Internationaal programma voor het behoud van dolfijnen

KERNPUNTEN

De Overeenkomst inzake het internationale programma voor het behoud van dolfijnen is gericht op het beperken van dolfijnsterfte bij de tonijnvisserij in het oostelijke deel van de Stille Oceaan.

De overeenkomst heeft met name als doel:

• de incidentele dolfijnsterfte bij de tonijnvisserij met ringzegens¹ in het oostelijk deel van de Stille Oceaan geleidelijk tot vrijwel nul te reduceren via het vaststellen van jaarlijkse limieten;
• het bevorderen van onderzoek naar ecologisch verantwoorde methoden om volgroeide geelvintonijn te vangen die niet voorkomt in combinatie met dolfijnen;
• het in stand houden van de tonijnbestanden door het vermijden van de bijvangst² en door het teruggooien van jonge tonijn.

Maatregelen

De partijen bij de overeenkomst zijn verplicht om de totale incidentele dolfijnsterfte bij de tonijnvisserij te beperken tot 5 000 stuks per jaar (in 2015 bedroeg de feitelijke sterfte 533 dolfijnen). Om dit te bereiken hebben zij het volgende afgesproken:

• vaststellen van een regeling die de kapiteins van vissersvaartuigen stimuleert om de incidentele dolfijnsterfte te verminderen, evenals een regeling met technische opleiding en diploma voor kapiteins;
• bevorderen van onderzoek voor verbetering van vistuig, uitrusting en vangstmethoden;
• vaststellen van een billijke regeling voor toekenning van dolfijnsterftelimieten (DML), overeenkomstig de voorschriften van de overeenkomst;
• opleggen van bepaalde eisen inzake de uitoefening van de visserij (met betrekking tot dolfijnvriendelijk(e) vistuig en uitrusting, het vrijlaten van dolfijnen, enz.);
• ontwikkelen van een regeling voor toezicht op en controle van tonijn die is gevangen met of zonder sterfte of ernstige verwondingen van dolfijnen;
• uitwisselen van wetenschappelijke gegevens.

Instandhouding

Om de instandhouding van het leven in zee te waarborgen, moeten de partijen bij de overeenkomst:

• programma’s opstellen die het mogelijk maken om de bijvangst van jonge tonijn en niet-doelsoorten te ramen, te bewaken en tot een minimum te beperken;
• het gebruik van selectief vistuig en selectieve vangstmethoden ontwikkelen en verplicht stellen;
• verplichten dat vaartuigen zeeschildpadden en exemplaren van andere bedreigde soorten levend vrijlaten.

In aanvulling op deze specifieke verplichtingen moeten de partijen bij de overeenkomst ook aan de navolgende verplichtingen voldoen om de instandhouding van tonijnbestanden en andere bestanden van in zee levende dieren te waarborgen:

• aannemen van instandhoudings- en beheersmaatregelen;
• beoordelen van de vangst en bijvangst van jonge geelvintonijn en andere bestanden van levende rijkdommen van de zee die voorkomen in combinatie met tonijnvisserij.

Waarnemersprogramma

Door alle partijen moet een waarnemersprogramma worden ingevoerd voor schepen die groter zijn dan 363 metrieke ton. Waarnemers moeten een specialistische opleiding volgen en alle relevante informatie verzamelen over de visserijactiviteit van het vaartuig waarop zij zijn gestationeerd.

De partijen moeten voldoen aan deze eisen en aan de eisen voor de uitoefening van de visserij door middel van:

• een jaarlijkse certificering en inspectie voor de vaartuigen;
• sancties die van toepassing zijn in geval van overtreding;
• stimuleringsmaatregelen.

Onderzoek

• Iedere partij zal een nationale wetenschappelijke adviescommissie oprichten om wetenschappelijk onderzoek uit te voeren, aanbevelingen te doen aan de eigen regering en om te zorgen voor regelmatige uitwisseling van gegevens tussen de partijen. In de praktijk is deze rol overgenomen door de wetenschappelijke staf van de IATTC en de wetenschappelijke adviescommissie van de IATTC.
• Er wordt een internationaal toezichtcomité opgericht, samengesteld uit vertegenwoordigers van de partijen bij de overeenkomst, NGO’s en de tonijnvisserij. Dit comité houdt zich bezig met toezicht en analyse. Het doet de vergadering van de partijen aanbevelingen voor maatregelen om de doelstellingen van deze overeenkomst te bereiken.