(1)

Voor de toepassing van de in artikel 26 quater, lid 5, derde alinea, punt a), van Verordening (EU) 2017/2402 bedoelde retrospectieve triggers moet het startpunt worden bepaald voor de meting van de toename van het cumulatieve bedrag aan blootstellingen ten aanzien waarvan wanbetaling heeft plaatsgevonden, of van de toename van de cumulatieve verliezen. In de regel moet de datum van voltooiing van de transactie als startpunt voor de meting worden genomen. Er kunnen echter gevallen zijn waarin het niet mogelijk is die datum van voltooiing van de transactie als startpunt voor de meting te gebruiken, onder meer wanneer de transactie een aanvullingsperiode omvat dan wel een vooraf bepaalde periode van opbouw van de gesecuritiseerde portefeuille die na de datum van voltooiing valt. Daarom moeten voor die gevallen specifieke regels worden vastgesteld.

(2)

Het detachment point (D) van een tranche bepaalt het punt waarop de hoofdsom van die tranche volledig verloren gaat als gevolg van verliezen in de onderliggende pool. Wanneer de beschermde tranche verliezen begint te lijden, daalt het detachment point dus dienovereenkomstig. Om te voorkomen dat de tranches die kredietverbetering bieden, reeds zijn afgelost wanneer aanzienlijke verliezen optreden aan het einde van de transactie, moet de in artikel 26 quater, lid 5, derde alinea, punt b), van Verordening (EU) 2017/2402 bedoelde extra retrospectieve trigger worden gekoppeld aan een daling van het detachment point van de beschermde tranche met de hoogste rang, teneinde de kredietverbetering te waarborgen die wordt geboden door de beschermde tranche met de hoogste rang ten aanzien van tranches van hogere rang die door de initiator gedurende de looptijd van de transactie worden aangehouden. Om dezelfde reden moet de in artikel 26 quater, lid 5, derde alinea, punt c), van Verordening (EU) 2017/2402 bedoelde prospectieve trigger zich voordoen wanneer de verwachte prestatie van de pool van onderliggende blootstellingen verslechtert door een toename van het concentratierisico in de securitisatie in de loop van de tijd of, voor transacties met een minder uitgesproken concentratierisico, door een verslechtering van de gemiddelde kredietkwaliteit van die pool van onderliggende blootstellingen in de loop van de tijd.

(3)

Een sterk geconcentreerde pool van onderliggende blootstellingen verhoogt het risico op grote verliezen op de securitisatie. Aangezien een concentratierisico zich vaker voordoet in pools van onderliggende blootstellingen met een lage granulariteit, moet een drempel worden vastgesteld voor de minimale granulariteit van de pool van onderliggende blootstellingen, gemeten aan de hand van het effectieve aantal blootstellingen in de pool. In gevallen met een minder groot concentratierisico moet de prospectieve trigger afhankelijk zijn van de gemiddelde kredietkwaliteit van de onderliggende portefeuille. Ter bepaling van die trigger moet de kredietkwaliteit van de onderliggende portefeuille worden gemeten vanaf de initiëring van de securitisatie.

(4)

Gezien de verscheidenheid aan soorten onderliggende portefeuilles en structuren in on-balance-sheet securitisaties is het niet mogelijk te voorzien in een uniforme kalibratie die van toepassing zou zijn op alle transacties, zodat criteria moeten worden vastgesteld voor het bepalen van de niveaus van de in artikel 26 quater, lid 5, derde alinea, van Verordening (EU) 2017/2402 bedoelde prestatiegerelateerde triggers. Om te vermijden dat er een significant risico ontstaat dat kredietverbetering biedende tranches in die mate zijn afgelost dat zij geen afdoende bescherming bieden en aanzienlijke verliezen aan het einde van de transactie niet kunnen opvangen, moeten die criteria omzichtig worden vastgesteld. Daartoe moeten de partijen bij de securitisatie de doeltreffendheid van de retrospectieve triggers toetsen in een back-loaded loss distribution scenario, rekening houdend met de verliezen over de volledige looptijd van de transactie zoals verwacht op de datum van voltooiing van de transactie.

(5)

Om geen afbreuk te doen aan bestaande contracten die zijn gesloten vóór de specificatie van de verplichte prestatiegerelateerde triggers en van de criteria voor de kalibratie van die triggers, moet worden voorzien in een overgangsregeling voor uitstaande eenvoudige, transparante en gestandaardiseerde (“STS”) on-balance-sheet securitisaties.

(6)

Deze verordening is gebaseerd op de ontwerpen van technische reguleringsnormen die de Europese Bankautoriteit bij de Commissie heeft ingediend.

(7)

De Europese Bankautoriteit heeft openbare raadplegingen gehouden over de ontwerpen van technische reguleringsnormen waarop deze verordening is gebaseerd, de mogelijke daaraan verbonden kosten en baten geanalyseerd en de bij artikel 37 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad (2) opgerichte Stakeholdergroep bankwezen om advies verzocht,

1)

“beschermde tranche met de hoogste rang” in een securitisatie: de minst achtergestelde tranche in termen van verdeling van verliezen die in aanmerking komt voor kredietprotectie uit hoofde van de kredietprotectieovereenkomst;

2)

“kredietrisico-subklasse”: segment van de onderliggende portefeuille waaraan de blootstellingen uit die portefeuille overeenkomstig artikel 4, lid 5, zijn toegewezen en dat een op basis van kredietrisicogerelateerde criteria gemeten niveau van kredietrisico inhoudt, waarbij alle segmenten elkaar uitsluiten en een kredietrisico inhouden dat groter of kleiner is dan enig ander segment;

3)

“back-loaded loss distribution scenario”: scenario waarbij op de datum van voltooiing van de transactie twee derde van het absolute bedrag aan verliezen die naar verwachting over de volledige looptijd van die transactie zullen optreden, zich blijkt te hebben voorgedaan in het laatste derde deel van de verwachte looptijd.

a)

de triggers treden in werking voordat de tranches die kredietprotectie bieden, in die mate zijn afgelost dat zij aanzienlijke verliezen die optreden tijdens het laatste deel van de looptijd van de transactie, niet kunnen opvangen;

b)

met betrekking tot retrospectieve triggers is de doeltreffendheid van die triggers getest in een back-loaded loss distribution scenario;

c)

indien de initiator deel drie, titel II, hoofdstuk 5, van Verordening (EU) nr. 575/2013 toepast ter bepaling van de eigenvermogensvereisten voor zijn blootstelling aan de securitisatie, zijn zowel de berekening van de tijdens de looptijd te verwachten verliezen als de aannamen in het kader van een back-loaded loss distribution scenario in overeenstemming met die welke worden gebruikt voor de beoordeling van de overdracht van een aanzienlijk deel van het risico en van de overeenkomstige overdracht van risico uit hoofde van artikel 245 van die verordening.