—

gezien zijn eerdere resoluties over Turkije, met name die van 19 mei 2021 over de Commissieverslagen 2019-2020 over Turkije (1) en van 21 januari 2021 over de mensenrechtensituatie in Turkije, met name het geval van Selahattin Demirtaş en andere politieke gevangenen (2),

—

gezien de verklaringen van de vaste rapporteur van het Parlement voor Turkije en de voorzitter van de Delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije van 21 april 2022 over de laatste hoorzitting van het Gezi-proces, van 18 december 2020 over de rechterlijke uitspraak over Osman Kavala, en gezien de verklaring van de voorzitter van de Delegatie in de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Turkije van 20 februari 2020 over de detentie van Osman Kavala,

—

gezien de mededeling van de Commissie van 19 oktober 2021 inzake het uitbreidingsbeleid van de EU (COM(2021)0644) en het bijbehorende verslag 2021 over Turkije (SWD(2021)0290),

—

gezien de conclusies van de Europese Raad van 24 juni 2021, en alle relevante eerdere conclusies van de Raad en de Europese Raad,

—

gezien de conclusies van de Raad van 14 december 2021 over de uitbreiding en het stabilisatie- en associatieproces,

—

gezien de verklaring van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid namens de EU van 26 april 2022 over de veroordeling van de heer Osman Kavala, en gezien de eerdere verklaringen van de Europese Dienst voor extern optreden over deze zaak,

—

gezien het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) van 10 december 2019 in de zaak Kavala tegen Turkije (28749/18), dat op 11 mei 2020 definitief is geworden,

—

gezien de relevante resoluties van het Comité van Ministers, met inbegrip van de tussentijdse resolutie van 2 december 2021 over de uitvoering van het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Kavala/Turkije en de tussentijdse resolutie van 2 februari 2022 over hetzelfde onderwerp, die de aanleiding vormden voor het starten van een inbreukprocedure tegen Turkije vanwege de weigering van dat land om het arrest van het EHRM van 2019 uit te voeren en Osman Kavala vrij te laten,

—

gezien de reactie van de secretaris-generaal van de Raad van Europa van 18 februari 2020 op het arrest Osman Kavala in Turkije en de reactie van de commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa van 19 februari 2020 op de hernieuwde arrestatie van Osman Kavala,

—

gezien het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens (EVRM) van 4 november 1950, waarbij Turkije partij is,

—

gezien artikel 46 van het EVRM waarin staat dat “de hoge verdragsluitende partijen zich ertoe verbinden zich te houden aan einduitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in zaken waarbij zij partij zijn”, en gezien de daaruit voortvloeiende verplichting van Turkije om alle uitspraken van het EHRM ten uitvoer te leggen,

—

gezien het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, dat op 19 december 1966 door de Algemene Vergadering van de VN is aangenomen en waarbij Turkije partij is, en met name artikel 9 over willekeurige arrestatie en detentie,

—

gezien de uitspraak van het 13e Hoge Strafhof van Istanbul van 25 april 2022 met betrekking tot het Gezi-proces,

—

gezien de uitspraak van het 30e Hoge Strafhof van Istanbul van 18 februari 2020 met betrekking tot het Gezi-proces,

—

gezien de EU-richtsnoeren inzake mensenrechtenverdedigers,

—

gezien de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948,

—

gezien artikel 144, lid 5, en artikel 132, lid 4, van zijn Reglement,

A.

overwegende dat het 13e Hoge Strafhof van Istanbul, voorgezeten door rechter Mesut Özdemir, op 25 april 2022 de heer Osman Kavala, een filantroop en prominent verdediger van de mensenrechten, heeft veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf zonder voorwaardelijke vrijlating, waarbij hij schuldig werd bevonden aan “een poging om de regering omver te werpen”, maar werd vrijgesproken van “spionage”; overwegende dat zeven andere verdachten, te weten architect Mücella Yapıcı, advocaat Can Atalay, planoloog Tayfun Kahraman, directeur van de Europese School voor Politiek van Boğaziçi Ali Hakan Altınay, oprichter van de Istanbul Bilgi Universiteit Yiğit Ali Ekmekçi, filmproducent Çiğdem Mater Utku en documentairemaker Mine Özerden, op grond van dezelfde aanklacht tot 18 jaar gevangenisstraf veroordeeld werden; overwegende dat de rechtbank hun onmiddellijke arrestatie in de rechtszaal heeft bevolen; overwegende dat deze beschuldigingen politiek gemotiveerd zijn en nooit zijn onderbouwd, ook niet in het arrest van 25 april 2022;

B.

overwegende dat Osman Kavala voor het eerst op 1 november 2017 werd gearresteerd en gevangengezet op basis van beschuldigingen die verband hielden met de protesten in het Gezipark in 2013 en de couppoging in 2016; overwegende dat het proces inzake het Gezipark in juni 2019 van start is gegaan; overwegende dat de heer Kavala ervan werd beschuldigd de protesten van het Gezipark te hebben gefinancierd en te hebben georganiseerd; overwegende dat het 30e Hoge Strafhof van Istanbul op 18 februari 2020 de heer Kavala in het Gezi-proces heeft vrijgesproken en zijn onmiddellijke vrijlating heeft bevolen, waarbij werd aangevoerd dat er geen enkel concreet en materieel bewijs was overgelegd waaruit zou blijken dat de ten laste gelegde misdaden waren begaan; overwegende dat het hof ook Mücella Yapıcbeit, Can Atalay, Tayfun Kahraman, Ali Hakan Altınay, Yiğit Aksakoğlu, Yiğit Ali Ekmekçi, Çiğdem Mater Utku en Mine Özerden heeft vrijgesproken; overwegende dat de heer Kavala de enige verdachte was die ten tijde van zijn vrijspraak nog in hechtenis zat, aangezien hij sinds 18 oktober 2017 onrechtmatig in voorlopige hechtenis zat op grond van niet-onderbouwde aanklachten;

C.

overwegende dat de 3e strafkamer van het Regionale Gerechtshof van Istanbul, het hof van beroep, op 22 januari 2021 de vonnissen van vrijspraak van de heer Kavala en acht andere verdachten heeft vernietigd;

D.

overwegende dat dit hof, onder verwijzing naar de aanklachten tegen de verdachten in de tenlastelegging, de vernietiging rechtvaardigde door te stellen dat de bewijzen, zoals socialemediaberichten van de verdachten, persverklaringen en slogans die zij hadden geroepen, niet in aanmerking waren genomen bij het uitvaardigen van het eerdere vonnis;

E.

overwegende dat zeven verdachten, onder wie journalist Can Dündar en acteur Mehmet Ali Alabora, zich gedurende het proces in het buitenland bevonden; overwegende dat het hof hun zaken heeft gescheiden van die van de negen verdachten die zich in Turkije bevonden en arrestatiebevelen tegen hen heeft uitgevaardigd; overwegende dat het hof in zijn beslissing van 18 februari 2020 de arrestatiebevelen heeft ingetrokken;

F.

overwegende dat de heer Kavala enkele uren na zijn vrijspraak en voordat zijn bevel tot vrijlating ten uitvoer kon worden gelegd op aandringen van de hoofdaanklager van Istanbul İrfan Fidan opnieuw werd gearresteerd en in politiebewaring werd gesteld op grond van artikel 309 van het Turkse Wetboek van Strafrecht op beschuldiging van poging tot ondermijning van de grondwettelijke orde in het kader van een lopend parallel onderzoek naar zijn vermeende betrokkenheid bij de couppoging van 15 juli 2016;

G.

overwegende dat president Recep Tayyip Erdoğan van Turkije op 19 februari 2020 het vonnis van het 30e Hoge Strafhof van Istanbul veroordeelde en verklaarde dat de vrijspraak van de heer Kavala deel uitmaakte van een complot dat was uitgebroed door personen “die in bepaalde landen opstanden willen ontketenen en onrust willen stoken”, waarbij hij naar deze personen verwees als “moedwillige vijanden van de staat en zijn volk”; overwegende dat de verklaringen van president Erdoğan, naast die van andere hoge ambtenaren, de onafhankelijkheid van de Turkse rechterlijke macht actief ondermijnen;

H.

overwegende dat het openbaar ministerie ook beroep heeft ingesteld tegen de vonnissen van vrijspraak en dat officier van justitie Edip Şahiner heeft geëist dat de vrijspraak wordt teruggedraaid om de procedure kunstmatig te verlengen;

I.

overwegende dat de Raad van rechters en openbare aanklagers, die verantwoordelijk is voor de benoeming en het bestuur van de rechterlijke macht, naar aanleiding van de verklaringen van de heer Erdoğan een onderzoek heeft ingesteld naar de drie rechters die de heer Kavala en zijn acht medeverdachten hebben vrijgesproken, waarbij wordt verwezen naar “tekortkomingen” in hun beoordelingsvermogen; overwegende dat de tuchtprocedures tegen deze rechters een rechtstreekse inmenging in hun beslissingsbevoegdheid lijken te zijn en tot gevolg kunnen hebben dat de onafhankelijkheid van alle leden van de rechterlijke macht wordt aangetast;

J.

overwegende dat een verdachte die wordt beschuldigd van terrorisme of misdaden tegen de staat overeenkomstig Turkse wet nr. 7188 tot wijziging van het wetboek van strafvordering en bepaalde wetten niet langer dan twee jaar in voorlopige hechtenis kan worden gehouden voordat een zaak voor de rechter wordt gebracht; overwegende dat het onderzoeksdossier tegen de heer Kavala op grond van artikel 309 van het Turkse wetboek van strafrecht op 25 februari 2018 is geopend; overwegende dat het verzuim van de Turkse autoriteiten om de heer Kavala op 25 februari 2020 vrij te laten derhalve een schending van Turkse wetboek van strafrecht vormde;

K.

overwegende dat het uitblijven van een nieuw verhoor door de hoofdofficier van justitie van Istanbul na de hernieuwde arrestatie van de heer Kavala aantoont dat er sinds zijn ambtshalve invrijheidsstelling op 11 oktober 2019 geen nieuw bewijs is gevonden voor de beschuldigingen op grond van artikel 309 van het Turkse Wetboek van Strafrecht; overwegende dat dit gebrek aan nieuw bewijs betekende dat er geen geloofwaardige grond was voor de hernieuwde arrestatie van de heer Kavala op grond van dezelfde aanklachten;

L.

overwegende dat de hernieuwde arrestatie van de heer Kavala een voorbeeld is van mishandeling, zoals omschreven door de Commissaris voor Mensenrechten van de Raad van Europa, Dunja Mijatović; overwegende dat dit besluit tot hernieuwde arrestatie van de heer Kavala een openlijke schending van zowel het nationale als het internationale recht vormt; overwegende dat het gehele proces tegen de heer Kavala een aaneenschakeling van gerechtelijke kunstgrepen en onregelmatigheden is geweest, vertroebeld door politieke inmenging, en met als voornaamste doel de detentie van de heer Kavala te verlengen;

M.

overwegende dat, naast andere irrationele beslissingen tussen augustus 2021 en februari 2022, de Gezi-zaak werd samengevoegd met het zogenaamde Çarşı-proces, waarbij de vrijspraken van de beklaagden ook waren teruggedraaid; overwegende dat de rechter die het 30e Hoge Strafhof in Istanbul voorzat, Mahmut Başbuğ, en die om samenvoeging van de zaken had gevraagd, dezelfde rechter was die de samenvoeging bij het 13e Hoge Strafhof had goedgekeurd nadat hij er tijdelijk was benoemd; overwegende dat het 13e Hoge Strafhof later, in februari 2022, heeft besloten de zaken zonder duidelijke reden opnieuw op te splitsen; overwegende dat een van de rechters van het 13e Hoge Strafhof dat op 25 april 2022 uitspraak deed in de zaak, Murat Bircan, zich in 2018 voor de regerende partij kandidaat had gesteld voor de Grote Nationale Assemblee;

N.

overwegende dat het EHRM op 10 december 2019 heeft geoordeeld dat de detentie van de heer Kavala in strijd was met artikel 5, lid 1, EVRM wegens het ontbreken van een redelijke verdenking, met artikel 5, lid 4, van het Verdrag wegens het ontbreken van een snelle rechterlijke toetsing door het Constitutionele Hof, en met artikel 18 van het Verdrag, in samenhang met artikel 5, lid 1, van het Verdrag, wegens de politiek gemotiveerde aard van zijn detentie, die tot doel had een afschrikkend effect uit te oefenen op verdedigers van de mensenrechten;

O.

overwegende dat het arrest van het EHRM zowel betrekking heeft op de aanklachten die tegen de heer Kavala zijn ingebracht op grond van artikel 312 van het Turkse Wetboek van Strafrecht in verband met zijn vermeende betrokkenheid bij de protesten in het Gezipark, als op de aanklachten die tegen hem zijn ingebracht op grond van artikel 309 van het Turkse Wetboek van Strafrecht in verband met zijn vermeende betrokkenheid bij de mislukte couppoging van 15 juli 2016;

P.

overwegende dat in het arrest van het EHRM wordt geëist dat de Turkse autoriteiten zorgen voor onmiddellijke vrijlating van de heer Kavala; overwegende dat er geen stappen zijn gezet om hem vrij te laten ondanks het bindende arrest van het EHRM van 2019 en twee tussentijdse resoluties van het Comité van Ministers van de Raad van Europa van 2 december 2021 en van 2 februari 2022, waarbij een inbreukprocedure tegen Turkije werd ingeleid omdat het land weigerde het juridisch bindende arrest van het EHRM uit te voeren en de heer Kavala onmiddellijk vrij te laten, waardoor de bezorgdheid van de EU over de naleving van internationale en EU-normen door de Turkse rechterlijke macht is toegenomen;

Q.

overwegende dat de Turkse regerende partij de normen op het gebied van de rechtsstaat, de democratie en de mensenrechten stelselmatig uitholt, waarbij politieke tegenstanders en mensenrechtenactivisten, die vaak aangeklaagd worden op grond van breed gedefinieerde beschuldigingen van terrorisme, veelvuldig hardhandig worden aangepakt;

R.

overwegende dat Turkije heeft gedreigd met het “persona non grata” verklaren van tien ambassadeurs nadat diverse lidstaten van de EU verklaringen hadden afgelegd waarin zij de aanhoudende detentie van Kavala veroordeelden;

S.

overwegende dat Turkije als kandidaat-lidstaat van de EU gehouden is de hoogste normen inzake de democratie te eerbiedigen, waaronder de eerbiediging van de mensenrechten, de rechtsstaat, de fundamentele vrijheden en het universele recht op een eerlijk proces en strikte eerbiediging van het beginsel van vermoeden van onschuld en het recht op een eerlijke procesgang;

T.

overwegende dat Turkije sinds 9 augustus 1949 lid is van de Raad van Europa, waardoor het land gebonden is aan het EVRM en de arresten van het EHRM;

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.