(1)

Uit hoofde van artikel 14, lid 2, van Verordening (EU) nr. 517/2014 mag met fluorkoolwaterstoffen gevulde koel-, klimaatregelings- en warmtepompapparatuur op de markt worden gebracht indien de fluorkoolwaterstoffen waarmee deze apparatuur is gevuld, zijn opgenomen in de in hoofdstuk IV van die verordening bedoelde quotumregeling. Bij het op de markt brengen van voorgevulde apparatuur moeten de fabrikanten en invoerders van de apparatuur ervoor zorgen dat de naleving van dat voorschrift gedocumenteerd is en in dit verband een conformiteitsverklaring opstellen.

(2)

Bij de opstelling van de conformiteitsverklaringen en de documentatie moet rekening worden gehouden met de verschillende mogelijkheden die fabrikanten en invoerders ter beschikking staan om de voorschriften na te leven. Het kan namelijk gaan om het op de markt brengen van apparatuur die is gevuld met fluorkoolwaterstoffen waarvoor een vergunning krachtens artikel 18, lid 2, van Verordening (EU) nr. 517/2014 is verleend, apparatuur die is gevuld met fluorkoolwaterstoffen die eerder als bulkstof op de markt zijn gebracht, vervolgens zijn uitgevoerd, waarna de apparatuur er buiten de Unie mee is gevuld, en apparatuur die in de Unie met fluorkoolwaterstoffen is gevuld. Afhankelijk van het soort activiteiten dat de onderneming verricht, zijn verschillende soorten documenten vereist van invoerders en fabrikanten.

(3)

Om de geloofwaardigheid te waarborgen van conformiteitsverklaringen die gebaseerd zijn op vergunningen krachtens artikel 18, lid 2, van Verordening (EU) nr. 517/2014, moet ervoor worden gezorgd dat dergelijke vergunningen traceerbaar zijn. Daarom moeten de vergunningen naar behoren geregistreerd worden in het register dat overeenkomstig artikel 17 van die verordening is ingesteld.

(4)

Om richtsnoeren te geven voor de in artikel 14, lid 2, van Verordening (EU) nr. 517/2014 voorgeschreven controle van de conformiteitsverklaring en de onderliggende documentatie door een derde, moeten de reikwijdte van die controle alsook de wijze van indiening van de controledocumenten worden bepaald.

(5)

Omwille van de consistentie moeten de desbetreffende bepalingen van deze verordening en van Verordening (EU) nr. 517/2014 vanaf dezelfde datum van toepassing zijn.

(6)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 24 van Verordening (EU) nr. 517/2014 opgerichte comité,

(1)

Bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 zijn, op grond van de resultaten van de multilaterale handelsbesprekingen van de Uruguayronde, de criteria vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de perioden die in bijlage XVI, deel A, bij die verordening zijn vermeld, de forfaitaire waarden bij invoer uit derde landen vaststelt.

(2)

De forfaitaire invoerwaarde wordt elke dag berekend overeenkomstig artikel 136, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011, met inachtneming van de variabele gegevens voor die dag. Bijgevolg moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie,

(1)

Belastingfraude en belastingontduiking zijn de afgelopen jaren een almaar grotere uitdaging geworden en vormen thans een grote reden tot bezorgdheid, zowel in de Unie als op mondiaal niveau. De automatische uitwisseling van inlichtingen is in dit verband een belangrijk instrument; in haar mededeling van 6 december 2012, die een actieplan ter versterking van de strijd tegen belastingfraude en belastingontduiking bevat, heeft de Commissie de nadruk gelegd op de noodzaak om er daadkrachtig voor te ijveren dat automatische inlichtingenuitwisseling de toekomstige Europese en internationale standaard voor transparantie en uitwisseling van inlichtingen in belastingzaken wordt. De Europese Raad heeft in zijn conclusies van 22 mei 2013 verzocht het toepassingsgebied van de automatische inlichtingenuitwisseling op Unie- en mondiaal niveau te verruimen met het oog op de bestrijding van belastingfraude, belastingontduiking en agressieve fiscale planning.

(2)

Aangezien groepen van multinationale ondernemingen („MNO-Groepen”) actief zijn in verschillende landen, hebben zij de mogelijkheid om aan agressieve fiscale planning te doen, wat voor binnenlandse ondernemingen onmogelijk is. Die praktijken van MNO-Groepen kunnen ondernemingen die uitsluitend nationaal actief zijn — normaal gesproken kleine en middelgrote ondernemingen — bijzonder sterk treffen, aangezien de belastingdruk voor deze bedrijven hoger is dan voor MNO-Groepen. Aan de andere kant lopen alle lidstaten een risico op inkomstenderving en dreigt concurrentie bij het aantrekken van MNO-Groepen te ontstaan waarbij aan deze groepen verdere belastingvoordelen worden geboden.

(3)

De belastingautoriteiten van de lidstaten hebben uitgebreide en relevante informatie over MNO-Groepen nodig met betrekking tot hun structuur, verrekenprijsbeleid en interne transacties binnen en buiten de Unie. Op grond van deze informatie kunnen de belastingautoriteiten met wijzigingen in de wetgeving of adequate risicobeoordelingen en belastingcontroles optreden tegen schadelijke belastingpraktijken en nagaan of ondernemingen zich schuldig hebben gemaakt aan praktijken die een kunstmatige verschuiving van aanzienlijke inkomsten naar belastingvoordelige omgevingen tot gevolg hebben.

(4)

Meer transparantie ten overstaan van de belastingautoriteiten zou tot gevolg kunnen hebben dat MNO-Groepen ertoe worden aangezet bepaalde praktijken stop te zetten en een billijke bijdrage in de belastingen te leveren in het land waar de winst wordt gegenereerd. Scherpere transparantie-eisen voor MNO-Groepen zijn derhalve een essentieel onderdeel van de strijd tegen grondslaguitholling en winstverschuiving.

(5)

De resolutie van de Raad en de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten betreffende een gedragscode inzake verrekenprijsdocumentatie voor gelieerde ondernemingen in de Europese Unie („EU-TPD”) (3) geeft reeds een manier aan voor MNO-Groepen in de Unie om de belastingautoriteiten inlichtingen te verstrekken over wereldwijde bedrijfsactiviteiten en het verrekenprijsbeleid („het groepsdossier”) en over de concrete transacties van de lokale entiteit („het lokaal dossier”). De EU-TPD voorziet momenteel evenwel niet in een mechanisme voor het verstrekken van een landenrapport.

(6)

In het landenrapport moeten MNO-Groepen jaarlijks en voor elk fiscaal rechtsgebied waarin zij zaken doen, volgende inlichtingen verstrekken: het bedrag van de inkomsten, de winst vóór inkomstenbelasting, de betaalde en toerekenbare inkomstenbelasting. MNO-Groepen moeten ook verslag uitbrengen over het aantal personeelsleden, het gestorte kapitaal, de gecumuleerde winst en de materiële activa in elk fiscaal rechtsgebied. Ten slotte moeten de MNO-Groepen elke entiteit binnen de groep identificeren die zaken doet in een specifiek fiscaal rechtsgebied en moeten zij een indicatie geven van de bedrijfsactiviteiten die elke entiteit verricht.

(7)

Teneinde de overheidsmiddelen efficiënter in te zetten en de administratieve lasten voor MNO-Groepen te beperken, geldt de rapportageverplichting alleen voor MNO-Groepen waarvan het jaarlijks geconsolideerde groepsopbrengsten een bepaald bedrag overschrijdt. Deze richtlijn moet ervoor zorgen dat dezelfde informatie tijdig wordt ingezameld en ter beschikking wordt gesteld van de belastingdiensten in de gehele Unie.

(8)

Om de goede werking van de interne markt te garanderen, moet de Unie zorgen voor eerlijke concurrentie tussen MNO-Groepen van binnen de Unie en MNO-Groepen van buiten de Unie waarvan een of verscheidene entiteiten zich in de Unie bevinden. De rapportageverplichting moet dus voor beide soorten groepen gelden. Om een vlotte overgang te waarborgen, moeten de lidstaten evenwel de rapportageverplichting voor een Groepsentiteit die ingezetene is van een lidstaat en die niet de Uiteindelijkemoederentiteit of Surrogaatmoederentiteit van een MNO-Groep is, met één jaar kunnen uitstellen.

(9)

De lidstaten moeten regels vaststellen met betrekking tot de sancties die van toepassing zijn op inbreuken op krachtens deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en zij moeten ervoor zorgen dat deze sancties worden toegepast. Hoewel de keuze van de sancties bij de lidstaten blijft berusten, moeten de sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.

(10)

Om de goede werking van de interne markt te garanderen, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat de lidstaten gecoördineerde regels inzake de transparantieverplichtingen van MNO-Groepen vaststellen.

(11)

Wat betreft de uitwisseling van inlichtingen tussen lidstaten, voorziet Richtlijn 2011/16/EU van de Raad (4) reeds in verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen op een aantal terreinen.

(12)

Bij verplichte automatische uitwisseling van landenrapporten tussen lidstaten moet telkens een welomschreven set basisinlichtingen aan alle lidstaten worden verstrekt, waar blijkens de informatie in het landenrapport, één of meer Groepsentiteiten van de MNO-Groep fiscaal ingezetene zijn of aan belasting onderworpen zijn met betrekking tot bedrijfsactiviteiten die met behulp van een vaste inrichting van de MNO-Groep worden uitgeoefend.

(13)

Om de kosten te drukken en de administratieve lasten voor zowel de belastingdiensten als de MNO-Groepen te beperken, is het noodzakelijk te voorzien in regels die in overeenstemming zijn met de internationale ontwikkelingen en op een positieve manier bijdragen aan de tenuitvoerlegging ervan. Op 19 juli 2013 heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) haar actieplan inzake grondslaguitholling en winstverschuiving (Action Plan on Base Erosion and Profit Shifting — „BEPS-actieplan”) bekendgemaakt; dat actieplan is een belangrijk initiatief voor het wijzigen van de bestaande internationale belastingregels. Op 5 oktober 2015 heeft de OESO haar eindrapporten gepresenteerd, die door de ministers van Financiën van de G20 zijn bekrachtigd. Tijdens de bijeenkomst van 15 en 16 november 2015 is het OESO-pakket ook door de leiders van de G20 bekrachtigd.

(14)

In het kader van de werkzaamheden met betrekking tot actie 13 van het BEPS-actieplan zijn normen opgesteld voor het verstrekken van informatie door MNO-Groepen, met inbegrip van het groepsdossier, het lokaal dossier en het landenrapport. Daarom is het passend bij de vaststelling van de regels met betrekking tot het landenrapport rekening te houden met de OESO-normen.

(15)

Ingeval een Groepsentiteit niet alle informatie kan ontvangen of verkrijgen die nodig zijn om aan het rapportagevoorschrift van deze richtlijn te voldoen, kunnen de lidstaten dit beschouwen als een aanwijzing dat het nodig is om grote verrekenprijsrisico's en andere risico's inzake grondslaguitholling en winstverschuiving in verband met deze MNO-Groep te beoordelen.

(16)

Wanneer een lidstaat vaststelt dat een andere lidstaat herhaaldelijk nalaat om automatisch landenrapporten te verstrekken, moet hij trachten met die lidstaat in overleg te treden.

(17)

De Unie moet in haar optreden op het vlak van landenrapporten met name rekening blijven houden met toekomstige ontwikkelingen op OESO-niveau. Teneinde te garanderen dat deze richtlijn in alle lidstaten consequent wordt toegepast, moeten de lidstaten bij het omzetten van deze richtlijn het door de OESO in 2015 opgestelde eindrapport over actie 13 van het in het kader van de OESO/G20 uitgevoerde project over grondslaguitholling en winstverschuiving, gebruiken ter illustratie of uitlegging van deze richtlijn.

(18)

Het is noodzakelijk om de taaleisen vast te stellen voor de uitwisseling van inlichtingen tussen de lidstaten met betrekking tot het landenrapport. Het is ook noodzakelijk om de praktische regelingen vast te stellen voor de upgrade van het in punt 13 van artikel 3 van Richtlijn 2011/16/EU gedefinieerde gemeenschappelijke communicatienetwerk (common communication network — „CCN-netwerk”). Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de tenuitvoerlegging van artikel 20, lid 6, en artikel 21, lid 6, van Richtlijn 2011/16/EU moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (5).

(19)

Teneinde middelen efficiënter in te zetten, de inlichtingenuitwisseling te vergemakkelijken en te voorkomen dat elke lidstaat soortgelijke aanpassingen in zijn systemen moet doorvoeren, moet de uitwisseling van inlichtingen tot stand komen via het CCN-netwerk. De praktische regelingen voor de upgrade van het systeem moeten door de Commissie worden vastgesteld volgens de in artikel 26, lid 2, van Richtlijn 2011/16/EU bedoelde procedure.

(20)

De reikwijdte van de verplichte uitwisseling van inlichtingen moet derhalve worden uitgebreid tot de automatische uitwisseling van inlichtingen met betrekking tot landenrapporten.

(21)

In het verslag dat de lidstaten op grond van artikel 23 van Richtlijn 2011/16/EU jaarlijks aan de Commissie moeten doen toekomen, moet worden aangegeven in welke mate overeenkomstig artikel 8 bis bis van die ricthlijn en bijlage III, deel II, punt 1, daarbij, lokale dossiers worden ingediend, en moet een lijst worden opgenomen van de rechtsgebieden waar Uiteindelijkemoederentiteiten van in de Unie gebaseerde Groepsentiteiten zijn gevestigd, maar volledige verslagen zijn niet ingediend of uitgewisseld.

(22)

De uit hoofde van deze richtlijn uitgewisselde inlichtingen geven geen aanleiding tot de onthulling van een commercieel, industrieel of beroepsgeheim of van een handelswerkwijze of van gegevens waarvan de onthulling in strijd zou zijn met de openbare orde.

(23)

Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

(24)

Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk een doeltreffende administratieve samenwerking tussen de lidstaten onder voorwaarden die verenigbaar zijn met het goed functioneren van de interne markt, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en zij wegens de vereiste uniformiteit en doeltreffendheid dus beter op Unieniveau kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan hetgeen nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

(25)

Richtlijn 2011/16/EU moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

1)

Punt 9 van artikel 3 wordt vervangen door:

„9.   „automatische uitwisseling”:

In het kader van artikel 8, lid 3 bis, artikel 8, lid 7 bis, artikel 21, lid 2, en artikel 25, leden 2 en 3, hebben termen met een hoofdletter de betekenis die zij hebben volgens de overeenkomstige definities in bijlage I. In het kader van artikel 8 bis bis en bijlage III hebben termen met een hoofdletter de betekenis die ze hebben volgens de overeenkomstige definities in bijlage III.”.

2)

In afdeling II van hoofdstuk II wordt het volgende artikel toegevoegd:

3)

In artikel 16 wordt het volgende lid toegevoegd:

4)

In artikel 20 wordt het volgende lid toegevoegd:

5)

In artikel 21 wordt het volgende lid toegevoegd:

6)

Artikel 23, lid 3, wordt vervangen door:

7)

Het volgende artikel wordt ingevoegd:

8)

Artikel 26 wordt vervangen door:

(*1)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).”."

9)

Bijlage III, waarvan de tekst is weergegeven in de bijlage bij deze richtlijn, wordt toegevoegd.

(1)

Sommige bepalingen van bijlage VI bij Richtlijn 2007/59/EG betreffende het vereiste B1-taalniveau voor machinisten betekenen een onnodig zware last in heel specifieke gevallen waarin machinisten slechts tot het grensstation van een naburige lidstaat rijden en hebben derhalve gevolgen voor de continuïteit van grensoverschrijdende operaties.

(2)

Bijgevolg moet op de voor grensoverschrijdende operaties aangewezen tracés tussen de grenzen en de dicht bij de grenzen gelegen stations de overbodige taallast worden verminderd door de betrokken machinisten vrij te stellen van het vereiste B1-taalniveau.

(3)

Als voorwaarde voor de vrijstelling moeten voldoende voorzieningen worden getroffen om de communicatie tussen de betrokken bestuurders en het personeel van de infrastructuurbeheerder te verzekeren onder normale omstandigheden, in moeilijke situaties en in noodsituaties, om eventuele negatieve gevolgen voor de veiligheid van het spoorwegsysteem te vermijden.

(4)

Er moeten overgangsmaatregelen worden vastgesteld voor machinisten die hun vergunning overeenkomstig Richtlijn 2007/59/EG hebben behaald of zullen behalen vóór de datum waarop de nationale bepalingen tot omzetting van die richtlijn worden toegepast.

(5)

Richtlijn 2007/59/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(6)

De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het in artikel 32, lid 1, van Richtlijn 2007/59/EG bedoelde comité,

(1)

Uitvoeringsbepalingen voor standaardveiligheidsmaatregelen, alarmfasen en het beheer van crisissituaties hebben tot doel om een passend niveau van bescherming te bieden voor de fysieke integriteit van personen, gebouwen en andere activa, die in passende verhouding staat tot de geïdentificeerde risico's en waarmee de veiligheid op efficiënte en passende wijze wordt gewaarborgd.

(2)

Het systeem van alarmfasen voor de Commissie dat werd ingevoerd bij Besluit 2007/65/EG van de Commissie (2), moet worden herzien en vereenvoudigd zodat flexibeler en doeltreffender kan worden gereageerd op veiligheidsrisico's.

(3)

Vanwege de oprichting van de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) als een autonoom functionerend orgaan van de Unie moeten de bestaande regels inzake de alarmfasen worden gewijzigd in verband met de vervulling van de zorgverplichting van de Commissie ten aanzien van haar personeel. De EDEO is verantwoordelijk voor de veiligheid en beveiliging van de gebouwen van de delegaties van de Europese Unie en de personeelsleden die daar werken.

(4)

Dit besluit wordt vastgesteld via een machtigingsbesluit van de Commissie ten bate van het lid van de Commissie dat bevoegd is voor veiligheidszaken, geheel in overeenstemming met het reglement van orde, als beschreven in artikel 21 van Besluit (EU, Euratom) 2015/443.

(5)

Besluit 2007/65/EG moet daarom worden ingetrokken,

(1)

Bij Verordening (EG) nr. 178/2002 zijn de algemene beginselen inzake levensmiddelen in het algemeen en de voedselveiligheid in het bijzonder op het niveau van de Unie en op nationaal niveau vastgesteld. De verordening voorziet in door de Commissie te nemen noodmaatregelen wanneer blijkt dat een uit een derde land ingevoerd levensmiddel waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens inhoudt.

(2)

Bij Uitvoeringsbesluit 2014/88/EU van de Commissie (2) is de invoer in de Unie uit Bangladesh van levensmiddelen die betelbladeren bevatten of die daaruit bestaan, tot en met 31 juli 2014 verboden. Dat besluit werd vastgesteld nadat via het systeem voor snelle waarschuwingen voor levensmiddelen en diervoeders (RASFF) veel meldingen waren ontvangen waaruit bleek dat een groot aantal salmonellastammen, waaronder Salmonella typhimurium, was aangetroffen in levensmiddelen die betelbladeren uit Bangladesh bevatten of die daaruit bestonden. De stam Salmonella typhimurium is het op een na meest gemelde serotype bij mensen en er is een hoge prevalentie gevonden in levensmiddelen uit Bangladesh die betelbladeren („Piper betle”, algemeen bekend als „betelpeper” of „sirih”) bevatten of daaruit bestaan. Sinds 2011 heeft het Verenigd Koninkrijk melding gemaakt van verschillende uitbraken van salmonellavergiftigingen door betelbladeren.

(3)

Aangezien Bangladesh de veiligheid van de in de Unie ingevoerde betelbladeren niet kon garanderen, ondanks de inspanningen van de Commissie, is de geldigheidsduur van de bij Uitvoeringsbesluit 2014/88/EU ingestelde tijdelijke opschorting van de invoer van deze producten bij de Uitvoeringsbesluiten 2014/510/EU (3) en (EU) 2015/1028 (4) van de Commissie verlengd tot 30 juni 2015, respectievelijk 30 juni 2016.

(4)

Het herziene actieplan dat Bangladesh in augustus 2015 heeft ingediend, was onvolledig. Er waren geen garanties dat het plan doeltreffend zou worden toegepast en gehandhaafd. Uit de nieuwe informatie die Bangladesh in april 2016 heeft ingediend, blijkt niet nader dat het actieplan doeltreffend zal zijn. Het zelf opgelegde verbod op de uitvoer van betelbladeren dat door Bangladesh in mei 2013 is ingesteld, blijft van kracht. Het verbod blijkt echter niet volledig doeltreffend te zijn en sinds de vaststelling ervan zijn 26 gevallen van pogingen tot invoer in de Unie van betelbladeren via het systeem voor snelle waarschuwingen gemeld. De door Bangladesh geboden garanties zijn bijgevolg onvoldoende om de ernstige risico's voor de menselijke gezondheid weg te nemen. De bij Uitvoeringsbesluit 2014/88/EU vastgestelde noodmaatregelen moeten derhalve van kracht blijven.

(5)

De geldigheidsduur van Uitvoeringsbesluit 2014/88/EU moet daarom opnieuw worden verlengd.

(6)

De in dit besluit vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders,