1)

Moeten artikel 4, lid 3, VEU junctis artikel 18 van richtlijn 2010/75/EU (1) alsmede de artikelen 13 en 23 van richtlijn 2008/50/EG (2) aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit bij de beoordeling van een aanvraag voor een afwijking als bedoeld in artikel 15, lid 4, van richtlijn 2010/75/EU moet nagaan of, rekening houdend met alle relevante wetenschappelijke gegevens over milieuverontreiniging, met inbegrip van de maatregelen in het kader van het betrokken luchtkwaliteitsplan in een bepaalde zone of agglomeratie overeenkomstig artikel 23 van richtlijn 2008/50/EG, het toestaan van de afwijking een risico kan vormen voor de naleving van milieukwaliteitsnormen?

2)

Moeten artikel 4, lid 3, VEU junctis artikel 18 van richtlijn 2010/75/EU alsmede de artikelen 13 en 23 van richtlijn 2008/50/EG aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit bij de beoordeling van een aanvraag voor een afwijking als bedoeld in artikel 15, lid 4, van richtlijn 2010/75/EU moet afzien van het vastleggen van minder strenge emissiegrenswaarden voor luchtverontreinigende stoffen uit een installatie, voor zover een dergelijke afwijking in strijd zou zijn met de maatregelen die zijn opgenomen in het kader van het betrokken luchtkwaliteitsplan dat in de bepaalde zone of agglomeratie overeenkomstig artikel 23 van richtlijn 2008/50/EG werd vastgesteld, en een risico zou kunnen vormen voor het bereiken van het doel om de periode van overschrijding van de luchtkwaliteitsnormen zo kort mogelijk te houden?

3)

Moeten artikel 4, lid 3, VEU junctis artikel 18 van richtlijn 2010/75/EU alsmede artikel 13 van richtlijn 2008/50/EU aldus worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit bij de beoordeling van een aanvraag voor een afwijking als bedoeld in artikel 15, lid 4, van richtlijn 2010/75/EU moet nagaan of het vastleggen van minder strengere emissiegrenswaarden voor luchtverontreinigende stoffen uit een installatie, rekening houdend met alle relevante wetenschappelijke gegevens over de milieuverontreiniging, met inbegrip van het cumulatieve effect met andere bronnen van de betreffende verontreinigende stof, zou bijdragen tot overschrijding van de betrokken luchtkwaliteitsnormen die overeenkomstig artikel 13 van richtlijn 2008/50/EG in een bepaalde zone of agglomeratie zijn vastgesteld en zo ja, of zij een afwijking die een risico zou vormen voor het naleven van milieukwaliteitsnormen, niet moet toestaan?

1)

Moeten de bepalingen van artikel 58 van richtlijn [2014/24] (1), het evenredigheidsbeginsel en het aansprakelijkheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat de aanbestedende dienst met betrekking tot activiteiten van ondergeschikt belang in de opdracht het recht heeft om de criteria inzake technische bekwaamheid vast te stellen, dat wil zeggen om te beoordelen of het al dan niet noodzakelijk is om in de aanbestedingsstukken criteria op te nemen inzake technische en beroepsbekwaamheid alsmede de bekwaamheid om de technische en beroepsactiviteit uit te oefenen die volgt uit de bepalingen van bijzondere wetten?

2)

Verzetten het transparantie- en het evenredigheidsbeginsel zich ertegen dat in de aanbestedingsstukken automatisch kwalificatiecriteria worden opgenomen die voortvloeien uit bijzondere wetten die van toepassing zijn op activiteiten in verband met de te gunnen opdracht, die niet in de aanbestedingsstukken waren opgenomen en die de aanbestedende dienst niet aan de ondernemers heeft willen opleggen?

3)

Verzetten artikel 63 van de richtlijn en het evenredigheidsbeginsel zich tegen de uitsluiting van de [aanbestedingsprocedure] van een inschrijver die geen ondernemer bij naam als onderaannemer heeft aangewezen om aan te tonen dat is voldaan aan bepaalde criteria inzake technische bekwaamheid en beroepsbekwaamheid en de bekwaamheid om de technische en beroepsactiviteit uit te oefenen, die voortvloeien uit bepalingen van bijzondere wetten en die niet in de aanbestedingsstukken zijn opgenomen, wanneer de betrokken inschrijver heeft gekozen voor een andere contractuele vorm van betrokkenheid van specialisten bij de opdracht, namelijk [een] opdracht voor leveringen/diensten, of [een] verklaring heeft overgelegd waaruit blijkt dat de onderaannemers beschikbaar zijn voor de opdracht? Heeft de ondernemer het recht om zijn eigen organisatie en contractuele betrekkingen binnen de groep te bepalen, en is het mogelijk om bepaalde dienstverleners/leveranciers bij de opdracht te betrekken, wanneer deze niet behoren tot de entiteiten op wier capaciteit de inschrijver zich wil beroepen om aan te tonen dat aan de relevante criteria is voldaan?

1)

Is het verenigbaar met artikel 17 van verordening nr. 1305/2013 (1) dat een nationale regeling zoals artikel 26 van Naredba nr. 9/2015, waarin een subsidiabiliteitsvereiste is vastgesteld voor aanvragers die steun aanvragen in het kader van submaatregel 4.1 “Investeringen in landbouwbedrijven” van de maatregel “Investeringen in materiële activa” van het plattelandsontwikkelingsprogramma voor de periode 2014-2020, vereist dat een certificaat van registratie van een veehouderijbedrijf op naam van de aanvrager wordt overgelegd als bewijs van de uitoefening van een veehouderijactiviteit voorafgaand aan de steunaanvraag in een door de aanvrager georganiseerd bedrijf in de zin van artikel 4 van verordening nr. 1307/2013 (2), of is het voor de toepassing van de verordening voldoende dat de eigenaar van het landbouwbedrijf aantoont dat hij bezig is met het verkrijgen van de vereiste registratie van een veehouderijbedrijf op zijn naam?

2)

Moet een vereiste in een nationale bepaling, zoals artikel 8, lid 1, punt 2, van Naredba nr. 9 van 21 maart 2015 betreffende de toepassing van submaatregel 4.1 “Investeringen in landbouwbedrijven” van maatregel 4 “Investeringen in materiële activa” van het plattelandsontwikkelingsprogramma voor de periode 2014-2020, op grond waarvan aanvragers moeten aantonen dat zij op het moment van de steunaanvraag beschikken over een minimale standaardopbrengst van het betreffende landbouwbedrijf, die niet lager mag zijn dan het equivalent in leva (BGN) van 8 000 EUR, verenigbaar worden geacht met de doelstelling van de steun in het kader van de maatregel “Investeringen in materiële activa” op grond van artikel 17 van verordening nr. 1305/201[3], met de prioriteiten van de Unie op het gebied van plattelandsontwikkeling overeenkomstig artikel 5 van verordening nr. 1305/2013 en met het begrip standaardopbrengst van een bedrijf in de zin van de ingetrokken verordening nr. 1242/2008 (3) van de Commissie van 8 december 2008 houdende invoering van een communautaire typologie van de landbouwbedrijven?

3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, moet er dan van worden uitgegaan dat de nieuw geregistreerde eigenaren van landbouwbedrijven op het moment van de steunaanvraag in het kader van de maatregel “Investeringen in materiële activa” moeten worden uitgesloten van financiële steun op grond van verordening nr. 1306/2013 (4)?

1)

Kan artikel 48, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie inzake het vermoeden van onschuld, gelezen in samenhang met artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/118/EG (1), aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een juridische situatie als in de onderhavige zaak aan de orde is, waarin een bestuurlijk besluit tot schorsing van de vergunning voor de productie van alcohol kan worden vastgesteld op grond van louter vermoedens die in een lopende strafprocedure worden onderzocht, zonder dat er een definitieve strafrechtelijke veroordeling is uitgesproken?

2)

Kan artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie inzake het beginsel ne bis in idem, gelezen in samenhang met artikel 16, lid 1, van richtlijn 2008/118/EG, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een juridische situatie als in de onderhavige zaak aan de orde is, die inhoudt dat aan dezelfde persoon voor dezelfde feiten twee gelijkaardige sancties zijn opgelegd (schorsing van de vergunning voor de productie van alcohol), die uitsluitend verschillen [wat betreft de duur van de sancties]?

1.

Vereisen de bepalingen van artikel 89 en/of artikel 90 van de verordening (1) en de evenredigheidsvereisten zoals neergelegd in het Handvest en het Unierecht, dat de rechter die de veroordeling heeft uitgesproken over een discretionaire bevoegdheid beschikt om de omvang van de inbeslagneming van de vangst en het vistuig aan te passen, te moduleren of te matigen, met name gelet op de in de artikelen 89 en 90 van verordening (EG) nr. 1224/2009 genoemde omstandigheden?

2.

Kan een bepaling van nationaal recht zoals section 28, lid 5, onder b) (2), gelet op de gevolgen die een automatische, verplichte inbeslagneming van alle vangsten en al het vistuig kan hebben voor het levensonderhoud van een kapitein, en waarbij die bepaling niet toestaat dat een nationale rechter onderzoekt in hoeverre die inbeslagneming gevolgen heeft voor het recht om in zijn levensonderhoud te voorzien van een persoon die na inbeschuldigingstelling is veroordeeld wegens een strafbaar feit dat inbreuk maakt op die section en op de verordening (behalve voor zover het om de bepaling van een mogelijk passende geldboete gaat), worden geacht verenigbaar te zijn met de bepalingen van de verordening, het Handvest en het Unierecht, gelet op het grondrecht van de kapitein om zijn beroep uit te oefenen?

1)

Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

2)

Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

1)

Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

2)

De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

—

het besluit van de Commissie van 26 april 2021 (hierna: “bestreden besluit”) nietig te verklaren, waarbij de Commissie, ter bevestiging van haar eerdere weigeringsbesluit van 3 maart 2021, verzoeksters verzoek om toegang tot het eindverslag, met bijlagen, dat het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) na afloop van onderzoek OC/2019/0766 heeft opgesteld, heeft afgewezen;

—

de Commissie te gelasten het OLAF-verslag en de bijlagen daarbij over te leggen;

—

verweerster te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

1.

Eerste middel: onjuiste uitlegging van de gevolgen van de toegang tot het OLAF-verslag.

Dienaangaande wordt betoogd dat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard op grond dat de toegang tot het OLAF-verslag volgens artikel 10, lid 1, en artikel 2, lid 4, van verordening nr. 1049/2001 (1) niet “voor het publiek toegankelijk” kon worden gemaakt.

2.

Tweede middel: schending van artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001.

In dit verband wordt betoogd dat verweerster artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001, zoals uitgelegd in de rechtspraak, heeft geschonden, volgens welke wanneer de adressaat van een OLAF-verslag voornemens is voor de betrokken personen schadelijke maatregelen vast te stellen, deze personen recht hebben op toegang tot het betrokken verslag

3.

Derde middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 en van het evenredigheidsbeginsel.

In dit verband wordt aangevoerd dat verzoekster nooit om de overdracht van persoonsgegevens van natuurlijke personen heeft verzocht, zodat eventuele persoonsgegevens in het verslag heel goed konden worden beschermd door een zeer eenvoudige handeling, namelijk het onleesbaar maken van de gegevens.

4.

Vierde middel: onjuiste toepassing en uitlegging van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001.

In dit verband wordt aangevoerd dat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard omdat verweerster niet concreet heeft onderzocht of gedeeltelijke toegang kon worden verleend.

5.

Vijfde middel: schending van de motiveringsplicht.

In dit verband wordt betoogd dat verweerster niet heeft gemotiveerd waarom de uitzondering van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 van toepassing is.

6.

Zesde middel: onterechte uitsluiting van het bestaan van een openbaar belang bij de openbaarmaking.

In dit verband wordt betoogd dat verweerster het recht van verdediging ten onrechte heeft uitgelegd als een louter partijbelang, en eraan is voorbijgegaan dat verzoekster, om te kunnen antwoorden op de verzoeken om financiële teruggave van het directoraat-generaal Internationale samenwerking en ontwikkeling (DG DEVCO), toegang tot het OLAF-verslag nodig had.

—

het besluit van de Commissie van 26 april 2021 (hierna: “bestreden besluit”) nietig te verklaren, waarbij de Commissie, ter bevestiging van haar eerdere weigeringsbesluit van 3 maart 2021, verzoekers verzoek om toegang tot het eindverslag, met bijlagen, dat het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) na afloop van onderzoek OC/2019/0766 heeft opgesteld, heeft afgewezen;

—

de Commissie te gelasten het OLAF-verslag en de bijlagen daarbij over te leggen;

—

verweerster te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

1.

Eerste middel: onjuiste uitlegging van de gevolgen van de toegang tot het OLAF-verslag.

Dienaangaande wordt betoogd dat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard op grond dat de toegang tot het OLAF-verslag volgens artikel 10, lid 1, en artikel 2, lid 4, van verordening nr. 1049/2001 (1) niet “voor het publiek toegankelijk” kon worden gemaakt.

2.

Tweede middel: schending van artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001.

In dit verband wordt betoogd dat verweerster artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001, zoals uitgelegd in de rechtspraak, heeft geschonden, volgens welke wanneer de adressaat van een OLAF-verslag voornemens is voor de betrokken personen schadelijke maatregelen vast te stellen, deze personen recht hebben op toegang tot het betrokken verslag

3.

Derde middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 en van het evenredigheidsbeginsel.

In dit verband wordt aangevoerd dat verzoeker nooit om de overdracht van persoonsgegevens van natuurlijke personen heeft verzocht, zodat eventuele persoonsgegevens in het verslag heel goed konden worden beschermd door een zeer eenvoudige handeling, namelijk het onleesbaar maken van de gegevens.

4.

Vierde middel: onjuiste toepassing en uitlegging van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001.

In dit verband wordt aangevoerd dat het bestreden besluit nietig moet worden verklaard omdat verweerster niet concreet heeft onderzocht of gedeeltelijke toegang kon worden verleend.

5.

Vijfde middel: schending van de motiveringsplicht.

In dit verband wordt betoogd dat verweerster niet heeft gemotiveerd waarom de uitzondering van artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 van toepassing is.

6.

Zesde middel: onterechte uitsluiting van het bestaan van een openbaar belang bij de openbaarmaking.

In dit verband wordt betoogd dat verweerster het recht van verdediging ten onrechte heeft uitgelegd als een louter partijbelang, en eraan is voorbijgegaan dat het recht om zichzelf te verdedigen een hoeksteen van de rechtsstaat is en als zodanig de gemeenschap beschermt en waarborgt en niet slechts één individu.

— i.

de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, veroordelen tot betaling van vertragingsrente over het bedrag van 7 175 000 EUR tegen de door de Europese Centrale Bank (ECB) voor haar basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet die gold op de eerste kalenderdag van de maand waarin de vervaldatum valt, vermeerderd met drieënhalf procentpunt, over de periode van 9 maart 2010 tot en met 14 november 2017, verminderd met 260 968,15 EUR rente, die verzoekster reeds heeft ontvangen, dus een bedrag van 2 222 073,29 euro, of, subsidiair, betaling van vertragingsrente, berekend op basis van de rentevoet die het Gerecht passend acht;

— ii.

de Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, veroordelen tot betaling van vertragingsrente over het in punt i) hierboven gevorderde bedrag, voor de periode van 14 november 2017 tot de datum van daadwerkelijke betaling, tegen de door de ECB voor haar basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet die gold op de eerste kalenderdag van de maand waarin de vervaldatum valt, vermeerderd met drieënhalf procentpunt, of, subsidiair, tegen de rentevoet die het Gerecht passend acht;

— iii.

subsidiair aan punt ii) de Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, veroordelen tot betaling van vertragingsrente over het onder i) genoemde bedrag voor de periode van 2 maart 2021 tot de datum van daadwerkelijke betaling, tegen de door de ECB voor haar basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet die gold op de eerste kalenderdag van de maand waarin de vervaldatum valt, vermeerderd met drieëneenhalf procentpunt, of, subsidiair, tegen de rentevoet die het Gerecht passend acht;

— iv.

daarnaast, of subsidiair, de mededeling van de Commissie van 30 april 2021 met referentie Ares(2021) 2904247 nietig verklaren;

— v.

de Commissie verwijzen in de kosten.

1.

Eerste middel betreffende het verzoek tot schadevergoeding: onjuiste uitvoering door de Commissie van het arrest van 21 september 2017, Ferriera Valsabbia e.a./Commissie (C-86/15 P en C-87/15 P, EU:C:2017:717), in strijd met artikel 266, lid 1, VWEU en artikel 41, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

In dit verband wordt betoogd dat de Commissie niet het volledige bedrag aan vertragingsrente heeft betaald over de naar aanleiding van het arrest terugbetaalde geldboete.

2.

Tweede middel, betreffende het verzoek tot nietigverklaring: schending en onjuiste toepassing van de artikelen 266 VWEU en 296 VWEU. Schending en onjuiste toepassing van artikel 46 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie. De brief van de Commissie van 30 april 2021 is niet gemotiveerd. Onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfout.

In dit verband wordt betoogd dat de brief waarbij de Commissie heeft geweigerd om aan verzoekster moratoire interesten te betalen, ontoereikend is gemotiveerd en inbreuk maakt op de beginselen inzake verjaring.

3.

Derde middel, betreffende het verzoek tot nietigverklaring: schending en onjuiste toepassing van artikel 266 VWEU en gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 (1).

Dienaangaande wordt betoogd dat artikel 85 bis, lid 2, van gedelegeerde verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 (2), waarop de Commissie zich in haar brief van 30 april 2021 heeft gebaseerd, op het tijdstip van de terugbetaling van de geldboete niet meer van kracht was, en dus niet meer van toepassing was.

1.

2.

de brief van de Europese Commissie (directoraat-generaal Begroting) van 30 april 2021 met referentie Ares(2021)2904048 (krachtens artikel 263 VWEU) nietig verklaren;

3.

in ieder geval de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

1.

Eerste middel: de Commissie heeft in strijd met artikel 266, lid 1, VWEU (en met artikel 83 van verordening nr. 1268/2012 (1) en/of, voor zover nodig, met artikel 86 van verordening nr. 2342/2002 (2)) onrechtmatig gehandeld.

2.

Tweede middel: schending van artikel 46 van het Statuut en, dientengevolge, van artikel 266, lid 1, VWEU (en van artikel 83 van verordening nr. 1268/2012 en/of, voor zover nodig, van artikel 86 van verordening nr. 2342/2002)

—

veroordeling van de Unie, vertegenwoordigd door de Commissie, tot betaling aan verzoekster van het bedrag van 280 miljoen EUR ter vergoeding van haar materiële schade en een passend bedrag ter vergoeding van haar immateriële schade als gevolg van besluit (EU) 2016/1208 van de Commissie van 23 december 2015 betreffende steunmaatregel SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) door Italië ten uitvoer gelegd ten gunste van Banca Tercas;

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

1.

Eerste middel: de handelwijze van de Commissie was onrechtmatig.

2.

Tweede middel: verzoeksters immateriële en materiële schade is veroorzaakt door de onrechtmatige handelwijze van de Commissie.

—

de bestreden beslissing vernietigen en de inschrijving van het litigieuze merk gelasten voor de in geding zijnde waren (alsook voor de andere waren waarop het beroep geen betrekking heeft), dan wel, subsidiair, de zaak ter heroverweging terugverwijzen naar het EUIPO;

—

de betaling gelasten van de kosten die verzoekster in verband met het beroep heeft gemaakt.

—

schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

—

nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2021/988 van de Commissie van 16 juni 2021 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1), voor zover het betrekking heeft op bepaalde uitgaven die het Koninkrijk Spanje heeft verricht;

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

—

A: ongerechtvaardigde oplegging van administratieve sancties wegens niet-naleving van de eisen inzake identificatie en registratie van dieren vóór de door een lidstaat vastgestelde datum, overeenkomstig artikel 31, lid 3, van gedelegeerde verordening nr. 640/2014, gelezen in samenhang met artikel 53, lid 4, van gedelegeerde verordening nr. 639/2014.

—

B-D: ongerechtvaardigde oplegging van administratieve sancties als bedoeld in artikel 31, lid 3, van gedelegeerde verordening nr. 640/2014 met betrekking tot dieren waarvoor een niet-naleving met betrekking tot identificatie en registratie a priori is vastgesteld tijdens de administratieve controles van alle steunaanvraagdossiers van een lidstaat die, zoals het Koninkrijk Spanje, overeenkomstig artikel 21, lid 4, van uitvoeringsverordening nr. 809/2014 (4) een systeem zonder aanvragen toepast, dat naar zijn aard elk risico voor het ELGF uitsluit.

—

besluit nr. A-001-2021 (geconsolideerd) van het beroepspanel van verweerder van 28 mei 2021 (bestreden besluit) nietig te verklaren,

—

subsidiair, voor het geval dat het Gerecht het bestreden besluit niet in zijn geheel nietig verklaart, dit besluit nietig verklaren voor zover het de hieronder genoemde onderdelen en bepalingen van besluit nr. 30/2020 van 30 november 2020 van verweerder bevestigt:

—

verweerder te verwijzen in de kosten van de procedure.

1.

Eerste middel: de uitbreiding van de kostendelingsmethode tot andere netwerkelementen dan zoneoverschrijdende netwerkelementen is onverenigbaar met de vereisten van artikel 16, lid 13, van verordening (EU) 2019/943 (1) en artikel 74 van verordening (EU) 2015/1222 (2). In ieder geval ontbreekt de noodzakelijke rechtsgrondslag. Op zijn minst is het toepassingsgebied van de kostendelingsmethode ten onrechte gebaseerd op eisen van operationele veiligheid en op het beginsel “de vervuiler betaalt”.

2.

Tweede middel: het vereffeningsverbod is inzonderheid in strijd met artikel 16, leden 11 en 13, van verordening (EU) 2019/943. Bovendien maakt het de kostendelingsmethodologie innerlijk tegenstrijdig.

3.

Derde middel: het door verweerder naar eigen maatstaven vastgestelde voorlopige tolerantieniveau voor legitieme lusstromen is formeel en materieel in strijd met het Unierecht. Formeel gezien miskent verweerder de bevoegdheid van de transmissiesysteembeheerders en de nationale regulerende instanties om het tolerantieniveau vast te stellen. Bovendien wordt een voorlopig tolerantieniveau vastgesteld hoewel de door artikel 16, lid 13, tweede alinea, van verordening (EU) 2019/943 vereiste analyse van het niveau van de legitieme lusstromen door de transmissiesysteembeheerders ontbreekt. Materieel gezien is de kostendelingsmethodologie in strijd met het in artikel 16, lid 13, tweede alinea, van verordening (EU) 2019/943 neergelegde vereiste dat individuele tolerantieniveaus moeten worden vastgesteld voor “elke biedzonegrens”, doordat een uniform tolerantieniveau wordt vastgesteld dat gelijkelijk is verdeeld over de biedzones die de lusstromen veroorzaken. Op zijn minst mist het vastgestelde voorlopige tolerantieniveau de noodzakelijke rechtsgrondslag.

4.

Vierde middel: de kostendelingsmethodologie is gebaseerd op het feit dat lusstromen prioriteit krijgen boven interne stromen bij het bepalen van de oorzaken van netwerkcongestie, wat in strijd is met artikel 16, lid 13, van verordening (EU) 2019/943. Bovendien geeft dit verkeerde prikkels en is het onverenigbaar met het billijkheidsvereiste en het discriminatieverbod.

5.

Vijfde middel: de kostendelingsmethodologie is, minstens wanneer zij in haar geheel wordt beschouwd, in strijd met het Unierecht. Het ruime toepassingsgebied, het verbod op vereffening, het onaangepaste tolerantieniveau en de prioriteit die lusstromen boven interne stromen krijgen, hangen alle samen en versterken elkaar. Althans in hun geheel beschouwd leiden zij tot schending van het beginsel dat “de vervuiler betaalt”, van het discriminatieverbod en van het billijkheidsvereiste. Bovendien is de kostendelingsmethodologie, tenminste in haar totaal effect, onverenigbaar met de Uniedoelstelling het aandeel hernieuwbare energiebronnen te verhogen. De kostendelingsmethodologie is over het geheel genomen onevenredig en mist hoe dan ook de noodzakelijke rechtsgrondslag.

6.

Zesde middel: de onvoorwaardelijke verplichting die de kostendelingsmethodologie inhoudt voor de transmissiesysteembeheerders om binnen twaalf maanden na de tenuitvoerlegging van deze methodologie wijzigingsvoorstellen uit te werken en ter goedkeuring aan de regulerende instanties voor te leggen, is in strijd met artikel 16, lid 13, van verordening (EU) 2019/943 en artikel 74, lid 6, onder b), juncto artikel 9, lid 13, van verordening (EU) 2015/1222.

—

nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2021/988 van de Commissie van 16 juni 2021 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1), voor zover het betrekking heeft op Hongarije en steun uit het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling met betrekking tot de begrotingsjaren 2016-2019 onttrekt aan Uniefinanciering wegens het ontbreken van een essentiële controle (Plattelandsontwikkeling Elfpo, bosbouwmaatregelen);

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

—

nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2021/988 van de Commissie van 16 juni 2021 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) [kennisgeving geschied onder nummer C(2021) 4118] (1), voor zover het betrekking heeft op het Koninkrijk Spanje en verband houdt met het onderzoek betreffende het betaalorgaan van het Baskenland, dossiernummer AA/2018/003/ES/RLF, en een nettobedrag van 2 056 473,43 EUR;

—

verwijzing van de Commissie in de kosten.

1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat de opgelegde forfaitaire correctie voor een nettobedrag van 2 056 473,43 EUR in strijd is met artikel 5 van gedelegeerde verordening (EU) nr. 640/2014 (2) en de artikelen 28 en 29 van uitvoeringsverordening (EU) nr. 809/2014 (3). De Commissie heeft een kennelijke fout gemaakt bij haar beoordeling van een tekortkoming in een essentiële controle van de doeltreffendheid van de kruiscontroles en de kwaliteit van het landbouwpercelenidentificatiesysteem (LPIS).

De Commissie heeft de vastgestelde punctuele divergenties tussen een controle, via een beeldscherm, van de foto-interpretatie op basis van het LPIS en de latere verificaties ter plaatse met betrekking tot vier willekeurig geselecteerde percelen verward met de resultaten van de geprogrammeerde controles ter plaatse, te weten de verificaties van de percelen met prorata subsidiabiliteitscoëfficient in 2016, 2017 en 2018, die worden verricht in het kader van een plan met maatregelen om het LPIS te actualiseren. Hoewel het om onderscheiden en afzonderlijke handelingen gaat, komt de Commissie, door de resultaten van de ene en de andere handeling te extrapoleren, tot een gezamenlijke conclusie om de bestreden correctie toe te passen, die verzoeker onjuist en onevenredig acht.

2.

Het tweede middel berust op schending door de Commissie van de richtsnoeren voor de berekening van financiële correcties in het kader van de procedure voor de financiële en de conformiteitsgoedkeuring van de rekeningen [C(2015) 3675 van 8 juni 2015], waaruit blijkt dat de forfaitaire correctie niet had mogen worden opgelegd, omdat er geen sprake was van tekortkomingen in de kruiscontroles en het risico voor het Fonds als gevolg van tekortkomingen in de controles ter plaatse werd gekwantificeerd in het kader van de procedure. Naast het feit dat er geen sprake was van een tekortkoming in de kruiscontroles die een risico voor het Fonds oplevert dat de toegepaste correctie rechtvaardigt, is verzoeker met betrekking tot de controles ter plaatse van mening dat de Commissie de forfaitaire correctie ten onrechte heeft toegepast, aangezien het risico voor het Fonds werd geïndividualiseerd en gekwantificeerd in het kader van de procedure.

—

de bestreden beslissing vernietigen;

—

de bestreden beslissing wijzigen in de zin dat:

—

verzoekster tot nietigverklaring verwijzen in verzoeksters kosten en honoraria.

—

schending van de beginselen die zijn geformuleerd in het arrest van 24 maart 2021, Lego/EUIPO — Delta Sport Handelskontor (Bouwsteen van een speelmodule) (T-515/19, niet gepubliceerd, EU:T:2021:155);

—

schending van de beginselen die zijn geformuleerd in het arrest van 8 maart 2018, DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

—

schending van artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

—

onjuiste uitlegging van octrooiaanvraag EP 3 005 948 A2 en verzoeksters meervoudige modelaanvraag nr. 1 431 829-0001-0010.