1.   Voor de uitwisseling en de opslag van informatie die voor aanvragen en beschikkingen vereist is, gelden de in bijlage A vastgestelde gemeenschappelijke gegevensvereisten.

2.   Voor de uitwisseling en de opslag van informatie die voor aangiften, kennisgevingen en bewijs van douanestatus vereist is, gelden de in bijlage B vastgestelde gemeenschappelijke gegevensvereisten.

1.   Een marktdeelnemer die niet in het douanegebied van de Unie gevestigd is, dient zich te registreren voordat hij:

2.   Niettegenstaande lid 1, onder a), ii), dienen marktdeelnemers die niet in het douanegebied van de Unie gevestigd zijn, zich bij de douaneautoriteiten te registreren voordat zij een douaneaangifte indienen om goederen onder de regeling tijdelijke invoer te plaatsen dan wel een aangifte tot wederuitvoer indienen om deze regeling aan te zuiveren, wanneer registratie vereist is om gebruik te maken van het gemeenschappelijke systeem voor het beheer van zekerheden.

3.   Niettegenstaande lid 1, onder a), iii), dienen marktdeelnemers die gevestigd zijn in een land dat deelneemt aan het gemeenschappelijk douanevervoer, zich bij de douaneautoriteiten te registreren voordat zij een douaneaangifte indienen in het kader van de overeenkomst betreffende een gemeenschappelijke regeling inzake douanevervoer, wanneer die aangifte wordt ingediend in plaats van een summiere aangifte bij binnenbrengen of wordt gebruikt als een aangifte vóór vertrek.

4.   Niettegenstaande lid 1, onder a), iv), dienen marktdeelnemers die in Andorra of San Marino gevestigd zijn, zich bij de douaneautoriteiten te registreren voordat zij een douaneaangifte indienen in het kader van de regeling Uniedouanevervoer, wanneer die aangifte wordt ingediend in plaats van een summiere aangifte bij binnenbrengen of wordt gebruikt als een aangifte vóór vertrek.

5.   In afwijking van lid 1, onder d), dient een marktdeelnemer die optreedt als een vervoerder met het oog op vervoer over zee, over de binnenwateren of door de lucht, zich niet bij de douaneautoriteiten te registreren wanneer hem een uniek derdeland-identificatienummer is toegekend in het kader van een door de Unie erkend partnerschapsprogramma met het bedrijfsleven van een derde land.

6.   Wanneer registratie vereist is overeenkomstig dit artikel, dient dit te gebeuren bij de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de plaats waar de marktdeelnemer een aangifte indient of een beschikking aanvraagt.

1.   Andere personen dan marktdeelnemers dienen zich te registreren bij de douaneautoriteiten wanneer een van de volgende voorwaarden is vervuld:

2.   In afwijking van lid 1 is registratie niet vereist wanneer een andere persoon dan een marktdeelnemer slechts incidenteel een douaneaangifte indient en de douaneautoriteiten zulks gerechtvaardigd achten.

1.   De douaneautoriteiten verklaren een EORI-nummer ongeldig in elk van de volgende gevallen:

2.   De douaneautoriteit registreert de datum van ongeldigverklaring van het EORI-nummer en deelt deze mee aan de geregistreerde persoon.

1.   De termijn waarbinnen de aanvrager zijn standpunt kenbaar kan maken voordat een voor hem ongunstige beschikking wordt gegeven, bedraagt 30 dagen.

2.   Niettegenstaande lid 1 kunnen de douaneautoriteiten, wanneer de beschikking betrekking heeft op de resultaten van de controle van goederen waarvoor geen summiere aangifte, aangifte tot tijdelijke opslag, aangifte tot wederuitvoer of douaneaangifte is ingediend, eisen dat de betrokkene zijn standpunt kenbaar maakt binnen 24 uur.

1.   Een aanvraag voor een beschikking betreffende de toepassing van de douanewetgeving wordt aanvaard mits de volgende voorwaarden zijn vervuld:

2.   In afwijking van lid 1, onder d), bedraagt de daarin genoemde termijn drie jaar wanneer de vorige beschikking nietig is verklaard overeenkomstig artikel 27, lid 1, van het wetboek of wanneer de aanvraag een overeenkomstig artikel 38 van het wetboek ingediende aanvraag voor de status van geautoriseerde marktdeelnemer betreft.

1.   Wanneer de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit, na aanvaarding van de aanvraag, het nodig acht de aanvrager aanvullende informatie te vragen om haar beschikking te kunnen geven, stelt zij een termijn vast van ten hoogste 30 dagen waarbinnen de aanvrager die informatie moet verstrekken. De in artikel 22, lid 3, van het wetboek vastgestelde beschikkingstermijn wordt met dezelfde duur verlengd. De aanvrager wordt in kennis gesteld van de verlenging van de beschikkingstermijn.

2.   Wanneer artikel 8, lid 1, toepassing vindt, wordt de in artikel 22, lid 3, van het wetboek vastgestelde beschikkingstermijn met 30 dagen verlengd. De aanvrager wordt in kennis gesteld van de verlenging.

3.   Wanneer de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit de termijn om een andere douaneautoriteit te raadplegen, heeft verlengd, wordt de beschikkingstermijn met dezelfde duur verlengd als de raadplegingstermijn. De aanvrager wordt in kennis gesteld van de verlenging van de beschikkingstermijn.

4.   Wanneer er ernstige vermoedens van een inbreuk op de douanewetgeving bestaan en de douaneautoriteiten op deze gronden een onderzoek verrichten, wordt de beschikkingstermijn verlengd met de tijd die nodig is om dat onderzoek te voltooien. Deze verlenging mag niet meer dan negen maanden bedragen. De aanvrager wordt in kennis gesteld van de verlenging, tenzij dit het onderzoek in het gedrang zou brengen.

1.   De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit gaat over tot herziening van een beschikking in de volgende gevallen:

2.   De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit deelt het resultaat van de herziening mee aan de houder van de beschikking.

1.   De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit gaat over tot schorsing van de beschikking in plaats van nietigverklaring, intrekking of wijziging overeenkomstig artikel 23, lid 3, en de artikelen 27 of 28 van het wetboek wanneer:

2.   In de in lid 1, onder b) en c), bedoelde gevallen stelt de houder van de beschikking de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit in kennis van de maatregelen die hij zal nemen om te waarborgen dat de voorwaarden of de verplichtingen zullen worden nageleefd, en van de tijd die hij nodig heeft om deze maatregelen te nemen.

1.   In de in artikel 16, lid 1, onder a), bedoelde gevallen komt de door de bevoegde douaneautoriteit bepaalde duur van de schorsing overeen met de termijn die die douaneautoriteit nodig heeft om vast te stellen of aan de voorwaarden voor nietigverklaring, intrekking of wijziging is voldaan. Die termijn kan niet meer dan 30 dagen bedragen.

Wanneer de douaneautoriteit van oordeel is dat de houder van de beschikking mogelijkerwijs niet voldoet aan de criteria van artikel 39, onder a), van het wetboek, wordt de beschikking evenwel geschorst totdat is vastgesteld of er ernstige of herhaalde overtredingen zijn begaan door een van de volgende personen:

2.   In de in artikel 16, lid 1, onder b) en c), bedoelde gevallen komt de door de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit bepaalde duur van de schorsing overeen met de door de houder van de beschikking meegedeelde termijn overeenkomstig artikel 16, lid 2. De duur van de schorsing kan in voorkomend geval verder worden verlengd op verzoek van de houder van de beschikking.

De duur van de schorsing kan verder worden verlengd met de tijd die de bevoegde douaneautoriteit nodig heeft om na te gaan of deze maatregelen de naleving van de voorwaarden of van de verplichtingen waarborgen. Deze verlenging mag niet meer dan 30 dagen bedragen.

3.   Wanneer de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit, na de schorsing van een beschikking, voornemens is die beschikking nietig te verklaren, in te trekken of te wijzigen overeenkomstig artikel 23, lid 3, of de artikelen 27 of 28 van het wetboek, wordt de duur van de schorsing zoals bepaald overeenkomstig de leden 1 en 2 van dit artikel in voorkomend geval verlengd totdat de beschikking tot nietigverklaring, intrekking of wijziging van kracht wordt.

1.   Een schorsing van een beschikking eindigt bij het verstrijken van de duur van de schorsing, tenzij vóór het verstrijken van die duur zich een van de volgende situaties voordoet:

2.   De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit stelt de houder van de beschikking in kennis van het einde van de schorsing.

1.   In afwijking van artikel 22, lid 1, derde alinea, van het wetboek wordt een aanvraag voor een beschikking betreffende een bindende inlichting tezamen met eventuele begeleidende of ondersteunende documenten ingediend bij de bevoegde douaneautoriteit in de lidstaat waar de aanvrager gevestigd is, of bij de bevoegde douaneautoriteit in de lidstaat waar gebruik zal worden gemaakt van de inlichting.

2.   Door de indiening van een aanvraag voor een beschikking betreffende een bindende inlichting wordt de aanvrager geacht ermee in te stemmen dat alle gegevens in verband met de beschikking, daaronder begrepen foto’s, afbeeldingen en brochures, met uitzondering van vertrouwelijke informatie, openbaar worden gemaakt via de internetsite van de Commissie. Bij de openbaarmaking van gegevens wordt het recht op bescherming van persoonsgegevens in acht genomen.

3.   Wanneer er geen elektronisch systeem bestaat om een aanvraag voor een beschikking inzake een bindende oorsprongsinlichting (BOI) in te dienen, kunnen de lidstaten toestaan dat een dergelijke aanvraag wordt ingediend met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken.

1.   Wanneer de Commissie de douaneautoriteiten ervan in kennis stelt dat er in overeenstemming met artikel 34, lid 10, onder a), van het wetboek een schorsing geldt ten aanzien van het afgeven van BTI- en BOI-beschikkingen, wordt de in artikel 22, lid 3, eerste alinea, van het wetboek bedoelde beschikkingstermijn verder verlengd totdat de Commissie de douaneautoriteiten ervan in kennis stelt dat de correctheid en uniformiteit van de tariefindeling of oorsprongsbepaling gegarandeerd is.

De in lid 1 verlengde termijn mag niet meer dan tien maanden bedragen, maar in uitzonderlijke omstandigheden kan nog een extra verlenging van ten hoogste vijf maanden worden toegepast.

2.   De in artikel 22, lid 3, tweede alinea, van het wetboek bedoelde termijn kan meer dan 30 dagen bedragen wanneer het niet mogelijk is om binnen die termijn een analyse te voltooien die de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit nodig acht om haar beschikking te kunnen nemen.

1.   Wanneer een marktdeelnemer aan wie een vergunning voor veiligheid is verleend zoals bedoeld in artikel 38, lid 2, onder b), van het wetboek (AEOS), voor eigen rekening een aangifte vóór vertrek indient in de vorm van een douaneaangifte of een aangifte tot wederuitvoer, zijn geen andere dan de in die aangiften vermelde gegevens vereist.

2.   Wanneer een AEOS voor rekening van een andere persoon die ook een AEOS is, een aangifte vóór vertrek indient in de vorm van een douaneaangifte of aangifte tot wederuitvoer, zijn geen andere dan de in die aangiften vermelde gegevens vereist.

1.   Een geautoriseerde marktdeelnemer (AEO) wordt aan minder fysieke en op documenten gebaseerde controles onderworpen dan andere marktdeelnemers.

2.   Wanneer een AEOS een summiere aangifte bij binnenbrengen of, in de gevallen zoals bedoeld in artikel 130 van het wetboek, een douaneaangifte of een aangifte tot tijdelijke opslag heeft ingediend of wanneer een AEOS een kennisgeving heeft ingediend en toegang heeft verleend tot de gegevens van zijn summiere aangifte bij binnenbrengen in zijn computersysteem zoals bedoeld in artikel 127, lid 8, van het wetboek, stelt het douanekantoor van eerste binnenkomst zoals bedoeld in artikel 127, lid 3, eerste alinea, van het wetboek, de AEOS ervan in kennis wanneer de zending is geselecteerd voor fysieke controle. Deze kennisgeving wordt gedaan vóór de aankomst van de goederen in het douanegebied van de Unie.

Deze kennisgeving wordt ook beschikbaar gesteld aan de vervoerder indien deze verschillend is van de in de eerste alinea bedoelde AEOS, op voorwaarde dat de vervoerder een AEOS is en hij aangesloten is op de elektronische systemen voor de in de eerste alinea bedoelde aangiften.

Deze kennisgeving wordt niet gedaan wanneer dit afbreuk kan doen aan de te verrichten controles of de resultaten daarvan.

3.   Wanneer een AEO een aangifte tot tijdelijke opslag of een douaneaangifte indient overeenkomstig artikel 171 van het wetboek, stelt het douanekantoor dat bevoegd is om deze aangifte tot tijdelijke opslag of deze douaneaangifte te ontvangen, de AEO ervan in kennis wanneer de zending is geselecteerd voor douanecontrole. Deze kennisgeving wordt gedaan vóór de aanbrenging van de goederen bij de douane.

Deze kennisgeving wordt niet gedaan wanneer dit afbreuk kan doen aan de te verrichten controles of de resultaten daarvan.

4.   Wanneer door een AEO aangegeven zendingen zijn geselecteerd voor een fysieke of op documenten gebaseerde controle, wordt deze controle met voorrang verricht.

Op verzoek van een AEO kan de controle op een andere plaats worden verricht dan de plaats waar de goederen bij de douane moeten worden aangebracht.

5.   De in de leden 2 en 3 bedoelde kennisgevingen hebben geen betrekking op de douanecontroles waartoe wordt beslist op basis van de aangifte tot tijdelijke opslag of de douaneaangifte na de aanbrenging van de goederen.

1.   Om de AEO-status aan te vragen, moeten niet alleen de voorwaarden voor de aanvaarding van een aanvraag zoals bedoeld in artikel 11, lid 1, zijn vervuld, maar moet de aanvrager ook een vragenlijst voor zelfbeoordeling indienen, die door de douaneautoriteiten ter beschikking wordt gesteld, tezamen met zijn aanvraag.

2.   Een marktdeelnemer dient één enkele aanvraag voor de AEO-status in voor al zijn vaste inrichtingen in het douanegebied van de Unie.

1.   De in artikel 22, lid 3, eerste alinea, van het wetboek bedoelde beschikkingstermijn kan worden verlengd met ten hoogste 60 dagen.

2.   Wanneer er een strafrechtelijke procedure loopt waardoor het onzeker is of de aanvrager aan de in artikel 39, onder a), van het wetboek genoemde voorwaarden voldoet, wordt de beschikkingstermijn verlengd met de tijd die nodig is om die procedure te voltooien.

1.   Wanneer een AEO-vergunning wordt geschorst wegens de niet-naleving van in artikel 39 van het wetboek genoemde criteria, wordt iedere andere beschikking ten aanzien van die AEO die gebaseerd is op de AEO-vergunning in het algemeen dan wel op een van de specifieke criteria die tot de schorsing van de AEO-vergunning hebben geleid, door de douaneautoriteit die de beschikking in kwestie heeft gegeven, geschorst.

2.   De schorsing van een beschikking betreffende de toepassing van de douanewetgeving ten aanzien van een AEO leidt niet tot een automatische schorsing van de AEO-vergunning.

3.   Wanneer een beschikking ten aanzien van een persoon die zowel een AEOS is als een marktdeelnemer aan wie een vergunning voor douanevereenvoudigingen is verleend zoals bedoeld in artikel 38, lid 2, onder a), van het wetboek (AEOC), wordt geschorst overeenkomstig artikel 16, lid 1, wegens niet-naleving van de voorwaarden van artikel 39, onder d), van het wetboek, wordt de AEOC-vergunning van deze persoon geschorst maar blijft zijn AEOS-vergunning geldig.

Wanneer een beschikking ten aanzien van een persoon die zowel een AEOS als een AEOC is, wordt geschorst overeenkomstig artikel 16, lid 1, wegens niet-naleving van de voorwaarden van artikel 39, onder e), van het wetboek, wordt de AEOS-vergunning van deze persoon geschorst maar blijft zijn AEOC-vergunning geldig.

1.   Toebehoren, reserveonderdelen of gereedschappen die worden geleverd samen met in de afdelingen XVI, XVII en XVIII van de gecombineerde nomenclatuur opgenomen goederen en die deel uitmaken van de normale uitrusting daarvan, worden geacht dezelfde oorsprong te hebben als die goederen.

2.   Essentiële reserveonderdelen bestemd voor in de afdelingen XVI, XVII en XVIII van de gecombineerde nomenclatuur opgenomen goederen die voordien in het vrije verkeer in de Unie zijn gebracht, worden geacht dezelfde oorsprong te hebben als die goederen indien het inbouwen van de essentiële reserveonderdelen tijdens de productiefase de oorsprong ervan niet zou hebben gewijzigd.

3.   Voor de toepassing van dit artikel wordt onder essentiële reserveonderdelen verstaan onderdelen:

1.   Om te bepalen of goederen van oorsprong uit een land of gebied zijn, wordt geen rekening gehouden met de oorsprong van de volgende elementen:

2.   Wanneer volgens algemene regel 5 voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad (12), verpakkingsmiddelen voor de vaststelling van de indeling worden aangemerkt als een deel van het product, worden zij buiten beschouwing gelaten voor de vaststelling van de oorsprong, behalve wanneer de regel in bijlage 22-01 voor de betrokken goederen gebaseerd is op een percentage van de meerwaarde.

1.   De aanvraag voor het inlichtingenblad INF 4 kan met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken worden gedaan en dient te voldoen aan de in bijlage 22-02 vermelde gegevensvereisten.

2.   Het inlichtingenblad INF 4 dient te voldoen aan de in bijlage 22-02 vermelde gegevensvereisten.

1.   Aan de in deze onderafdeling beschreven voorwaarden voor het verkrijgen van de oorsprong moet in het betrokken begunstigde land zijn voldaan.

2.   Het begrip „begunstigd land” strekt zich uit tot en kan niet verder reiken dan de grenzen van de territoriale zee van dat land in de zin van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (Verdrag van Montego Bay van 10 december 1982).

3.   Indien producten van oorsprong uit een begunstigd land naar een ander land zijn uitgevoerd en vervolgens terugkeren, worden zij als niet van oorsprong beschouwd tenzij ten genoegen van de bevoegde autoriteiten kan worden aangetoond dat de volgende voorwaarden zijn vervuld:

1.   De producten die voor het vrije verkeer in de Unie worden aangegeven, moeten dezelfde producten zijn als die welke zijn uitgevoerd uit het begunstigde land waaruit zij geacht worden van oorsprong te zijn. Zij mogen op geen enkele wijze gewijzigd zijn en ook geen andere behandelingen hebben ondergaan dan die welke noodzakelijk zijn om ze in goede staat te bewaren, of dan de toevoeging of het aanbrengen van merken, etiketten, verzegelingen of andere documentatie om te garanderen dat is voldaan aan in de Unie toepasselijke specifieke binnenlandse vereisten, voordat zij voor het vrije verkeer worden aangegeven.

2.   De producten die worden ingevoerd in een begunstigd land met het oog op cumulatie op grond van de artikelen 53, 54, 55 en 56, moeten dezelfde producten zijn als die welke zijn uitgevoerd uit het land waaruit zij geacht worden van oorsprong te zijn. Zij mogen op geen enkele wijze gewijzigd zijn en ook geen andere behandelingen hebben ondergaan dan die welke noodzakelijk zijn om ze in goede staat te bewaren, voordat zij voor de betrokken douaneregeling in het land van invoer worden aangegeven.

3.   De producten kunnen worden opgeslagen op voorwaarde dat zij in het land of de landen van doorvoer onder douanetoezicht blijven.

4.   De zendingen kunnen door de exporteur of onder zijn verantwoordelijkheid worden gesplitst, op voorwaarde dat de betrokken goederen in het land of de landen van doorvoer onder douanetoezicht blijven.

5.   Aan de leden 1 tot en met 4 wordt geacht te zijn voldaan, tenzij de douaneautoriteiten redenen hebben om het tegendeel aan te nemen; in dergelijke gevallen kunnen de douaneautoriteiten de aangever verzoeken te bewijzen dat hij aan de voorwaarden voldoet, welk bewijs op enigerlei wijze kan worden geleverd, onder meer aan de hand van vervoersovereenkomsten zoals cognossementen of feitelijk of concreet bewijsmateriaal zoals merktekens of nummers van colli of ander bewijsmateriaal betreffende de goederen zelf.

1.   De volgende producten worden geacht geheel en al in een begunstigd land te zijn verkregen:

2.   De termen „zijn schepen” en „zijn fabrieksschepen” in lid 1, onder h) en i), zijn slechts van toepassing op schepen en fabrieksschepen die aan elk van de volgende vereisten voldoen:

3.   Aan elk van de voorwaarden van lid 2 kan in lidstaten of in verschillende begunstigde landen worden voldaan, voor zover alle betrokken begunstigde landen in aanmerking komen voor regionale cumulatie overeenkomstig artikel 55, leden 1 en 5. In dat geval worden de producten geacht de oorsprong te hebben van het begunstigde land waarvan het schip of fabrieksschip de vlag voert overeenkomstig lid 2, onder b).

De eerste alinea is uitsluitend van toepassing indien aan de voorwaarden in artikel 55, lid 2, onder a), c) en d), is voldaan.

1.   Onverminderd de artikelen 47 en 48 worden producten die niet geheel en al zijn verkregen in het betrokken begunstigde land in de zin van artikel 44, geacht aldaar van oorsprong te zijn, indien zij voldoen aan de in bijlage 22-03 genoemde voorwaarden.

2.   Indien een product dat overeenkomstig lid 1 de oorsprong van een land heeft verkregen, in dat land verder wordt be- of verwerkt en gebruikt als materiaal bij de vervaardiging van een ander product, wordt geen rekening gehouden met de niet van oorsprong zijnde materialen die bij de vervaardiging ervan kunnen zijn gebruikt.

1.   Voor elk product wordt bepaald of aan de eisen van artikel 45, lid 1, is voldaan.

Wanneer de relevante regel evenwel gebaseerd is op een maximuminhoud van niet van oorsprong zijnde materialen, kan voor de waarde van de niet van oorsprong zijnde materialen overeenkomstig lid 2 een gemiddelde worden berekend om rekening te houden met schommelingen in kosten en wisselkoersen.

2.   In het in lid 1, tweede alinea, bedoelde geval worden een gemiddelde prijs van het product af fabriek en een gemiddelde waarde van de gebruikte niet van oorsprong zijnde materialen berekend respectievelijk op basis van de som van de prijzen af fabriek van de gehele verkoop van dat product in het voorgaande boekjaar en de som van de waarde van alle niet van oorsprong zijnde materialen die gebruikt zijn bij de vervaardiging van het product in het voorgaande boekjaar, zoals gedefinieerd in het land van uitvoer of, wanneer cijfers voor een geheel boekjaar ontbreken, een kortere periode die echter niet minder dan drie maanden kan zijn.

3.   Exporteurs die gekozen hebben voor een berekening op basis van gemiddelden, moeten deze methode consistent toepassen in het jaar volgende op het referentieboekjaar dan wel, indien van toepassing, in het jaar volgende op de kortere periode die als referentieperiode is gebruikt. Zij mogen ophouden deze methode toe te passen wanneer zij vaststellen dat in een bepaald boekjaar, of in een bepaalde kortere representatieve periode van niet minder dan drie maanden, de schommelingen in de kosten of wisselkoersen die de toepassing van die methode rechtvaardigden, hebben opgehouden.

4.   De in lid 2 bedoelde gemiddelden worden gebruikt als respectievelijk de prijs af fabriek en de waarde van niet van oorsprong zijnde materialen, om vast te stellen of voldaan is aan de voorwaarde van de maximuminhoud van niet van oorsprong zijnde materialen.

1.   Onverminderd lid 3 worden de volgende behandelingen beschouwd als ontoereikend om de oorsprong te verlenen, ongeacht of aan de voorwaarden van artikel 45 wordt voldaan:

2.   Voor de toepassing van lid 1 worden behandelingen als eenvoudig beschouwd wanneer voor het uitvoeren daarvan geen bijzondere vaardigheden nodig zijn noch speciaal daarvoor gemaakte of geïnstalleerde machines, apparaten of gereedschappen.

3.   Om te bepalen of de be- of verwerkingen die een bepaald product heeft ondergaan, ontoereikend zijn in de zin van lid 1, worden alle behandelingen die dit product in een begunstigd land heeft ondergaan, tezamen genomen.

1.   In afwijking van artikel 45 en behoudens de leden 2 en 3 van dit artikel mogen niet van oorsprong zijnde materialen die volgens de in de lijst in bijlage 22-03 opgenomen voorwaarden bij de vervaardiging van een bepaald product niet mogen worden gebruikt, toch worden gebruikt, mits de totale waarde of het totale nettogewicht niet hoger is dan:

2.   Lid 1 staat niet toe dat de percentages voor de maximuminhoud van niet van oorsprong zijnde materialen zoals vastgesteld in de regels in de lijst in bijlage 22-03, worden overschreden.

3.   De leden 1 en 2 zijn niet van toepassing op producten die geheel en al zijn verkregen in een begunstigd land in de zin van artikel 44. Onverminderd artikel 47 en artikel 49, lid 2, is de in die leden vastgestelde afwijking toch van toepassing op de som van alle materialen die bij de vervaardiging van een product worden gebruikt en waarvoor de regel in de lijst in bijlage 22-03 vereist dat die materialen geheel en al zijn verkregen.

1.   De determinerende eenheid voor de toepassing van de bepalingen van deze onderafdeling is het product dat bij de bepaling van de indeling volgens het geharmoniseerde systeem als de basiseenheid wordt beschouwd.

2.   Wanneer een zending uit een aantal identieke producten bestaat die onder dezelfde post van het geharmoniseerde systeem worden ingedeeld, moet elk product voor de toepassing van de bepalingen van deze onderafdeling afzonderlijk worden genomen.

3.   Wanneer volgens algemene regel 5 voor de interpretatie van het geharmoniseerde systeem de verpakking meetelt voor het vaststellen van de indeling, telt deze ook mee voor het vaststellen van de oorsprong.

1.   Door cumulatie met Noorwegen, Turkije of Zwitserland kunnen producten van oorsprong uit deze landen worden beschouwd als materialen van oorsprong uit een begunstigd land, mits de aldaar uitgevoerde be- of verwerkingen meer inhouden dan de in artikel 47, lid 1, beschreven behandelingen.

2.   De cumulatie met Noorwegen, Turkije of Zwitserland is niet van toepassing op producten die onder de hoofdstukken 1 tot en met 24 van het geharmoniseerde systeem vallen.

1.   Regionale cumulatie is van toepassing op de volgende vier afzonderlijke regionale groepen:

2.   Regionale cumulatie tussen landen van dezelfde groep kan uitsluitend worden toegepast indien aan de volgende voorwaarden is voldaan:

Voor de toepassing van punt b) geldt dat wanneer de determinerende behandeling volgens deel II van bijlage 22-03 niet dezelfde is voor alle bij de cumulatie betrokken landen, de oorsprong van producten die van het ene naar het andere land van de regionale groep worden uitgevoerd met het oog op regionale cumulatie, wordt bepaald op basis van de regel die van toepassing zou zijn indien de producten naar de Unie werden uitgevoerd.

Indien landen in een regionale groep reeds vóór 1 januari 2011 aan de in de eerste alinea, onder c) en d), gestelde eisen voldeden, is geen nieuwe verbintenis vereist.

3.   De in bijlage 22-04 vermelde materialen zijn uitgesloten van de in lid 2 bedoelde regionale cumulatie wanneer:

4.   Regionale cumulatie tussen begunstigde landen van dezelfde regionale groep is slechts toegestaan wanneer de be- of verwerkingen in het begunstigde land waar de materialen verder worden verwerkt of in een product opgenomen, meer inhouden dan de in artikel 47, lid 1, beschreven behandelingen en, in het geval van textielproducten, ook meer dan de in bijlage 22-05 beschreven behandelingen.

Wanneer niet aan de in de eerste alinea vastgestelde voorwaarde wordt voldaan en de materialen een of meer van de in artikel 47, lid 1, onder b) tot en met q), beschreven behandelingen hebben ondergaan, moet als land van oorsprong op het bewijs van oorsprong dat wordt afgegeven of opgesteld voor de uitvoer van de producten naar de Unie, het land van de regionale groep worden vermeld met het grootste aandeel in de gebruikte materialen van oorsprong uit landen van de regionale groep, gemeten naar de waarde van die materialen.

Wanneer de producten zonder verdere be- of verwerking worden uitgevoerd of uitsluitend in artikel 47, lid 1, onder a), beschreven behandelingen hebben ondergaan, moet als land van oorsprong op het bewijs van oorsprong dat wordt afgegeven of opgesteld voor de uitvoer van de producten naar de Unie, het begunstigde land worden vermeld dat voorkomt op de bewijzen van oorsprong die zijn afgegeven of opgesteld in het begunstigde land waar de producten werden vervaardigd.

5.   Op verzoek van de autoriteiten van een begunstigd land uit groep I of groep III kan de Commissie regionale cumulatie tussen landen van deze groepen toestaan, mits te harer genoegen is aangetoond dat aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan:

Het in de eerste alinea bedoelde verzoek dient bewijsmateriaal te bevatten dat aan de voorwaarden van die alinea is voldaan. Dit wordt de Commissie toegezonden. De Commissie neemt een besluit over het verzoek, rekening houdende met alle voor de cumulatie relevant geachte gegevens, waaronder de bij de cumulatie te gebruiken materialen.

6.   Door regionale cumulatie tussen begunstigde landen van groep I of groep III, wanneer deze is toegestaan, kunnen materialen van oorsprong uit een land van de ene regionale groep worden beschouwd als materialen van oorsprong uit een land van de andere regionale groep wanneer zij in een aldaar verkregen product worden opgenomen, mits de be- of verwerkingen in laatstgenoemd begunstigd land meer inhouden dan de in artikel 47, lid 1, beschreven behandelingen en, in het geval van textielproducten, ook meer dan de in bijlage 22-05 beschreven behandelingen.

Wanneer niet aan de in de eerste alinea vastgestelde voorwaarde wordt voldaan en de materialen een of meer van de in artikel 47, lid 1, onder b) tot en met q), beschreven behandelingen hebben ondergaan, moet als land van oorsprong op het bewijs van oorsprong voor de uitvoer van de producten naar de Unie, het bij de cumulatie betrokken land worden vermeld met het grootste aandeel in de gebruikte materialen van oorsprong uit bij de cumulatie betrokken landen, gemeten naar de waarde van die materialen.

Wanneer de producten zonder verdere be- of verwerking worden uitgevoerd of uitsluitend in artikel 47, lid 1, onder a), beschreven behandelingen hebben ondergaan, moet als land van oorsprong op het bewijs van oorsprong dat wordt afgegeven of opgesteld voor de uitvoer van de producten naar de Unie, het begunstigde land worden vermeld dat voorkomt op de bewijzen van oorsprong die zijn afgegeven of opgesteld in het begunstigde land waar de producten werden vervaardigd.

7.   De Commissie zal in het Publicatieblad van de Europese Unie (C-reeks) de datum bekendmaken waarop de cumulatie tussen landen van groep I en groep III overeenkomstig lid 5 van kracht wordt, de bij die cumulatie betrokken landen en, in voorkomend geval, de lijst van materialen waarop die cumulatie van toepassing is.

8.   De artikelen 41 tot en met 52, de bepalingen betreffende de afgifte of de opstelling van bewijzen van oorsprong en de bepalingen betreffende de controle achteraf van bewijzen van oorsprong zijn van overeenkomstige toepassing op uitvoer uit het ene begunstigde land naar een ander met het oog op regionale cumulatie.

1.   Op verzoek van de autoriteiten van een begunstigd land kan de Commissie uitgebreide cumulatie toestaan tussen een begunstigd land en een land waarmee de Unie een vrijhandelsovereenkomst heeft gesloten overeenkomstig artikel XXIV van de Algemene Overeenkomst inzake tarieven en handel (GATT), mits aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan:

Het in de eerste alinea bedoelde verzoek dient een lijst te bevatten van bij de cumulatie betrokken materialen en bewijsmateriaal dat aan de in de eerste alinea, onder a) en b), vastgestelde voorwaarden is voldaan. Dit wordt de Commissie toegezonden. Indien de lijst van betrokken materialen wordt gewijzigd, dient een ander verzoek te worden ingediend.

Materialen die onder de hoofdstukken 1 tot en met 24 van het geharmoniseerde systeem vallen, zijn van de uitgebreide cumulatie uitgesloten.

2.   In gevallen van de in lid 1 bedoelde uitgebreide cumulatie worden de oorsprong van de gebruikte materialen en het toepasselijke documentaire bewijs van oorsprong bepaald overeenkomstig de regels die in de betrokken vrijhandelsovereenkomst zijn vastgesteld. De oorsprong van de naar de Unie uit te voeren producten wordt bepaald overeenkomstig de in onderafdeling 2 vastgestelde oorsprongsregels.

Materialen van oorsprong uit een land waarmee de Unie een vrijhandelsovereenkomst heeft en die in een begunstigd land worden gebruikt bij de vervaardiging van naar de Unie uit te voeren producten, behoeven geen toereikende be- of verwerkingen te hebben ondergaan om de verkregen producten de status van oorsprong te verlenen, mits de be- of verwerkingen in het betrokken begunstigde land meer inhouden dan de in artikel 47, lid 1, beschreven behandelingen.

3.   De Commissie zal in het Publicatieblad van de Europese Unie (C-reeks) de datum bekendmaken waarop de uitgebreide cumulatie van kracht wordt, de bij die cumulatie betrokken landen en de lijst van materialen waarop die cumulatie van toepassing is.

1.   Indien zowel van oorsprong als niet van oorsprong zijnde onderling vervangbare materialen worden gebruikt bij de be- of verwerking van een product, kunnen de douaneautoriteiten van de lidstaten, op schriftelijk verzoek van in het douanegebied van de Unie gevestigde marktdeelnemers, vergunning verlenen voor het beheer van die materialen in de Unie met behulp van een gescheiden boekhouding met het oog op de latere uitvoer ervan naar een begunstigd land in het kader van bilaterale cumulatie, zonder dat die materialen apart worden opgeslagen.

2.   De douaneautoriteiten van de lidstaten kunnen het verlenen van de in lid 1 bedoelde vergunning afhankelijk stellen van alle door hen passend geachte voorwaarden.

Er wordt slechts vergunning verleend indien door het gebruik van de in lid 1 bedoelde methode steeds kan worden vastgesteld dat de hoeveelheid verkregen producten die als van oorsprong uit de Unie kunnen worden beschouwd dezelfde is als de hoeveelheid die zou zijn verkregen bij een fysieke scheiding van de voorraden.

Indien vergunning wordt verleend, wordt de methode van de gescheiden boekhouding toegepast en de toepassing van die methode geregistreerd overeenkomstig de algemeen aanvaarde boekhoudkundige beginselen die in de Unie van toepassing zijn.

3.   De gebruiker van de in lid 1 bedoelde methode stelt oorsprongsbewijzen op voor de hoeveelheid producten die als van oorsprong uit de Unie kunnen worden beschouwd, of vraagt om de afgifte van zulke oorsprongsbewijzen zolang het systeem van geregistreerde exporteurs nog niet van toepassing is. De gebruiker geeft op verzoek van de douaneautoriteiten van de lidstaten een verklaring af over de wijze waarop de hoeveelheden zijn beheerd.

4.   De douaneautoriteiten van de lidstaten houden toezicht op het gebruik dat van de in lid 1 bedoelde vergunning wordt gemaakt.

Zij kunnen de vergunning in de volgende gevallen intrekken:

1.   Voor de toepassing van de bepalingen van eenzijdig door de Unie aangenomen preferentiële tariefmaatregelen ten gunste van bepaalde landen, groepen van landen of gebieden (hierna “begunstigd land of gebied” genoemd), met uitzondering van die welke in onderafdeling 2 van deze afdeling zijn bedoeld en de met de Unie geassocieerde landen en gebieden overzee, worden als producten van oorsprong uit een begunstigd land of gebied beschouwd:

2.   Voor de toepassing van deze onderafdeling worden producten van oorsprong uit de Unie in de zin van lid 3 van dit artikel die in een begunstigd land of gebied een be- of verwerking hebben ondergaan die meer inhoudt dan de in artikel 62 beschreven behandelingen, beschouwd als van oorsprong uit dat begunstigde land of gebied.

3.   Lid 1 is van overeenkomstige toepassing voor de vaststelling van de oorsprong van in de Unie verkregen producten.

1.   De volgende producten worden geacht geheel en al in een begunstigd land of gebied of in de Unie te zijn verkregen:

2.   De termen “hun schepen” en “hun fabrieksschepen” in lid 1, onder g) en h), zijn slechts van toepassing op schepen en fabrieksschepen die aan de volgende voorwaarden voldoen:

3.   Onder begunstigd land of gebied en Unie worden ook de territoriale wateren van dat begunstigde land of gebied of van de lidstaten verstaan.

4.   Schepen die opereren op volle zee, met inbegrip van fabrieksschepen waarop de gevangen vis wordt be- of verwerkt, worden geacht deel uit te maken van het grondgebied van het begunstigde land of gebied of van de lidstaat waartoe zij behoren, mits zij aan de voorwaarden van lid 2 voldoen.

1.   Onverminderd lid 2 worden de volgende behandelingen beschouwd als ontoereikend om de oorsprong te verlenen, ongeacht of aan de voorwaarden van artikel 61 wordt voldaan:

2.   Om te bepalen of de be- of verwerkingen die een bepaald product heeft ondergaan ontoereikend zijn in de zin van lid 1, worden alle behandelingen die dit product in een begunstigd land of gebied of in de Unie heeft ondergaan samen in aanmerking genomen.

1.   De determinerende eenheid voor de toepassing van de bepalingen van deze onderafdeling is het product dat bij de bepaling van de indeling volgens de nomenclatuur van het geharmoniseerde systeem als de basiseenheid wordt beschouwd.

Hieruit volgt dat:

2.   Wanneer volgens algemene regel 5 voor de interpretatie van het geharmoniseerde systeem de verpakking meetelt voor het vaststellen van de indeling, telt deze ook mee voor het vaststellen van de oorsprong.

1.   In afwijking van artikel 61 mogen niet van oorsprong zijnde materialen bij de vervaardiging van een bepaald product worden gebruikt, mits de totale waarde ervan niet hoger is dan 10 % van de prijs af fabriek van het product.

Wanneer in de lijst een of meer percentages zijn gegeven voor de maximumwaarde van niet van oorsprong zijnde materialen, mag de toepassing van de eerste alinea niet tot een overschrijding van deze percentages leiden.

2.   Lid 1 is niet van toepassing op producten die onder de hoofdstukken 50 tot en met 63 van het geharmoniseerde systeem vallen.

1.   Als rechtstreeks vervoer van het begunstigde land of gebied naar de Unie of van de Unie naar het begunstigde land of gebied wordt beschouwd:

2.   Het bewijs dat aan de in lid 1, onder b), bedoelde voorwaarden is voldaan, wordt geleverd door overlegging van een van de volgende stukken aan de bevoegde douaneautoriteiten:

1.   De in artikel 59 bedoelde tariefpreferenties zijn van toepassing op producten van oorsprong die vanuit een begunstigd land of gebied naar een tentoonstelling zijn verzonden in een ander land en die na de tentoonstelling zijn verkocht voor invoer in de Unie, mits zij voldoen aan de voorwaarden van onderafdeling 4 en deze onderafdeling om te worden aangemerkt als van oorsprong uit dat begunstigde land of gebied en ten genoegen van de bevoegde douaneautoriteiten van de Unie wordt aangetoond dat:

2.   Een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 wordt op de normale wijze bij de douaneautoriteiten van de Unie ingediend. Op dit certificaat moeten de naam en het adres van de tentoonstelling zijn vermeld. Indien nodig kunnen aanvullende bewijsstukken worden verlangd ten aanzien van de aard van de producten en de voorwaarden waarop zij waren tentoongesteld.

3.   Lid 1 is van toepassing op alle tentoonstellingen, beurzen of soortgelijke openbare evenementen met een commercieel, industrieel, agrarisch of ambachtelijk karakter die niet voor particuliere doeleinden in winkels of bedrijfsruimten met het oog op de verkoop van buitenlandse producten worden gehouden, en gedurende welke de producten onder douanetoezicht zijn gebleven.

1.   Met het oog op de vaststelling van het op veredelingsproducten te heffen bedrag aan invoerrechten overeenkomstig artikel 86, lid 3, van het wetboek, wordt de hoeveelheid onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen die geacht wordt aanwezig te zijn in de veredelingsproducten waarvoor een douaneschuld is ontstaan, bepaald overeenkomstig de leden 2 tot en met 6.

2.   De in de leden 3 en 4 vastgestelde methode van de hoeveelheidssleutel wordt toegepast in de volgende gevallen:

3.   In het in lid 2, onder a), bedoelde geval wordt de hoeveelheid onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen die geacht wordt aanwezig te zijn in de veredelingsproducten waarvoor een douaneschuld is ontstaan, bepaald door op de totale hoeveelheid van de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen het percentage toe te passen dat de veredelingsproducten waarvoor een douaneschuld is ontstaan, vertegenwoordigen in de totale hoeveelheid van de veredelingsproducten die bij de veredeling zijn voortgebracht.

4.   In het in lid 2, onder b), bedoelde geval wordt de hoeveelheid onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen die geacht wordt aanwezig te zijn in de veredelingsproducten waarvoor een douaneschuld is ontstaan, bepaald door op de totale hoeveelheid van de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen een percentage toe te passen dat wordt berekend door vermenigvuldiging van de volgende factoren:

5.   Bij de toepassing van de methode van de hoeveelheidssleutel wordt geen rekening gehouden met de hoeveelheid onder de regeling geplaatste goederen die tijdens de veredeling vernietigd is of verloren is gegaan, met name door verdamping, opdroging, sublimatie of weglekking.

6.   In andere dan de in lid 2 bedoelde gevallen wordt de methode van de waardesleutel toegepast in overeenstemming met de tweede, derde en vierde alinea.

De hoeveelheid onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen die geacht wordt aanwezig te zijn in veredelingsproducten waarvoor een douaneschuld is ontstaan, wordt bepaald door op de totale hoeveelheid van de onder de regeling actieve veredeling geplaatste goederen een percentage toe te passen dat wordt berekend door vermenigvuldiging van de volgende factoren:

Voor de toepassing van de methode van de waardesleutel wordt de waarde van de veredelingsproducten bepaald op basis van actuele prijzen af fabriek in het douanegebied van de Unie of, wanneer dergelijke affabriekprijzen niet kunnen worden vastgesteld, de actuele verkoopprijzen in het douanegebied van de Unie voor identieke of soortgelijke producten. Prijzen tussen partijen die kennelijk met elkaar verbonden zijn of een compensatieregeling met elkaar hebben getroffen, mogen niet worden gebruikt om de waarde van de veredelingsproducten vast te stellen, tenzij wordt vastgesteld dat de prijzen niet worden beïnvloed door de onderlinge verhouding.

Wanneer de waarde van de veredelingsproducten niet overeenkomstig de derde alinea kan worden vastgesteld, wordt zij op een andere redelijke wijze vastgesteld.

1.   Wanneer met het oog op de toepassing van artikel 86, lid 3, van het wetboek het bedrag aan invoerrechten wordt bepaald dat overeenstemt met de douaneschuld voor veredelingsproducten die zijn voortgebracht in het kader van de regeling actieve veredeling, komen de onder die regeling geplaatste goederen op grond van hun specifieke bestemming in aanmerking voor een vrijstelling of een verlaging van het recht die op die goederen zou zijn toegepast indien zij onder de regeling bijzondere bestemming waren geplaatst overeenkomstig artikel 254 van het wetboek.

2.   Lid 1 is van toepassing wanneer aan de volgende voorwaarden is voldaan:

1.   Wanneer de zekerheid wordt gesteld in de vorm van een verbintenis van een borg en in meer dan één lidstaat kan worden gebruikt, kiest de borg woonplaats of stelt hij een gemachtigde aan in elke lidstaat waar de zekerheid kan worden gebruikt.

2.   De intrekking van de goedkeuring van de borg of van de verbintenis van de borg wordt van kracht op de zestiende dag na de datum waarop de beschikking tot intrekking door de borg is ontvangen of wordt geacht te zijn ontvangen.

3.   De opzegging van de verbintenis door de borg wordt van kracht op de zestiende dag na de datum waarop de opzegging door de borg is meegedeeld aan het douanekantoor waar de zekerheid was gesteld.

4.   Wanneer zekerheid wordt gesteld voor een enkele transactie (zekerheid per aangifte) met bewijs van zekerheidstelling, kan dit worden gedaan met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken.

1.   Andere vormen van zekerheidstelling dan de storting van contant geld of borgstelling zijn als volgt:

2.   De in lid 1 bedoelde vormen van zekerheidstelling worden niet aanvaard voor het plaatsen van goederen onder de regeling Uniedouanevervoer.

3.   De lidstaten aanvaarden de in lid 1 bedoelde vormen van zekerheidstelling voor zover deze vormen van zekerheidstelling worden aanvaard krachtens het nationale recht.

1.   Er wordt vergunning verleend voor het gebruik van een doorlopende zekerheid voor een bedrag dat is verminderd tot 50 % van het referentiebedrag, wanneer de aanvrager aantoont dat hij aan de volgende voorwaarden voldoet:

2.   Er wordt vergunning verleend voor het gebruik van een doorlopende zekerheid voor een bedrag dat is verminderd tot 30 % van het referentiebedrag, wanneer de aanvrager aantoont dat hij aan de volgende voorwaarden voldoet:

3.   Er wordt ontheffing van zekerheidstelling verleend wanneer de aanvrager aantoont dat hij aan de volgende vereisten voldoet:

4.   Wanneer de aanvrager minder dan drie jaar gevestigd is, wordt de in lid 1, onder d), lid 2, onder e), en lid 3, onder j), bedoelde vereiste gecontroleerd aan de hand van de beschikbare administratie en gegevens.

1.   Wanneer de regeling Uniedouanevervoer niet is aangezuiverd, stellen de douaneautoriteiten van de lidstaat van vertrek de borg binnen negen maanden na de datum waarop de goederen bij het douanekantoor van bestemming hadden moeten worden aangebracht, in kennis van de niet-aanzuivering van de regeling.

2.   Wanneer de regeling Uniedouanevervoer niet is aangezuiverd, stellen de overeenkomstig artikel 87 van het wetboek bepaalde douaneautoriteiten de borg binnen drie jaar na de datum van aanvaarding van de aangifte voor douanevervoer, ervan in kennis dat hij verplicht is of kan worden de schuld waarvoor hij in verband met het betrokken Uniedouanevervoer aansprakelijk is, te betalen.

3.   De borg is van zijn verplichtingen ontslagen wanneer een van de in de leden 1 en 2 genoemde kennisgevingen hem niet binnen de voorgeschreven termijnen is gedaan.

4.   Wanneer een van de twee kennisgevingen is verzonden, wordt de borg van de invordering van de douaneschuld of van de aanzuivering van de regeling in kennis gesteld.

5.   De gemeenschappelijke gegevensvereisten voor de in lid 1 bedoelde kennisgeving zijn vastgesteld in bijlage 32-04.

De gemeenschappelijke gegevensvereisten voor de in lid 2 bedoelde kennisgeving zijn vastgesteld in bijlage 32-05.

6.   Overeenkomstig artikel 6, lid 3, onder a), van het wetboek kunnen de in de leden 1 en 2 bedoelde kennisgevingen worden verzonden met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken.

1.   In het geval van niet-naleving van een van de verplichtingen uit hoofde van een ATA-carnet of CPD-carnet regulariseren de douaneautoriteiten de documenten voor tijdelijke invoer (betalingsvordering jegens een aansprakelijke organisatie respectievelijk kennisgeving van niet-aanzuivering) overeenkomstig de artikelen 9, 10 en 11 van bijlage A bij de overeenkomst van Istanbul of, indien van toepassing, overeenkomstig de artikelen 7, 8 en 9 van de ATA-overeenkomst.

2.   Het bedrag aan invoerrechten en heffingen dat voortvloeit uit de betalingsvordering jegens een aansprakelijke organisatie, wordt berekend met behulp van een standaard vaststellingsformulier.

3.   De gemeenschappelijke gegevensvereisten voor de in lid 1 bedoelde betalingsvordering jegens een aansprakelijke organisatie zijn vastgesteld in bijlage 33-01.

4.   De gemeenschappelijke gegevensvereisten voor de in lid 1 bedoelde kennisgeving van niet-aanzuivering van een CPD-carnet zijn vastgesteld in bijlage 33-02.

5.   Overeenkomstig artikel 6, lid 3, onder a), van het wetboek kunnen de betalingsvordering jegens een aansprakelijke organisatie en de kennisgeving van niet-aanzuivering van een CPD-carnet aan de desbetreffende aansprakelijke organisatie worden toegezonden met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken.

1.   De douaneautoriteiten kunnen afzien van de mededeling van een douaneschuld die is ontstaan door niet-naleving op grond van artikel 79 of 82 van het wetboek wanneer het desbetreffende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten minder is dan 10 EUR.

2.   Wanneer het bedrag aan invoer- of uitvoerrechten van de aanvankelijk meegedeelde douaneschuld lager is dan het uiteindelijk verschuldigde bedrag aan invoer- of uitvoerrechten, kunnen de douaneautoriteiten afzien van de mededeling van de douaneschuld ten belope van het verschil tussen die bedragen op voorwaarde dat dit minder is dan 10 EUR.

3.   De in de leden 1 en 2 genoemde beperking tot 10 EUR is van toepassing op elke invorderingshandeling.

1.   De douaneautoriteiten schorsen de termijn voor de betaling van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten totdat zij op de aanvraag tot kwijtschelding hebben beschikt, mits aan de voorwaarden is voldaan:

2.   Wanneer de goederen waarvoor een aanvraag tot kwijtschelding wordt ingediend, zich niet meer onder douanetoezicht bevinden op het moment van de aanvraag, dient zekerheid te worden gesteld.

3.   In afwijking van lid 2 verlangen de douaneautoriteiten geen zekerheid als is vastgesteld dat dit de schuldenaar in ernstige economische of sociale moeilijkheden zou brengen.

1.   De douaneautoriteiten schorsen de termijn voor de betaling, door de in artikel 79, lid 3, onder a), van het wetboek bedoelde persoon, van het met een douaneschuld overeenkomende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten wanneer deze schuld is ontstaan door niet-naleving zoals bedoeld in artikel 79 van het wetboek, mits aan de volgende voorwaarden is voldaan:

2.   De schorsing wordt slechts toegestaan indien de persoon in kwestie een zekerheid stelt voor het desbetreffende bedrag aan invoer- of uitvoerrechten, behalve in een van de volgende gevallen:

3.   De termijn van de schorsing is beperkt tot één jaar. De douaneautoriteiten kunnen deze termijn evenwel verlengen indien daarvoor gegronde redenen bestaan.

1.   In afwijking van artikel 22, lid 1, derde alinea, van het wetboek wordt de aanvraag tot terugbetaling of kwijtschelding van invoer- of uitvoerrechten zoals bedoeld in artikel 116 van het wetboek ingediend bij de bevoegde douaneautoriteit van de lidstaat waar de douaneschuld is meegedeeld.

2.   De in lid 1 bedoelde aanvraag kan met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken worden gedaan in overeenstemming met de bepalingen van de betrokken lidstaat.

1.   De lidstaat stelt de betrokkene vooraf in kennis van zijn voornemen om het dossier aan de Commissie voor te leggen en geeft de betrokkene 30 dagen om een verklaring te ondertekenen dat hij kennis heeft genomen van het dossier en daaraan niets heeft toe te voegen of waarin hij alle aanvullende elementen vermeldt die naar zijn mening in het dossier moeten worden opgenomen. Als de betrokkene deze verklaring niet binnen de 30 dagen verstrekt, wordt hij geacht kennis te hebben genomen van het dossier en er niets aan toe te voegen te hebben.

2.   Wanneer een lidstaat in de in artikel 116, lid 3, van het wetboek bedoelde gevallen een dossier aan de Commissie voorlegt met het oog op een besluit, bevat het dossier ten minste het volgende:

3.   De Commissie bevestigt de ontvangst van het dossier aan de betrokken lidstaat zodra zij dit ontvangen heeft.

4.   De Commissie stelt alle lidstaten een afschrift van de in lid 2, onder a), bedoelde samenvatting van de zaak ter beschikking binnen vijftien dagen na de datum waarop zij het dossier ontvangen heeft.

5.   Wanneer de door de lidstaat voorgelegde informatie voor de Commissie ontoereikend is om een besluit te nemen, kan zij de lidstaat om aanvullende informatie verzoeken.

6.   De Commissie zendt het dossier aan de lidstaat terug en de zaak wordt geacht nooit aan haar te zijn voorgelegd in elk van de volgende gevallen:

1.   Wanneer de Commissie voornemens is een ongunstig besluit te nemen in de in artikel 116, lid 3, van het wetboek bedoelde gevallen, deelt zij haar bezwaren schriftelijk mee aan de betrokkene, tezamen met een verwijzing naar alle documenten en informatie waarop haar bezwaren berusten. De Commissie stelt de betrokkene in kennis van zijn recht op toegang tot het dossier.

2.   De Commissie stelt de betrokken lidstaat in kennis van haar voornemen en van de in lid 1 bedoelde mededeling.

3.   De betrokkene wordt in de gelegenheid gesteld zijn standpunt schriftelijk aan de Commissie kenbaar te maken binnen een termijn van 30 dagen vanaf de datum waarop hij de in lid 1 bedoelde mededeling heeft ontvangen.

1.   De Commissie besluit of het al dan niet gerechtvaardigd is tot terugbetaling of kwijtschelding over te gaan binnen negen maanden na de datum waarop zij het in artikel 98, lid 1, bedoelde dossier heeft ontvangen.

2.   Wanneer de Commissie het noodzakelijk heeft geacht de lidstaat om aanvullende informatie te verzoeken zoals bedoeld in artikel 98, lid 5, wordt de in lid 1 bedoelde termijn verlengd met een even lange periode als de tijd die is verstreken tussen de datum waarop de Commissie het verzoek om aanvullende informatie heeft verzonden en de datum waarop zij deze informatie heeft ontvangen. De Commissie stelt de betrokkene in kennis van de verlenging.

3.   Wanneer de Commissie onderzoek verricht om haar besluit te kunnen nemen, wordt de in lid 1 bedoelde termijn verlengd met de tijd die nodig is om dit onderzoek te voltooien. Deze verlenging mag niet meer dan negen maanden bedragen. De Commissie stelt de lidstaat en de betrokkene in kennis van de datums waarop een onderzoek wordt geopend en wordt beëindigd.

4.   Wanneer de Commissie voornemens is een ongunstig besluit te nemen zoals bedoeld in artikel 99, lid 1, wordt de in lid 1 genoemde termijn met 30 dagen verlengd.

1.   De Commissie deelt de betrokken lidstaat haar besluit zo spoedig mogelijk mee en in ieder geval binnen 30 dagen na het verstrijken van de in artikel 100, lid 1, genoemde termijn.

2.   De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit geeft een beschikking op basis van het overeenkomstig lid 1 meegedeelde besluit van de Commissie.

De lidstaat waartoe de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit behoort, stelt de Commissie in kennis van deze beschikking door toezending van een afschrift ervan.

3.   Wanneer het besluit in de in artikel 116, lid 3, van het wetboek bedoelde gevallen gunstig is voor de betrokkene, kan de Commissie de voorwaarden vaststellen waaronder de douaneautoriteiten in feitelijk en juridisch vergelijkbare gevallen tot kwijtschelding of terugbetaling van rechten moeten overgaan.

1.   Het vermoeden dat goederen de douanestatus van Uniegoederen hebben, is niet van toepassing op:

2.   In de volgende gevallen mogen Uniegoederen, zonder dat zij aan een douaneregeling onderworpen zijn, worden vervoerd van de ene plaats naar een andere binnen het douanegebied van de Unie en tijdelijk daarbuiten zonder dat hun douanestatus wijzigt:

3.   In de volgende gevallen mogen Uniegoederen, zonder dat zij aan een douaneregeling onderworpen zijn, worden vervoerd van de ene plaats naar een andere binnen het douanegebied van de Unie en tijdelijk daarbuiten zonder dat hun douanestatus wijzigt, mits hun douanestatus van Uniegoederen wordt aangetoond:

1.   De beschikkingsbevoegde douaneautoriteit kan een scheepvaartmaatschappij vergunning verlenen voor het onderhouden van een lijndienst, op grond waarvan zij Uniegoederen van de ene plaats naar een andere binnen het douanegebied van de Unie en tijdelijk daarbuiten mag vervoeren zonder dat hun douanestatus van Uniegoederen wijzigt.

2.   Deze vergunning wordt slechts verleend wanneer:

3.   Scheepvaartmaatschappijen waaraan vergunning is verleend overeenkomstig dit artikel, onderhouden de daarin beschreven lijndienst.

De lijndienst wordt onderhouden met de vaartuigen die voor dat doel zijn geregistreerd overeenkomstig artikel 121.

1.   De scheepvaartmaatschappij waaraan vergunning is verleend voor het onderhouden van een lijndienst met het oog op de toepassing van artikel 119, lid 2, onder b), registreert de vaartuigen die zij voor die dienst wil gebruiken en de havens die zij daarbij wil aandoen, door de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit de volgende gegevens te verstrekken:

2.   De in lid 1 bedoelde registratie wordt van kracht op de eerste werkdag na die van de registratie door de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit.

3.   De scheepvaartmaatschappij waaraan vergunning is verleend voor het onderhouden van een lijndienst met het oog op de toepassing van artikel 119, lid 2, onder b), stelt de beschikkingsbevoegde douaneautoriteit in kennis van iedere wijziging in de onder a), b) en c) van lid 1 bedoelde gegevens en van de datum en het tijdstip waarop die wijziging van kracht wordt.

1.   Het bewijs van de douanestatus van Uniegoederen waarvan de waarde niet meer dan 15 000 EUR bedraagt, kan worden verstrekt met behulp van andere middelen dan elektronischegegevensverwerkingstechnieken, als volgt:

2.   Op de factuur of het vervoersdocument zoals bedoeld in lid 1 worden ten minste de naam en het volledige adres van de afzender dan wel, indien er geen afzender is, van de betrokkene vermeld alsook het bevoegde douanekantoor, het aantal, de aard, de merken en de nummers van de colli, een omschrijving van de goederen, de brutomassa van de goederen (in kg), de waarde van de goederen en, in voorkomend geval, de nummers van de containers.

De afzender dan wel, indien er geen afzender is, de betrokkene geeft de douanestatus van de Uniegoederen op de factuur of het vervoersdocument aan door vermelding van de code „T2L” of „T2LF”, naargelang het geval, en zijn handtekening.

1.   Aan iedere in het douanegebied van de Unie gevestigde persoon die aan de criteria van artikel 39, onder a) en b), van het wetboek voldoet, kan vergunning worden verleend voor de afgifte van:

2.   De in lid 1 bedoelde vergunning wordt afgegeven door het bevoegde douanekantoor op verzoek van de betrokkene.

1.   Ten bewijze van de douanestatus in overeenstemming met artikel 129 dienen het visserijlogboek, de aangifte van aanlanding, de aangifte van overlading en de gegevens van het volgsysteem voor vaartuigen, naargelang het geval, zoals vereist overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad (15), de volgende gegevens te bevatten:

2.   In geval van overlading van in artikel 119, lid 1, onder d) en e), bedoelde producten en goederen op een EU-vissersvaartuig of een EU-fabrieksschip (ontvangend vaartuig), dienen het visserijlogboek of de aangifte van overlading van het EU-vissersvaartuig of het EU-fabrieksschip waaruit de producten en goederen zijn overgeladen, behalve de in lid 1 genoemde gegevens, de naam, de vlaggenstaat, het registratienummer en de volledige naam van de kapitein van het ontvangende vaartuig waarop de producten en goederen zijn overgeladen, te bevatten.

Het visserijlogboek of de aangifte van overlading van het ontvangende vaartuig dient, behalve de in lid 1, onder b) en c), genoemde gegevens, de naam, de vlaggenstaat, het registratienummer en de volledige naam van de kapitein van het EU-vissersvaartuig of het EU-fabrieksschip waaruit de producten of goederen zijn overgeladen, te bevatten.

3.   Voor de toepassing van de leden 1 en 2 aanvaarden de douaneautoriteiten een visserijlogboek, aangifte van aanlanding of aangifte van overlading op papier voor vaartuigen met een totale lengte van 10 m of meer, maar niet meer dan 15 m.

1.   In geval van overlading van in artikel 119, lid 1, onder d) en e), bedoelde producten en goederen op andere ontvangende vaartuigen dan EU-vissersvaartuigen of EU-fabrieksschepen, dient het bewijs van de douanestatus van Uniegoederen te worden geleverd door middel van een afdruk van de aangifte van overlading van het ontvangende vaartuig, tezamen met een afdruk van het visserijlogboek, de aangifte van overlading en de gegevens van het volgsysteem voor vaartuigen, naargelang het geval, van het EU-vissersvaartuig of het EU-fabrieksschip waaruit de producten of goederen zijn overgeladen.

2.   In geval van meerdere overladingen dient ook een afdruk van alle aangiften van overlading te worden overgelegd.

1.   De volgende bepalingen zijn van toepassing op de in artikel 1, lid 3, van het wetboek bedoelde handel in Uniegoederen:

2.   Eenieder kan aan zijn verplichtingen uit hoofde van de in lid 1 bedoelde bepalingen voldoen door een factuur of vervoersdocument over te leggen in de volgende gevallen:

1.   Voor de volgende goederen kan de douaneaangifte voor het vrije verkeer mondeling worden gedaan:

2.   Voor de in artikel 136, lid 1, bedoelde goederen kan de douaneaangifte voor het vrije verkeer mondeling worden gedaan, op voorwaarde dat de goederen in aanmerking komen voor vrijstelling van invoerrechten als terugkerende goederen.

1.   Voor de volgende goederen kan de douaneaangifte voor tijdelijke invoer mondeling worden gedaan:

2.   Bij de aanzuivering van een regeling tijdelijke invoer voor de in lid 1 bedoelde goederen kan de aangifte tot wederuitvoer mondeling worden gedaan.

1.   Voor de volgende goederen kan de douaneaangifte tot uitvoer mondeling worden gedaan:

2.   Voor de in artikel 136, lid 1, bedoelde goederen kan de douaneaangifte tot uitvoer mondeling worden gedaan, wanneer deze goederen bestemd zijn om te worden wederingevoerd.

1.   De in artikel 136, lid 1, onder e) tot en met j), bedoelde goederen worden geacht te zijn aangegeven voor tijdelijke invoer overeenkomstig artikel 141 wanneer er geen aangifte op andere wijze is gedaan.

2.   De in artikel 136, lid 1, onder e) tot en met j), bedoelde goederen worden geacht te zijn aangegeven voor wederuitvoer overeenkomstig artikel 141, waarbij de regeling tijdelijke invoer wordt aangezuiverd, wanneer er geen aangifte op andere wijze is gedaan.

1.   De volgende goederen worden geacht te zijn aangegeven voor uitvoer overeenkomstig artikel 141 wanneer er geen aangifte op andere wijze is gedaan:

2.   Goederen verzonden naar Helgoland worden geacht te zijn aangegeven voor uitvoer overeenkomstig artikel 141.