—

De Commissie zou artikel 1, onder d), van verordening 2015/1589 en artikel 107, lid 1, VWEU schenden nu zij ten onrechte de bestreden maatregel als een steunregeling kwalificeert. De bestreden steun kan niet uitsluitend op basis van artikel 185, paragraaf 2, onder b), van het wetboek van de inkomstenbelastingen van 1992 („WIB 92”) worden toegekend, maar vereist verdere uitvoeringsmaatregelen die deze bepaling toepassen.

—

De Commissie zou artikel 296 VWEU schenden daar de motivering van de Commissie een tegenstrijdigheid bevat. De tegenstrijdigheid berust op het feit dat de Commissie niet verklaart waarom bij onderzoek van het criterium van selectiviteit zij van oordeel is dat de voorafgaande beslissingen niet rechtstreeks voortvloeien uit artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92, waarbij zij bij het onderzoek van het bestaan van een steunregeling aanneemt dat voormelde bepaling geen verdere uitvoeringsmaatregelen behoeft.

—

De Commissie zou niet hebben onderzocht of de bestreden steunmaatregel effectief leidde tot het toekennen van een voordeel, in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, aan de begunstigde ondernemingen. Dit ondanks het feit dat deze voorwaarde een bestaansvoorwaarde is voor staatssteun, dewelke de Commissie dus gehouden is te onderzoeken vooraleer zij kan besluiten tot het bestaan van staatssteun, en dit op straffe van schending van haar motiveringsplicht voortvloeiende uit artikel 296 VWEU.

—

Artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 en het daaruit voortvloeiende systeem van vrijstelling van overwinst zouden openstaan voor alle ondernemingen die zich in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden en die de economische operaties uitvoeren die het voorwerp uitmaken van de bestreden maatregel. De bestreden maatregel zou dus niet beperkt zijn tot bepaalde ondernemingen die op grond van specifieke kenmerken kunnen worden afgebakend, en zou derhalve niet selectief zijn in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.

—

In ondergeschikte orde zou de Commissie een manifeste beoordelingsfout hebben begaan door te oordelen dat de vrijstelling van overwinst geen onderdeel vormt van de referentieregeling. De vrijstelling van overwinst gebaseerd op synergieën en schaalvoordelen in toepassing van het „arm’s length”-principe maakt integraal onderdeel uit van de voorzieningen die de totale belastbare winst bepalen, en kan dus niet beschouwd worden als een afwijking op de referentieregeling die leidt tot selectiviteit.

—

In uiterst ondergeschikte orde zou de Commissie er niet in slagen om te bewijzen dat het zakelijkheidsbeginsel verkeerd werd toegepast door de Belgische Rulingcommissie in het kader van de toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92. De redenering van de Commissie zou niet coherent zijn en belangrijke elementen in overweging nemen die echter in onderlinge tegenspraak zijn dan wel de vereiste coherentie missen.

—

Op basis van de constante beschikkingspraktijk van de Commissie die de toepassing van het internationaal aanvaarde „arm’s length”-beginsel niet ter discussie stelde, zou het strijden met het beginsel van rechtszekerheid wanneer een bevel tot terugvordering van de vermeende steun zou worden toegepast in voorliggende zaak. Immers, op basis van de bestaande beschikkingspraktijk en rechtspraak kon niet voorzien worden dat artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 in strijd zou zijn met artikel 107 VWEU.