(1)

Overeenkomstig artikel 53, lid 1, eerste alinea, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 heeft de Commissie zich gebogen over de aanvraag van Italië tot goedkeuring van een wijziging in het productdossier van de beschermde geografische aanduiding „Asparago bianco di Cimadolmo”, die bij Verordening (EG) nr. 245/2002 van de Commissie (2) is geregistreerd.

(2)

Aangezien de betrokken wijziging niet minimaal is in de zin van artikel 53, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012, heeft de Commissie de wijzigingsaanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van die verordening bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (3).

(3)

Aangezien de Commissie geen enkel bezwaar overeenkomstig artikel 51 van Verordening (EU) nr. 1151/2012 heeft ontvangen, moet de wijziging van het productdossier worden goedgekeurd,

(1)

Nederland heeft op 22 februari 2012 overeenkomstig artikel 11, lid 1, van Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad (2) een aanvraag ontvangen om de werkzame stof koolstofdioxide in bijlage I bij die richtlijn op te nemen voor gebruik in productsoort 15 (aviciden), zoals gedefinieerd in bijlage V bij die verordening.

(2)

Nederland heeft op 30 augustus 2013 overeenkomstig artikel 11, lid 2, van Richtlijn 98/8/EG een beoordelingsverslag en aanbevelingen bij de Commissie ingediend.

(3)

Op 17 juni 2014 formuleerde het Comité voor biociden het advies van het Europees Agentschap voor chemische stoffen, rekening houdend met de conclusies van de beoordelende bevoegde autoriteit.

(4)

Volgens dat advies kan van biociden die voor productsoort 15 worden gebruikt en koolstofdioxide bevatten, worden verwacht dat zij aan de eisen van artikel 5 van Richtlijn 98/8/EG voldoen, op voorwaarde dat bepaalde specificaties en voorwaarden betreffende het gebruik ervan in acht worden genomen.

(5)

Bijgevolg moet koolstofdioxide worden goedgekeurd voor gebruik in biociden voor de productsoort 15, mits aan bepaalde specificaties en voorwaarden wordt voldaan.

(6)

Aangezien de beoordelingen geen nanomaterialen betroffen, mag de goedkeuring krachtens artikel 4, lid 4, van Verordening (EU) nr. 528/2012 geen betrekking hebben op dergelijke materialen.

(7)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor biociden,

(1)

Overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 is de door Litouwen ingediende aanvraag tot registratie van de benaming „Liliputas” bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (2).

(2)

Door middel van de aankondiging van bezwaar van 13 september 2013 en het met redenen omklede bezwaarschrift van 8 november 2013 heeft Polen overeenkomstig artikel 51, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 bezwaar aangetekend tegen de registratie. Het bezwaar is als ontvankelijk aangemerkt.

(3)

Bij brieven van 8 januari 2014 heeft de Commissie de betrokken partijen verzocht op gepaste wijze overleg te plegen overeenkomstig hun interne procedures.

(4)

Litouwen en Polen hebben geen overeenstemming bereikt.

(5)

Aangezien geen overeenstemming is bereikt, moet de Commissie een besluit nemen overeenkomstig de procedure als bedoeld in artikel 52, lid 3, onder b), van Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(6)

In overeenstemming met artikel 10, lid 1, onder c), van Verordening (EU) nr. 1151/2012 heeft de indiener van het bezwaar aangevoerd dat de registratie van „Liliputas” als beschermde geografische aanduiding schade zou toebrengen aan het bestaan van een gedeeltelijk identieke naam, van merken en van producten die beduidend langer legaal op de Poolse markt zijn dan vijf jaar, te rekenen vanaf de datum waarop de aanvraag tot registratie van de naam „Liliputas” als beschermde geografische aanduiding is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (15 juni 2013); volgens de indiener van het bezwaar zou registratie een bedreiging vormen voor het bestaan van het product met de naam „Liliput”, een Poolse kaas met kenmerken die vergelijkbaar met die van „Liliputas”-kaas zijn en met een naam die fonetisch erg op de naam „Liliputas” lijkt.

(7)

De indiener van het bezwaar beweert dat de naam „Liliput” in Polen gebruikelijk is voor producten die worden gekenmerkt door hun geringe omvang en dat deze naam tevens wordt gebruikt voor kaas. Kaas met de naam „Liliput” wordt sinds 1971 rechtmatig in Polen geproduceerd en in de handel gebracht. In bedrijfsnormen, technische instructies en normen voor het gebruik van grondstoffen wordt „Liliput”-kaas opgelijst naast andere kaassoorten zoals Gouda, Edammer en Emmental. Deze naam, als verwijzing naar de Poolse kaas, is populair bij de Poolse consument en wordt op geen enkele wijze in verband gebracht met de Litouwse kaas. Hij moet daarom worden beschouwd als een soortnaam voor generieke kaas in Polen. Het product Poolse „Liliput”-kaas is uit het oogpunt van kenmerken, uitzicht en afmetingen vergelijkbaar met de Litouwse „Liliputas”-kaas. Uiteindelijk, zo suggereert de indiener van het bezwaar, zijn „Liliput” en „Liliputas” vergelijkbare producten met een soortnaam. Bijgevolg zou de registratie van de benaming „Liliputas” als beschermde geografische aanduiding de Poolse producenten beletten om hun „Liliput”-kaas in de handel te brengen of alleszins om de naam „Liliput” te gebruiken voor kaas.

(8)

De indiener van het bezwaar betoogt bovendien dat het product en de te registreren naam niet voldoen aan de vereisten van artikel 5, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012. Zoals vermeld in het gepubliceerde enig document ontleent de kaas de naam „Liliputas” aan zijn omvang. De naam „Liliputas” verwijst dus niet naar een bepaalde plaats waar het product vandaan zou komen, maar wel, net zoals bij de Poolse „Liliput”-kaas, naar de geringe omvang van de kaas. De kwaliteiten van het product zijn bovendien niet toe te schrijven aan de geografische oorsprong ervan, maar zijn eenvoudigweg het gevolg van de rijping in kleine bollen. De impact van de plaatselijke microscopische schimmel Penicillium pallidum Smith op de organoleptische kenmerken van „Liliputas” is niet aangetoond. Bovendien zou het feit dat het product is geproduceerd volgens nationale normen in de USSR (Unie van Socialistische Sovjet-Republieken) bevestigen dat het om het even waar in de USSR zou kunnen worden geproduceerd, en dat er geen specifieke band met het afgebakende geografische gebied bestaat. Uiteindelijk dient „Liliputas” te worden beschouwd als een generiek product.

(9)

Aan een aantal Poolse kaasproducenten is bescherming verleend voor merken die het woord „Liliput” bevatten, zoals het geregistreerde woord en beeldmerk „Cheesland Liliput” en „Ser liliput” en het aangevraagde woordmerk „Serenada Liliput”. Er worden aanzienlijke hoeveelheden Poolse „Liliput” geproduceerd: in 2013 is 2 762 ton op industriële schaal geproduceerd en in 2 250 winkels, verdeeld over heel Polen, in de handel gebracht — 4,8 % van die productie is uitgevoerd naar de EU-markt. 90 % van de geproduceerde „Liliput”-kaas mag een merk voeren. Volgens de indiener van het bezwaar zou de registratie van de naam „Liliputas” als beschermde geografische aanduiding een bedreiging vormen voor het bestaan van dergelijke merken.

(10)

Ondanks de hierboven weergegeven argumenten van de indiener van bezwaar dient de naam „Liliputas” toch als beschermde geografische aanduiding te worden ingeschreven, en wel om de onderstaande redenen.

(11)

Hoewel de geringe omvang van de kaas waarnaar de naam „Liliputas” verwijst, ongetwijfeld mee aan de oorsprong van het gebruik van deze naam ligt, is het duidelijk dat deze naam in Litouwen in een tijdsspanne van een halve eeuw deze connotatie van omvang heeft verloren en in de plaats daarvan een sterke band met het productiegebied heeft ontwikkeld. Momenteel wordt de naam „Liliputas” in Litouwen ontegenzeggelijk geassocieerd met de handgemaakte, halfharde, gefermenteerde kwaliteitskaas die in het dorp Belvederis wordt geproduceerd. De Litouwse consument legt geen verband tussen deze naam en een Poolse kaas of de gestandaardiseerde, industriële kaasproductie. Daarom voldoet de naam Liliputas, ook al heeft hij geen geografische component, aan de definitie van artikel 5, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012, volgens welke een beschermde geografische aanduiding een naam is waarmee een product wordt aangeduid dat afkomstig is uit een bepaalde plaats, een bepaalde streek of een bepaald land.

(12)

In het licht van het bovenstaande kan „Liliputas” niet als een soortnaam worden beschouwd. Soortnamen hebben weliswaar een historische band met de plaats waar het product waarnaar zij verwijzen, oorspronkelijk werd geproduceerd of in de handel gebracht, maar worden inmiddels volledig los gezien van deze oorspronkelijke geografische oorsprong. Voor „Liliputas” is het net andersom. De naam stond oorspronkelijk los van de geografische oorsprong, maar is inmiddels sterk verbonden met het betrokken productiegebied.

(13)

De kenmerken en de faam van het product zijn toe te schrijven aan de geografische oorsprong ervan. In het gepubliceerde enig document staat dat de kaas de naam „Liliputas” oorspronkelijk weliswaar ontleende aan zijn omvang, maar zijn specifieke smaak en aroma krijgt door rijping in kleine bollen onder invloed van de interne microflora en de microscopische schimmel Penicillium pallidum Smith, die groeit in de kelders in het geografische gebied. Deze schimmel, die typerend is voor de kelders in het dorp Belvederis, is verantwoordelijk voor het melkzuur, de frisse smaak en het voor „Liliputas”-kaas kenmerkende aroma. In het gebied zijn de bijzondere omstandigheden aanwezig waarin deze schimmel kan overleven. Bovendien draagt het feit dat de kaas met de hand en niet machinaal wordt bereid, bij tot het behoud en de ontwikkeling van de schimmel. Bovendien heeft „Liliputas”, zoals nauwkeurig wordt beschreven in het gepubliceerde enig document, een goed gedocumenteerde en solide faam als het vlaggenschip van de Litouwse zuivelproductie.

(14)

De verschillen tussen „Liliputas” en „Liliput” laten dus aan duidelijkheid niets te wensen over. „Liliputas” kan niet worden beschouwd als een generiek product.

(15)

Wat de bewering betreft als zou „Liliputas” om het even waar in de USSR kunnen worden geproduceerd omdat het product onder de USSR-normen viel, zij erop gewezen dat de opname van producten in die normen in die tijd verplicht was. Bovendien betekent dit niet automatisch dat het product, zoals beschreven in de norm die op initiatief van Litouwen is opgenomen, ook elders werd geproduceerd. In elk geval zijn aan het product, beschreven als een in het dorp Belvederis geproduceerde Litouwse kaas, in de periode 1969-1979 tal van prijzen, diploma's, kwaliteitslabels en medailles toegekend.

(16)

De naam „Liliput” lijkt fonetisch op de te registreren naam „Liliputas”. Beide namen vinden hun oorsprong in de geringe omvang van de kaas. Hoewel „Liliputas”-kaas een product is met specifieke kenmerken, kwaliteiten en faam, maken bepaalde aspecten van de „Liliput”-kaas deze vergelijkbaar met de „Liliputas”-kaas. Aangezien de namen erg op elkaar lijken en de producten er ook vergelijkbaar uitzien, kan de toepassing van de bescherming als bedoeld in artikel 13 van Verordening (EU) nr. 1151/2012, tot gevolg hebben dat de naam „Liliputas”, indien deze wordt geregistreerd, de Poolse producenten zou beletten de naam „Liliput” te gebruiken.

(17)

Uit het bewijsmateriaal blijkt dat het gebruik van de naam „Liliput” niet bedoeld was om munt te slaan uit de faam van de naam „Liliputas”. De consument is niet en kon ook niet worden misleid ten aanzien van de werkelijke oorsprong van de producten. De twee producten hebben immers elk een afzonderlijke markt waar zij bekend zijn en correct worden geïdentificeerd. Om deze redenen en omdat is gebleken dat de naam „Liliput” wettig volgens loyale en constante gebruiken gedurende ten minste 25 jaar gangbaar was voordat de aanvraag tot registratie van „Liliputas” werd ingediend bij de Commissie, moet, in het belang van de eerlijkheid en het traditionele gebruik, de maximale overgangsperiode worden toegekend als bedoeld in artikel 15, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012.

(18)

Deze conclusie heeft niet noodzakelijkerwijs tot gevolg dat het gebruik van de naam „Liliput” onwettig wordt. Indien overeenkomstig artikel 41, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 kan worden vastgesteld dat, rekening houdend met alle relevante factoren, in het bijzonder de bestaande situatie in de consumptiegebieden en de toepasselijke nationale of uniale rechtshandelingen, „Liliput” een soortnaam is geworden, zou het gebruik van die naam geen gevolgen ondervinden van de registratie van de naam „Liliputas”.

(19)

Merken met als onderdeel de naam „Liliput” waarvoor een aanvraag is ingediend, die zijn gedeponeerd of die zijn ingeschreven, of die rechten hebben verworven door gebruik te goeder trouw op het grondgebied van de Unie, vóór de datum van indiening van de aanvraag tot registratie van „Liliputas” als geografische aanduiding, mogen overeenkomstig artikel 14, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1151/2012 verder worden gebruikt en vernieuwd voor dat product, op voorwaarde dat voor het overige wordt voldaan aan de algemene vereisten in het kader van de merkenwetgeving.

(20)

In het licht van het voorgaande dient de naam „Liliputas” te worden ingeschreven in het register van beschermde oorsprongsbenamingen en beschermde geografische aanduidingen.

(21)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité kwaliteitsbeleid inzake landbouwproducten,

(1)

Bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 zijn, op grond van de resultaten van de multilaterale handelsbesprekingen van de Uruguayronde, de criteria vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de perioden die in bijlage XVI, deel A, bij die verordening zijn vermeld, de forfaitaire waarden bij invoer uit derde landen vaststelt.

(2)

De forfaitaire invoerwaarde wordt elke dag berekend overeenkomstig artikel 136, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011, met inachtneming van de variabele gegevens voor die dag. Bijgevolg moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie,

(1)

De leverancier Mitsubishi Electric Corporation (MELCO), in de EU vertegenwoordigd door Mitsubishi Electric Automotive Europe bv, (de „aanvrager”) heeft op 24 juni 2014 een aanvraag ingediend voor de goedkeuring van de efficiënte alternator MELCO GXi als innoverende technologie. De aanvraag is beoordeeld op volledigheid overeenkomstig artikel 4 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 van de Commissie (2). De Commissie stelde vast dat in de oorspronkelijke aanvraag relevante informatie ontbrak en verzocht de aanvrager haar te completeren. Op 10 juli 2014 heeft de Commissie de volledige informatie ontvangen en de dag daarop is zij begonnen met de beoordeling van de aanvraag.

(2)

De aanvraag, die is beoordeeld overeenkomstig artikel 12 van Verordening (EG) nr. 443/2009, Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 en de Technical Guidelines for the preparation of applications for the approval of innovative technologies pursuant to Regulation (EC) No 443/2009 („de technische richtsnoeren”) (3), werd volledig geacht.

(3)

De aanvraag heeft betrekking op de efficiënte alternator MELCO GXi voor de afgifteklassen van 130 A tot 250 A. De alternator heeft een hoog rendement zoals vastgesteld overeenkomstig de in punt 5.1.2 van bijlage I bij de technische richtsnoeren beschreven aanpak van het VDA (Verband der Automobilindustrie). Deze aanpak verwijst naar de testmethodologie beschreven in de internationale norm ISO 8854:2012 (4). Het rendement van de alternator van de aanvrager is groter dan dat van de basisalternator doordat de volgende drie verliezen worden beperkt: rectificatieverlies door een nieuwe energiezuinige diode, ijzerverlies in de stator door het gebruik van een dunne en hoogwaardige statorkern van elektromagnetisch staal, en koperverlies in de stator door het gebruik van een stator met ultrahoge vulfactor en een toegepaste axiale koelingsstructuur.

(4)

De Commissie is van oordeel dat uit de in de aanvraag verstrekte informatie blijkt dat aan de in artikel 12 van Verordening (EG) nr. 443/2009 en in de artikelen 2 en 4 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 bedoelde voorwaarden en criteria is voldaan.

(5)

De aanvrager heeft aangetoond dat een hoogrendementsalternator van het type beschreven in de aanvraag in niet meer dan 3 % van de in het referentiejaar 2009 geregistreerde nieuwe personenauto's is toegepast.

(6)

Om te bepalen welke CO2-besparingen deze innoverende technologie bij montage in een voertuig zal opleveren, moet overeenkomstig de artikelen 5 en 8 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 het basisvoertuig worden gedefinieerd waarmee de doelmatigheid van het met de innoverende technologie uitgeruste voertuig wordt vergeleken. De Commissie is van oordeel dat een alternator met een rendement van 67 % als passende basistechnologie kan gelden wanneer de innoverende technologie op een nieuw voertuigtype wordt gemonteerd. Indien de efficiënte alternator MELCO GXi in een bestaand voertuigtype wordt gemonteerd, moet de meest recente in de handel gebrachte versie van dat type alternator als basistechnologie worden genomen.

(7)

De aanvrager heeft een testmethode voor de CO2-reducties voorgelegd die formules bevat die consistent zijn met de in de technische richtsnoeren beschreven formules voor de vereenvoudigde benadering met betrekking tot efficiënte alternatoren. De Commissie is van oordeel dat de testmethode verifieerbare, reproduceerbare en vergelijkbare resultaten zal opleveren en dat de methode de CO2-emissievoordelen van de innoverende technologie op realistische wijze en met een sterke statistische significantie kan aantonen, overeenkomstig artikel 6 van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011.

(8)

De aanvrager heeft een methode verstrekt om de CO2-vermindering te testen; die methode omvat formules die gebaseerd zijn op de technische richtsnoeren met betrekking tot efficiënte alternatoren. De Commissie stelt vast dat de testmethode en de formules voor de berekening van de CO2-besparingen van de aanvrager in alle opzichten identiek zijn aan de in de bijlage bij Uitvoeringsbesluit 2013/341/EU van de Commissie (5) gespecificeerde methode. Bijgevolg meent de Commissie dat de in Uitvoeringsbesluit 2013/341/EU gespecificeerde methode moet worden gebruikt om te bepalen hoezeer de CO2-uitstoot wordt verlaagd als gevolg van het gebruik van de efficiënte alternator MELCO GXi.

(9)

Tegen die achtergrond is de Commissie van oordeel dat de aanvrager afdoende heeft aangetoond dat de door de innoverende technologie bereikte emissiereductie ten minste 1 g CO2/km bedraagt.

(10)

De Commissie merkt op dat de uit de innoverende technologie voortvloeiende besparingen deels op de standaardtestcyclus mogen worden aangetoond en dat de te certificeren definitieve totale besparingen derhalve overeenkomstig artikel 8, lid 2, tweede alinea, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 moeten worden bepaald.

(11)

De Commissie stelt vast dat het verificatierapport door UTAC (Groupe UTAC CERAM) is opgesteld en dat het de conclusies ondersteunt die in de aanvraag zijn uiteengezet.

(12)

Tegen die achtergrond moet er volgens de Commissie geen bezwaar worden gemaakt tegen de goedkeuring van de innoverende technologie in kwestie.

(13)

Om de algemene eco-innovatiecode vast te stellen die overeenkomstig de bijlagen I, VIII en IX bij Richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (6) in de desbetreffende typegoedkeuringsdocumenten moet worden vermeld, moet voor de bij dit besluit goedgekeurde innoverende technologie de individuele code worden gespecificeerd.

(14)

Fabrikanten die de CO2-besparingen die uit de toepassing van de bij dit besluit goedgekeurde innoverende technologie voortvloeien willen aanwenden voor een verlaging van hun gemiddelde specifieke CO2-emissies om zo hun specifieke emissiedoelstellingen te verwezenlijken, moeten overeenkomstig artikel 11, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 725/2011 in hun aanvraag voor een EG-typegoedkeuringscertificaat voor de betrokken voertuigen naar dit besluit verwijzen,

(1)

Samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van de interoperabiliteit en veiligheid van stelsels voor elektronische identificatie is essentieel om tot een hoog en op het risiconiveau afgestemd niveau van vertrouwen en veiligheid te komen.

(2)

In artikel 7, onder g), van Verordening (EU) nr. 910/2014 is bepaald dat de aanmeldende lidstaat ten minste zes maanden voor de aanmelding de andere lidstaten een beschrijving van dat stelsel moet verstrekken, zodat de lidstaten kunnen samenwerken op de in artikel 12, lid 5, van Verordening (EU) nr. 910/2014 vastgestelde wijze.

(3)

Om tot samenwerking tussen de lidstaten te komen, zijn vereenvoudigde procedures noodzakelijk. Interoperabiliteit en veiligheid van stelsels voor elektronische identificatie kunnen niet tot stand worden gebracht door middel van procedures die in verschillende talen worden doorlopen. Het gebruik van het Engels bij de samenwerking zou de interoperabiliteit en veiligheid van stelsels voor elektronische identificatie moeten vergemakkelijken; de vertaling van de bestaande documentatie zou echter geen onredelijke last tot gevolg mogen hebben.

(4)

De uiteenlopende elementen van de stelsels voor elektronische identificatie worden beheerd door verschillende autoriteiten en organen in de lidstaten. Om doeltreffende samenwerking mogelijk te maken en de administratieve procedures te vereenvoudigen, is het passend ervoor te zorgen dat elke lidstaat over een centraal contactpunt beschikt dat dient om de desbetreffende autoriteiten en organen te bereiken.

(5)

Door de uitwisseling tussen de lidstaten van informatie, ervaring en goede werkwijzen wordt de ontwikkeling van stelsels voor elektronische identificatie bevorderd en worden er stappen in de richting van technische interoperabiliteit gezet. Dergelijke samenwerking is met name noodzakelijk bij de aanpassing van reeds aangemelde stelsels voor elektronische identificatie, bij wijzigingen van stelsels voor elektronische identificatie waarover voorafgaand aan de aanmelding informatie aan de lidstaten is verstrekt en bij belangrijke ontwikkelingen of incidenten die van invloed kunnen zijn op de interoperabiliteit of de veiligheid van stelsels voor elektronische identificatie. De lidstaten moeten ook de mogelijkheid hebben om andere lidstaten te verzoeken om dergelijke informatie over de interoperabiliteit en veiligheid van stelsels voor elektronische identificatie.

(6)

De onderlinge evaluatie door vakgenoten van stelsels voor elektronische identificatie moet worden beschouwd als wederzijds leerproces dat ertoe bijdraagt het vertrouwen tussen de lidstaten te versterken. Verder worden hierdoor de interoperabiliteit en de veiligheid van aangemelde stelsels voor elektronische identificatie gewaarborgd. Hiervoor is het noodzakelijk dat de aanmeldende lidstaten voldoende informatie betreffende hun stelsels voor elektronische identificatie verstrekken. Er moet echter ook rekening mee worden gehouden dat de lidstaten bepaalde informatie vertrouwelijk moeten houden indien dat van kritiek belang voor de veiligheid is.

(7)

Om ervoor te zorgen dat de onderlinge evaluatie kostenefficiënt is, duidelijke en deugdelijke resultaten oplevert en geen onnodige belasting van de lidstaten tot gevolg heeft, dienen de lidstaten gezamenlijk een centrale onderlinge evaluatie uit te voeren.

(8)

De lidstaten dienen bij de samenwerking op het gebied van stelsels voor elektronische identificatie, alsmede bij de uitvoering van onderlinge evaluaties, ook rekening te houden met beoordelingen door derde partijen, voor zover beschikbaar.

(9)

Om de op het bereiken van de doelstelling van artikel 12, leden 5 en 6, van Verordening (EU) nr. 910/2014 gerichte procedurele voorschriften te bevorderen, dient er een samenwerkingsnetwerk te worden opgericht. Het doel hiervan is te zorgen voor een forum waaraan alle lidstaten kunnen deelnemen en waarop zij op geformaliseerde wijze kunnen samenwerken wat betreft de praktische aspecten van het onderhoud van het interoperabiliteitskader.

(10)

Het samenwerkingsnetwerk moet de door de lidstaten overeenkomstig artikel 7, onder g), van Verordening (EU) nr. 910/2014 verstrekte ontwerpaanmeldingen onderzoeken en adviezen geven in hoeverre de omschreven stelsels voldoen aan de vereisten van artikel 7, artikel 8, leden 1 en 2, en artikel 12, lid 1, van die verordening en van de in artikel 8, lid 3, van die verordening bedoelde uitvoeringshandeling. Overeenkomstig artikel 9, lid 1, onder e), van Verordening (EU) nr. 910/2014 moeten de lidstaten een beschrijving verstrekken van de manier waarop het aangemelde stelsel voor elektronische identificatie voldoet aan de in artikel 12, lid 1, van Verordening (EU) nr. 910/2014 vastgestelde vereisten inzake interoperabiliteit. Met name dienen de lidstaten rekening te houden met de adviezen van het samenwerkingsnetwerk bij het naleven van hun verplichting overeenkomstig artikel 9, lid 1, onder e), van Verordening (EU) nr. 910/2014, om aan de Commissie een beschrijving te verstrekken van de manier waarop het aangemelde stelsel voor elektronische identificatie voldoet aan de in artikel 12, lid 1, van Verordening (EU) nr. 910/2014 vastgestelde vereisten inzake interoperabiliteit.

(11)

Alle partijen die bij de aanmelding zijn betrokken, dienen het advies van het samenwerkingsnetwerk te gebruiken als leidraad voor het verwezenlijken van volledige samenwerkings-, aanmeldings- en interoperabiliteitsprocessen.

(12)

Om ervoor te zorgen dat de onderlinge evaluatie krachtens dit besluit doeltreffend wordt uitgevoerd, is het passend dat het samenwerkingsnetwerk richtsnoeren aan de lidstaten verstrekt.

(13)

De in dit besluit vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het comité dat is ingesteld bij artikel 48 van Verordening (EU) nr. 910/2014,

(1)

Besluit ECB/2010/23 (1) voert een mechanisme in voor pooling en toedeling van monetaire inkomsten uit monetairbeleidstransacties.

(2)

Gezien Besluit ECB/2014/40 (2) en Besluit ECB/2014/45 (3) moeten de voor oormerking in aanmerking komende activa aangepast worden om rekening te houden met het bedrag van gerealiseerde winsten en gerealiseerde verliezen die resulteren uit de overdracht van voor monetairbeleidsdoeleinden aangehouden effecten, zulks voor de periode van de overdracht tot het volgende kwartaalultimo.

(3)

Gezien pooling van de opgebouwde interest op monetairbeleidstransacties met een looptijd van een jaar of langer voor de inning aan het einde van de transactie, moet de berekening van de referentiepassiva en voor oormerking in aanmerking komende activa krachtens de bijlagen I en II bij Besluit ECB/2010/23 aangepast worden.

(4)

Besluit ECB/2010/23 moet derhalve dienovereenkomstig gewijzigd worden,

(1)

Besluit ECB/2010/24 (1) bepaalt hoe de Europese Centrale Bank (ECB) aan de NCB's verdeelt: a) haar in de loop van elk boekjaar verkregen inkomsten uit bankbiljetten in omloop, en b) haar in de loop van elk boekjaar verkregen inkomsten uit effecten die zijn aangekocht uit hoofde van het programma voor de effectenmarkten (SMP).

(2)

Besluit ECB/2010/24 moet gewijzigd worden om rekening te houden met de tussentijdse verdeling van de inkomsten van de ECB uit de aankoop van gedekte obligaties en effecten op onderpand van activa overeenkomstig Besluit ECB/2014/40 (2) en Besluit ECB/2014/45 (3). Voor de duidelijkheid moet het besluit derhalve herschikt worden.

(3)

Besluit ECB/2010/29 (4) stelt de toedeling van in omloop zijnde eurobankbiljetten aan de NCB's vast naar rato van hun gestorte aandeel in het ECB-kapitaal. Artikel 4 van Besluit ECB/2010/29 en de bijlage bij dat besluit delen 8 % van de totale waarde van in omloop zijnde eurobankbiljetten toe aan de ECB. Binnen het Eurosysteem houdt de ECB vorderingen ter waarde van de door haar uitgegeven eurobankbiljetten op de NCB's naar rato van hun aandeel in de verdeelsleutel voor het geplaatste kapitaal.

(4)

Ingevolge artikel 2, lid 2, van Besluit ECB/2010/23 (5) is de op de vergoeding van tegoeden binnen het Eurosysteem toepasselijke rente de referentierente. Ingevolge artikel 2, lid 3, van Besluit ECB/2010/23 wordt deze vergoeding door middel van betalingen via het Target2-systeem verrekend.

(5)

Overweging 7 van Besluit ECB/2010/23 bepaalt dat de inkomsten die de ECB in verband met haar aandeel in eurobankbiljetten in omloop verkrijgt uit de rentevergoeding op haar vorderingen binnen het Eurosysteem op NCB's in beginsel in hetzelfde boekjaar waarin de inkomsten worden verkregen, aan de NCB's uitgedeeld moeten worden naar rato van hun aandeel in de verdeelsleutel voor het geplaatste kapitaal.

(6)

Ook de ECB-inkomsten uit krachtens het SMP, het derde aankoopprogramma voor gedekte obligaties („CBPP3”) en het aankoopprogramma voor effecten op onderpand van activa („ABSPP”) aangekochte effecten, moeten in beginsel in hetzelfde boekjaar waarin de inkomsten worden verkregen aan de NCB's uitgedeeld worden naar rato van hun aandeel in de verdeelsleutel voor het geplaatste kapitaal.

(7)

Bij het verdelen van de inkomsten die de ECB in verband met haar aandeel in omloop zijnde eurobankbiljetten verkrijgt uit de rentevergoeding van haar vorderingen binnen het Eurosysteem op NCB's, moet de ECB een raming van haar financieel resultaat voor het betreffende jaar in aanmerking nemen, rekening houdende met de noodzaak middelen toe te delen aan een voorziening voor wisselkoers-, rente- en goudprijsrisico's, en tevens rekening houdende met de beschikbaarheid van voorzieningen die kunnen worden aangewend ter verrekening van verwachte onkosten.

(8)

Voor de vaststelling van het bedrag van de ECB-nettowinst dat krachtens artikel 33.1 van de Statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank („ESCB-statuten”) overgedragen moet worden naar het algemeen reservefonds, moet de Raad van bestuur rekening houden met het feit dat enig deel van die winst dat gelijk is aan de inkomsten uit in omloop zijnde eurobankbiljetten en inkomsten uit krachtens het SMP, het CBPP3 en het ABSPP aangekochte effecten volledig onder de NCB's verdeeld moeten worden,

(1)

Conform paragraaf 1.6 van bijlage I bij Richtsnoer ECB/2011/14 kan de Raad van bestuur te allen tijde besluiten tot aanpassing van de instrumenten, voorwaarden, criteria en procedures voor de tenuitvoerlegging van de monetairbeleidstransacties van het Eurosysteem.

(2)

Om de effectiviteit van gerichte langerlopende herfinancieringstransacties (TLTRO's) te ondersteunen, heeft de Raad van bestuur op 22 januari 2015 besloten om de vaste marge van 10 basispunten op de basisherfinancieringstransactierentevoet te schrappen voor de tussen maart 2015 en juni 2016 uit te voeren TLTRO's. De schrapping van de vaste marge weerspiegelt de sinds de aankondiging van TLTRO's op 5 juni 2014 gedaalde termijnpremies van marktgebaseerde financieringsinstrumenten voor instellingen. Dit besluit laat de rentevoet onverlet die werd toegepast op de eerste in september en december 2014 uitgevoerde TLTRO's. Deze rentevoet blijft derhalve onveranderd, d.w.z. de rentevoet wordt vastgesteld voor de looptijd van elke transactie ten belope van basisherfinancieringstransactierentevoet die geldt ten tijde van de tenderaankondiging ten aanzien van de betreffende TLTRO, plus een vaste marge van 10 basispunten.

(3)

Bovendien zijn kleine correcties van Besluit ECB/2014/34 (2) nodig.

(4)

Besluit ECB/2014/34 moet derhalve dienovereenkomstig gewijzigd worden,

1)

Artikel 5 wordt als volgt vervangen:

2)

In bijlage I, paragraaf 1 (berekening van leningplafonds), wordt de tweede tabel als volgt vervangen:

3)

In bijlage I, in paragraaf 2 (berekening van verplichte vervroegde aflossingen), wordt de formule voor „De verplichte vervroegde aflossing van een deelnemer in september 2016” als volgt vervangen:

„

4)

In bijlage I wordt de derde voetnoot als volgt vervangen:

„Voor de in maart 2015 uit te voeren TLTRO (k = 3), is de beperking C 3 ≤ max{0, AA 3}.”

5)

In bijlage II wordt de vierde voetnoot als volgt vervangen:

„De sectorindeling van holdingvennootschappen van niet-financiële vennootschappen in Verordening (EG) nr. 25/2009 (ECB/2008/32) is in Verordening (EU) nr. 1071/2013 (ECB/2013/33) gewijzigd vanwege van de gewijzigde internationale statistische normen. Uit hoofde van Verordening (EU) nr. 1071/2013 (ECB/2013/33) zijn holdingvennootschappen van niet-financiële vennootschappen opnieuw ingedeeld als financiële instellingen. TLTRO-rapportage moet in beginsel stroken met het BSI-kader: met ingang van december 2014 moeten data geen holdingvennootschappen bestrijken en aanpassingen moeten dienovereenkomstig doorgegeven worden.”

6)

In bijlage II wordt de dertiende voetnoot als volgt vervangen:

„De effecten van de herindeling van holdingvennootschappen van niet-financiële vennootschappen als financiële instellingen, welke herindeling in december 2014 uitgevoerd werd, moeten onder post 3.2C geregistreerd worden.”

(1)

Conform artikel 18.1 van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank mogen de Europese Centrale Bank (ECB) en de nationale centrale banken van de lidstaten die de euro als munt hebben (hierna de „NCB's”) krediettransacties verrichten met kredietinstellingen en andere marktpartijen, waarbij de verleende kredieten worden gedekt door toereikend onderpand. De standaardbeleenbaarheidscriteria van onderpand voor monetairbeleidstransacties van het Eurosysteem zijn vastgelegd in bijlage I bij Richtsnoer ECB/2011/14.

(2)

Conform paragraaf 1.6 van bijlage I bij Richtsnoer ECB/2011/14 kan de Raad van bestuur te allen tijde besluiten tot aanpassing van de instrumenten, voorwaarden, criteria en procedures voor de tenuitvoerlegging van de monetairbeleidstransacties van het Eurosysteem. Luidens paragraaf 6.3.1 van bijlage I bij Richtsnoer ECB/2011/14 behoudt het Eurosysteem zich het recht voor te bepalen of een emissie, emittent, debiteur of garant aan de vereisten voor hoge standaards voldoet, zulks op basis van alle informatie die het relevant acht. Voorts, de minimumvereisten van kredietkwaliteitsdrempels van het Eurosysteem zijn vastgelegd in de regels van het kredietbeoordelingskader van het Eurosysteem voor verhandelbare activa, zoals bedoeld in paragraaf 6.3.2 van bijlage I bij Richtsnoer ECB/2011/14.

(3)

De opschorting van de minimumvereisten van het Eurosysteem voor kredietkwaliteitsdrempels die van toepassing zijn op door de Helleense Republiek uitgegeven of volledig gegarandeerde verhandelbare schuldinstrumenten, die de Raad van bestuuur op 6 mei 2010 heeft vastgesteld, betrof een buitengewone en tijdelijke maatregel die de Raad van bestuur baseerde op de positieve beoordeling van de naleving van een programma van de Europese Unie/het Internationaal Monetair Fonds. Toentertijd achtte de Raad van bestuur het door de Helleense Republiek aangenomen programma passend, waardoor, aangaande het kredietrisicobeheer, de kwaliteitsstandaard van door de Helleense Republiek uitgegeven of gegarandeerde schuldinstrumenten volstond en derhalve deze verhandelbare schuldinstrumenten beleenbaar onderpand kunnen blijven vormen voor monetairbeleidstransacties van het Eurosysteem, ongeacht enige externe kredietbeoordeling. Bovendien hield de Raad van bestuur er rekening mee dat de Griekse regering vastbesloten was dat programma volledig uit te voeren (3).

(4)

Luidens artikel 8 van Richtsnoer ECB/2014/31 is de kredietkwaliteitsdrempel van het Eurosysteem niet van toepassing op verhandelbare schuldinstrumenten die zijn uitgegeven door, dan wel volledig gegarandeerd worden door centrale regeringen van eurogebiedlidstaten waarop een programma van de Europese Unie/Internationaal Monetair Fonds van toepassing is, tenzij de Raad van bestuur besluit dat de betrokken lidstaat niet voldoet aan de voorwaarde voor het programma inzake financiële steun en/of het macro-economische programma. Krachtens artikel 1, lid 3 van hetzelfde richtsnoer wordt de Helleense Republiek binnen het kader van artikel 6, lid 1 en artikel 8 beschouwd als een eurogebiedlidstaat die voldoet aan een programma van de Europese Unie/het Internationaal Monetair Fonds.

(5)

Op basis van de beschikbare informatie heeft de Raad van bestuur geoordeeld dat het thans niet mogelijk is de toetsing van het programma van de Europese Unie/het Internationaal Monetair Fonds voor de Helleense Republiek succesvol af te ronden. Derhalve wordt de Helleense Republiek geacht niet langer te voldoen aan de programmavoorwaarden en, dientengevolge, wordt ten aanzien van die instrumenten niet langer voldaan aan de voorwaarden voor de tijdelijke opschorting van de kredietkwaliteitsdrempels van het Eurosysteem, zoals bedoeld in artikel 8, lid 2 van Richtsnoer ECB/2014/31. Derhalve heeft de Raad van bestuur besloten dat de kredietkwaliteitsdrempels van het Eurosysteem van toepassing zijn op door de Helleense Republiek uitgegeven of volledig gegarandeerde verhandelbare schuldinstrumenten,