SCHRIFTELIJKE VRAAG E-0808/02

van Emilia Müller (PPE-DE) aan de Commissie

(25 maart 2002)

Betreft: Aankoop van een mobiele telefoon in Italië

Een Duits gezin kocht in Italië een mobiele telefoon met een voorafbetaalde kaart en meldde die op zijn Duitse adres aan. Eerst functioneerde de mobile telefoon voortreffelijk, maar tijdens een volgende verblijf in Italië werd de mobiele telefoon door de netwerkoperator afgesloten. Toen het gezin navraag deed, vernam het van de netwerkoperator dat vreemdelingen in Italië geen mobiele telefoon kunnen kopen.

Kan de Commissie de volgende vragen beantwoorden?

1. Heeft de Italiaanse netwerkoperator het recht vreemde staatsburgers in het algemeen de aankoop van een mobiele telefoon met een voorafbetaalde kaart te weigeren?

2. Zo ja, op welke basis handelt de netwerkoperator dan en waardoor wordt zijn handelwijze gerechtvaardigd?

3. Zo neen, hoe kan die wantoestand dan worden verholpen?

4. Wat beveelt de Commissie de koper in dit geval aan?

Antwoord van de heer Bolkestein namens de Commissie

(11 juni 2002)

De Commissie is zich ervan bewust dat operators verschillende regels toepassen met betrekking tot mobiele telefoons die met een prepaid kaart kunnen worden gebruikt:

- Geblokkeerde telefoons. Deze telefoons met een SIMlock kunnen alleen worden gebruikt met een prepaid kaart van dezelfde telecomoperator binnen dezelfde lidstaat of in verschillende lidstaten. Wanneer men bijvoorbeeld van een Duitse operator een geblokkeerde prepaid telefoon koopt en die in Italië wil gebruiken, zal men de Duitse prepaid kaart moeten gebruiken. Dat betekent dat de dienst wordt verleend door een Italiaanse operator met wie de Duitse operator eerder een roamingovereenkomst heeft afgesloten en dat de gebruiker, ongeacht of hij naar Italië, Duitsland of een ander land belt, roamingkosten zal moeten betalen, die hoger kunnen zijn dan de kosten van een internationaal gesprek. De Commissie heeft een sectoronderzoek naar roaming uitgevoerd; daarbij is gebleken dat de prijzen over het algemeen hoog liggen en niet in verhouding staan tot de kosten. De Commissie werkt momenteel aan een follow-up van dit onderzoek op grond van de concurrentieregels.

- Niet-geblokkeerde telefoons. Deze kunnen worden gebruikt met prepaid kaarten van verschillende operators binnen dezelfde lidstaat of in verschillende lidstaten. Wanneer men bijvoorbeeld van een Duitse operator een niet-geblokkeerde prepaid telefoon koopt en die in Italië wil gebruiken, heeft men er voordeel bij een prepaid kaart van een Italiaanse operator te gebruiken. Dat betekent dat de dienst volledig door een Italiaanse operator wordt verleend en dat de gebruiker voor een binnenlands gesprek betaalt wanneer hij een nummer in Italië belt of voor een internationaal gesprek wanneer hij naar het buitenland belt.

Er is geen communautaire regeling inzake geblokkeerde en niet-geblokkeerde telefoons. Op nationaal niveau heeft voorlopig alleen België wetgeving aangenomen die het operators verbiedt mobiele telefoons te blokkeren. In andere lidstaten beslissen de operators zelf of zij telefoons blokkeren of zijn zij verplicht om ten minste niet-geblokkeerde telefoons aan te bieden. Met andere woorden, zij moeten tenminste mobiele telefoons tegen reële prijzen aanbieden, zodat de consument kan bepalen aan welk prepaidkaartsysteem hij de voorkeur geeft. In de praktijk bieden de meeste bedrijven beide mogelijkheden. Welke regels op prepaid mobiele telefoons van toepassing zijn, hangt dus af van de handelspraktijken van de operator en van de keuze van de consument. Zij worden niet opgelegd door de regeringen van de lidstaten. Wanneer particuliere bedrijven regels toepassen of praktijken hanteren die niet in overeenstemming met de internemarktbeginselen zijn, is het in eerste instantie aan de nationale rechtbanken om ervoor te zorgen dat die beginselen worden nageleefd.

Overigens is dit een vraag die niet alleen diensten tussen lidstaten betreft. De problemen die kunnen ontstaan doordat mobiele telefoons kunnen worden geblokkeerd, gaan ook operators in dezelfde lidstaat aan.

De Commissie wijst erop dat de Europese richtlijnen inzake consumentenbescherming en de desbetreffende nationale omzettingsmaatregelen in ieder geval van toepassing zijn. Dat geldt met name voor Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten(1), die aan de lidstaten de verplichting oplegt om erop toe te zien dat met consumenten gesloten overeenkomsten geen oneerlijke bedingen bevatten, alsook voor Richtlijn 98/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 1998 inzake de toepassing van Open Network Provision (ONP) op spraaktelefonie en inzake de universele telecommunicatiedienst in een door concurrentie gekenmerkt klimaat(2), waarin is bepaald dat organisaties die mobiele openbare telefoonnetwerken aanbieden, ten behoeve van de consument toereikende en actuele informatie over de voorwaarden betreffende hun diensten bekend moeten maken (artikel 11, lid 1). Deze beginselen zijn ook opgenomen in de nieuwe wetgeving die op 7 maart 2002 werd aangenomen (artikel 21, lid 1 van Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten(3)).

(1) PB L 95 van 21.4.1993.

(2) PB L 101 van 1.4.1998.

(3) PB L 108 van 24.4.2002.