1)

Artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer in het geval van een verzoek tot echtscheiding de verzoeker de zaak voorlegt aan een gerecht van de lidstaat waarvan beide echtgenoten de nationaliteit hebben, terwijl hun gewone verblijfplaats zich in een andere lidstaat bevindt, dat gerecht op grond van artikel 3, lid 1, onder b), bevoegd is om uitspraak te doen over dat verzoek. Aangezien de instemming van de verweerder niet is vereist, is het niet nodig om te onderzoeken of het feit dat hij geen exceptie van onbevoegdheid heeft opgeworpen, betekent dat hij stilzwijgend instemt met de bevoegdheid van het geadieerde gerecht.

2)

Artikel 3, lid 1, en artikel 17 van verordening nr. 2201/2003 moeten aldus worden uitgelegd dat in een situatie als in het hoofdgeding, de omstandigheid dat het paar waarvan de ontbinding van het huwelijk wordt gevraagd een minderjarig kind heeft, niet relevant is voor de bepaling van het gerecht dat bevoegd is om uitspraak te doen over het echtscheidingsverzoek. Aangezien het gerecht van de lidstaat waarvan beide echtgenoten de nationaliteit hebben, dat door verzoeker is geadieerd, krachtens artikel 3, lid 1, onder b), van die verordening bevoegd is om uitspraak te doen over het verzoek, kan het zelfs bij gebreke van instemming van partijen daarover niet een exceptie van internationale onbevoegdheid opwerpen.

3)

Artikel 12, lid 1, onder b), van verordening nr. 2201/2003 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een gerecht van de lidstaat waarvan beide echtgenoten de nationaliteit hebben, dat door de verzoeker is geadieerd, krachtens artikel 3, lid 1, onder b), van verordening nr. 2201/2003 bevoegd is om uitspraak te doen over een echtscheiding, de in artikel 12, lid 1, onder b), voorziene voorwaarde van aanvaarding van bevoegdheid niet vervuld kan worden geacht, wanneer het voorwerp van de procedure niet de ouderlijke verantwoordelijkheid is en de verweerder niet is verschenen. In een dergelijke situatie is het geadieerde gerecht, dat bevoegd is om uitspraak te doen over de echtscheiding van de echtgenoten, op grond van artikel 12, lid 1, onder b), en artikel 3, onder d), van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen, niet bevoegd om uitspraak te doen over kwesties betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid en de onderhoudsplicht voor het betrokken kind.

4)

Het begrip “ouderlijke verantwoordelijkheid” in de zin van verordening nr. 2201/2003 moet aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op beslissingen over, met name, het gezagsrecht en de woonplaats van het kind, maar niet op de bijdrage van de ouders aan de noodzakelijke kosten van het grootbrengen en opvoeden van het kind, welke onder het begrip “onderhoudsverplichting” en binnen de werkingssfeer van verordening nr. 4/2009 valt.

1)

De hogere voorziening wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

2)

Comprojecto-Projectos e Construções Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo en Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Centrale Bank (ECB).

1)

Zijn nationale regels die een gerecht ertoe verplichten om voor het in het kader van een vergunningverleningsprocedure vereiste deskundigenbewijs een deskundigenadvies in te winnen van een autonome beroepsorganisatie waarvan de besluitvormingsorganen feitelijk worden gedomineerd door een beroepsgroep met een meerderheidspositie waarvan de belangen over het algemeen in strijd zijn met die van de vergunningaanvrager, of — voor het geval dat een dergelijke regel in strijd zou zijn met het Unierecht — van een deskundige van een overheidsinstantie, verenigbaar met de door artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vereiste schijn van onpartijdigheid van dat gerecht?

2)

Strookt een nationale regeling waarin een in het vooruitzicht gesteld gegarandeerd klantenpotentieel — meer specifiek: 5 500 personen — wordt vastgelegd dat door een rechter niet kan worden geverifieerd, met de vereisten van de artikelen 15 tot en met 17 van het Handvest, voor zover daarbij wordt bepaald dat een inmenging in die waarborgen enkel is toegestaan indien het evenredigheidsbeginsel in acht wordt genomen?

1)

Is het voor een onbevoegdverklaring van de eerder aangezochte rechter volgens artikel 7, onder a), van de erfrechtverordening (1) vereist dat deze rechter zich uitdrukkelijk onbevoegd verklaart, of kan ook een niet uitdrukkelijke verklaring volstaan, wanneer daaruit kan worden opgemaakt dat deze rechter zich onbevoegd heeft verklaard?

2)

Is de rechter van de lidstaat aan wie bevoegdheid zou toekomen op grond van de onbevoegdverklaring van de eerder aangezochte rechter van de andere lidstaat, bevoegd om te onderzoeken of de eerder aangezochte rechter zijn beslissing heeft gegeven in overeenstemming met de voorwaarden van artikel 6, onder a), en artikel 7, onder a), van de erfrechtverordening? In hoeverre is de beslissing van de eerder aangezochte rechter bindend? Met name:

3)

Zijn artikel 6, onder a), en artikel 7, onder a), van de erfrechtverordening, die een rechtskeuze “overeenkomstig artikel 22” vereisen, ook dan van toepassing indien de erflater in een vóór 17 augustus 2015 opgestelde uiterste wilsbeschikking geen uitdrukkelijke of stilzwijgende rechtskeuze heeft gemaakt, maar het op de erfopvolging toepasselijke recht alleen op grond van artikel 83, lid 4, van de erfrechtverordening kan worden bepaald?

1.1:

Dient artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007 (1) aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het begrip “constructieonderdeel” enkel en alleen betrekking heeft op mechanische onderdelen van een fysieke constructie?

Voor het geval dat vraag 1.1 ontkennend wordt beantwoord:

1.2:

Dient artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het emissiecontrolesysteem enkel bestaat uit het achteraf in het motorblok ingebouwde antiverontreinigingssysteem [bijvoorbeeld in de vorm van dieseloxidatiekatalysatoren, dieseldeeltjesvanger(s) of NOx-reductiekatalysatoren]?

1.3:

Dient artikel 3, punt 10, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het emissiecontrolesysteem betrekking heeft op emissiebeperkende maatregelen die zowel in als buiten de motor worden uitgevoerd?

2.1:

Dient artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het begrip “normale gebruiksomstandigheden” alleen de rijomstandigheden in het kader van de NEDC (Europese rijcyclus “New European Drive Cycle”) omschrijft?

Voor het geval dat vraag 2.1 ontkennend wordt beantwoord:

2.2:

Dient artikel 4, lid 1, tweede alinea, juncto artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat de fabrikanten moeten aantonen dat ook in het dagelijkse gebruik wordt voldaan aan de emissiegrenswaarden in bijlage I bij de verordening?

Voor het geval dat vraag 2.2 bevestigend wordt beantwoord:

2.3:

Dient artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het begrip “normale gebruiksomstandigheden” de werkelijke rijomstandigheden in het dagelijkse gebruik omschrijft?

Voor het geval dat vraag 2.3 ontkennend wordt beantwoord:

2.4:

Dient artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het begrip “normale gebruiksomstandigheden” de werkelijke rijomstandigheden in het dagelijkse gebruik bij een gemiddelde snelheid van 33,6 km/u en een maximumsnelheid van 120,00 km/u omschrijft?

3.1:

Dient artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het verboden is om een voertuig zo uit te rusten dat de onderdelen die van invloed kunnen zijn op de emissies, zodanig ontworpen zijn dat de uitlaatgasrecirculatieapparatuur zo wordt geregeld dat zij alleen bij een temperatuur tussen 20 en 30 oC een emissiearme modus waarborgt en de werking ervan buiten dit thermovenster geleidelijk wordt verminderd?

Voor het geval dat vraag 3.1 ontkennend wordt beantwoord:

3.2:

Dient artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat een manipulatie-instrument tevens verboden is wanneer het buiten het thermovenster van 20 tot 30 oC blijft functioneren om de motor te beschermen en de uitlaatgasrecirculatie daardoor aanzienlijk wordt verminderd?

4.1:

Dient artikel 5, lid 2, tweede volzin, onder a), van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat er alleen sprake is van noodzaak van het gebruik van manipulatie-instrumenten in de zin van de regeling wanneer zelfs door gebruik te maken van de spitstechnologie die ten tijde van de verlening van de typegoedkeuring voor het betrokken type voertuig beschikbaar was, de bescherming van de motor tegen schade of ongevallen en de veilige werking van het voertuig niet konden worden verzekerd?

Voor het geval dat vraag 4.1 ontkennend wordt beantwoord:

4.2:

Dient artikel 5, lid 2, tweede volzin, onder a), van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat er geen sprake is van noodzaak van het gebruik van manipulatie-instrumenten in de zin van de bepaling wanneer de in de motorbesturing opgeslagen parameters zo zijn gekozen dat het uitlaatgasreiningssysteem, doordat het temperatuurgebonden is, gedurende een groot deel van het jaar niet of slechts in beperkte mate wordt geactiveerd wegens de te verwachten gangbare temperaturen?

5.1:

Dient artikel 5, lid 2, tweede volzin, onder a), van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat alleen de motor moet worden beschermd tegen schade?

5.2:

Dient artikel 5, lid 2, tweede volzin, onder a), van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat het begrip schade niet aan de orde is als het om zogenoemde slijtstukken (zoals bijvoorbeeld de EGR-klep) gaat?

5.3:

Dient artikel 5, lid 2, tweede volzin, onder a), van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat ook andere onderdelen van het voertuig, in het bijzonder de achteraf in de uitlaatpijp aangebrachte onderdelen, tegen schade of ongevallen moeten worden beschermd?

6.1:

Dienen artikel 4, lid 1, tweede alinea, artikel 4, lid 2, tweede alinea, artikel 5, lid 1 en lid 2, alsmede artikel 13 van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat daarbij op zijn minst ook het recht op economische zelfbeschikking wordt beschermd van de koper van een voertuig dat niet aan de eisen van verordening (EG) nr. 715/2007 voldoet?

Voor het geval dat vraag 6.1 ontkennend wordt beantwoord:

6.2:

Dienen artikel 4, lid 1, tweede alinea, artikel 4, lid 2, tweede alinea, artikel 5, lid 1 en lid 2, alsmede artikel 13 van verordening (EG) nr. 715/2007 aldus te worden uitgelegd en toegepast dat de lidstaten een sanctiemechanisme moeten vaststellen, waarbij omwille van de nuttige werking een recht van beroep aan kopers van voertuigen wordt verleend ter afdwinging van het Unierecht dat voorziet in marktregulering?

6.3:

6.4:

Dienen artikel 18, lid 1, en artikel 26, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG (2) aldus te worden uitgelegd en toegepast dat de fabrikant zijn verplichting tot afgifte van een geldig certificaat van overeenstemming overeenkomstig artikel 18, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG niet nakomt wanneer hij een verboden manipulatie-instrument in de zin van artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 715/2007 in het voertuig heeft ingebouwd en het in het verkeer brengen van een dergelijk voertuig schending oplevert van het verbod op verkoop zonder geldig certificaat van overeenstemming overeenkomstig artikel 26, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG?

6.5:

Bestaat het doel en de opzet van verordening (EG) nr. 715/2007 en van richtlijn 2007/46/EG erin dat de in bijlage I bij verordening (EG) nr. 715/2007 vermelde grenswaarden en het certificaat van overeenstemming, zoals gedefinieerd in artikel 18, lid 1, van richtlijn 2007/46/EG juncto verordening (EG) nr. 385/2009 (3), rechten ter bescherming van de koper in het leven roepen die van dien aard zijn dat niet-naleving van de kwaliteitsbevorderende grenswaarden van de verordening respectievelijk schending van de wettelijke vereisten inzake registratie er volgens het Unierecht aan in de weg staat dat bij de teruggave van het voertuig aan de fabrikant gebruiksvoordelen worden verrekend?

1)

Staat artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2988/95 (1) in de weg aan een nationale regeling krachtens welke het de taak van de begunstigde van een subsidie is om bij de bevoegde rechter een bestuursrechtelijk beroep in te stellen tegen het besluit waarbij op grond dat er zich een onregelmatigheid heeft voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen, op straffe dat het besluit definitief wordt […] indien het tardief wordt aangevochten (dat wil zeggen wanneer de begunstigde niet tijdig gebruikmaakt van de verweermiddelen waarin zijn nationale recht voorziet) en dat het ten onrechte uitbetaalde bedrag derhalve kan worden teruggevorderd overeenkomstig de in het nationale recht vastgestelde vereisten en termijnen?

2)

Staat artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2988/95 in de weg aan een nationale regeling krachtens welke de begunstigde van een subsidie zich niet kan beroepen op het verstrijken van de termijn van vier of acht jaar tijdens de tegen hem ingestelde gerechtelijke procedure van gedwongen tenuitvoerlegging, aangezien hierover alleen kan worden geoordeeld in het kader van het bestuursrechtelijk beroep tegen het besluit waarbij op grond dat er een onregelmatigheid is vastgesteld, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen?

Voor het geval dat de eerste en de tweede vraag negatief zouden worden beantwoord:

3)

Moet de verjaringstermijn van drie jaar waarin artikel 3, lid 2, van verordening nr. 2988/95 voorziet, worden beschouwd als een verjaringstermijn voor de schuld die ontstaat door het besluit waarbij op grond dat er zich onregelmatigheden in de financiering hebben voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen? Begint die termijn te lopen op de datum waarop dat besluit is vastgesteld?

4)

[Verzet] artikel 3 van verordening nr. 2988/95 zich tegen een nationale regeling volgens welke de termijn van drie jaar voor de verjaring van de schuld die ontstaat door het besluit waarbij op grond dat er zich onregelmatigheden in de financiering hebben voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen, begint te lopen op de datum waarop dat besluit is vastgesteld, moet worden gestuit door de kennisgeving van de inleiding van de executieprocedure met betrekking tot deze bedragen en geschorst blijft tot een definitief of onherroepelijk besluit wordt vastgesteld dat de procedure afsluit in het geval waarin een klacht, een betwisting, een beroep of verzet wordt ingediend, wanneer hierdoor de invordering van de schuld wordt geschorst?

1)

Staat artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2988/95 (1) in de weg aan een nationale regeling krachtens welke het de taak van de begunstigde van een subsidie is om bij de bevoegde rechter een bestuursrechtelijk beroep in te stellen tegen het besluit waarbij op grond dat er zich een onregelmatigheid heeft voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen, op straffe dat het besluit definitief wordt […] indien het tardief wordt ingesteld (dat wil zeggen wanneer de begunstigde niet tijdig gebruik maakt van de verweermiddelen waarin zijn nationale recht voorziet) en dat het ten onrechte uitbetaalde bedrag derhalve kan worden teruggevorderd overeenkomstig de in het nationale recht vastgestelde vereisten en termijnen?

2)

Staat artikel 3, lid 1, van verordening nr. 2988/95 in de weg aan een nationale regeling krachtens welke de begunstigde van een subsidie zich niet kan beroepen op het verstrijken van de termijn van vier of acht jaar tijdens de tegen hem ingestelde gerechtelijke procedure van gedwongen tenuitvoerlegging, aangezien hierover alleen kan worden geoordeeld in het kader van het bestuursrechtelijk beroep tegen het besluit waarbij op grond dat er een onregelmatigheid is vastgesteld, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen?

Voor het geval dat de eerste en de tweede vraag negatief zouden worden beantwoord:

3)

Moet de verjaringstermijn van drie jaar waarin artikel 3, lid 2, van verordening nr. 2988/95 voorziet, worden beschouwd als een verjaringstermijn voor de schuld die ontstaat door het besluit waarbij op grond dat er zich onregelmatigheden in de financiering hebben voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen? Begint die termijn te lopen op de datum waarop dat besluit is vastgesteld?

4)

[Verzet] artikel 3 van verordening nr. 2988/95 zich tegen een nationale regeling volgens welke de termijn van drie jaar voor de verjaring van de schuld die ontstaat door het besluit waarbij op grond dat er zich onregelmatigheden in de financiering hebben voorgedaan, terugbetaling wordt gelast van de aldus ten onrechte ontvangen bedragen, begint te lopen op de datum waarop dat besluit is vastgesteld, moet worden gestuit door de kennisgeving van de inleiding van de executieprocedure met betrekking tot deze bedragen en geschorst blijft tot een definitief of onherroepelijk besluit wordt vastgesteld dat de procedure afsluit in het geval waarin een klacht, een betwisting, een beroep of verzet wordt ingediend, wanneer hierdoor de invordering van de schuld wordt geschorst?

1)

Moet artikel 20 van het VWEU aldus worden uitgelegd, dat het zich ertegen verzet dat een lidstaat aan een derdelander, wanneer die zijn minderjarige kind, burger van de Unie, ten laste heeft en wanneer die minderjarige zich ten opzichte van die derdelander in een daadwerkelijke afhankelijkheidsverhouding bevindt, het recht van verblijf ontzegt in de lidstaat waar de minderjarige Unieburger de nationaliteit van bezit, terwijl de minderjarige Unieburger zich buiten het grondgebied van die lidstaat dan wel de Unie bevindt en/of zich nooit op het grondgebied van de Unie heeft bevonden, waardoor de minderjarige Unieburger feitelijk de toegang tot het grondgebied van de Unie wordt ontzegd?

2)

3)

1)

Is het verenigbaar met het recht van de betrokkene op eerbiediging van zijn privéleven (artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie) en op bescherming van de hem betreffende persoonsgegevens (artikel 8 van het Handvest) om bij de afweging, overeenkomstig artikel 17, lid 3, onder a), van verordening (EU) 2016/679 (1), van de tegenstrijdige rechten en belangen die voortvloeien uit de artikelen 7, 8, 11 en 16 van het Handvest — welke afweging nodig is in het kader van de toetsing van het door de betrokkene tegen de verantwoordelijke van een internet-zoekdienst gerichte verzoek om verwijdering — in het geval dat de link waarvan de verwijdering wordt gevraagd, leidt naar inhoud die feitelijke beweringen en op feitelijke beweringen berustende waardeoordelen bevat die volgens de betrokkene onjuist zijn en waarvan de rechtmatigheid afhangt van de vraag of de daarin opgenomen feitelijke beweringen juist zijn, in belangrijke mate tevens rekening te houden met de vraag of van de betrokkene in redelijkheid kan worden gevergd dat deze rechtsbescherming inroept — bijvoorbeeld middels een verzoek om een voorlopige voorziening — tegen de aanbieder van de inhoud en aldus ten minste voorlopig opheldering zou kunnen verkrijgen omtrent de juistheid van de door de verantwoordelijke van de zoekmachine weergegeven inhoud?

2)

Moet in het geval van een verzoek om verwijdering, gericht tegen de verantwoordelijke van een internet-zoekdienst welke zoekdienst bij het zoeken op naam zoekt naar foto’s van natuurlijke personen die door derden in verband met de naam van de persoon op internet zijn gezet, en de gevonden foto’s in de resultatenlijst als miniaturen (“thumbnails”) weergeeft, in het kader van de overeenkomstig artikel 12, onder b), en artikel 14, eerste alinea, onder a), van richtlijn 95/46/EG (2) / artikel 17, lid 3, onder a), AVG, te verrichten afweging van de tegenstrijdige rechten en belangen die voortvloeien uit de artikelen 7, 8, 11 en 16 van het Handvest, in belangrijke mate rekening worden gehouden met de context van de oorspronkelijke publicatie van de derde, ook al verstrekt de zoekmachine bij het weergeven van de miniatuur weliswaar de link naar de website van de derde, maar wordt de website zelf niet genoemd en wordt de hierdoor toegankelijk gemaakte context door de internet-zoekdienst zelf ook niet weergegeven?

1)

Kan gedogen in de zin van artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/95/EG (1) alsmede in de zin van artikel 54, leden 1 en 2, en artikel 111, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 (2) niet alleen worden uitgesloten door een bij een autoriteit of een rechter in te stellen beroep, maar ook door een handelwijze zonder dat daarbij een autoriteit of een rechter wordt ingeschakeld?

2)

Indien de eerste prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord: vormt een ingebrekestelling waarmee de houder van het oudere teken vóór de inleiding van een gerechtelijke procedure, van de houder van het jongere teken staking van het gebruik van het teken en het overeenkomen van een boetebeding bij overtreding vordert, een handelwijze die gedogen in de zin van artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/95/EG alsmede in de zin van artikel 54, leden 1 en 2, en artikel 111, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 uitsluit?

3)

Is, in geval van een beroep in rechte, voor de berekening van de gedoogtermijn van vijf jaar in de zin van artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/95/EG alsmede in de zin van artikel 54, leden 1 en 2, en artikel 111, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 de instelling van het beroep bij de rechter van belang of de betekening aan de verweerder? Is het in dat verband van belang dat de betekening van het beroep aan de verweerder door toedoen van de houder van het oudere merk is vertraagd tot na de afloop van de termijn van vijf jaar?

4)

Omvat de rechtsverwerking volgens artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/95/EG alsmede volgens artikel 54, leden 1 en 2, en artikel 111, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 naast aanspraken tot staking, bijvoorbeeld ook aanspraken op schadevergoeding, het verstrekken van inlichtingen en de nietigverklaring van van het merkrecht afgeleide rechten?

1)

2)

Luidt het antwoord op vraag 1 anders, indien het gaat om een vordering die is ingesteld door een stichting die tot doel heeft de collectieve belangen te behartigen van de schuldeisers die schade hebben geleden als bedoeld in vraag 1? Een dergelijke collectieve vordering brengt mee dat in de procedure niet wordt vastgesteld a) wat de woonplaatsen van de hiervoor bedoelde schuldeisers zijn, b) wat de bijzondere omstandigheden zijn van de totstandkoming van de vorderingen van de individuele schuldeisers op de vennootschap en c) of er jegens de individuele schuldeisers een zorgplicht als hiervoor bedoeld bestaat en of deze geschonden is.

3)

Moet artikel 8, aanhef en onder 2, van verordening Brussel I-bis aldus worden uitgelegd dat indien het gerecht waar de oorspronkelijke vordering aanhangig is, terugkomt op zijn beslissing dat hij ter zake van die vordering rechtsmacht heeft, daarmee automatisch ook diens rechtsmacht ontvalt aan de vorderingen die de tussenkomende partij heeft ingesteld?

4)

1)

Vereist artikel 10, lid 8, van besluit 2011/278/EU (1) van de Commissie van 27 april 2011, gelezen in samenhang met bijlage I daarbij, dat voor de periode 2013–2020 kosteloos emissierechten worden toegewezen aan een installatie waarin een procedé wordt uitgevoerd waarbij gebruik wordt gemaakt van een oxystaaloven en waarbij als input met koolstof verzadigd vloeibaar ijzer wordt gebruikt dat afkomstig is van een andere installatie van een andere exploitant, indien tegelijkertijd wordt gewaarborgd dat dubbeltelling of dubbele toewijzing van emissierechten voor vloeibaar ruwijzer wordt voorkomen?

2)

Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: is artikel 10, lid 8, van besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011, gelezen in samenhang met bijlage I daarbij, ongeldig met betrekking tot vloeibaar ruwijzer wegens strijdigheid met artikel 2, lid 1, van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, gelezen in samenhang met bijlage I daarbij, in voorkomend ongeldig wegens de onbegrijpelijkheid ervan?

3)

Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: is, gelet op het wegvallen van de rechtsgrondslag ervan, ook artikel 1, lid 1, van besluit 2013/448/EU (2) van de Commissie van 5 september 2013 ongeldig met betrekking tot de installatie met de identificatiecode CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05?

4)

Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: moeten artikel 1, lid 1, en artikel 1, lid 2, derde alinea, van besluit 2013/448/EU van de Commissie van 5 september 2013 met betrekking tot de installatie met de identificatiecode CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 aldus worden uitgelegd dat er emissierechten voor het vloeibare ruwijzer van die installatie kunnen worden toegewezen op basis van een nieuwe aanvraag van de Tsjechische Republiek, indien dubbeltelling en dubbele toewijzing van de rechten worden uitgesloten?

5)

Indien de vierde vraag ontkennend wordt beantwoord: is artikel 1, lid 1, van besluit 2013/448/EU van de Commissie van 5 september 2013 ongeldig met betrekking tot de installatie met de identificatiecode CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 wegens strijdigheid met artikel 10, lid 8, van besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011, gelezen in samenhang met bijlage I daarbij?

6)

Indien de derde, vierde of vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord: hoe moet de autoriteit van de lidstaat in overeenstemming met het Unierecht te werk gaan indien zij in strijd met het Unierecht heeft nagelaten kosteloos emissierechten toe te wijzen aan de exploitant van een installatie waarin een procedé met gebruikmaking van een oxystaaloven wordt uitgevoerd, wanneer de betrokken installatie niet meer in bedrijf is en de periode waarvoor de emissierechten zijn toegewezen reeds is verstreken?

1)

Moeten de activiteiten waarop de litigieuze bepaling betrekking heeft, worden beschouwd als reclame voor geneesmiddelen in de zin van titel VIII van richtlijn 2001/83/EG (1) (“Reclame”)?

2)

Moet artikel 90 van richtlijn 2001/83/EG aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die de lijst van verboden reclamemethoden uitbreidt en strengere beperkingen oplegt dan die waarin artikel 90 van deze richtlijn uitdrukkelijk voorziet?

3)

Moet de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling worden beschouwd als een beperking van de reclame voor geneesmiddelen ten einde het rationele gebruik van geneesmiddelen te bevorderen in de zin van artikel 87, lid 3, van richtlijn 2001/83/EG?

1.

vernietiging van het arrest van het Gerecht van 23 september 2020 in zaak T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg/Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR), EU:T:2020:435;

2.

verwerping van het beroep tot nietigverklaring;

3.

verwijzing van Landesbank Baden-Württemberg in de kosten van de procedure.

1)

Besluit (GBVB) 2018/141 van de Raad van 29 januari 2018 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië, en besluit (GBVB) 2019/135 van de Raad van 28 januari 2019 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië, worden nietig verklaard voor zover zij betrekking hebben op Slim Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Ali.

2)

Het beroep wordt verworpen voor het overige.

3)

De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van Ben Ali.

1)

Het beroep wordt verworpen.

2)

Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd wordt verwezen in de kosten.

1)

Het beroep in zaak T-453/19, Panusa/Parlement, wordt niet-ontvankelijk verklaard.

2)

De overige beroepen worden verworpen.

3)

Maria Teresa Coppo Gavazzi en de overige verzoekers van wie de namen in de bijlage bij het arrest zijn vermeld, dragen naast hun eigen kosten ook de kosten van het Europees Parlement.

—

het besluit van het EASO van 23 juli 2020 met betrekking tot “Aanbestedingsprocedure EASO/2020/789 — Terbeschikkingstelling van uitzendkrachten voor het EASO in Malta”, dat is vastgesteld in het kader van een in verordening (EU, Euratom) 2018/1046 (1) geregelde aanbestedingsprocedure, nietig verklaren, voor zover daarbij verzoeksters offerte voor de aanbesteding met referentienummer EASO/2020/789 is afgewezen; en/of

—

de handeling(en) nietig verklaren, waarbij het EASO een andere partij dan verzoekster heeft toegestaan of toestaat om na afloop van de aanbesteding met referentienummer EASO/2020/789 een raamovereenkomst te sluiten;

—

het EASO gelasten verzoekster te vergoeden voor de schade die het EASO heeft veroorzaakt door haar te beletten de raamovereenkomst uit te voeren, en

—

het EASO verwijzen in verzoeksters kosten.

1.

Het eerste middel is eraan ontleend dat het EASO het beginsel van gelijke behandeling en het transparantiebeginsel heeft geschonden, omdat de aanbestedingsdocumenten onvoldoende duidelijk, nauwkeurig en eenduidig waren en het EASO deze documenten had kunnen en moeten verduidelijken. Hoewel verzoekster herhaaldelijk om verduidelijking heeft verzocht, heeft het EASO er bewust voor gekozen om zijn aanbestedingsdocumenten niet nader toe te lichten. Het EASO heeft het transparantiebeginsel dus willens en wetens voortdurend geschonden.

2.

Het tweede middel is eraan ontleend dat het EASO onrechtmatig de financiële offerte van verzoekster eenzijdig heeft herberekend, wat in strijd is met zijn eigen bestek en met de rechtspraak van zowel het Gerecht als het Europese Hof van Justitie. Vervolgens heeft het EASO zijn beoordeling van verzoeksters inschrijving gebaseerd op het gewijzigde bedrag. Het EASO heeft dus gehandeld in strijd met de beginselen van gelijke behandeling en van transparantie. Dientengevolge had het EASO niet tot zijn gunningsbesluit kunnen komen.

3.

Het derde middel is eraan ontleend dat het EASO artikel 170, lid 3, van verordening 2018/1046 heeft geschonden door de relatieve voordelen van het consortium ten opzichte van verzoekster niet te vermelden, zelfs niet nadat verzoekster het EASO specifiek daarom had verzocht. Het EASO heeft niet de redenen bekendgemaakt waarom de offerte van het consortium een hogere score heeft behaald dan die van verzoekster, zodat verzoekster de sterke en de zwakke punten van haar inschrijving in vergelijking met die van het consortium niet kon achterhalen.

4.

In het vierde middel, dat betrekking heeft op de vordering tot schadevergoeding, stelt verzoekster schade te hebben geleden ten gevolge van winstderving door de niet-gunning van de raamovereenkomst.

—

nietig te verklaren het besluit van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) van 30 juni 2020 tot afwijzing van de klacht die zij op 27 januari 2020 heeft ingediend krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, met inbegrip van de afwijzing van haar schadevordering van 50 000 EUR;

—

nietig te verklaren het besluit van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) van 29 oktober 2019 tot afwijzing van haar verzoek om heronderzoek van het besluit van de jury om haar niet toe te laten tot de volgende fase van het vergelijkend onderzoek;

—

nietig te verklaren het op haar EPSO account bekendgemaakte besluit van 5 juni 2019 om haar niet op te nemen op de ontwerplijst van ambtenaren die zijn geselecteerd voor vergelijkend onderzoek EPSO/AD/364/19 — 3-Security officers;

—

nietig te verklaren de op 24 januari 2019 bekendgemaakte aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/364/19 — 3-Security officers, alsmede de volledige daaruit volgende ontwerplijst van ambtenaren die waren geselecteerd om deel te nemen aan dat vergelijkend onderzoek;

—

alsmede:

1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfout van EPSO of de jury bij de beoordeling van haar werkervaring, schending van bijlage II bij de betrokken aankondiging van vergelijkend onderzoek waarin de vereiste werkervaring nader wordt omschreven.

2.

Tweede middel: schending van de artikelen 1, 2, 3 en 4 van verordening nr. 1 van de Raad van 15 april 1958 (1), alsmede van de artikelen 1 quater en 28 van het Statuut en artikel 1, lid 1, onder f), van bijlage III bij het Statuut, schending van het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie, onrechtmatigheid, op grond van artikel 277 VWEU, van de aankondiging van vergelijkend onderzoek.

3.

Derde middel: onrechtmatigheid, op grond van artikel 277 VWEU, van de Talent Screener en punt 2.4. van de Algemene regels voor vergelijkende onderzoeken, alsmede van artikel 5 van bijlage III bij het Statuut en van de artikelen 1 quater, 4, 7 en 29 van het Statuut.

4.

Vierde middel: onrechtmatigheid, op grond van artikel 277 VWEU, van bijlage II bij de aankondiging van vergelijkend onderzoek en schending van artikel 1 quater van het Statuut.

—

uitvoeringsbesluit (GBVB) 2020/1137 van de Raad van 30 juli 2020 tot uitvoering van besluit (GBVB) 2015/1333 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (1) nietig verklaren voor zover dat besluit verzoeksters naam handhaaft op de lijst van entiteiten vermeld in bijlage IV bij besluit (GBVB) 2015/1333 van de Raad van 31 juli 2015 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië en tot intrekking van besluit 2011/137/GBVB (2);

—

uitvoeringsverordening (EU) 2020/1130 van de Raad van 30 juli 2020 tot uitvoering van artikel 21, lid 2, van verordening (EU) 2016/44 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (3) en tot wijziging van bijlage III bij verordening (EU) 2016/44 van de Raad van 18 januari 2016 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 204/2011 (4) nietig verklaren voor zover die verordening verzoeksters naam handhaaft op de lijst van entiteiten vermeld in bijlage III bij verordening (EU) 2016/44; en

—

de Raad verwijzen in de gerechtskosten en de andere kosten en uitgaven die voor verzoekster zijn opgekomen in het kader van het onderhavige beroep.

1.

Eerste middel: schending van verordening (EU) 2016/44 van de Raad en besluit (GBVB) 2015/1333 van de Raad doordat niet is voldaan aan de in overweging 3 van besluit 2015/1333 neergelegde cumulatieve voorwaarden voor het vermelden van entiteiten.

2.

Tweede middel: schending van de op de Raad rustende verplichting om alle beperkende maatregelen regelmatig te beoordelen teneinde ervoor te zorgen dat deze blijven bijdragen tot de verwezenlijking van de gestelde doelen.

3.

Derde middel: kennelijke beoordelingsfouten. Verzoekster betoogt met name het volgende:

4.

Vierde middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling.

5.

Vijfde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel.

6.

Zesde middel: schending van de in artikel 296 VWEU neergelegde motiveringsplicht en van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte.

—

het verzoek tot nietigverklaring ontvankelijk verklaren;

—

artikel 2, punt 4), van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector, nietig verklaren;

—

de beslissing inzake de kosten aanhouden.

1.

Eerste middel: de bestreden bepaling schendt artikel 3, lid 3, VEU en het beginsel van vrij verkeer van diensten.

Op het gebied van wegvervoer, en meer bepaald cabotage, dient te worden gestreefd naar een geleidelijke liberalisering. Door de bestreden bepaling van verordening 2020/1055 wordt het thans bereikte niveau van liberalisering teruggeschroefd aangezien die bepaling een verregaande beperking inhoudt die vooral in het nadeel is van de vervoerders die lid zijn van verzoekende partij. Het streven om misbruik bij cabotage te voorkomen, dat aan de grondslag ligt van de bestreden bepaling, wordt reeds opgevangen door andere wetgevende maatregelen van de Unie (Mobility Package).

2.

Tweede middel: schending van het evenredigheidsbeginsel

Voorafgaand aan de vaststelling van de verordening waar de bestreden bepaling deel van uitmaakt, vond geen actualisering plaats van de effectenbeoordeling die eerder werd uitgevoerd betreffende het voorstel van de Commissie voor die verordening. Het Europees Parlement en de Raad brachten echter ingrijpende wijzigingen aan in het voorstel van de Commissie en daarom was het passend en noodzakelijk geweest om een actualisering van die effectenbeoordeling uit te voeren.

—

de bestreden beslissing vernietigen;

—

het EUIPO verzoeken om het beroep als ingediend te beschouwen;

—

het EUIPO en andere partij in de procedure verwijzen in hun eigen kosten en in die van verzoekster voor het Gerecht.

—

schending van de artikelen 101, lid 4, 104, 106 en 107 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

—

de bestreden beslissing vernietigen;

—

het EUIPO verzoeken om het beroep als ingediend te beschouwen;

—

het EUIPO en andere partij in de procedure verwijzen in hun eigen kosten en in die van verzoekster voor het Gerecht.

—

schending van de artikelen 101, lid 4, 104, 106 en 107 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

—

de bestreden beslissing vernietigen;

—

het EUIPO verzoeken om het beroep als ingediend te beschouwen;

—

het EUIPO en andere partij in de procedure verwijzen in hun eigen kosten en in die van verzoekster voor het Gerecht.

—

schending van de artikelen 101, lid 4, 104, 106 en 107 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.

—

nietigverklaring van het besluit om verzoekster met ingang van 1 januari 2019 niet naar de rang AST 10 te bevorderen;

—

voor zover nodig, nietigverklaring van het besluit om [X] met ingang van 1 januari 2019 te “herindelen/bevorderen” naar de rang AST 10;

—

subsidiair, nietigverklaring van alle besluiten om verzoeksters collega’s met ingang van 1 januari 2019 te “herindelen/bevorderen” naar de rang AST 10;

—

verwijzing van de verwerende partij in de kosten.

1.

Eerste middel, ontleend aan het ontbreken van rechtsgrondslag van het bestreden besluit.

2.

Tweede middel, ontleend aan de onrechtmatigheid van de benadering door de administratie van de overgang van de rang AST 9 naar de rang AST 10.

3.

Derde middel, ontleend aan schending van de draagwijdte van artikel 31, lid 3, van bijlage XIII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie.

4.

Vierde middel, ontleend aan het ontbreken van informatie van het personeel over de regels voor de overgang van de rang AST 9 naar de rang AST 10.

—

het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

—

dientengevolge, nietig verklaren het besluit van de EIB van 28 februari 2020 volgens hetwelk verzoekers afwezigheid bij de medische controles van 23 december 2019, en 3 en 28 februari 2020 ongerechtvaardigd zijn in het licht van artikel 3.6 van bijlage X bij de administratieve bepalingen voor het personeel;

—

voor zover nodig, nietig verklaren het besluit van 15 juli 2020 waarbij verzoekers bezwaar tegen het oorspronkelijke besluit van 28 februari 2020 is afgewezen;

—

de EIB veroordelen tot vergoeding van verzoekers immateriële schade;

—

de EIB verwijzen in alle kosten.

1.

Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 2.3 en 3.6 van bijlage X bij de administratieve bepalingen. Betoogd wordt dat hij wegens overmacht niet naar de medische controles heeft kunnen komen en dat een dergelijke situatie valt onder de in bovengenoemde bepalingen voorziene uitzonderingen.

2.

Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht en schending van het evenredigheidsbeginsel. Betoogd wordt dat de systematische medische controles waartoe de verwerende partij heeft besloten na elk medisch attest waarbij hij arbeidsongeschikt was verklaard, zijn gezondheidstoestand heeft verslechterd aangezien hij daardoor verplicht was het aantal bezwaren te verdubbelen. Voorts was het in strijd met bovengenoemde beginselen.

3.

Derde middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid. Artikel 3.4 van bijlage X is in strijd met de artikelen 31 en 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aangezien de toepassing van dat artikel er in de praktijk toe leidt dat zijn jaarlijks verlof wordt ingetrokken en hij vanaf het moment waarop hij zijn verlof heeft opgebruikt, geen bezoldiging meer krijgt.

—

uitvoeringsverordening (EU) 2020/1216 van de Commissie van 24 augustus 2020 tot ongeldigverklaring van de facturen die door Zhejiang Trunsun Solar Co Ltd zijn afgegeven onder schending van de verbintenis die is ingetrokken bij uitvoeringsverordening (EU) 2017/1570, nietig verklaren;

—

de Commissie en elke partij die in de loop van de procedure tot interventie aan de zijde van de Commissie wordt toegelaten, verwijzen in de kosten van de procedure.

1.

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfout door de Commissie bij het beoordelen van de feiten van de zaak, en schending van artikel 8 van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie, en van artikel 13 van verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie en in het bijzonder lid 9 ervan, door te oordelen dat verzoekster de voorwaarden heeft geschonden van de verbintenis die was overeengekomen tussen de Commissie en de CCCME namens onder andere verzoekster. Verzoekster heeft haar verplichtingen in het kader van die verbintenis niet geschonden toen zij handelsfacturen afgaf met een prijs die was herzien in overeenstemming met het variabele recht in de vorm van een minimuminvoerprijs (MIP) voor invoer die in het vrije verkeer werd gebracht na de inwerkingtreding van de verordening tot intrekking van de verbintenis en tot vaststelling van het variabele recht in de vorm van een MIP, na 1 oktober 2017.

2.

Tweede, subsidiair aangevoerde middel: zelfs indien verzoekster de verbintenis zou hebben geschonden, quod non, heeft de Commissie onrechtmatig gehandeld door de betrokken facturen ongeldig te verklaren en douanerechten te heffen op de daarin vermelde bedragen, aangezien de bevoegdheden waarop zij zich beroept, zijn vervallen en/of ingetrokken. Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1238/2013 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1239/2013 zijn immers vervallen op 7 december 2015 (volgens artikel 5 van beide verordeningen). Evenzo zijn uitvoeringsverordening (EU) 2017/367 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 2017/366 vervallen, namelijk op 3 september 2018 (overeenkomstig artikel 6 van beide verordeningen). Hoe dan ook waren de artikelen 2 en 3 van uitvoeringsverordening (EU) 2017/367 en de artikelen 2 en 3 van uitvoeringsverordening (EU) 2017/366 reeds ingetrokken bij artikel 1, leden 4 en 5, en artikel 3, leden 3 en 4, van uitvoeringsverordening (EU) 2017/1570 van de Commissie.

3.

Derde, eveneens subsidiair aangevoerde middel: zelfs indien verzoekster de voornoemde verbintenis zou hebben geschonden en het Gerecht niet aanvaardt dat de door de Commissie ingeroepen bevoegdheden waren ingetrokken en herroepen doordat de bestreden verordening is vastgesteld, heeft de Commissie artikel 8, leden 1, 9 en 10, en artikel 10, lid 5, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie, en artikel 13, leden 1, 9, en 10, en artikel 16, lid 5, van verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie, geschonden door verbintenisfacturen ongeldig te verklaren en vervolgens de douane te gelasten douanerechten te innen met terugwerkende kracht.

—

besluit (EU) van de Europese Commissie van 26 april 2020 inzake staatssteun SA.56867 COVID 19 – Duitsland – Vergoeding van de door de uitbraak van COVID-19 aan Condor Flugdienst GmbH veroorzaakte schade (1), nietig verklaren; en

—

de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

1.

Met het eerste middel wordt betoogd dat de Europese Commissie specifieke bepalingen van het VWEU en de algemene beginselen van het Europees recht met betrekking tot het verbod op discriminatie, het vrij verrichten van diensten en de vrijheid van vestiging, die aan de basis liggen van de liberalisering van de luchtvervoermarkt in de EU, heeft geschonden. De liberalisering van het luchtvervoer heeft de groei van echte pan-Europese goedkope luchtvaartmaatschappijen mogelijk gemaakt. Door Duitsland toe te staan de steun voor te behouden aan Condor, heeft de Europese Commissie geen rekening gehouden met de schade die dergelijke pan-Europese luchtvaartmaatschappijen hebben geleden door de reisbeperkingen als gevolg van de COVID-19-crisis.

2.

Met het tweede middel wordt betoogd dat de Commissie artikel 107, lid 2, onder b), VWEU onjuist heeft toegepast en een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt bij haar onderzoek naar de evenredigheid van de steun met de door de reisbeperkingen als gevolg van de COVID-19-crisis veroorzaakte schade, met name door de verlengde insolventieperiode van Condor te beschouwen als directe schade die door de steun moest worden gedekt en door ervan uit te gaan dat Condor tegen juni 2022 zou worden verkocht en de opbrengst zou kunnen gebruiken om een deel van de steun terug te betalen.

3.

Met het derde middel wordt gesteld dat de Europese Commissie ondanks het bestaan van ernstige moeilijkheden geen formele onderzoeksprocedure heeft ingeleid en verzoeksters procedurele rechten heeft geschonden.

4.

Met het vierde middel wordt gesteld dat de Commissie haar motiveringsplicht heeft geschonden.