(1)

Verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake levensmiddelenhygiëne (2) bevat algemene voorschriften inzake levensmiddelenhygiëne voor exploitanten van levensmiddelenbedrijven, waarbij met name rekening wordt gehouden met het beginsel van de algemene toepassing van procedures die gebaseerd zijn op de (Hazard Analysis and Critical Control Points).

(2)

Verordening (EG) nr. 853/2004 stelt specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong voor exploitanten van levensmiddelenbedrijven vast. De verordening bepaalt dat exploitanten van levensmiddelenbedrijven geen andere stoffen dan drinkwater mogen gebruiken om de buitenkant van producten van dierlijke oorsprong te reinigen, tenzij het gebruik van de stof is goedgekeurd overeenkomstig die verordening.

(3)

Daarnaast stelt Verordening (EG) nr. 2073/2005 van de Commissie van 15 november 2005 inzake microbiologische criteria voor levensmiddelen (3) de microbiologische criteria voor bepaalde micro-organismen en de uitvoeringsbepalingen vast waaraan exploitanten van levensmiddelenbedrijven moeten voldoen bij de toepassing van de algemene en specifieke hygiënemaatregelen als bedoeld in Verordening (EG) nr. 852/2004. De verordening bepaalt dat exploitanten van levensmiddelenbedrijven ervoor moeten zorgen dat levensmiddelen voldoen aan die microbiologische criteria.

(4)

Op 14 december 2010 heeft de Commissie een aanvraag ontvangen voor de goedkeuring van het gebruik van melkzuur voor de terugdringing van oppervlaktecontaminatie van karkassen en vlees van runderen.

(5)

Op 26 juli 2011 heeft de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid („EFSA” genoemd) een wetenschappelijk advies uitgebracht over de beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van melkzuur voor de verwijdering van microbiële oppervlaktecontaminatie van karkassen, deelstukken en snijresten van runderen (4). In het advies concludeert de EFSA dat de behandelingen met melkzuur voor decontaminatie geen veiligheidsrisico inhouden, mits de gebruikte stof voldoet aan de EU-specificaties van levensmiddelenadditieven.

(6)

Verder concludeert de EFSA dat behandelingen met melkzuur een aanzienlijke vermindering van de microbiologische verontreiniging opleveren in vergelijking met een situatie waarin geen behandeling of een behandeling met drinkwater plaatsvindt, en dat het onwaarschijnlijk is dat deze behandelingen zouden bijdragen aan de ontwikkeling van microbiële resistentie.

(7)

De EFSA adviseert dat exploitanten van levensmiddelenbedrijven de antimicrobiële werkzaamheid van dergelijke behandelingen valideren in hun specifieke verwerkingscondities en het melkzuurgehalte, de temperatuur van toepassing en andere factoren die van invloed zijn op de werkzaamheid ervan als een decontaminatiemiddel, verifiëren. De EFSA concludeerde in haar advies ook dat dit gebruik van melkzuur geen negatieve gevolgen voor het milieu had.

(8)

Volgens het EFSA-advies zal het restgehalte dat als gevolg van een melkzuurbehandeling door het rundvlees wordt geabsorbeerd, niet hoger liggen dan 190 mg/kg. Dit wordt beschouwd als een restgehalte in vergelijking met het actieve gehalte dat noodzakelijk is om microbiële oppervlaktecontaminatie terug te dringen. Bovendien heeft het geen technologische gevolgen voor het eindproduct. Daarnaast is het restgehalte aan melkzuur dat wordt gebruikt om de microbiële verontreiniging aan de buitenkant terug te dringen, te verwaarlozen in vergelijking met het melkzuurgehalte dat van nature in rundvlees aanwezig is en houdt het geen veiligheidsrisico in. In bepaalde vleesbereidingen zijn melkzuurzouten toegelaten als levensmiddelenadditief voor conserveringsdoeleinden. Daarbij worden gewoonlijk niveaus van 20 000 mg/kg toegepast. Het gebruik van melkzuur met als doel de microbiële verontreiniging aan de buitenkant te verminderen, is derhalve duidelijk te onderscheiden van het gebruik van de stof als levensmiddelenadditief.

(9)

In het licht van het EFSA-advies, rekening houdend met het feit dat melkzuur mogelijke microbiologische contaminatie aanzienlijk kan terugdringen, moet het gebruik ervan ter terugdringing van de oppervlaktebesmetting worden goedgekeurd. Een dergelijk gebruik moet evenwel aan bepaalde voorwaarden worden onderworpen. Het gebruik ervan moet worden beperkt tot hele of halve karkassen of voor- of achtervoeten op het niveau van het slachthuis en moet worden geïntegreerd in goede hygiënepraktijken en op HACCP gebaseerde systemen.

(10)

Verordening (EU) nr. 231/2012 van de Commissie van 9 maart 2012 tot vaststelling van de specificaties van de in de bijlagen II en III bij Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad opgenomen levensmiddelenadditieven (5) stelt specificaties voor levensmiddelenadditieven vast met betrekking tot met name de herkomst ervan, zuiverheidseisen en eventuele andere noodzakelijke informatie.

(11)

Overeenkomstig het EFSA-advies moet melkzuur dat wordt gebruikt voor de terugdringing van de oppervlaktecontaminatie van runderkarkassen voldoen aan de specificaties voor melkzuur die zijn vastgelegd in de wetgeving van de Unie. Waar melkzuur wordt gebruikt voor de terugdringing van microbiologische oppervlaktecontaminatie overeenkomstig deze verordening, moet dit melkzuur voldoen aan de specificaties van Verordening (EU) nr. 231/2012.

(12)

Het gebruik van melkzuur voor de terugdringing van microbiologische oppervlaktecontaminatie van hele of halve karkassen of voor- of achtervoeten van runderen mag niets afdoen aan de plicht van de exploitant van het levensmiddelenbedrijf om te voldoen aan de voorschriften van de wetgeving van de Unie inzake levensmiddelenhygiëne, zoals vastgesteld in de Verordeningen (EG) nr. 852/2004, (EG) nr. 853/2004 en (EG) nr. 2073/2005, en mag geenszins worden beschouwd als een vervanging voor goede hygiënische praktijken en operationele procedures of als alternatief voor de naleving van de voorschriften van die verordeningen.

(13)

Het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid heeft binnen de door zijn voorzitter vastgestelde termijn geen advies uitgebracht. De Commissie heeft daarom bij de Raad een voorstel met betrekking tot deze maatregel ingediend en dit tegelijkertijd doorgestuurd aan het Europees Parlement.

(14)

Aangezien de Raad niet heeft gehandeld en het Europees Parlement geen bezwaar tegen de maatregel heeft gemaakt binnen de toepasselijke termijnen, moet de Commissie de maatregel vaststellen,

(1)

Richtlijn 2004/68/EG bevat de veterinairrechtelijke voorschriften voor de invoer in en doorvoer via de Unie van bepaalde levende hoefdieren. In de richtlijn is bepaald dat specifieke bepalingen met inbegrip van modellen van veterinaire certificaten kunnen worden vastgesteld voor de invoer in de Unie van levende hoefdieren van de in bijlage I bij die richtlijn vermelde soorten uit geautoriseerde derde landen.

(2)

Verordening (EU) nr. 206/2010 van de Commissie van 12 maart 2010 tot vaststelling van lijsten van derde landen en gebieden, of delen daarvan, waaruit bepaalde dieren en vers vlees in de Europese Unie mogen worden binnengebracht, en van de voorschriften inzake veterinaire certificering (2) bevat onder meer de voorschriften inzake veterinaire certificering voor het binnenbrengen in de Unie van bepaalde zendingen levende evenhoevigen van de in bijlage I bij Richtlijn 2004/68/EG vermelde soorten. Bijlage I bij Verordening (EU) nr. 206/2010 bevat een lijst van derde landen en gebieden, of delen daarvan, waaruit dergelijke zendingen in de Unie mogen worden binnengebracht. Die bijlage bevat ook modellen van veterinaire certificaten die dergelijke zendingen moeten vergezellen.

(3)

Momenteel mogen hoefdieren alleen in de Unie worden ingevoerd uit derde landen, of in het geval van regionalisatie delen daarvan, die voorafgaand aan de verzending van de dieren gedurende ten minste zes maanden vrij zijn van vesiculaire stomatitis.

(4)

De Verenigde Staten hebben verzocht de invoer van levende fok- en gebruiksvarkens uit dat land in de Unie toe te staan.

(5)

De Verenigde Staten hebben melding gemaakt van uitbraken van vesiculaire stomatitis. Deze uitbraken zijn echter sporadisch en beperkt tot bepaalde gebieden. Het risico van insleep in de Unie van vesiculaire stomatitis door invoer van levende varkens uit dat derde land is verwaarloosbaar indien de in punt 8.15.6 van de Terrestrial Animal Health Code (gezondheidscode voor landdieren) van de Werelddiergezondheidsorganisatie (OIE) beschreven bioveiligheidsmaatregelen worden toegepast, wat inhoudt dat de varkens tijdens de periode van verblijf voorafgaand aan de uitvoer worden afgezonderd in gebouwen die vrij zijn van de ziekte, dat zij tijdens de quarantaine voorafgaand aan de uitvoer en tijdens het vervoer naar de plaats van lading worden beschermd tegen vectoren en dat alle uit te voeren dieren worden getest.

(6)

Daarom moet deel 1 van bijlage I bij Verordening (EU) nr. 206/2010 worden gewijzigd om de Verenigde Staten toe te voegen aan de lijst van derde landen en gebieden, of delen daarvan, waaruit zendingen levende hoefdieren in de Unie mogen worden binnengebracht, onder vermelding van behoorlijke garanties voor het testen op vesiculaire stomatitis. In het veterinaire certificaat voor levende fok- en gebruiksvarkens dat de dieren vergezelt wanneer zij in de Unie worden binnengebracht, moet worden bevestigd dat die garanties zijn toegepast.

(7)

Daartoe moet het model van het veterinaire certificaat voor de invoer van levende varkens die als landbouwhuisdier worden gehouden „POR-X” in deel 2 van bijlage I bij Verordening (EU) nr. 206/2010 dienovereenkomstig worden gewijzigd, teneinde daar de voorwaarden voor het verblijf en de quarantaine voorafgaand aan de uitvoer in op te nemen, alsook de voorschriften voor laboratoriumtests.

(8)

Bovendien is in artikel 5 van Verordening (EU) nr. 206/2010 bepaald dat wanneer de in bijlage I bij die verordening aangegeven veterinaire certificaten bemonstering en tests vereisen, die bemonstering en tests overeenkomstig de in deel 6 van die bijlage opgenomen protocollen voor de standaardisatie van testmateriaal en -methoden worden uitgevoerd. Daarom moet deel 6 van bijlage I bij Verordening (EU) nr. 206/2010 worden gewijzigd om daar het desbetreffende protocol en de testprocedure voor vesiculaire stomatitis aan toe te voegen. De test moet worden uitgevoerd en geïnterpreteerd overeenkomstig de protocollen voor serologische tests op vesiculaire stomatitis die voor de internationale handel zijn voorgeschreven in punt 2.1.19 van het Manual of Diagnostic Tests and Vaccines for Terrestrial Animals van de OIE.

(9)

Verordening (EU) nr. 206/2010 moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(10)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

(1)

ChemGen Corp. heeft uit hoofde van artikel 13, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1831/2003 een aanvraag ingediend tot wijziging van de naam van de vergunninghouder wat betreft Verordening (EG) nr. 786/2007 van de Commissie (2) tot verlening van een vergunning voor 10 jaar voor het gebruik van een preparaat van endo-1,4-bèta-mannanase EC 3.2.1.78 (Hemicell) dat behoort tot de categorie „zoötechnische toevoegingsmiddelen” en de functionele groep „verteringsbevorderaars”.

(2)

De aanvrager voert aan dat ChemGen Corp. met ingang van 10 februari 2012 werd overgenomen door Eli Lilly and Company Ltd, dat nu de rechten bezit voor het in de handel brengen van het toevoegingsmiddel. De aanvrager heeft de nodige gegevens ingediend ter onderbouwing van het verzoek.

(3)

De voorgestelde wijziging van de vergunningvoorwaarden is louter administratief en maakt geen nieuwe beoordeling van het desbetreffende toevoegingsmiddel noodzakelijk. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid is in kennis gesteld van de aanvraag.

(4)

Om Eli Lilly and Company Ltd in staat te stellen gebruik te maken van zijn rechten is het nodig dat de vergunningsvoorwaarden worden gewijzigd.

(5)

Verordening (EG) nr. 786/2007 moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(6)

Aangezien er geen veiligheidsredenen zijn die de onmiddellijke wijziging van Verordening (EG) nr. 786/2007 door deze verordening verplichten, mogen de bestaande voorraden worden opgebruikt tijdens een overgangsperiode.

(7)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

(1)

In Verordening (EG) nr. 272/2009 van de Commissie van 2 april 2009 ter aanvulling van de in de bijlage bij Verordening (EG) nr. 300/2008 van het Europees Parlement en de Raad vastgestelde gemeenschappelijke basisnormen voor de beveiliging van de burgerluchtvaart (2) is bepaald dat de uitvoeringsregels die overeenkomstig artikel 4, lid 3, van Verordening (EG) nr. 300/2008 moeten worden vastgesteld, mogen toestaan dat apparatuur voor detectie van explosievensporen (ETD) en draagbare metaaldetectieapparatuur (HHMD) worden gebruikt voor het uitvoeren van beveiligingsonderzoeken van personen (passagiers en andere personen).

(2)

Uit ervaring is gebleken dat het fouilleren van passagiers en andere personen niet altijd de meest efficiënte manier is om bepaalde delen van personen te onderzoeken, met name als die delen niet gemakkelijk toegankelijk zijn, zoals bepaalde hoofddeksels, gipsverbanden of prothesen.

(3)

Uit proeven is gebleken dat het gecombineerde gebruik van ETD en HHMD in dergelijke gevallen effectief is. Bovendien kan het gebruik van ETD en HHMD het beveiligingsonderzoek vergemakkelijken en ervoor zorgen dat het door de onderzochte personen als minder opdringerig wordt ervaren dan fouilleren.

(4)

Het is dan ook nuttig en gerechtvaardigd deze methoden toe te staan voor het onderzoeken van die delen van personen waarvoor fouilleren als inefficiënt en/of ongewenst wordt beschouwd, zoals bepaalde hoofddeksels, gipsverbanden of prothesen.

(5)

Deze verordening respecteert de grondrechten en neemt de beginselen in acht die zijn erkend door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, namelijk de menselijke waardigheid, de vrijheid van religie, het verbod op discriminatie, de rechten van gehandicapten en het recht op vrijheid en veiligheid. In zoverre deze verordening die rechten en beginselen beperkt, hebben dergelijke beperkingen alleen tot doel tegemoet te komen aan doelstellingen van algemeen belang of de rechten en vrijheden van anderen te beschermen, met inachtneming van de voorwaarden die zijn vastgesteld in artikel 52 van het Handvest. Deze verordening moet worden toegepast overeenkomstig deze rechten en beginselen.

(6)

Verordening (EU) nr. 185/2010 van de Commissie (3) moet dan ook dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(7)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 19, lid 1, van Verordening (EG) nr. 300/2008 ingestelde Comité voor de beveiliging van de burgerluchtvaart,

(1)

Taminco nv heeft uit hoofde van artikel 13, lid 3, van Verordening (EG) nr. 1831/2003 een aanvraag ingediend tot wijziging van de naam van de vergunninghouder wat betreft Uitvoeringsverordening (EU) nr. 371/2011 van de Commissie (2) tot verlening van een vergunning voor 10 jaar voor het gebruik van dimethylglycine, dat behoort tot de categorie „zoötechnische toevoegingsmiddelen” en de functionele groep „andere zoötechnische toevoegingsmiddelen”.

(2)

De aanvrager voert aan dat zijn rechtsvorm met ingang van 1 oktober 2012 is omgezet in een besloten vennootschap. De aanvrager heeft de nodige gegevens ingediend ter onderbouwing van het verzoek.

(3)

De voorgestelde wijziging van de vergunningvoorwaarden is louter administratief en maakt geen nieuwe beoordeling van het desbetreffende toevoegingsmiddel noodzakelijk. De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid is in kennis gesteld van de aanvraag.

(4)

Om de aanvrager in staat te stellen gebruik te maken van zijn rechten voor het in de handel brengen van de toevoegingsmiddelen onder de naam Taminco bvba, moeten de voorwaarden van de vergunning worden gewijzigd.

(5)

Uitvoeringsverordening (EU) nr. 371/2011 moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

(6)

Aangezien er geen veiligheidsredenen zijn die de onmiddellijke wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 371/2011 door deze verordening verplichten, mogen de bestaande voorraden worden opgebruikt tijdens een overgangsperiode.

(7)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

(1)

Bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011 zijn, op grond van de resultaten van de multilaterale handelsbesprekingen van de Uruguayronde, de criteria vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de perioden die in bijlage XVI, deel A, bij die verordening zijn vermeld, de forfaitaire waarden bij invoer uit derde landen vaststelt.

(2)

De forfaitaire invoerwaarde wordt elke dag berekend overeenkomstig artikel 136, lid 1, van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 543/2011, met inachtneming van de variabele gegevens voor die dag. Bijgevolg moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie,

(1)

Artikel 2 van Richtsnoer ECB/2012/18 van 2 augustus 2012 inzake aanvullende tijdelijke maatregelen betreffende herfinancieringstransacties van het Eurosysteem en de beleenbaarheid van onderpand (1) bepaalt dat het Eurosysteem kan besluiten dat tegenpartijen voor de vervaldag het bedrag van bepaalde langerlopende herfinancieringstransacties kunnen verlagen dan wel deze transacties kunnen beëindigen (die vroegtijdige verlaging of beëindiging wordt gezamenlijk „vroegtijdige aflossing” genoemd). Artikel 2 bepaalt voorts dat de voorwaarden voor die vroegtijdige aflossing bekend worden gemaakt in de betrokken tenderaankondiging of op een andere door het Eurosysteem passend geachte wijze.

(2)

De op de vroegtijdige aflossing door tegenpartijen toepasselijke procedure dient nader te worden uitgewerkt om te waarborgen dat inzake vroegtijdige aflossing dezelfde voorwaarden worden toegepast door alle nationale centrale banken van lidstaten die de euro als munt hebben (hierna de „NCB’s”). Met name dient de regeling van geldboetes, zoals vastgelegd in appendix 6 van bijlage I bij Richtsnoer ECB/2011/14 van 20 september 2011 betreffende monetairebeleidsinstrumenten en -procedures van het Eurosysteem (2), te worden toegepast, indien tegenpartijen op de door hen verkozen vervaldag voor vroegtijdige aflossing het aan de betrokken NCB af te lossen bedrag niet of gedeeltelijk voldoen.

(3)

Richtsnoer ECB/2012/18 dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,