WAT IS HET DOEL VAN DE VERORDENING EN HET RICHTSNOER?
De verordening bevat de regels voor het verzamelen door de Europese Centrale Bank (ECB) van uitvoerige statistische gegevens over:
risico’s voor economische sectoren en individuele bankgroepen in de landen van het eurogebied ten aanzien van specifieke effectenklassen;
koppelingen tussen de economische sectoren van houders en emittenten van effecten;
de markt voor door ingezetenen van het eurogebied uitgegeven effecten.
Het richtsnoer:
bevat de verplichtingen van de nationale centrale banken (NCB’s) van de landen die de euro als munt hebben, om verzamelde statistieken betreffende aangehouden effecten aan de ECB te rapporteren; en
voorziet in een systeem voor het beheer van de gegevenskwaliteit van deze statistieken om de volledigheid, nauwkeurigheid en consistentie van de verzamelde statistieken te garanderen.
KERNPUNTEN
De ECB verzamelt effectsgewijs statistieken inzake aangehouden effecten. Deze gegevens verschaffen informatie over effecten die worden aangehouden door geselecteerde categorieën beleggers uit het eurogebied, uitgesplitst naar type instrument, land van de emittent, land van de belegger, denominatievaluta en verdere classificaties.
De verordening:
definieert de werkelijke populatie van informatieplichtigen als bestaande uit sectorale gegevens rapporterende informatieplichtigen1 en groepsgegevens rapporterende informatieplichtigen2;
bevat de respectieve statistische rapportageverplichtingen voor sectorale gegevens rapporterende informatieplichtigen en groepsgegevens rapporterende informatieplichtigen (verdere details zijn te vinden in bijlage I van de verordening), evenals meer algemene statistische rapportageverplichtingen die in overeenstemming zijn met Verordening (EU) nr. 1073/2013, Verordening (EU) nr. 1075/2013 en Verordening (EU) nr. 1374/2014;
bevat een opsomming van de regels voor vrijstellingen, evenals de gevallen waarin NCB’s vrijstellingen kunnen verlenen aan:
sectorale gegevens rapporterende informatieplichtigen; en
groepsgegevens rapporterende informatieplichtigen (bijgewerkt door Wijzigingsverordening (EU) 2018/318);
bevat de regels van financiële administratie voor de rapportage van sectorale gegevens en groepsgegevens, evenals algemene regels van financiële administratie;
bevat de uiterste termijnen voor de transmissie van de gegevens door de NCB’s aan de ECB;
bevat de regels met betrekking tot de minimumnormen voor de rapportage (gespecificeerd in bijlage III);
schrijft voor dat de NCB’s de door de werkelijke informatieplichtigen te volgen rapportageprocedures moeten bepalen en toepassen overeenkomstig nationale kenmerken;
bevat de te volgen procedures in geval van een fusie, splitsing of reorganisatie die van invloed kan zijn op de naleving van de rapportageverplichtingen;
geeft de NCB’s verificatierechten dan wel het recht op gedwongen verzameling van de gegevens wanneer werkelijke informatieplichtigen niet voldoen aan de minimumnormen van bijlage III.
De verordening heeft drie bijlagen:
I: Statistische rapportageverplichtingen;
II: Definities (van categorieën instrumenten, sectoren, financiële transacties, effectsgewijze kenmerken, kenmerken van de houder, kenmerken van de emittent, kenmerken van financiële administratie en risicogerelateerde kenmerken);
III: Minimumkwaliteitsnormen waaraan de rapportage door de werkelijke populatie van informatieplichtigen moet voldoen.
Wijzigingen in de verordening
Door de belangrijkste wijzigingen van Wijzigingsverordeningen (EU) 2016/1384 en (EU) 2018/318 werd de gegevensverzameling uitgebreid om meer bankgroepen en meer kenmerken te omvatten, te beginnen met gegevens voor de referentieperiode eind september 2018. De populatie van informatieplichtigen werd ook uitgebreid zodat deze alle bankgroepen omvat die onder rechtstreeks toezicht van de ECB staan.
Het richtsnoer omvat:
verdere regels voor de rapportageverplichtingen van de NCB’s (afhankelijk van of ze een internationaal effectenidentificatienummer (ISIN)3 hebben voor sectorale gegevens);
rapportagemethodes voor aangehouden effecten (afhankelijk van of ze een ISIN hebben, de emittent, enz.);
methoden voor het samenstellen van statistieken betreffende in bewaarneming gehouden aangehouden effecten;
de verplichting dat NCB’s de ECB ten minste eens per jaar informeren over de vrijstellingen die verleend zijn aan, vernieuwd of ingetrokken zijn van informatieplichtigen voor het volgende kalenderjaar, alsook eventuele ad-hocrapportageverplichtingen die zijn opgelegd aan werkelijke informatieplichtigen aan wie een vrijstelling is verleend;
referentiegegevens betreffende geconsolideerde balansen van rapportagegroepen;
kennisgevingsprocedure aan groepsgegevens rapporterende informatieplichtigen;
de bewaking en verificatie van statistische gegevens; en
transmissienormen.
Wijzigingen in het richtsnoer
Bij Richtsnoer (EU) 2016/1386 zijn gegevenskwaliteitbeheerdoelstellingen ingevoerd en zijn de procedures herzien die de NCB’s moeten volgen bij de rapportage aan de ECB.
Bij Richtsnoer (EU) 2018/323 zijn het toepassingsgebied van de groepsgegevens rapporterende informatieplichtigen en de kennisgevingsbrief betreffende de classificatie als een groepsgegevens rapporterende informatieplichtige verduidelijkt.
VANAF WANNEER ZIJN DE VERORDENING EN HET RICHTSNOER VAN TOEPASSING?
De verordening is van toepassing sinds . Het richtsnoer is van toepassing sinds .
ACHTERGROND
Het verzamelen van statistieken inzake aangehouden effecten helpt de financiële stabiliteit en financiële integratie in het eurogebied, en ook in de EU als geheel, te bewaken, omdat vergelijkbare indicatoren vaak voor alle EU-landen beschikbaar zijn.
Sectorale gegevens rapporterende informatieplichtigen: ingezeten monetaire financiële instellingen, beleggingsfondsen, lege financiële instellingen, verzekeringsinstellingen en bewaarnemers (entiteiten die voor rekening van cliënten financiële instrumenten bewaren en beheren).
Groepsgegevens rapporterende informatieplichtigen: indien de Raad van bestuur van de ECB heeft vastgesteld dat zij deel uitmaken van de werkelijke populatie van informatieplichtigen en zij in kennis worden gesteld van hun rapportageverplichtingen (per brief, zie bijlage II van het richtsnoer).
Internationaal effectenidentificatienummer (ISIN): een code, bestaande uit twaalf alfanumerieke tekens, die wordt toegekend aan effecten en waarmee een effectenemissie eenduidig kan worden geïdentificeerd.
BELANGRIJKSTE DOCUMENTEN
Verordening (EU) nr. 1011/2012 van de Europese Centrale Bank van betreffende statistieken inzake aangehouden effecten (ECB/2012/24) (PB L 305 van , blz. 6-24)
Achtereenvolgende wijzigingen aan Verordening (EU) nr. 1011/2012 werden in de basistekst opgenomen. Deze geconsolideerde versie heeft slechts informatieve waarde.
Richtsnoer 2013/215/EU van de Europese Centrale Bank van betreffende statistieken inzake aangehouden effecten (ECB/2013/7) (PB L 125 van , blz. 17-33)
Verordening (EU) nr. 1374/2014 van de Europese Centrale Bank van betreffende statistische rapportagevereisten voor verzekeringsinstellingen (ECB/2014/50) (PB L 366 van , blz. 36-76)
Verordening (EU) nr. 1073/2013 van de Europese Centrale Bank van houdende statistieken betreffende de activa en passiva van beleggingsfondsen (herschikking) (ECB/2013/38) (PB L 297 van , blz. 73-93)
Verordening (EU) nr. 1075/2013 van de Europese Centrale Bank van houdende statistieken betreffende de activa en passiva van lege financiële instellingen die securitisatietransacties verrichten (herschikking) (ECB/2013/40) (PB L 297 van , blz. 107-121)