(1)

De bepalingen van deze verordening hangen nauw met elkaar samen daar zij betrekking hebben op de mapping van kredietbeoordelingen, met uitzondering van die welke aan securitisatieposities worden toegekend. Om de samenhang te verzekeren tussen deze bepalingen, die op hetzelfde moment in werking moeten treden, en om aan de personen voor wie deze verplichtingen gelden een volledig beeld van en een compacte toegang tot deze bepalingen te bieden, is het wenselijk alle bij Verordening (EU) nr. 575/2013 vereiste technische uitvoeringsnormen in verband met de mapping van kredietbeoordelingen, met uitzondering van die welke aan securitisatieposities worden toegekend, in één enkele verordening op te nemen.

(2)

Overeenkomstig artikel 136, lid 1, van Verordening (EU) nr. 575/2013 moet voor alle externe kredietbeoordelingsinstellingen (EKBI's) worden bepaald in welke kredietkwaliteitscategorie van afdeling 2 van genoemde verordening de betrokken kredietbeoordelingen van de EKBI's moeten worden ondergebracht („mapping”). EKBI's zijn ratingbureaus die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1060/2009 van het Europees Parlement en de Raad (2) zijn geregistreerd of gecertificeerd, dan wel centrale banken die ratings afgeven en die van de toepassing van genoemde verordening zijn vrijgesteld.

(3)

Sommige vergelijkbare termen en concepten die in Verordening (EG) nr. 1060/2009 en in Verordening (EU) nr. 575/2013 worden gehanteerd, kunnen aanleiding geven tot verwarring. Zo wordt in Verordening (EU) nr. 575/2013 met de term „kredietbeoordeling” zowel op de „labels” van de verschillende ratingcategorieën van EKBI's als op de toekenning van een dergelijke rating aan een bepaalde post gedoeld. In de punten h) en a) van artikel 3, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1060/2009 wordt met het gebruik van respectievelijk de termen „ratingcategorie” en „rating” echter een duidelijk onderscheid tussen deze beide concepten gemaakt. Om verwarring te vermijden, gezien het feit dat afzonderlijk naar deze beide specifieke concepten moet kunnen worden verwezen, alsook gezien de complementariteit van beide genoemde verordeningen, moet de terminologie van Verordening (EG) nr. 1060/2009 worden gehanteerd omdat deze preciezer is.

(4)

Aangezien kredietinstellingen en beleggingsondernemingen krachtens artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1060/2009 alleen voor regelgevingsdoeleinden van ratings mogen gebruikmaken indien deze zijn afgegeven door in de Unie gevestigde ratingbureaus die overeenkomstig deze verordening zijn geregistreerd of gecertificeerd, moet de mapping van EKBI-kredietbeoordelingen betrekking hebben op kredietbeoordelingen die voldoen aan de in artikel 3, lid 1, onder a), van genoemde verordening vervatte definitie van „rating”. Daar bovendien op grond van artikel 136 van Verordening (EU) nr. 575/2013 een mapping is vereist voor alle EKBI's, waartoe volgens de in artikel 4, lid 1, punt 98, van genoemde verordening vervatte definitie ook centrale banken behoren die ratings afgeven en die van de toepassing van Verordening (EG) nr. 1060/2009 zijn ontheven, moet de mapping van EKBI-ratingcategorieën ook dergelijke ratings bestrijken. Verordening (EU) nr. 575/2013 verbiedt het gebruik van ratings voor bepaalde activaklassen (zoals aandelen) in het kader van de standaardbenadering. Daarom mogen alleen beoordelingen van vastrenderende instellingen voor collectieve belegging welke uitsluitend van de kredietkwaliteit van de onderliggende activa afhankelijk zijn, door de mapping van EKBI-kredietbeoordelingen worden bestreken.

(5)

Met de mapping wordt beoogd de passende risicogewichten van Verordening (EU) nr. 575/2013 aan de ratingcategorieën van een EKBI toe te wijzen. De mapping moet het bijgevolg mogelijk maken niet alleen relatieve risicoverschillen, maar ook de absolute risiconiveaus van elke ratingcategorie te onderkennen, zodat in het kader van de standaardbenadering toereikende kapitaalniveaus worden gewaarborgd.

(6)

Gezien het brede scala van methoden die EKBI's hanteren, zijn objectiviteit en consistentie van de mappingmethodiek van essentieel belang voor het verzekeren zowel van een gelijk speelveld voor de instellingen als van een eerlijke behandeling van EKBI's. Om die reden moet bij het opstellen van regels voor het gebruik van kwantitatieve en kwalitatieve factoren en de vergelijking ervan met de referentiewaarde worden voortgebouwd op het vorige regelgevingskader, namelijk deel 3 van de „Revised Guidelines on the recognition of External Credit Assessment Institutions” van 30 november 2010, teneinde een vlotte overgang naar de in deze verordening beschreven mapping te garanderen. Aldus zou ook de consistentie worden gewaarborgd met de internationale normen ter zake, die op hun beurt zijn weergegeven in bijlage 2 bij „Basel II: International Convergence of Capital Measurement and Capital Standards: A Revised Framework — Comprehensive Version” van juni 2006.

(7)

De door EKBI's gehanteerde definities van wanbetaling kunnen verschillen van die in artikel 178 van Verordening (EU) nr. 575/2013, zoals weerspiegeld in Verordening (EG) nr. 1060/2009 en Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/2 van de Commissie (3). Om ervoor te zorgen dat het totale voor blootstellingen met externe ratings vereiste kapitaalniveau ongewijzigd blijft, moeten de soorten wanbetalingsgebeurtenissen die voor de kalibratie van de in artikel 136, lid 2, onder c), van Verordening (EU) nr. 575/2013 bedoelde referentiewaarde worden gehanteerd, voor de toepassing van deze verordening niettemin als definitie van wanbetaling worden gebruikt.

(8)

Onder mapping moet de onderbrenging van de ratingcategorieën van een EKBI in een voor prudentiële doeleinden vastgestelde wettelijke schaal worden verstaan. Dit moet derhalve als een ander concept worden beschouwd dan dat wat de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) op grond van artikel 21, lid 4 ter, van Verordening (EG) nr. 1060/2009 in de vorm van een verslag moet verstrekken en dat beleggers in staat moet stellen alle met betrekking tot een bepaalde beoordeelde entiteit bestaande ratings gemakkelijk met elkaar te vergelijken. Voor de toepassing van deze verordening worden met „mapping” evenmin mappings bedoeld die uit hoofde van andere kaders, zoals het kredietbeoordelingskader van het Eurosysteem, zijn ontwikkeld, omdat deze mogelijk op andere methoden en definities berusten.

(9)

Voor elke betrokken reeks ratingcategorieën („ratingschaal”) moet een verschillende mapping worden uitgevoerd. Wanneer de ratingschaal van een EKBI voor alle blootstellingscategorieën gelijk is, mag de mapping niet verschillen teneinde het bij Verordening (EU) nr. 575/2013 vastgestelde onderscheid tussen de risicogewichten naar gelang van de blootstellingscategorieën te verzekeren. Wanneer een EKBI meerdere ratingschalen heeft, moet bij de mapping de door de EKBI vastgestelde relatie tussen deze schalen in aanmerking worden genomen.

(10)

Ongevraagde ratings als bedoeld in artikel 3, lid 1, onder x), van Verordening (EG) nr. 1060/2009 dienen in de mapping van een EKBI te worden opgenomen, mits deze ratings overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1060/2009 voor regelgevingsdoeleinden kunnen worden gebruikt en mits de Europese Bankautoriteit (EBA) overeenkomstig artikel 138 van Verordening (EU) nr. 575/2013 heeft bevestigd dat zij geen kwaliteitsverschil met gevraagde ratings van die EKBI vertonen.

(11)

Bij de opstelling van een mapping moeten zowel kwantitatieve als kwalitatieve factoren worden gebruikt, waarbij de kwalitatieve factoren in een tweede fase in aanmerking moeten worden genomen wanneer dat nodig is, en dan vooral wanneer kwantitatieve factoren niet volstaan. Kwalitatieve factoren moeten bijgevolg helpen bij de herziening, correctie en verbetering van een initiële mapping op basis van kwantitatieve factoren ingeval een dergelijke herziening gerechtvaardigd en noodzakelijk is. Deze aanpak in twee stappen is noodzakelijk om tot de objectiviteit van de mapping bij te dragen en ervoor te zorgen dat de mapping daadwerkelijk de overeenstemming van de ratingcategorieën van een EKBI met een voor prudentiële doeleinden vastgestelde wettelijke schaal weergeeft.

(12)

Om een goed evenwicht tussen prudentiële en marktoverwegingen te bewerkstelligen, moet worden vermeden dat EKBI's waarvoor wegens hun recentere toetreding tot de markt slechts beperkte kwantitatieve informatie voorhanden is, onwenselijk groot nadeel ondervinden. Bij de opstelling van de mapping dient derhalve minder strikt de hand te worden gehouden aan de relevantie van de kwantitatieve factoren. De mapping moet worden bijgewerkt telkens als dit noodzakelijk wordt geacht in het licht van de kwantitatieve informatie die na de inwerkingtreding van deze verordening is verzameld.

(13)

De wanbetalingsgraad van posten van dezelfde ratingcategorie moet als de meest representatieve kwantitatieve factor worden beschouwd en moet worden berekend op basis van de met deze posten overeenstemmende wanbetalingsgegevens. Ingeval er niet genoeg met dergelijke posten overeenstemmende wanbetalingsgegevens beschikbaar zijn, moet er toch een raming van de wanbetalingsgraad worden gemaakt op basis van het advies van de betrokken EKBI en van wanbetalingsgegevens over de posten van de ratingcategorie waarvoor de mapping wordt uitgevoerd.

(14)

De berekening van de wanbetalingsgraad moet aan bepaalde vereisten voldoen om ervoor te zorgen dat deze vergelijkbaar is tussen EKBI's. Zo moet de wanbetalingsgraad over een tijdshorizon van drie jaar worden gemeten om een significant aantal wanbetalingen te kunnen waarnemen wanneer er van een zeer klein risico sprake is; de wanbetalingsgraad moet tevens met verwijderingen rekening houden om een onderschatting van het risico te vermijden. Bovendien mogen in de wanbetalingsgraad noch ratings betreffende de overheidssector, noch ratings van emissies zijn opgenomen omdat bij de eerstgenoemde soort ratings wanbetalingen zeldzaam zijn en omdat moet worden vermeden dat als gevolg van het gebruik van de laatstgenoemde soort ratings de wanbetalingsgraden worden vertekend in de richting van emittenten met een groter aantal emissies.

(15)

Voor elke ratingcategorie moeten de wanbetalingsgraden voor zover mogelijk over een lange en een korte waarnemingsperiode worden berekend. De eerstgenoemde periode moet de basis vormen voor de mapping, terwijl de laatstgenoemde periode dient voor het geven van een vroegtijdige waarschuwing voor een potentiële toename, of afname, van het risiconiveau van de ratingcategorie. Indien er niet genoeg ratings beschikbaar zijn, mag alleen de wanbetalingsgraad op lange termijn worden berekend omdat de berekening van wanbetalingsgraden op korte termijn met veel onzekerheid omgeven is. In dat geval moet naar de kwalitatieve factoren worden gekeken als waarschuwingssignaal voor een potentiële toename van het risiconiveau van de ratingcategorie.

(16)

De door de EKBI gehanteerde definitie van wanbetaling voor de berekening van de wanbetalingsgraad van posten van dezelfde ratingcategorie is een essentieel element van de mapping. Een striktere definitie van wanbetaling kan hogere wanbetalingsgraden opleveren dan andere, minder strikte definities van wanbetaling. Daarom moet een raming van het effect van de definitie van wanbetaling op de berekening van de wanbetalingsgraad worden gemaakt om tot een accurate mapping te komen.

(17)

Wanneer maar weinig wanbetalingsgegevens beschikbaar zijn, moet bij de mapping met de in een ratingcategorie beschouwde tijdshorizon rekening worden gehouden om de consistentie tussen EKBI's te waarborgen. Indien een korte tijdshorizon is gekozen, kunnen sommige posten bijgevolg met een gegeven risiconiveau overeenstemmen. Deze zelfde posten kunnen echter met een heel ander risiconiveau overeenstemmen indien zij worden beoordeeld over de voor de berekening van de wanbetalingsgraad gekozen tijdshorizon van drie jaar. Deze factor moet in aanmerking worden genomen bij en op passende wijze tot uitdrukking komen in de mapping.

(18)

De betekenis van de ratingcategorie en de relatieve positie ervan binnen de ratingschaal zouden bijzonder nuttig moeten zijn wanneer er geen kwantitatieve factor beschikbaar is en de mapping van de aangrenzende ratingcategorie bekend is. Daartoe moeten kredietkwaliteitscategorieën worden beschreven in termen van aspecten zoals het vermogen van de emittent om zijn financiële verplichtingen na te komen, de gevoeligheid ervan voor de economische situatie of hoe ver een categorie van de wanbetalingsstatus verwijderd is.

(19)

Ook moet met algemene risicodeterminanten van de posten van eenzelfde ratingcategorie rekening worden gehouden. De omvang en de mate van diversificatie qua activiteit van de posten van eenzelfde ratingcategorie moeten in aanmerking worden genomen als relevante indicatoren van hun onderliggende risicoprofiel. Tevens moet het mogelijk zijn andere maatstaven van kredietwaardigheid die aan posten van dezelfde ratingcategorie zijn toegekend, in aanmerking te nemen als kwalitatieve factoren die aanvullende informatie over het wanbetalingsgedrag van de betrokken ratingcategorie verschaffen. De relevantie, objectiviteit en betrouwbaarheid van de verschillende maatstaven van kredietwaardigheid moeten zorgvuldig worden geanalyseerd voordat deze bij de mapping worden gehanteerd.

(20)

Om de consistentie met de internationale normen te waarborgen, moeten bij de mapping de in het document „Basel II: International Convergence of Capital Measurement and Capital Standards: A Revised Framework — Comprehensive Version” van juni 2006 vermelde referentiewaarden voor wanbetalingsgraden op lange en korte termijn worden gebruikt. Er moet echter in meer gedetailleerde regels worden voorzien om rekening te kunnen houden met de verscheidenheid aan EKBI's die momenteel op de EU-markt actief zijn en waarvan de wanbetalingsgraden sterk kunnen afwijken van het patroon van de internationale EKBI's dat aan de huidige referentiewaarde ten grondslag ligt. De referentiewaarde op lange termijn moet meer in het bijzonder in termen van intervallen worden gedefinieerd om aan te geven dat met elke kredietkwaliteitscategorie een bandbreedte van waarden kan overeenstemmen.

(21)

Bij het mappen van ratingcategorieën in een kredietkwaliteitscategorie moet in eerste instantie worden uitgegaan van een vergelijking van hun wanbetalingsgraad op lange termijn met de referentiewaarde op lange termijn, alsook van de van kwalitatieve factoren afkomstige informatie.

(22)

Overeenkomstig artikel 136, lid 1, tweede alinea, van Verordening (EU) nr. 575/2013 moet de juistheid van de mapping veelvuldig worden getoetst omdat de wanbetalingsgraad op lange termijn kan veranderen en representatief kan worden voor een andere kredietkwaliteitscategorie. Daartoe moeten recente wanbetalingsgraden op korte termijn binnen een ratingcategorie regelmatig aan hun overeenkomstige referentiewaarden op korte termijn worden getoetst („monitoring”- en „trigger”-niveaus). Een overschrijding van de referentiewaarden op korte termijn gedurende een aaneengesloten periode van twee jaar kan op een verzwakking van de evaluatienormen duiden, wat kan betekenen dat de nieuwe onderliggende wanbetalingsgraad op lange termijn representatief is voor een minder gunstige kredietkwaliteitscategorie. Dit signaal zou des te relevanter zijn wanneer het triggerniveau in plaats van het monitoringniveau wordt overschreden. Zo kan met name één enkele post van de hoogste ratingcategorieën ten aanzien waarvan er zich een wanbetaling heeft voorgedaan, aanleiding geven tot het overwegen van de herziening van de mapping die geldt voor die ene EKBI die een rating voor die post heeft afgegeven.

(23)

Er moeten herziene ontwerpen van technische uitvoeringsnormen worden voorgelegd wanneer zulks noodzakelijk is om nieuw opgerichte EKBI's in de mapping op te nemen.

(24)

Aangezien Verordening (EU) nr. 575/2013 te allen tijde in acht moet worden genomen, is een permanente monitoring van de prestatie van de mappings vereist.

(25)

Deze verordening is gebaseerd op de ontwerpen van technische uitvoeringsnormen die de EBA, de ESMA en de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (EIOPA) (de „Europese toezichthoudende autoriteiten (ETA's)”) gezamenlijk aan de Commissie hebben voorgelegd.

(26)

Op 29 maart 2016 heeft de Commissie het gemengd comité van de ETA's in kennis gesteld van haar voornemen om de ontwerpen van technische uitvoeringsnormen in gewijzigde vorm te bevestigen teneinde een evenwicht te bewerkstelligen tussen een solide prudentiële benadering en de noodzaak verdere concentratie te vermijden op een reeds zeer geconcentreerde ratingmarkt die door drie grote EKBI's met een gezamenlijk marktaandeel van ongeveer 90 % wordt gedomineerd. In haar kennisgeving heeft de Commissie met name de aandacht gevestigd op de noodzaak de automatische toepassing na drie jaar te vermijden van een conservatievere mapping op alle EKBI's die niet genoeg ratings hebben afgegeven, ongeacht de kwaliteit van hun ratings, omdat een dergelijke benadering in een regelgevende belemmering voor de markttoegang dreigt te resulteren en tevens de concurrentiepositie van kleinere/nieuwere EKBI's dreigt te ondermijnen, gewoon omdat zij minder ratings afgeven dan grote gevestigde ratingbureaus. In zijn formeel advies van 12 mei 2016 heeft het gemengd comité van de ETA's zijn oorspronkelijke standpunt bevestigd en geen technische uitvoeringsnormen heringediend die zodanig waren gewijzigd dat zij met de wijzigingsvoorstellen van de Commissie overeenstemden.

(27)

Teneinde een evenwicht tussen een solide prudentiële benadering en de concurrentie op de ratingmarkt te bewerkstelligen, moeten de bepalingen van de ontwerpen van technische uitvoeringsnormen worden gewijzigd welke voor kleinere/nieuwere EKBI's wegens hun meer recente toetreding tot de markt een onwenselijk groot nadeel met zich kunnen meebrengen, en met name de bepalingen met betrekking tot de toepassing van een conservatievere behandeling in geval van de beperkte beschikbaarheid van gegevens, de automatische inwerkingtreding van een nieuwe mapping vanaf 2019, de bepaling betreffende de herziening van de mapping en de met ingang van 2019 toepasselijke mappingtabellen.

(28)

De EBA, de ESMA en de EIOPA hebben open publieksraadplegingen gehouden over de ontwerpen van technische uitvoeringsnormen waarop deze verordening is gebaseerd, de potentiële desbetreffende kosten en baten geanalyseerd en het advies ingewonnen van de overeenkomstig artikel 37 van Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad (4) opgerichte Stakeholdergroep bankwezen, de overeenkomstig artikel 37 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad (5) opgerichte Stakeholdergroep effecten en markten en de overeenkomstig artikel 37 van Verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad (6) opgerichte Stakeholdergroep verzekeringen en herverzekeringen,