EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52014SC0295
COMMISSION STAFF WORKING DOCUMENT EXECUTIVE SUMMARY OF THE IMPACT ASSESSMENT on the calculation methods and reporting requirements pursuant to Article 7a of Directive 98/70/EC of the European Parliament and of the Council relating to the quality of petrol and diesel fuels Accompanying the document COMMISSION DIRECTIVE ../.../EU laying down calculation methods and reporting requirements pursuant to Directive 98/70/EC of the European Parliament and of the Council relating to the quality of petrol and diesel fuels
WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING inzake de berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig artikel 7 bis van Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof bij RICHTLIJN ../.../EU VAN DE RAAD tot vaststelling van berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof
WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING inzake de berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig artikel 7 bis van Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof bij RICHTLIJN ../.../EU VAN DE RAAD tot vaststelling van berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof
/* SWD/2014/0295 final */
WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING inzake de berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig artikel 7 bis van Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof bij RICHTLIJN ../.../EU VAN DE RAAD tot vaststelling van berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof /* SWD/2014/0295 final */
WERKDOCUMENT VAN DE DIENSTEN VAN DE COMMISSIE
SAMENVATTING VAN DE EFFECTBEOORDELING
inzake de berekeningsmethoden en
rapportageverplichtingen overeenkomstig artikel 7 bis van
Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de
kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof
bij RICHTLIJN ../.../EU VAN DE RAAD tot vaststelling van
berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen overeenkomstig
Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de
kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof
1.
INLEIDING
In 2009 werd middels de richtlijn brandstofkwaliteit[1] een verplichting voor
brandstofleveranciers ingesteld om de broeikasgasintensiteit gedurende de
levenscyclus van alle brandstoffen voor het wegverkeer (en voor niet voor de
weg bestemde mobiele machines) tegen 2020 met 6 % te verminderen. Om aan
dit voorschrift te voldoen, moeten brandstofleveranciers over de met de door
hen geleverde brandstoffen verbonden broeikasgasemissies rapporteren en
rekenschap afleggen. De methode voor de berekening van de
broeikasgasintensiteit gedurende de levenscyclus van brandstoffen van
niet-biologische oorsprong moest nog via de comitéprocedure worden uitgewerkt[2]. In de richtlijn
brandstofkwaliteit wordt wel reeds een methode voorgeschreven voor de
berekening van de broeikasgasintensiteit gedurende de levenscyclus van
biobrandstoffen. In dit verband is een ontwerp[3] van
uitvoeringsmaatregel in 2011 en 2012 met de lidstaten besproken in het Comité
voor de brandstofkwaliteit; het uiteindelijke stemresultaat luidde "geen
advies". In overeenstemming met de bepalingen van het
comitéprocedurebesluit moet de Commissie nu een voorstel indienen bij de Raad.
Deze effectbeoordeling ondersteunt dat voorstel.
2.
PROBLEEMSTELLING
Krachtens artikel 7 bis van de richtlijn brandstofkwaliteit
moeten de brandstofleveranciers jaarlijks aan de autoriteiten van de lidstaten
de totale volumes van de soorten geleverde brandstof of energie, onder
vermelding van de oorsprong en plaats van aankoop ervan, alsmede de broeikasgasemissies
gedurende de levenscyclus per eenheid energie rapporteren. Het
rapportagemechanisme heeft tot doel te zorgen voor nauwkeurigheid ten aanzien
van de te bereiken broeikasgasemissiereducties, alsook voor de beschikbaarheid
van gegevens over de feitelijke gemiddelde broeikasgasintensiteit van de
relevante, in de EU verbruikte brandstoffen teneinde de waarde voor de
vergelijking met fossiele brandstof, die de broeikasgasbesparingen door
biobrandstoffen meet, bij te werken. Bij de ontwikkeling van een dergelijke methode dienen zich meerdere
mogelijke varianten aan, die van elkaar verschillen wat betreft de mate van
uitsplitsing (bv. per product, per basismateriaal of per zending), en het al
dan niet toelaten van feitelijke berekeningen van broeikasgasemissies en/of
standaardwaarden. Naargelang van hun complexiteit stellen de mogelijke methoden
andere eisen aan de bedrijfstak, en zullen zij uiteindelijk tot verschillende
prijssignalen leiden die van invloed zullen zijn op de uiteindelijke brandstofmix
en de daarmee samenhangende mitigatiemaatregelen. Het doel van deze effectbeoordeling is de geschiktheid van de opties
voor het ontwikkelen van een dergelijke methode en de daarmee samenhangende
economische, sociale en milieueffecten te beoordelen. Ter ondersteuning van
haar beoordeling heeft de Commissie in 2012 opdracht gegeven voor een externe
studie[4],
waarvan de voorlopige conclusies in december 2012 en april 2013 met
belanghebbenden zijn besproken[5].
3.
SUBSIDIARITEIT
De verplichting voor leveranciers om tegen 2020 de
broeikasgasintensiteit gedurende de levenscyclus van brandstoffen voor gebruik
in wegvoertuigen (en in niet voor de weg bestemde mobiele machines) met
6 % te verminderen is ingesteld ten tijde van de vaststelling van de
richtlijn brandstofkwaliteit.
4.
BELEIDSDOELSTELLINGEN
De gekozen methode moet beantwoorden aan de algemene doelstelling van
de richtlijn brandstofkwaliteit: Waarborgen dat de broeikasgasintensiteit van brandstoffen voor het
wegvervoer nauwkeurig wordt gemeten en met ten minste 6 % wordt verminderd
ten opzichte van 2010. Daarbij gelden de volgende specifieke doelstelling: Een geschikte methode vaststellen waarmee de brandstofleveranciers de
volumes, de oorsprong, de plaats van aankoop en de broeikasgasemissies
gedurende de levenscyclus van de door hen geleverde brandstoffen nauwkeurig
kunnen schatten en rapporteren. alsmede de volgende operationele doelstellingen: Een methode vaststellen waarmee de brandstofleveranciers de
broeikasgasemissies gedurende de levenscyclus van de door hen geleverde
brandstof en energie (met uitzondering van biobrandstoffen) zo nauwkeurig
mogelijk kunnen rapporteren, waarbij zij alle relevante stadia in aanmerking
nemen, met inbegrip van winning, verandering van landgebruik, vervoer en
distributie, verwerking en verbranding, ongeacht waar de emissies plaatsvinden.
Waarborgen dat de methode een zo nauwkeurig mogelijke waarde voor de
vergelijking met fossiele brandstof oplevert. Waarborgen dat de rapportagemethode zo goed mogelijk in overeenstemming
is met de reeds in de wetgeving inzake biobrandstoffen vastgestelde methode. Waarborgen dat de methode de lidstaten in staat stelt te controleren of
de leveranciers aan hun verplichting voldoen, zonder dat dit met onaanvaardbare
administratieve lasten voor de leveranciers en de bevoegde instanties gepaard
gaat.
5.
BELEIDSOPTIES
De bij de effectbeoordeling in aanmerking genomen
beleidsopties worden hieronder beschreven: Opties/subopties || Beschrijving A) Geen methode || Volgens deze optie zou geen methode worden voorgesteld en zouden de lidstaten dus niet in staat zijn de richtlijn brandstofkwaliteit ten uitvoer te leggen. Dit zou betekenen dat de Commissie verzuimt te handelen; deze optie wordt dan ook zonder verdere analyse afgewezen. B) Standaardbroeikasgaswaarden per soort brandstof || Deze aanpak zou neerkomen op de eenvoudigste rapportageverplichting. Voor deze aanpak zou een standaardwaarde voor de broeikasgasintensiteit moeten worden ontwikkeld voor de vier belangrijkste soorten in de EU verbruikte brandstof (benzine, diesel/gasolie, vloeibaar petroleumgas en samengeperst aardgas). Deze aanpak differentieert niet tussen de leveranciers op grond van de in hun brandstoffenmix opgenomen basismaterialen, aangezien die in het gemiddelde voor de EU (optie B1) of de lidstaat (optie B2) zijn inbegrepen. Aangezien optie B2 tot belemmeringen voor de interne markt leidt (er zouden verschillende voorschriften gelden voor brandstofleveranciers naargelang de lidstaat waaraan de brandstof wordt geleverd), hetgeen in strijd is met het doel van de richtlijn brandstofkwaliteit, is deze optie afgewezen en is alleen optie B1 nader beoordeeld. Optie B1 geniet de voorkeur van de olie-industrie (met inbegrip van oliemajors, onafhankelijke aanbieders en handelaren), bepaalde olie-exporterende landen en bepaalde lidstaten. C) Standaardbroeikasgaswaarden per soort basismateriaal || Deze optie houdt in dat de broeikasgasintensiteit van alle in de EU gebruikte basismaterialen afzonderlijk zou worden gerapporteerd met behulp van gemiddelde standaardwaarden (d.w.z. benzine en diesel/gasolie uit olie, natuurlijk bitumen, olieschalie, vloeibaar gemaakte steenkool, gasvormige brandstof en elektrische energie, enz.). De verschillen tussen de leveranciers naargelang de in hun brandstoffenmix opgenomen basismaterialen zouden derhalve worden gerapporteerd. Bij deze methode zouden de leveranciers meer informatie moeten verzamelen dan waarover zij op dit moment beschikken, en zouden er aanvullende voorschriften nodig zijn om die informatie door de hele toeleveringsketen te traceren. Optie C is de maatregel die in oktober 2011 aan de lidstaten is voorgelegd. Deze optie geniet de voorkeur van milieu-ngo's en bepaalde lidstaten. D) Standaardbroeikasgaswaarden per soort basismateriaal of feitelijke broeikasgaswaarden || Deze optie houdt in dat de controle op de naleving door de leveranciers van hun verplichtingen zou worden gebaseerd op de broeikasgaseffecten van alle in de EU gebruikte basismaterialen (bv. benzine en diesel/gasolie uit olie, natuurlijk bitumen, olieschalie, vloeibaar gemaakte steenkool, gasvormige brandstof en elektrische energie, enz.). De leveranciers zouden standaardwaarden rapporteren op basis van gemiddelde (optie D1) of voorzichtige, hoger dan gemiddelde, broeikasgasintensiteitswaarden (D2). Voor deze opties zou rapportage van de oorsprong van basismaterialen voor fossiele grondstoffen nodig zijn. De leveranciers zouden er ook voor kunnen kiezen om feitelijke waarden te verstrekken. Deze optie stelt dezelfde eisen aan de gegevensverzameling en traceerbaarheid als optie C en vereist dezelfde inspanningen voor het naleven van de verplichtingen als optie B1, alsmede aanvullende inspanningen voor die leveranciers die ervoor kiezen feitelijke waarden te rapporteren. De opties D1 en D2 genieten de voorkeur van milieu-ngo's en belanghebbenden uit de bio-energie- en landbouwsectoren, aangezien dit de methode is die op biobrandstoffen wordt toegepast. E) Feitelijke broeikasgaswaarden || Voor deze optie zouden de leveranciers geschatte upstreambroeikasgasemissies voor afzonderlijke brandstofzendingen moeten berekenen en rapporteren (bv. olieveld, handelsnaam, naam van de verhandelbare ruwe olie enz.). Deze optie zou de meest nauwkeurige rapportage van de broeikasgasintensiteit van de in de EU verbruikte brandstoffen opleveren, maar is ook het meest complex, aangezien de leveranciers hun eigen waarden zouden moeten verstrekken en de gegevens op dit moment slechts beperkt beschikbaar zijn. Optie E geniet niet de voorkeur van enige specifieke groep belanghebbenden, maar wordt wel door sommige lidstaten en bepaalde olie-exporterende derde landen als de billijkste aanpak beschouwd, aangezien bij deze optie alle brandstoffen volledig worden gedifferentieerd.
6.
BEOORDELING VAN DE BELEIDSOPTIES
In deze samenvatting worden de beleidsopties besproken wat betreft de
doeltreffendheid voor het verwezenlijken van de belangrijkste doelstellingen en
de bredere sociale, economische en milieueffecten die eraan verbonden zijn.
6.1.
Doeltreffendheid
De meest doeltreffende optie voor de rapportage van de
broeikasgasintensiteit van brandstoffen op het niveau van de EU en de
leveranciers is optie E, aangezien zij vereist dat alle
brandstofleveranciers feitelijke waarden rapporteren. Het is echter mogelijk
dat er momenteel geen feitelijke, uitgesplitste gegevens beschikbaar zijn voor
alle soorten brandstoffen en voor alle leveranciers; bovendien is dit uit
het oogpunt van de verificatie de meest complexe optie en brengt zij het
grootste risico op fraude met zich mee. De op één na nauwkeurigste optie voor de rapportage van de
broeikasgasintensiteit op het niveau van de EU en de leveranciers is
optie C, aangezien uitsplitsing van brandstoffen op basismateriaalniveau
reeds het grootste deel van de verschillen in broeikasgasintensiteit tussen
brandstoffen aantoonbaar maakt. Voor deze methode zijn aanvullende inspanningen
van de brandstofleveranciers nodig op het gebied van gegevensverzameling en ‑tracering,
en de verificatie door de lidstaten zou van gemiddelde complexiteit zijn.
De op twee na nauwkeurigste opties zijn D1 en D2. Deze opties bieden
een bescheiden mate van nauwkeurigheid bij de rapportage van de
broeikasgasintensiteit op het niveau van de leveranciers, om
soortgelijke redenen als bij B1. Aangezien bij deze optie alleen leveranciers
met een broeikasgasintensiteit die lager ligt dan het EU-gemiddelde zouden
worden aangemoedigd om feitelijke waarden te rapporteren, zouden echter in het
geval van optie D1 de gerapporteerde gemiddelde EU-emissies kunnen worden
onderschat met maximaal 1 procentpunt van de algemene doelstelling van
6 %. Dit effect zou bij D2 kunnen worden beperkt, aangezien de
voorzichtige standaardwaarde ook de leveranciers van brandstoffen met hogere
emissies dan gemiddeld zou aanmoedigen feitelijke waarden te rapporteren. Voor
deze methode zijn echter wel aanzienlijke aanvullende inspanningen van de
brandstofleveranciers nodig op het gebied van gegevensverzameling en ‑tracering,
en de verificatie door de lidstaten zou complex zijn. De regelingen
zouden ingewikkelder zijn voor die leveranciers die ervoor kiezen om feitelijke
waarden te verstrekken. De eenvoudigste en goedkoopste optie is B1 (gemiddelde standaardwaarden
per brandstof). Deze optie is echter ook minder nauwkeurig, vanwege het feit
dat de op gemiddelde waarden gebaseerde rapportageverplichtingen noch
verschillen in broeikasgasintensiteit tussen (d.w.z. conventionele ten opzichte
van niet-conventionele brandstoffen), noch verschillen binnen (conventionele
brandstoffen met een hogere ten opzichte van conventionele brandstoffen met een
lagere intensiteit) categorieën basismaterialen kunnen aantonen. Hoewel deze
optie enkele risico's oplevert voor de nauwkeurigheid van de gerapporteerde gemiddelde
EU-emissies en voor de ontwikkeling van de waarden voor de vergelijking met
fossiele brandstof, aangezien geen marktinformatie wordt verzameld, zou zij de
lidstaten in staat stellen op zo eenvoudig mogelijke wijze te verifiëren of
de verplichtingen worden nageleefd en de mogelijkheden voor fraude zo veel
mogelijk te beperken door de methode met de geringste administratieve
complexiteit toe te passen. Wat betreft de samenhang met het beleid voor biobrandstoffen zou optie
D2 daar het beste op aansluiten, terwijl opties D1 en C gedeeltelijk zouden
aansluiten bij de methode voor biobrandstoffen. Voorts zou optie E meer
belastend zijn voor de brandstofleveranciers. Optie B1 zou duidelijk minder
belastend zijn.
6.2.
Milieueffecten
De productie van brandstoffen kan negatieve effecten hebben op het
milieu vanwege de upstream- en downstreamactiviteiten, die negatieve gevolgen
kunnen hebben voor de luchtkwaliteit en de biodiversiteit en grote hoeveelheden
hulpbronnen kunnen verbruiken, met name in het geval van niet-conventionele
bronnen. Hoewel alle opties in vergelijking met het basisscenario enige
positieve effecten voor het milieu met zich meebrengen, geldt dat het sterkst
voor optie C, aangezien bij die optie het verbruik van niet-conventionele
bronnen, waarvoor meer intensief gebruik wordt gemaakt van hulpbronnen en die
meer vervuilend zijn, het meest wordt teruggedrongen.
6.3.
Economische en sociale effecten
6.3.1.
Administratieve kosten
De geraamde
administratieve lasten zijn het laagst voor optie B1, namelijk 3 miljoen
EUR per jaar, aangezien deze optie het eenvoudigste rapportage- en verificatiemechanisme
biedt. Deze kosten lopen, evenredig met de toenemende gemiddelde complexiteit,
op tot respectievelijk 15, 23, 23 tot 31, en 31 miljoen EUR per jaar voor
de opties C, D1, D2 en E. Deze kosten zijn voor alle opties gering en liggen in
de orde van grootte van 0,001 tot 0,01 cent per liter.
6.3.2.
Nalevingskosten
Wanneer de hoeveelheden biobrandstoffen en hernieuwbare elektriciteit
die nodig zijn om aan de richtlijn hernieuwbare energie te voldoen, in
aanmerking worden genomen, is het grootste deel van de extra koolstofreductie
die nodig is om aan de richtlijn brandstofkwaliteit te voldoen bij alle opties
afkomstig van upstreamemissiereducties en het extra bijmengen van
biobrandstoffen, tegen vergelijkbare kosten. De vervanging van brandstoffen met
een hogere door brandstoffen met een lagere intensiteit lijkt bij die opties
waar dit is toegestaan een kleine rol spelen in termen van de totale reductie
die in het kader van die opties nodig is, aangezien de reductiekosten bij
andere technologieën veel gunstiger zijn. De optie met de laagste
nalevingskosten, 1 miljoen EUR per jaar, is D1, gevolgd door de opties B1,
C, D2 en E, waarvoor deze kosten respectievelijk 6, 8, maximaal 9, en
9 miljoen EUR bedragen[6].
Deze kosten zijn voor alle opties gering en komen neer op maximaal 0,003
eurocent per liter. Optie D1 leidt tot de laagste nalevingskosten, vanwege de
onderschatting van de emissies op EU-niveau, die ertoe leidt dat in totaal een
geringere reductie-inspanning nodig is.
6.3.3.
Andere kosten en de gevolgen voor het
concurrentievermogen
Optie D1 lijkt de geringste stijging van de marktkosten met zich mee te
brengen, namelijk 59 miljoen EUR, als gevolg van de onderschatting van de
gemiddelde EU-emissies. Alle andere opties leiden tot vergelijkbare marktkosten
van 79 miljoen EUR. Voor alle opties wordt het totale effect op
prijsverhogingen aan de pomp op 0,02 tot 0,04 eurocent per liter geraamd[7]. Wat betreft de gevolgen van de extra lasten voor de aardolie-industrie,
en met name de raffinaderijen in de EU, kan redelijkerwijs worden aangenomen
dat de producenten het grootste deel van de kosten op de consumenten zullen
afwentelen. Aangezien de kosten laag zijn en er geen aanzienlijke reducties van
het totale brandstofverbruik worden verwacht, zullen naar verwachting geen
significante veranderingen optreden in de marktstructuur, de toegevoegde
waarde, de capaciteit om te innoveren, de werkgelegenheid of het
concurrentievermogen van de raffinaderijen in de EU ten opzichte van
internationale concurrenten.
7.
CONCLUSIE
Ter afronding
kan worden gesteld dat de keuze van de methode van cruciaal belang is voor de
nauwkeurigheid van de gerapporteerde koolstofintensiteit van de brandstoffen
die worden geleverd. Sommige methoden leiden tot een zekere onderschatting
en/of overschatting van de broeikasgasintensiteit van brandstoffen op het
niveau van de leveranciers. De opties D1 en D2 leiden doorgaans ook tot een
onderschatting van de broeikasgasintensiteit van brandstoffen op EU-niveau.
Onnauwkeurige rapportering kan het algemene ambitieniveau van de richtlijn
brandstofkwaliteit deels afzwakken en gevolgen hebben voor de verdeling van de
lasten over de brandstofleveranciers. De opties die
voor een dieper niveau van uitsplitsing (d.w.z. tot het niveau van
basismaterialen en brandstofzending) zorgen, zijn doeltreffender voor het
bevorderen van het verbruik van minder broeikasgasintensieve en minder
vervuilende brandstoffen. Deze opties leveren positieve resultaten op wat
betreft de milieueffecten. Indirect zal dit leiden tot een tendens dat iets
minder producten worden ingevoerd, aangezien de ruwe oliën die door de
raffinaderijen in de EU worden afgenomen doorgaans een lagere
koolstofintensiteit vertonen. Wat de
economische kosten betreft lopen de verschillende opties weinig uiteen, hoewel
enkele verschillen zijn vastgesteld bij de administratieve en nalevingskosten
– optie B1 is de goedkoopste optie. Deze kosten worden niet als significant
beschouwd wat betreft de economische gevolgen of de gevolgen voor het
concurrentievermogen van de brandstofleveranciers. Upstreamemissiereducties en
een toename in het bijmengen van biobrandstoffen zorgen bij alle opties voor
het grootste deel van de extra reducties die nodig zijn om de doelstelling van
de richtlijn brandstofkwaliteit te bereiken. De mogelijkheid voor leveranciers
om fossiele brandstoffen met een hogere door fossiele brandstoffen met een
lagere koolstofintensiteit te vervangen, speelt een beperkte rol voor de
verwezenlijking van de vereiste broeikasgasemissiereducties in het kader van de
opties waarin deze reductiemogelijkheid is toegestaan. Indien
leveranciers kunnen kiezen tussen het rapporteren van hun feitelijke
broeikasgasintensiteitswaarden of het verstrekken van een standaardwaarde,
bestaat het risico dat de leveranciers van ruwe oliën met een hoge intensiteit
van deze flexibiliteit zouden kunnen profiteren, tenzij deze standaardwaarden
op een voorzichtig niveau worden vastgesteld. Optie B1 zorgt voor het eenvoudigste uitvoerings- en
verificatiemechanisme, aangezien zij geen aanvullende gegevensverzameling
vereist. Optie B1 (die is gebaseerd op gemiddelde standaardwaarden per
brandstof) leidt echter tot bepaalde onnauwkeurigheden bij de rapportage van de
broeikasgasintensiteit op niveau van de leveranciers en houdt een aantal risico's
in voor de rapportage van het EU-gemiddelde. De reden hiervoor is dat vanwege
de rapportage op basis van gemiddelde standaardwaarden per brandstof bij deze
optie geen daadwerkelijke marktinformatie wordt verzameld door de leveranciers.
Hoewel optie B1 de eenvoudigste aanpak vormt, biedt zij relatief slechtere
milieuprestaties. Opties C, D1 en D2 zijn daarentegen in zoverre vergelijkbaar
met elkaar dat zij een nauwkeurige methode en positieve milieueffecten bieden,
maar wel meer belastend zijn, in het bijzonder D2. Een aantal vraagstukken
lijkt kortom de keuze tussen de opties C, D1, D2 en B1 een kwestie van
nauwkeurig afwegen te maken. De aanpak van optie B1 zal naar verwachting
de minste administratieve kosten met zich meebrengen. Optie E is weliswaar
aantrekkelijk aangezien zij potentieel nauwkeuriger is, maar het zou moeilijk
zijn om deze optie op korte termijn ten uitvoer te leggen. De voorkeur gaat
daarom uit naar optie B1: gemiddelde standaardbroeikasgaswaarden per soort
brandstof (benzine/diesel) op basis van een EU-brandstofmix
("basisrapportage"). [1] Richtlijn 98/70/EG. [2] Richtlijn 2009/30/EG, artikel 7 bis,
lid 5 [3] Bijlage 3 en 4 bij dit voorstel: http://ec.europa.eu/transparency/regcomitology/index.cfm?do=search.documentdetail&XOvfOQKYHt67nl0gDR9EQ0pDU4MfDGIJHglKuEmrBsRhxbx1TISJ2Mfg5DtxY23N [4] https://circabc.europa.eu/w/browse/6893ba02-aaed-40a7-bf0d-f5affc85a619 [5] https://circabc.europa.eu/w/browse/ced1b370-4443-49ef-839f-fa4a8b55a550 en https://circabc.europa.eu/w/browse/9ee501ad-fdfe-4975-80d4-477557384644
[6] De kostenramingen worden hier op jaarbasis vermeld. In
tegenstelling tot de administratieve kosten, wordt verwacht dat de totale
nalevingskosten pas in het jaar 2020 optreden, wanneer de verplichting uit
hoofde van de richtlijn brandstofkwaliteit van toepassing is. [7] De prijsstijgingen aan de pomp weerspiegelen de
verandering in kosten tussen het basisscenario en de verschillende opties - de
inspanningen om de aan de richtlijn inzake brandstofkwaliteit te voldoen zodra
de doelstelling van de richtlijn hernieuwbare energie is bereikt. De absolute
prijsstijgingen aan de pomp in verband met de volledige vermindering met
6 % zouden ongeveer 0,3 cent per liter bedragen.