—

In dit verband wordt aangevoerd dat genoemd artikel 7 in strijd is met de artikelen 15 en 16 van verordening (EU) 517/2014, voor zover het toestaat dat de op basis van de eigen referentiewaarden berekende quota niet worden toegewezen aan de gevestigde exploitant die een dochteronderneming van de enige aangever is, dat wil zeggen dat deze quota uitsluitend worden toegewezen aan de enige aangever, die dezelfde uiteindelijke begunstigde heeft als de eerste gevestigde exploitant.

—

In dat verband wordt aangevoerd dat de besluiten van de Commissie verzoeksters fundamentele rechten schenden doordat zij verzoeksters dochteronderneming op onredelijke wijze de quota voor fluorkoolwaterstoffen heeft ontzegd waarop zij op grond van haar referentiewaarden recht heeft. Voor het geval dat de regels van de uitvoeringsverordening de toewijzing van quota’s aan nieuwkomers die voordien niet op de markt actief waren, zouden beperken/beletten, is de toepassing van deze regels door de Commissie op verzoeksters dochteronderneming (en dus op verzoekster zelf) gebrekkig wegens misbruik van bevoegdheid. De genoemde gebreken en redenen zijn ook van toepassing in het geval de aan de dochtermaatschappij van verzoekster toekomende quota moeten worden geacht aan verzoekster als enige aangever te zijn toegewezen.

—

In dit verband wordt aangevoerd dat de toepassing van artikel 7 van uitvoeringsverordening 2019/661 veel verder gaat dan wat vereist en noodzakelijk is om de doelstellingen van de regels die gericht zijn op een beter en efficiënter gebruik van het elektronische register te verwezenlijken. De aangevoerde gebreken en redenen zijn ook van toepassing op het geval waarin de aan de dochtermaatschappij van verzoekster toekomende quota moeten worden geacht aan verzoekster als enige aangever te zijn toegewezen. In dat geval lijkt het feit dat de besluiten ingrijpen op de bedrijfsorganisatie van de groep waarvoor verzoekster verantwoordelijk is, met budgettaire, fiscale en economische gevolgen, op geen enkele wijze gerechtvaardigd en redelijk in het licht van de door de regels nagestreefde doelstellingen.

—

Dienaangaande wordt aangevoerd dat de schade die aan verzoeksters activiteit is toegebracht doordat de quota aan haar dochteronderneming zijn ontzegd, ook al waren deze aan verzoekster zelf toegewezen, leidt tot een schending van de fundamentele vrijheden van de interne markt, zoals de vrijheid van vestiging en het vrije verkeer van kapitaal, aangezien verzoekster een vennootschap naar Italiaans recht is die gebruik heeft gemaakt van het door het recht van de Europese Unie gewaarborgde recht van vestiging en het vrije verkeer van kapitaal om een vennootschap naar Spaans recht over te nemen om een deel van haar bedrijfsactiviteit op de Spaanse markt uit te oefenen.

—

In dit verband wordt betoogd dat verzoekster het recht heeft om haar eigen ondernemingsactiviteiten en die van de groep van ondernemingen waarover zij zeggenschap heeft, te organiseren op basis van de redelijke rentabiliteitsprognoses die voortvloeien uit de quota waaraan zij zich kunnen verwachten op basis van de referentiewaarden (ook) wat betreft haar Spaanse dochteronderneming. Het besluit om Tazzetti SA geen quota toe te wijzen is in strijd met deze beginselen en met de in artikel 296 VWEU neergelegde motiveringsplicht, aangezien de keuze van de Commissie niet is toegelicht en er geen mogelijkheid is om de belangen af te wegen. De inbreuk doet zich ook voor wanneer de quota van haar Spaanse dochteronderneming aan verzoekster als enige aangever worden toegewezen.

—

In dit verband wordt aangevoerd dat de bestreden besluiten ertoe leiden dat aan Tazzetti SA een situatie wordt toegeschreven die niet verschilt van de situatie die is voorbehouden aan nieuwkomers op de markt, terwijl de dochteronderneming Tazzetti SA, net als verzoekster, een gevestigde onderneming is, die reeds lang op de markt aanwezig was.