25.8.2009   

NL

Publicatieblad van de Europese Unie

C 200/63

—

moet de rol van lokale en regionale overheden in de voorgestelde acties nader worden omschreven. Die rol zou moeten stroken met de rol die deze overheden in eigen land spelen binnen de grenzen van de nationale regels voor de verstrekking van gezondheidsdiensten.

—

Ook is precisering nodig van de factoren die een rol spelen in de participatie van (organisaties van) burgers aan de programmering van en besluitvorming over risicobeheersing.

—

In de aanbeveling zou melding moeten worden gemaakt van alle procedures, indicatoren en normen voor risicobeheersing en patiëntveiligheid die onderdeel zijn van de systemen voor de afgifte van vergunningen, attesten of certificaten voor gezondsheidsinstanties.

—

Er zouden specifieke kanalen met de nodige wettelijke en regelgevende garanties moeten worden vastgelegd waarlangs medisch personeel eerder aangifte zal doen van fouten, misstanden of omstandigheden die bijna tot een ongeluk hebben geleid.

—

Aan medische faculteiten en in andere medische opleidingen alsmede in het kader van bijscholing zou ook onderricht moeten worden gegeven in riscobeheersing en patiëntveiligheid.

—

Ten slotte moeten er aanvullende aanbevelingen worden gedaan voor een nog grotere inzet om speciaal voor de veiligheid van geneesmiddelen regelgevende en procedurele instrumenten in het leven te roepen, waaraan al wordt gewerkt in wetenschappelijke comités.

Rapporteur

:

Piero Marrazzo (IT/PSE), voorzitter van de regioraad van Lazio

1.

Het Comité van de Regio's (hierna: CvdR) heeft zich al vaker gevoelig getoond voor het vraagstuk van patiëntveiligheid. Vanwege zijn aandacht en belangstelling daarvoor heeft het de Commissie gevraagd om dienaangaande specifieke voorstellen uit te werken, omdat „Een gestructureerde en gecoördineerde samenwerking op Europees niveau om ervaringen uit te wisselen, kennis te verbreiden en onderzoek te verrichten met betrekking tot de ontwikkelingen in gezondheidstechnologie … de lidstaten een duidelijke meerwaarde (kan) bieden” (CdR 153/2004 fin).

2.

Het stelt vast dat ook andere organisaties (zoals WHO, OESO en de Raad van Europa) zich al over patiëntveiligheid hebben gebogen.

3.

De Commissie borduurt daarop voort met onderhavig voorstel dat de lidstaten echt met de neus op de feiten drukt: doordat de Commissie met het wapen van de subsidiariteit schermt, moeten de lidstaten wel doordrongen raken van de bij patiëntveiligheid spelende problemen. Ook ziet de Commissie het subsidiariteitsbeginsel als middel bij uitstek om oplossingen te vinden.

4.

De benadering waarvoor de Commissie heeft gekozen, nl. die van een Mededeling van de Commissie en een aanbeveling van de Raad, valt bij het CvdR in goede aarde.

5.

De Commissie tracht terecht met die Mededeling en die aanbeveling om de lidstaten tot een politiek engagement te bewegen. Dat engagement zou erin moeten bestaan dat alle lidstaten de gedane aanbevelingen — ieder afzonderlijk of als groep, en met steun van de Commissie — gaan toepassen en concrete maatregelen gaan nemen om de veiligheid van patiënten te vergroten.

6.

De onderdelen die de hoofdmoot van dit voorstel uitmaken, houden nauw verband met

7.

Dit initiatief doet geenszins afbreuk aan de bevoegdheden van de lidstaten op het gebied van de volksgezondheid, omdat een aanbeveling van de Raad een rechtsinstrument is dat alle lidstaten terecht vrij laat om hun eigen — lokaal, regionaal en nationaal — gezondheidssysteem te blijven opzetten.

8.

In meer dan één rapport komt naar voren dat veel burgers de veiligheid bij het stellen van een diagnose en in de gezondheidszorg in het algemeen, maar ook alle risico's van tekortschietende gezondheidszorg, als een van de grootste problemen zien als het gaat om hun veiligheid en de veiligheid van familieleden als patiënten, maar ook om veiligheid in het algemeen.

9.

In veel lidstaten zijn lokale en regionale overheden rechtstreeks verantwoordelijk voor de verstrekking van gezondheidsdiensten. Daarom hebben die overheden bijzonder veel belang bij een betere én veiligere gezondheidszorg.

10.

De kwalijke gevolgen van tekortschietende gezondheidszorg vinden onmiddellijk hun weerslag in het oordeel van de burgers over kwaliteit en veiligheid van verstrekte gezondheidsdiensten. Dat oordeel behoort tot de belangrijkste maatstaven waaraan de burgers van veel lidstaten de efficiëntie van lokale en regionale overheden toetsen.

11.

De groeiende omvang van dit fenomeen — ook al omdat het aantal voor de rechter uitgevochten geschillen toeneemt -, zadelt de voor gezondheidsdiensten bevoegde instanties met een probleem op dat niet alleen van ethische, sociale en medische aard is, maar ook een financiële kant heeft: de stijgende kosten van verzekeringen en van de vergoeding van de door de burgers geleden schade.

12.

Alhoewel er voor de veiligheid van patiënten en de preventie van risico's in de gezondheidszorg al gerichte sectorale maatregelen zijn genomen (op gebieden als de veiligheid van geneesmiddelen en van medische apparatuur en de resistentie tegen microbiciden), toch heeft onderhavig voorstel voor een aanbeveling zeker zijn nut, omdat daarmee een geïntegreerde aanpak wordt voorgestaan waarmee het aantal mogelijke oorzaken van tekortschietende gezondheidszorg kan worden teruggedrongen.

13.

De suggesties en beginselen uit onderhavig aanbevelingsvoorstel komen overeen met wat het CvdR in het verleden heeft gevraagd voor de gezondheidszorg: stimulering van de uitwisseling van voorbeelden van geslaagde methoden (best practices) voor de totstandbrenging van patiëntveiligheid, met inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel, en maatregelen om een einde te helpen maken aan ongelijke behandeling in de gezondheidszorg, vooral t.a.v. de beschikbaarheid en kwaliteit van die zorg.

14.

Onderstaande suggesties om het aanbevelingsvoorstel te wijzigen of om daaraan tekst toe te voegen, zijn bedoeld om een aantal zaken te beklemtonen die voor het CvdR van bijzonder belang zijn. Daarnaast geeft het CvdR ook nog het volgende meer gerichte advies:

a)

Doel is de rol van lokale en regionale overheden in de voorgestelde acties nader te omschrijven. Die rol moet stroken met de rol die deze overheden in eigen land spelen binnen de grenzen van de nationale regels voor de verstrekking van gezondheidsdiensten.

c)

De methoden voor de vergaring en het doorspelen van gegevens moeten worden gelijkgetrokken.

d)

De veiligheid van patiënten kan op concrete wijze worden gegarandeerd doordat de afgifte van vergunningen, attesten of certificaten niet alleen wordt gekoppeld aan structurele normen of de technologische uitrusting, maar ook aan procedures waarin is verwerkt dat de best practices worden toegepast.

a)

Zeggenschap verlenen aan (de organisaties van) burgers, wordt verplicht gemaakt.

b)

Net als in de regeling voor het gebruik van geneesmiddelen moeten ook hier uniforme regels worden vastgelegd over hoe en waarover de patiënt moet worden geïnformeerd. Anders kan zijn „toestemming voor behandelingen” niet op kennis van zaken zijn gebaseerd.

c)

Het probleem van de verspreiding in universiteiten van de kennis over risicobeheersing en over de gestructureerde en gespecialiseerde wijze waarop risicobeheersing in praktijk moet worden gebracht, moet worden aangepakt, omdat universiteiten nu eenmaal de aangewezen instellingen zijn om vraagstukken i.v.m. patiëntveiligheid onder de aandacht te brengen en onderricht te geven in de vaardigheden die nodig zijn om patiëntveiligheid te garanderen.

(2)

Doel van dit wijzigingsvoorstel is nader te omschrijven welke rol lokale en regionale overheden in de voorgestelde acties spelen. Die rol moet stroken met de rol die deze overheden in eigen land spelen binnen de grenzen van de nationale regels voor de verstrekking van gezondheidsdiensten.

(3)

Er moet sneller te werk worden gegaan, omdat het probleem waaronder de EU haar schouders gaat zetten van niet mis te verstaan belang is.