan om het vereiste bezit van overheidsgezag aan te tonen. Zo bewijst bijvoorbeeld de loutere omstandigheid dat een overheid meerderheidsaandeelhouder van een entiteit is, niet dat zij betekenisvolle zeggenschap uitoefent over de gedragingen van die entiteit, en a fortiori niet dat zij haar overheidsgezag heeft verleend. In sommige gevallen waarin uit het bewijsmateriaal blijkt dat er voldoende aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid zijn en er ook bewijs is dat die zeggenschap betekenisvol was, kan dat bewijsmateriaal echter tot de gevolgtrekking leiden dat de betrokken entiteit overheidsgezag uitoefent.”

(411)

Om een entiteit in een specifiek geval te kenmerken als een overheidsinstantie, kan het relevant zijn om na te gaan “of de functies of het gedrag van de entiteit dusdanig van aard zijn dat ze in de rechtsorde van het betreffende lid doorgaans aangemerkt worden als aan de overheid gerelateerd” (110), rekening houdend met de classificatie en functies van entiteiten binnen WTO-leden in het algemeen. Of de functies of het gedrag dusdanig van aard zijn dat ze in de rechtsorde van het betreffende lid doorgaans worden aangemerkt als aan de overheid gerelateerd, kan een relevante overweging zijn om te bepalen of een specifieke entiteit al dan niet een overheidsinstantie is.

(412)

Er zijn veel verschillende manieren waarop de overheid in enge zin entiteiten bevoegdheid kan verlenen. Derhalve kunnen verschillende soorten bewijs relevant zijn om aan te tonen dat aan een bepaalde entiteit een dergelijke bevoegdheid is verleend. Bewijs dat een entiteit de facto overheidsfuncties uitoefent, kan dienen als bewijs dat zij beschikt over of bekleed is met overheidsgezag, in het bijzonder wanneer dat bewijs wijst op een aanhoudende en systematische praktijk.

(413)

Het bewijs dat een overheid op betekenisvolle wijze zeggenschap uitoefent over een entiteit en haar gedrag kan in bepaalde omstandigheden dienen als bewijs dat de entiteit in kwestie overheidsgezag bezit en dat gezag uitoefent bij de uitvoering van overheidsfuncties. Staatseigendom van een entiteit is weliswaar geen doorslaggevend criterium maar kan, in samenhang met andere elementen, inderdaad als bewijs dienen. Het bestaan van louter formele banden tussen een entiteit en de overheid in enge zin is echter veelal niet toereikend om overheidsgezag aan te tonen. Zo bewijst bijvoorbeeld de loutere omstandigheid dat een overheid meerderheidsaandeelhouder van een entiteit is nog niet dat zij op betekenisvolle wijze zeggenschap uitoefent over het gedrag van die entiteit en a fortiori niet dat zij haar overheidsgezag heeft verleend. In sommige gevallen waarin uit het bewijsmateriaal blijkt dat er voldoende aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid zijn en er ook bewijs is dat die zeggenschap betekenisvol was, kan dat bewijsmateriaal echter tot de gevolgtrekking leiden dat de betrokken entiteit overheidsgezag uitoefent.

(414)

Een onderzoek door een openbare instantie richt zich niet primair op de vraag of er een logisch verband bestaat tussen het gedrag dat beweerdelijk aanleiding vormt voor een financiële bijdrage en een “overheidsfunctie”. In dit verband vereist de rechtsnorm voor vaststellingen door overheidsinstanties op grond van artikel 1.1, lid a), punt 1), van de SCM-overeenkomst geen verband van een bepaalde mate of aard dat noodzakelijkerwijs moet worden aangetoond tussen een vastgestelde overheidsfunctie en de specifieke financiële bijdrage in kwestie. Het relevante onderzoek richt zeer veeleer op de entiteit die dat gedrag vertoont, haar essentiële kenmerken en haar relatie met de overheid. Deze nadruk op de entiteit, in plaats van op het gedrag dat beweerdelijk aanleiding vormt voor een financiële bijdrage, sluit aan bij het feit dat een “overheid” (in de enge zin) en een “overheidsinstantie” een “zekere mate van gemeenschappelijkheid of overlapping hebben in hun wezenlijke kenmerken” – d.w.z. ze zijn beide aan de overheid gerelateerd.

(415)

De aard van het gedrag of de praktijk van een entiteit kan zeker als bewijs dienen dat relevant is voor een onderzoek door een openbare instantie. Het gedrag van een entiteit – met name wanneer dit wijst op een “aanhoudende en systematische praktijk” – is namelijk een van de diverse soorten bewijs dat, al naar gelang de omstandigheden van elk onderzoek, licht kan werpen op de essentiële kenmerken van een entiteit en haar relatie met de overheid in enge zin. De beoordeling van dit bewijs heeft echter tot doel de centrale vraag te beantwoorden of de entiteit zelf de essentiële kenmerken en functies bezit waardoor ze kan worden aangemerkt als een overheidsinstantie. Zo was het voor de beoordeling of een entiteit een overheidsinstantie is in de context van de Chinese handelsbanken in staatsbezit (“SOCB’s”, State-Owned Commercial Banks) in DS379 relevant om te weten dat: i) “de CEO’s van de hoofdkantoren van de SOCB’s door de overheid worden benoemd en dat de CCP aanzienlijke invloed op hun keuze uitoefent”; en ii) dat het SOCB’s “nog altijd ontbreekt aan risicobeheer- en analytische vaardigheden”. Dit bewijs beperkte zich niet tot de kredietverlening van SOCB’s, maar ging in op hun organisatiekenmerken, besluitvormingsbevoegdheid en algemene relatie met de Chinese overheid. De WTO-beroepsinstantie merkte in DS379 derhalve op dat het Ministerie van Handel (“Department of Commerce”) van de Verenigde Staten inderdaad rekening hield met bewijsmateriaal dat betrekking had op het gedrag van SOCB’s [“leningen verstrekken”], maar dit deed in het kader van zijn onderzoek naar de essentiële kenmerken van die entiteiten en hun relatie met de Chinese overheid. Deze SOCB’s oefenden overheidsfuncties uit namens de Chinese overheid.

(416)

Bovendien heeft de beroepsinstantie meegewogen dat de overheid in kwestie geen medewerking verleende tijdens het onderzoek. In DS379 bevestigde de beroepsinstantie namelijk de vaststelling door het ministerie van Handel van de Verenigde Staten dat de SOCB’s in het onderzoek betreffende CFS Paper “overheidsinstanties” vormden, en wel op grond van de volgende overwegingen: i) vrijwel de gehele bankensector in China is in handen van de overheid; ii) overeenkomstig artikel 34 van de wet op de handelsbanken worden particuliere banken eveneens gelast “hun leenactiviteiten uit te voeren in overeenstemming met de behoeften van de nationale economie en de maatschappelijke ontwikkeling en in de geest van het industriebeleid van de staat”. iii) bewijsmateriaal waaruit blijkt dat het SOCB’s nog altijd ontbreekt aan risicobeheer- en analytische vaardigheden; en iv) het feit dat “het ministerie van Handel van de Verenigde Staten tijdens dat onderzoek niet het vereiste bewijsmateriaal ontving om zich een omvattend beeld te vormen van de wijze waarop leningen in de papierindustrie worden aangevraagd, toegekend en beoordeeld” (111).

(417)

Om te bepalen of staatsbanken overheidsgezag bezitten, uitoefenen of ermee belast zijn, heeft de Commissie terdege rekening gehouden met de kernkenmerken en -functies van de banken, hun relatie met de overheid, en het juridische en economische klimaat in het land waar de onderzochte entiteit actief is. Wat dit betreft, verzamelde de Commissie informatie over het eigenaarschap van de staat en over formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid in de staatsbanken. Zij analyseerde ook of zeggenschap op betekenisvolle wijze was uitgeoefend met het oog op het geldende normatieve kader. Daartoe moest de Commissie zich deels baseren op de beschikbare gegevens, onder meer vanwege de weigering door de Chinese overheid en de staatsbanken om bewijs te leveren inzake het besluitvormingsproces dat tot de preferentiële leningen had geleid, zoals vermeld in de overwegingen 255 tot en met 265.

(418)

Voor haar analyse onderzocht de Commissie eerst de informatie van de staatsbank die de specifieke vragenlijst had ingevuld.

(419)

Slechts één staatsbank, te weten EXIM Bank, gaf antwoord op de vragenlijst. In eerdere antisubsidieonderzoeken (112) kwam de Commissie al tot de conclusie dat EXIM Bank een overheidsinstantie was. De Commissie concludeerde dat een dergelijke karakterisering nog steeds geldig lijkt, zoals blijkt uit onderstaande analyse.

(420)

De Chinese bankensector wordt gedomineerd door staatsbanken, die op basis van hun specifieke primaire functies doorgaans SOCB’s of beleidsbanken in overheidshanden worden genoemd (zie overweging 407).

(421)

Aangezien de staat via verschillende kanalen zeggenschap houdt over de staatsbanken – naast aandelenbezit (geanalyseerd in afdeling 3.5.1.4), zorgt hij ook voor de aanwezigheid van partijstructuren en hun invloed in de financiële instellingen en legt hij bepaalde soorten commercieel gedrag van de banken op door middel van regelgevende maatregelen (zie afdeling 3.5.1.5) – is hij in staat gebruik te maken van de middelen van de financiële sector om zijn beleidsdoelstellingen na te streven (zie ook overwegingen 203 tot en met 205), met inbegrip van de overkoepelende doelstelling om “de ontwikkeling van de socialistische markteconomie te bevorderen”, zoals bepaald in artikel 1 van de bankenwet (zie afdeling 3.5.1.5 voor een meer gedetailleerde analyse van de bankenwet).

(422)

Bijgevolg worden de kernfuncties van bankinstellingen, en met name hun kredietbeleid, zodanig vormgegeven dat beleidsdoelen worden gediend; de economische prestaties van de banken zijn ondergeschikt aan de vereisten van het industriebeleid van de Chinese overheid. Het toepasselijke rechtskader en de institutionele structuur zorgen er in dit verband voor dat telkens wanneer de Chinese overheid economische prioriteiten vaststelt, bijvoorbeeld de ontwikkeling van de sector batterijvoertuigen, de nodige middelen prioritair via de financiële sector naar overeenkomstige projecten worden doorgesluisd. Bijgevolg vervullen staatsbanken in feite overheidstaken, aangezien hun belangrijkste leidinggevenden verbonden moeten zijn aan de CCP – en dus in de eerste plaats loyaal moeten zijn aan de partij – en hun kernactiviteiten moeten worden uitgevoerd met inachtneming van de door de overheidsinstanties vastgestelde beleidsdoelstellingen.

(423)

Omdat er geen passend antwoord kwam met betrekking tot de grootaandeelhouder van de EXIM Bank (zie overweging 261), moest de Commissie zich baseren op de beschikbare gegevens. Het bleek dat Wutongshu Investment Platform Co., Ltd. een volledige dochteronderneming is van de Chinese autoriteit voor valuta, die zelf voor 100 % in staatseigendom is via de People’s Bank of China. Op grond hiervan, en op grond van de informatie verkregen uit de antwoorden op de vragenlijst, stelde de Commissie vast dat de Chinese overheid, al dan niet rechtstreeks, 100 % van de aandelen van deze financiële instelling in handen had.

(424)

Wat betreft de formele aanwijzingen voor zeggenschap van de overheid in de medewerkende staatsbank, merkte de Commissie die bank aan als “essentiële financiële instelling in overheidshanden”. Met name luidt het in de “Tijdelijke regeling betreffende de raad van toezicht in essentiële financiële instellingen in staatseigendom” (113) als volgt: “De in deze regeling genoemde essentiële openbare financiële instellingen zijn beleidsbanken in overheidshanden, handelsbanken, vermogensbeheerders, effectenmakelaars, verzekeringsmaatschappijen enz. (hierna “financiële instellingen in staatsbezit” genoemd), waarvan de Staatsraad de raad van toezicht benoemt.”

(425)

De raad van toezicht van de essentiële openbare financiële instellingen wordt aangewezen overeenkomstig de “Tijdelijke regeling betreffende de raad van toezicht in essentiële openbare financiële instellingen”. Op basis van de artikelen 3 en 5 van deze tijdelijke regeling stelde de Commissie vast dat de leden van de raad van toezicht worden aangewezen door en verantwoording verschuldigd zijn aan de Staatsraad, hetgeen illustreert dat de staat institutionele zeggenschap heeft over de commerciële activiteiten van de medewerkende staatsbank.

(426)

Naast deze algemeen toepasselijke aanwijzingen stelde de Commissie met betrekking tot EXIM Bank het volgende vast: EXIM Bank is opgericht en werkt in overeenstemming met het “Besluit van de Staatsraad tot oprichting van de Export-Import Bank of China” en met de statuten van EXIM Bank. Volgens de statuten wordt de directie van EXIM Bank rechtstreeks door de staat benoemd. De raad van toezicht wordt door de Staatsraad benoemd in overeenstemming met de “Tijdelijke regeling betreffende de raden van toezicht van de essentiële financiële instellingen in overheidshanden” en andere wet- en regelgeving, en is verantwoording verschuldigd aan de Staatsraad.

(427)

In de statuten is tevens vermeld dat het partijcomité van EXIM Bank een leidende en centrale politieke rol speelt om te waarborgen dat het beleid en de belangrijke taken van de Communistische Partij en de staat door EXIM Bank worden uitgevoerd. De leidinggevende rol van de Partij strekt zich uit tot alle aspecten van corporate governance.

(428)

In de statuten is ook bepaald dat EXIM Bank ernaar streeft de ontwikkeling van de buitenlandse handel en economische samenwerking, grensoverschrijdende investeringen, het initiatief “One Belt, One Road” en de samenwerking met het oog op internationale capaciteiten en vervaardiging van apparatuur te bevorderen. De zakelijke activiteiten van EXIM omvatten op korte, middellange en lange termijn verstrekte leningen die zijn goedgekeurd in het kader van het beleid inzake buitenlandse handel en het “naar buiten” gerichte beleid van de VRC, zoals exportkredieten, importkredieten, leningen voor de uitvoering van werken voor buitenlandse opdrachtgevers, leningen voor buitenlandse investeringen, leningen van de Chinese overheid voor buitenlandse hulp en leningen voor afnemers van exporterende ondernemingen.

(429)

Bovendien verklaarde EXIM Bank in haar jaarverslag over 2022 dat zij “het volledige scala van de nationale beleidsmaatregelen en vervolgmaatregelen krachtig had uitgevoerd” en dat haar verantwoordelijkheden onder meer bestonden uit “het gewetensvol uitvoeren van de besluiten van het Centraal Comité van de CCP en de Staatsraad”. Het jaarverslag vermeldde ook dat “meerdere maatregelen waren genomen om ervoor te zorgen dat er leningen op middellange en lange termijn werden verstrekt aan de productie-industrie ter ondersteuning van nationale projecten”.

(430)

Wat de SOCB’s betreft, merkte de Commissie op dat de zes grootste banken eind 2022 meer dan 40 % van de totale activa van de Chinese financiële sector vertegenwoordigden (114). Ten minste twee van deze zes SOCB’s, namelijk ICBC en ABC, behoren tot de financiële instellingen die in dit onderzoek leningen hebben verstrekt aan de in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs (zie overweging 468). De staat heeft een meerderheidsaandeel in zowel ICBC (115) als ABC (116). De staat controleert niet alleen de zes grootste SOCB’s, maar heeft ook aanzienlijke aandelen in een aantal andere SOCB’s, waarbij zijn betrokkenheid vaker indirect is, bijvoorbeeld via staatsbedrijven. Verscheidene van deze SOCB’s, die goed zijn voor ongeveer 20 % van de totale activa van de Chinese bankensector in 2021, zoals Shanghai Pudong Development Bank, China Everbright Bank, Ping An Bank, China Minsheng Bank, behoren tot de financiële instellingen die leningen hebben verstrekt aan de in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs in het huidige onderzoek (zie overweging 468 voor een volledige lijst), met een variërende mate van staatsdeelneming, variërend van ongeveer 3 % in het geval van China Minsheng Bank (117) tot meer dan 80 % voor China Everbright Bank (118).

(431)

De Commissie stelde tevens vast dat financiële instellingen in handen van de overheid hun statuten in 2017 hebben gewijzigd om de rol van de CCP op het hoogste besluitvormingsniveau van de banken te versterken (119).

(432)

In deze nieuwe statuten is bepaald dat:

(433)

Overweging 204 geeft specifieke voorbeelden van deze wijzigingen in de statuten met betrekking tot ICBC en ABC.

(434)

De Commissie heeft daarnaast informatie verzameld inzake de vraag of de Chinese overheid betekenisvolle zeggenschap had over het gedrag van EXIM Bank en met betrekking tot haar kredietbeleid en risicobeoordeling bij de verstrekking van leningen aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen. Dienaangaande is rekening gehouden met de volgende regelgevende documenten:

(435)

Bij het beoordelen van deze regelgevende documenten heeft de Commissie vastgesteld dat financiële instellingen in de VRC in een algemeen juridisch klimaat opereren dat hen ertoe aanzet zich aan te passen aan de industriële beleidsdoelstellingen van de Chinese overheid, in het bijzonder het plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor energiebesparende voertuigen en voertuigen op nieuwe energiebronnen (2012-2020) dat voorziet in “beleidsstimulansen door middel van steun op het gebied van de financiële dienstverlening met kredietbeheer- en leningevaluatiesystemen om de ontwikkeling van de bedrijfstak voor energiebesparende voertuigen en voertuigen op nieuwe energiebronnen aan te moedigen” bij het nemen van financiële beslissingen, zoals hieronder uiteengezet.

(436)

Met betrekking tot EXIM Bank is het publieke beleidsmandaat vastgelegd in de oprichtingsakte van EXIM Bank, waarin wordt uiteengezet dat “de belangrijkste taak van de Export-Import Bank of China het uitvoeren van nationaal industriebeleid en buitenlands handelsbeleid is, en het verstrekken van ondersteuning bij financieel beleid voor het uitbreiden van de uitvoer van kapitaalgoederen zoals mechanische en elektrische producten en complete sets van apparatuur” (124). In de statuten wordt eveneens bepaald dat de “Export-Import Bank of China een beleidsbank in overheidshanden is, gefinancierd door de staat, onder de directe leiding van de Staatsraad” (125).

(437)

Op algemeen niveau bepaalt artikel 34 van de bankenwet, die geldt voor alle financiële instellingen die actief zijn in de VRC, dat “handelsbanken kredieten verlenen in overeenstemming met de behoeften van de nationale economische en sociale ontwikkeling en overeenkomstig het industriebeleid van de staat”. Hoewel in artikel 4 van de bankenwet het volgende is bepaald: “Handelsbanken verrichten hun bedrijfsactiviteiten overeenkomstig de wet zonder inmenging van enige entiteit of particulier. Handelsbanken staan met het volledige vermogen van de rechtspersoon onafhankelijk in voor hun wettelijke aansprakelijkheid”, bleek uit het onderzoek dat artikel 4 van de bankenwet met inachtneming van artikel 34 van de bankenwet wordt toegepast, d.w.z. dat de banken het door de staat vastgestelde overheidsbeleid uitvoeren en de instructies van de staat volgen.

(438)

Bovendien luidt artikel 15 van de algemene regels betreffende leningen als volgt: “Overeenkomstig het beleid van de staat mogen de betrokken departementen rentesubsidies verlenen voor leningen, teneinde de groei van bepaalde bedrijfstakken en de economische ontwikkeling in bepaalde gebieden te bevorderen.”

(439)

Zo ook verplicht besluit nr. 40 alle financiële instellingen kredieten specifiek aan “aangemoedigde” projecten te verstrekken. Zoals reeds toegelicht in afdeling 3.1, en meer in het bijzonder in de overwegingen 210 en 211, vallen projecten van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen in de “aangemoedigde” categorie. Besluit nr. 40 bevestigt derhalve de eerdere bevinding inzake de bankenwet, namelijk dat banken overheidsgezag uitoefenen in de vorm van de verlening van preferentiële kredieten. De Commissie heeft tevens vastgesteld dat de NFRA verstrekkende goedkeuringsbevoegdheden heeft die alle aspecten van het management van alle in de VRC gevestigde financiële instellingen (met inbegrip van particuliere financiële instellingen en financiële instellingen in buitenlandse handen) betreffen, zoals (126):

(440)

De bankenwet is juridisch bindend. In afdeling 3.5.1.5 is vastgesteld dat de vijfjarenplannen en besluit nr. 40 bindend van aard zijn. Het bindende karakter van de regelgeving van de NFRA berust op de bevoegdheden waarover zij als regelgevende autoriteit beschikt. Het bindende karakter van andere documenten blijkt uit de daarin vervatte bepalingen inzake toezicht en evaluatie.

(441)

Besluit nr. 40 van de Staatsraad draagt alle financiële instellingen op alleen kredietondersteuning te verstrekken aan investeringsprojecten met betrekking tot de aangemoedigde categorie en belooft de uitvoering van “andere preferentiële beleidsmaatregelen ten aanzien van projecten in de aangemoedigde sectorale categorie”. Op basis hiervan zijn banken verplicht om kredietsteun te verlenen aan bedrijfstak voor batterijvoertuigen als een aangemoedigde bedrijfstak.

(442)

Bovendien moeten zelfs beslissingen van particuliere handelsbanken onder toezicht van de CCP staan en in overeenstemming zijn met het nationale beleid. Een van de drie overkoepelende doelstellingen van de staat met betrekking tot het bestuur van het bankwezen bestaat thans in de versterking van het leiderschap van de Partij in de bank- en verzekeringssector, ook wat operationele en beheersaangelegenheden in ondernemingen betreft. In dit verband wordt in het driejarig actieplan van de CBIRC voor de jaren 2020-2022 opgedragen “verder uitvoering te geven aan de geest die ten grondslag lag aan de hoofdtoespraak van secretaris-generaal Xi Jinping over de bevordering van de hervorming van corporate governance in de financiële sector”. Bovendien is afdeling II van het plan gericht op het bevorderen van de organische integratie van de partijleiding in corporate governance: “Wij laten de integratie van het leiderschap van de Partij in de corporate governance systematischer, gestandaardiseerder en meer op basis van procedures verlopen. […] Belangrijke operationele en beheersaangelegenheden moeten door het partijcomité zijn besproken voordat de raad van bestuur of de directie hierover een besluit neemt.”

(443)

Ook heeft de Chinese overheid onlangs bepaald dat zelfs aandeelhouders van financiële instellingen de uitoefening van de controle door de Chinese overheid moeten vergemakkelijken via het corporategovernancekader van de instelling, en wel als volgt: “Grote aandeelhouders van banken en verzekeringsinstellingen moeten de banken en verzekeringsinstellingen steunen bij het opzetten van een onafhankelijke en deugdelijke corporategovernancestructuur met doeltreffende controlemechanismen en de banken en verzekeringsinstellingen aanmoedigen en steunen om te zorgen voor de organische integratie van partijleiderschap en corporate governance” (127).

(444)

Tot slot wordt in de criteria voor de beoordeling van de prestaties van de NFRA voor handelsbanken nu met name rekening gehouden met de wijze waarop de financiële instellingen “de nationale ontwikkelingsdoelstellingen en de reële economie dienen”, en in het bijzonder met de wijze waarop zij “strategische en opkomende bedrijfstakken dienen” (128).

(445)

Derhalve kwam de Commissie tot de conclusie dat de Chinese overheid een normatief kader had gecreëerd dat moest worden nageleefd door de managers en toezichthouders van de medewerkende staatsbank, die door de Chinese overheid worden benoemd en die aan haar verantwoording zijn verschuldigd. De Chinese overheid oefende derhalve op basis van dit normatieve kader, telkens wanneer de medewerkende staatsbank leningen aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen verstrekte, betekenisvolle zeggenschap over het gedrag van deze medewerkende staatsbank uit. De kernfuncties van de staatsbank houden verband met de specifieke taken die de Chinese overheid via dit normatieve raamwerk heeft toegewezen, wat ertoe heeft geleid dat de bank een instrument van de Chinese overheid is geworden dat overheidsfuncties uitvoert.

(446)

De Commissie verzamelde ook concrete bewijzen van de uitoefening van betekenisvolle zeggenschap aan de hand van concrete leningen die aan de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs waren verstrekt. In haar antwoord op de vragenlijst legde de gedeeltelijk medewerkende staatsbank uit dat zij een intern ratingmodel gebruikt om de kredietwaardigheid van kredietnemers te beoordelen op basis van historische gegevens over wanbetalingen, waaronder kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren om kredietnemers te rangschikken op basis van de kans op wanbetaling. EXIM Bank verklaarde voorts dat er geen sprake is van verschil in beleid met betrekking tot de sector waarin de kredietnemer actief is of de vorm van eigendom en dat haar risicobeoordelingsmodel marktconform is.

(447)

Zoals reeds nader beschreven in overweging 261, weigerde de gedeeltelijk medewerkende staatsbank om concrete voorbeelden van haar risicobeoordelingen ten aanzien van de in de steekproef opgenomen ondernemingen te verstrekken op grond dat de gevraagde informatie interne informatie van de bank is en vertrouwelijke bedrijfsinformatie bevat die niet openbaar mag worden gemaakt, hoewel de Commissie de schriftelijke toestemming had van de in de steekproef opgenomen ondernemingen, waarin zij afstand deden van hun recht op vertrouwelijke behandeling. Ook heeft EXIM Bank geen antwoord gegeven op vragen over de kwalitatieve en kwantitatieve indicatoren die worden gebruikt om kredietnemers te rangschikken op basis van hun kans op wanbetaling.

(448)

In de loop van het onderzoek verwees de Chinese overheid naar de interpretatie van de bankenwet door het Nationale Volkscongres en naar de artikelen 4, 5 en 41 van de bankenwet, waarmee zij aanvoerde dat handelsbanken in de VRC opereerden als onafhankelijke juridische entiteiten die “hun eigen beslissingen nemen”, “zonder inmenging van enige entiteit of particulier” en dat “geen enkele entiteit of particulier een handelsbank kan dwingen leningen te verstrekken of een garantie te verstrekken”. Voorts voerde de Chinese overheid aan dat artikel 15 van de algemene regels betreffende leningen niet dwingend is, maar slechts een leidraad inhoudt.

(449)

Zoals uiteengezet in overweging 440 was de Commissie van oordeel dat de Chinese bankenwet en besluit nr. 40 een dwingend karakter hebben. Daarnaast bieden de bevindingen van het onderzoek (en de bevindingen van de Commissie in eerdere onderzoeken met betrekking tot hetzelfde subsidieprogramma (129)) geen steun aan het argument dat banken bij het nemen van beslissingen inzake leningen geen rekening houden met het beleid en de plannen van de overheid. De Commissie heeft bijvoorbeeld vastgesteld dat de producenten-exporteurs profiteerden van preferentiële leningen met rentetarieven die onder de marktrente lagen.

(450)

Uit het onderzoek bleek dat artikel 15 van de algemene regels betreffende leningen in de praktijk wel degelijk werd toegepast, en dat de artikelen 4, 5 en 41 van de bankenwet met inachtneming van artikel 34 van de bankenwet van toepassing waren, d.w.z. dat de banken het door de staat vastgestelde overheidsbeleid uitvoeren en de instructies van de staat volgen. Hoewel de artikelen 4 en 5 van de bankenwet deel uitmaken van hoofdstuk I, waarin de algemene bepalingen zijn opgenomen, maakt artikel 34 daarentegen deel uit van hoofdstuk IV, waarin de basisregels voor leningen zijn neergelegd. De tekst van artikel 34: “handelsbanken verlenen kredieten in overeenstemming met de behoeften van de nationale economie en de sociale ontwikkeling en overeenkomstig het industriebeleid van de staat”, toont aan dat deze bepaling geen richtinggevend karakter, maar eerder een dwingend karakter heeft en banken een duidelijke instructie geeft om bij de uitvoering van hun leenactiviteiten rekening te houden met het industriebeleid van de staat. In dit specifieke geval wijst het plan voor de ontwikkeling van de bedrijfstak voor energiebesparende voertuigen en voertuigen op nieuwe energiebronnen (2012-2020), zoals vermeld in overweging 221, duidelijk op “systemen voor kredietbeheer en leningevaluatie om de ontwikkeling van de bedrijfstak voor energiebesparende voertuigen en voertuigen op nieuwe energiebronnen aan te moedigen”. De Commissie merkte ook op dat besluit nr. 40 van de Staatsraad alle financiële instellingen opdraagt alleen kredietondersteuning te verstrekken aan aangemoedigde projecten, en de uitvoering belooft van “andere preferentiële beleidsmaatregelen ten aanzien van projecten in de aangemoedigde sectorale categorie”. Hoewel artikel 17 van hetzelfde besluit ook voorschrijft dat de banken de beginselen van de kredietverlening eerbiedigen, kon de Commissie tijdens het onderzoek niet vaststellen dat dit in de praktijk ook het geval was. Integendeel, er werden aan de producenten-exporteurs leningen verstrekt ongeacht hun financiële situatie en kredietwaardigheid. Deze bevinding is niet nieuw en werd al in eerdere onderzoeken besproken (130).

(451)

Tot slot, zoals opgemerkt in de overwegingen 442 tot en met 444, toont het feit dat alle belangrijke operationele en managementkwesties van de bank door de Partij worden getoetst, hetgeen een vast onderdeel is van de bestuursstructuur van de banken, en het feit dat de prestaties van de banken worden geëvalueerd in overeenstemming met hun inspanningen om strategische en opkomende ondernemingen zoals de bedrijfstak voor batterijvoertuigen te bedienen, ook de strikte en bindende aard aan van het regelgevingskader voor de activiteiten van de financiële instellingen.

(452)

Bij gebreke van concreet bewijs dat de kredietwaardigheid was beoordeeld, onderzocht de Commissie derhalve het algemene rechtskader dat is uiteengezet in de overwegingen 434 tot en met 444, in combinatie met het gedrag van de medewerkende staatsbank wat de leningen aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen betreft. Dit gedrag was in tegenspraak met haar officiële standpunt, aangezien EXIM Bank in de praktijk niet handelde op basis van een grondige, op de markt gebaseerde risicobeoordeling.

(453)

In de loop van het onderzoek heeft de Commissie vastgesteld dat er leningen zijn verstrekt aan de drie in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs tegen rentetarieven die onder of dichtbij de primaire rentevoet voor leningen liggen, zoals aangekondigd door het National Interbank Funding Center (NIFC). De primaire rentevoet werd op 20 augustus 2019 ingevoerd en vervangt de vorige referentierentevoet van de centrale bank van de People’s Bank of China (PBOC) (131). Het verstrekken van financiering tegen tarieven die lager zijn dan of dicht bij de nationale risicovrije rentevoet op de markt tussen banken liggen, toont duidelijk aan dat er niet voldoende rekening is gehouden met risico’s. Bij gebrek aan medewerking van de financiële instellingen of de weigering om informatie te verstrekken over de in de steekproef opgenomen groepen door EXIM Bank, ondanks het bestaan van een bankmachtiging, moest de Commissie gebruik maken van de beschikbare gegevens en kwam zij tot de conclusie dat de leningen werden verstrekt ongeacht de reële financiële situatie en het kredietrisicoprofiel van de ondernemingen, zoals vastgesteld in afdeling 3.5.2.3. De leningen werden dus verstrekt tegen rentetarieven die lager waren dan de marktrente die overeenstemde met het risicoprofiel van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs.

(454)

Bovendien is het, specifiek wat EXIM Bank betreft, onbetwistbaar dat dit een beleidsbank is die er zelf voor uitkomt dat zij rechtstreeks overheidsbeleid uitvoert. Zoals uitgelegd op haar website (132) is EXIM Bank een door de staat gefinancierde beleidsbank die rechtstreeks onder leiding staat van de Staatsraad en zich onder meer bezighoudt met de ondersteuning van de buitenlandse handel van China en de uitvoering van de “going global”-strategie.

(455)

Op basis daarvan concludeerde de Commissie dat de Chinese overheid met betrekking tot leningen aan aangemoedigde bedrijfstakken een normatief kader heeft gecreëerd, waaraan de managers en toezichthouders, die door de Chinese overheid zijn benoemd en die aan haar verantwoording verschuldigd zijn, gebonden zijn. Het normatieve kader liet de beheerders en toezichthouders van de bank geen enkele speelruimte om dit kader al dan niet te volgen ten aanzien van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs, zodat het management van die bank zich in een afhankelijke positie bevond.

(456)

Derhalve baseerde de Chinese overheid zich op het normatief kader om, telkens wanneer de medewerkende staatsbank leningen verstrekte aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, betekenisvolle zeggenschap over haar gedrag uit te oefenen.

(457)

Zoals uiteengezet in overweging 434 zocht de Commissie ook bewijs van de uitoefening van betekenisvolle zeggenschap aan de hand van concrete leningen. De medewerkende staatsbank heeft bepaalde noodzakelijke informatie, waaronder haar specifieke kredietrisicobeoordeling met betrekking tot de in de steekproef opgenomen ondernemingen, echter niet verstrekt. Bij gebrek aan concreet bewijs van dergelijke kredietrisicobeoordelingen heeft de Commissie het algemene juridische kader onderzocht dat van toepassing is op leningen aan aangemoedigde bedrijfstakken zoals de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, in combinatie met het gedrag van de medewerkende staatsbank, en heeft zij vastgesteld dat de bank niet handelde op basis van grondige marktgebaseerde kredietrisicobeoordelingen.

(458)

Bovendien werden, zoals uiteengezet in overweging 453, leningen verstrekt aan de drie in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs tegen rentevoeten die lager waren dan of dicht bij de primaire rentevoet voor leningen lagen, ongeacht hun financiële situatie en kredietrisicoprofiel. Gezien het risicoprofiel van de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs zoals beschreven in afdeling 3.5.1.10 en het feit dat de producenten-exporteurs volgens de door de Commissie uitgevoerde risicoanalyse een B-kredietrating hadden moeten krijgen en dus rentepercentages hadden moeten betalen die aanzienlijk hoger waren dan de risicovrije rentevoet, heeft de Commissie geconcludeerd dat de betrokken leningen onder de marktrente werden verstrekt.

(459)

De Commissie kwam daarom tot de conclusie dat de Chinese overheid betekenisvolle zeggenschap heeft uitgeoefend over het gedrag van de medewerkende staatsbank met betrekking tot haar kredietbeleid en risicobeoordeling ten aanzien van de bedrijfstak voor batterijvoertuigen.

(460)

De Commissie stelde vast dat de gedeeltelijk medewerkende staatsbank het hierboven beschreven rechtskader ten uitvoer heeft gelegd bij de uitoefening van overheidsfuncties met betrekking tot de sector batterijvoertuigen. Dat betekent dat zij optrad als overheidsinstantie in de zin van artikel 2, punt b), van de basisverordening, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 1, punt a), i), van de basisverordening en in overeenstemming met de desbetreffende rechtspraak van de WTO.

(461)

De algemene regels betreffende leningen (133), uitgevaardigd in 1996, hadden tot doel met name de activiteiten die met leningen verband houden te reguleren, waarbij specifieke sociaal-economische ontwikkelingen werden gestimuleerd (134). Volgens besluit nr. 40 (135) grijpt de Chinese overheid ook in in de kredietverleningsactiviteiten van financiële entiteiten door industriële sectoren aan te wijzen die moeten profiteren van bevoorrechte toegang tot kredieten en door financiële instellingen te verplichten om bij het verstrekken van leningen rekening te houden met het industriële beleid van de staat.

(462)

De prominente rol van overwegingen in het kader van overheidsbeleid (in plaats van puur commerciële overwegingen) die de staat oplegt aan de handelsbanken, met name financiële instellingen in staatseigendom, bij het vormgeven van hun kredietstrategieën is ook duidelijk zichtbaar in de mededeling van het ministerie van Financiën over de methode voor de beoordeling van de prestaties van handelsbanken, uitgegeven op 15 december 2020. Ook moet, volgens de bepalingen van de mededeling, bij de criteria voor de beoordeling van de prestaties van handelsbanken rekening worden gehouden met de wijze waarop entiteiten “de nationale ontwikkelingsdoelstellingen en de reële economie dienen”, en met name hoe zij “strategische en opkomende bedrijfstakken ten dienste staan”. Artikel 4 van de mededeling bepaalt dat “de beoordeling van de prestaties van handelsbanken een sterke en effectieve waarborg zal bieden dat het nationale macrobeleid wordt uitgevoerd” (136).

(463)

Zoals uiteengezet in afdeling 3.3.1.1, heeft, met uitzondering van EXIM Bank, geen van de financiële instellingen in overheidshanden die leningen hebben verstrekt aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen, de specifieke vragenlijst ingevuld. De lijst van banken omvat: Agricultural, Bank of Beijing (137), Bank of China, Bank of Communications Co. Ltd., Bank of Kunlun (138), Bank of Nanjing (139), Bank of Ningbo (140), Bank of Shanghai (141), Bank of Tianjin (142), China CITIC Bank (143), China Construction Bank Corporation, China Everbright Bank (144), China Industrial Bank Co. Ltd. (145), China Merchants Bank (146), China Minsheng Bank (147), Export-Import Bank of China – EXIM Bank, ICBC, Ping An Bank (148), Shanghai Automotive Group Finance Co., Ltd. (149), Shanghai Pudong Development Bank Co. Ltd. (150), Chong Hing Bank Limited (151), Huishang Bank Co., Ltd. (152),Sun Life Everbright Asset Management Co. Ltd. (153), en Zhongyuan Bank Co., Ltd (154). De Chinese overheid heeft geen informatie verstrekt over de eigendomsstructuur van de banken of over hun bestuursstructuur, risicobeoordeling of voorbeelden van specifieke leningen aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen.

(464)

Derhalve heeft de Commissie overeenkomstig de conclusies in afdeling 3.3.1.1 besloten gebruik te maken van de beschikbare gegevens om te bepalen of die financiële instellingen in handen van de overheid als overheidsinstanties moeten worden aangemerkt.

(465)

In een eerder antisubsidieonderzoek (155) stelde de Commissie vast dat de banken die leningen hebben verstrekt aan de in het kader van het onderzoek in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs, geheel of gedeeltelijk eigendom zijn van de staat of van rechtspersonen die in handen zijn van de staat. Omdat de banken de specifieke vragenlijst niet hebben ingevuld, heeft de Commissie gebruikgemaakt van openbaar beschikbare gegevens, zoals de website van de bank, jaarverslagen en informatie die beschikbaar is in bankregisters of op het internet. In overeenstemming met de bevindingen van dit eerdere onderzoek bevestigde het werkdocument van de diensten van de Commissie (156) dat de staat de bankensector domineert (157) door een meerderheidsbelang te houden in alle handelsbanken in staatseigendom, en door de meerderheid van de aandelen te houden in een aantal handelsbanken, hetzij via directe investeringen via Central Huijin, hetzij indirect via andere rechtspersonen in staatseigendom. In overweging 468 worden de door de producenten-exporteurs gerapporteerde bankentiteiten genoemd waar de staat een meerderheidsbelang in heeft. Bij gebrek aan wijzigingen sinds recente soortgelijke onderzoeken (158) werd geoordeeld dat alle financiële instellingen in staatseigendom die financiering verstrekten aan de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs geheel of gedeeltelijk eigendom waren van de staat zelf of van rechtspersonen in staatseigendom.

(466)

Op grond van de voorgaande overwegingen stelde de Commissie vast dat alle Chinese financiële instellingen die staatseigendom zijn en leningen hebben verstrekt aan de drie in de steekproef opgenomen groepen van medewerkende producenten-exporteurs, overheidsinstanties zijn in de zin van artikel 2, punt b), gelezen in samenhang met artikel 3, lid 1, punt a), i), van de basisverordening.

(467)

Daarnaast stelde de Commissie op basis van dezelfde gegevens vast dat zelfs indien de financiële instellingen in handen van de overheid niet als overheidsinstanties zouden moeten worden beschouwd, zij zouden worden beschouwd als financiële instellingen waaraan de Chinese overheid functies die zij normaal zelf zou vervullen, heeft toevertrouwd of waarmee zij hen heeft belast in de zin van artikel 3, lid 1, punt a), iv), van de basisverordening, om dezelfde redenen als uiteengezet in afdeling 3.5.1.9. Hun gedragingen zouden dus hoe dan ook aan de Chinese overheid worden toegerekend.

(468)

Evenals bij vorige onderzoeken (159) stelde de Commissie ook in dit geval vast dat de volgende in de VRC werkzame banken en particuliere financiële instellingen leningen hadden verstrekt aan de in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs in het onderhavige onderzoek: China Postal Savings Bank Co. Ltd., Citibank (China) Co., Ltd., DBS Bank (China) Limited, East West Bank (China) Co., Ltd., Hana Bank (China) Co., Ltd., HSBC Bank (China) Limited, Mitsubishi UFJ Bank (China) Co., Ltd., Mizuho Bank (China) Co., Ltd., OCBC Wing Hang Bank (China) Limited, Standard Chartered Bank (China) Limited, Sumitomo Mitsui Banking Corporation (China) Co., Ltd., United Overseas Bank (China) Limited, en Yushan Bank (China) Co. Overeenkomstig de overeenkomstige analyse in afdeling 3.5.1.8 werd ervan uitgegaan dat deze banken en particuliere financiële instellingen die onder toezicht van de CBRC actief waren, door de Chinese overheid functies kregen toevertrouwd of ermee werden belast. Aangezien geen informatie werd verstrekt die op het tegendeel wees, heeft de Commissie in dit onderzoek dezelfde conclusie gehandhaafd.

(469)

De Commissie heeft onderzocht of deze financiële instellingen door de Chinese overheid zijn belast met de verlening van subsidies aan de sector batterijvoertuigen of dat hun die functie is toevertrouwd in de zin van artikel 3, lid 1, punt a), iv), van de basisverordening.

(470)

Volgens de Beroepsinstantie van de WTO vindt “toevertrouwen van functies” plaats wanneer een overheid een verantwoordelijkheid toewijst aan een particulier lichaam, en verwijst “belasten met functies” naar situaties waarin de overheid haar gezag uitoefent ten aanzien van een particulier lichaam (160). In beide gevallen gebruikt de overheid een particulier lichaam om namens haar de financiële bijdrage te leveren en “in de meeste gevallen kan men verwachten dat het toevertrouwen van functies aan of het belasten met functies van een particulier lichaam gepaard gaat met een vorm van dreiging of aansporing” (161). Tegelijkertijd mogen leden overeenkomstig artikel 3, lid 1, punt a), iv), geen compenserende maatregelen instellen tegen producten “indien de overheid louter haar algemene regelgevende bevoegdheden uitoefent” (162) of indien overheidsinterventie “al dan niet een bepaald resultaat als gevolg kan hebben, enkel gebaseerd op de gegeven feitelijke omstandigheden en op de uitoefening van vrije keuze door de deelnemers aan die markt” (163). Het toevertrouwen van functies of belasten met functies impliceert eigenlijk “een actievere rol van de overheid dan louter aansporing” (164).

(471)

De Commissie merkte op dat het in de overwegingen 434 tot en met 442 beschreven normatieve kader voor de bedrijfstak van toepassing is op alle financiële instellingen in de VRC, met inbegrip van particuliere financiële instellingen. Zo hebben de bankenwet en de verschillende verordeningen van de CBIRC bijvoorbeeld zowel betrekking op alle banken met Chinees kapitaal als op alle banken met buitenlands kapitaal die onder het toezicht van de CBIRC staan.

(472)

Bovendien bevatte het merendeel van de leenovereenkomsten met particuliere financiële instellingen vergelijkbare voorwaarden als de overeenkomsten met de staatsbanken en waren de rentevoeten van de particuliere financiële instellingen vergelijkbaar met die van de financiële instellingen die staatseigendom zijn. Hieruit blijkt dat er feitelijk preferentiële leenvoorwaarden door deze banken worden verleend in overeenstemming met de controle die de Chinese overheid uitoefent op de bankensector.

(473)

Bij gebreke van enige afwijkende informatie van de particuliere financiële instellingen heeft de Commissie geconcludeerd dat voor zover het de bedrijfstak voor batterijvoertuigen betreft, aan alle financiële instellingen (inclusief particuliere financiële instellingen) die in de VRC actief zijn onder toezicht van de NFRA, door de staat functies zijn toevertrouwd of dat zij daarmee zijn belast in de zin van artikel 3, lid 1, punt a), iv), eerste streepje, van de basisverordening teneinde het overheidsbeleid te steunen en aan de bedrijfstak voor batterijvoertuigen leningen tegen preferentiële tarieven te verstrekken (165).

(474)

In eerdere antisubsidieonderzoeken heeft de Commissie, op basis van een door het Internationaal Monetair Fonds (IMF) gepubliceerde studie (166) waarin een discrepantie tussen internationale en Chinese kredietratings werd aangetoond, reeds geconstateerd dat de aan Chinese ondernemingen toegekende binnenlandse kredietratings niet betrouwbaar zijn. Volgens het IMF is door lokale ratingbureaus namelijk aan 90 % van de Chinese obligaties een rating van AA tot AAA toegekend. Dit is niet te vergelijken met andere markten, zoals de EU of de Verenigde Staten van Amerika (“VS”). Op de markt van de VS heeft bijvoorbeeld minder dan 2 % van de ondernemingen zulke uitstekende ratings. De Chinese kredietratingbureaus neigen dus sterk tot ratings aan de hoogste kant van de ratingschaal. Zij hanteren zeer globale ratingtrappen en poolen vaak obligaties met zeer uiteenlopende wanbetalingsrisico’s binnen een en dezelfde brede ratingcategorie (167). Volgens de China bond market insight 2021 van Bloomberg (168) wordt de obligatiemarkt gedomineerd door vijf Chinese lokale ratingbureaus: China Chengxin, Dagong, Lianhe, Shanghai Brilliance en Golden Credit Rating, en heeft ongeveer 90 % van de obligaties een rating AAA van de plaatselijke ratingbureaus. Veel van de emittenten hebben echter een lagere S&P globale emittentenrating van A en BBB gekregen (169).

(475)

Bovendien wordt de basisrating van de emittent door buitenlandse ratingbureaus, zoals Standard & Poor’s en Moody’s, bij de beoordeling van in het buitenland uitgegeven Chinese obligaties doorgaans verhoogd op basis van een inschatting van het strategische belang van de betrokken onderneming voor de Chinese overheid en de omvang van eventuele impliciete garanties (170).

(476)

Als aanvulling op deze analyse hebben eerdere zaken aangetoond dat de Chinese overheid ook haar invloed op de ratingmarkt kan uitoefenen.

(477)

Volgens de in de eerdere zaken door de Chinese overheid verstrekte informatie waren er veertien kredietratingbureaus actief op de Chinese obligatiemarkt, waaronder twaalf binnenlandse ratingbureaus. Ten tweede is er geen vrije toetreding tot de Chinese markt voor kredietrating. Het betreft in wezen een gesloten markt, aangezien ratingbureaus een vergunning nodig hebben van de China Securities Regulatory Commission (“CSRC”) of van de PBOC alvorens activiteiten te kunnen ontplooien (171). De PBOC kondigde medio 2017 aan dat het onder bepaalde voorwaarden aan buitenlandse kredietratingbureaus zou worden toegestaan kredietbeoordelingen uit te voeren voor een deel van de markt voor binnenlandse obligaties. Deze ratingbureaus volgen evenwel Chinese ratingschalen en zijn dus, zoals toegelicht in overweging 475, niet zonder meer vergelijkbaar met internationale ratingbureaus.

(478)

Tot slot worden de bevindingen van de Commissie bevestigd door een onderzoek van Allianz Global Investors uit 2021, waarin wordt gesteld: “Het onshore-kredietratingsysteem van China verschilt van internationale ratingafspraken. Onshore-obligaties met een rating AA+ zouden bijvoorbeeld op internationale schaal doorgaans als “hoogrentend” worden beoordeeld” (172).

(479)

Tot slot wees de OESO er in 2022 op dat “tekortkomingen op de kredietratingmarkt, waaronder opgeblazen ratings en zwakke waarschuwingssystemen, de gezonde ontwikkeling van de obligatiemarkt belemmeren” (173).

(480)

Bovendien stelde de Commissie ook vast (174) dat het Chinese ratingsysteem niet kan worden beschouwd als uitsluitend gedreven door marktkrachten en dat het op een verstoorde basis functioneert.

(481)

Gelet op de in de overwegingen 474 tot en met 478 beschreven situatie kwam de Commissie tot de conclusie dat Chinese kredietratings geen betrouwbare beoordeling van het kredietrisico van de onderliggende activa vormen. Die ratings waren bovendien vertekend door de beleidsdoelstellingen om belangrijke strategische bedrijfstakken, zoals de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, aan te moedigen.

(482)

De Commissie stelde vast dat ondernemingen in alle drie in de steekproef opgenomen groepen gebruikmaakten van diverse kortlopende en langlopende leningen om hun activiteiten te financieren. Die leningen werden hoofdzakelijk gebruikt voor dagelijkse activiteiten, behoeften aan bedrijfskapitaal, voor speciale projecten, investeringen of ter vervanging van andere leningen. De in de steekproef opgenomen groepen producenten-exporteurs gebruikten ook kort- en langlopende exportkredieten.

(483)

In de loop van het onderzoek heeft de Commissie vastgesteld dat een van de in de steekproef opgenomen groepen leningen heeft afgesloten met het specifieke doel om het op de vervaldatum van de leningen terugbetaalde kapitaal te vervangen door nieuw kapitaal uit nieuwe leningen. Dergelijke doorlopende kredieten zijn gewoonlijk een teken van liquiditeitsproblemen bij de leningnemer en vormen een grotere risicoblootstelling voor de banken die ze verstrekken. In lijn met de bevindingen uit eerdere onderzoeken (175) stelde de Commissie vast dat sommige ondernemingen met deze praktijk hun verplichtingen konden herschikken en de middelen konden verkrijgen zonder welke zij zonder hun aflossingsverplichtingen niet zouden kunnen nakomen, hetgeen wijst op problemen bij het aflossen van schulden.

(484)

In de loop van het onderzoek merkte de Commissie dat bepaalde in de steekproef opgenomen ondernemingen obligaties hadden uitgegeven die specifiek waren bedoeld voor het aflossen van schulden, namelijk leningen. De Commissie stelde vast dat sommige ondernemingen, door hun schulden aldus te herstructureren, hun verplichtingen konden herschikken en uitstellen, en de middelen konden verkrijgen die zij nodig hadden om te voldoen aan hun aflossingsverplichtingen, hetgeen wijst op moeilijkheden bij het aantrekken van kapitaal.

(485)

Dat een onderneming daarvoor obligaties gebruikt, roept twijfels op over haar vermogen om schulden af te lossen, en daarmee ook over niet alleen haar liquiditeit op de korte termijn maar ook haar solvabiliteit op de lange termijn. Als een onderneming obligaties heeft uitgegeven om haar leningen af te lossen, wordt dat dan ook gezien als een teken dat haar financiële situatie slechter is dan wat de jaarrekening op het eerste gezicht suggereert, en dat er sprake is van een extra risico in verband met haar financiering op de korte en lange termijn.

(486)

Zoals uiteengezet in afdeling 3.5.1.5, worden de financiële instellingen uit hoofde van verschillende rechtsinstrumenten die specifiek gericht zijn op ondernemingen in de bedrijfstak voor batterijvoertuigen, geïnstrueerd die bedrijfstak leningen te verstrekken tegen preferentiële tarieven. Uit die documenten blijkt dat de financiële instellingen alleen preferentiële financiering verstrekken aan een beperkt aantal ondernemingen of bedrijfstakken, die het desbetreffende beleid van de Chinese overheid naleven. Bovendien was de Commissie van mening dat de verwijzing naar de bedrijfstak voor batterijvoertuigen duidelijk genoeg is, aangezien deze wordt aangeduid aan de hand van zijn benaming, een verwijzing naar het vervaardigde product of de groep binnen de bedrijfstak waartoe hij behoort.

(487)

De Commissie berekende de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie op basis van het aan de ontvangers toegekende voordeel tijdens het onderzoektijdvak. Overeenkomstig artikel 6, punt b), van de basisverordening is het aan de ontvangers toegekende voordeel het verschil tussen de interest die de onderneming heeft betaald voor de preferentiële lening van de overheid en de interest die de onderneming zou betalen voor een vergelijkbare commerciële lening die zij op de markt had kunnen verkrijgen.

(488)

Zoals uiteengezet in de afdelingen 3.5.1 en 3.5.2, zijn de door Chinese financiële instellingen verstrekte leningen het gevolg van aanzienlijke overheidsinterventie, en weerspiegelen zij niet de rentevoeten die normaal gesproken op een functionerende markt van toepassing zouden zijn.

(489)

De algemene financiële situatie van de in de steekproef opgenomen groepen ondernemingen was verschillend. Elk van hen ontving in het onderzoektijdvak verschillende soorten leningen; deze verschilden onder meer wat looptijd, zekerheden, garanties en andere voorwaarden betreft. Om deze twee redenen had elke onderneming een gemiddelde rentevoet op basis van de leningen die zij ontving.

(490)

De Commissie beoordeelde de financiële situatie van elke in de steekproef opgenomen groep producenten-exporteurs afzonderlijk om met die specifieke kenmerken rekening te houden. In dit verband volgde de Commissie de berekeningsmethode voor preferentiële financiering via leningen die in het kader van het antisubsidieonderzoek betreffende aluminium converter foil van oorsprong uit de VRC, alsook het antisubsidieonderzoek betreffende warmgewalste platte staalproducten van oorsprong uit de VRC, en de antisubsidieonderzoeken betreffende banden van oorsprong uit de VRC, bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de VRC en optischevezelkabels van oorsprong uit de Volksrepubliek China (176) was vastgesteld, en die in de overwegingen hierna wordt toegelicht. Bijgevolg berekende de Commissie het voordeel dat de praktijken van preferentiële financiering via leningen voor elke in de steekproef opgenomen groep producenten-exporteurs opleverden op individuele basis, en wees zij dat voordeel toe aan het onderzochte product.

(491)

De Commissie constateerde dat een Chinees kredietratingbureau in 2020 een rating AAA+ had toegekend aan de BYD Group. Gelet op de in de afdeling 3.5.1.10 beschreven algemene vertekening van de Chinese kredietratings concludeerde de Commissie dat die rating niet betrouwbaar is.

(492)

Zoals in de overwegingen 452 tot en met 459 is vermeld, hebben de leningverstrekkende Chinese financiële instellingen geen kredietwaardigheidsbeoordeling overgelegd. Om het voordeel te bepalen, moest de Commissie derhalve onderzoeken of de rentetarieven voor de leningen aan de BYD Group op marktniveau lagen.

(493)

De BYD Group verklaarde dat ij zich in een over het algemeen winstgevende financiële situatie bevond, met, volgens zijn eigen financiële rekeningen, een winstmarge van ongeveer 6 %. Deze groep gebruikte kortlopende en langlopende schulden om zijn activiteiten te financieren. De Commissie heeft de liquiditeitspositie op korte termijn en de solvabiliteitspositie op lange termijn van de onderneming beoordeeld.

(494)

Wat de kortetermijnliquiditeit betreft, heeft de Commissie de huidige ratio gebruikt. Deze ratio meet het vermogen van de onderneming tot betaling van haar kortlopende verplichtingen, met inbegrip van de kortlopende schulden.

(495)

De ratio van de onderneming stond in 2021 op 0,89, daalde in 2022 tot 0,75 en daalde vervolgens in het onderzoektijdvak tot 0,68. Ondanks de rating AAA die in 2020 aan de onderneming werd toegekend, waren de vlottende activa van de onderneming dus niet voldoende om de kortlopende verplichtingen te betalen. Dit rechtvaardigt geen hoge kredietwaardigheid, waarvoor een onderneming een ratio van ten minste 2 moet kunnen laten zien.

(496)

Gezien deze indicator voor liquiditeit op de korte termijn, concludeerde de Commissie dat de onderneming in kwestie liquiditeitsproblemen op korte termijn had, hetgeen tot gevolg heeft dat zij een debiteurenprofiel met een hoog risico heeft.

(497)

De Commissie heeft de beoordeling van het solvabiliteitsrisico op lange termijn gebaseerd op de schuldquote. Deze ratio meet het vermogen van de onderneming tot betaling van haar langlopende verplichtingen. Zij wordt door kredietverstrekkers en obligatiebeleggers gebruikt om de kredietwaardigheid van de onderneming te beoordelen.

(498)

De schuldquote meet de hoeveelheid verplichtingen, in het bijzonder de langlopende schuld. De onderneming had een hoge vermogensverhouding van 0,78, wat erop wijst dat de onderneming haar activiteit financiert met schulden. Ook is de vermogensverhouding voortdurend toegenomen van 0,67 in 2021 tot 0,78 in het onderzoektijdvak, wat erop wijst dat de onderneming haar activiteiten steeds meer hoofdzakelijk met schulden financiert. Naarmate de vermogensverhouding hoger wordt, wordt het financiële risico van de onderneming groter, wat betekent dat de onderneming het moeilijker kan krijgen om haar bestaande schulden af te lossen.

(499)

Gelet op de in de overwegingen 495 tot en met 498 beschreven liquiditeits- en solvabiliteitsproblemen oordeelde de Commissie derhalve dat de onderneming niet in een gezonde financiële situatie verkeert en een hoog risicoprofiel heeft voor potentiële kredietverstrekkers en beleggers.

(500)

Bovendien heeft de Commissie de vermogensverhouding van de individuele ondernemingen met de hoogste financiële voordelen geanalyseerd en vastgesteld dat hun vermogensverhouding in 2022 varieerde van 0,71 tot 0,97.

(501)

Op grond van het bovenstaande en gezien de in afdeling 3.5.1.10 vermelde algemene vertekeningen van de Chinese kredietratings, concludeerde de Commissie dat de aan de BYD Group toegekende rating AAA niet betrouwbaar is.

(502)

Volgens de Commissie komt de algemene financiële situatie van de groep overeen met een rating B, een rating die niet meer als “beleggingskwaliteit” wordt aangemerkt.

(503)

Op basis van openbaar beschikbare gegevens op Bloomberg heeft de Commissie als benchmark de verwachte premie voor obligaties uitgegeven door ondernemingen met een rating B gebruikt, die werd toegepast op de benchmarkrentevoet voor leningen van de PBOC, of na 20 augustus 2019 op de primaire rentevoet voor leningen zoals bekendgemaakt door de NIFC (177) om de marktkoers te bepalen.

(504)

Deze opslag werd bepaald door berekening van de relatieve spread tussen de indexcijfers van obligaties van ondernemingen uit de VS met een rating AA of een rating B op basis van gegevens van Bloomberg voor industriële segmenten. De aldus berekende relatieve spread werd vervolgens opgeteld bij de benchmarkrentevoet van de PBOC of, na 20 augustus 2019, bij de door het NIFC bekendgemaakte primaire rentevoet voor leningen, op de datum waarop de lening was verstrekt (178) en voor de looptijd van de betreffende lening. Dit gebeurde voor elke aan de groep van ondernemingen verstrekte lening afzonderlijk.

(505)

Voor in vreemde valuta uitgedrukte leningen bestaat dezelfde situatie wat marktverstoringen en het ontbreken van valide kredietratings betreft, omdat deze leningen worden verstrekt door dezelfde Chinese financiële instellingen. Net als in het vorige geval werd een passende benchmark daarom bepaald aan de hand van bedrijfsobligaties met een rating B met een relevante denominatie die tijdens het onderzoektijdvak zijn uitgegeven.

(506)

Zoals in de overwegingen 452 tot en met 459 is vermeld, hebben de leningverstrekkende Chinese financiële instellingen geen kredietwaardigheidsbeoordeling overgelegd. Om het voordeel te bepalen, moest de Commissie derhalve onderzoeken of de rentetarieven voor de leningen aan de Geely Group op marktniveau lagen.

(507)

De Geely Group rapporteerde dat zij zich in een winstgevende financiële situatie bevond, met, volgens haar eigen financiële rekeningen, een winstmarge van 3 %. De rentabiliteit is echter gedaald ten opzichte van 2021. Het rendement op eigen vermogen, het vermogen van de groep om eigen vermogen om te zetten in nettowinst, daalde van 8 % in 2021 tot 5 % aan het einde van het onderzoektijdvak.

(508)

De Geely Group gebruikte kortlopende en langlopende schulden om haar activiteiten te financieren. De Commissie heeft de liquiditeitspositie op korte termijn en de solvabiliteitspositie op lange termijn van de groep beoordeeld.

(509)

Wat de liquiditeitspositie op korte termijn betreft, gaf de groep aan dat de gemiddelde bedrijfskapitaalratio tijdens het onderzoektijdvak 1,03 was. Hoewel de bedrijfskapitaalratio net boven de 1 ligt, zijn de vlottende activa van de onderneming net voldoende voor betaling van de kortlopende verplichtingen, wat niet voldoende is om een hoge kredietwaardigheid te rechtvaardigen, waarvoor een onderneming een ratio van ten minste 2 moet kunnen laten zien. De liquiditeitspositie van de onderneming bedroeg aan het eind van het onderzoektijdvak 0,79, 0,76 in 2022 en 0,79 in 2021, terwijl een liquiditeitspositie van ten minste 1 als referentie wordt beschouwd. Een onderneming met een liquiditeitspositie van minder dan 1 is mogelijk zelfs niet in staat om haar huidige schulden op de korte termijn te betalen. De kasstroomratio van de onderneming bedroeg gemiddeld 0,4 gedurende het onderzoektijdvak; de onderneming beschikte dus niet over voldoende liquide middelen om haar kortlopende schulden te betalen. Gezien de indicatoren voor liquiditeit op de korte termijn, concludeerde de Commissie dat de onderneming in kwestie liquiditeitsproblemen op korte termijn had, hetgeen tot gevolg heeft dat zij een debiteurenprofiel met een risico heeft.

(510)

Wat de langlopende schulden betreft, had de Geely Group een hoge verhouding tussen schulden en activa, te weten 0,69, wat betekent dat 69 % van de activa van de onderneming worden gefinancierd met schulden. De verhouding tussen schulden en eigen middelen bedroeg 2,1 in 2021, 2,11 in 2022, en 2,22 aan het eind van het onderzoektijdvak, wat erop wijst dat de onderneming haar activiteiten hoofdzakelijk via schulden financiert. Hoe hoger de schuld/activaratio’s en de schuld/eigenvermogenratio’s zijn, hoe hoger het financiële risico van de onderneming is. Bovendien sloot een van de ondernemingen van de groep (Ningbo Hangzhou Bay Geely Automobile Parts Co., Ltd.) tijdens het onderzoektijdvak een overeenkomst met staatsbanken over schuldconversie, om zijn schuldenstructuur te verbeteren. Uit hoofde van die overeenkomst kon de onderneming een deel van haar schulden aan staatsbanken omzetten in aandelen en daarmee haar verplichtingen op de balans verkleinen.

(511)

Bovendien heeft de Commissie vastgesteld dat de Geely Group leningen heeft afgesloten met het specifieke doel om leningen te vervangen. Zoals uiteengezet in afdeling 3.5.2.1, wordt het bestaan van doorlopende kredieten beschouwd als een indicatie van extra risico’s in verband met liquiditeitsproblemen.

(512)

Evenzo heeft de Commissie vastgesteld dat de Geely Group obligaties heeft uitgegeven met het oog op schuldherstructurering. In dit geval, zoals toegelicht in afdeling 4, oordeelde de Commissie dat dit een teken is dat de groep zich in een slechtere financiële situatie bevond dan wat op het eerste gezicht door de jaarrekeningen werd gesuggereerd, en dat er sprake was van een extra risico in verband met zijn financiering op de korte en lange termijn.

(513)

De Commissie constateerde dat een Chinees kredietratingbureau een rating AAA had toegekend aan de Geely Group. Gelet op de in de afdeling 3.5.1.10 beschreven algemene vertekening van de Chinese kredietratings concludeerde de Commissie dat die rating niet betrouwbaar is.

(514)

Volgens de Commissie komt de algemene financiële situatie van de groep overeen met een rating B. Volgens de kredietratingdefinities van Standard & Poor’s is een debiteur met de rating B kwetsbaarder dan een debiteur met de rating BB, maar nog wel in staat aan zijn financiële verplichtingen te voldoen. Desondanks kan het zijn dat de debiteur als gevolg van ongunstige zakelijke, financiële of economische omstandigheden minder goed in staat of minder bereid is om zijn financiële verplichtingen na te komen. Deze benchmark wordt daarom passend geacht om het extra risico weer te geven dat voortvloeit uit het gebruik van doorlopende kredieten en obligaties die zijn uitgegeven voor schuldherstructureringsdoeleinden.

(515)

De toeslag die wordt verwacht voor obligaties die door ondernemingen met een rating van B worden uitgegeven, werd vervolgens toegepast op de benchmarkrentevoet van de PBOC, of na 20 augustus 2019 op de door het NIFC aangekondigde primaire rentevoet voor leningen, teneinde de marktrente te bepalen.

(516)

Deze opslag werd bepaald door berekening van de relatieve spread tussen de indexcijfers van obligaties van ondernemingen uit de VS met een rating AA of een rating B op basis van gegevens van Bloomberg voor industriële segmenten. De aldus berekende relatieve spread werd vervolgens opgeteld bij de gepubliceerde benchmarkrentevoet van de PBOC of, na 20 augustus 2019, op de door het NIFC aangekondigde primaire rentevoet voor leningen, op de datum waarop de lening was verstrekt en voor de looptijd van de betreffende lening. Dit gebeurde voor elke aan de onderneming verstrekte lening en financiële leasing afzonderlijk.

(517)

Voor in vreemde valuta uitgedrukte leningen in de VRC bestaat dezelfde situatie wat marktverstoringen en het ontbreken van valide kredietratings betreft, omdat deze leningen worden verstrekt door dezelfde Chinese financiële instellingen. Net als in het vorige geval werd een passende benchmark daarom bepaald aan de hand van bedrijfsobligaties met een rating B met een relevante denominatie die tijdens het onderzoektijdvak zijn uitgegeven.

(518)

Zoals in de overwegingen 452 tot en met 459 is vermeld, hebben de leningverstrekkende Chinese financiële instellingen geen kredietwaardigheidsbeoordeling overgelegd. Om het voordeel te bepalen, moest de Commissie derhalve onderzoeken of de rentetarieven voor de leningen aan de Geely Group op marktniveau lagen.

(519)

SAIC Motor Corporation Limited rapporteerde dat hij zich in een winstgevende financiële situatie bevond, met, volgens zijn eigen financiële rekeningen, een winstmarge van 4 %. De rentabiliteit is echter gedaald ten opzichte van 2021. Het rendement op eigen vermogen, het vermogen van de groep om eigen vermogen om te zetten in nettowinst, daalde van 13 % in 2021 tot 8 % aan het einde van 2022.

(520)

SAIC Motor Corporation Limited gebruikte kortlopende en langlopende schulden om zijn activiteiten te financieren. De Commissie heeft de liquiditeitspositie op korte termijn en de solvabiliteitspositie op lange termijn van de groep beoordeeld.

(521)

Wat de liquiditeitspositie op korte termijn betreft, gaf de groep aan dat de gemiddelde bedrijfskapitaalratio 1,07 was in 2022. Hoewel de bedrijfskapitaalratio net boven de 1 ligt, zijn de vlottende activa van de groep net voldoende voor betaling van de kortlopende verplichtingen, wat niet voldoende is om een hoge kredietwaardigheid te rechtvaardigen, waarvoor een onderneming een ratio van ten minste 2 moet kunnen laten zien. De liquiditeitspositie van de onderneming bedroeg 0,87 in 2022 en 0,97 in 2021, terwijl een liquiditeitspositie van ten minste 1 als referentie wordt beschouwd. Een onderneming met een liquiditeitspositie van minder dan 1 is mogelijk zelfs niet in staat om haar huidige schulden op de korte termijn te betalen. De liquiditeitsratio van de groep was in 2022 gemiddeld 0,4; bijgevolg had de groep onvoldoende liquide middelen om haar kortlopende schulden af te lossen. Gezien de indicatoren voor liquiditeit op de korte termijn, concludeerde de Commissie dat de groep in kwestie liquiditeitsproblemen op korte termijn had, hetgeen tot gevolg heeft dat hij een debiteurenprofiel met een risico heeft.

(522)

Wat de langlopende schulden betreft, had SAIC Motor Corporation Limited een hoge verhouding tussen schulden en activa, te weten 0,66, wat betekent dat 66 % van de activa van de groep worden gefinancierd met schulden. De verhouding tussen schulden en eigen middelen bedroeg 1,79 in 2021 en 1,94 in 2022, wat erop wijst dat de onderneming haar activiteiten hoofdzakelijk via schulden financiert. Hoe hoger de schuld/activaratio’s en de schuld/eigenvermogenratio’s zijn, hoe hoger het financiële risico van de onderneming is. Bovendien hebben twee van de producenten-exporteurs van de groep (SAIC Maxus Automotive Company Limited en Nanjing Automobile (Group) Corporation) in de periode tussen 2009 en 2015 vier overeenkomsten met staatsbanken over schuldconversie gesloten, om hun schuldenstructuur te verbeteren. Uit hoofde van die overeenkomst konden de ondernemingen een deel van hun schulden aan staatsbanken omzetten in aandelen en daarmee hun verplichtingen op de balans verkleinen. Bovendien profiteerde SAIC Motor Corporation Limited in 2017 van een kapitaalinjectie waarbij onder meer financiële instellingen in staatseigendom betrokken waren, wat opnieuw een positieve impact had op de schuldenstructuur van de groep. Hoewel deze gebeurtenissen vóór het onderzoektijdvak plaatsvonden, hadden zij een blijvend structureel effect op de balans.

(523)

Bovendien heeft de Commissie vastgesteld dat de groep leningen heeft afgesloten met het specifieke doel leningen te vervangen. Zoals uiteengezet in afdeling 3.4.2.1, wordt het bestaan van doorlopende kredieten beschouwd als een indicatie van extra risico’s in verband met liquiditeitsproblemen.

(524)

De Commissie constateerde dat een Chinees kredietratingbureau een rating AAA had toegekend aan de SAIC Motor Corporation Limited. Gelet op de in de afdeling 3.4.1.9 beschreven algemene vertekening van de Chinese kredietratings en de financiële situatie van de groep zoals hierboven beschreven, concludeerde de Commissie dat die rating niet betrouwbaar is.

(525)

Volgens de Commissie komt de algemene financiële situatie van de groep overeen met een rating B. Volgens de kredietratingdefinities van Standard & Poor’s is een debiteur met de rating B kwetsbaarder dan een debiteur met de rating BB, maar nog wel in staat aan zijn financiële verplichtingen te voldoen. Desondanks kan het zijn dat de debiteur als gevolg van ongunstige zakelijke, financiële of economische omstandigheden minder goed in staat of minder bereid is om zijn financiële verplichtingen na te komen. Deze benchmark wordt daarom passend geacht om het extra risico weer te geven dat voortvloeit uit het gebruik van doorlopende kredieten en obligaties die zijn uitgegeven voor schuldherstructureringsdoeleinden.

(526)

Deze opslag werd bepaald door berekening van de relatieve spread tussen de indexcijfers van obligaties van ondernemingen uit de VS met een rating AA of een rating B op basis van gegevens van Bloomberg voor industriële segmenten. De aldus berekende relatieve spread werd vervolgens opgeteld bij de gepubliceerde benchmarkrentevoet van de PBOC of, na 20 augustus 2019, op de door het NIFC aangekondigde primaire rentevoet voor leningen, op de datum waarop de lening was verstrekt en voor de looptijd van de betreffende lening. Dit gebeurde voor elke aan de onderneming verstrekte lening en financiële leasing afzonderlijk.

(527)

Voor in vreemde valuta uitgedrukte leningen in de VRC bestaat dezelfde situatie wat marktverstoringen en het ontbreken van valide kredietratings betreft, omdat deze leningen worden verstrekt door dezelfde Chinese financiële instellingen. Net als in het vorige geval werd een passende benchmark daarom bepaald aan de hand van bedrijfsobligaties met een rating B met een relevante denominatie die tijdens het onderzoektijdvak zijn uitgegeven.

(528)

De Commissie heeft vastgesteld dat alle in de steekproef opgenomen groepen van producenten-exporteurs in het onderzoektijdvak preferentiële leningen via leningen hebben gekregen. Gezien het bestaan van een financiële bijdrage, een voordeel voor de producenten-exporteurs en de specificiteit, beschouwde de Commissie preferentiële financiering via leningen als een tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie.

(529)

De subsidiebedragen die waren vastgesteld in verband met de preferentiële financiering via leningen tijdens het onderzoektijdvak voor de in de steekproef opgenomen groepen ondernemingen, bedroegen:

Preferentiële financiering: leningen

(530)

Het doel van een kredietlijn is een maximumkrediet vast te stellen dat de onderneming op ieder moment kan gebruiken om haar lopende activiteiten te financieren, zodat bedrijfskapitaal flexibel kan worden gefinancierd en er direct over kan worden beschikt. De kredietlijnovereenkomsten die aan de in de steekproef opgenomen groepen zijn verleend, hebben betrekking op de verschillende vormen van financiering die beschikbaar zijn voor de ondernemingen die dergelijke overeenkomsten ondertekenen, en die betrekking hebben op alle soorten kortetermijnfinanciering, zoals kortetermijnleningen, bankaccepten, kredietbrieven enz. Bovendien komen kredietlijnen volgens de financiële literatuur in de meeste gevallen ook in markteconomieën voor. Ze worden bijvoorbeeld gebruikt voor meer dan 80 % van de bankkredieten die aan Amerikaanse ondernemingen wordt verstrekt (179). Bovendien zouden banken in Canada, waar bankaccepten een rechtstreekse en onvoorwaardelijke verplichting van de accepterende bank zijn (zoals het geval is in de VRC), normaal gesproken alleen bankaccepten accepteren van zakelijke kredietnemers die een vaste kredietlijn bij die bank hebben (180). Bijgevolg was de Commissie van mening dat in beginsel alle kortetermijnfinancieringen van de in de steekproef opgenomen ondernemingen, zoals kortlopende leningen, bankaccepten enz., door een kredietlijninstrument zouden moeten zijn gedekt.

(531)

De Commissie stelde vast dat Chinese financiële instellingen aan elke in de steekproef opgenomen groep kredietlijnen in verband met de verstrekking van financiering hadden aangeboden. Die bestonden uit kaderovereenkomsten waarbij de bank de in de steekproef opgenomen ondernemingen toestond tot een bepaald plafond gebruik te maken van diverse schuldinstrumenten, zoals werkkapitaalleningen, bankaccepten en andere vormen van handelsfinanciering.

(532)

Zoals vermeld in overweging 530, moet alle kortetermijnfinanciering worden gedekt door een kredietlijn. De Commissie vergeleek daarom het bedrag aan kredietlijnen van de medewerkende ondernemingen tijdens het onderzoektijdvak met het bedrag aan door die ondernemingen in dezelfde periode gebruikte kortetermijnfinanciering, om vast te stellen of alle kortetermijnfinanciering door een kredietlijn werd bestreken. Waar het bedrag aan kortetermijnfinanciering hoger was dan het plafond van de kredietlijn, verhoogde de Commissie het bedrag van de bestaande kredietlijn met het bedrag dat de producenten-exporteurs feitelijk hadden gebruikt boven dat plafond.

(533)

Onder normale marktomstandigheden zou voor kredietlijnen een zogenoemde “afsluit- of bereidstellingsprovisie” in rekening worden gebracht om de kosten en de risico’s voor de bank bij het openen van een kredietlijn te dekken, alsook een “verlengingsprovisie” die jaarlijks in rekening wordt gebracht voor de verlenging van de geldigheid van de kredietlijnen (181). Deze provisies dekken administratieve kosten, zoals de kosten voor het verwerken van de aanvraag en het uitvoeren van veiligheidscontroles, maar ook de kosten die voortvloeien uit de prudentiële vereisten die aan banken worden opgelegd, aangezien het kapitaal dat in het kader van een kredietlijn wordt toegezegd de kapitaalratio’s van de bank verlaagt, die nodig zijn om waarborgen te bieden tegen systeemrisico’s. De Commissie stelde echter vast dat alle in de steekproef opgenomen groepen ondernemingen profiteerden van gratis verstrekte kredietlijnen. Derhalve werd aan de onderzochte groepen ondernemingen een voordeel toegekend in de zin van artikel 6, punt d), van de basisverordening.

(534)

Financiële instellingen moeten, zoals vermeld in overweging 210, krachtens besluit nr. 40 kredietondersteuning bieden aan “aangemoedigde” bedrijfstakken.

(535)

De Commissie was van oordeel dat, aangezien kredietlijnen onlosmakelijk verbonden zijn met alle soorten kortetermijnfinanciering die aan de in de steekproef opgenomen ondernemingen werden verstrekt, deze moeten worden beschouwd als een vorm van preferentiële financiële steun van financiële instellingen aan aangemoedigde bedrijfstakken zoals de sector batterijvoertuigen. Zoals vermeld in afdeling 3.1, behoort de sector batterijvoertuigen tot de aangemoedigde bedrijfstakken en komt zij derhalve in aanmerking voor alle mogelijke financiële steun.

(536)

Overeenkomstig artikel 6, punt d), ii), van de basisverordening oordeelde de Commissie dat het aan de ontvangers toegekende voordeel het verschil was tussen het bedrag dat zij hadden betaald als vergoeding voor het openen of verlengen van de kredietlijnen door Chinese financiële instellingen en het bedrag dat zij zouden betalen voor een vergelijkbare commerciële kredietlijn die zij tegen een niet-verstoorde marktkoers hebben verkregen.

(537)

Geen van de in de steekproef opgenomen ondernemingen betaalde een vergoeding voor haar kredietlijn. Ook heeft de Commissie bij eerdere onderzoeken niet kunnen vaststellen dat er in het land zelf kosten in rekening worden gebracht voor kredietlijnen. Integendeel, het enige geval waarin een in de steekproef opgenomen producent-exporteur een vergoeding voor een kredietlijn betaalde, had betrekking op een onderneming die kredietlijnen had verkregen van twee banken waarvan het hoofdkantoor zich in een ander financieel rechtsgebied dan de VRC bevond, en die dus onderworpen waren aan provisies, zoals op de mondiale financiële markten gebruikelijk is (182). Openbaar beschikbare informatie lijkt erop te wijzen dat er in sommige gevallen kosten voor kredietlijnen worden berekend voor ondernemingen in de VRC (183), maar de hoogte daarvan kon niet worden achterhaald. Derhalve had de Commissie geen andere keus dan buiten China op zoek te gaan naar een passende benchmarkvergoeding. De tarieven voor de afsluitprovisie en de verlengingsprovisie werden daarom vastgesteld op respectievelijk 1,75 % en 1,25 %, onder verwijzing naar publiekelijk beschikbare gegevens (184).

(538)

In beginsel moeten de afsluitprovisie en de verlengingsprovisie forfaitair worden betaald, respectievelijk bij de opening van een nieuwe kredietlijn of de verlenging van een bestaande kredietlijn. Voor de berekening heeft de Commissie echter rekening gehouden met kredietlijnen die vóór het onderzoektijdvak waren geopend of verlengd, maar die tijdens het onderzoektijdvak beschikbaar waren voor de in de steekproef opgenomen groepen en ook met de kredietlijnen die tijdens het onderzoektijdvak waren geopend.

(539)

Bankaccepten zijn een financieel product dat gericht is op het ontwikkelen van een actievere binnenlandse geldmarkt door de verbreding van kredietfaciliteiten. Een bankaccept is een vorm van kortlopende financiering die kan zorgen voor “lagere financieringskosten en een grotere kapitaalefficiëntie” voor de trekker (185). Daarnaast, zoals vermeld op de website van de PBOC, “kan het bankaccept dienen om te garanderen dat de overeenkomst tussen de koper en de verkoper tot stand komt en wordt uitgevoerd, evenals om via het krediet van de Bank of China te zorgen voor een betere verhouding tussen omzet en bedrijfskapitaal” (186). Verder bevordert DBS Bank op haar website het gebruik van bankaccepten als middel om “het werkkapitaal te verbeteren doordat betalingen worden uitgesteld” (187). De algemene voorwaarden voor de uitgifte en het gebruik van bankaccepten zijn vastgelegd in de wet op de verhandelbare instrumenten van de VRC (188).

(540)

De Commissie heeft in eerdere onderzoeken reeds vastgesteld dat bankaccepten in grote mate als betaalmiddel bij handelstransacties worden gebruikt in plaats van postwissels, met een gunstige uitwerking op de kasstroom en het werkkapitaal van de trekker (189).

(541)

Bankaccepten kunnen inderdaad alleen worden gebruikt om echte handelstransacties af te handelen en in dat verband moet de trekker voldoende bewijs verstrekken, bv. in de vorm van een koop/verkoopovereenkomst, factuur en leveringsbon enz. Bankaccepten kunnen in koopovereenkomsten worden opgenomen als standaardbetaalmiddel, samen met andere middelen zoals een bankoverschrijving of postwissel.

(542)

Het bankaccept wordt getrokken door de aanvrager (de trekker, die tevens de koper is in de onderliggende handelstransactie) en geaccepteerd door een bank. Door de wissel te accepteren, verplicht de bank zich tot onvoorwaardelijke betaling van het in de wissel vermelde geldbedrag aan de begunstigde/toonder op de opgegeven datum (vervaldag).

(543)

In het algemeen bevat de bankacceptovereenkomst een lijst van de door het bedrag van de wissel gedekte transacties, samen met een vermelding van de betalingstermijn van de leverancier en de datum waarop het bankaccept vervalt.

(544)

De Commissie stelde ook vast dat bankaccepten in de VRC in het algemeen worden afgegeven in het kader van een bankacceptovereenkomst waarin de gegevens van de bank, de leveranciers en de koper, de verplichtingen van de bank en de koper worden vermeld, evenals de waarde per leverancier, de met de leverancier afgesproken betalingstermijn en de vervaldag van het bankaccept.

(545)

Voorts stelde de Commissie vast dat in kredietlijnovereenkomsten bankaccepten in het algemeen worden genoemd als mogelijkheid om gebruik te maken van de financieringslimiet, naast andere instrumenten voor kortetermijnfinanciering, zoals bedrijfskapitaalleningen.

(546)

Afhankelijk van de door de betrokken bank gestelde voorwaarden kan van de trekker worden verlangd een klein bedrag te storten op een daarvoor bestemde rekening, een pandrecht te vestigen en acceptprovisie te betalen. De trekker is hoe dan ook verplicht het volledige bedrag van het bankaccept uiterlijk op de vervaldatum van het bankaccept over te maken op de daarvoor bestemde rekening.

(547)

Na acceptatie door de bank wordt het bankaccept door de trekker geëndosseerd en overgedragen aan de begunstigde, die tevens de leverancier is in de onderliggende handelstransactie, als betaling van de factuur. Bijgevolg wordt de betalingsverplichting van de koper (trekker) aan de leverancier (begunstigde) geannuleerd. Er ontstaat een nieuwe betalingsverplichting van de koper jegens de accepterende bank voor hetzelfde bedrag (dat de trekker verplicht is uiterlijk op de vervaldag van het bankaccept contant aan de bank te betalen). Dit is trouwens tijdens het controlebezoek bij een eerder onderzoek (190) door de Chinese overheid bevestigd: zodra de onderneming de leverancier met het bankaccept betaalt, heeft zij geen verplichting meer jegens de leverancier, maar wel jegens de bank, omdat degene die om afgifte van het bankaccept heeft verzocht, de bank op de vervaldatum voor het geheel moet betalen. Het afgeven van een bankaccept heeft derhalve het effect dat de verplichting van de trekker jegens de leverancier dus vervangen door een verplichting jegens de bank.

(548)

De looptijd van bankaccepten hangt af van de door de bank gestelde voorwaarden en is maximaal één jaar.

(549)

De begunstigde (of toonder) van het bankaccept heeft drie mogelijkheden in de periode tot de vervaldatum:

(550)

De dag van afgifte van het bankaccept valt doorgaans samen met de vervaldag van de betalingstermijn die met de leverancier is overeengekomen, maar kan ook eerder of later vallen. Uit het onderzoek bleek dat, ten aanzien van de in de steekproef opgenomen ondernemingen, de afgiftedatum in het algemeen op of tegen, en in sommige gevallen zelfs na de vervaldag van de overeengekomen betalingstermijn viel. De Commissie stelde vast dat de vervaldatum van de bankaccepten van de in de steekproef opgenomen ondernemingen in de meeste gevallen tussen een maand en een jaar na de vervaldag van de betalingstermijn van de factuur lag.

(551)

Wat de boekhoudkundige behandeling van bankaccepten betreft, worden bankaccepten als verplichtingen jegens de bank opgenomen in de rekeningen van de trekkers, d.w.z. de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs. Het kredietinformatiecentrum van het Credit Reference Center of the People’s Bank of China (“CRCP”) erkent bankaccepten als “uitstaand krediet” dat door de banken is verleend, op hetzelfde niveau als leningen, kredietbrieven of handelsfinanciering. Er zij ook op gewezen dat het CRCP informatie ontvangt van de financiële instellingen, die verschillende soorten leningen verstrekken, en dat die financiële instellingen aldus bankaccepten als verplichtingen jegens hen hebben erkend. Bovendien is in de in het onderzoek verzamelde bankacceptovereenkomsten bepaald dat in het geval de koper op de vervaldatum van de bankaccepten niet het volledige bedrag heeft betaald, de bank het onbetaalde bedrag behandelt als een achterstallige lening bij de bank.

(552)

Wat de kasstroom betreft, biedt het instrument de trekker daarom de facto een uitstel van de vervaldatum voor betaling, omdat de feitelijke contante betaling van het transactiebedrag plaatsvindt op de vervaldag van het bankaccept en niet op het moment waarop de trekker zijn leverancier moest betalen. Zonder een dergelijk financieel instrument zou de trekker gebruikmaken van zijn eigen werkkapitaal, waaraan kosten zijn verbonden, of bij een bank een kortlopende bedrijfskapitaallening sluiten om zijn leveranciers te betalen, waaraan eveneens kosten zijn verbonden. Door met een bankaccept te betalen, maakt de trekker in feite gedurende een maand tot een jaar gebruik van de geleverde goederen of diensten zonder een contante betaling te doen en zonder kosten te maken.