Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Kúria — Hongarije) — SH / TG

(Zaak C-168/17) (1)

([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - In het licht van de situatie in Libië vastgestelde beperkende maatregelen - Reeks overeenkomsten die zijn gesloten om een bankgarantie af te geven ten gunste van een entiteit die op een lijst van bevroren tegoeden is geplaatst - Betaling van kosten uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten - Verordening (EU) nr. 204/2011 - Artikel 5 - Begrip „tegoeden die ter beschikking zijn gesteld aan een in bijlage III bij verordening nr. 204/2011 genoemde entiteit” - Artikel 12, lid 1, onder c) - Begrip „garantievordering” - Begrip „persoon of entiteit, handelend voor rekening van een in artikel 12, lid 1, onder a) of b), bedoelde persoon”])

(2019/C 93/05)

Procestaal: Hongaars

Verwijzende rechter

Kúria

Partijen in het hoofdgeding

Verzoekende partij: SH

Verwerende partij: TG

in tegenwoordigheid van: UF

Dictum

Artikel 5, lid 2, van verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië moet aldus worden uitgelegd dat:

—

het van toepassing is in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin de uit hoofde van een contragarantie-overeenkomst verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een Libische bank waarvan de naam is opgenomen op de lijst in bijlage III bij deze verordening, en

—

het in beginsel niet van toepassing is in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin de uit hoofde van een contragarantie-overeenkomst verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een Libische bank waarvan de naam niet meer is opgenomen op de lijst in bijlage III bij die verordening, of door een bank in de Unie aan een andere bank in de Unie, wanneer de door de Libische bank verleende bankgarantie ten goede komt aan een entiteit die op deze lijst staat, tenzij die betaling vanwege de bestaande juridische of financiële banden tussen de bank die recht heeft op die betaling en de entiteit op die lijst, tot een indirecte terbeschikkingstelling van de betrokken kosten ten behoeve van die entiteit leidt.

Artikel 12 van verordening nr. 204/2011 moet aldus worden uitgelegd dat:

—

het, in zijn oorspronkelijke versie, van toepassing is wanneer de uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een op de lijst in bijlage III bij deze verordening geplaatste Libische bank, en door een bank in de Unie aan een Libische bank die niet op deze lijst staat wanneer de door de Libische bank verleende bankgarantie ten goede komt aan een entiteit die op die lijst staat, mits de Libische bank moet worden beschouwd als een entiteit die voor rekening van de Libische regering handelt, wat door de verwijzende rechter dient te worden nagegaan;

—

het, in de versie die volgt uit verordening (EU) nr. 45/2014 van de Raad van 20 januari 2014, niet van toepassing is wanneer de uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een op de lijst in bijlage III bij deze verordening geplaatste Libische bank, en door een bank in de Unie aan een Libische bank die niet op deze lijst staat wanneer de door de Libische bank verleende bankgarantie ten goede komt aan een entiteit die op die lijst staat, gelet op het feit dat die kosten waren betaald vóór de inwerkingtreding van die verordening, en

—	het, zowel in zijn oorspronkelijke versie als in de uit verordening nr. 45/2014 voortvloeiende versie, niet van toepassing is wanneer de uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een andere bank in de Unie.

3)	Artikel 9 van verordening nr. 204/2011 moet aldus worden uitgelegd dat het niet kan worden toegepast op betalingen van kosten als die welke verschuldigd zijn uit hoofde van de verschillende overeenkomsten die in het hoofdgeding aan de orde zijn.

Artikel 17, lid 1, van verordening (EU) 2016/44 van de Raad van 18 januari 2016 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 204/2011 moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op de contragarantiekosten die door een bank in de Unie verschuldigd zijn aan een andere bank in de Unie, in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin de definitieve kostenbegroting dateert van na de inwerkingtreding van deze verordening.

(1) PB C 221 van 10.7.2017.