(1)

Volgens artikel 48 terdecies van Verordening (EU) 2016/1011 moet de ESMA beheerders van cruciale benchmarks en benchmarkbeheerders uit derde landen, krachtens artikel 34 en voor erkenning op grond van artikel 32 van die verordening, vergoedingen aanrekenen in verband met vergunningsaanvragen en jaarlijkse vergoedingen in verband met de uitvoering van haar taken overeenkomstig die verordening met betrekking tot beheerders van cruciale benchmarks en erkende benchmarkbeheerders uit derde landen. Volgens artikel 48 terdecies, lid 2, van Verordening (EU) 2016/1011 moeten dergelijke vergoedingen evenredig zijn aan de omzet van de betrokken benchmarkbeheerder en alle kosten dekken die de ESMA maakt voor de vergunningverlening of erkenning en de uitvoering van haar taken met betrekking tot beheerders van cruciale benchmarks en benchmarkbeheerders uit derde landen overeenkomstig die verordening.

(2)

De vergoedingen die voor activiteiten van de ESMA met betrekking tot beheerders van cruciale benchmarks en benchmarks van derde landen worden aangerekend, moeten zodanig worden vastgesteld dat aanzienlijke tekorten of overschotten worden vermeden. Indien er herhaaldelijk sprake is van een aanzienlijk overschot of tekort, moet de hoogte van de vergoedingen worden herzien.

(3)

Vergoedingen in verband met vergunnings- (“vergunningsvergoedingen”) en erkenningsaanvragen (“erkenningsvergoedingen”) moeten worden aangerekend aan beheerders van cruciale benchmarks en benchmarks van derde landen ter dekking van de kosten van de ESMA voor de verwerking van vergunnings- en erkenningsaanvragen, inclusief kosten om na te gaan of aanvragen volledig zijn, om aanvullende informatie te vragen, om besluiten op te stellen en kosten met betrekking tot de beoordeling van de systeemrelevantie van cruciale benchmarks en de naleving door benchmarkbeheerders uit derde landen.

(4)

Aangezien de beoordeling van aanvragen van kleine en grote beheerders even veel middelen vergt, moet de erkenningsvergoeding een vast bedrag zijn dat voor alle beheerders uit derde landen hetzelfde is.

(5)

Op basis van de verwachte werklast en de daarmee gemoeide kosten voor de ESMA, moet de eenmalige erkenningsvergoeding, om volledig kostendekkend te zijn, worden vastgesteld op 40 000 EUR.

(6)

Cruciale benchmarks worden op grond van Verordening (EU) 2016/1011 aan een grondiger onderzoek onderworpen, en de beheerders ervan moeten aan strengere organisatorische vereisten voldoen. Als gevolg daarvan brengt het vergunningsproces een hogere werklast voor de ESMA mee. De vergunningsvergoeding voor de beheerder van een cruciale benchmark moet dus aanzienlijk hoger zijn dan de vergoeding voor de beoordeling van een erkenningsaanvraag.

(7)

Om de kwaliteit en de volledigheid van de ontvangen aanvragen te bevorderen, moet de erkenningsvergoeding, in lijn met de aanpak van de ESMA ten aanzien van de registratie van de entiteiten waarop zij toezicht houdt, verschuldigd zijn op het tijdstip van de indiening van de aanvraag.

(8)

Aan beheerders van cruciale benchmarks en van erkende benchmarks van derde landen moeten ook jaarlijkse vergoedingen in rekening worden gebracht om de kosten van de ESMA te dekken voor de uitvoering van haar taken uit hoofde van Verordening (EU) 2016/1011 wat betreft het doorlopend toezicht op dergelijke beheerders. Voor benchmarks van derde landen moeten dergelijke vergoedingen de uitvoering en instandhouding van samenwerkingsregelingen met autoriteiten van derde landen en de monitoring van ontwikkelingen in derde landen op het gebied van regelgeving en toezicht dekken. Voor cruciale benchmarks moeten de vergoedingen ook de kosten dekken die de ESMA maakt voor het doorlopend toezicht op de naleving van de vereisten van artikel 48 terdecies en titel VI van Verordening (EU) 2016/1011 door die beheerders, met inbegrip van vergelijkbare conformiteit, wanneer die status is toegekend.

(9)

De kosten van het doorlopend toezicht op een cruciale benchmark hangen af van de vraag of de ESMA verplicht is om een college van toezichthouders voor die benchmark in te stellen en voor te zitten, wat een aanzienlijke extra werklast meebrengt. Bij de vaststelling van toezichtsvergoedingen moet dan ook een onderscheid worden gemaakt tussen beide gevallen. Binnen de categorie van cruciale benchmarks hoeven de toezichtsvergoedingen daarentegen niet te worden gedifferentieerd naargelang van de jaarlijkse omzet van de beheerder, aangezien cruciale benchmarks per definitie systemische gevolgen hebben in de Unie.

(10)

Het aanvragen van erkenning in de Unie is een besluit dat benchmarkbeheerders uit derde landen uit commerciële overwegingen nemen, aangezien het aanbieden van hun benchmarks in de Unie naar verwachting inkomsten zal genereren. Voor erkende benchmarkbeheerders uit derde landen moeten de toezichtsvergoedingen daarom worden gedifferentieerd naargelang van de inkomsten die zij uit het gebruik van deze benchmarks in de Unie halen. Wanneer geen inkomsten worden gegenereerd, moet een minimumvergoeding voor toezicht worden vastgesteld van 20 000 EUR.

(11)

Om herhaalde of ongegronde aanvragen te ontmoedigen, mogen erkennings- en vergunningsvergoedingen niet worden terugbetaald ingeval een aanvrager zijn aanvraag intrekt. Aangezien het administratieve werk dat nodig is bij een erkennings- of vergunningsaanvraag die wordt afgewezen, hetzelfde is als bij een aanvraag die wordt ingewilligd, mogen de erkennings- en vergunningsvergoedingen niet worden terugbetaald indien de erkenning of vergunning wordt geweigerd.

(12)

Overeenkomstig Verordening (EU) 2021/168 van het Europees Parlement en de Raad (2) kunnen benchmarks van derde landen in de Unie worden gebruikt zonder dat de betrokken beheerders tijdens een tot 2023 verlengde overgangsperiode gelijkwaardigheid, erkenning of bekrachtiging hoeven aan te vragen. Tijdens deze overgangsperiode is erkenning in de Unie een opt-inregeling voor in derde landen gevestigde benchmarkbeheerders, wat aangeeft dat hun benchmarks na afloop van de overgangsperiode beschikbaar zullen blijven voor gebruik in de Unie. Als gevolg hiervan moeten tijdens deze periode de bepalingen inzake erkennings- en toezichtsvergoedingen alleen van toepassing zijn op in derde landen gevestigde beheerders die vóór het verstrijken van de bij Verordening (EU) 2021/168 ingevoerde overgangsperiode vrijwillig erkenning hebben aangevraagd en wanneer de relevante nationale bevoegde autoriteit of de ESMA erkenning heeft verleend.

(13)

Met het oog op een soepele toepassing van de nieuwe toezichtsbevoegdheden die aan de ESMA zijn toegekend, moet deze verordening met spoed in werking treden,

1)

“cruciale benchmark”: een cruciale benchmark overeenkomstig artikel 20, lid 1, punten a) en c), van Verordening (EU) 2016/1011;

2)

“benchmark van een derde land”: een benchmark waarvan de beheerder buiten de Unie is gevestigd.