SCHRIFTELIJKE VRAAG E-2306/96 van Carlos Robles Piquer (PPE) aan de Commissie (27 augustus 1996)

Betreft: Vrij verkeer van medische recepten

Door de vrijheid van verkeer in de gehele Europese Unie, die tot de vier fundamentele vrijheden behoort, komt het regelmatig voor dat een burger van de Gemeenschap die zich in het buitenland bevindt een medicijn nodig heeft waarvoor het recept in de eigen lid-staat is afgegeven.

In vele gevallen komt hij dan voor de onaangename verrassing te staan dat de apotheek in het land van de Gemeenschap waarin hij zich bevindt, weigert het voorgeschreven medicijn te leveren, omdat het recept om redenen die buiten zijn verantwoordelijkheid liggen niet geldig zou zijn in de lid-staat waar hij op dat moment is.

Kan de Commissie aangeven wat de reden is waarom een apotheek in een lid-staat een door een arts in een andere lid-staat van de Unie afgegeven recept weigert, en op welke regeling kan een burger van de Unie zich beroepen opdat een medicijn dat door een arts in de ene lid-staat is voorgeschreven hem in de andere lid-staat van de Europese Unie wordt verstrekt?

Antwoord van de heer Monti namens de Commissie (30 oktober 1996)

De Commissie is van mening dat een voorschrift waarbij het aan een in een Lid-Staat gevestigde apotheker wordt verboden om een medisch recept uit te voeren, voor particulier gebruik buiten de sociale zekerheidsregelingen, dat is afgegeven door in een andere Lid-Staat gevestigde artsen, verder gaat dan wat noodzakelijk is voor de bescherming van de volksgezondheid en in strijd is met de bepalingen van het gemeenschapsrecht, met name inzake het vrij verrichten van diensten (artikel 59 van het EG-Verdrag).

Richtlijn 92/26/EEG ((PB L 113 van 30.4.1992. )) van de Raad betreffende de indeling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik omschrijft in artikel 1 het medisch recept als "het recept van een beroepsbeoefenaar die bevoegd is geneesmiddelen voor te schrijven¨, en omvat geen enkele voorwaarde inzake nationaliteit, verblijfplaats of vestigingsplaats van de voorschrijvende geneesheer.

Bovendien werden de toegangsvoorwaarden tot de beroepen van geneesheer en apotheker, alsmede de modaliteiten voor de uitoefening van die beroepen, geharmoniseerd door de richtlijnen 75/362/EEG ((PB L 167 van 30.6.1975. )) en 75/363/EEG "geneesheren¨ (2) (gecodificeerd door richtlijn 93/16/EEG ((PB L 165 van 7.7.1993. ))), en de richtlijnen 85/432/EEG en 85/433/EEG "apothekers¨ ((PB L 253 van 24.9.1985. )). Hieruit volgt dat het voorschrijven van een geneesmiddel door een in een andere Lid-Staat gevestigde geneesheer dezelfde waarborg biedt voor de patiënt als een voorschrift dat is afgegeven door een geneesheer uit de Lid-Staat in kwestie. Hetzelfde geldt voor de aankoop van een geneesmiddel in de apotheek van een andere Lid-Staat. Het Hof van Justitie heeft zich overigens in die zin uitgesproken in zijn arresten van 7 maart 1989 (zaak 215/87 "Schumacher¨) en van 8 april 1992 (zaak C62/90 "Commissie tegen Duitsland¨). Uit die rechtspraak vloeit eveneens voort dat een burger uit de Gemeenschap het recht heeft om zonder beperking binnen de Gemeenschap geneesmiddelen bestemd voor persoonlijk gebruik te kopen indien die geneesmiddelen op regelmatige wijze werden voorgeschreven of afgeleverd, en deze mee te nemen wanneer hij zich in de Gemeenschap verplaatst.

Niettemin heeft elke apotheker of gemachtigde persoon voor het afgeven van geneesmiddelen de mogelijkheid om te weigeren een recept uit te voeren in geval van twijfel over de authenticiteit van het recept, en dit geldt ook voor het geval van medische recepten die voorwerp van misbruik kunnen vormen of die oneigenlijk gebruik voor onwettige doeleinden kunnen opleveren (speciale recepten, met name inzake verdovende middelen of psychotrope produkten, zoals bepaald in artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/26/EEG).

Volgens de Commissie is dus niet de individuele weigering door een apotheker om een recept uit te voeren in strijd met het gemeenschapsrecht, maar wel de algemene regel die het uitvoeren van een dergelijk recept verbiedt. Het feit dat de geneesheer die het medisch recept heeft voorgschreven in een andere Lid-Staat is gevestigd, mag immers geen systematisch criterium vormen voor verbod of weigering van uitvoering van een recept.