Algemene groepsvrijstellingsverordening

KERNPUNTEN

Toepassingsgebied

• De verordening bestrijkt de volgende steuncategorieën:
  • regionale steun;
  • steun aan kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s);
  • nationale, regionale en lokale projecten tussen verschillende lidstaten (Europese grensoverschrijdende samenwerking);
  • steun voor toegang van kmo’s tot financiering;
  • steun voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie;
  • opleidingssteun;
  • steun voor de werving en werkgelegenheid van kansarme werknemers en personen met een handicap;
  • steun voor de bescherming van het milieu;
  • steunmaatregelen tot herstel van de schade veroorzaakt door natuurrampen;
  • vervoerssteun ten behoeve van bewoners van afgelegen gebieden;
  • steun voor breedbandinfrastructuur;
  • steun voor cultuur en instandhouding van het erfgoed;
  • steun voor sportinfrastructuur en multifunctionele recreatieve infrastructuren;
  • steun voor lokale infrastructuurvoorzieningen;
  • steun voor regionale luchthavens;
  • steun voor havens;
  • steun vervat in door het InvestEU-fonds¹ ondersteunde financiële producten.
• Met uitzondering van specifieke vrijstellingen, sluit de verordening bepaalde steunregelingen uit die financiële overheidssteun bieden voor:
  • verschillende regionale, visserij-, aquacultuur- en landbouwprogramma's, evenals steun voor de sluiting van niet-concurrerende steenkoolmijnen;
  • activiteiten die verband houden met de uitvoer;
  • de bevordering van binnenlandse goederen via invoer;
  • ondernemingen in moeilijkheden² of waarvoor een bevel tot terugvordering door de Commissie geldt³.
• Er worden ook definities gegeven van technische termen die worden gebruikt voor ieder van de 16 in aanmerking komende steuncategorieën.

Gemeenschappelijke regels

De verordening bevat de volgende gemeenschappelijke regels om onder de AGVV te vallen:

• Meldingsdrempels. De steun mag niet meer bedragen dan specifieke financiële plafonds waarboven individuele steun moet worden aangemeld bij de Commissie en moet worden goedgekeurd voordat deze kan worden toegekend;
• Transparantie. Het bruto-subsidie-equivalent van de steun (zoals subsidies, rentesubsidies of leningen) moet nauwkeurig kunnen worden berekend zonder dat een risicoanalyse hoeft te worden uitgevoerd;
• Stimulerend effect. De begunstigden moeten een schriftelijk verzoek tot steunverlening indienen bij de lidstaat alvorens aan het project of de activiteit deel te nemen, en grote ondernemingen die ad-hocsteun aanvragen, moeten aantonen hoe de steun hun bestaande activiteiten kan uitbreiden;
• Steunintensiteit en in aanmerking komende kosten. Wanneer de steun beperkt is tot een bepaalde maximale intensiteit van de in aanmerking komende kosten, wordt de berekening gebaseerd op financiële cijfers vóór de aftrek van belastingen of andere heffingen en worden deze met duidelijk, gespecificeerd en actueel schriftelijk bewijs gestaafd;
• Cumulatie. Bij de vaststelling van de naleving van de aanmeldingsdrempels en de maximale steunintensiteit wordt rekening gehouden met alle overheidssteunbronnen voor een activiteit of project;
• Publicatie en voorlichting. De lidstaten moeten op een website van de Commissie of op nationaal of regionaal niveau informatie publiceren over de steun die zij verlenen, met inbegrip van:
  • individuele steun van meer dan 100 000 EUR,
  • eventuele steun van meer dan 500 000 EUR voor financiële projecten in het kader van het InvestEU-fonds, of
  • meer dan 10 000 EUR voor landbouw-, visserij- of aquacultuuractiviteiten;
• Intrekking van groepsvrijstelling. Wanneer een lidstaat op basis van deze verordening steun verleent zonder aan de criteria te voldoen, kan de Commissie het recht van die lidstaat intrekken om steun te verlenen op grond van een van de categorieën steun die onder de groepsvrijstelling valt;
• Verslaglegging. De lidstaten dienen de Commissie de volgende informatie te verstrekken:
  • een elektronische samenvatting (bijlage II bevat de gestandaardiseerde indeling) van elke krachtens de verordening vrijgestelde steunmaatregel, binnen twintig werkdagen na de inwerkingtreding van de maatregel;
  • een elektronisch jaarverslag over de toepassing van de verordening.
• Toezicht. De lidstaten bewaren gedetailleerde dossiers en bewijsstukken gedurende tien jaar van alle in de verordening toegestane steun, zodat de Commissie toezicht kan houden op de verleende steun.