TOELICHTING

1. Achtergrond van het voorstel 1.1. Motivering en doel van het voorstel

Zoals aangekondigd in het Asielbeleidsplan[1] heeft de Commissie op 21 oktober 2009 een voorstel ingediend tot wijziging van Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus[2] (hierna "de richtlijn asielprocedures" genoemd).

Het voorstel werd opgesteld op basis van de evaluatie van de toepassing van de huidige richtlijn in de lidstaten. In het voorstel waren ook de resultaten verwerkt van een grootschalige raadplegingsprocedure met lidstaten, de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR), niet-gouvernementele organisaties en andere belanghebbenden. De gegevens over de uitvoering van de huidige richtlijn werden vervolgens samengebracht in een evaluatieverslag[3], dat in september 2009 werd gepubliceerd en waarvan de conclusies de argumenten voor het voorstel verder ondersteunden.

Op 6 april 2011 heeft het Europees Parlement zijn standpunt in eerste lezing over het voorstel van de Commissie aangenomen, waarin de voorgestelde wijzigingen in het algemeen werden gesteund.

Het voorstel werd ook door de Raad besproken, hoofdzakelijk onder het Spaanse voorzitterschap van 2010. De besprekingen waren echter moeilijk en de Raad kon geen standpunt bereiken.

Door het gewijzigde voorstel in te dienen wil de Commissie haar initiatiefrecht gebruiken ter bevordering van de werkzaamheden om een echt gemeenschappelijk Europees asielstelsel tot stand te brengen dat zowel de lidstaten als de vluchtelingen ten goede komt. De Commissie heeft een politieke verantwoordelijkheid om echte mogelijkheden te scheppen zodat de Unie haar engagement uit het programma van Stockholm nakomt om het gemeenschappelijk Europees asielstelsel tegen 2012 tot stand te brengen. De aanneming van de gewijzigde richtlijn inzake langdurig ingezetenen, die nu ook betrekking heeft op personen die internationale bescherming genieten, heeft een sterke impuls in die richting gegeven.

Een gemeenschappelijke asielprocedure moet snel en eerlijk zijn. Om deze doelstellingen te bereiken is de Commissie kennis blijven vergaren over de manier waarop de beste nationale praktijken kunnen worden samengebracht en in een systeem samengevoegd dat coherent is en gemakkelijk uitvoerbaar in de hele Unie. In het gewijzigde voorstel worden de aanvullende kennis en ervaring die tijdens de bespreking van het vorige voorstel zijn opgedaan, samengebracht.

Het in het gewijzigde voorstel voorgestelde systeem is zowel doeltreffend als beschermend. Het is kosteneffectief en helpt eventuele tot misbruik leidende verzoeken aan te pakken. Het garandeert dat verzoeken in alle lidstaten op gelijke wijze worden behandeld. Het is volledig in overeenstemming met de grondrechten en de ontwikkeling van de rechtspraak daarover waardoor het niet gemakkelijk voor de rechter kan worden aangevochten. Tegelijk is het flexibel genoeg om ruimte te bieden voor de bijzonderheden van de nationale rechtssystemen. De regels van het voorstel zijn verduidelijkt en vereenvoudigd om een doeltreffende uitvoering te garanderen.

Het gewijzigde voorstel moet worden beschouwd in samenhang met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen. Dat voorstel heeft onder meer als doel te zorgen voor betere en meer geharmoniseerde normen voor de opvang van asielzoekers in de hele EU.

Het gewijzigde voorstel heeft ook betrekking op de verordening tot oprichting van een Europees ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO) die op 19 mei 2010 werd aangenomen. Nu het EASO zijn activiteiten heeft opgestart, kan het een specifiekere rol krijgen om lidstaten te ondersteunen in de doeltreffender uitvoering van gemeenschappelijke regels.

1.2. Algemene context

Het voorstel van 2009 en het onderhavige gewijzigde voorstel maken deel uit van een wetgevingspakket om een gemeenschappelijk Europees asielstelsel tot stand te brengen.

In 2008 heeft de Commissie naast het voorstel tot wijziging van de richtlijn opvangvoorzieningen met name ook voorstellen ingediend tot wijziging van de Dubinverordening en van de eurodac-verordening. In 2009 heeft de Commissie voorstellen ingediend tot wijziging van de richtlijn asielprocedures en van de erkenningsrichtlijn. Ten slotte werd bij verordening van 19 mei 2010 het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken opgericht om te zorgen voor meer coördinatie van de operationele samenwerking tussen de lidstaten zodat gemeenschappelijke regels op het gebied van asiel doeltreffend worden uitgevoerd.

Dit wetgevingspakket is in overeenstemming met het Europees pact over immigratie en asiel[4] waarin de doelstellingen van het Haags programma opnieuw werden bevestigd en de Commissie werd verzocht voorstellen in te dienen om uiterlijk in 2012 een enkele asielprocedure met gemeenschappelijke waarborgen vast te stellen. In dezelfde context onderstreepte het op de Europese Raad van 10 en 11 december 2009 goedgekeurde programma van Stockholm de noodzaak om tegen 2012 "een gemeenschappelijke en solidaire ruimte tot stand te brengen waarin bescherming wordt geboden, op basis van een gemeenschappelijke asielprocedure en een uniforme status voor personen aan wie internationale bescherming wordt verleend" die stoelt op "hoge beschermingsnormen" en "eerlijke en effectieve procedures". In het programma van Stockholm werd met name bevestigd dat mensen die bescherming behoeven, toegang moeten hebben tot juridisch sluitende en efficiënte asielprocedures. Overeenkomstig het programma van Stockholm moeten verzoekers op hetzelfde niveau worden behandeld qua procedurele regelingen en statusbepaling, ongeacht de lidstaat waar zij hun verzoek indienen. De vuistregel moet zijn dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld met een gelijk resultaat tot gevolg.

Als onderdeel van de voorbereiding van het vorige voorstel werd een effectbeoordeling uitgevoerd. Het gewijzigde voorstel is gebaseerd op dezelfde beginselen als het vorige voorstel. Bovendien heeft het als doel kosten en administratieve lasten te verminderen en tegelijk sommige bepalingen te vereenvoudigen en te verduidelijken om de uitvoering ervan gemakkelijker te maken. Daarom geldt de voor het vorige voorstel uitgevoerde effectbeoordeling ook nog voor het gewijzigde voorstel.

1.3. Samenhang met andere beleidsgebieden en doelstellingen van de EU

Dit voorstel is volledig in overeenstemming met de conclusies van de Europese Raad van Tampere van 1999, met het Haags programma van 2004, met het op de Europese Raad van 17 oktober 2008 goedgekeurde Europees pact over immigratie en asiel en met het programma van Stockholm van 2009 dat de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel tegen 2012 voorschrijft.

Het voorstel is ook in overeenstemming met de doelstellingen van de Europa 2020-strategie, met name wat de betere integratie van legale migranten betreft. Door snellere en krachtigere asielprocedures te bevorderen stimuleert het voorstel ook de inzetbaarheid van vluchtelingen en personen die subsidiaire bescherming behoeven, aangezien hun vaardigheden minder zouden lijden onder een lange periode zonder volledige toegang tot de arbeidsmarkt. Het voorstel heeft ook als doel de kosten van opvang voor de lidstaten te verlagen en bevordert op die manier de duurzaamheid van de overheidsfinanciën.

2. Raadpleging van belanghebbende partijen

Als onderdeel van de voorbereidende werkzaamheden voor het vorige voorstel heeft de Commissie een groenboek gepresenteerd, verschillende bijeenkomsten van deskundigen gehouden, onder meer met de UNHCR en maatschappelijke organisaties, een externe studie laten uitvoeren en gegevens verzameld uit de reacties op verschillende gedetailleerde vragenlijsten. Op 8 september 2010 heeft de Commissie het evaluatieverslag over de uitvoering van de huidige richtlijn goedgekeurd. De conclusies van dat verslag hebben de bevindingen van de voorbereidende werkzaamheden verder versterkt.

Na de indiening van het vorige voorstel in oktober 2009 vonden in de Raad besprekingen op technisch niveau plaats, hoofdzakelijk onder het Spaanse voorzitterschap. Tijdens de besprekingen waren verscheidene lidstaten gekant tegen specifieke bepalingen van het voorstel wegens de bijzonderheden van hun asiel- en/of rechtsstelsel. De Raad is echter niet tot bevredigende oplossingen kunnen komen.

Het werd duidelijk dat, om te vermijden dat veelvuldige uitzonderingen moesten worden opgenomen voor specifieke lidstaten en dus ook dat de algemene samenhang van het voorgestelde systeem zou worden aangetast, het beter zou zijn dat de Commissie het voorstel zou herzien om een meer algemene oplossing voor de verwoorde problemen voor te stellen en tegelijk de toegevoegde waarde van de tekst te bewaren. De voorgestelde bepalingen verduidelijken en vereenvoudigen om de uitvoering ervan door de lidstaten te vergemakkelijken, moet de besprekingen een nieuwe stimulans geven. Derhalve heeft de Commissie in de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken aangekondigd dat zij voor deze richtlijn een gewijzigd voorstel zou indienen vóór het begin van het Poolse voorzitterschap van de Raad in 2011.

Als onderdeel van de voorbereidende werkzaamheden voor dit gewijzigde voorstel heeft de Commissie een aantal vergaderingen voor technische raadpleging gehouden tussen januari en april 2010. Het gewijzigde voorstel houdt ook rekening met de besprekingen in het kader van de ministeriële conferentie "Kwaliteit en efficiëntie in het asielproces", die door het Belgische voorzitterschap werd georganiseerd op 13 en 14 september 2010. Op de conferentie is onder meer ingegaan op kwesties als het persoonlijke onderhoud, opleiding, informatie over het land van herkomst, prioritaire procedures en volgende verzoeken.

Op 6 april 2011 heeft het Europees Parlement zijn standpunt in eerste lezing aangenomen. De resolutie ondersteunt in grote lijnen het voorstel van de Commissie. De meeste voorgestelde amendementen hadden tot doel de waarborgen voor de verzoekers te versterken. Sommige hadden tot doel de lidstaten meer flexibiliteit te bieden of de algemene samenhang van de tekst te verbeteren. Bij de voorbereiding van het gewijzigde voorstel werd rekening ghouden met de inhoud van de resolutie en dus zijn veel van de amendementen in het voorstel overgenomen, hetzij letterlijk, hetzij naar de inhoud.

Het standpunt van het Parlement bevat ook een aantal belangrijke amendementen die zouden leiden tot aanzienlijke veranderingen wat de verschillende opvattingen over het begrip veilig derde land betreft. De Commissie heeft dit amendement nauwkeurig onderzocht en is tot de conclusie gekomen dat de idee om nationale lijsten van veilige landen te schrappen en gemeenschappelijke EU-lijsten op te stellen, in de toekomst kan worden overwogen. Dat zal echter pas realistisch zijn wanneer het EASO over de capaciteit beschikt om op een duurzame manier de vervanging van nationale lijsten te ondersteunen door verslagen over landen van herkomst op te stellen op basis van ter zake doende, betrouwbare, nauwkeurige en recente informatie over het land van herkomst die op een transparante en onpartijdige manier wordt verzameld, met behulp van een gemeenschappelijk formaat en een gemeenschappelijke aanpak voor de presentatie, de controle en het gebruik van gegevens over landen van herkomst en de analyse van informatie over landen van herkomst.

Hoewel de amendementen van het Parlement over de uiteenlopende opvattingen over het begrip veilig derde land niet in het gewijzigde voorstel zijn opgenomen, erkent de Commissie de noodzaak om deze regels verder te harmoniseren. Daartoe verbindt de Commissie zich ertoe om op een passende manier het gebruik van deze begrippen regelmatig samen met de lidstaten te onderzoeken en het Parlement daarbij te betrekken. Dit proces van regelmatig onderzoek moet verdere harmonisatie in de toekomst helpen voorbereiden.

Het gewijzigde voorstel wil een evenwichtige oplossing bieden om de onderhandelingen tussen de twee medewetgevers te vergemakkelijken.

3. Juridische elementen van het voorstel 3.1. Samenvatting van de voorgestelde maatregel

Dit gewijzigde voorstel heeft voornamelijk als doel regels te vereenvoudigen en te verduidelijken om deze beter verenigbaar te maken met de uiteenlopende nationale rechtsstelsels en de lidstaten te helpen deze toe te passen op een manier die kosteneffectief is in hun specifieke situaties.

Zoals bij het vorige voorstel blijft de algemene doelstelling doeltreffende en eerlijke procedures tot stand te brengen. Het voorstel blijft in volledige overeenstemming met de grondrechten aangezien het is gebaseerd op de ontwikkelingen in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie en het Europees Hof voor de rechten van de mens, vooral wat het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel betreft. In vergelijking met de huidige richtlijn werden procedurele waarborgen voor eerlijke en doeltreffende procedures herzien om te komen tot een meer samenhangende toepassing van procedurele beginselen. Het voorstel voorziet ook in coherentere en eenvoudigere procedurele begrippen en instrumenten waardoor de asielautoriteiten over de nodige procedurele instrumenten beschikken om misbruik te voorkomen en om kennelijk ongegronde verzoeken snel af te handelen.

Om een eenvormige toepassing van het acquis inzake asiel te vergemakkelijken en de geldende voorschriften te vereenvoudigen, wordt in het voorstel een enkele procedure vastgesteld. Op deze wijze wordt duidelijk gemaakt dat verzoeken moeten worden behandeld in het licht van beide vormen van internationale bescherming die in de erkenningsrichtlijn zijn vastgesteld. Het voorstel verbetert de samenhang met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen en de EASO-verordening.

3.1.1. De uitvoering door de lidstaten vergemakkelijken

Een aantal wijzigingen werd voorgesteld om ervoor te zorgen dat het voorstel beter verenigbaar is met de uiteenlopende rechtsstelsels en andere regelingen in de verschillende lidstaten. Het gaat bijvoorbeeld om regels inzake beslissingen over het recht van toegang tot het grondgebied, de mogelijkheid om het nemen van een beslissing uit te stellen wanneer de situatie in het land van herkomst tijdelijk onzeker is en gronden voor het onderzoeken van verzoeken aan de grens. Verscheidene bepalingen zijn ook flexibeler gemaakt om ze gemakkelijker te kunnen uitvoeren.

Om het de lidstaten mogelijk te maken een groot aantal verzoeken tegelijk correct te behandelen, werden regels herzien op het gebied van toegang tot de procedure, het persoonlijk horen van de betrokkene en een standaard-maximumduur voor asielprocedures.

Ten slotte werden alle bepalingen in de hele tekst grondig herzien om de regels te verduidelijken en te vereenvoudigen teneinde de besprekingen te vergemakkelijken en een doeltreffende uitvoering te garanderen.

3.1.2. Eventueel misbruik beter aanpakken

Het gewijzigde voorstel stelt de lidstaten beter in staat om eventueel misbruik van het asielstelsel aan te pakken. Nieuwe regels bepalen dat de lidstaten procedures mogen versnellen en aan de grens verzoeken mogen behandelen wanneer de verzoeker kennelijk valse of duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd die tegenstrijdig zijn met voldoende geverifieerde informatie over het land van herkomst en het verzoek derhalve duidelijk alle overtuigingskracht ontnemen. Hetzelfde geldt voor verzoekers die een gevaar vormen voor de nationale veiligheid of de openbare orde.

Om verzoekers die onderduiken of hun verplichtingen niet nakomen, beter te kunnen aanpakken, werden de regels over impliciete intrekking van een verzoek ook gewijzigd. Volgens deze regels kunnen de lidstaten een verzoek afwijzen op basis van een impliciete intrekking wanneer de autoriteiten al over voldoende elementen beschikken om het verzoek nauwkeurig te behandelen. Om verzoekers meer bewust te maken van de gevolgen van een intrekking moeten de lidstaten hen bij het begin van de procedure informeren over deze regels.

3.1.3. 'Frontloading': snelle, eerlijke en doeltreffende procedures

"Frontloading" betekent dat er voldoende middelen ter beschikking worden gesteld voor de kwaliteit van de besluitvorming in eerste aanleg teneinde de procedures eerlijker en doeltreffender te maken. Een standaard-asielprocedure van maximaal zes maanden blijft een belangrijke doelstelling van het voorstel. Tegelijk brengt het gewijzigde voorstel een aantal verduidelijkingen aan om dit begrip gemakkelijker uit te voeren, rekening houdend met de bijzonderheden van de verschillende lidstaten.

Een belangrijk aspect van frontloading is vroege toegang tot steun om de verzoeker te helpen de procedure te begrijpen. Het gewijzigde voorstel verduidelijkt de inhoud van de basissteun om deze te onderscheiden van de kosteloze rechtsbijstand die in beroepsprocedures beschikbaar is. De lidstaten bepalen zelf de manier waarop deze steun wordt verleend. Dat kan onder meer via niet-gouvernementele organisaties, overheidsfunctionarissen of gespecialiseerde overheidsdiensten. De wijzigingen moeten de uitvoering van deze belangrijke bepaling kosteneffectiever maken en misverstanden uit de weg ruimen die zouden kunnen leiden tot tegenstrijdigheden tussen deze regels en het algemeen administratief recht van verscheidene lidstaten.

Het voorstel vereenvoudigt ook de regels inzake de opleiding die de lidstaten moeten geven aan het personeel dat verzoeken behandelt en daarover beslissingen neemt. Een hoog bekwaamheidsniveau van dit personeel blijft weliswaar het doel, aangezien dat de enige manier is om te zorgen voor degelijke en verdedigbare beslissingen van de asielinstanties, maar de invulling wordt vereenvoudigd en meer in samenhang gebracht met andere delen van het asielacquis.

Ten slotte worden de bepalingen over verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, vereenvoudigd. De nieuwe regels zijn minder prescriptief om de lidstaten meer speelruimte en flexibiliteit te bieden om op de juiste manier rekening te houden met alle mogelijke specifieke situaties van verzoekers. Tegelijk blijven de regels deze personen waarborgen van hoog niveau bieden.

3.1.4. Toegang tot bescherming waarborgen

Om ervoor te zorgen dat een persoon die de wens uitdrukt om om internationale bescherming te verzoeken, inderdaad de kans krijgt om dat te doen, verbetert het gewijzigde voorstel de regels over de eerste stappen in de asielprocedure.

Het neemt met name de mogelijke verwarring weg tussen de ontvangst van een volledig verzoek en de basishandeling die erin bestaat te registreren dat een persoon een verzoeker is. Dat maakt het voor de lidstaten gemakkelijker om de voorgestelde termijn van 72 uur na te leven om een verzoeker als zodanig te registreren nadat hij de wil te kennen heeft gegeven om een verzoek in te dienen; deze termijn kan worden verlengd als het naleven ervan praktisch onmogelijk is.

Het voorstel voorziet bovendien in eenvoudige regels over de opleiding en instructies die moeten worden gegeven aan grenswachters en andere instanties die met mogelijke verzoekers in contact kunnen komen. De nieuwe regels moeten de lidstaten helpen om deze uit te voeren, rekening houdend met de diversiteit van hun nationale situaties.

3.1.5. Duidelijke regels over volgende verzoeken

Zelfs nadat een verzoek om internationale bescherming werd afgewezen, moet een persoon opnieuw een verzoek kunnen indienen wanneer de omstandigheden waarin hij zich bevindt zijn gewijzigd, zodat rekening wordt gehouden met de mogelijkheid om ter plaatse ("sur place") verzoeken in te dienen overeenkomstig de erkenningsrichtlijn. Het gewijzigde voorstel verduidelijkt de regels over dergelijke verzoeken teneinde het eventuele misbruik ervan te voorkomen.

Volgens deze regels wordt een volgend verzoek onderworpen aan een snel en doeltreffend voorafgaand onderzoek om na te gaan of er nieuwe elementen zijn die verdere behandeling rechtvaardigen. Als er sprake is van nieuwe elementen, moet het volgende verzoek worden behandeld overeenkomstig de algemene regels. Zo niet, wordt het verzoek niet-ontvankelijk verklaard. Om misbruik te voorkomen mogen lidstaten in dat geval een uitzondering maken op het recht om op het grondgebied te blijven, zelfs als de betrokkene nog meer verzoeken om internationale bescherming indient.

3.1.6. Meer samenhang met andere instrumenten van het EU-asielacquis

Het gewijzigde voorstel herziet een aantal instrumenten om deze beter te laten samenhangen met andere EU-asielinstrumenten, in het bijzonder met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen. Het gaat meer bepaald om bepalingen over bijzondere behoeften en kwetsbare personen en over grensprocedures.

Het gewijzigde voorstel past ook bepalingen over opleiding aan aan de overeenkomstige bepalingen uit de EASO-verordening. Het voorziet ook in een concretere rol voor het EASO in de bepalingen over opleiding en toegang tot de procedure. Doel is de lidstaten flexibiliteit maar ook ondersteuning te bieden. De betrokkenheid van het EASO moet ook de samenhang in de uitvoering in de hele EU versterken.

Om een eenvormige toepassing van het acquis te vergemakkelijken en de geldende voorschriften te vereenvoudigen, wordt in het voorstel een enkele procedure vastgesteld. Op deze wijze wordt duidelijk gemaakt dat verzoeken moeten worden behandeld in het licht van beide vormen van internationale bescherming die in de erkenningsrichtlijn zijn vastgesteld.

3.2. Rechtsgrondslag

Het gewijzigde voorstel wijzigt Richtlijn 2005/85/EG en gebruikt artikel 78, lid 2, onder d), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) als rechtsgrondslag; dat artikel voorziet in het vaststellen van maatregelen voor gemeenschappelijke procedures voor toekenning of intrekking van de uniforme status van asiel of van subsidiaire bescherming.

3.3. Territoriale toepassing

De voorgestelde richtlijn is gericht tot de lidstaten. De toepassing van de richtlijn op het Verenigd Koninkrijk en Ierland zal worden geregeld overeenkomstig de bepalingen van het aan het VWEU gehechte Protocol nr. 21.

Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het VWEU gehechte Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken is de richtlijn niet bindend voor noch van toepassing in Denemarken.

3.4. Subsidiariteitsbeginsel

Titel V van het VWEU over de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht verleent de Europese Unie bepaalde bevoegdheden op dit gebied. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, te weten indien en voor zover de doelstellingen van het overwogen optreden niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, en derhalve vanwege de omvang of de gevolgen van het overwogen optreden beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt.

De rechtsgrondslag voor het optreden van de Unie is artikel 78 VWEU. Dat artikel bepaalt: "De Unie ontwikkelt een gemeenschappelijk beleid inzake asiel, subsidiaire bescherming en tijdelijke bescherming, teneinde iedere onderdaan van een derde land die internationale bescherming behoeft, een passende status te verlenen en de naleving van het beginsel van non-refoulement te garanderen. Dit beleid moet in overeenstemming zijn met het Verdrag van Genève van 28 juli 1951en het protocol van 31 januari 1967 betreffende de status van vluchtelingen alsmede met de andere toepasselijke verdragen".

Door de grensoverschrijdende aard van de problemen in verband met asiel en bescherming van vluchtelingen, is de EU goed geplaatst om oplossingen voor te stellen in het kader van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel, met name inzake kwesties betreffende procedures voor de verlening en intrekking van internationale bescherming, in het bijzonder om secundaire stromen te vermijden. Hoewel door de vaststelling van de richtlijn in 2005 reeds een belangrijke harmonisatie plaatsvond, is er nog ruimte voor EU-optreden om te komen tot betere en meer geharmoniseerde normen inzake asielprocedures en om verder te werken aan gemeenschappelijke asielprocedures. Deze normen worden ook onmisbaar geacht om ervoor te zorgen dat de verzoeken van de aan de Dublinprocedures onderworpen personen die om internationale bescherming verzoeken, in de verschillende lidstaten onder vergelijkbare voorwaarden worden behandeld.

3.5. Evenredigheidsbeginsel

In de naar aanleiding van het vorige voorstel uitgevoerde effectbeoordeling over de wijziging van de richtlijn asielprocedures[5] werd elke optie voor de aanpak van de vastgestelde problemen onderzocht teneinde een goede verhouding te vinden tussen praktische haalbaarheid en vereiste inspanningen, en werd tot de conclusie gekomen dat de keuze voor EU-optreden niet verder gaat dan nodig is om die problemen op te lossen. In dit gewijzigde voorstel zijn de leidende beginselen van het vorige voorstel behouden, maar wordt de lidstaten ook extra flexibiliteit geboden, waardoor het evenredigheidsbeginsel nog beter wordt nageleefd.

3.6. Effect op de grondrechten

Dit voorstel is uitvoerig onderzocht om ervoor te zorgen dat de bepalingen ervan volledig in overeenstemming zijn met:

– de grondrechten die zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en

– de verplichtingen van internationaal recht, met name het Verdrag van Genève, het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind.

Betere normen voor asielprocedures en een eenvormige toepassing ervan in de gehele Unie zullen een algemeen positief effect hebben voor verzoekers en zullen het grondrecht op asiel van artikel 18 van het Handvest doeltreffender maken. Met het voorstel wordt met name het risico op administratieve fouten in asielprocedures verkleind, zodat het in artikel 19 van het Handvest vastgestelde beginsel van non-refoulement beter in acht kan worden genomen en de toegang tot bescherming en tot de rechter wordt verbeterd met de waarborg dat elke verzoeker, bij een negatieve beslissing, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte overeenkomstig artikel 47 van het Handvest moet hebben. Het voorstel zal ook bijdragen tot de gelijkheid van vrouwen en mannen die door artikel 23 van het Handvest is voorgeschreven, in de asielprocedures de belangen van het kind bevorderen overeenkomstig artikel 24 van het Handvest en het non-discriminatiebeginsel versterken, zoals artikel 21 van het Handvest bepaalt.

2009/0165 (COD)

Voorstel voor een

RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale-beschermingsstatus (Herschikking)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 78, lid 2, onder d),

Gezien het voorstel van de Europese Commissie,

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité[6],

Gezien het advies van het Comité van de Regio's[7],

Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

Overwegende hetgeen volgt:

ò nieuw

(1) Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus moet op verscheidene punten ingrijpend worden gewijzigd[8]. Ter wille van de duidelijkheid dient tot herschikking van deze richtlijn te worden overgegaan.

ê 2005/85/EG overweging 1 (aangepast)

ð nieuw

(2) Een gemeenschappelijk asielbeleid, dat een gemeenschappelijk Europees asielstelsel omvat, is een wezenlijk aspect van de doelstelling van de Europese Unie om geleidelijk een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand te brengen, die openstaat voor diegenen die onder druk van de omstandigheden op wettige wijze in de Europese Ö Unie Õ Gemeenschap bescherming zoeken. ð Het moet worden beheerst door het beginsel van solidariteit en billijke verdeling van verantwoordelijkheid tussen de lidstaten, ook wat betreft de financiële gevolgen. ï

ê 2005/85/EG overweging 2

(3) De Europese Raad is bij zijn bijzondere bijeenkomst van 15 en 16 oktober 1999 in Tampere overeengekomen te werken aan de instelling van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel dat stoelt op de volledige en niet-restrictieve toepassing van het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals aangevuld bij het Protocol van New York van 31 januari 1967 (hierna "het Verdrag van Genève" genoemd), en aldus het beginsel van non-refoulement te bekrachtigen en ervoor te zorgen dat niemand wordt teruggestuurd naar het land van vervolging.

ê 2005/85/EG overweging 3 (aangepast)

(4) Volgens de Conclusies van Tampere moesten in het kader van dit stelsel op korte termijn gemeenschappelijke normen voor een eerlijke en doeltreffende asielprocedure worden opgesteld en op de langere termijn communautaire Ö EU- Õ regels worden geformuleerd die leiden tot een gemeenschappelijke asielprocedure in de Europese Ö Unie Õ Gemeenschap.

ê 2005/85/EG overweging 4

ð nieuw

(5) ð De eerste fase van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel werd voltooid door relevante rechtsinstrumenten vast te stellen waarin de Verdragen voorzien, waaronder Richtlijn 2005/85/EG, ï De huidige minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus vormen derhalve een eerste maatregel op het gebied van asielprocedures.

ò nieuw

(6) De Europese Raad van 4 november 2004 heeft het Haags programma aangenomen, waarin de doelstellingen zijn opgenomen die in de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid moeten worden uitgevoerd in de periode 2005-2010. In het Haags programma werd de Europese Commissie verzocht om de evaluatie van de rechtsinstrumenten van de eerste fase af te sluiten en om voorstellen voor instrumenten en maatregelen van de tweede fase aan de Raad en het Europees Parlement voor te leggen. Volgens het Haags programma moet de totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel leiden tot de invoering van een gemeenschappelijke asielprocedure en een in de gehele Unie geldige uniforme status.

(7) In het op 16 oktober 2008 aangenomen Europees migratie- en asielpact constateerde de Europese Raad dat er tussen de lidstaten nog altijd grote verschillen bestaan wat het verlenen van bescherming betreft en drong hij aan op nieuwe initiatieven, waaronder een voorstel voor de vaststelling van een enkele asielprocedure met gemeenschappelijke waarborgen, om de in het Haags programma gevraagde totstandbrenging van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel te voltooien.

(8) De Europese Raad van 10 en 11 december 2009 heeft het programma van Stockholm goedgekeurd waarin hij zijn voornemen heeft bevestigd om tegen 2012 een gemeenschappelijke en solidaire ruimte tot stand te brengen waarin bescherming wordt geboden, op basis van een gemeenschappelijke asielprocedure en een uniforme status voor personen aan wie internationale bescherming wordt verleend, die stoelt op hoge beschermingsnormen en eerlijke, effectieve procedures. In het programma van Stockholm werd bevestigd dat mensen die bescherming behoeven, toegang moeten hebben tot juridisch sluitende en efficiënte asielprocedures. Overeenkomstig het programma van Stockholm moeten verzoekers op hetzelfde niveau worden behandeld qua procedurele regelingen en statusbepaling, ongeacht de lidstaat waar zij hun verzoek indienen. De vuistregel moet zijn dat gelijke gevallen gelijk worden behandeld met een gelijk resultaat tot gevolg.

(9) De middelen van het Europees Vluchtelingenfonds en van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken, opgericht bij Verordening (EU) nr. 439/2010 van het Europees Parlement en de Raad[9], moeten worden ingezet om de inspanningen van de lidstaten betreffende de tenuitvoerlegging van de normen van de tweede fase van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel adequaat te ondersteunen, met name de lidstaten waarvan de asielstelsels in het bijzonder door geografische of demografische omstandigheden specifiek en onevenredig onder druk staan.

(10) Met het oog op een grondige en doeltreffende evaluatie van de behoefte aan internationale bescherming van verzoekers in de zin van Richtlijn [.../.../EU] [inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, en de inhoud van de verleende bescherming (erkenningsrichtlijn)] moet het rechtskader van de Unie betreffende procedures voor het verlenen van internationale bescherming gebaseerd zijn op het begrip 'een enkele asielprocedure'.

ê 2005/85/EG overweging 5

ð nieuw

(11) Deze richtlijn is in de eerste plaats bedoeld om ð verdere normen voor de procedures in de lidstaten voor de verlening of intrekking van internationale bescherming te ontwikkelen met het oog op de vaststelling van een gemeenschappelijke asielprocedure in de Unie ï een minimumkader voor procedures voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus in te voeren.

ê 2005/85/EG overweging 6

ð nieuw

(12) Onderlinge afstemming van de regels betreffende de procedures voor de verlening of intrekking van ð internationale bescherming ï de vluchtelingenstatus zou moeten helpen om de secundaire stromen van ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers tussen de lidstaten te beperken, indien deze stromen worden veroorzaakt door verschillen in de wetgeving ð , en zou gelijkwaardige voorwaarden tot stand moeten brengen voor de toepassing van Richtlijn […./../EU] [erkenningsrichtlijn] in de lidstaten ï .

ê 2005/85/EG overweging 7

ð nieuw

(13) Het is eigen aan minimumnormen dat het de lidstaten vrij moet staan Het moet de lidstaten vrijstaan gunstigere regelingen in te voeren of te handhaven voor onderdanen van derde landen en staatlozen die om internationale bescherming verzoeken, indien wordt verondersteld dat de betrokkene het verzoek indient omdat hij ð internationale bescherming behoeft ï vluchteling is in de zin van ð Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] ï artikel 1, letter A, van het Verdrag van Genève.

ê 2005/85/EG overweging 9

ð nieuw

(14) Met betrekking tot de behandeling van personen die onder de werkingssfeer van deze richtlijn vallen, zijn de lidstaten gebonden aan de verplichtingen uit hoofde van de instrumenten van internationaal recht waarbij zij partij zijn en die discriminatie verbieden.

ê 2005/85/EG overweging 10

ð nieuw

(15) Het is essentieel dat de beslissingen betreffende ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken worden genomen op basis van feiten en in eerste instantie door autoriteiten waarvan het personeel op het gebied van asiel- en vluchtelingenzaken ð en internationale bescherming ï een adequate kennis heeft of de nodige opleiding heeft ontvangen ontvangt.

ê 2005/85/EG overweging 11

ð nieuw

(16) Het is in het belang van zowel de lidstaten als de ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers dat zo spoedig mogelijk een beslissing wordt genomen inzake ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken ð , onverminderd een behoorlijke en volledige behandeling ï. De organisatie van de behandeling van asielverzoeken dient te worden overgelaten aan het oordeel van de lidstaten opdat deze in overeenstemming met hun nationale behoeften een bepaald geval bij voorrang of sneller kunnen behandelen, met inachtneming van de normen in deze richtlijn.

(17) Het is ook in het belang van zowel lidstaten als verzoekers dat ervoor wordt gezorgd dat de behoefte aan internationale bescherming reeds in eerste aanleg correct erkend wordt. Daartoe moeten verzoekers in eerste aanleg kosteloos juridische en procedurele informatie krijgen, rekening houdend met hun bijzondere omstandigheden. Dergelijke informatie moet de verzoekers onder andere in staat stellen om de procedure beter te begrijpen en hen op die manier helpen de betrokken verplichtingen na te komen. Het zou onevenredig zijn om van de lidstaten te eisen dat zij deze informatie uitsluitend via de diensten van gekwalificeerde juristen moeten verstrekken. Daarom moeten de lidstaten de mogelijkheid hebben om de meest geschikte manier te kiezen om die informatie te verstrekken, zoals via niet-gouvernementele organisaties, overheidsfunctionarissen of gespecialiseerde overheidsdiensten.

(18) In beroepsprocedures moet onder bepaalde voorwaarden aan verzoekers kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging worden aangeboden door personen die daartoe krachtens het nationale bevoegd zijn. Bovendien moeten verzoekers in alle fases van de procedure het recht hebben om op eigen kosten juridisch adviseurs of raadsmannen te raadplegen die in het nationale recht als zodanig zijn erkend.

ê 2005/85/EG overweging 12

ð nieuw

(19) Het begrip "openbare orde" kan ð onder meer ï een veroordeling wegens een ernstig misdrijf bestrijken.

ê 2005/85/EG overweging 13 (aangepast)

ð nieuw

(20) Teneinde ervoor te zorgen dat personen die bescherming behoeven als vluchteling in de zin van artikel 1 van het Verdrag van Genève ð of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt ï , correct als zodanig worden erkend, moet elke ð verzoeker ï asielzoeker, behoudens bepaalde uitzonderingen, daadwerkelijk toegang hebben tot de procedures, in de gelegenheid worden gesteld met de bevoegde autoriteiten samen te werken en te communiceren om de voor zijn zaak relevante feiten uiteen te zetten, en over voldoende procedurele waarborgen beschikken om zijn rechten in alle fasen van de procedure te doen gelden. Voorts moet de procedure voor het onderzoeken van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielaanvraag de ð verzoeker ï asielzoeker normaliter ten minste het recht geven om te blijven in afwachting van een beslissing van de beslissingsautoriteit, alsmede toegang tot de diensten van een tolk om de eigen zaak uiteen te zetten in geval van een onderhoud met de autoriteiten, de mogelijkheid om contact op te nemen met de Hoge Commissaris voor de vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR) ð en met organisaties die advies geven aan personen die om internationale bescherming verzoeken ï of met andere organisaties die namens de UNHCR optreden, het recht op passende kennisgeving van een beslissing, motivering van die beslissing in feite en in rechte, de mogelijkheid om een rechtshulpverlener of andere raadsman te raadplegen, en het recht om op beslissende momenten in de procedure te worden ingelicht over zijn rechtspositie, in een taal die hij ð begrijpt of ï Ö waarvan Õ redelijkerwijs geacht kan worden te begrijpen Ö kan worden aangenomen dat hij deze begrijpt Õ ð en, bij een negatieve beslissing, het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke instantie ï .

ê 2005/85/EG overweging 14

Voorts moeten voor alleenstaande minderjarigen vanwege hun kwetsbaarheid specifieke procedurele waarborgen worden vastgelegd. In dit verband moeten de lidstaten in eerste instantie de belangen van het kind in overweging nemen.

ò nieuw

(21) Met het oog op een daadwerkelijke toegang tot de behandelingsprocedures moeten ambtenaren die het eerst in contact komen met personen die internationale bescherming zoeken, meer bepaald ambtenaren die land- of zeegrenzen bewaken of grenscontroles uitvoeren, instructies krijgen en de nodige opleiding over de wijze waarop verzoeken om internationale bescherming kunnen worden herkend en behandeld. Zij moeten onderdanen van derde landen of staatlozen die zich op het grondgebied bevinden, daaronder begrepen aan de grens, in de territoriale wateren of in een transitzone van de lidstaten, en die om internationale bescherming willen verzoeken, alle relevante inlichtingen kunnen verstrekken over waar en hoe verzoeken om internationale bescherming kunnen worden ingediend. Wanneer dergelijke personen zich in de territoriale wateren van een lidstaat bevinden, moeten zij aan land worden gebracht en moeten hun verzoeken worden onderzocht overeenkomstig deze richtlijn.

(22) Om de toegang tot de behandelingsprocedure aan grensdoorlaatposten en in accomodaties voor bewaring te vergemakkelijken moet informatie ter beschikking worden gesteld over de mogelijkheid om om internationale bescherming te verzoeken. Via tolkdiensten moet worden gezorgd voor de elementaire communicatie waarmee de bevoegde instanties kunnen begrijpen of personen om internationale bescherming willen verzoeken.

(23) Voor verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, zoals minderjarigen, niet-begeleide minderjarigen, personen die foltering, verkrachting of andere ernstige vormen van geweld hebben ondergaan of personen met een handicap, moet bovendien in passende steun worden voorzien om de nodige voorwaarden tot stand te brengen voor hun daadwerkelijke toegang tot procedures en voor het aanvoeren van de elementen ter staving van hun verzoek om internationale bescherming.

(24) Nationale maatregelen betreffende de herkenning en documentatie van symptomen en tekenen van foltering of andere ernstige vormen van fysiek of psychisch geweld, inclusief seksueel geweld, in onder deze richtlijn vallende procedures moeten onder meer gebaseerd zijn op het Handboek betreffende het effectief onderzoeken en documenteren van foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing (Protocol van Istanboel).

(25) Met het oog op een werkelijke gelijkheid tussen vrouwelijke en mannelijke verzoekers, moet bij behandelingsprocedures rekening worden gehouden met genderkwesties. Met name het persoonlijke onderhoud moet zodanig worden georganiseerd dat zowel vrouwelijke als mannelijke verzoekers die op basis van gender zijn vervolgd, kunnen spreken over hun ervaringen. Er moet terdege rekening worden gehouden met de complexiteit van gendergerelateerde verzoeken in procedures op basis van het begrip veilig derde land, het begrip veilig land van herkomst of het begrip volgende verzoeken.

(26) Het belang van het kind dient bij de uitvoering van deze richtlijn een van de hoofdoverwegingen van de lidstaten te zijn, overeenkomstig het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind van 1989.

(27) Procedures betreffende het onderzoeken van de behoefte aan internationale bescherming moeten worden georganiseerd op een wijze die het voor de bevoegde autoriteiten mogelijk maakt verzoeken om internationale bescherming degelijk te behandelen.

ê 2005/85/EG overweging 15

ð nieuw

(28) Indien een ð verzoeker ï asielzoeker een volgend verzoek indient zonder nieuwe bewijzen of argumenten voor te leggen, zou het onevenredig zijn de lidstaten te verplichten een volledige nieuwe onderzoeksprocedure te volgen. In dat geval moeten de lidstaten ð een verzoek als niet-ontvankelijk kunnen afwijzen op grond van het beginsel van het gezag van gewijsde ï kunnen kiezen uit procedures die uitzonderingen bevatten op de waarborgen waarop de asielzoeker gewoonlijk recht heeft.

ê 2005/85/EG overweging 16

ð nieuw

(29) Veel ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken worden gedaan aan de grens of in een transitzone van een lidstaat voordat een beslissing over de toegang van de ð verzoeker ï asielzoeker is genomen. De lidstaten moeten ð procedures betreffende het onderzoek van de ontvankelijkheid en/of van de grond van de zaak kunnen invoeren om aan de grens of in transitzones een beslissing te kunnen nemen over verzoeken die aldaar worden gedaan ï bestaande procedures kunnen behouden die zijn aangepast aan de specifieke situatie van deze asielzoekers aan de grens. Er moeten gemeenschappelijke regels worden vastgesteld inzake de mogelijke uitzonderingen die in deze omstandigheden worden gemaakt ten aanzien van de waarborgen die asielzoekers normaliter genieten. Grensprocedures zijn voornamelijk van toepassing op asielzoekers die niet voldoen aan de voorwaarden voor toegang tot het grondgebied van de lidstaten.

ê 2005/85/EG overweging 17

ð nieuw

(30) Fundamenteel voor de gegrondheid van een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï is de veiligheid van de verzoeker in zijn land van herkomst. Indien een derde land als een veilig land van herkomst kan worden beschouwd, moeten de lidstaten het als veilig kunnen aanmerken en aannemen dat het voor een bepaalde ð verzoeker ï asielzoeker veilig is, tenzij hij ernstige aanwijzingen van het tegendeel kan voorleggen.

ê 2005/85/EG overweging 18

(31) Gezien het bereikte niveau van harmonisatie betreffende de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling, moeten gemeenschappelijke criteria voor het aanmerken van derde landen als veilige landen van herkomst worden vastgesteld.

ê 2005/85/EG overweging 19

Indien de Raad zich ervan heeft vergewist dat aan deze criteria met betrekking tot een bepaald land van herkomst is voldaan, en bijgevolg dat land heeft opgenomen op de minimale gemeenschappelijke lijst van veilige landen van herkomst die op grond van deze richtlijn zal worden aangenomen, moeten de lidstaten worden verplicht, verzoeken van personen met de nationaliteit van dat land of van staatlozen die vroeger gewoonlijk in dat land verbleven, te onderzoeken op basis van de weerlegbare veronderstelling dat dat land veilig is. Gezien het politieke belang van de aanmerking van veilige landen van herkomst, met name in het licht van de gevolgen van een beoordeling van de mensenrechtensituatie in een land van herkomst en de gevolgen daarvan voor het beleid van de Europese Unie op het gebied van de externe betrekkingen, moet de Raad alle beslissingen tot vaststelling en wijziging van de lijst nemen na raadpleging van het Europees Parlement.

ê 2005/85/EG overweging 20 (aangepast)

(32) Uit de status van Bulgarije en Roemenië als kandidaat-lidstaten van de Europese Unie en uit de vorderingen van deze landen op weg naar het lidmaatschap vloeit voort dat zij voor de toepassing van deze richtlijn tot de datum van hun toetreding tot de Europese Unie als veilige landen van herkomst moeten worden beschouwd.

ê 2005/85/EG overweging 21

ð nieuw

(33) De aanmerking van een derde land als veilig land van herkomst in de zin van deze richtlijn kan geen absolute waarborg vormen voor de veiligheid van de onderdanen van dat land. De aard van de aan de aanmerking ten grondslag liggende beoordeling impliceert dat er enkel rekening kan worden gehouden met de algemene civiele, juridische en politieke omstandigheden in dat land en met het feit dat actoren van vervolging, foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing in de praktijk worden gestraft wanneer zij in het betrokken land schuldig worden bevonden. Om deze reden is het van belang dat, wanneer een ð verzoeker ï asielzoeker ð geldige ï ernstige redenen aanvoert om het land als niet-veilig in zijn bijzondere omstandigheden te beschouwen, de aanmerking van het land als veilig land niet langer als voor hem ter zake doende kan worden beschouwd.

ê 2005/85/EG overweging 22 (aangepast)

ð nieuw

(34) De lidstaten moeten alle verzoeken onderzoeken op de inhoud, met andere woorden beoordelen of de betrokken ð verzoeker ï asielzoeker al dan niet in aanmerking komt voor internationale bescherming als vluchteling overeenkomstig overeenkomstig Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende minimumnormen voor de erkenning en de status van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, behoudens andere bepalingen in onderhavige richtlijn, met name indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat een ander land het onderzoek zal doen of voldoende bescherming zal verlenen. De lidstaten dienen met name niet te worden verplicht de inhoud van een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï te beoordelen indien een eerste land van asiel de asielzoeker ð verzoeker ï de vluchtelingenstatus of anderszins voldoende bescherming heeft verleend en indien de asielzoeker ð verzoeker ï opnieuw in dat land zal worden toegelaten.

ê 2005/85/EG overweging 23

ð nieuw

(35) De lidstaten dienen evenmin te worden verplicht de inhoud van ð een verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek te beoordelen indien op grond van een ð voldoende ï band met een derde land, zoals omschreven in de nationale wetgeving, redelijkerwijs kan worden verwacht dat de ð verzoeker ï asielzoeker in dat derde land bescherming zoekt ð , en er redenen zijn om aan te nemen dat de verzoeker tot het grondgebied van die lidstaat zal worden toegelaten of opnieuw zal worden toegelaten ï. De lidstaten mogen slechts op die basis handelen indien de ð verzoeker ï asielzoeker in het betrokken derde land veilig is. Teneinde secundaire stromen ð verzoekers ï asielzoekers te vermijden, moeten gemeenschappelijke principes worden vastgesteld voor het als veilig beschouwen of aanmerken van derde landen door de lidstaten.

ê 2005/85/EG overweging 24

ð nieuw

(36) Voorts zouden de lidstaten met betrekking tot bepaalde Europese derde landen, die bijzonder hoge normen inzake mensenrechten en de bescherming van vluchtelingen in acht nemen, het recht moeten hebben om ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken betreffende ð verzoekers ï asielzoekers die vanuit deze Europese derde landen hun grondgebied binnenkomen, niet of niet volledig te onderzoeken. Gezien de mogelijke gevolgen voor de asielzoeker van een beperkt of niet uitgevoerd onderzoek moet deze toepassing van het begrip "veilig derde land" worden beperkt tot zaken in verband met derde landen waarvoor de Raad zich ervan heeft vergewist dat aan de in onderhavige richtlijn vastgestelde hoge normen voor de veiligheid van het betrokken derde land is voldaan. De Raad moet de beslissingen ter zake nemen na raadpleging van het Europees Parlement.

ê 2005/85/EG overweging 25

De aard van de in onderhavige richtlijn bepaalde gemeenschappelijke normen betreffende de twee begrippen "veilig derde land" impliceert dat de praktische gevolgen van deze begrippen afhangen van de vraag of het betrokken derde land de betrokken asielzoeker op zijn grondgebied toelaat.

ò nieuw

(37) Om de regelmatige uitwisseling van informatie over de nationale toepassing van de begrippen veilig land van herkomst, veilig derde land en Europees veilig derde land te vergemakkelijken en om eventuele verdere harmonisatie in de toekomst voor te bereiden, moeten de lidstaten de Commissie kennisgeven van of op gezette tijden informeren over de derde landen waarop deze begrippen worden toegepast.

ê 2005/85/EG overweging 26

ð nieuw

(38) Met betrekking tot het intrekken van de vluchtelingenstatus ð of de internationale-beschermingsstatus ï zien de lidstaten erop toe dat de personen die ð internationale bescherming genieten ï de vluchtelingenstatus bezitten, naar behoren worden ingelicht over een eventuele heroverweging van hun status en de gelegenheid hebben hun standpunt naar voren te brengen voordat de autoriteiten een gemotiveerde beslissing tot intrekking van hun status kunnen nemen. Van deze waarborgen kan evenwel worden afgezien indien de redenen voor de beëindiging van de vluchtelingenstatus geen verband houden met een wijziging van de voorwaarden waarop de erkenning was gebaseerd.

ê 2005/85/EG overweging 27 (aangepast)

ð nieuw

(39) Krachtens een fundamenteel beginsel van het Ö recht van de Unie Õ Gemeenschapsrecht moet tegen beslissingen inzake een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming, beslissingen inzake een weigering om de behandeling van een verzoek na de onderbreking ervan te hervatten, ï en Ö beslissingen Õ inzake de intrekking van de vluchtelingenstatus ð of de subsidiaire-beschermingsstatus ï een daadwerkelijk rechtsmiddel openstaan voor een rechterlijke instantie in de zin van artikel 234 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap. Of het om een daadwerkelijk rechtsmiddel gaat, hangt, ook wat het onderzoek van de relevante feiten betreft, af van het - als één geheel beschouwde - bestuurlijke en justitiële systeem van elke lidstaat.

ê 2005/85/EG overweging 28

(40) Overeenkomstig artikel 72 64 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap betreffende de werking van de Europese Unie laat deze richtlijn de uitoefening van de verantwoordelijkheden van de lidstaten ten aanzien van de handhaving van de openbare orde en de bescherming van de binnenlandse veiligheid onverlet.

ê 2005/85/EG overweging 29

ð nieuw

(41) Deze richtlijn heeft geen betrekking op procedures ð tussen de lidstaten ï die vallen onder Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 Verordening (EU) nr. […/…] [tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï dat door een onderdaan van een derde land ð of een staatloze ï bij een van de lidstaten wordt ingediend] (de Dublinverordening).

ò nieuw

(42) De verzoekers op wie Verordening (EU) nr. […/…] [de Dublinverordening] van toepassing is, moeten zich kunnen beroepen op de fundamentele beginselen en waarborgen die zijn vastgesteld in de onderhavige richtlijn en op de bijzondere waarborgen overeenkomstig Verordening (EU) nr. […/…] [de Dublinverordening].

ê 2005/85/EG overweging 30

(43) De toepassing van deze richtlijn dient regelmatig en ten minste om de twee jaar te worden beoordeeld.

ê 2005/85/EG overweging 31 (aangepast)

(44) Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het vaststellen van minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang en de gevolgen van het optreden beter door de Ö Unie Õ Gemeenschap worden verwezenlijkt, kan de Ö Unie Õ Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

ê 2005/85/EG overweging 32

Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, heeft het Verenigd Koninkrijk bij brief van 24 januari 2001 kennis gegeven van zijn wens deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn.

ê 2005/85/EG overweging 33

Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, heeft Ierland bij brief van 14 februari 2001 kennis gegeven van zijn wens deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn.

ò nieuw

(45)             Overeenkomstig artikel 4bis, lid 1, van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gehechte Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, en onverminderd lid 2 van dat artikel, zijn het Verenigd Koninkrijk en Ierland, zo lang zij de Commissie er niet van in kennis hebben gesteld dat zij deze maatregel wensen te aanvaarden, overeenkomstig artikel 4 van dat Protocol, er niet door gebonden en blijven zij gebonden door Richtlijn 2005/85/EG.

ê 2005/85/EG overweging 34

(46) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie tot oprichting van de Europese Gemeenschap, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze richtlijn en is deze richtlijn niet bindend voor, noch van toepassing in Denemarken.

ê 2005/85/EG overweging 8

ð nieuw

(47) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. ðDeze richtlijn beoogt meer bepaald te waarborgen dat de menselijke waardigheid ten volle wordt geëerbiedigd en te bevorderen dat de artikelen 1, 18, 19, 21, 23, 24 en 47 van het Handvest worden toegepast en moet dienovereenkomstig worden uitgevoerd. ï

ò nieuw

(48) De verplichting om deze richtlijn in nationaal recht om te zetten, dient beperkt te blijven tot de bepalingen die een materiële wijziging ten opzichte van de eerdere richtlijnen inhouden.        De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijn.

(49) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijn onverlet te laten,

ê 2005/85/EG

ð nieuw

HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

HOOFDSTUK I

Algemene bepalingen

Artikel 1

Doel

Deze richtlijn beoogt de vaststelling van ð gemeenschappelijke ï minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus in de zin van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] ï vluchtelingenstatus.

Artikel 2

Definities

In deze richtlijn wordt verstaan onder:

a)           "Verdrag van Genève": het Verdrag van 28 juli 1951 betreffende de status van vluchtelingen, gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari 1967;

b)           "asielverzoek": een door een onderdaan van een derde land of een staatloze ingediend verzoek dat kan worden opgevat als een verzoek om verlening van internationale bescherming door een lidstaat op grond van het Verdrag van Genève. Elk verzoek om internationale bescherming wordt als een asielverzoek beschouwd, tenzij de betrokkene uitdrukkelijk vraagt om een andere vorm van bescherming waarvoor een afzonderlijk verzoek kan worden ingediend;

ò nieuw

b)           "verzoek" of "verzoek om internationale bescherming": een verzoek van een onderdaan van een derde land of een staatloze om bescherming van een lidstaat, waarbij ervan kan worden uitgegaan dat de betrokkene de vluchtelingenstatus of de subsidiaire-beschermingsstatus wenst en waarbij de betrokkene niet uitdrukkelijk verzoekt om een andere, niet onder Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] vallende vorm van bescherming waarom afzonderlijk kan worden gevraagd;

ê 2005/85/EG

ð nieuw

c)           "asielzoeker" ð "verzoeker" of "persoon die om internationale bescherming verzoekt" ï : een onderdaan van een derde land of een staatloze die een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek heeft ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen;

ò nieuw

d)           "verzoeker die bijzondere procedurele waarborgen behoeft": een verzoeker die ten gevolge van leeftijd, gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit, handicap, ernstige lichamelijke aandoeningen, psychische aandoeningen, posttraumatische stoornissen of de gevolgen van foltering, verkrachting of andere ernstige vormen van psychisch, fysiek of seksueel geweld, bijzondere waarborgen behoeft om aanspraak te kunnen maken op de rechten en te kunnen voldoen aan de verplichtingen waarin deze richtlijn voorziet;

ê 2005/85/EG

ð nieuw

e d)        "definitieve beslissing": een beslissing of de onderdaan van een derde land of de staatloze de vluchtelingenstatus ð of de subsidiaire-beschermingsstatus ï wordt verleend overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] Richtlijn 2004/83/EG, waartegen geen rechtsmiddel meer openstaat in het kader van hoofdstuk V, ongeacht of dit rechtsmiddel tot gevolg heeft dat de ð verzoekers ï asielzoekers in de lidstaten mogen blijven in afwachting van het resultaat, behoudens bijlage III;

f e)         "beslissingsautoriteit": elk semi-rechterlijk of administratief orgaan in een lidstaat dat met de behandeling van ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken is belast en bevoegd is daarover in eerste aanleg een beslissing te nemen, behoudens bijlage I;

g f)         "vluchteling": de onderdaan van een derde land of de staatloze die voldoet aan de voorwaarden van artikel 2, onder d, van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 1 van het Verdrag van Genève, zoals die zijn opgenomen in Richtlijn 2004/83/EG;

ò nieuw

h)           "persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt": een onderdaan van een derde land of een staatloze die voldoet aan de voorwaarden van artikel 2, onder f), van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn];

i)            "internationale-beschermingsstatus": de erkenning, door een lidstaat, van een onderdaan van een derde land of een staatloze als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt;

ê 2005/85/EG

j g)         "vluchtelingenstatus": de erkenning door een lidstaat van een onderdaan van een derde land of een staatloze als vluchteling;

ò nieuw

k)           "subsidiaire-beschermingsstatus": de erkenning, door een lidstaat, van een onderdaan van een derde land of een staatloze als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt;

l)            "minderjarige": een onderdaan van een derde land of een staatloze die jonger is dan 18 jaar;

ê 2005/85/EG

ð nieuw

m h)        "niet-begeleide minderjarige": ð een minderjarige in de zin van artikel 2, onder l), van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] ï een persoon jonger dan 18 jaar die zonder begeleiding van een krachtens de wet of het gewoonterecht voor hem verantwoordelijke volwassene op het grondgebied van een lidstaat aankomt, zolang hij niet daadwerkelijk onder de hoede van een dergelijke volwassene staat; hieronder vallen minderjarigen die zonder begeleiding worden achtergelaten nadat zij op het grondgebied van een lidstaat zijn aangekomen;

n i)          "vertegenwoordiger": ð een persoon of een organisatie die door de bevoegde instanties is aangewezen om als wettelijke voogd op te treden teneinde een niet-begeleide minderjarige bij te staan en te vertegenwoordigen met het oog op de behartiging van de belangen van het kind en, indien nodig, de verrichting van rechtshandelingen voor de minderjarige. Wanneer een organisatie als vertegenwoordiger optreedt, duidt zij een persoon aan die bevoegd is om ten aanzien van de minderjarige de taken van de wettelijke voogd uit te voeren, overeenkomstig deze richtlijn. ï een persoon die optreedt namens een organisatie die een niet-begeleide minderjarige als wettelijke voogd vertegenwoordigt, een persoon die optreedt namens een nationale organisatie die belast is met de zorg voor en het welzijn van niet-begeleide minderjarigen, of elke andere passende vertegenwoordiging die is aangewezen om de belangen van de minderjarige te behartigen;

o j)         "intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus": de beslissing van een bevoegde autoriteit om iemands vluchtelingenstatus ð of subsidiaire-beschermingsstatus ï overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG in te trekken, te beëindigen dan wel de verlenging ervan te weigeren;

p k)        "in de lidstaat blijven": op het grondgebied blijven van de lidstaat waar het ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek is ingediend of wordt behandeld, daaronder begrepen aan de grens of in een transitzone van die lidstaat;.

ò nieuw

q)           "volgend verzoek": een verzoek dat wordt ingediend nadat een definitieve beslissing over een vorig verzoek is genomen, met inbegrip van de gevallen waarin de verzoeker zijn verzoek expliciet heeft ingetrokken en de gevallen waarin de beslissingsautoriteit een verzoek heeft afgewezen na de impliciete intrekking ervan overeenkomstig artikel 28, lid 1.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 3

Toepassingsgebied

1.           Deze richtlijn is van toepassing op alle ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken die op het grondgebied, daaronder begrepen aan de grens ð , in de territoriale wateren ï of in de transitzones van de lidstaten, worden ingediend en op de intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus.

2.           De richtlijn is niet van toepassing op verzoeken om diplomatiek of territoriaal asiel die bij vertegenwoordigingen van de lidstaten worden ingediend.

3.           Wanneer de lidstaten een procedure volgen of invoeren waarbij asielverzoeken tegelijkertijd worden behandeld als verzoeken op basis van het Verdrag van Genève en als verzoeken om andere vormen van internationale bescherming verleend overeenkomstig de in artikel 15 van Richtlijn 2004/83/EG bepaalde omstandigheden, passen zij de richtlijn gedurende de gehele procedure toe.

3. 4.       Bovendien De lidstaten kunnen de lidstaten besluiten deze richtlijn toe te passen bij procedures waarin wordt beslist over verzoeken om ongeacht welke vorm van internationale bescherming ð die niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] vallen ï .

Artikel 4

Bevoegde instanties

1.           De lidstaten wijzen voor alle procedures een beslissingsautoriteit aan die de verzoeken naar behoren dient te behandelen overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn, met name artikel 8, lid 2, en artikel 9. ð De lidstaten zorgen ervoor dat die autoriteit over passende middelen beschikt, inclusief personeel dat bekwaam is om de taken van de autoriteit overeenkomstig deze richtlijn uit te voeren ï .

Overeenkomstig artikel 4, lid 4, van Verordening (EG) nr. 343/2003 worden in een lidstaat ingediende asielverzoeken die gericht zijn aan de autoriteiten van een andere lidstaat die aldaar immigratiecontroles verricht, behandeld door de lidstaat op het grondgebied waarvan het verzoek wordt ingediend.

2.           De lidstaten kunnen evenwel in de onderstaande gevallen bepalen dat een andere Ö dan de in lid 1 genoemde Õ autoriteit verantwoordelijk is voor:

a)      ð de behandeling van gevallen overeenkomstig Verordening (EU) nr. […/….] [de Dublinverordening], en ï de behandeling van gevallen waarbij overwogen wordt de asielzoeker over te brengen naar een andere staat overeenkomstig de voorschriften tot vaststelling van de criteria en mechanismen om te bepalen welke staat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek, en wel tot het moment waarop de overdracht plaatsheeft of de aangezochte staat heeft geweigerd de asielzoeker ten laste te nemen of terug te nemen;

b)      het nemen van een beslissing over het verzoek in het licht van de bepalingen inzake nationale veiligheid, op voorwaarde dat de beslissingsautoriteit voorafgaand aan deze beslissing wordt geraadpleegd of de asielzoeker al dan niet in aanmerking komt als vluchteling overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG;

c)      het verrichten van een voorafgaand onderzoek uit hoofde van artikel 32, mits deze autoriteit toegang heeft tot het dossier van de asielzoeker betreffende het vorige asielverzoek;

d)      de behandeling van gevallen in het kader van de procedure van artikel 35, lid 1;

b e)   ð het verlenen of ï het weigeren van de toegang in het kader van de procedure van artikel ð 43 ï 35, leden 2 tot en met 5, onder de in deze leden bepaalde voorwaarden ð en op grond van het advies van de beslissingsautoriteit. ï ;

f)       de vaststelling dat een asielzoeker de lidstaat vanuit een veilig derde land is binnengekomen of tracht binnen te komen vanuit een veilig derde land overeenkomstig artikel 36, onder de in dit artikel bepaalde voorwaarden.

ò nieuw

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat het personeel van de beslissingsautoriteit goed opgeleid is. Daartoe bieden de lidstaten basisopleiding en, indien nodig, vervolgopleiding aan die de in artikel 6, lid 4, onder a) tot en met e), van Verordening (EU) nr. 439/2010 opgesomde elementen bevatten. De lidstaten houden ook rekening met de opleiding die het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken vaststelt en ontwikkelt.

ê 2005/85/EG (aangepast)

4. 3.       Bij het aanwijzen van Ö een autoriteit Õ autoriteiten overeenkomstig het bepaalde in lid 2 dragen de lidstaten er zorg voor dat het personeel van deze autoriteiten over de passende kennis beschikt of de nodige opleiding krijgt om zijn verplichtingen in het kader van de toepassing van deze richtlijn na te komen.

ò nieuw

5.           Verzoeken om internationale bescherming die in een lidstaat worden ingediend bij de autoriteiten van een andere lidstaat die daar grens- of immigratiecontroles uitvoeren, worden behandeld door de lidstaat op het grondgebied waarvan het verzoek wordt ingediend.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

Artikel 5

Gunstigere bepalingen

De lidstaten kunnen gunstigere normen voor de procedures voor de toekenning of intrekking van ð internationale bescherming ï de vluchtelingenstatus invoeren of handhaven, voor zover die verenigbaar zijn met deze richtlijn.

HOOFDSTUK II

Uitgangspunten en waarborgen

Artikel 6

Toegang tot de procedure

1.           De lidstaten kunnen voorschrijven dat ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken persoonlijk en/of op een aangewezen plaats moeten worden ingediend ð , onverminderd de leden 2, 3 en 4 ï .

ò nieuw

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat een persoon die een verzoek om internationale bescherming wil indienen, daadwerkelijk de mogelijkheid heeft om het verzoek zo snel mogelijk in te dienen.

3.           Wanneer een persoon verklaart een verzoek om internationale bescherming te willen indienen, zorgen de lidstaten ervoor dat het feit dat die persoon een verzoeker is, zo spoedig mogelijk geregistreerd wordt en uiterlijk 72 uur na die verklaring.

Daartoe zorgen de lidstaten ervoor dat het personeel van de instanties die dergelijke verklaringen kunnen ontvangen, passend wordt geïnstrueerd en de nodige opleiding krijgt.

Bij de toepassing van dit lid houden de lidstaten rekening met de relevante richtsnoeren van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken.

4.           Wanneer een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om internationale bescherming verzoekt, waardoor het in de praktijk onmogelijk is om de in lid 3 vastgestelde termijn van 72 uur na te leven, kunnen de lidstaten voorzien in een verlenging van die termijn tot 7 werkdagen.

ê 2005/85/EG (aangepast)

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat elke handelingsbekwame meerderjarige het recht heeft een eigen asielverzoek in te dienen.

3.           De lidstaten kunnen bepalen dat een verzoeker een verzoek kan indienen namens de personen die te zijnen laste komen. De lidstaten zorgen er in deze gevallen voor dat de meerderjarigen die ten laste van de asielzoeker komen, ermee instemmen dat namens hen een asielverzoek wordt ingediend en dat zij, indien zij daar niet mee instemmen, zelf een asielverzoek kunnen indienen.

De instemming wordt gevraagd op het tijdstip waarop het asielverzoek wordt ingediend of uiterlijk wanneer de meerderjarige die ten laste van de asielzoeker komt, persoonlijk wordt gehoord.

4.           De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving bepalen:

a)      in welke gevallen een minderjarige zelf een asielverzoek kan indienen;

b)      in welke gevallen het asielverzoek van een niet-begeleide minderjarige moet worden ingediend door een vertegenwoordiger zoals bedoeld in artikel 17, lid 1, onder a);

c)      in welke gevallen de indiening van een asielverzoek ook wordt beschouwd als de indiening van een asielverzoek voor ongehuwde minderjarigen.

5.           De lidstaten zorgen ervoor dat de autoriteiten waartoe iemand die een asielverzoek wil indienen zich waarschijnlijk zal richten, deze persoon advies kunnen verlenen over hoe en waar hij een asielverzoek kan indienen, en/of kunnen deze autoriteiten verzoeken het asielverzoek aan de bevoegde autoriteit door te geven.

ê 2005/85/EG artikel 6

ð nieuw

Artikel 7

Verzoeken namens afhankelijke personen of minderjarigen

1. 2.       De lidstaten zorgen ervoor dat elke handelingsbekwame meerderjarige het recht heeft een eigen ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek in te dienen.

2. 3.       De lidstaten kunnen bepalen dat een ð verzoeker ï asielzoeker een ð verzoek ï asielverzoek kan indienen namens de personen die te zijnen laste komen. De lidstaten zorgen er in deze gevallen voor dat de meerderjarigen die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komen, ermee instemmen dat namens hen een asielverzoek wordt ingediend en dat zij, indien zij daar niet mee instemmen, zelf een asielverzoek kunnen indienen.

De instemming wordt gevraagd op het tijdstip waarop het asielverzoek wordt ingediend of uiterlijk wanneer de meerderjarige die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komt, persoonlijk wordt gehoord. ðVooraleer de instemming wordt gevraagd, wordt elke volwassene onder hen persoonlijk en individueel medegedeeld wat daarvan de procedurele gevolgen zijn en dat hij het recht heeft om een afzonderlijk verzoek om internationale bescherming in te dienen. ï

ò nieuw

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat een minderjarige het recht heeft om een verzoek om internationale bescherming in te dienen, ofwel zelf als hij daartoe volgens het nationale recht van de betrokken lidstaat handelingsbekwaam is, ofwel via zijn ouders of een ander volwassen familielid, ofwel via een volwassene die voor hem verantwoordelijk is, hetzij krachtens de wet, hetzij volgens de gangbare praktijk in de betrokken lidstaat, ofwel via een vertegenwoordiger.

4.           De lidstaten zorgen ervoor dat de in artikel 10 van Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad[10] bedoelde bevoegde instanties het recht hebben om namens een niet-begeleide minderjarige een verzoek om internationale bescherming in te dienen, indien deze instanties op grond van een individuele beoordeling van de persoonlijke situatie van de minderjarige van mening zijn dat deze beschermingsbehoeften in de zin van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] kan hebben.

ê 2005/85/EG artikel 6

ð nieuw

5. 4.       De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving bepalen:

a)      in welke gevallen een minderjarige zelf een asielverzoek kan indienen;

b)      in welke gevallen het asielverzoek van een niet-begeleide minderjarige moet worden ingediend door een vertegenwoordiger zoals bedoeld in artikel 25 17, lid 1, onder a);

c)      in welke gevallen de indiening van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek ook wordt beschouwd als de indiening van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek voor ongehuwde minderjarigen.

ò nieuw

Artikel 8

Informatie- en adviesverstrekking aan grensdoorlaatposten en in accommodaties voor bewaring

1. De lidstaten zorgen ervoor dat in accommodaties voor bewaring en aan grensdoorlaatposten, met inbegrip van transitzones, aan de buitengrenzen informatie beschikbaar is over de mogelijkheid om internationale bescherming te vragen. De lidstaten bieden tolkdiensten aan voor zover dat nodig is om de toegang tot de procedure op die plaatsen te vergemakkelijken.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat organisaties die advies aanbieden aan personen die om internationale bescherming verzoeken, toegang hebben tot de grensdoorlaatposten, met inbegrip van transitzones, aan de buitengrenzen. De lidstaten kunnen regels vaststellen voor de aanwezigheid van dergelijke organisaties op die plaatsen en kunnen vaststellen dat dergelijke toegang het voorwerp moet uitmaken van een overeenkomst met de bevoegde autoriteiten van de lidstaat.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

Artikel 9 7

Het recht om gedurende de behandeling van het asielverzoek in de lidstaat te blijven

1.           ð Verzoekers ï Asielzoekers mogen in de lidstaat blijven, louter ten behoeve van de procedure, totdat de beslissingsautoriteit overeenkomstig de in hoofdstuk III uiteengezette procedures in eerste aanleg een beslissing heeft genomen. Dit recht om te blijven houdt niet in dat de betrokkene recht heeft op een verblijfsvergunning.

2.           De lidstaten kunnen alleen een uitzondering maken voor de gevallen waarin ð een persoon ï een volgend asielverzoek ð indient, zoals bedoeld in artikel 41 ï overeenkomstig de artikelen 32 en 34 niet verder zal worden behandeld of wanneer zij een persoon zullen overdragen of uitleveren, naar gelang van het geval, aan hetzij een andere lidstaat uit hoofde van verplichtingen overeenkomstig een Europees aanhoudingsbevel[11] of anderszins, hetzij een derde land ð , met uitzondering van het land van herkomst van de betrokken verzoeker, ï of internationale strafhoven of tribunalen.

ò nieuw

3.           Een lidstaat kan een verzoeker overeenkomstig lid 2 alleen uitleveren aan een derde land wanneer de bevoegde autoriteiten zich ervan hebben vergewist dat een uitleveringsbesluit niet zal leiden tot direct of indirect refoulement in strijd met de internationale verplichtingen van de lidstaat.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

Artikel 10 8

Vereisten voor de behandeling van asielverzoeken

1.           Onverminderd artikel 23, lid 4, onder i), De lidstaten zorgen de lidstaten ervoor ð dat verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken niet worden afgewezen of van behandeling worden uitgesloten louter op grond van het feit dat zij niet zo snel mogelijk zijn ingediend.

ò nieuw

2.           Bij de behandeling van verzoeken om internationale bescherming gaat de beslissingsautoriteit eerst na of de verzoekers als vluchteling kunnen worden aangemerkt en zo niet, of zij voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

3. 2.       De lidstaten zien erop toe dat de beslissingen van de beslissingsautoriteit ð over verzoeken om internationale bescherming ï zijn gebaseerd op een deugdelijk onderzoek. Daartoe zorgen de lidstaten ervoor dat:

a)      het onderzoek naar en de beslissing over asielverzoeken individueel, objectief en onpartijdig wordt verricht, respectievelijk genomen;

b)      er nauwkeurige en actuele informatie wordt verzameld uit verschillende bronnen, zoals informatie van ð het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken en ï de UNHCR, over de algemene situatie in de landen van oorsprong van ð verzoekers ï asielzoekers en, waar nodig, in de landen van doorreis, en dat het personeel dat de asielverzoeken behandelt en daarover beslist, over deze informatie kan beschikken;

c)      het personeel dat de asielverzoeken behandelt en daarover beslist, op de hoogte is van de normen die van toepassing zijn op het gebied van het asiel- en vluchtelingenrecht;.

ò nieuw

d)      het personeel dat verzoeken behandelt en daarover beslist, de opdracht krijgt en tevens de mogelijkheid heeft om, telkens wanneer dat nodig is, advies te vragen van deskundigen over specifieke kwesties, zoals medische, culturele, religieuze, kind- of gendergerelateerde kwesties.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

4. 3.       De in hoofdstuk V bedoelde instanties hebben via de beslissingsautoriteit of de ð verzoeker ï asielzoeker dan wel anderszins toegang tot de in lid 3 2, onder b), bedoelde algemene informatie die zij nodig hebben om hun taak uit te oefenen.

5. 4.       De lidstaten kunnen ð stellen ï voorschriften ð vast ï vaststellen voor de vertaling van stukken die relevant zijn voor de behandeling van asielverzoeken.

Artikel 11 9

Vereisten voor een beslissing van de beslissingsautoriteit

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat beslissingen over ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken schriftelijk worden bekendgemaakt.

2.           De lidstaten zorgen er tevens voor dat beslissingen waarbij asielverzoeken worden afgewezen ð wat de vluchtelingenstatus en/of de subsidiaire-beschermingsstatus betreft ï , in feite en in rechte worden gemotiveerd en dat schriftelijk informatie wordt verstrekt over de wijze waarop een negatieve beslissing kan worden aangevochten.

De lidstaten hoeven het niet toekennen van de vluchtelingenstatus niet te motiveren in de beslissing waarbij aan de asielzoeker een status wordt toegekend die dezelfde rechten en voordelen krachtens het nationale en het Gemeenschapsrecht biedt als de vluchtelingenstatus overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG. In deze gevallen zorgen de lidstaten ervoor dat het niet toekennen van de vluchtelingenstatus in het dossier van de asielzoeker wordt gemotiveerd en dat de asielzoeker op verzoek toegang krijgt tot zijn dossier.

Voorts De lidstaten hoeven de lidstaten geen schriftelijke informatie te verstrekken over de wijze waarop tegen een negatieve beslissing schriftelijk beroep kan worden aangetekend in samenhang met deze beslissing, indien de ð verzoeker ï asielzoeker in een vroeger stadium, ofwel schriftelijk ofwel door voor hem toegankelijke elektronische middelen, in kennis is gesteld van de wijze waarop een dergelijke beslissing kan worden aangevochten.

3.           Voor de toepassing van artikel 7, lid 2, 6, lid 3, en telkens wanneer het asielverzoek op dezelfde gronden gebaseerd is, kunnen de lidstaten één beslissing nemen die geldt voor alle personen die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komen ð , tenzij dit zou leiden tot de bekendmaking van specifieke omstandigheden van een verzoeker die zijn belangen kunnen schaden, met name in gevallen van vervolging op grond van gender, seksuele geaardheid, genderidentiteit en/of leeftijd ï .

Artikel 12 10

Waarborgen voor ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van de in hoofdstuk III vervatte procedures voor alle ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers de volgende waarborgen gelden:

a)      zij moeten in een taal die zij ð begrijpen of ï Ö waarvan Õ redelijkerwijze geacht kunnen worden te begrijpen Ö kan worden aangenomen dat zij deze begrijpen Õ , worden ingelicht over de te volgen procedure en over hun rechten en verplichtingen tijdens de procedure, alsmede over de gevolgen die kunnen ontstaan indien zij hun verplichtingen niet nakomen of niet met de autoriteiten samenwerken. Zij moeten worden ingelicht over de termijnen, en over de middelen waarover zij beschikken om te voldoen aan hun verplichting tot het indienen van de elementen zoals bedoeld in artikel 4 van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG ð en over de gevolgen van een expliciete of impliciete intrekking van het verzoek ï . Deze informatie moet tijdig genoeg worden verstrekt om ð verzoekers ï asielzoekers in staat te stellen de in deze richtlijn gewaarborgde rechten uit te oefenen en de in de artikel 13 11 omschreven verplichtingen na te komen;

b)      zij moeten, telkens wanneer dat nodig is, gebruik kunnen maken van de diensten van een tolk als zij hun zaak voorleggen aan de bevoegde autoriteiten. De lidstaten beschouwen het verlenen van deze diensten in elk geval als noodzakelijk wanneer de beslissingsautoriteit de ð verzoeker ï asielzoeker oproept voor een onderhoud Ö wordt gehoord Õ zoals bedoeld in de artikelen 14, 15, 12 en 13, ð 16, 17 en 34 ï en een goede communicatie zonder die diensten niet kan worden gewaarborgd. In dit geval, evenals in andere gevallen waarin de bevoegde autoriteiten een beroep doen op de ð verzoeker ï asielzoeker, worden de diensten van de tolk betaald uit openbare middelen;

c)      het wordt ð verzoekers ï asielzoekers niet onmogelijk gemaakt contact op te nemen met de UNHCR of met een andere organisatie ð die juridisch advies of raad geeft aan personen die om internationale bescherming verzoeken overeenkomstig het nationale recht van ï die krachtens een overeenkomst met de betrokken lidstaat namens de UNHCR optreedt op het grondgebied van die lidstaat;

ò nieuw

d)      hun, en in voorkomend geval, hun juridische adviseurs wordt de toegang tot de in artikel 10, lid 3, onder b), bedoelde informatie niet ontzegd, wanneer de beslissingsautoriteit met die informatie rekening houdt om een beslissing te nemen over hun verzoek;

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

e d)   zij worden binnen een redelijke termijn op de hoogte gesteld van de beslissing van de beslissingsautoriteit over hun ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek. Indien een juridische adviseur of een andere raadsman optreedt als wettelijke vertegenwoordiger van de ð verzoeker ï asielzoeker, kunnen de lidstaten besluiten in plaats van de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker deze vertegenwoordiger op de hoogte te stellen van de beslissing;

f e)    zij worden in een taal die zij ð begrijpen of ï Ö waarvan Õ redelijkerwijze kunnen worden geacht te begrijpen Ö kan worden aangenomen dat zij deze begrijpen Õ , in kennis gesteld van het resultaat van de beslissing van de beslissingsautoriteit indien zij niet worden bijgestaan of vertegenwoordigd door een juridische adviseur of een andere raadsman en indien kosteloze rechtsbijstand niet beschikbaar is. Daarbij wordt ook informatie verstrekt over de wijze waarop een negatieve beslissing kan worden aangevochten overeenkomstig artikel 11 9, lid 2.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat ten aanzien van de in hoofdstuk V vervatte procedures voor alle ð verzoekers ï asielzoekers waarborgen gelden welke gelijkwaardig zijn aan de in lid 1, onder b), c), ð d) ï en e) d), vermelde waarborgen.

Artikel 13 11

Verplichtingen van de ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers

1.           ð De lidstaten leggen personen die om internationale bescherming verzoeken de verplichting op om met de bevoegde autoriteiten samen te werken om hun identiteit en andere in artikel 4, lid 2, van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] bedoelde elementen vast te stellen. ï De lidstaten kunnen ð verzoekers ï asielzoekers ð andere ï verplichtingen tot samenwerking met de bevoegde autoriteiten opleggen, voorzover die verplichtingen nodig zijn voor de behandeling van het asielverzoek.

2.           De lidstaten kunnen met name bepalen dat:

a)      ð verzoekers ï asielzoekers zich bij de bevoegde autoriteiten moeten melden of daar persoonlijk moeten verschijnen, hetzij onverwijld, hetzij op een nader bepaald tijdstip;

b)      ð verzoekers ï asielzoekers documenten die in hun bezit zijn en die relevant zijn voor de behandeling van hun asielverzoek, zoals hun paspoort, moeten overhandigen, en

c)      ð verzoekers ï asielzoekers de bevoegde autoriteiten moeten inlichten over hun huidige verblijfplaats of adres en hen zo spoedig mogelijk moeten inlichten wanneer zij van verblijfplaats of adres veranderen. De lidstaten kunnen bepalen dat de ð verzoeker ï asielzoeker iedere kennisgeving op de recentste verblijfplaats die of het recentste adres dat hij dienovereenkomstig heeft aangegeven, moet aanvaarden;

d)      de bevoegde autoriteiten de ð verzoeker ï asielzoeker en de voorwerpen die hij bij zich draagt mogen fouilleren, respectievelijk doorzoeken, ð op voorwaarde dat dat gebeurt door een persoon van hetzelfde geslacht ï ;

e)      de bevoegde autoriteiten de ð verzoeker ï asielzoeker mogen fotograferen, en

f)       de bevoegde autoriteiten de mondelinge verklaringen van de ð verzoeker ï asielzoeker mogen opnemen, mits hij daarover vooraf wordt ingelicht.

Artikel 14 12

Persoonlijk onderhoud

1.           Alvorens de beslissingsautoriteit een beslissing neemt, wordt de ð verzoeker ï asielzoeker in de gelegenheid gesteld persoonlijk gehoord te worden over zijn ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek door een daartoe naar nationaal recht bevoegde persoon. ðEen onderhoud over de inhoud van het verzoek om internationale bescherming wordt afgenomen door het personeel van de beslissingsautoriteit. ï

De lidstaten kunnen ook elke meerderjarige onder de in artikel 6, lid 3, bedoelde personen die ten laste van de asielzoeker komt, de gelegenheid geven persoonlijk te worden gehoord.

ò nieuw

Wanneer een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om internationale bescherming verzoekt, waardoor het voor de beslissingsautoriteit in de praktijk onmogelijk is om tijdig het onderhoud over de inhoud van het verzoek af te nemen, kunnen de lidstaten vaststellen dat het personeel van een andere instantie tijdelijk kan worden ingeschakeld voor het afnemen van een dergelijk onderhoud. In dergelijke gevallen krijgt het personeel van die instantie vooraf de nodige opleiding die onder meer de in artikel 6, lid 4, onder a) tot en met e), van Verordening (EU) nr. 439/2010 en in artikel 18, lid 5, van deze richtlijn opgesomde elementen bevat.

Wanneer een persoon een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend namens de personen die te zijnen laste komen, moet elke betrokken volwassene de gelegenheid krijgen om persoonlijk te worden gehoord.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving voorschrijven in welke gevallen een minderjarige de gelegenheid moet krijgen persoonlijk te worden gehoord.

2.           Er kan worden afgezien van een persoonlijk onderhoud indien:

a)      de beslissingsautoriteit ð met betrekking tot de vluchtelingenstatus ï een positieve beslissing kan nemen op basis van het beschikbare bewijs, of

b)      de bevoegde autoriteit al een ontmoeting met de asielzoeker heeft gehad om hem bij te staan bij de indiening van zijn asielverzoek en de overlegging van de essentiële informatie over het asielverzoek, zoals bedoeld in artikel 4, lid 2, van Richtlijn 2004/83/EG, of

c)      de beslissingsautoriteit, op basis van een volledige bestudering van de door de asielzoeker verstrekte informatie, het verzoek als ongegrond beschouwt in gevallen waarin de in artikel 23, lid 4, onder a), c), g), h) en j), genoemde omstandigheden van toepassing zijn.

3.      Er kan worden afgezien van een persoonlijk onderhoud indien:

b)      het redelijkerwijs niet uitvoerbaar is, met name indien de bevoegde autoriteit ð beslissingsautoriteit ï van oordeel is dat de ð verzoeker ï asielzoeker niet persoonlijk gehoord kan worden als gevolg van blijvende omstandigheden waarop hij geen invloed heeft. Bij twijfel ð raadpleegt de beslissingsautoriteit een medisch deskundige om na te gaan of deze toestand tijdelijk of permanent is ï kunnen de lidstaten een medisch of psychologisch attest verlangen.

Indien de lidstaat aan de betrokkene of, indien van toepassing, aan de persoon die ten laste van de asielzoeker komt, geen gelegenheid biedt tot een Ö geen Õ persoonlijk onderhoud Ö plaatsvindt Õ overeenkomstig Ö punt b) Õ dit lid Ö of, indien van toepassing, geen onderhoud met de ten laste komende persoon plaatsvond, Õ worden er redelijke inspanningen gedaan om de ð verzoeker ï asielzoeker of de persoon die te zijnen laste komt de kans te bieden nadere informatie te verstrekken.

3. 4.       Het feit dat er geen persoonlijk onderhoud heeft plaatsgevonden in overeenstemming met dit artikel belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over een asielverzoek ð om internationale bescherming ï te nemen.

4. 5..      Het feit dat er geen persoonlijk onderhoud heeft plaatsgevonden overeenkomstig lid 2, onder b), en c), of lid 3 heeft geen negatieve invloed op de beslissing van de beslissingsautoriteit.

5. 6.       Onverminderd artikel 2820, lid 1, kunnen de lidstaten bij hun beslissing inzake het asielverzoek ð om internationale bescherming ï laten meewegen dat de ð verzoeker ï asielzoeker niet voor het persoonlijke onderhoud is verschenen, tenzij hij daarvoor een geldige reden had.

Artikel 15 13

Vereisten voor het persoonlijke onderhoud

1.           Bij een persoonlijk onderhoud zijn doorgaans geen familieleden aanwezig, tenzij de beslissingsautoriteit de aanwezigheid van andere familieleden voor een behoorlijke behandeling noodzakelijk acht.

2.           Een persoonlijk onderhoud vindt plaats in zodanige omstandigheden dat een passende geheimhouding wordt gewaarborgd.

3.           De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een persoonlijk onderhoud plaatsvindt in zodanige omstandigheden dat een ð verzoeker ï asielzoeker de gronden voor zijn asielverzoek uitvoerig uiteen kan zetten. Met het oog hierop dienen de lidstaten:

a)      erop toe te zien dat de persoon die het persoonlijke onderhoud afneemt voldoende bekwaam is om rekening te houden met de persoonlijke ð en ï of algemene omstandigheden die een rol spelen bij het asielverzoek, met inbegrip van de culturele achtergrond ð , gender, seksuele gerichtheid, genderidentiteit of ï en kwetsbaarheid van de ð verzoeker ï asielzoeker ð in de zin van artikel 22 van Richtlijn […/…/EU] [richtlijn opvangvoorzieningen] ï , voorzover dat mogelijk is, en

ò nieuw

b)      voor zover mogelijk, ervoor te zorgen dat het onderhoud met de verzoeker wordt afgenomen door een persoon van hetzelfde geslacht indien de betrokken verzoeker daarom verzoekt,

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

c b)   een ð bekwame ï tolk te kiezen die in staat is de communicatie tussen de ð verzoeker ï asielzoeker en de persoon die het persoonlijke onderhoud afneemt goed te doen verlopen. Daarbij Ö wordt Õ hoeft niet noodzakelijkerwijs gebruik te worden gemaakt van de taal waaraan de ð verzoeker ï asielzoeker de voorkeur geeft Ö tenzij Õ indien er een andere taal kan worden gebruikt die hij redelijkerwijs kan worden geacht te begrijpen ð begrijpt ï en waarin hij ð helder ï kan communiceren. ð Voor zover mogelijk, zorgen de lidstaten voor een tolk van hetzelfde geslacht indien de betrokken verzoeker daarom verzoekt ï ;

ò nieuw

d)      ervoor te zorgen dat de persoon die een onderhoud over de inhoud van een verzoek om internationale bescherming afneemt, geen militair of politie-uniform draagt;

e)      ervoor te zorgen dat een onderhoud met een minderjarige wordt afgenomen op een kindvriendelijke manier.

ê 2005/85/EG

4.           De lidstaten kunnen voorschriften vaststellen inzake de aanwezigheid van derden bij het persoonlijke onderhoud.

5.           Dit artikel is tevens van toepassing op de in artikel 12, lid 2, onder b), bedoelde ontmoeting.

ò nieuw

Artikel 16

Inhoud van een persoonlijk onderhoud

Bij het afnemen van een persoonlijk onderhoud over de inhoud van een verzoek om internationale bescherming, zorgt de beslissingsautoriteit ervoor dat de verzoeker voldoende in de gelegenheid wordt gesteld om zo volledig mogelijk de tot staving van het verzoek noodzakelijke elementen aan te voeren, overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn]. De verzoeker moet onder meer in de gelegenheid worden gesteld om uitleg te geven over eventueel ontbrekende elementen en/of over inconsistenties of tegenstrijdigheden in zijn verklaringen.

ê 2005/85/EG

Artikel 14

Status van het verslag van een persoonlijk onderhoud in de procedure

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat van elk persoonlijk onderhoud een schriftelijk verslag wordt opgesteld dat ten minste de voornaamste informatie betreffende het verzoek bevat zoals die is verstrekt door de asielzoeker, overeenkomstig artikel 4, lid 2 van Richtlijn 2004/83/EG.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat asielzoekers tijdig toegang hebben tot het verslag van het persoonlijk onderhoud. Wanneer de toegang pas na de beslissing van de beslissingsautoriteit wordt verleend, zorgen de lidstaten ervoor dat toegang mogelijk is zodra dit nodig is voor het tijdig voorbereiden en indienen vaneen beroep.

3.           De lidstaten kunnen bepalen dat de asielzoeker de inhoud van het verslag van het persoonlijk onderhoud moet goedkeuren.

Indien een asielzoeker weigert de inhoud van het verslag goed te keuren, worden de redenen voor deze weigering in het dossier van de asielzoeker opgenomen.

De weigering van een asielzoeker om de inhoud van het verslag goed te keuren, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het asielverzoek te nemen.

4.           Dit artikel is tevens van toepassing op de in artikel 12, lid 2, onder b), bedoelde ontmoeting.

ò nieuw

Artikel 17

Verslag over en opname van het persoonlijke onderhoud

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat over elk persoonlijk onderhoud een uitvoerig verslag wordt opgesteld dat alle essentiële elementen bevat.

2.           De lidstaten kunnen voorzien in de geluidsopname of audio-visuele opname van het persoonlijke onderhoud. In dat geval zorgen de lidstaten ervoor dat de opname van het persoonlijke onderhoud bij het verslag wordt gevoegd.

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat de verzoeker, na afsluiting van het persoonlijke onderhoud of binnen een bepaalde termijn voordat de beslissingsautoriteit een beslissing neemt, in de gelegenheid wordt gesteld om opmerkingen te maken en/of opheldering te verschaffen over verkeerd vertaalde of verkeerd begrepen passages in het verslag. Daartoe zorgen de lidstaten ervoor dat de verzoeker volledig wordt geïnformeerd over de inhoud van het verslag, zo nodig met bijstand van een tolk. Daarna vragen de lidstaten de verzoeker om de inhoud van het verslag goed te keuren.

De lidstaten hoeven de verzoeker niet te vragen de inhoud van het verslag goed te keuren wanneer het onderhoud overeenkomstig lid 2 is opgenomen en de opname als bewijs wordt toegelaten in procedures als bedoeld in hoofdstuk V.

4.           Indien een verzoeker weigert de inhoud van het verslag goed te keuren, worden de redenen voor deze weigering in het dossier van de verzoeker opgenomen.

De weigering van een verzoeker om de inhoud van het verslag goed te keuren, belet de beslissingsautoriteit niet om een beslissing over het verzoek te nemen.

5.           Verzoekers kan de toegang tot het verslag, en in voorkomend geval, tot de opname niet worden ontzegd voordat de beslissingsautoriteit een beslissing neemt.

Artikel 18

Medische verslagen

1.           De lidstaten staan een verzoeker toe zich medisch te laten onderzoeken om bij de beslissingsautoriteit een medisch attest te kunnen indienen ter staving van zijn verklaringen over vroegere vervolgingen of ernstige schade. De lidstaten mogen verlangen dat de verzoeker de resultaten van het medisch onderzoek aan de beslissingsautoriteit meedeelt binnen een redelijke termijn nadat hij over zijn rechten overeenkomstig dit artikel werd ingelicht. Het feit dat de verzoeker de resultaten van het medisch onderzoek niet binnen die termijn aan de beslissingsautoriteit meedeelt zonder goede redenen, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het verzoek om internationale bescherming te nemen.

2.           Onverminderd lid 1 zorgt de beslissingsautoriteit ervoor dat, in gevallen waarin zij van oordeel is dat er redenen zijn om aan te nemen dat de verzoeker niet in staat is om een onderhoud te hebben en/of om accurate en samenhangende verklaringen af te leggen of zijn mogelijkheden daartoe beperkt zijn als gevolg van posttraumatische stressstoornis, vroegere vervolgingen of ernstige schade, een medisch onderzoek wordt uitgevoerd met de toestemming van de verzoeker. Het feit dat de verzoeker weigert een dergelijk medisch onderzoek te ondergaan, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het verzoek om internationale bescherming te nemen.

3.           De lidstaten stellen regelingen vast om onpartijdige en gekwalificeerde medische expertise ter beschikking te stellen met het oog op de in lid 2 bedoelde medische onderzoeken.

4.           De lidstaten stellen met het oog op de toepassing van dit artikel nadere bepalingen en regelingen vast voor de herkenning en documentatie van symptomen van foltering en andere ernstige vormen van fysiek, seksueel of psychisch geweld.

5.           De lidstaten zorgen ervoor dat de personen die overeenkomstig deze richtlijn een onderhoud hebben met de verzoekers, een opleiding krijgen betreffende de herkenning van symptomen van foltering en van medische problemen die de bekwaamheid van de verzoeker om een onderhoud te hebben, negatief kunnen beïnvloeden.

6.           De resultaten van de in de leden 1 en 2 bedoelde medische onderzoeken worden door de beslissingsautoriteit beoordeeld samen met de andere elementen van het verzoek.

Artikel 19

Kosteloze juridische en procedurele informatie in procedures in eerste aanleg

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat verzoekers op verzoek kosteloos juridische en procedurele informatie krijgen in procedures in eerste aanleg, zoals bedoeld in hoofdstuk III. Dit omvat ten minste inlichtingen over de procedure die zijn toegesneden op de bijzondere omstandigheden van de verzoeker en, bij een negatieve beslissing, uitleg over de desbetreffende redenen in feite en in rechte.

2.           Het verstrekken van kosteloze juridische en procedurele informatie is onderworpen aan de in artikel 21 vastgestelde voorwaarden.

Artikel 20

Kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging in beroepsprocedures

ê 2005/85/EG artikel 15, lid 2

ð nieuw

1.           In geval van een negatieve beslissing van een beslissingsautoriteit, De lidstaten zorgen zorgen de lidstaten ervoor dat, onverminderd het bepaalde in lid 3, op verzoek kosteloze rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging wordt geboden ð in beroepsprocedures overeenkomstig hoofdstuk V. Deze rechtsbijstand omvat ten minste het opstellen van de vereiste procedurestukken alsook de deelname, namens de verzoeker, aan een zitting van een rechterlijke instantie van eerste aanleg. ï

ò nieuw

2.           De lidstaten kunnen ook voorzien in kosteloze rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging in procedures in eerste aanleg overeenkomstig hoofdstuk III. In dergelijke gevallen is artikel 19 niet van toepassing.

3.           De lidstaten mogen ervoor kiezen om kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging niet aan te bieden indien het hoger beroep van de verzoeker volgens de rechterlijke instantie geen reële kans van slagen heeft.

In dat geval zorgen de lidstaten ervoor dat de rechtsbijstand en vertegenwoordiging niet willekeurig worden beperkt en dat de daadwerkelijke toegang tot de rechter voor de verzoeker niet wordt belemmerd.

4.           Kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging zijn onderworpen aan de in artikel 21 vastgestelde voorwaarden.

Artikel 21

Voorwaarden voor het aanbieden van kosteloze juridische en procedurele informatie en van kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging

1.           De lidstaten kunnen bepalen dat de in artikel 19 bedoelde juridische en procedurele informatie en de in artikel 20 bedoelde rechtsbijstand en vertegenwoordiging worden aangeboden door niet-gouvernementele organisaties, overheidsfunctionarissen of gespecialiseerde overheidsdiensten.

ê 2005/85/EG artikel 15 (aangepast)

ð nieuw

1.           De lidstaten stellen asielzoekers in de gelegenheid om op eigen kosten daadwerkelijk een juridische adviseur of andere raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend of toegelaten, te raadplegen over met hun asielverzoek samenhangende aangelegenheden.

2. 3.       De lidstaten kunnen er in hun nationale wetgeving in voorzien Ö bepalen Õ dat ð de in artikel 19 bedoelde kosteloze juridische en procedurele informatie en de in artikel 20 bedoelde ï Ö kosteloze Õ gratis rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging Ö worden aangeboden Õ wordt geboden, zulks:

a)      uitsluitend voor procedures voor een rechterlijke instantie overeenkomstig hoofdstuk V en niet voor een verder beroep of bezwaar waarin het nationale recht voorziet, waaronder een nieuwe behandeling van een beroep naar aanleiding van een verder beroep of bezwaar, en/of

a b)   uitsluitend aan diegenen die niet over voldoende middelen beschikken, en/of

b c)   uitsluitend Ö door de diensten van Õ ten aanzien van juridische adviseurs of andere raadslieden die door het nationale recht uitdrukkelijk zijn aangewezen om ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers bij te staan en/of te vertegenwoordigen., en/of

d)      uitsluitend indien het beroep of het bezwaar een kans van slagen heeft.

De lidstaten zorgen ervoor dat de op grond van punt d) geboden rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging niet willekeurig wordt beperkt.

3. 4.       De lidstaten kunnen voorschriften vaststellen betreffende de nadere regels voor het indienen en behandelen van dergelijke verzoeken ð om de in artikel 19 bedoelde juridische en procedurele informatie en ï Ö de in artikel 20 bedoelde rechtsbijstand en vertegenwoordiging Õ .

4. 5.       De lidstaten kunnen voorts:

a)      financiële en/of tijdslimieten instellen ten aanzien van de ð in artikel 19 bedoelde kosteloze juridische en procedurele informatie en van ï Ö de in artikel 20 bedoelde kosteloze Õ bepaling inzake gratis rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging, mits die limieten de beschikbaarheid ð van juridische en procedurele informatie en ï van de rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging niet willekeurig beperken;

b)      bepalen dat de behandeling, wat de honoraria en andere kosten betreft, niet gunstiger mag zijn dan de in het algemeen aan hun burgers verleende behandeling in aangelegenheden die verband houden met rechtsbijstand.

5. 6.       De lidstaten kunnen om gehele of gedeeltelijke terugbetaling van de betaalde bedragen verzoeken wanneer de financiële situatie van de ð verzoeker ï asielzoeker aanzienlijk is verbeterd of indien de beslissing om de kosten te betalen is genomen op basis van door de ð verzoeker ï asielzoeker verstrekte onjuiste informatie.

ê 2005/85/EG artikel 15, lid 1 (aangepast)

ð nieuw

Artikel 22

Recht op rechtsbijstand en vertegenwoordiging in alle fasen van de procedure

1.           De lidstaten stellen asielzoekers ð Verzoekers ï Ö worden Õ in de gelegenheid Ö gesteld Õ om op eigen kosten daadwerkelijk een juridische adviseur of andere raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend of toegelaten, ð in alle fasen van de procedure, ook na een negatieve beslissing, ï te raadplegen over met hun ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek samenhangende aangelegenheden.

ò nieuw

2.           De lidstaten kunnen toestaan dat niet-gouvernementele organisaties in de in hoofdstuk III en hoofdstuk V bedoelde procedures kosteloze rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging aanbieden aan personen die om internationale bescherming verzoeken.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 23 16

Reikwijdte van rechtsbijstand en vertegenwoordiging

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat een juridische adviseur of andere raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend of toegelaten en die de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker overeenkomstig de bepalingen van het nationale recht bijstaat of vertegenwoordigt, toegang heeft tot de informatie in het dossier van de ð verzoeker ï asielzoeker ð op grond waarvan een beslissing is of zal worden genomen ï die door de in hoofdstuk V bedoelde autoriteiten kan worden onderzocht, voorzover die informatie relevant is voor de behandeling van het asielverzoek.

De lidstaten kunnen een uitzondering maken wanneer de openbaarmaking van informatie of bronnen de nationale veiligheid, de veiligheid van de organisaties of personen die de informatie hebben verstrekt dan wel de veiligheid van de perso(o)n(en) op wie de informatie betrekking heeft, in gevaar zou brengen, of wanneer het belang van het onderzoek in verband met de behandeling van ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten of de internationale betrekkingen van de lidstaten zouden worden geschaad. In die gevallen Ö moeten de lidstaten: Õ

ò nieuw

a)      toegang verlenen tot de betrokken informatie of bronnen aan juridische adviseurs of raadslieden die aan een veiligheidscontrole werden onderworpen, of ten minste aan gespecialiseerde overheidsdiensten die de verzoeker krachtens het nationale recht met dit specifieke doel mogen vertegenwoordigen, voor zover de informatie relevant is voor de behandeling van het verzoek of voor het nemen van de beslissing tot intrekking van internationale bescherming;

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

b)      moet de toegang tot de betrokken informatie of bronnen openstaan voor Ö verlenen aan Õ de in hoofdstuk V bedoelde autoriteiten, behalve indien die toegang is uitgesloten in zaken welke verband houden met de nationale veiligheid.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat de juridische adviseur of andere raadsman die de ð verzoeker ï asielzoeker bijstaat of vertegenwoordigt, toegang heeft tot gesloten ruimten, zoals accommodaties voor bewaring en transitzones, om met de ð verzoeker ï asielbezoeker te kunnen overleggen ð , overeenkomstig artikel 10, lid 4, en artikel 18, lid 2, onder b) en c), van Richtlijn […/…/EU] [richtlijn opvangvoorzieningen] ï. De lidstaten kunnen de mogelijkheid om asielzoekers in gesloten ruimten te bezoeken alleen beperken wanneer deze beperking krachtens de nationale wetgeving objectief nodig is met het oog op de veiligheid, de openbare orde of het administratieve beheer van de ruimte, of om een doeltreffende behandeling van het asielverzoek te garanderen, mits de toegang van de juridische adviseur of andere raadsman daardoor niet ernstig wordt belemmerd of onmogelijk wordt gemaakt.

ò nieuw

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat de verzoeker zich bij het persoonlijke onderhoud kan doen vergezellen van een juridische adviseur of raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

4. 3.       Onverminderd dit artikel en artikel 2517, lid 1, onder b), kunnen de lidstaten regels vaststellen betreffende de aanwezigheid van een juridische adviseur of andere raadsman bij elk onderhoud in de procedure.

4.           De lidstaten kunnen bepalen dat het de asielzoeker is toegestaan zich bij het persoonlijke onderhoud te doen vergezellen van een juridische adviseur of raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend.

De lidstaten kunnen verlangen dat de ð verzoeker ï asielzoeker aanwezig is bij het persoonlijke onderhoud, zelfs als hij naar nationaal recht door een dergelijke juridische adviseur of raadsman wordt vertegenwoordigd, en kunnen verlangen dat de ð verzoeker ï asielzoeker de vragen zelf beantwoordt.

De afwezigheid van de juridische adviseur of andere raadsman belet de bevoegde autoriteit niet de ð verzoeker ï asielzoeker persoonlijk te horen ð , onverminderd artikel 25, lid 1, onder b) ï .

ò nieuw

Artikel 24

Verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven

1. De lidstaten zorgen ervoor dat verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, tijdig worden herkend. Daartoe kunnen de lidstaten het in artikel 22 van Richtlijn […/…/EU] [richtlijn opvangvoorzieningen] bedoelde mechanisme gebruiken.

De lidstaten zorgen ervoor dat dit artikel ook van toepassing is wanneer in een later stadium van de procedure duidelijk wordt dat een verzoeker bijzondere procedurele waarborgen behoeft.

2. De lidstaten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, voldoende tijd en relevante ondersteuning krijgen om de elementen van een verzoek zo volledig mogelijk en met alle beschikbare bewijzen voor te leggen.

In gevallen waarin de beslissingsautoriteit van mening is dat een verzoeker gefolterd of verkracht werd of andere ernstige vormen van psychisch, fysiek of seksueel geweld heeft ondergaan, zijn artikel 31, lid 6, en artikel 32, lid 2, niet van toepassing.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 25 17

Waarborgen voor niet-begeleide minderjarigen

1.           De lidstaten dienen ten aanzien van alle in deze richtlijn vervatte procedures en onverminderd de artikelen 14 ð , 15, 16 ï en 17 12 en 14:

a)      zo snel mogelijk maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de niet-begeleide minderjarige bij de behandeling van het asielverzoek wordt vertegenwoordigd en/of bijgestaan door een vertegenwoordiger ð zodat hij aanspraak kan maken op de rechten en kan voldoen aan de verplichtingen die in deze richtlijn zijn vastgesteld. De vertegenwoordiger beschikt over de nodige deskundigheid op het gebied van de zorg voor kinderen en gaat bij de vervulling van zijn taak uit van het belang van het kind ï . Ö De Õ Deze vertegenwoordiger kan de vertegenwoordiger zijn zoals bedoeld in Richtlijn […/…/EU] [richtlijn opvangvoorzieningen] artikel 19 van Richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten[12];

b)      erop toe te zien dat de vertegenwoordiger in de gelegenheid wordt gesteld de niet-begeleide minderjarige te informeren over de betekenis en de mogelijke gevolgen van het persoonlijke onderhoud en, indien nodig, over de wijze waarop hij zich op het persoonlijke onderhoud dient voor te bereiden. De lidstaten ð zorgen ervoor dat ï staan de Ö een Õ vertegenwoordiger ð en/of een juridische adviseur of andere raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend, ï toe bij dat onderhoud aanwezig Ö is Õ te zijn, ð en de gelegenheid heeft ï vragen te stellen en opmerkingen te maken, binnen het kader dat wordt bepaald door de persoon die het onderhoud afneemt.

De lidstaten kunnen verlangen dat de niet-begeleide minderjarige bij het persoonlijke onderhoud aanwezig is, zelfs als hij vergezeld wordt door de vertegenwoordiger.

2.           De lidstaten kunnen afzien van de aanwijzing van een vertegenwoordiger indien de niet-begeleide minderjarige:

a)      naar alle waarschijnlijkheid ð 18 jaar zal worden ï meerderjarig zal zijn voordat in eerste aanleg een beslissing wordt gegeven, of

b)      kosteloos een beroep kan doen op een juridische adviseur of raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend om de hoger bedoelde taken van de vertegenwoordiger te vervullen, of

c)      gehuwd is of gehuwd geweest is.

3.           De lidstaten kunnen, overeenkomstig de wet- en regelgeving die op 1 december 2005 van kracht is, ook van de aanwijzing van een vertegenwoordiger afzien indien de niet-begeleide minderjarige 16 jaar of ouder is, tenzij hij niet zonder vertegenwoordiger de verzoekprocedure kan volgen.

3. 4.       De lidstaten zorgen ervoor dat:

a)      als een niet-begeleide minderjarige persoonlijk wordt gehoord over zijn ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek zoals bedoeld in de artikelen 14, 15, ð 16, ï 17 en ð 34 ï 12, 13 en 14, dat onderhoud afgenomen wordt door een persoon die de nodige kennis heeft van de bijzondere behoeften van minderjarigen;

b)      een ambtenaar die beschikt over de nodige kennis van de bijzondere behoeften van minderjarigen de beslissing van de beslissingsautoriteit met betrekking tot het ð verzoek ï asielverzoek van een niet-begeleide minderjarige voorbereidt.

ò nieuw

4.           Aan niet-begeleide minderjarigen en hun vertegenwoordiger wordt ook voor de procedures voor de intrekking van de internationale-beschermingsstatus overeenkomstig hoofdstuk IV, kosteloos de in artikel 19 bedoelde juridische en procedurele informatie aangeboden.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

5.           De lidstaten kunnen in het kader van de behandeling van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek besluiten om door middel van een medisch onderzoek de leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen ð , wanneer zij, nadat de minderjarige een algemene verklaring heeft afgelegd of ander relevante bewijselementen heeft overgelegd, nog steeds twijfels hebben over diens leeftijd. Als deze twijfels na het medische onderzoek nog steeds bestaan, gaan de lidstaten ervan uit dat de verzoeker minderjarig is ï .

ò nieuw

Bij elk medisch onderzoek wordt de waardigheid van de persoon ten volle gerespecteerd; er wordt gekozen voor het minst ingrijpende onderzoek.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

In gevallen waarin een dergelijk medisch onderzoek wordt verricht, zorgen de lidstaten ervoor dat:

a)      de niet-begeleide minderjarige, voordat het ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek wordt behandeld, in een taal die hij redelijkerwijs geacht kan worden te begrijpen ð begrijpt ï , in kennis wordt gesteld van het feit dat mogelijk een medisch onderzoek zal worden verricht om zijn leeftijd vast te stellen. Daarbij wordt onder meer informatie verstrekt over de onderzoeksmethode en over de mogelijke gevolgen van het medische onderzoek voor de behandeling van het ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek, alsook over de gevolgen indien de niet-begeleide minderjarige weigert het medische onderzoek te ondergaan;

b)      de niet-begeleide minderjarige en/of zijn vertegenwoordiger ermee instemt dat een onderzoek wordt verricht om de leeftijd van de betrokken minderjarige vast te stellen, en dat

c)      de beslissing tot afwijzing van een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek van een niet-begeleide minderjarige die heeft geweigerd dit medische onderzoek te ondergaan, niet enkel op die weigering wordt gebaseerd.

Het feit dat een niet-begeleide minderjarige heeft geweigerd een dergelijk medisch onderzoek te ondergaan, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing over het ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek te nemen.

ò nieuw

6.           Artikel 20, lid 3, artikel 31, lid 6, artikel 32 lid 2, artikel 33, lid 2, onder c), artikel 38 en artikel 43 zijn niet van toepassing op niet-begeleide minderjarigen.

ê 2005/85/EG

7. 6.       Bij de uitvoering van de bepalingen van dit artikel laten de lidstaten zich in eerste instantie leiden door het belang van het kind.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 26 18

Bewaring

1.           De lidstaten mogen een persoon niet in bewaring houden uitsluitend omdat hij ð om internationale bescherming verzoekt ï een asielzoeker is. ð De gronden voor en de voorwaarden met betrekking tot bewaring en de waarborgen voor in bewaring gehouden personen die om internationale bescherming verzoeken, zijn in overeenstemming met Richtlijn […/.../EU] [richtlijn opvangvoorzieningen]. ï

2.           Indien een ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker in bewaring wordt gehouden, zorgen de lidstaten ervoor dat snelle toetsing door een rechterlijke instantie mogelijk is ð overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [richtlijn opvangvoorzieningen] ï .

Artikel 27 19

Procedure in Ö het Õ geval van intrekking van het asielverzoek

1.           Lidstaten die in hun nationale recht in de mogelijkheid van uitdrukkelijke intrekking van een asielverzoek voorzien, zorgen ervoor dat, wanneer een ð verzoeker ï asielzoeker zijn ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek uitdrukkelijk intrekt, de beslissingsautoriteit een beslissing neemt om de behandeling van het asielverzoek te beëindigen of het verzoek af te wijzen.

2.           De lidstaten kunnen ook bepalen dat de beslissingsautoriteit kan beslissen de behandeling te beëindigen zonder een beslissing te nemen. In dat geval zorgen de lidstaten ervoor dat de beslissingsautoriteit een aantekening maakt in het dossier van de ð verzoeker ï asielzoeker.

Artikel 28 20

Procedure ingeval het asielverzoek impliciet wordt ingetrokken of ingeval impliciet van het asielverzoek wordt afgezien

1.           Wanneer er een gegronde reden is om aan te nemen dat ð een persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker zijn asielverzoek impliciet heeft ingetrokken of dat hij impliciet van dit verzoek heeft afgezien, zorgen de lidstaten ervoor dat de beslissingsautoriteit beslist om de behandeling van het verzoek te beëindigen of ð , mits zij het verzoek op basis van een afdoend onderzoek ten gronde overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] en na een persoonlijk onderhoud als ongegrond beschouwt, ï het verzoek af te wijzen op basis van het feit dat de asielzoeker geen recht op de status van vluchteling heeft doen gelden in overeenstemming met Richtlijn 2004/83/EG.

De lidstaten kunnen met name aannemen dat de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker zijn asielverzoek impliciet heeft ingetrokken of dat hij er impliciet van heeft afgezien wanneer is vastgesteld dat:

a)      hij heeft nagelaten te antwoorden op verzoeken informatie te verstrekken die van wezenlijk belang is voor zijn asielverzoek zoals bedoeld in artikel 4 van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG, dan wel dat hij niet is verschenen voor een persoonlijk onderhoud zoals bedoeld in de artikelen 14, 15, ð 16 ï en 17 12, 13 en 14 Ö van deze richtlijn Õ , tenzij hij binnen een redelijke tijd aantoont dat zulks te wijten was aan omstandigheden waarop hij geen invloed heeft;

b)      hij is verdwenen, of wanneer is vastgesteld dat hij de plaats waar hij verbleef of werd vastgehouden, zonder toestemming heeft verlaten zonder binnen een redelijke termijn contact met de bevoegde autoriteit op te nemen, dan wel wanneer hij niet binnen een redelijke termijn heeft voldaan aan zijn meldingsplicht of aan andere verplichtingen tot kennisgeving.

De lidstaten kunnen met het oog op de uitvoering van deze bepalingen termijnen vaststellen of richtsnoeren uitvaardigen.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat de ð verzoeker ï asielzoeker die zich opnieuw bij de bevoegde autoriteit meldt nadat een beslissing om de behandeling van zijn asielverzoek te beëindigen is genomen zoals bedoeld in lid 1, het recht heeft te verzoeken dat zijn asielverzoek opnieuw in behandeling wordt genomen ð of het recht heeft om een nieuw verzoek in te dienen dat niet onderworpen is aan de in de artikelen 40 en 41 bedoelde procedure ï , tenzij het verzoek overeenkomstig de artikelen 32 en 34 wordt behandeld.

De lidstaten kunnen een tijdslimiet ð van ten minste een jaar ï vaststellen waarna een asielverzoek niet langer opnieuw in behandeling kan worden genomen ð of waarna het nieuwe verzoek mag worden behandeld als een volgend verzoek en aan de in de artikelen 40 en 41 bedoelde procedure mag worden onderworpen ï .

De lidstaten zorgen ervoor dat een dergelijke persoon niet wordt verwijderd in strijd met het beginsel van non-refoulement.

De lidstaten kunnen de beslissingsautoriteit toestaan de behandeling van het asielverzoek te hervatten in de fase waarin deze werd beëindigd.

ò nieuw

3.           Dit artikel doet geen afbreuk aan Verordening (EU) nr. […/….] [de Dublinverordening].

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 29 21

De rol van de UNHCR

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat de UNHCR:

a)      toegang heeft tot de ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers, met inbegrip van ð verzoekers ï asielzoekers in bewaring ð , aan de grens ï en in Ö de Õ transitzones van luchthavens of havens;

b)      toegang heeft tot gegevens betreffende individuele ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken, het verloop van de procedure en de genomen beslissingen, mits de ð verzoeker ï asielzoeker daarmee instemt;

c)      bij de uitoefening van zijn toezichthoudende taak in het kader van artikel 35 van het Verdrag van Genève, in elke fase van de procedure aan de bevoegde autoriteiten zijn zienswijze kan geven in verband met individuele ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken.

2.           Lid 1 geldt ook voor organisaties die ingevolge een overeenkomst met de betrokken lidstaat namens de UNHCR op het grondgebied van die lidstaat optreden.

Artikel 30 22

Vergaring van informatie over individuele gevallen

In het kader van de behandeling van individuele gevallen:

a)           delen de lidstaten de informatie betreffende individuele asielverzoeken ð verzoeken om internationale bescherming ï of het feit dat een asielverzoek is ingediend, niet rechtstreeks mee aan de vermeende actor(en) van de vervolging of ð ernstige schade ï van de asielzoeker;

b)           winnen de lidstaten bij de vermeende actor(en) van de vervolging of ð ernstige schade ï geen informatie in op een wijze die ertoe leidt dat deze actor(en) rechtstreeks te weten komt (komen) dat de ð betrokkene ï betrokken asielzoeker ð een verzoek heeft ingediend ï om asiel heeft verzocht, en er gevaar zou ontstaan voor de fysieke integriteit van de ð verzoeker ï asielzoeker en voor de te zijnen laste komende personen, dan wel voor de vrijheid en veiligheid van zijn nog in het land van herkomst wonende familieleden.

HOOFDSTUK III

Procedures in eerste aanleg

Afdeling I

Artikel 31 23

Behandelingsprocedure

1.           De lidstaten behandelen ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken in een behandelingsprocedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen in hoofdstuk II.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat een dergelijke procedure zo spoedig mogelijk wordt afgerond, onverminderd een behoorlijke en volledige behandeling.

ò nieuw

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat de procedure wordt afgerond binnen zes maanden na de indiening van het verzoek.

De lidstaten kunnen deze termijn met ten hoogste nog eens zes maanden verlengen wanneer:

a)      complexe feitelijke en juridische kwesties aan de orde zijn;

b)      een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om internationale bescherming verzoekt, waardoor het in de praktijk onmogelijk is de procedure binnen de termijn van zes maanden af te ronden;

c)      wanneer de vertraging duidelijk toe te schrijven is aan het feit dat de verzoeker de krachtens artikel 13 op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

De lidstaten kunnen het afronden van de procedure uitstellen wanneer redelijkerwijs niet kan worden verwacht dat de beslissingsautoriteit een beslissing neemt binnen de in dit lid vastgestelde termijnen door een onzekere situatie in het land van herkomst die naar verwachting tijdelijk is.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

4.           De lidstaten zorgen ervoor dat, indien er binnen zes maanden geen besluit kan worden genomen, de ð verzoeker ï asielzoeker:

a)      in kennis wordt gesteld van het uitstel, ð en ï of

b)      op zijn verzoek informatie ontvangt over ð de redenen voor het uitstel en over ï het tijdsbestek waarbinnen het besluit over zijn verzoek te verwachten valt. Die informatie vormt voor de lidstaat geen verplichting ten aanzien van de betrokken asielzoeker om binnen dat tijdsbestek een besluit te nemen.

ò nieuw

Wat de gevolgen zijn van het niet-nemen van een besluit binnen de in lid 3 vastgestelde termijnen, wordt bepaald volgens het nationale recht.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

5. 3.       De lidstaten kunnen voorrang verlenen aan de behandeling van ð een verzoek om internationale bescherming ï ieder geval, dan wel deze behandeling versnellen overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen in hoofdstuk II, ook in gevallen waarin het asielverzoek waarschijnlijk gegrond is of de asielzoeker bijzondere behoeften heeft.:

ò nieuw

a)      wanneer het verzoek waarschijnlijk gegrond is;

b)      wanneer de verzoeker kwetsbaar is in de zin van artikel 22 van Richtlijn […/…/EU] [de richtlijn opvangvoorzieningen], of bijzondere procedurele waarborgen behoeft, in het bijzonder niet-begeleide minderjarigen;

c)      in andere gevallen, met uitzondering van de in lid 6 bedoelde verzoeken.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

6. 4.       De lidstaten kunnen voorts bepalen dat een behandelingsprocedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen in hoofdstuk II voorrang krijgt of wordt versneld ð en/of aan de grens wordt gevoerd overeenkomstig artikel 43 ï indien:

a)      de ð verzoeker ï asielzoeker bij de indiening van zijn asielverzoek en de toelichting van de feiten alleen aangelegenheden aan de orde heeft gesteld die niet ter zake doen of slechts minimaal ter zake doen om uit te maken of hij in aanmerking komt voor erkenning als vluchteling ð of voor subsidiaire bescherming ï overeenkomstig Richtlijn […./../EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG, of

b)      de asielzoeker duidelijk niet in aanmerking komt als vluchteling noch voor de vluchtelingenstatus in een lidstaat overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG, of

c)      het asielverzoek als ongegrond wordt beschouwd:

b i)    omdat de ð verzoeker ï asielzoeker afkomstig is uit een veilig land van herkomst in de zin van de artikelen 29, 30 en 31 deze richtlijn, of

ii)       omdat een land dat geen lidstaat is als veilig derde land voor de asielzoeker wordt beschouwd, onverminderd artikel 28, lid 1, of

c d)   de ð verzoeker ï asielzoeker de autoriteiten heeft misleid door omtrent zijn identiteit en/of nationaliteit valse informatie of documenten te verstrekken of door relevante informatie of documenten die een negatieve invloed op de beslissing hadden kunnen hebben, achter te houden, of

e)      de asielzoeker een ander asielverzoek met vermelding van andere persoonsgegevens heeft ingediend, of

d f)    de asielzoeker geen informatie heeft verstrekt aan de hand waarvan met een redelijke mate van zekerheid zijn identiteit of nationaliteit kan worden vastgesteld, of indien hij Ö de verzoeker Õ waarschijnlijk, te kwader trouw, een identiteits- of reisdocument dat ertoe kon bijdragen dat zijn identiteit of nationaliteit werd vastgesteld, heeft vernietigd of zich daarvan heeft ontdaan, of

e g)    de ð verzoeker ï asielzoeker inconsistente, contradictoire, ð kennelijk valse of duidelijk ï onwaarschijnlijke of ontoereikende verklaringen heeft afgelegd ð die tegenstrijdig zijn met voldoende geverifieerde informatie over het land van herkomst, ï Ö waardoor zijn bewering alle overtuigingskracht wordt ontnomen Õ ð met betrekking tot de vraag of hij voor erkenning als vluchteling of voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt op grond van ï die alle overtuigingskracht ontnemen aan zijn bewering dat hij het slachtoffer zou zijn van vervolging overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] Richtlijn 2004/83/EG, of

h)      de asielzoeker een hernieuwd asielverzoek heeft ingediend zonder ter zake doende nieuwe elementen met betrekking tot zijn bijzondere omstandigheden of de situatie in zijn land van herkomst, of

i)       de asielzoeker zonder redelijke grond heeft nagelaten zijn asielverzoek eerder in te dienen hoewel hij de gelegenheid had dat te doen, of

f j)     de ð verzoeker ï asielzoeker enkel een verzoek indient teneinde de uitvoering van een eerdere of van een op handen zijnde beslissing die tot zijn verwijdering zou leiden, uit te stellen of te verijdelen, of

k)      de asielzoeker zonder gegronde reden niet heeft voldaan aan de verplichtingen van artikel 4, leden 1 en 2, van Richtlijn 2004/83/EG, dan wel de verplichtingen van artikel 11, lid 2, onder a) en b), en artikel 20, lid 1, van deze richtlijn niet is nagekomen, of

l)       de asielzoeker het grondgebied van de lidstaat onrechtmatig is binnengekomen of zijn verblijf op onrechtmatige wijze heeft verlengd en zich, gezien de omstandigheden van zijn binnenkomst, zonder gegronde reden niet zo snel mogelijk bij de autoriteiten heeft aangemeld en/of een asielverzoek heeft ingediend, of

g m)   de ð verzoeker ï asielzoeker ð op ernstige gronden als gevaar te beschouwen is ï een gevaar vormt voor de nationale veiligheid of de openbare orde van de lidstaat; of de ð verzoeker ï asielzoeker onder dwang is uitgezet om ernstige redenen van openbare veiligheid Ö of Õ en openbare orde krachtens de nationale wetgeving., of

n)      de asielzoeker weigert te voldoen aan de verplichting zijn vingerafdrukken te laten nemen overeenkomstig de desbetreffende communautaire en/of nationale wetgeving, of

o)      het asielverzoek werd ingediend door een ongehuwde minderjarige op wie artikel 6, lid 4, onder c), van toepassing is nadat het verzoek van de ouder(s) die voor het kind verantwoordelijk is (zijn), is verworpen en er geen nieuwe elementen zijn met betrekking tot zijn bijzondere omstandigheden of de situatie in zijn land van herkomst.

ò nieuw

7.           De lidstaten stellen redelijke termijnen vast voor het nemen van een beslissing in de procedure in eerste aanleg overeenkomstig lid 6, die een behoorlijke en volledige behandeling ervan garanderen.

8.           Het feit dat een verzoek om internationale bescherming is ingediend na een onregelmatige binnenkomst op het grondgebied of aan de grens, met inbegrip van de transitzones, of dat documenten ontbreken of vervalste documenten zijn gebruikt, leidt op zich niet tot de automatische toepassing van de in lid 6 bedoelde procedure in eerste aanleg.

ê 2005/85/EG

Artikel 24

Specifieke maatregelen

1.           De lidstaten kunnen voorzien in de volgende specifieke procedures waarbij wordt afgeweken van de fundamentele beginselen en waarborgen in hoofdstuk II:

a)      een voorafgaand onderzoek ten behoeve van de behandeling van gevallen die worden beoordeeld in het kader van afdeling IV;

b)      procedures ten behoeve van de behandeling van gevallen die worden beoordeeld in het kader van afdeling V.

2.           De lidstaten kunnen ook voorzien in een afwijking met betrekking tot afdeling VI.

ê 2005/85/EG artikel 28

ð nieuw

Artikel 32

Ongegronde asielverzoeken

1.           Onverminderd artikel 27 de artikelen 19 en 20 kunnen de lidstaten een asielverzoek enkel als ongegrond afwijzen wanneer de beslissingsautoriteit heeft vastgesteld dat de ð verzoeker ï asielzoeker niet in aanmerking komt voor de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG.

2.           In de in artikel 23, lid 4, onder b), bedoelde gevallen en gevallen van ongegronde asielverzoeken waarop een van de in artikel 31, lid 6, ð onder a) tot en met f), ï 23, lid 4, onder a) en onder c) tot en met o), vermelde omstandigheden van toepassing is, kunnen de lidstaten tevens een asielverzoek als kennelijk ongegrond beschouwen indien dit zo in de nationale wetgeving is omschreven.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

Afdeling II

Artikel 33 25

Niet-ontvankelijke asielverzoeken

1.           Naast de gevallen waarin een asielverzoek niet in behandeling wordt genomen overeenkomstig Verordening (EU) nr. […/…] [de Dublinverordening] (EG) nr. 343/2003, zijn de lidstaten niet verplicht te onderzoeken of de ð verzoeker ï asielzoeker in aanmerking komt voor ð internationale bescherming ï de vluchtelingenstatus overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG, indien een verzoek krachtens dit artikel niet-ontvankelijk wordt geacht.

2.           De lidstaten kunnen een ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek uit hoofde van dit artikel ð alleen ï als niet-ontvankelijk beschouwen wanneer:

a)      een andere lidstaat de vluchtelingenstatus heeft toegekend;

b)      een land dat geen lidstaat is, ingevolge artikel 35 26 voor de ð verzoeker ï asielzoeker als eerste land van asiel wordt beschouwd;

c)      een land dat geen lidstaat is, uit hoofde van artikel 38 27 voor de ð verzoeker ï asielzoeker als veilig derde land wordt beschouwd;

d)      het de asielzoeker om een andere reden is toegestaan in de betrokken lidstaat te verblijven en hem als gevolg hiervan een status is verleend die gelijkwaardig is aan de rechten en voordelen van de vluchtelingenstatus uit hoofde van Richtlijn 2004/83/EG;

e)      het de asielzoeker is toegestaan in de betrokken lidstaat te verblijven om andere redenen die hem beschermen tegen refoulement en in afwachting van de uitkomst van een procedure waarbij een status wordt verleend overeenkomstig het bepaalde onder d);

d f)    ð het verzoek een volgend verzoek is en er geen nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn gekomen of door de verzoeker werden voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij voor erkenning als vluchteling dan wel voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] ï de asielzoeker na een definitieve beslissing een identiek verzoek heeft ingediend;

e g)    een persoon die ten laste van de ð verzoeker ï asielzoeker komt, een verzoek indient nadat hij er overeenkomstig artikel 7, lid 2, 6, lid 3, mee heeft ingestemd dat zijn geval deel uitmaakt van een namens hem ingediend verzoek en geen met de situatie van de ten laste komende persoon verband houdende feiten een apart verzoek rechtvaardigen.

ò nieuw

Artikel 34

Bijzondere voorschriften betreffende het onderhoud over de ontvankelijkheid

1.           Vooraleer een verzoek niet-ontvankelijk wordt verklaard, stellen de lidstaten verzoekers in de gelegenheid hun standpunt uiteen te zetten over de toepassing van de in artikel 33 bedoelde gronden op hun specifieke omstandigheden. Daartoe houden de lidstaten een persoonlijk onderhoud over de ontvankelijkheid van het verzoek. De lidstaten kunnen daarvan alleen afwijken in het geval van een volgend verzoek, overeenkomstig artikel 42.

2.           Lid 1 doet geen afbreuk aan artikel 5 van Verordening (EU) nr. […/…]. [de Dublinverordening].

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat de persoon die het onderhoud over de ontvankelijkheid van het verzoek afneemt, geen militair of politie-uniform draagt.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

Afdeling III

Artikel 35 26

Het begrip "eerste land van asiel"

Een land kan worden beschouwd als eerste land van asiel voor een bepaalde ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker wanneer:

a)           de ð verzoeker ï asielzoeker in dat land is erkend als vluchteling en hij die bescherming nog kan genieten, of

b)           hij anderszins voldoende bescherming geniet in dat land, met inbegrip van het genot van het beginsel van non-refoulement,

mits hij opnieuw tot het grondgebied van dat land wordt toegelaten.

Bij de toepassing van het begrip "eerste land van asiel" op de bijzondere omstandigheden van een ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker kunnen de lidstaten rekening houden met artikel 38 27, lid 1. ð De verzoeker mag de toepassing van het begrip "eerste land van asiel" aanvechten in zijn bijzondere omstandigheden. ï

ê 2005/85/EG (aangepast)

Artikel 27

Het begrip "veilig derde land"

1.           De lidstaten mogen het begrip "veilig derde land" alleen toepassen indien de bevoegde autoriteiten zich ervan hebben vergewist dat een asielzoeker in het betrokken derde land overeenkomstig de volgende beginselen zal worden behandeld:

a)      het leven en de vrijheid worden niet bedreigd om redenen van ras, religie, nationaliteit, lidmaatschap van een bepaalde sociale groep of politieke overtuiging, en

b)      het beginsel van non-refoulement overeenkomstig het Verdrag van Genève wordt nageleefd, en

c)      het verbod op verwijdering in strijd met het recht op vrijwaring tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling, zoals neergelegd in het internationaal recht, wordt nageleefd, en

d)      de mogelijkheid bestaat om om de vluchtelingenstatus te verzoeken en, indien hij als vluchteling wordt erkend, bescherming te ontvangen overeenkomstig het Verdrag van Genève.

2.           De toepassing van het begrip "veilig derde land" is onderworpen aan nationale wettelijke voorschriften, waaronder:

a)      voorschriften waarbij een band tussen de asielzoeker en het betrokken derde land wordt vereist op grond waarvan het voor de betrokkene redelijk zou zijn naar dat land te gaan;

b)      voorschriften betreffende de methode met behulp waarvan de bevoegde autoriteiten zich ervan vergewissen dat het begrip "veilig derde land" op een bepaald land of een bepaalde asielzoeker kan worden toegepast. Een dergelijke methode dient onder meer te bestaan uit een veiligheidsstudie per land voor een bepaalde asielzoeker en/of een nationale vaststelling van de landen die worden beschouwd als zijnde over het algemeen veilig;

c)      voorschriften overeenkomstig de internationale wetgeving die voorzien in een afzonderlijke studie om na te gaan of het betrokken derde land voor een bepaalde asielzoeker veilig is; deze voorschriften moeten ten minste de asielzoeker in staat stellen de toepassing van het begrip "veilig derde land" aan te vechten op grond van het feit dat hij zou worden blootgesteld aan foltering, wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing.

3.           Bij de uitvoering van een uitsluitend op dit artikel gebaseerde beslissing dienen de lidstaten:

a)      de asielzoeker hiervan op de hoogte te brengen, en

b)      hem een document te verschaffen waarin de autoriteiten van het derde land in de taal van dat land ervan in kennis worden gesteld dat het verzoek niet inhoudelijk is onderzocht.

4.           Wanneer het derde land de asielzoeker niet tot zijn grondgebied toelaat, zorgen de lidstaten ervoor dat toegang wordt verstrekt tot een procedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen die zijn beschreven in hoofdstuk II.

5.           De lidstaten stellen de Commissie op gezette tijden in kennis van de landen waarop dit begrip wordt toegepast overeenkomstig het bepaalde in dit artikel.

Artikel 28

Ongegronde asielverzoeken

1.           Onverminderd de artikelen 19 en 20 kunnen de lidstaten een asielverzoek enkel als ongegrond afwijzen wanneer de beslissingsautoriteit heeft vastgesteld dat de asielzoeker niet in aanmerking komt voor de vluchtelingenstatus overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG.

2.           In de in artikel 23, lid 4, onder b), bedoelde gevallen en gevallen van ongegronde asielverzoeken waarop een van de in artikel 23, lid 4, onder a) en onder c) tot en met o), vermelde omstandigheden van toepassing is, kunnen de lidstaten tevens een asielverzoek als kennelijk ongegrond beschouwen indien dit zo in de nationale wetgeving is omschreven.

ê 2005/85/EG

Artikel 29

Gemeenschappelijke minimumlijst van derde landen die als veilig land van herkomst worden beschouwd

1.           De Raad stelt, bij gekwalificeerde meerderheid op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, een gemeenschappelijke minimumlijst van derde landen op die door de lidstaten als veilig land van herkomst worden beschouwd, overeenkomstig bijlage II.

2.           De Raad kan, bij gekwalificeerde meerderheid op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, de minimale gemeenschappelijke lijst wijzigen door derde landen toe te voegen of te schrappen, overeenkomstig bijlage II. De Commissie beraadt zich over de aan haar gerichte verzoeken van de Raad of van een lidstaat om een voorstel tot wijziging van de gemeenschappelijke minimumlijst in te dienen.

3.           Wanneer zij haar voorstel op grond van de leden 1 en 2 uitwerkt, maakt de Commissie gebruik van informatie van de lidstaten, van haar eigen informatie en, voor zover nodig, van informatie van de UNHCR, de Raad van Europa en andere relevante internationale organisaties.

4.           Wanneer de Raad de Commissie verzoekt een voorstel in te dienen om een derde land van de gemeenschappelijke minimumlijst te schrappen, vervalt de verplichting voor de lidstaten overeenkomstig artikel 31, lid 2, ten aanzien van dit derde land op de dag die volgt op het besluit waarbij de Raad om indiening verzoekt.

5.           Wanneer een lidstaat de Commissie verzoekt een voorstel in te dienen om een derde land van de gemeenschappelijke minimumlijst te schrappen, stelt die lidstaat de Raad schriftelijk in kennis van het verzoek aan de Commissie. De verplichting voor die lidstaat overeenkomstig artikel 31, lid 2, vervalt ten aanzien van het derde land op de dag die volgt op de kennisgeving van het verzoek aan de Raad.

6.           Het Europees Parlement wordt op de hoogte gebracht van het vervallen van de verplichtingen krachtens de leden 4 en 5.

7.           Het vervallen van de verplichtingen krachtens de leden 4 en 5 neemt na drie maanden een einde, tenzij de Commissie, vóór het einde van deze periode, voorstelt om het derde land van de gemeenschappelijke minimumlijst te schrappen. De schorsing neemt in ieder geval een einde wanneer de Raad een voorstel van de Commissie om het derde land van de lijst te schrappen, afwijst.

8.           Op verzoek van de Raad deelt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad mee of de situatie van een land op de gemeenschappelijke minimumlijst nog steeds overeenstemt met bijlage II. Wanneer de Commissie haar verslag voorlegt, kan zij alle door haar wenselijk geachte aanbevelingen of voorstellen doen.

ê 2005/85/EG (aangepast)

Artikel 30

Nationale aanmerking van derde landen als veilig land van herkomst

1.           Onverminderd artikel 29 kunnen de lidstaten voor de behandeling van asielverzoeken wetgeving handhaven of invoeren met het oog op de nationale aanmerking, overeenkomstig bijlage II, van andere derde landen dan de landen die op de gemeenschappelijke minimumlijst zijn opgenomen als veilige landen van herkomst. Dat kan inhouden dat een deel van een land als veilig wordt aangemerkt indien de voorwaarden van bijlage II voor dat deel zijn vervuld.

2.           In afwijking van lid 1 kunnen de lidstaten voor de behandeling van asielverzoeken wetgeving die op 1 december 2005 van kracht is, handhaven met het oog op de nationale aanmerking van andere derde landen dan de landen die op de gemeenschappelijke minimumlijst zijn opgenomen als veilige landen van herkomst, indien zij zich ervan vergewist hebben dat personen in de betrokken derde landen over het algemeen noch zijn blootgesteld aan:

a)      vervolging in de zin van artikel 9 van Richtlijn 2004/83/EG, noch aan

b)      foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing.

3.           De lidstaten kunnen tevens wetgeving die op 1 december 2005 van kracht is, handhaven voor de nationale aanmerking van een deel van een land als veilig of een land of een deel van een land als veilig voor een specifieke groep van personen in dat land, indien de in lid 2 genoemde voorwaarden voor dat deel of die groep zijn vervuld.

4.           Bij de beoordeling of een land een veilig land van herkomst is overeenkomstig de leden 2 en 3 houden de lidstaten rekening met de juridische situatie, met de toepassing van de rechtsvoorschriften en met de algemene politieke omstandigheden in het betrokken derde land.

5.           De beoordeling of een land een veilig land van herkomst is overeenkomstig dit artikel dient te stoelen op een reeks informatiebronnen, waaronder in het bijzonder informatie uit andere lidstaten, de UNHCR, de Raad van Europa en andere relevante internationale organisaties.

6.           De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de landen die overeenkomstig dit artikel als veilige landen van herkomst worden aangemerkt.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 36 31

Het begrip "veilig land van herkomst"

1.           Een derde land dat op grond van Ö deze richtlijn Õ artikel 29 of artikel 30 als veilig land van herkomst is aangemerkt, kan voor een bepaalde ð verzoeker ï asielzoeker, nadat zijn verzoek afzonderlijk is behandeld, alleen als veilig land van herkomst worden beschouwd wanneer:

a)      hij de nationaliteit van dat land heeft, of

b)      hij staatloos is en voorheen in dat land zijn gewone verblijfplaats had,

en wanneer hij geen substantiële redenen heeft opgegeven om het land in zijn specifieke omstandigheden niet als een veilig land van herkomst te beschouwen ten aanzien van de vraag of hij voor erkenning als vluchteling of ð als persoon die voor de subsidiaire bescherming ï in aanmerking komt overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG.

2.           De lidstaten beschouwen overeenkomstig lid 1 het asielverzoek als ongegrond wanneer het derde land door de Raad als veilig is aangemerkt uit hoofde van artikel 29.

2. 3.       De lidstaten stellen verdere nationale wetsvoorschriften en -bepalingen vast voor de toepassing van het begrip "veilig land van herkomst".

ê 2005/85/EG artikel 30

ð nieuw

Artikel 37

Nationale aanmerking van derde landen als veilig land van herkomst

1.           Onverminderd artikel 29 De lidstaten kunnen de lidstaten voor de behandeling van ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken wetgeving handhaven of invoeren met het oog op de nationale aanmerking, overeenkomstig bijlage I II, van andere derde landen dan de landen die op de gemeenschappelijke minimumlijst zijn opgenomen als veilige landen van herkomst. Dat kan inhouden dat een deel van een land als veilig wordt aangemerkt indien de voorwaarden van bijlage II voor dat deel zijn vervuld.

2.           In afwijking van lid 1 kunnen de lidstaten voor de behandeling van asielverzoeken wetgeving die op 1 december 2005 van kracht is, handhaven met het oog op de nationale aanmerking van andere derde landen dan de landen die op de gemeenschappelijke minimumlijst zijn opgenomen als veilige landen van herkomst, indien zij zich ervan vergewist hebben dat personen in de betrokken derde landen over het algemeen noch zijn blootgesteld aan:

a)      vervolging in de zin van artikel 9 van Richtlijn 2004/83/EG, noch aan

b)      foltering of onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing.

3.           De lidstaten kunnen tevens wetgeving die op 1 december 2005 van kracht is, handhaven voor de nationale aanmerking van een deel van een land als veilig of een land of een deel van een land als veilig voor een specifieke groep van personen in dat land, indien de in lid 2 genoemde voorwaarden voor dat deel of die groep zijn vervuld.

4.           Bij de beoordeling of een land een veilig land van herkomst is overeenkomstig de leden 2 en 3 houden de lidstaten rekening met de juridische situatie, met de toepassing van de rechtsvoorschriften en met de algemene politieke omstandigheden in het betrokken derde land.

ò nieuw

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat de situatie in derde landen die overeenkomstig dit artikel als veilig zijn aangemerkt, regelmatig opnieuw wordt onderzocht.

ê 2005/85/EG artikel 30

ð nieuw

3. 5.       De beoordeling of een land een veilig land van herkomst is overeenkomstig dit artikel dient te stoelen op een reeks informatiebronnen, waaronder in het bijzonder informatie uit andere lidstaten, ð het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken, ï de UNHCR, de Raad van Europa en andere relevante internationale organisaties.

4. 6.       De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de landen die overeenkomstig dit artikel als veilige landen van herkomst worden aangemerkt.

ê 2005/85/EG artikel 27

ð nieuw

Artikel 38

Het begrip "veilig derde land"

1.           De lidstaten mogen het begrip "veilig derde land" alleen toepassen indien de bevoegde autoriteiten zich ervan hebben vergewist dat een ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker in het betrokken derde land overeenkomstig de volgende beginselen zal worden behandeld:

a)      het leven en de vrijheid worden niet bedreigd om redenen van ras, religie, nationaliteit, lidmaatschap van een bepaalde sociale groep of politieke overtuiging, en

ò nieuw

b)      er bestaat geen risico op ernstige schade in de zin van [Richtlijn …./../EU] [erkenningsrichtlijn];

ê 2005/85/EG artikel 27

ð nieuw

c b)   het beginsel van non-refoulement overeenkomstig het Verdrag van Genève wordt nageleefd, en

d c)   het verbod op verwijdering in strijd met het recht op vrijwaring tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling, zoals neergelegd in het internationaal recht, wordt nageleefd, en

e d)   de mogelijkheid bestaat om om de vluchtelingenstatus te verzoeken en, indien hij als vluchteling wordt erkend, bescherming te ontvangen overeenkomstig het Verdrag van Genève.

2.           De toepassing van het begrip "veilig derde land" is onderworpen aan nationale wettelijke voorschriften, waaronder:

a)      voorschriften waarbij een band tussen de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker en het betrokken derde land wordt vereist op grond waarvan het voor de betrokkene redelijk zou zijn naar dat land te gaan;

b)      voorschriften betreffende de methode met behulp waarvan de bevoegde autoriteiten zich ervan vergewissen dat het begrip "veilig derde land" op een bepaald land of een bepaalde ð verzoeker ï asielzoeker kan worden toegepast. Een dergelijke methode dient onder meer te bestaan uit een veiligheidsstudie per land voor een bepaalde ð verzoeker ï asielzoeker en/of een nationale vaststelling van de landen die worden beschouwd als zijnde over het algemeen veilig;

c)      voorschriften overeenkomstig de internationale wetgeving die voorzien in een afzonderlijke studie om na te gaan of het betrokken derde land voor een bepaalde ð verzoeker ï asielzoeker veilig is; deze voorschriften moeten ten minste de ð verzoeker ï asielzoeker in staat stellen de toepassing van het begrip "veilig derde land" aan te vechten op grond van het feit dat ð het derde land, gelet op zijn specifieke omstandigheden, niet veilig is ï hij zou worden blootgesteld aan foltering, wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing. ð De verzoeker moet ook in de gelegenheid worden gesteld om het bestaan van de onder a) bedoelde band tussen hem en het derde land aan te vechten. ï

3.           Bij de uitvoering van een uitsluitend op dit artikel gebaseerde beslissing dienen de lidstaten:

a)      de ð verzoeker ï asielzoeker hiervan op de hoogte te brengen, en

b)      hem een document te verschaffen waarin de autoriteiten van het derde land in de taal van dat land ervan in kennis worden gesteld dat het verzoek niet inhoudelijk is onderzocht.

4.           Wanneer het derde land de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker niet tot zijn grondgebied toelaat, zorgen de lidstaten ervoor dat toegang wordt verstrekt tot een procedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen die zijn beschreven in hoofdstuk II.

5.           De lidstaten stellen de Commissie op gezette tijden in kennis van de landen waarop dit begrip wordt toegepast overeenkomstig het bepaalde in dit artikel.

ê 2005/85/EG artikel 36

ð nieuw

Artikel 39

Begrip "Europees veilig derde land"

1.           De lidstaten kunnen bepalen dat een behandeling van het ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek of de beoordeling van de veiligheid van de ð verzoeker ï asielzoeker in zijn bijzondere omstandigheden zoals omschreven in hoofdstuk II, niet dan wel niet volledig plaatsvindt in gevallen waarin de bevoegde autoriteit aan de hand van feitenmateriaal heeft vastgesteld dat de ð persoon die om internationale bescherming verzoekt ï asielzoeker hun grondgebied illegaal tracht binnen te komen of net illegaal is binnengekomen vanuit een veilig derde land overeenkomstig lid 2.

2.           Een derde land kan voor de toepassing van lid 1 alleen als veilig derde land worden beschouwd indien het:

a)      het Verdrag van Genève zonder geografische beperkingen heeft geratificeerd en naleeft, en

b)      over een bij wet voorgeschreven asielprocedure beschikt, en

c)      het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden heeft geratificeerd en de daarin vervatte bepalingen naleeft, met inbegrip van de normen met betrekking tot daadwerkelijke rechtsmiddelen, en

d)      door de Raad is aangemerkt als veilig derde land overeenkomstig lid 3.

3.           De Raad stelt, bij gekwalificeerde meerderheid op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, een gemeenschappelijke lijst op, of wijzigt deze, van derde landen die door de lidstaten voor de toepassing van lid 1 als veilig derde land worden beschouwd.

43.         De betrokken lidstaten stellen nationale wetsbepalingen vast voor de uitvoering van de bepalingen van lid 1 en van de gevolgen van beslissingen die uit hoofde van die bepalingen worden gegeven, overeenkomstig het beginsel van non-refoulement van het Verdrag van Genève, inclusief bepalingen inzake uitzonderingen op de toepassing van dit artikel om humanitaire of politieke redenen dan wel om redenen van internationaal publiekrecht.

54.         Bij de uitvoering van een uitsluitend op dit artikel gebaseerde beslissing dienen de betrokken lidstaten:

a)      de ð verzoeker ï asielzoeker hiervan op de hoogte te brengen, en

b)      hem een document te verschaffen waarin de autoriteiten van het derde land in de taal van dat land ervan in kennis worden gesteld dat het verzoek niet inhoudelijk is onderzocht.

65.         Wanneer het veilige derde land de ð verzoeker ï asielzoeker niet terugneemt, zorgen de lidstaten ervoor dat toegang wordt verstrekt tot een procedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen die zijn beschreven in hoofdstuk II.

ò nieuw

6.           De lidstaten stellen de Commissie op gezette tijden in kennis van de landen waarop dit begrip wordt toegepast overeenkomstig het bepaalde in dit artikel.

ê 2005/85/EG artikel 36

7.           Lidstaten die overeenkomstig nationale wetgeving die op 1 december 2005 van kracht was, en op grond van de criteria van lid 2, onder a), b) en c), derde landen als veilige landen hebben aangemerkt, kunnen lid 1 op die derde landen toepassen totdat de Raad de gemeenschappelijke lijst uit hoofde van lid 3 heeft aangenomen.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Afdeling IV

Artikel 40 32

Volgende verzoeken

1.           Indien een persoon die in een lidstaat ð internationale bescherming ï asiel heeft aangevraagd, aldaar verdere verklaringen heeft afgelegd of een volgend verzoek heeft ingediend, ð onderzoekt ï kan deze lidstaat deze verdere verklaringen of de elementen van het volgende verzoek onderzoeken in het kader van de behandeling van het vorige verzoek of in het kader van de toetsing van de beslissing waartegen beroep of bezwaar is aangetekend, voor zover de bevoegde autoriteiten rekening kunnen houden met alle elementen die aan de nadere verklaringen of het volgende verzoek in dit kader ten grondslag liggen.

2.           Voorts kunnen de lidstaten een specifieke procedure zoals bedoeld in lid 3 toepassen wanneer een persoon een volgend asielverzoek indient:

a)      nadat het vorige verzoek werd ingetrokken of ervan is afgezien op grond van artikel 19 of 20,

b)      nadat een beslissing is genomen over het vorige verzoek. De lidstaten kunnen tevens beslissen deze procedure niet eerder toe te passen dan nadat een definitieve beslissing is genomen.

2. 3.       ð Om overeenkomstig artikel 33, lid 2, onder d, een beslissing over de ontvankelijkheid van een verzoek om internationale bescherming te nemen, ï moet eEen volgend ð verzoek om internationale bescherming ï asielverzoek moet eerst aan een voorafgaand onderzoek worden onderworpen om uit te maken of er, sinds de intrekking van het vorige verzoek of na de in lid 2, onder b), bedoelde beslissing inzake dit verzoek, nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn of door de ð verzoeker ï asielzoeker zijn voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij voor erkenning als vluchteling ð of voor subsidiaire bescherming ï in aanmerking komt overeenkomstig Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG.

3. 4.       Indien na Ö uit Õ het in lid 2 3 bedoelde voorafgaande onderzoek Ö wordt geconcludeerd dat er Õ nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn Ö gekomen Õ of door de ð verzoeker ï asielzoeker Ö werden Õ zijn voorgelegd die de kans aanzienlijk groter maken dat de ð verzoeker ï asielzoeker voor erkenning als vluchteling ð of voor subsidiaire bescherming ï in aanmerking komt krachtens Richtlijn Ö […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] Õ 2004/83/EG, wordt het verzoek verder behandeld overeenkomstig hoofdstuk II. Ö De lidstaten kunnen ook in andere redenen voorzien om een volgende verzoek verder te behandelen. Õ

5.           De lidstaten kunnen overeenkomstig hun nationale wetgeving een hernieuwd verzoek verder behandelen wanneer er andere redenen zijn om een procedure te heropenen.

4. 6.       De lidstaten kunnen besluiten het verzoek enkel verder te behandelen indien de betrokken ð verzoeker ï asielzoeker buiten zijn toedoen de in de leden 2 en 3 3, 4 en 5 beschreven situaties in het kader van de vorige procedure niet kon doen gelden, in het bijzonder door zijn recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel krachtens artikel 46 39 uit te oefenen.

ò nieuw

5.           Wanneer een volgend verzoek niet verder wordt behandeld overeenkomstig dit artikel, wordt het overeenkomstig artikel 33, lid 2, onder d), niet-ontvankelijk geacht.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

6. 7.       De in dit artikel bedoelde procedure kan ook van toepassing zijn ingeval:

a)      een ten laste van een ð verzoeker ï asielzoeker komende persoon een verzoek indient nadat hij er overeenkomstig artikel 7, lid 2, 6, lid 3, mee heeft ingestemd dat zijn geval deel uitmaakt van een namens hem ingediend verzoek ð , en /of ï

b)      ð een ongehuwde minderjarige een verzoek indient nadat namens hem een verzoek werd ingediend overeenkomstig artikel 7, lid 5, onder c) ï .

In ð die gevallen ï dit geval zal het voorafgaande onderzoek in lid 2 3 erin bestaan na te gaan of met de situatie van de afhankelijke persoon ð of de ongehuwde minderjarige ï verband houdende feiten een apart verzoek rechtvaardigen.

ò nieuw

7.           Wanneer een persoon ten aanzien van wie een overdrachtsbesluit overeenkomstig Verordening (EU) […/…] [de Dublinverordening] moet worden uitgevoerd, verdere verklaringen aflegt of een volgend verzoek indient in de overdragende lidstaat, worden deze verklaringen of volgende verzoeken overeenkomstig deze richtlijn behandeld door de verantwoordelijke lidstaat in de zin van Verordening (EU) […/…] [de Dublinverordening].

Artikel 41

Bijzondere voorschriften na de afwijzing of niet-ontvankelijkheid van een volgend verzoek

Wanneer een persoon in dezelfde lidstaat een nieuw verzoek om internationale bescherming indient na een definitieve beslissing om een verzoek niet-ontvankelijk te beschouwen overeenkomstig artikel 40, lid 5, of na een definitieve beslissing om een voorgaand volgend verzoek als ongegrond af te wijzen, kunnen de lidstaten het volgende doen:

a)           een uitzondering maken op het recht om op het grondgebied te blijven, mits de beslissingsautoriteit zich ervan heeft vergewist dat een terugkeerbesluit niet zal leiden tot direct of indirect refoulement in strijd met de internationale en EU-verplichtingen van die lidstaat;

b)           bepalen dat de behandelingsprocedure wordt versneld overeenkomstig artikel 31, lid 6, onder f); in dat geval kunnen de lidstaten ook afwijken van de termijnen die normaal gelden voor versnelde procedures overeenkomstig de nationale wetgeving;

c)           afwijken van de termijnen die normaal gelden voor de in de artikelen 33 en 34 bedoelde ontvankelijkheidsprocedures overeenkomstig de nationale wetgeving.

ê 2005/85/EG

Artikel 33

Niet verschijnen

De lidstaten kunnen de in artikel 32 opgenomen procedure handhaven dan wel aannemen ingeval er op een latere datum een verzoek wordt ingediend door een asielzoeker die, ofwel opzettelijk ofwel door grove nalatigheid, niet naar een aanmeldcentrum gaat dan wel zich niet op een aangegeven tijdstip bij de bevoegde autoriteiten meldt.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 42 34

Procedureregels

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers wier verzoek aan een voorafgaand onderzoek ingevolge artikel 40 32 wordt onderworpen, de in artikel 12 10, lid 1, opgesomde waarborgen genieten.

2.           De lidstaten kunnen in hun interne recht regels inzake het voorafgaande onderzoek ingevolge artikel 40 32 neerleggen. Die regels kunnen onder meer:

a)      de betrokken ð verzoeker ï asielzoeker ertoe verplichten feiten te vermelden en bewijzen te leveren die een nieuwe procedure rechtvaardigen;

b)      het overleggen van de nieuwe gegevens door de betrokken asielzoeker vereisen binnen een bepaalde termijn nadat hij deze heeft verkregen;

b c)   het voorafgaande onderzoek toestaan op grond van uitsluitend schriftelijke toelichtingen zonder persoonlijk gehoor ð , met uitzondering van de in artikel 40, lid 6, bedoelde gevallen ï .

De Ö Deze Õ regels mogen de toegang voor ð verzoekers ï asielzoekers tot een nieuwe procedure niet onmogelijk maken en evenmin leiden tot daadwerkelijke ontzegging of vergaande inperking van een dergelijke toegang.

3.           De lidstaten dragen er zorg voor dat:

a)      de asielzoeker ð verzoeker ï op passende wijze op de hoogte wordt gesteld omtrent de uitkomst van het voorafgaande onderzoek en, ingeval het verzoek niet verder zal worden behandeld, van de desbetreffende redenen en de mogelijkheden om een bezwaar of een beroep in te stellen.;

b)      indien een van de in artikel 32, lid 2, bedoelde situaties zich voordoet, de beslissingsautoriteit het hernieuwde verzoek zo spoedig mogelijk overeenkomstig hoofdstuk II verder behandelt.

Section V

Artikel 43 35

Grensprocedures

1.           De lidstaten kunnen procedures invoeren om, overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen van hoofdstuk II, aan de grens of in transitzones van de lidstaten een beslissing te nemen over:

a)      ð de ontvankelijkheid van een verzoek in de zin van artikel 33ï asielverzoeken die aldaar worden ingediend dat aldaar wordt ingediend, ð en/of ï

ò nieuw

b)      de inhoud van een verzoek in een procedure overeenkomstig artikel 31, lid 6.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

2.           Bij gebreke evenwel van procedures zoals bedoeld in lid 1 kunnen de lidstaten, overeenkomstig het bepaalde in dit artikel en in overeenstemming met de wet- of regelgeving die op 1 december 2005 van kracht is, van de in hoofdstuk II omschreven fundamentele beginselen en waarborgen afwijkende specifieke procedures handhaven om aan de grens of in transitzones een beslissing te nemen over het verlenen van toegang tot hun grondgebied aan asielzoekers die aldaar zijn aangekomen en een asielverzoek hebben ingediend.

3.           De in lid 2 bedoelde procedures dienen er met name voor te zorgen dat de betrokkenen:

a)      de toestemming krijgen aan de grens of in transitzones van de lidstaat te blijven, onverminderd artikel 7, en

b)      onmiddellijk worden ingelicht over hun rechten en plichten, zoals omschreven in artikel 10, lid 1, onder a), en

c)      indien nodig de diensten van een tolk, zoals omschreven in artikel 10, lid 1, onder b), aangeboden krijgen, en

d)      worden gehoord vooraleer de bevoegde autoriteit een beslissing in dergelijke procedures neemt, met betrekking tot hun asielverzoek door personen die over voldoende kennis beschikken van normen die van toepassing zijn op het gebied van het asiel- en vluchtelingenrecht, zoals omschreven in de artikelen 12, 13 en 14, en

e)      een juridische adviseur of andere raadsman die door het nationale recht als zodanig is erkend of toegelaten, zoals omschreven in artikel 15, lid 1, kunnen raadplegen, en

f)       f) een vertegenwoordiger krijgen ingeval het niet-begeleide minderjarigen betreft, zoals omschreven in artikel 17, lid 1, tenzij artikel 17, lid 2 of 3, van toepassing is.

Wanneer de toegang tot het grondgebied door een bevoegde autoriteit wordt geweigerd, dient de bevoegde autoriteit de feitelijke en de juridische gronden te vermelden waarom het asielverzoek ongegrond of niet-ontvankelijk is.

2. 4.       De lidstaten zorgen ervoor dat een beslissing in het kader van de in lid 1 2 voorgeschreven procedures binnen een redelijke termijn wordt genomen. Wanneer niet binnen vier weken een beslissing is genomen, wordt aan de ð verzoeker ï asielzoeker toegang tot het grondgebied van de lidstaat verleend zodat zijn verzoek kan worden behandeld overeenkomstig de andere bepalingen van deze richtlijn.

3. 5.       Wanneer het door specifieke vormen van aankomst of van de aankomst van grote aantallen onderdanen van derde landen of staatlozen die aan de grens of in een transitzone ð verzoeken om internationale bescherming ï asielverzoeken indienen, Ö in de praktijk Õ praktisch onmogelijk is om aldaar de bepalingen van lid 1 of de specifieke procedure van de leden 2 en 3 toe te passen, kan deze procedure ook worden toegepast indien en zolang de onderdanen van derde landen of staatlozen op normale wijze worden ondergebracht op plaatsen nabij de grens of de transitzone.

ê 2005/85/EG

Artikel 36

Begrip "Europees veilig derde land"

1.           De lidstaten kunnen bepalen dat een behandeling van het asielverzoek of de beoordeling van de veiligheid van de asielzoeker in zijn bijzondere omstandigheden zoals omschreven in hoofdstuk II, niet dan wel niet volledig plaatsvindt in gevallen waarin de bevoegde autoriteit aan de hand van feitenmateriaal heeft vastgesteld dat de asielzoeker hun grondgebied illegaal tracht binnen te komen of net illegaal is binnengekomen vanuit een veilig derde land overeenkomstig lid 2.

2.           Een derde land kan voor de toepassing van lid 1 alleen als veilig derde land worden beschouwd indien het:

a)      het Verdrag van Genève zonder geografische beperkingen heeft geratificeerd en naleeft, en

b)      over een bij wet voorgeschreven asielprocedure beschikt, en

c)      het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden heeft geratificeerd en de daarin vervatte bepalingen naleeft, met inbegrip van de normen met betrekking tot daadwerkelijke rechtsmiddelen, en

d)      door de Raad is aangemerkt als veilig derde land overeenkomstig lid 3.

3.           De Raad stelt, bij gekwalificeerde meerderheid op voorstel van de Commissie en na raadpleging van het Europees Parlement, een gemeenschappelijke lijst op, of wijzigt deze, van derde landen die door de lidstaten voor de toepassing van lid 1 als veilig derde land worden beschouwd.

4.           De betrokken lidstaten stellen nationale wetsbepalingen vast voor de uitvoering van de bepalingen van lid 1 en van de gevolgen van beslissingen die uit hoofde van die bepalingen worden gegeven, overeenkomstig het beginsel van non-refoulement van het Verdrag van Genève, inclusief bepalingen inzake uitzonderingen op de toepassing van dit artikel om humanitaire of politieke redenen dan wel om redenen van internationaal publiekrecht.

5.           Bij de uitvoering van een uitsluitend op dit artikel gebaseerde beslissing dienen de betrokken lidstaten:

a)      de asielzoeker hiervan op de hoogte te brengen, en

b)      hem een document te verschaffen waarin de autoriteiten van het derde land in de taal van dat land ervan in kennis worden gesteld dat het verzoek niet inhoudelijk is onderzocht.

6.           Wanneer het veilige derde land de asielzoeker niet terugneemt, zorgen de lidstaten ervoor dat toegang wordt verstrekt tot een procedure overeenkomstig de fundamentele beginselen en waarborgen die zijn beschreven in hoofdstuk II.

7.           Lidstaten die overeenkomstig nationale wetgeving die op 1 december 2005 van kracht was, en op grond van de criteria van lid 2, onder a), b) en c), derde landen als veilige landen hebben aangemerkt, kunnen lid 1 op die derde landen toepassen totdat de Raad de gemeenschappelijke lijst uit hoofde van lid 3 heeft aangenomen.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

HOOFDSTUK IV

Procedures voor de intrekking van de vluchtelingenstatus ð internationale-beschermingsstatus ï

Artikel 44 37

Intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus

De lidstaten zorgen ervoor dat een onderzoek om de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus van een bepaalde persoon in te trekken, kan beginnen wanneer er nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn waaruit blijkt dat er redenen zijn om de geldigheid van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus opnieuw te onderzoeken.

Artikel 45 38

Procedureregels

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat wanneer de bevoegde autoriteit overweegt de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus van een onderdaan van een derde land of staatloze in te trekken overeenkomstig artikel 14 ð of artikel 19 ï van Richtlijn […./../EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG, de betrokkene de volgende waarborgen geniet:

a)      hij wordt er schriftelijk van in kennis gesteld dat de bevoegde autoriteit heroverweegt, of hij in aanmerking komt voor de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus, en van de redenen voor die heroverweging, en

b)      hem wordt de kans geboden om, tijdens een persoonlijk gehoor overeenkomstig artikel 12 10, lid 1, onder b), en de artikelen 14, 15, ð 16 ï en 1712, 13 en 14, of in een schriftelijke verklaring, de redenen voor te leggen waarom de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus niet mag worden ingetrokken.

Bovendien zorgen de lidstaten ervoor dat, in het kader van die procedure:

a)      de bevoegde autoriteit precieze en bijgewerkte informatie uit diverse bronnen kan inwinnen zoals, in voorkomend geval, informatie van ð het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken en ï van het Bureau van de UNHCR, wat betreft de algemene situatie die in de landen van herkomst van de betrokken personen heerst, en

b)      wanneer er over het individuele geval informatie wordt ingewonnen met het oog op een heroverweging van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus, deze informatie niet wordt ingewonnen bij de actor(en) van de vervolging ð of van de ernstige schade ï op een wijze die ertoe leidt dat deze actor(en) rechtstreeks te weten komt (komen) dat de betrokken persoon ð internationale bescherming geniet ï een vluchteling is wiens status en dat zijn status wordt heroverwogen, noch resulteert in gevaar voor de fysieke integriteit van de betrokkene en van de te zijnen laste komende personen, dan wel voor de vrijheid en veiligheid van zijn nog in het land van herkomst levende familieleden.

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat de beslissing van de bevoegde autoriteit om de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus in te trekken, schriftelijk wordt meegedeeld. De redenen in feite en in rechte worden in de beslissing genoemd en informatie over de manier waarop de beslissing kan worden aangevochten wordt schriftelijk verstrekt.

3.           Zodra de bevoegde autoriteit de beslissing heeft genomen om de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus in te trekken, zijn artikel 20 15, lid 2, ð artikel 22, ï artikel 23 16, lid 1, en artikel 29 21 eveneens van toepassing.

4.           In afwijking van de leden 1, 2 en 3 kunnen de lidstaten beslissen dat de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus van rechtswege vervalt bij beëindiging overeenkomstig artikel 11, lid 1, onder a), b), c) en d), van Richtlijn 2004/83/EG, of indien de ð persoon die internationale bescherming geniet ï vluchteling ondubbelzinnig afziet van zijn erkenning als ð persoon die internationale bescherming geniet ï vluchteling. ð De lidstaten mogen ook beslissen dat de internationale-beschermingsstatus van rechtswege vervalt indien de persoon die internationale bescherming geniet, een onderdaan van die lidstaat is geworden. ï

HOOFDSTUK V

Beroepsprocedures

Artikel 46 39

Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel

1.           De lidstaten zorgen ervoor dat voor ð personen die om internationale bescherming verzoeken ï asielzoekers een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke instantie openstaat tegen:

a)      een beslissing die inzake hun asielverzoek ð verzoek om internationale bescherming ï is gegeven, met inbegrip van een beslissing:

ò nieuw

i)        om een verzoek als ongegrond te beschouwen met betrekking tot de vluchtelingenstatus en/of de subsidiaire-beschermingsstatus,

ê 2005/85/EG

ð nieuw

ii i)     om een asielverzoek als niet-ontvankelijk te beschouwen overeenkomstig artikel 33 25, lid 2;

iii ii)    aan de grens of in de transitzones van een lidstaat zoals omschreven in artikel 43 35, lid 1;

iii)      om een behandeling niet uit te voeren overeenkomstig artikel 36;

b)      een weigering om de behandeling van een verzoek na de onderbreking ervan overeenkomstig de artikelen 27 en 28 19 en 20 te hervatten;

c)      een beslissing om het hernieuwde verzoek niet opnieuw te behandelen overeenkomstig de artikelen 32 en 34;

d)      een beslissing waarbij de binnenkomst wordt geweigerd in het kader van de procedures krachtens artikel 35, lid 2;

c e)    een beslissing tot intrekking van de ð internationale-beschermingsstatus ï vluchtelingenstatus krachtens artikel 45 38.

ò nieuw

2.           De lidstaten zorgen ervoor dat personen van wie door de beslissingsautoriteit is erkend dat zij voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen, toegang hebben tot een daadwerkelijk rechtsmiddel in de zin van lid 1 tegen een beslissing om een verzoek als ongegrond te beschouwen met betrekking tot de vluchtelingenstatus.

De betrokken persoon kan, in afwachting van de uitkomst van de beroepsprocedures, aanspraak maken op de rechten en voordelen die door Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn] worden verleend aan personen die subsidiaire bescherming genieten.

3.           De lidstaten zorgen ervoor dat een daadwerkelijk rechtsmiddel in de zin van lid 1, een volledig onderzoek van zowel de feitelijke als juridische gronden omvat, met inbegrip van een ex nunc onderzoek van de behoefte aan internationale bescherming overeenkomstig Richtlijn […/.../EU] [erkenningsrichtlijn], zulks ten minste in beroepsprocedures voor een rechterlijke instantie van eerste aanleg.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

4. 2.       De lidstaten stellen ð redelijke ï termijnen en andere vereiste voorschriften vast opdat de verzoeker zijn recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel krachtens lid 1 kan uitoefenen.

ò nieuw

De termijnen maken de toegang van verzoekers tot een daadwerkelijk rechtsmiddel in de zin van lid 1 niet onmogelijk of uiterst moeilijk.

De lidstaten kunnen ook voorzien in een ambtshalve toetsing van overeenkomstig artikel 43 genomen beslissingen.

ê 2005/85/EG

3.           De lidstaten stellen in voorkomend geval voorschriften overeenkomstig hun internationale verplichtingen vast betreffende:

a)      de vraag, of het rechtsmiddel overeenkomstig lid 1 tot gevolg moet hebben dat asielzoekers in afwachting van de uitkomst in de betrokken lidstaat mogen blijven, en

b)      de mogelijkheid van een rechtsmiddel of beschermende maatregelen wanneer het rechtsmiddel overeenkomstig lid 1 niet het gevolg heeft dat asielzoekers in afwachting van de uitkomst in de betrokken lidstaat mogen blijven. De lidstaten kunnen ook voorzien in een rechtsmiddel van rechtswege, en

c)      de redenen om een beslissing krachtens artikel 25, lid 2, onder c), te betwisten overeenkomstig de in artikel 27, lid 2, onder b) en c), bepaalde methode.

ò nieuw

5.           Onverminderd lid 6 staan de lidstaten de verzoekers toe om op het grondgebied te blijven tot de termijn waarbinnen zij hun recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel moeten uitoefenen, verstreken is of, wanneer dat recht binnen de termijn werd uitgeoefend, in afwachting van de uitkomst van het rechtsmiddel.

6.           In het geval van een beslissing om een verzoek als ongegrond te beschouwen wanneer een van de in artikel 31, lid 6, onder a) tot en met g) opgesomde voorwaarden zijn vervuld of van een beslissing om een verzoek als niet-ontvankelijk te beschouwen overeenkomstig artikel 33, lid 2, onder a) of d), en wanneer in dergelijke gevallen de nationale wetgeving niet voorziet in het recht om in de lidstaat te blijven in afwachting van het resultaat van het rechtsmiddel, is een rechterlijke instantie bevoegd om, op verzoek van de betrokken verzoeker of ambtshalve, uitspraak te doen over de vraag of de verzoeker op het grondgebied van de lidstaat mag blijven.

Dit lid is niet van toepassing op de in artikel 43 bedoelde procedures.

7.           De lidstaten staan de verzoeker toe om op het grondgebied te blijven in afwachting van de uitkomst van de in lid 6 bedoelde procedure om te bepalen of de verzoeker al dan niet op het grondgebied mag blijven.

8.           De leden 5, 6 en 7 doen geen afbreuk aan artikel 26 van Verordening (EU) nr. […/…] [de Dublinverordening].

ê 2005/85/EG

9. 4.       De lidstaten kunnen termijnen vastleggen voor het onderzoek door de in lid 1 bedoelde rechterlijke instantie van beslissingen van de beslissingsautoriteit.

5.           Indien aan een asielzoeker een status is toegekend die dezelfde rechten en voordelen krachtens het nationale en het Gemeenschapsrecht biedt als de vluchtelingenstatus overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG, kan de asielzoeker worden geacht een daadwerkelijk rechtsmiddel te hebben, wanneer een rechterlijke instantie beslist dat het in lid 1 bedoelde rechtsmiddel niet ontvankelijk is of geen grote kans van slagen heeft vanwege onvoldoende belangstelling bij de asielzoeker om de procedure voort te zetten.

10. 6.     De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving tevens de voorwaarden vastleggen waaronder ervan kan worden uitgegaan dat een verzoeker zijn rechtsmiddel zoals bedoeld in lid 1, impliciet heeft ingetrokken of daarvan heeft afgezien, en wel tezamen met de regels inzake de procedure die moet worden gevolgd.

HOOFDSTUK VI

Algemene en slotbepalingen

Artikel 47 40

Aanvechting door overheidsinstanties

Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de mogelijkheid voor overheidsinstanties om bestuursrechtelijke en/of rechterlijke beslissingen aan te vechten overeenkomstig de nationale wetgeving.

Artikel 48 41

Vertrouwelijkheid

De lidstaten zien erop toe dat de autoriteiten die uitvoering geven aan deze richtlijn ten aanzien van alle informatie welke zij tijdens hun werk verkrijgen, gebonden zijn door het vertrouwelijkheidsbeginsel zoals omschreven in de nationale wetgeving.

ò nieuw

Artikel 49

Samenwerking

Elke lidstaat wijst een nationaal contactpunt aan en deelt het adres daarvan mee aan de Commissie. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.

De lidstaten nemen in overleg met de Commissie alle passende maatregelen om een rechtstreekse samenwerking en uitwisseling van gegevens tussen de bevoegde instanties tot stand te brengen.

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 50 42

Verslag

Uiterlijk op 1 december 2009 ð .........[13] ï brengt de Commissie het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten en stelt zij alle nodige wijzigingen voor. De lidstaten doen de Commissie alle informatie toekomen die deze nodig heeft voor het opstellen van dit verslag. Na de indiening van het verslag brengt de Commissie minstens om de ð vijf ï twee jaar aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten.

Artikel 51 43

Omzetting

1.           De lidstaten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden die nodig zijn om uiterlijk op 1 december 2007 aan deze richtlijn Ö aan de artikelen […] [artikelen die ten opzichte van de vorige richtlijn materieel zijn gewijzigd] Õ te voldoen. Met betrekking tot artikel 15 doen de lidstaten de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden die nodig zijn om uiterlijk op 1 december 2008 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis Ö delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn Õ .

ò nieuw

2.           De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk [drie jaar na de uiterste datum voor de omzetting] aan artikel 31, lid 3, te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.

ê 2005/85/EG (aangepast)

3.           Wanneer de lidstaten Ö de in de leden 1 en 2 bedoelde Õ deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. Ö Hoe dit gebeurt, wordt bepaald door de lidstaten. Õ De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. ÖIn de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijn, gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten. Õ

4.           De lidstaten delen de Commissie de tekst van de Ö belangrijkste Õ bepalingen van intern recht mee die betrekking hebben op deze richtlijn Ö alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn Õ .

ê 2005/85/EG (aangepast)

ð nieuw

Artikel 52 44

Overgangsregeling Overgangsbepalingen

De lidstaten passen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen Ö bedoeld in Õ van artikel 51, lid 1,43 toe op asielverzoeken ð verzoeken om internationale bescherming ï die zijn ingediend na ð […] ï 1 december 2007 en op de procedures tot intrekking van de ð internationale bescherming ï vluchtelingenstatus die zijn ingeleid na ð […] ï 1 december 2007. ðVerzoeken die zijn ingediend vóór […] en procedures tot intrekking van de vluchtelingenstatus die zijn ingeleid vóór […] zijn onderworpen aan de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen overeenkomstig Richtlijn 2005/85/EG. ï

ò nieuw

De lidstaten passen de in artikel 51, lid 2, bedoelde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe op verzoeken om internationale bescherming die zijn ingediend na […]. Verzoeken die zijn ingediend vóór […] zijn onderworpen aan de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen overeenkomstig Richtlijn 2005/85/EG.

ê

Artikel 53

Intrekking

Richtlijn 2005/85/EG wordt met ingang van [de dag na de in artikel 51, lid 1, van deze richtlijn genoemde datum] ingetrokken voor de door deze richtlijn gebonden lidstaten, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht.

Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage III.

ê 2005/85/EG

Artikel 54 45

Inwerkingtreding

Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

ê

De artikelen [...] zijn van toepassing vanaf [de dag na de in artikel 51, lid 1, genoemde datum].

ê 2005/85/EG (aangepast)

Artikel 55 46

Adressaten

Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap Ö de Verdragen Õ .

Gedaan te Brussel,

Voor het Europees Parlement                       Voor de Raad

De voorzitter                                                  De voorzitter

ê 2005/85/EG

BIJLAGE I

Definitie van "beslissingsautoriteit"

Bij de toepassing van deze richtlijn kan Ierland, voor zover het bepaalde in artikel 17, lid 1, van de Refugee Act (Wet op de Vluchtelingen) van 1996 (zoals gewijzigd) van toepassing blijft, oordelen dat:

- onder "beslissingsautoriteit" zoals bedoeld in artikel 2, onder ef), van deze richtlijn, met betrekking tot de vraag, of een verzoeker al dan niet als vluchteling moet worden aangemerkt, moet worden verstaan het Office of the Refugee Applications Commissioner (Bureau van de Commissaris voor de Erkenning van Vluchtelingen),

- onder "beslissingen in eerste aanleg" zoals bedoeld in artikel 2, onder ef), van deze richtlijn, ook moeten worden verstaan de aanbevelingen van de Refugee Applications Commissioner (Commissaris voor de Erkenning van Vluchtelingen) betreffende de vraag, of een verzoeker al dan niet als vluchteling moet worden aangemerkt.

Ierland zal de Commissie in kennis stellen van alle wijzigingen van artikel 17, lid 1, van de Refugee Act (Wet op de Vluchtelingen) van 1996 (zoals gewijzigd).

BIJLAGE I II

Aanmerking van veilige landen van herkomst voor de toepassing van artikel 29 en artikel 370, lid 1

Een land wordt als veilig land van herkomst beschouwd wanneer op basis van de rechtstoestand, de toepassing van de rechtsvoorschriften in een democratisch stelsel en de algemene politieke omstandigheden kan worden aangetoond dat er algemeen gezien en op duurzame wijze geen sprake is van vervolging in de zin van artikel 9 van Richtlijn […/…/EU] [erkenningsrichtlijn] 2004/83/EG, noch van foltering of onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing, noch van bedreiging door willekeurig geweld in het kader van een intern of internationaal gewapend conflict.

Bij deze beoordeling wordt onder meer rekening gehouden met de mate waarin bescherming wordt geboden tegen vervolging of mishandeling door middel van:

a) de desbetreffende wetten en andere voorschriften van het betrokken land en de wijze waarop die worden toegepast;

b) de naleving van de rechten en vrijheden die zijn neergelegd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en/of het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en/of het Verdrag tegen foltering, in het bijzonder de rechten waarop geen afwijkingen uit hoofde van artikel 15, lid 2, van voornoemd Europees Verdrag zijn toegestaan;

c) de naleving van het beginsel van non-refoulement van het Verdrag van Genève;

d) het beschikbaar zijn van een systeem van daadwerkelijke rechtsmiddelen tegen schendingen van voornoemde rechten en vrijheden.

ê 2005/85/EG

ð nieuw

BIJLAGE III

Definitie van "asielzoeker"

Bij de toepassing van deze richtlijn mag Spanje, voor zover de bepalingen van de "Ley 30/1992 de Régimen jurídico de las Administraciones Públicas y del Procedimiento Administrativo Común" van 26 november 1992 en de "Ley 29/1998 reguladora de la Jurisdicción Contencioso-Administrativa" van 13 juli 1998 van toepassing blijven, oordelen dat, in de zin van hoofdstuk V, de definitie van "asielzoeker" in artikel 2, onder c), van de richtlijn ook een "recurrente" dient te omvatten zoals is vastgesteld in bovengenoemde wetten.

De "recurrente" heeft recht op dezelfde waarborgen als de "asielzoeker" zoals in de richtlijn vastgesteld wat betreft het uitoefenen van zijn recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel in hoofdstuk V.

Spanje zal de Commissie in kennis stellen van alle ter zake doende wijzigingen in bovengenoemde wetten.

ê

BIJLAGE II IV

Deel A

Ingetrokken richtlijn (bedoeld in artikel 53)

Richtlijn 2005/85/EG van de Raad || (PB L 326 van 13.12.2005, blz. 13)

Deel B

Termijn voor omzetting in nationaal recht (bedoeld in artikel 51)

Richtlijn || Termijnen voor omzetting

2005/85/EG || Eerste termijn: 1 december 2007 Tweede termijn: 1 december 2008

BIJLAGE III

Concordantietabel

Richtlijn 2005/85/EG || Deze richtlijn

Artikel 1 || Artikel 1

Artikel 2, onder a) tot en met c) || Artikel 2, onder a) tot en met c)

- || Artikel 2, onder d)

Artikel 2, onder d) tot en met f) || Artikel 2, onder e) tot en met g)

- || Artikel 2, onder h) en i)

Artikel 2, onder g) || Artikel 2, onder j)

- || Artikel 2, onder k) en l)

Artikel 2, onder h) tot en met k) || Artikel 2, onder m) tot en met p)

- || Artikel 2, onder q)

Artikel 3, leden 1 en 2 || Artikel 3, leden 1 en 2

Artikel 3, lid 3 || -

Artikel 3, lid 4 || Artikel 3, lid 3

Artikel 4, lid 1, eerste alinea || Artikel 4, lid 1, eerste alinea

Artikel 4, lid 1, tweede alinea || -

Artikel 4, lid 2, onder a) || Artikel 4, lid 2, onder a)

Artikel 4, lid 2, onder b) tot en met d) || -

Artikel 4, lid 2, onder e) || Artikel 4, lid 2, onder b)

Artikel 4, lid 2, onder f) || -

- || Artikel 4, lid 3

Artikel 4, lid 3 || Artikel 4, lid 4

- || Artikel 4, lid 5

Artikel 5 || Artikel 5

Artikel 6, lid 1 || Artikel 6, lid 1

- || Artikel 6, leden 2 tot en met 4

Artikel 6, leden 2 en 3 || Artikel 7, leden 1 en 2

- || Artikel 7, lid 3

- || Artikel 7, lid 4

Artikel 6, lid 4 || Artikel 7, lid 5

Artikel 6, lid 5 || -

- || Artikel 8

Artikel 7, leden 1 en 2 || Artikel 9, leden 1 en 2

- || Artikel 9, lid 3

Artikel 8, lid 1 || Artikel 10, lid 1

- || Artikel 10, lid 2

Artikel 8, lid 2, onder a) tot en met c) || Artikel 10, lid 3, onder a) tot en met c)

- || Artikel 10, lid 3, onder d)

Artikel 8, leden 3 en 4 || Artikel 10, leden 4 en 5

Artikel 9, lid 1 || Artikel 11, lid 1

Artikel 9, lid 2, eerste alinea || Artikel 11, lid 2, eerste alinea

Artikel 9, lid 2, tweede alinea || -

Artikel 9, lid 2, derde alinea || Artikel 11, lid 2, tweede alinea

Artikel 9, lid 3 || Artikel 11, lid 3

Artikel 10, lid 1, onder a) tot en met c) || Artikel 12, lid 1, onder a) tot en met c)

- || Artikel 12, lid 1, onder d)

Artikel 10, lid 1, onder d) en e) || Artikel 12, lid 1, onder e) en f)

Artikel 10, lid 2 || Artikel 12, lid 2

Artikel 11 || Artikel 13

Artikel 12, lid 1, eerste alinea || Artikel 14, lid 1, eerste alinea

Artikel 12, lid 2, tweede alinea || -

- || Artikel 14, lid 1, tweede en derde alinea

Artikel 12, lid 2, derde alinea || Artikel 14, lid 1, vierde alinea

Artikel 12, lid 2, onder a) || Artikel 14, lid 2, onder a)

Artikel 12, lid 2, onder b) || -

Artikel 12, lid 2, onder c) || -

Artikel 12, lid 3, eerste alinea || Artikel 14, lid 2, onder b)

Artikel 12, lid 3, tweede alinea || Artikel 14, lid 2, tweede alinea

Artikel 12, leden 4 tot en met 6 || Artikel 14, leden 3 tot en met 5

Artikel 13, leden 1 en 2 || Artikel 15, leden 1 en 2

Artikel 13, lid 3, onder a) || Artikel 15, lid 3, onder a)

- || Artikel 15, lid 3, onder b)

Artikel 13, lid 3, onder b) || Artikel 15, lid 3, onder c)

- || Artikel 15, lid 3, onder d)

- || Artikel 15, lid 3, onder e)

Artikel 13, lid 4 || Artikel 15, lid 4

Artikel 13, lid 5 || -

- || Artikel 16

Artikel 14 || -

- || Artikel 17

- || Artikel 18

- || Artikel 19

Artikel 15, lid 1 || Artikel 22, lid 1

Artikel 15, lid 2 || Artikel 20, lid 1

- || Artikel 20, leden 2 tot en met 4

- || Artikel 21, lid 1

Artikel 15, lid 3, onder a) || -

Artikel 15, lid 3, onder b) en c) || Artikel 21, lid 2, onder a) en b)

Artikel 15, lid 3, onder d) || -

Artikel 15, lid 3, tweede alinea || -

Artikel 15, leden 4 tot en met 6 || Artikel 21, leden 3 tot en met 5

- || Artikel 22, lid 2

Artikel 16, lid 1, eerste alinea || Artikel 23, lid 1, eerste alinea

Artikel 16, lid 1, tweede alinea, eerste zin || Artikel 23, lid 1, tweede alinea, inleidende formulering

- || Artikel 23, lid 1, onder a)

Artikel 16, lid 1, tweede alinea, tweede zin || Artikel 23, lid 1, onder b)

Artikel 16, lid 2, eerste zin || Artikel 23, lid 2

Artikel 16, lid 2, tweede zin || -

- || Artikel 23, lid 3

Artikel 16, lid 3 || Artikel 23, lid 4, eerste alinea

Artikel 16, lid 4, eerste alinea || -

Artikel 16, lid 4, tweede en derde alinea || Artikel 23, lid 4, tweede en derde alinea

- || Artikel 24

Artikel 17, lid 1 || Artikel 25, lid 1

Artikel 17, lid 2, onder a) || Artikel 25, lid 2

Artikel 17, lid 2, onder b) en c) || -

Artikel 17, lid 3 || -

Artikel 17, lid 4 || Artikel 25, lid 3

- || Artikel 25, lid 4

Artikel 17, lid 5 || Artikel 25, lid 5

- || Artikel 25, lid 6

Artikel 17, lid 6 || Artikel 25, lid 7

Artikel 18 || Artikel 26

Artikel 19 || Artikel 27

Artikel 20, leden 1 en 2 || Artikel 28, leden 1 en 2

- || Artikel 28, lid 3

Artikel 21 || Artikel 29

Artikel 22 || Artikel 30

Artikel 23, lid 1 || Artikel 31, lid 1

Artikel 23, lid 2, eerste alinea || Artikel 31, lid 2

- || Artikel 31, lid 3

Artikel 23, lid 2, tweede alinea || Artikel 31, lid 4, eerste alinea

- || Artikel 31, lid 4, tweede alinea

Artikel 23, lid 3 || Artikel 31, lid 5, inleidende formulering

- || Artikel 31, lid 5, onder a) tot en met c)

Artikel 23, lid 4, onder a) || Artikel 31, lid 6, onder a)

Artikel 23, lid 4, onder b) || -

Artikel 23, lid 4, onder c), i) || Artikel 31, lid 6, onder b)

Artikel 23, lid 4, onder c), ii) || -

Artikel 23, lid 4, onder d) || Artikel 31, lid 6, onder c)

Artikel 23, lid 4, onder e) || -

Artikel 23, lid 4, onder f) || Artikel 31, lid 6, onder d)

Artikel 23, lid 4, onder g) || Artikel 31, lid 6, onder e)

Artikel 23, lid 4, onder h) en i) || -

Artikel 23, lid 4, onder j) || Artikel 31, lid 6, onder f)

Artikel 23, lid 4, onder k) en l) || -

Artikel 23, lid 4, onder m) || Artikel 31, lid 6, onder g)

Artikel 23, lid 4, onder n) en o) || -

- || Artikel 31, leden 7 en 8

Artikel 24 || -

- || Artikel 32 (verplaatst artikel 28)

Artikel 25 || Artikel 33

Artikel 25, lid 1 || Artikel 33, lid 1

Artikel 25, lid 2, onder a) tot en met c) || Artikel 33, lid 2, onder a) tot en met c)

Artikel 25, lid 2, onder d) en e) || -

Artikel 25, lid 2, onder f) en g) || Artikel 33, lid 2, onder d) en e)

- || Artikel 34

Artikel 26 || Artikel 35

Artikel 27, lid 1, onder a) || Artikel 38, lid 1, onder a)

- || Artikel 38, lid 1, onder b)

Artikel 27, lid 1, onder b) tot en met d) || Artikel 38, lid 1, onder c) tot en met e)

Artikel 27, leden 2 tot en met 5 || Artikel 38, leden 2 tot en met 5

Artikel 28 || Artikel 32

Artikel 29 || -

Artikel 30, lid 1 || Artikel 37, lid 1

Artikel 30, leden 2 tot en met 4 || -

- || Artikel 37, lid 2

Artikel 30, leden 5 en 6 || Artikel 37, leden 3 en 4

Artikel 31, lid 1 || Artikel 36, lid 1

Artikel 31, lid 2 || -

Artikel 31, lid 3 || Artikel 36, lid 2

Artikel 32, lid 1 || Artikel 40, lid 1

Artikel 32, lid 2 || -

Artikel 32, lid 3 || Artikel 40, lid 2

Artikel 32, lid 4 || Artikel 40, lid 3, eerste zin

Artikel 32, lid 5 || Artikel 40, lid 3, tweede zin

Artikel 32, lid 6 || Artikel 40, lid 4

- || Artikel 40, lid 5

Artikel 32, lid 7, eerste alinea || Artikel 40, lid 6, onder a)

- || Artikel 40, lid 6, onder b)

Artikel 32, lid 7, tweede alinea || Artikel 40, lid 6, tweede alinea

- || Artikel 40, lid 7

- || Artikel 41

Artikel 33 || -

Artikel 34, lid 1 en lid 2, onder a) || Artikel 42, lid 1 en lid 2, onder a)

Artikel 34, lid 2, onder b) || -

Artikel 34, lid 2, onder c) || Artikel 42, lid 2, onder b)

Artikel 34, lid 3, onder a) || Artikel 42, lid 3

Artikel 34, lid 3, onder b) || -

Artikel 35, lid 1 || Artikel 43, lid 1, onder a)

- || Artikel 43, lid 1, onder b)

Artikel 35, lid 2 en lid 3, onder a) tot en met f) || -

Artikel 35, lid 4 || Artikel 43, lid 2

Artikel 35, lid 5 || Artikel 43, lid 3

Artikel 36, lid 1 en lid 2, onder a) tot en met c) || Artikel 39, lid 1 en lid 2, onder a) tot en met c)

Artikel 36, lid 2, onder d) || -

Artikel 36, lid 3 || -

Artikel 36, leden 4 tot en met 6 || Artikel 39, leden 3 tot en met 5

- || Artikel 39, lid 6

Artikel 36, lid 7 || -

Artikel 37 || Artikel 44

Artikel 38 || Artikel 45

- || Artikel 46, lid 1, onder a), i)

Artikel 39, lid 1, onder a), i) en ii) || Artikel 46, lid 1, onder a), ii) en iii)

Artikel 39, lid 1, onder a), iii) || -

Artikel 39, lid 1, onder b) || Artikel 46, lid 1, onder b)

artikel 39, lid 1, onder c) en d) || -

Artikel 39, lid 1, onder e) || Artikel 46, lid 1, onder c)

- || Artikel 46, leden 2 en 3

Artikel 39, lid 2 || Artikel 46, lid 4, eerste alinea

- || Artikel 46, lid 4, tweede en derde alinea

Artikel 39, lid 3 || -

- || Artikel 46, leden 5 tot en met 8

Artikel 39, lid 4 || Artikel 46, lid 9

Artikel 39, lid 5 || -

Artikel 39, lid 6 || Artikel 41, lid 10

Artikel 40 || Artikel 47

Artikel 41 || Artikel 48

- || Artikel 49

Artikel 42 || Artikel 50

Artikel 43, eerste alinea || Artikel 51, lid 1

- || Artikel 51, lid 2

Artikel 43, tweede en derde alinea || Artikel 51, leden 3 en 4

Artikel 44 || Artikel 52, eerste alinea

- || Artikel 52, tweede alinea

- || Artikel 53

Artikel 45 || Artikel 54

Artikel 46 || Artikel 55

Bijlage I || -

Bijlage II || Bijlage I

Bijlage III || -

- || Bijlage II

- || Bijlage III

[1]               Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's - Asielbeleidsplan - Een geïntegreerde aanpak van bescherming in de hele EU, COM (2008)360, 17.6.2008.

[2]               PB L 326 van 13.12.2005, blz. 13.

[3]               Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de toepassing van Richtlijn 2005/85/EG van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, COM(2010) 465, 8.9.2010.

[4]               Europees migratie- en asielpact, document 13440/08 van de Raad.

[5]               Werkdocument van de diensten van de Commissie bij het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de verlening of intrekking van internationale bescherming – Effectbeoordeling, SEC(2009) 1376, 21.10.2009.

[6]               PB C […] van […], blz. […].

[7]               PB C […] van […], blz. […].

[8]               PB L 326 van 13.12.2005, blz. 13.

[9]               PB L 132 van 29.5.2010, blz. 11.

[10]             PB L 348 van 24.12.2008, blz. 98.

[11]             Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB L 190 van 18.7.2002, blz. 1).

[12]             PB L 31 van 6.2.2003, blz. 18.

[13]             Vier jaar na de datum van aanneming van deze richtlijn.

De toelichting per artikel bij het gewijzigde voorstel is gebaseerd op een vergelijking met het voorstel van de Commissie van 2009 tot wijziging van Richtlijn 2005/85/EG.

Artikel 1

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 2

In vergelijking met het voorstel van 2009 is dit artikel op de volgende punten gewijzigd:

d)         in de definitie van verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven:

i)       wordt een preciezere term ingevoerd, namelijk "verzoeker die bijzondere procedurele waarborgen behoeft", die beter weergeeft dat bij de toepassing van de richtlijn asielprocedures rekening moet worden gehouden met bijzondere behoeften;

ii)       worden seksuele geaardheid en genderidentiteit toegevoegd als gevallen waarin verzoekers bijzondere procedurele waarborgen kunnen behoeven, aangezien onder meer in deze gevallen moet zijn gewaarborgd dat de verzoeker zijn zaak kan bepleiten tijdens de behandeling van het verzoek en in het bijzonder tijdens het persoonlijke onderhoud; en

(iii)     wordt een aantal gronden verduidelijkt door het begrip "geestelijke gezondheidsproblemen," te vervangen door "ernstige lichamelijke aandoeningen, psychische aandoeningen, posttraumatische stoornissen".

(n)          in het gewijzigde voorstel wordt de draagwijdte van de term "vertegenwoordiger" uitgebreid om duidelijk te maken dat, afhankelijk van het gegeven nationale systeem, niet alleen een natuurlijke persoon maar ook een organisatie de wettelijke vertegenwoordiger van een niet-begeleide minderjarige kan zijn.

(q)          de nieuwe definitie van volgende verzoeken is noodzakelijk om in de hele tekst de regels over volgende verzoeken te helpen verduidelijken.

Artikel 3

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 4

Het gewijzigde voorstel bevat belangrijke wijzigingen om de bepalingen te vereenvoudigen en de uitvoering ervan te vergemakkelijken.

In dit artikel wordt verduidelijkt dat de beslissingsautoriteit over passende middelen moet beschikken, inclusief voldoende bekwaam personeel om de taken van de autoriteit uit te voeren en dat het personeel van de beslissingsautoriteit goed opgeleid moet zijn. Om de bepalingen over opleidingsactiviteiten voor het personeel te vereenvoudigen, werd het gewijzigde voorstel aangepast aan de relevante regels van de verordening tot oprichting van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken (Verordening (EU) 439/2010) door te verwijzen naar artikel 6, lid 4, onder a) tot en met e), van deze verordening. Deze verplichting in verband met opleiding omvat thans derhalve de volgende aspecten:

a)           internationale mensenrechten en het acquis inzake asiel van de Unie en met name specifieke juridische en jurisprudentiële aangelegenheden;

b)           aangelegenheden in verband met de behandeling van asielverzoeken van minderjarigen en kwetsbare personen met bijzondere behoeften;

c)           gesprekstechnieken;

d)           het gebruik van medische en juridische deskundigenverslagen in asielprocedures;

e)           aangelegenheden in verband met de productie en het gebruik van gegevens over landen van herkomst;

f)            opvangvoorzieningen, met bijzondere aandacht voor kwetsbare groepen en slachtoffers van foltering.

Wat de uitzonderingen op het beginsel van één enkele beslissingautoriteit betreft, werd een nieuw punt b) ingevoegd voor gevallen waarin een andere autoriteit (bv. grenswachten) de toegang tot het grondgebied verleent of weigert in het kader van een grensprocedure. Er is verduidelijkt dat in deze gevallen de beslissing over de toelating moet zijn gebaseerd op het advies van de beslissingsautoriteit. Deze wijziging heeft als doel de bepalingen van de richtlijn af te stemmen op de uiteenlopende regelingen inzake grenscontrole in de lidstaten.

Artikel 5

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 6

Met het oog op een duidelijkere structuur werd artikel 6 van het voorstel van 2009 in twee artikelen opgesplitst: artikel 6 van het gewijzigde voorstel bevat bepalingen over het algemene beginsel van vlotte en tijdige toegang, terwijl het nieuwe artikel 7 gaat over verzoeken namens afhankelijke personen of minderjarigen.

De terminologie van het artikel werd verduidelijkt ten opzichte van het voorstel van 2009 en van de huidige richtlijn. Er werd een duidelijker onderscheid gemaakt tussen “het willen indienen” en “het indienen” van een verzoek om internationale bescherming. Overeenkomstig de definitie van een verzoek in artikel 2, onder b), is er van een verzoek sprake zodra een persoon een lidstaat om bescherming verzoekt en ervan kan worden uitgegaan dat die persoon de vluchtelingenstatus of de subsidiaire-beschermingsstatus wenst. Deze handeling vereist geen administratieve formaliteiten. De betrokken administratieve formaliteiten moeten worden vervuld wanneer daadwerkelijk een verzoek wordt ingediend. Op grond van lid 2 zorgen de lidstaten ervoor dat een persoon die een verzoek wil indienen, daadwerkelijk de mogelijkheid heeft om dat zo snel mogelijk te doen, met inachtneming van de praktische beperkingen die op grond van lid 1 kunnen worden opgelegd.

In lid 3 wordt duidelijk gemaakt dat alleen het feit dat een persoon die een verzoek wil indienen, een verzoeker is, binnen 72 uur moet worden geregistreerd en dat niet de volledige registratie van het verzoek binnen die termijn moet gebeuren. Deze bepaling is duidelijker en meer in overeenstemming met de specifieke kenmerken van de nationale asielstelsels.

De vereiste voor andere autoriteiten dan de beslissingsautoriteit om de toegang tot asielprocedures te vergemakkelijken, werd vereenvoudigd. Het algemene beginsel is thans dat het personeel van de autoriteiten die verzoeken kunnen ontvangen, passend wordt geïnstrueerd en de nodige opleiding krijgt om aan de verplichting te voldoen de toegang tot de procedure te vergemakkelijken. Een verwijzing naar de door het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken ontwikkelde richtsnoeren moet zorgen voor een verdere harmonisering via operationele middelen.

Het voorstel voorziet in de mogelijkheid om de termijn van 72 uur tot zeven werkdagen te verlengen, om de lidstaten de mogelijkheid te bieden de verzoeken efficiënt af te handelen wanneer een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om bescherming verzoekt.

Artikel 7

Het gewijzigde voorstel verduidelijkt de voorwaarden waaronder een minderjarige zelf een verzoek kan indienen. Een van deze voorwaarden is dat de minderjarige volgens het nationale recht van de betrokken lidstaat handelingsbekwaam is om procedures te voeren of dat via zijn ouders of andere volwassen familieleden kan doen.

Artikel 8 (komt overeen met artikel 7 van het voorstel van 2009)

Dit artikel vereenvoudigt de bepalingen van het overeenkomstige artikel 7 van het voorstel van 2009. De vereenvoudiging heeft als doel de lidstaten meer flexibiliteit te bieden bij de uitvoering van deze bepalingen. Vooral wat tolkdiensten betreft werd duidelijk gemaakt dat deze diensten alleen moeten worden verstrekt voor zover dat strikt noodzakelijk is om de toegang tot de procedure te vergemakkelijken. In wezen heeft deze bepaling als doel de personen die om internationale bescherming willen verzoeken, de mogelijkheid te bieden om dat te doen. De term "dienst" wijst erop dat de lidstaten een ruime discretionaire bevoegdheid hebben om de geschikte regeling vast te stellen.

Artikel 9 (komt overeen met artikel 8 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 10 (komt overeen met artikel 9 van het voorstel van 2009)

Om de oprichting van het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken te beklemtonen alsook zijn specifieke, belangrijke rol in de EU bij de ondersteuning van lidstaten wat betrouwbare informatie over het land van herkomst in asielprocedures betreft, werden de verwijzingen naar het bureau en de UNCHR omgewisseld.

In lid 3, onder b), van dit artikel werd de verwijzing naar het recht van de verzoeker en de juridische adviseur op toegang tot informatie over het land van herkomst geschrapt. Zij werd in artikel 12, lid 1, onder een nieuw punt d), ondergebracht om de coherentie van de tekst te verbeteren.

Aan lid 3, onder d), werd een element toegevoegd om ervoor te zorgen dat het personeel dat verzoeken behandelt en beslissingen neemt, ook advies kan vragen over religieuze aangelegenheden die van belang kunnen zijn in zaken waarin vluchtelingen worden vervolgd om redenen die met religie verband houden.

Artikel 11 (komt overeen met artikel 10 van het voorstel van 2009)

Aan lid 3 zijn nog twee gronden toegevoegd, waardoor rekening wordt gehouden met het feit dat de bekendmaking van specifieke gegevens over seksuele gerichtheid en genderidentiteit ook de belangen van een verzoeker kan schaden in het geval van een enkele beslissing over alle afhankelijke personen.

Artikel 12 (komt overeen met artikel 11 van het voorstel van 2009)

Lid 1, onder a) en f), werd gewijzigd. Het voorstel bepaalt dat de verzoeker over de procedure wordt ingelicht in een taal die hij begrijpt of waarvan redelijkerwijze kan worden aangenomen dat hij deze begrijpt. Voorts moeten de lidstaten op grond van lid 1, onder a), verzoekers bij het begin van de procedure informeren over deze regels om hen meer bewust te maken van de gevolgen van een intrekking. Deze waarborg is nodig doordat de bepalingen over intrekking zijn gewijzigd.

In lid 1, onder b), werd duidelijk gemaakt dat niet alleen de beslissingsautoriteit de verzoeker kan horen, maar ook andere bevoegde autoriteiten indien het om een onderhoud over de ontvankelijkheid gaat.

Het nieuwe lid 1, onder d), voorziet in het recht van verzoekers en, in voorkomend geval, hun juridische raadgevers, op toegang tot de in artikel 10, lid 3, onder b), bedoelde informatie. Deze wijziging brengt geen nieuwe verplichtingen met zich; deze bepaling over de toegang tot de in artikel 10, lid 1, onder b), bedoelde informatie werd van artikel 10 naar artikel 12 verplaatst omdat dat voor een coherentere structuur van de tekst zorgt.

Artikel 13 (komt overeen met artikel 12 van het voorstel van 2009)

In het gewijzigde voorstel zijn de bewoordingen van lid 1 preciezer en coherenter gemaakt zonder dat de inhoud is veranderd.

Artikel 14 (komt overeen met artikel 13 van het voorstel van 2009)

De bepalingen over het persoonlijke onderhoud zijn flexibeler gemaakt. De algemene regel blijft dat het onderhoud over de inhoud van het verzoek wordt afgenomen door het personeel van de beslissingsautoriteit, maar wanneer een groot aantal onderdanen van derde landen of staatlozen tegelijk om bescherming verzoekt, kunnen de lidstaten bepalen dat het personeel van een andere autoriteit betrokken wordt bij het afnemen van dat onderhoud. Niettemin moet het personeel in dat geval dezelfde opleiding krijgen als het personeel van de beslissingsautoriteit. Deze praktijk mag slechts tijdelijk worden toegepast, zolang de voorwaarden vervuld blijven.

De derde alinea van lid 1 werd vereenvoudigd en verduidelijkt zonder wijziging van de verplichting dat ten laste komende volwassenen de mogelijkheid moeten krijgen persoonlijk te worden gehoord.

In lid 2, onder b), werd de term "bevoegde autoriteit" vervangen door "beslissingsautoriteit" om ervoor te zorgen dat steeds de beslissingsautoriteit beslist of van het persoonlijk onderhoud kan worden afgezien ingeval de verzoeker niet persoonlijk kan worden gehoord.

Artikel 15 (komt overeen met artikel 14 van het voorstel van 2009)

In lid 3, onder a), werd verduidelijkt dat de persoon die het onderhoud afneemt, in staat moet zijn om rekening te houden met de persoonlijke en (in plaats van "of") algemene omstandigheden die een rol spelen bij de verzoeken, om een goede beslissing te kunnen nemen. Deze elementen zijn conjunctief en niet disjunctief; er moet met beide rekening worden gehouden. Seksuele gerichtheid en genderidentiteit werden toegevoegd aan de lijst van voorbeelden van omstandigheden waarmee rekening moet worden gehouden aangezien dat ook elementen zijn waarmee bij het onderhoud eventueel rekening moet worden gehouden.

De bewoordingen van lid 3, onder c), werden vereenvoudigd zonder dat de inhoud van de bepalingen werd gewijzigd.

In lid 3, onder d), werd de bepaling dat de persoon die het onderhoud afneemt geen uniform mag dragen, preciezer geformuleerd, in de zin dat alleen militaire of politie-uniformen worden uitgesloten.

Lid 3, onder e), werd beter geformuleerd.

Artikel 16 (komt overeen met artikel 15 van het voorstel van 2009)

Dit artikel werd vereenvoudigd om de uitvoering ervan door de lidstaten te vergemakkelijken. Het vereiste dat de vragen aan de verzoeker relevant moeten zijn voor de beoordeling, werd geschrapt aangezien deze impliciet valt onder het vereiste om de verzoeker in de gelegenheid te stellen de elementen van de zaak aan te voeren.

Artikel 17 (komt overeen met artikel 16 van het voorstel van 2009)

Dit artikel werd aanzienlijk gewijzigd ten opzichte van het voorstel van 2009. De lidstaten zijn niet verplicht om van elk persoonlijk onderhoud een schriftelijke weergave op te stellen. Volgens de voorgestelde bepalingen moet een uitvoerig verslag worden opgesteld dat alle essentiële elementen van het onderhoud bevat. De lidstaten kunnen voorzien in de geluidsopname of audiovisuele opname van het persoonlijke onderhoud. Niettemin moet ook in die gevallen een uitvoerig verslag worden opgesteld en moet de opname bij het verslag worden gevoegd.

De verzoeker moet in de gelegenheid worden gesteld om opmerkingen te maken bij het verslag. Daartoe moet de verzoeker na het onderhoud of binnen een specifieke termijn voordat de beslissingsautoriteit een beslissing neemt, worden geïnformeerd over de inhoud van het verslag. De term "volledig" wijst erop dat deze informatie op holistische wijze alle elementen van de inhoud van het verslag moet bevatten en zo nodig met bijstand van een tolk.

Het voorstel bepaalt dat de lidstaten de verzoeker vragen om de inhoud van het verslag goed te keuren. Op deze regel bestaat een uitzondering, namelijk wanneer van het onderhoud een geluidsopname of audiovisuele opname is gemaakt. In dat geval moet de verzoeker in de gelegenheid worden gesteld om in beroepsprocedures als bewijsmiddel te verwijzen naar de opname, die als bewijs aan het verslag wordt gehecht.

Indien de verzoeker het verslag weigert goed te keuren, wordt dat in het dossier vermeld. Een dergelijke weigering belet de beslissingsautoriteit echter niet een beslissing te nemen.

Artikel 18 (komt overeen met artikel 17 van het voorstel van 2009)

Het voorstel heeft als doel de bepalingen over medische verslagen grondig te herzien. Het opschrift van het artikel werd gewijzigd door de term "juridisch" te schrappen om beter de huidige inhoud van dit artikel weer te geven.

De eerste zin van lid 1 bevat het algemeen beginsel dat de verzoeker zich medisch moet kunnen laten onderzoeken om bij de beslissingsautoriteit een medisch attest te kunnen indienen ter staving van zijn verzoek. De draagwijdte van dat medisch attest is beperkt; het heeft als doel het verzoek van de betrokkene te staven wat vroegere vervolgingen of ernstige schade betreft. Op die manier moet duidelijk zijn dat het medisch attest op zichzelf geen bewijs van vervolging is. De lidstaten kunnen een redelijke termijn vaststellen waarbinnen het attest moet worden ingediend om de beoordeling en de beslissing niet te vertragen. Om procedures doeltreffender te maken en misbruik of nodeloze vertraging te vermijden, voorzien de bepalingen in de mogelijkheid om een beslissing te nemen zonder dat met het attest rekening wordt gehouden wanneer het zonder goede reden te laat werd ingediend.

Een medisch onderzoek kan bijzonder relevant zijn voor de beoordeling van het verzoek wanneer de verzoeker niet in staat is om de elementen die nodig zijn om zijn verzoek te staven, volledig tot uidrukking te brengen. Om die reden schrijft lid 2 voor dat de beslissingsautoriteit op eigen initiatief, met de toestemming van de verzoeker, een medisch onderzoek laat uitvoeren, wanneer zij van oordeel is dat er redenen zijn om aan te nemen dat de verzoeker niet in staat is om een onderhoud te hebben als gevolg van posttraumatische stresstoornis, vroegere vervolgingen of ernstige schade. De weigering van de verzoeker om het medisch onderzoek te ondergaan, belet de beslissingsautoriteit niet een beslissing te nemen.

In het nieuwe lid 5 wordt verduidelijkt wat de inhoud is van de opleiding die de lidstaten moeten geven aan personen die de verzoekers horen. De term "herkenning" wijst erop dat de opleiding als doel moet hebben dat de personen die het onderhoud afnemen, de symptomen van mogelijke vroegere foltering of andere medische problemen die tot gevolg kunnen hebben dat de verzoeker niet in staat is om een onderhoud te hebben, leren kennen en herkennen.

Artikelen 19 tot en met 22 (komen overeen met artikel 18 van het voorstel van 2009)

De nieuwe artikelen 19 tot en met 22 hebben als doel de bepalingen over rechtsbijstand en vertegenwoordiging aan te passen en te verduidelijken om deze flexibeler te maken en er tegelijk voor te zorgen dat het juridische en procedurele informatie kosteloos kan worden verstrekt aan de personen die daarom vragen en die niet over voldoende middelen beschikken. Dat is een van de belangrijkste elementen van "frontloading". De keuze voor deze aanpak werd volledig ondersteund door de bevindingen van een project in het Verenigd Koninkrijk, de zogenaamde "Solihull pilot", gepresenteerd op de ministeriële conferentie over asiel in september 2010. Dat project bevestigde de hypothese dat "frontloading" in de asielprocedure, met name door de verzoekers aan het begin van de procedure toegang te geven tot deskundig juridisch advies, leidt tot aanzienlijke verbeteringen in de kwaliteit van de beslissingen in eerste aanleg.

Ten opzichte van het voorstel van 2009 werd de terminologie gewijzigd om mogelijke verwarring tussen drie verschillende begrippen te vermijden: 1. het minimumniveau van in eerste aanleg te verstrekken juridische en procedurele informatie, 2. kosteloze rechtsbijstand om in beroepsprocedures de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen, en 3. het recht van verzoekers om op eigen kosten contact te hebben met een juridisch adviseur of advocaat. Met het oog op een duidelijkere structuur en duidelijkere bepalingen werd artikel 18 van het voorstel van 2009 in vier artikelen opgesplitst. Deze opsplitsing maakt het onderscheid tussen die verschillende begrippen in de verschillende stadia van de procedure duidelijker.

Artikel 19

Dit artikel bevat bepalingen over kosteloze juridische en procedurele informatie in procedures in eerste aanleg. Het opschrift van dit artikel heeft als doel te verduidelijken dat de lidstaten verplicht zijn om de verzoekers in de procedures in eerste aanleg, op hun verzoek, kosteloos juridische en procedurele informatie aan te bieden en dat dit niet als "rechtsbijstand en vertegenwoordiging" mag worden beschouwd. Overeenkomstig verscheidene nationale rechtssystemen van de lidstaten is het derhalve niet nodig om voor elke verzoeker een advocaat aan te stellen, om deze verplichting na te komen.

In de bepaling wordt ook een minimumniveau vastgesteld voor de verstrekte juridische en procedurele informatie. Ten eerste bevat die informatie de uiteenzetting van de procedurele stappen, instrumenten, rechten en verplichtingen die voor de zaak van de verzoeker relevant kunnen zijn, onder meer de verplichting om samen te werken en de verplichting om de in artikel 4 van de erkenningrichtlijn bedoelde elementen te verstrekken. Ten tweede bevat zij, in geval van een negatieve beslissing, de uiteenzetting van de feitelijke, materieelrechtelijke en procedurele gronden voor de verwerping, om de verzoeker in staat te stellen een weloverwogen besluit te nemen over de vraag of hij zijn recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel zal gebruiken. Deze verduidelijking is noodzakelijk gebleken op grond van de ervaring die tijdens de bespreking van het vorige voorstel is opgedaan.

Opgemerkt zij dat artikel 20, lid 2, verduidelijkt dat wanneer lidstaten in procedures in eerste aanleg kosteloos rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging aanbieden, daaronder ook de elementen van het kosteloos verstrekken van juridische en procedurele informatie moeten worden begrepen.

Lid 2 verwijst naar de nadere toepasselijke voorwaarden, die verder in artikel 21 zijn opgenomen.

Artikel 20

Het opschrift van dit nieuwe artikel wijst erop dat de lidstaten ervoor zorgen dat in beroepsprocedures kosteloos rechtsbijstand en vertegenwoordiging worden aangeboden. In de terminologie van het gewijzigde voorstel wordt met kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging bedoeld dat de verzoeker door een bekwame persoon wordt bijgestaan en vertegenwoordigd; in de nationale stelsels van verscheidene lidstaten wordt daarmee een gekwalificeerde advocaat bedoeld. Ook hier werden minimumvereisten vastgesteld: onder meer het opstellen van de vereiste procedurestukken alsook de deelname aan een zitting voor een rechterlijke instantie. Laatstgenoemd vereiste is beperkt tot beroepsprocedures op het eerste niveau. In hogere aanleg zijn de lidstaten op grond van deze richtlijn niet verplicht om kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging aan te bieden. Aangezien de minimumvereisten van deze bepaling zowel bijstand (het opstellen van stukken) als vertegenwoordiging (deelname aan de zitting) betreffen, werd verduidelijkt dat deze bepaling betrekking heeft op rechtsbijstand "en" (in plaats van "en/of") vertegenwoordiging.

In lid 2 wordt verwezen naar de praktijk van verscheidene lidstaten waar reeds in procedures in eerste aanleg (dat wil zeggen de administratieve procedures voor de beslissingsautoriteit) kosteloze rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging (door advocaten) beschikbaar is. In dit lid wordt rekening gehouden met hun systemen door te verduidelijken dat in dat geval deze lidstaten de in artikel 19 bedoelde juridische en procedurele informatie niet hoeven aan te bieden, aangezien dat onder de door een advocaat verleende rechtsbijstand en vertegenwoordiging valt.

Lid 3 voorziet in de mogelijkheid van de zogenaamde "gegrondheidstoets". Dat betekent dat lidstaten mogen vaststellen dat kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging niet beschikbaar zijn voor verzoekers van wie het hoger beroep geen reële kans van slagen heeft. Dit moet echter door de rechterlijke instantie worden onderzocht en niet door de beslissingsautoriteit. De tweede alinea beperkt de toepassing van de gegrondheidstoets door te verwijzen naar artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat bepaalt dat rechtsbijstand wordt verleend aan degenen die niet over toereikende financiële middelen beschikken, voor zover die bijstand noodzakelijk is om de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen. Deze alinea moet worden gelezen in samenhang met artikel 21, lid 2, onder c), van de richtlijn waarin de algemene regel is vervat dat kosteloze juridische en procedurele informatie in eerste aanleg en kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging in beroepsprocedures uitsluitend worden aangeboden aan diegenen die niet over voldoende middelen beschikken.

Artikel 21

Dit artikel bevat de algemene voorwaarden die van toepassing zijn in gevallen waarin kosteloze juridische en procedurele informatie en kosteloze rechtsbijstand en vertegenwoordiging worden aangeboden. Het nieuwe lid 1 heeft als doel de lidstaten een ruime vrijheid te laten in de wijze waarop deze verplichtingen worden nagekomen. De aanstelling van een advocaat wordt als een standaardoplossing beschouwd, maar de lidstaten mogen de verplichtingen krachtens de artikelen 19 en 20 ook via niet-gouvernementele organisaties, overheidsfunctionarissen of gespecialiseerde overheidsdiensten nakomen. Deze bepaling houdt rekening met de bestaande systemen van verscheidene lidstaten.

Artikel 22

Dit artikel bevat het recht van de verzoeker om in alle fasen van de procedure een advocaat te raadplegen. Het belangrijkste onderscheid tussen de bepalingen van dit artikel en die van de artikelen 19 tot en met 21 is dat dit artikel alleen betrekking heeft op het recht van de verzoeker om op eigen kosten een advocaat te raadplegen. Het artikel bepaalt ook dat de lidstaten niet-gouvernementele organisaties dergelijke diensten mogen laten aanbieden.

Artikel 23 (komt overeen met artikel 19 van het voorstel van 2009)

Het gewijzigde voorstel wijzigt deze bepaling wat de toegang tot informatie betreft in procedures waar overwegingen van nationale veiligheid meespelen. Om het beginsel van gelijkheid van wapens en de vaste rechtspraak te eerbiedigen, voorziet het artikel in de mogelijkheid voor de lidstaten om toegang tot de dossiers alleen aan gespecialiseerde overheidsdiensten toe te staan (advocaten) wanneer er een gevaar is voor de nationale veiligheid. Deze bepaling heeft als doel ervoor te zorgen dat de verzoeker naar behoren wordt vertegenwoordigd zonder dat gevoelige of vertrouwelijke informatie wordt vrijgegeven. Op grond van deze bepalingen hoeft de vertegenwoordiger (ambtenaar, advocaat) geen contact te hebben met de verzoeker.

Artikel 24 (komt overeen met artikel 20 van het voorstel van 2009)

Het gewijzigde voorstel heeft als doel de bepalingen over personen met bijzondere behoeften te vereenvoudigen. Het heeft als doel de beginselen vast te stellen en biedt de lidstaten de mogelijkheid om te kiezen op welke manier deze bepaling het best kan worden uitgevoerd.

Ten eerste verduidelijkt de titel van het artikel, overeenkomstig de definitie van artikel 2, onder d), dat voor de toepassing van deze richtlijn in de procedures rekening moet worden gehouden met de bijzondere situatie van verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven. Daarmee wordt met name verduidelijkt dat bijzondere procedurele behoeften en bijzondere opvangbehoeften verschillend kunnen zijn.

In het eerste lid wordt bepaald dat verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, tijdig moeten worden herkend. Deze bepaling is volledig in overeenstemming met de relevante bepalingen van het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen. De lidstaten kunnen het in artikel 22 van het gewijzigde voorstel voor die richtlijn beschreven mechanisme gebruiken.

Het voorstel biedt de lidstaten een ruime vrijheid om de nadere regels vast te stellen om verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, te herkennen, wanneer dat tijdens de procedure duidelijk wordt. Dat kan met name het geval zijn voor bepaalde traumatische stoornissen die pas na een zekere tijd tot uiting komen.

In het tweede lid wordt in algemene termen het beginsel beschreven dat verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven, voldoende tijd en relevante ondersteuning krijgen om de elementen van het verzoek voor te leggen. Deze regel heeft als doel de lidstaten maximale flexibiliteit te bieden om de nadere regels vast te stellen waarmee deze bepaling in uiteenlopende gevallen wordt uitgevoerd.

Artikel 25 (komt overeen met artikel 21 van het voorstel van 2009)

In het gewijzigde voorstel wordt de verplichting van de vertegenwoordiger om een niet-begeleide minderjarige bij te staan, in wezen uitgebreid. De reikwijdte van de bijstand werd verduidelijkt en verbreed in het kader van de bijzondere procedurele behoeften van niet-begeleide minderjarigen. Nu bepaalt het artikel dat de vertegenwoordiger de minderjarige moet bijstaan zodat hij aanspraak kan maken op de rechten en kan voldoen aan de verplichtingen die in deze richtlijn zijn vastgesteld. Het vereiste van onpartijdigheid werd weggelaten aangezien de vertegenwoordiger in het belang van de niet-begeleide minderjarige moet optreden; er is echter gespecificeerd dat de vertegenwoordiger bij zijn optreden moet uitgaan van het belang van het kind.

Lid 2, onder b), werd geschrapt gelet op het feit dat een minderjarige die gehuwd is of was, niet noodzakelijk betekent dat hij geen bijstand meer behoeft. Het gaat daarbij om mogelijke gevallen van gedwongen huwelijken.

In lid 3, onder a), werd het vereiste dat een onderhoud moet worden afgenomen door een persoon die de nodige kennis heeft van de bijzondere behoeften van minderjarigen, uitgebreid zodat daaronder nu ook het onderhoud over de ontvankelijkheid valt.

In lid 4 wordt verduidelijkt dat niet alleen aan de niet-begeleide minderjarige, maar ook aan zijn vertegenwoordiger kosteloos juridische en procedurele informatie wordt aangeboden en dat dit ook van toepassing is op de intrekking van een status en dus op alle procedures in het kader van de richtlijn.

Lid 5 bevat een wijziging met betrekking tot medische onderzoeken voor minderjarigen om de leeftijd vast te stellen en bepaalt dat, wanneer daarover geen conclusie uit het onderzoek kan worden afgeleid, de verzoeker als minderjarig wordt beschouwd.

In lid 6 wordt de mogelijkheid uitgesloten om de gegrondheid te toetsen van het kosteloos aanbieden van rechtsbijstand en vertegenwoordiging in beroepsprocedures, teneinde de belangen van de niet-begeleide minderjarige verzoekers te beschermen.

Artikel 26 (komt overeen met artikel 22 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 27 (komt overeen met artikel 23 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 28 (komt overeen met artikel 24 van het voorstel van 2009)

Dit artikel voorziet in de mogelijkheid om een verzoek als ongegrond af te wijzen wanneer het als impliciet ingetrokken wordt beschouwd op voorwaarde dat het afdoende werd onderzocht na een persoonlijk onderhoud.

Lid 2 voorziet in de mogelijkheid voor de verzoeker die zich opnieuw meldt na een impliciete intrekking, om een nieuw verzoek in te dienen nadat zijn zaak eerder was beëindigd. De algemene regel is dat een dergelijk nieuw verzoek niet als een volgend verzoek kan worden beschouwd. Bijgevolg kan het niet als onontvankelijk worden beschouwd op grond van het feit dat het geen nieuwe elementen bevat. Niettemin zijn de lidstaten, wanneer de verzoeker zich meer dan een jaar nadat het vorige verzoek werd geacht te zijn ingetrokken, op grond van de richtlijn niet verplicht om de zaak opnieuw in behandeling te nemen en mogen zij het nieuwe verzoek als een volgend verzoek beschouwen. Deze bepalingen hebben als doel instrumenten aan te bieden om misbruik van volgende verzoeken te bestrijden.

Artikel 29 (komt overeen met artikel 25 van het voorstel van 2009)

De bewoordingen van lid 1, onder a), zijn in overeenstemming gebracht met andere artikelen van de richtlijn maar de inhoud van de bepaling is niet gewijzigd.

Artikel 30 (komt overeen met artikel 26 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 31 (komt overeen met artikel 27 van het voorstel van 2009)

Het gewijzigde voorstel bevat verscheidene wijzigingen met betrekking tot de behandelingsprocedure in eerste aanleg en de versnelde procedures. De wijzigingen hebben als doel rekening te houden met de specifieke kenmerken van de nationale systemen van de lidstaten en te zorgen voor meer flexibiliteit en doeltreffende middelen om misbruik aan te pakken.

Lid 3 behoudt de algemene termijn van zes maanden voor de afronding van de procedure in eerste aanleg. Niettemin werden twee extra uitzonderingen ingevoerd, namelijk het geval waarin een groot aantal verzoekers tegelijk een verzoek indient en het geval waarin de beslissingsautoriteit de termijn niet kan naleven doordat de verzoeker zijn verplichtingen niet nakomt.

De lidstaten mogen de afronding van de procedure ook uitstellen wanneer de beslissingsautoriteit geen beslissing kan nemen door een onzekere situatie in het land van herkomst die naar verwachting tijdelijk is. In dat geval mogen de lidstaten de termijn van zes+zes maanden overschrijden. De verzoeker behoudt echter zijn status van verzoeker.

De gronden voor prioritering zijn gewijzigd om de richtlijn in overeenstemming te brengen met het gewijzigde voorstel voor de richtlijn opvangvoorzieningen. De lidstaten kunnen voorrang verlenen aan de behandeling van een verzoek wanneer de verzoeker kwetsbaar is. De terminologie werd ook aangepast aan het nieuwe begrip "verzoekers die bijzondere procedurele waarborgen behoeven". Niet-begeleide minderjarigen worden ook uitdrukkelijk genoemd als groep waarbij prioritering in het bijzonder gerechtvaardigd kan zijn.

In lid 6 wordt verduidelijkt dat de gronden uit dit lid kunnen worden gebruikt voor de versnelde procedure en de afhandeling aan de grens. Deze wijziging houdt rekening met de nationale systemen van de lidstaten waarin aan de grens de algemene procedure wordt toegepast. Niettemin blijft de lijst van gevallen waarin de procedure aan de grens kan worden versneld of afgehandeld exhaustief.

Twee gronden voor een versnelde procedure (en grensprocedure) werden opnieuw ingevoerd:

Lid 6, onder e, voert punt g) van de richtlijn van 2005 opnieuw in. Deze grond heeft als doel de mogelijkheid te bieden om gevallen van misbruik doeltreffend aan te pakken. De bewoordingen werden aangepast in de zin dat deze grond kan worden gebruikt wanneer de verzoeker kennelijk valse of duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd die tegenstrijdig zijn met voldoende geverifieerde informatie over het land van herkomst. Deze wijziging heeft als doel een objectief element aan deze grond toe te voegen.

Lid 6 , onder g), voert punt m) van de richtlijn van 2005 opnieuw in en heeft betrekking op gevallen van gevaar voor de nationale veiligheid of de openbare orde. Er werd verduidelijkt dat de afhandeling van een verzoek kan worden versneld wanneer er ernstige gronden zijn om de verzoeker als een gevaar voor de nationale veiligheid te beschouwen.

Lid 7 van het voorstel van 2009 werd geschrapt. Het vereiste om te zorgen voor een behoorlijke en volledige behandeling werd in het nieuwe lid 7 ondergebracht. De bepalingen over de kennelijk ongegronde verzoeken werden geschrapt aangezien artikel 28 van de richtlijn van 2005 werd overgenomen en die bepalingen bevat.

Artikel 32 (komt overeen met artikel 28 van de richtlijn van 2005)

Dit artikel komt overeen met artikel 28 van de richtlijn van 2005. De inhoudelijke wijziging heeft betrekking op zaken van nationale veiligheid aangezien dat de enige grond is voor de versnelde procedure die niet als kennelijk ongegrond kan worden beschouwd, gelet op het feit dat in deze gevallen de reden voor het versnellen van de procedure niet gebaseerd is op de overweging dat het verzoek niet gegrond is. Artikel 28 van het voorstel van 2009 werd geschrapt omdat het dezelfde regels bevatte.

Artikel 33 (komt overeen met artikel 29 van het voorstel van 2009)

Lid 2, onder d), werd gewijzigd omdat de term "identiek" zeer restrictief was en de toepassing van de gronden voor niet-ontvankelijkheid in de praktijk onmogelijk maakte en onverenigbaar met de bepalingen over volgende verzoeken die deze bepaling geacht werd te ondersteunen. Het gewijzigde voorstel verduidelijkt dat de gronden voor niet-ontvankelijkheid kunnen worden gebruikt wanneer er geen nieuwe elementen zijn in het geval van een volgend verzoek. Het verband tussen volgende verzoeken (en hun definitie) is duidelijker gemaakt.

Artikel 34 (komt overeen met artikel 30 van het voorstel van 2009)

De bepalingen van dit artikel zijn in overeenstemming gebracht met de algemene bepalingen over het persoonlijke onderhoud. Het gaat om het vereiste dat de persoon die het onderhoud afneemt, geen militair of politie-uniform mag dragen.

Artikel 35 (komt overeen met artikel 31 van het voorstel van 2009)

Het gewijzigde voorstel voorziet expliciet in de mogelijkheid voor de verzoeker om in zijn bijzondere omstandigheden de toepassing van het begrip "eerste land van asiel" aan te vechten.

Artikel 36 (komt overeen met artikel 34 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 37 (komt overeen met artikel 33 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 38 (komt overeen met artikel 32 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 39 (komt overeen met artikel 38 van het voorstel van 2009)

Met het oog op meer samenhang werd een nieuw lid 6 toegevoegd op grond waarvan de lidstaten de Commissie op gezette tijden in kennis moeten stellen van de landen waarop het begrip Europees veilig derde land wordt toegepast. Dat komt overeen met een gelijkaardige verplichting over veilige derde landen.

Artikel 40 (komt overeen met artikel 35, leden 1 tot en met 7, en lid 9, van het voorstel van 2009)

De bepalingen over herhaalde of volgende verzoeken werden aanzienlijk verduidelijkt om een doeltreffendere afhandeling van dergelijke verzoeken te garanderen. De definitie van het begrip "volgende verzoek" zorgt ervoor dat deze bepalingen een duidelijke werkingssfeer hebben. Een volgend verzoek mag niet-ontvankelijk worden geacht wanneer er geen nieuwe elementen zijn die de kans aanzienlijk groter maken dat de verzoeker voor de internationale beschermingsstatus in aanmerking komt. Of er nieuwe elementen zijn, moet worden nagegaan in een voorafgaand onderzoek. Als er sprake is van nieuwe elementen, moet het volgend verzoek worden onderzocht overeenkomstig de algemene regels. Er werd verduidelijkt dat, wanneer er geen sprake is van nieuwe elementen, het verzoek niet-ontvankelijk moet worden geacht. De bepalingen over volgende verzoeken kunnen ook worden toegepast ingeval een ongehuwde minderjarige een afzonderlijk verzoek indient.

Artikel 41 (komt overeen met artikel 35, leden 8 en 9, van het voorstel van 2009)

De inhoud van deze bepalingen werd niet gewijzigd, maar de tekst werd anders gestructureerd om hem duidelijker te maken.

Artikel 42 (komt overeen met artikel 36 van het voorstel van 2009)

Lid 3, onder b), werd geschrapt omdat het overbodig was. Deze bepaling valt onder artikel 40, lid 3.

Artikel 43 (komt overeen met artikel 37 van het voorstel van 2009)

Dit artikel blijft ongewijzigd. Niettemin wordt de werkingssfeer ervan uitgebreid via verwijzingen naar de gewijzigde artikelen 31 en 33. Door de aanvullende gronden voor een versnelde procedure kunnen de lidstaten deze gevallen ook in de grensprocedure beoordelen. De wijziging van de bepalingen over niet-ontvankelijkheid van verzoeken die geen nieuwe elementen bevatten, zal het gebruik van grensprocedures op grotere schaal mogelijk maken.

Artikel 44 (komt overeen met artikel 39 van het voorstel van 2009)

Er zijn geen wijzigingen ten opzichte van het voorstel van 2009.

Artikel 45 (komt overeen met artikel 40 van het voorstel van 2009)

Lid 4 werd gewijzigd. De lidstaten mogen beslissen dat de internationale-beschermingsstatus van rechtswege vervalt indien de persoon die internationale bescherming geniet, een onderdaan van de betrokken lidstaat wordt.

Artikel 46 (komt overeen met artikel 41 van het voorstel van 2009)

De bepalingen over het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel werden in wezen behouden om deze in overeenstemming te houden met de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU en het Europees Hof voor de rechten van de mens.

De wijzigingen hebben betrekking op de volgende elementen:

In lid 5 is verduidelijkt dat de verzoeker het recht heeft om op het grondgebied van de lidstaat te blijven tot de termijn waarbinnen het rechtsmiddel moet worden uitgeoefend, is verstreken.

Aan lid 6 werd een extra situatie toegevoegd waarin de automatische schorsende werking niet geldt: dat is het geval waarin het verzoek als niet-ontvankelijk wordt beschouwd omdat een andere lidstaat de vluchtelingenstatus reeds heeft toegekend. Er is verduidelijkt dat uitzonderingen op het beginsel van de automatische schorsende werking alleen mogelijk zijn wanneer er gronden zijn voor een versnelde procedure of voor niet-ontvankelijkheid. Als gevolg van de uitbreiding van de gronden voor de versnelde procedure in artikel 31, lid 6, heeft dit lid een ruimere werkingssfeer dan in het voorstel van 2009.

In lid 9 werd de verplichting om termijnen vast te stellen voor een beslissing over een rechtsmiddel geschrapt om rekening te houden met de specifieke kenmerken van de nationale rechtssystemen.

Lid 5 van de richtlijn van 2005 werd geschrapt om de samenhang met lid 2 en met de erkenningsrichtlijn te garanderen.