KERNPUNTEN

De richtlijn stelt voor de gehele EU minimumvoorschriften vast voor het definiëren van strafrechtelijke delicten en van sancties voor de schending en omzeiling van beperkende maatregelen van de EU.
De richtlijn zorgt voor gemeenschappelijke basisnormen voor sancties in alle EU-lidstaten, dicht bestaande juridische lacunes en versterkt de afschrikkende werking van het schenden van beperkende maatregelen van de EU.
De richtlijn bevat een uitgebreide lijst van strafrechtelijke delicten die verband houden met de schending en omzeiling van beperkende maatregelen van de EU, zoals:
- het niet-bevriezen van tegoeden;
- het schenden van reisverboden en wapenembargo’s;
- het aanbieden van verboden of aan beperkingen onderworpen economische of financiële diensten;
- de overdracht van tegoeden aan een derde of het verstrekken van onjuiste informatie om tegoeden die moeten worden bevroren, te verbergen.
De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn en minimumniveaus voor de maximale gevangenisstraf voor natuurlijke personen omvatten.
Een opzettelijke schending van sancties moet tot een gevangenisstraf leiden als maximale straf, met een gevangenisstraf van ten minste vijf jaar voor bepaalde delicten. Ernstige nalatigheid is van toepassing op handelsgerelateerde schendingen, ten minste wanneer het militaire uitrusting of producten voor tweeërlei gebruik betreft.
Naast een eventuele gevangenisstraf kunnen geldboetes worden opgelegd.
Bedrijven of andere rechtspersonen kunnen strafrechtelijk of niet-strafrechtelijk aansprakelijk worden gesteld, met een maximumgeldboete van ten minste 5 % van de wereldwijde omzet of 40 miljoen EUR.
Er zijn verzwarende en verzachtende factoren gedefinieerd.
Regels inzake de bevriezing en confiscatie van opbrengsten en tegoeden waarop EU-sancties van toepassing zijn, worden verbeterd gezien het verband van deze richtlijn met Richtlijn (EU) 2024/1260 (zie de samenvatting).
Er zijn minimum verjaringstermijnen voor onderzoek, vervolging en handhaving.
Lidstaten moeten rechtsmacht vestigen over de delicten — de richtlijn vereist samenwerking met en tussen nationale autoriteiten, de Europese Commissie, het Europees Openbaar Ministerie, het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust) en het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol).

GERELATEERDE DOCUMENTEN

Verordening (EU) 2023/1114 van het Europees Parlement en de Raad van 31 mei 2023 betreffende cryptoactivamarkten en tot wijziging van Verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 1095/2010 en Richtlijnen 2013/36/EU en (EU) 2019/1937 (PB L 150 van 9.6.2023, blz. 40-205).

Achtereenvolgende wijzigingen aan Verordening (EU) 2023/1114 werden in de basistekst opgenomen. Deze geconsolideerde versie is enkel van documentaire waarde.

Verordening (EU) 2021/821 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2021 tot instelling van een Unieregeling voor controle op de uitvoer, de tussenhandel, de technische bijstand, de doorvoer en de overbrenging van producten voor tweeërlei gebruik (herschikking) (PB L 206 van 11.6.2021, blz. 1-461).

Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden (PB L 305 van 26.11.2019, blz. 17-56).

Richtlijn (EU) 2018/1673 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 inzake de strafrechtelijke bestrijding van het witwassen van geld (PB L 284 van 12.11.2018, blz. 22-30).

Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB L 65 van 11.3.2016, blz. 1-11).

Richtlijn (EU) 2016/800 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende procedurele waarborgen voor kinderen die verdachte of beklaagde zijn in een strafprocedure (PB L 132 van 21.5.2016, blz. 1-20).

Richtlijn (EU) 2016/1919 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2016 betreffende rechtsbijstand voor verdachten en beklaagden in strafprocedures en voor gezochte personen in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel (PB L 297 van 4.11.2016, blz. 1-8).

Richtlijn 2014/42/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie (PB L 127 van 29.4.2014, blz. 39-50).

Richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming (PB L 294 van 6.11.2013, blz. 1-12).

Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB L 142 van 1.6.2012, blz. 1-10).

Richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures (PB L 280 van 26.10.2010, blz. 1-7).

Kaderbesluit 2009/948/JBZ van de Raad van 30 november 2009 over het voorkomen en beslechten van geschillen over de uitoefening van rechtsmacht bij strafprocedures (PB L 328 van 15.12.2009, blz. 42-47).

Kaderbesluit 2008/841/JBZ van de Raad van 24 oktober 2008 ter bestrijding van georganiseerde criminaliteit (PB L 300 van 11.11.2008, blz. 42-45).

Strafrechtelijke delicten en sancties voor de schending van beperkende maatregelen van de EU

SAMENVATTING VAN:

WAT IS HET DOEL VAN DE RICHTLIJN?

KERNPUNTEN

VANAF WANNEER TREDEN DE REGELS IN WERKING?

ACHTERGROND

BELANGRIJKSTE DOCUMENT