BIJLAGE I

Definities, functionele eenheid en systeemgrenzen

1.   DEFINITIES

Ten behoeve van deze bijlage en de bijlagen II tot en met VII zijn de volgende definities van toepassing:

(1)

“onzekerheid”: een parameter, gerelateerd aan het resultaat van de bepaling van een grootheid, die de spreiding karakteriseert van de waarden die redelijkerwijs kunnen worden toegekend aan een bepaalde grootheid, met inbegrip van de effecten van de systematische en toevalsfactoren, uitgedrukt als een percentage, en die een betrouwbaarheidsinterval rond de gemiddelde waarde beschrijft dat 95 % van de geschatte waarden omvat, rekening houdend met de eventuele asymmetrie van de verdeling van die waarden;

(2)	“verbrandingsemissies”: de uitstoot van broeikasgassen die plaatsvindt bij de exotherme reactie van een brandstof met zuurstof;

(3)	“emissiefactor”: de gemiddelde uitstoot van een broeikasgas gerelateerd aan de activiteitsgegevens van een bronstroom, aangenomen dat sprake is van volledige oxidatie bij verbranding en volledige conversie bij alle andere chemische reacties;

(4)

“oxidatiefactor”: de verhouding tussen koolstof die als gevolg van verbranding tot CO2 is geoxideerd, en de totale hoeveelheid in de brandstof aanwezige koolstof, uitgedrukt als fractie, waarbij in de atmosfeer uitgestoten koolstofmonoxide (CO) wordt beschouwd als molair equivalente hoeveelheid kooldioxide (CO2);

(5)

“conversiefactoren”: de verhouding van koolstof die als CO2 is uitgestoten tot de totale koolstofhoeveelheid die aanwezig is in de bronstroom, voordat het uitstootproces aanvangt, uitgedrukt als fractie, waarbij in de atmosfeer uitgestoten CO wordt beschouwd als de molair equivalente hoeveelheid CO2;

(6)

“nauwkeurigheid”: de mate van overeenstemming tussen het resultaat van een meting en de echte waarde van een bepaalde grootheid of een referentiewaarde die met behulp van internationaal aanvaarde en traceerbare kalibratiematerialen en standaardmethoden empirisch is bepaald, rekening houdend met zowel toevals- als systematische factoren;

(7)

“kalibratie”: de reeks handelingen waarbij onder gespecificeerde voorwaarden het verband wordt vastgesteld tussen de waarden die worden aangegeven door een meetinstrument of meetsysteem, of de waarden belichaamd in een materiële maatstaf of een referentiemateriaal, en de overeenkomstige waarden welke een grootheid aanneemt in een referentiestandaard;

(8)	“conservatief”: gebaseerd op een nader omschreven reeks aannames die garanderen dat emissies niet worden onderschat of de productie van warmte, elektriciteit of goederen niet wordt overschat;

(9)

“biomassa”: biomassa zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 24, van Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad (1); hieronder vallen vloeibare biomassa en biobrandstoffen zoals gedefinieerd in artikel 2, punten 32 en 33, biomassabrandstoffen zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 27, en biogas zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 28, van Richtlijn (EU) 2018/2001;

(10)	“afval”: elke stof of elk voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen, met uitzondering van stoffen die opzettelijk zijn gewijzigd of verontreinigd om aan deze definitie te voldoen;

(11)	“residu”: een stof die niet het rechtstreekse doel van een productieproces zijnde eindproduct is; het vormt geen hoofddoel van het productieproces en het proces is niet opzettelijk gewijzigd voor het produceren ervan;

(12)	“van landbouw, aquacultuur, visserij of bosbouw afkomstige residuen”: residuen die rechtstreeks afkomstig zijn uit de landbouw, de aquacultuur, de visserij en de bosbouw, en die geen residuen van aanverwante bedrijfstakken of van verwerking omvatten;

(13)

“wettelijke metrologische controle”: de controle die wordt uitgeoefend door een overheidsinstantie of regelgevende instantie op de meettaken die bedoeld zijn voor het gebruiksgebied van een meetinstrument, die de lidstaten hebben voorgeschreven uit overwegingen van openbaar belang, volksgezondheid, openbare veiligheid, openbare orde, milieubescherming, belastingheffing en andere heffingen, consumentenbescherming en eerlijke handel;

(14)	“gegevensstroomactiviteiten”: activiteiten die samenhangen met de verzameling en verwerking van en de omgang met de gegevens die nodig zijn om een emissieverslag op te stellen op basis van primaire brongegevens;

(15)	“calorische onderwaarde”: de specifieke hoeveelheid energie die als warmte vrijkomt wanneer een brandstof of materiaal volledige verbranding ondergaat met zuurstof onder standaardomstandigheden, na aftrek van de verdampingswarmte van al het gevormde water;

(16)

“procesemissies”: andere broeikasgasemissies dan verbrandingsemissies die het gevolg zijn van opzettelijke en onopzettelijke reacties tussen stoffen of hun omzetting, voor een ander primair doel dan het opwekken van warmte, onder meer door de volgende processen: (a) de chemische, elektrolytische of pyrometallurgische reductie van metaalverbindingen in ertsen, concentraten en secundaire materialen; (b) de verwijdering van onzuiverheden uit metaal en metaalverbindingen; (c) de decompositie van carbonaten, met inbegrip van die voor de reiniging van rookgassen; (d) chemische synthesen van producten en tussenproducten waarbij het koolstofhoudende materiaal aan de reactie deelneemt; (e) het gebruik van koolstofhoudende additieven of grondstoffen; (f) de chemische of elektrolytische reductie van halfmetaaloxiden of niet-metaaloxiden zoals siliciumoxiden en fosfaten;

(17)	“partij”: een op representatieve wijze bemonsterde en gekarakteriseerde hoeveelheid brandstof of materiaal die hetzij in één keer, hetzij continu gedurende een bepaald tijdsverloop wordt overgebracht;

(18)	“gemengd materiaal”: materiaal dat zowel biomassa als fossiele koolstof bevat;

(19)	“voorlopige emissiefactor”: de veronderstelde totale emissiefactor van een brandstof of materiaal op basis van het koolstofgehalte van de biomassafractie en de fossiele fractie vóór vermenigvuldiging met de fossiele fractie om tot de emissiefactor te komen;

(20)	“fossiele fractie”: de verhouding van fossiele koolstof tot het totale koolstofgehalte van een brandstof of materiaal, uitgedrukt als fractie;

(21)	“biomassafractie”: de verhouding tussen koolstof afkomstig uit biomassa en het totale koolstofgehalte van een brandstof of materiaal, uitgedrukt als fractie;

(22)

“continue emissiemeting”: een reeks handelingen die ten doel heeft de waarde van een grootheid te bepalen door middel van periodieke metingen, waarbij hetzij metingen in de schoorsteen, hetzij een extractieprocedure met een nabij de schoorsteen aangebracht meetinstrument worden gebruikt; hieronder vallen niet de methoden die gebaseerd zijn op metingen van monsters die individueel aan de schoorsteen worden onttrokken;

(23)	“inherent CO2”: dat deel uitmaakt van een bronstroom;

(24)	“fossiele koolstof”: anorganische en organische koolstof die geen biomassa is;

(25)	“meetpunt”: de emissiebron waarvoor continue emissiemeetsystemen (CEMS) worden gebruikt voor de meting van de emissies, of de dwarsdoorsnede van een pijpleidingsysteem waarvoor CO2-stroom is bepaald met gebruikmaking van continue meetsystemen;

(26)	“diffuse emissies”: ongeregelde of onbedoelde emissies uit niet-gelokaliseerde bronnen of bronnen die te divers of te klein zijn om afzonderlijk gemonitord te worden;

(27)	“standaardomstandigheden”: een temperatuur van 273,15 K en een druk van 101 325 Pa ter bepaling van een kubieke meter normaal (Nm3);

(28)	“proxygegevens”: jaarlijkse waarden die empirisch gestaafd zijn of afgeleid uit erkende bronnen en die een exploitant gebruikt ter vervanging van vastgestelde gegevens om volledige rapportage te waarborgen;

(29)	“meetbare warmte”: een netto warmtestroom getransporteerd door identificeerbare pijpleidingen of leidingen met gebruik van een medium voor warmteoverdracht zoals, meer bepaald, stoom, hete lucht, water, olie, vloeibaar metaal en zouten, waarvoor een warmtemeter geïnstalleerd is of kan worden;

(30)	“warmtemeter”: een thermische-energiemeter of een ander apparaat om de hoeveelheid geproduceerde thermische energie te meten en te registreren op basis van stroomvolumes en temperaturen;

(31)	“niet-meetbare warmte”: alle andere warmte dan meetbare warmte;

(32)	“afgas”: een gas dat onder standaardomstandigheden onvolledig geoxideerde koolstof bevat en dat het resultaat is van een van de in punt 16 genoemde processen;

(33)	“multifunctioneel proces”: een proces dat meerdere outputs oplevert of waarvan de outputs in meerdere productieprocessen worden verwerkt;

(34)	“bijproduct”: een van twee of meer producten die het resultaat zijn van hetzelfde productieproces;

(35)	“niet-CBAM-goed”: elk in de installatie geproduceerd goed dat niet is opgenomen in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956;

(36)

“gegevensverzameling”: één soort gegevens, naargelang de omstandigheden ofwel op het niveau van de installatie, ofwel het productieproces, zoals: (a) de hoeveelheid brandstoffen of materialen die verbruikt of geproduceerd worden in een productieproces, voor zover relevant voor de op berekening gebaseerde methode, uitgedrukt in terajoule, massa in ton of (voor gassen) als volume in kubieke meter normaal, naargelang van het geval, inclusief voor afgassen; (b) een berekeningsfactor; (c) de nettohoeveelheid meetbare warmte, en de vereiste parameters voor het bepalen van die hoeveelheid, in het bijzonder: — de massastroom van de warmtedrager, en — de enthalpie van de aangevoerde en geretourneerde warmtedrager, zoals uitgedrukt in de samenstelling, temperatuur, druk en verzadiging; (d) de hoeveelheden niet-meetbare warmte, uitgedrukt in de relevante hoeveelheden verbruikte brandstof voor de productie van warmte, en de calorische onderwaarde (NCV) van de brandstofmix; (e) de hoeveelheden elektriciteit; (f) de hoeveelheden tussen installaties overgedragen CO2; (g) hoeveelheden van buiten het productieproces ontvangen precursoren en hun relevante parameters, zoals land van oorsprong, de gebruikte productieroute, en specifieke directe en indirecte emissies;

(37)	“minimumeisen”: monitoringmethoden waarbij gebruik wordt gemaakt van de minimale inspanningen die zijn toegestaan voor het bepalen van gegevens om te resulteren in emissiegegevens die aanvaardbaar zijn voor de toepassing van Verordening (EU) 2023/956;

(38)	“aanbevolen verbeteringen”: monitoringmethoden die bewezen middelen zijn om ervoor te zorgen dat gegevens nauwkeuriger zijn of minder vatbaar voor fouten dan louter toepassing van minimumvereisten;

(39)	“controlesysteem”: de risicobeoordeling van de exploitant en de volledige reeks controleactiviteiten, met inbegrip van het continue beheer daarvan, die een exploitant overeenkomstig punt A.2 van bijlage II heeft vastgesteld, gedocumenteerd, uitgevoerd en onderhouden.

2.   TOEWIJZING VAN GN-CODES AAN GEAGGREGEERDE CATEGORIEËN GOEDEREN

Tabel 1 van dit punt definieert geaggregeerde categorieën goederen voor elke GN-code vermeld in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956. Die categorieën worden gebruikt voor het definiëren van systeemgrenzen van productieprocessen voor de goederen die zijn opgenomen in bijlage I bij die verordening.

Tabel 1

Toewijzing van GN-codes aan geaggregeerde categorieën goederen

GN-code	Geaggregeerde categorie goederen	Broeikasgas
Cement
2507 00 80 – andere kaolienhoudende klei	Vuurvaste klei	Koolstofdioxide
2523 10 00 – cementklinker	Cementklinker	Koolstofdioxide
2523 21 00 – wit portlandcement, ook indien kunstmatig gekleurd 2523 29 00 – ander portlandcement 2523 90 00 – ander hydraulisch cement	Cement	Koolstofdioxide
2523 30 00 – aluminiumcement	Aluminiumcement	Koolstofdioxide
Elektriciteit
2716 00 00 – elektrische energie	Elektriciteit	Koolstofdioxide
Meststoffen
2808 00 00 – salpeterzuur; nitreerzuren	Salpeterzuur	Koolstofdioxide en distikstofoxide
3102 10 – ureum, ook indien in waterige oplossing	Ureum	Koolstofdioxide
2814 — ammoniak, watervrij of in waterige oplossing (ammonia)	Ammoniak	Koolstofdioxide
2834 21 00 – kaliumnitraat 3102  – minerale of chemische stikstofhoudende meststoffen, met uitzondering van 3102 10 (ureum) 3105 – minerale of chemische meststoffen die twee of drie van de vruchtbaarmakende elementen stikstof, fosfor, en kalium bevatten; overige meststoffen – Met uitzondering van: 3105 60 00 – minerale of chemische meststoffen die de twee vruchtbaarmakende elementen fosfor en kalium bevatten	Gemengde meststoffen	Koolstofdioxide en distikstofoxide
IJzer en staal
2601 12 00 – ijzererts en concentraten daarvan, geagglomereerd, m.u.v. geroost ijzerkies (pyrietas)	Gesinterd erts	Koolstofdioxide
7201 — gietijzer en spiegelijzer, in gietelingen, in blokken, of in andere primaire vormen Sommige producten onder 7205 (korrels en poeder, van ruwijzer, van spiegelijzer, van ijzer of van staal)	Ruwijzer	Koolstofdioxide
7202 1 — ferronikkel	FeMn	Koolstofdioxide
7202 4 — ferronikkel	FeCr	Koolstofdioxide
7202 6 — ferronikkel	FeNi	Koolstofdioxide
7203 — ferroproducten verkregen door het rechtstreeks reduceren van ijzererts en andere sponsachtige ferroproducten	Sponsijzer (DRI)	Koolstofdioxide
7206 — ijzer en niet-gelegeerd staal, in ingots of in andere primaire vormen (anders dan bedoeld bij post 7203 ) 7207 — halffabricaten van ijzer of van niet-gelegeerd staal 7218 – roestvrij staal in ingots of in andere primaire vormen; halffabricaten van roestvrij staal 7224 – ander gelegeerd staal in ingots of in andere primaire vormen; halffabricaten van ander gelegeerd staal	Ruwstaal	Koolstofdioxide
7205 — korrels en poeder, van ruwijzer, van spiegelijzer, van ijzer of van staal (indien deze niet vallen onder de categorie ruwijzer) 7208 — gewalste platte producten, van ijzer of van niet-gelegeerd staal, met een breedte van 600 mm of meer, warm gewalst, niet geplateerd noch bekleed 7209 — gewalste platte producten, van ijzer of van niet-gelegeerd staal, met een breedte van 600 mm of meer, koud gewalst, niet geplateerd noch bekleed 7210 — gewalste platte producten, van ijzer of van niet-gelegeerd staal, met een breedte van 600 mm of meer, geplateerd of bekleed 7211 — gewalste platte producten, van ijzer of van niet-gelegeerd staal, met een breedte van minder dan 600 mm, niet geplateerd of bekleed 7212 — gewalste platte producten, van ijzer of van niet-gelegeerd staal, met een breedte van minder dan 600 mm, geplateerd of bekleed 7213 — walsdraad van ijzer of van niet-gelegeerd staal 7214 — staven van ijzer of van niet-gelegeerd staal, enkel gesmeed, warm gewalst, warm getrokken of warm geperst, ook indien na het walsen getordeerd 7215 — andere staven van ijzer of van niet-gelegeerd staal 7216 — profielen van ijzer of van niet-gelegeerd staal 7217 — draad van ijzer of van niet-gelegeerd staal 7219 — gewalste platte producten van roestvrij staal, met een breedte van 600 mm of meer 7220 — gewalste platte producten van roestvrij staal, met een breedte van minder dan 600 mm 7221 — walsdraad van roestvrij staal 7222 – andere staven en profielen van roestvrij staal; staven en profielen van roestvrij staal 7223 — draad van roestvrij staal 7225 — gewalste platte producten van ander gelegeerd staal, met een breedte van 600 mm of meer 7226 — gewalste platte producten van ander gelegeerd staal, met een breedte van minder dan 600 mm 7227 — walsdraad van ander gelegeerd staal 7228 – andere staven en profielen van ander gelegeerd staal; staven en profielen van ander gelegeerd staal; holle staven voor boringen, van gelegeerd of niet-gelegeerd staal 7229 — draad van ander gelegeerd staal 7301 – damwandprofielen van ijzer of van staal, ook indien van gaten voorzien of bestaande uit aaneengezette delen; gelaste profielen van ijzer of van staal 7302 – bestanddelen van spoorbanen van ijzer of van staal: spoorstaven (rails), contrarails en heugels voor tandradbanen, wisseltongen, puntstukken, wisselstangen en andere bestanddelen van kruisingen en wissels, dwarsliggers, lasplaten, spoorstoelen, wiggen, onderlegplaten, klemplaten, dwarsplaten en dwarsstangen en andere bestanddelen, voor het leggen, het verbinden of het bevestigen van rails 7303 — buizen, pijpen en holle profielen, van gietijzer 7304 — buizen, pijpen en holle profielen, naadloos, van ijzer (anders dan gietijzer) of van staal 7305 — andere buizen en pijpen (bv gelast, geklonken, genageld, gefelst), met een rond profiel en met een uitwendige diameter van meer dan 406,4 mm, van ijzer of van staal 7306 — andere buizen, pijpen en holle profielen (bv. gelast, geklonken, genageld, gefelst of met enkel tegen elkaar liggende randen), van ijzer of van staal 7307 — hulpstukken (fittings) voor buisleidingen (bv. verbindingsstukken, ellebogen, moffen), van ijzer of van staal 7308 – constructiewerken en delen van constructiewerken (bijvoorbeeld bruggen, brugdelen, sluisdeuren, vakwerkmasten en andere masten, pijlers, kolommen, kapconstructies, deuren en ramen, alsmede kozijnen daarvoor, drempels, luiken, balustrades), van gietijzer, van ijzer of van staal, andere dan de geprefabriceerde bouwwerken bedoeld bij post 9406 ; platen, staven, profielen, buizen en dergelijke, van gietijzer, van ijzer of van staal, gereedgemaakt voor gebruik in constructiewerken 7309 — reservoirs, voeders, kuipen en dergelijke bergingsmiddelen, voor ongeacht welke goederen (andere dan voor gecomprimeerd of vloeibaar gemaakt gas), van ijzer of van staal, met een inhoudsruimte van meer dan 300 l, niet voorzien van een mechanische inrichting of van een inrichting om te koelen of te warmen, ook indien inwendig bekleed of voorzien van een warmte-isolerende bekleding 7310 — reservoirs, fusten, trommels, bussen, blikken en dergelijke bergingsmiddelen, voor ongeacht welke goederen (andere dan voor gecomprimeerd of vloeibaar gemaakt gas), van ijzer of van staal, met een inhoudsruimte van niet meer dan 300 l, niet voorzien van een mechanische inrichting of van een inrichting om te koelen of te warmen, ook indien inwendig bekleed of voorzien van een warmte-isolerende bekleding 7311 — bergingsmiddelen voor gecomprimeerd of vloeibaar gemaakt gas, van ijzer of van staal 7318 — schroeven, bouten, moeren, kraagschroeven, schroefhaken, massieve klinknagels en klinkbouten, splitpennen en splitbouten, stelpennen en stelbouten, spieën, sluitringen (veerringen en andere verende sluitringen daaronder begrepen) en dergelijke artikelen, van ijzer of van staal 7326 — andere werken van ijzer of staal	IJzer- of staalproducten	Koolstofdioxide
Aluminium
7601 — ruw aluminium	Ruw aluminium	Koolstofdioxide en perfluorkoolstoffen
7603 — poeders en schilfers van aluminium 7604 — staven en profielen van aluminium 7605 — draad van aluminium 7606 — platen, bladen en strips van aluminium, met een dikte van meer dan 0,2 mm 7607 — bladaluminium (ook indien bedrukt of op een drager van papier, van karton, van kunststof of op dergelijke dragers) met een dikte van niet meer dan 0,2 mm (de dikte van de drager niet meegerekend) 7608 — buizen en pijpen, van aluminium 7609 00 00 – hulpstukken (fittings) voor buisleidingen (bv. verbindingsstukken, ellebogen, moffen), van aluminium 7610 – Constructiewerken en delen van constructiewerken (bijvoorbeeld bruggen, brugdelen, torens, vakwerkmasten en andere masten, pijlers, kolommen, kapconstructies, deuren en ramen, alsmede kozijnen daarvoor, drempels, luiken, balustrades), van aluminium, andere dan de geprefabriceerde bouwwerken bedoeld bij post 9406 ; platen, staven, profielen, buizen en dergelijke, van aluminium, gereedgemaakt voor gebruik in constructiewerken 7611 00 00 – reservoirs, voeders, kuipen en dergelijke bergingsmiddelen, voor ongeacht welke goederen (andere dan voor gecomprimeerd of vloeibaar gemaakt gas), van – aluminium, met een inhoudsruimte van meer dan 300 l, niet voorzien van een mechanische inrichting of van een inrichting om te koelen of te warmen, ook indien inwendig bekleed of voorzien van een warmte-isolerende bekleding 7612 — reservoirs, fusten, trommels, bussen, blikken en dergelijke bergingsmiddelen (buisjes en tubes daaronder begrepen), voor ongeacht welke goederen (andere dan voor gecomprimeerd of vloeibaar gemaakt gas), van aluminium, met een inhoudsruimte van niet meer dan 300 l, niet voorzien van een mechanische inrichting of van een inrichting om te koelen of te warmen, ook indien inwendig bekleed of voorzien van een warmte-isolerende bekleding 7613 00 00 – bergingsmiddelen voor gecomprimeerd of voor vloeibaar gemaakt gas, van aluminium 7614 — kabels, strengen en dergelijke artikelen, van aluminium, niet geïsoleerd voor het geleiden van elektriciteit 7616 — andere werken van aluminium	Aluminiumproducten	Koolstofdioxide en perfluorkoolstoffen
Chemische stoffen
2804 10 00 — waterstof	Waterstof	Koolstofdioxide

3.   FUNCTIONELE EENHEID EN SYSTEEMGRENZEN

3.1.   Sectoroverschrijdende regels

Specifieke ingebedde emissies worden berekend als de emissies van het productieproces en, voor samengestelde goederen, de ingebedde emissies van de precursoren voor de productie van de functionele eenheid van het goed tijdens de verslagperiode.

De systeemgrenzen worden bepaald per geaggregeerde categorie goederen en hebben betrekking op de directe emissies, de indirecte emissies uit elektriciteitsverbruik, in voorkomend geval uit hoofde van Verordening (EU) 2023/956, die worden uitgestoten door alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, en de ingebedde emissies van precursoren, ongeacht of deze precursoren in de installatie worden geproduceerd of van een andere installatie worden verkregen. Naast deze algemene regels zijn de specifieke details van elke geaggregeerde categorie goederen opgenomen in de punten 3.2 tot en met 3.19. Voor CBAM-goederen die worden geproduceerd via een niet in de punten 3.2 tot en met 3.19 vermelde productieroute, gelden de in dit punt beschreven sectoroverschrijdende regels en de sectorspecifieke regels indien de productieroute een combinatie is van de in de punten 3.2 tot en met 3.19 vermelde productieroutes.

De aankoop en het onderhoud van infrastructuur en apparatuur vallen buiten de systeemgrenzen.

Wanneer het productieproces van in bijlage II bij Verordening (EU) 2023/956 opgenomen samengestelde goederen een of meer precursoren omvat die niet in die bijlage zijn opgenomen, worden de indirecte emissies van die precursoren meegenomen in de berekening van de ingebedde emissies van de samengestelde goederen. Wanneer het productieproces van niet in die bijlage opgenomen samengestelde goederen een of meer in die bijlage opgenomen precursoren omvat, worden de indirecte emissies van deze precursoren niet meegenomen in de berekening van de ingebedde emissies van de samengestelde goederen.

3.2.   Vuurvaste klei

3.2.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.2.2.   Systeemgrens

Voor vuurvaste klei omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, zoals grondstofbereiding, mengen, drogen en calcinatie en rookgasreiniging;

—	CO2-emissies van de verbranding van brandstoffen en, indien relevant, van grondstoffen.

3.3.   Cementklinker

3.3.1.   Bijzondere bepalingen

Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen grijze en witte cementklinker.

3.3.2.   Systeemgrens

Voor cementklinker houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—

het branden van kalksteen en andere carbonaten in de grondstoffen, conventionele fossiele brandstoffen voor ovens, alternatieve fossiele brandstoffen voor ovens en grondstoffen, biobrandstoffen voor ovens (zoals brandstoffen uit afval), niet voor ovens gebruikte brandstoffen, niet-carbonaatkoolstof in de grondstoffen, of alternatieve grondstoffen zoals vliegas gebruikt in de grondstof in de oven en grondstoffen voor rookgasreiniging;

—	de aanvullende bepalingen van punt B.9.2 van bijlage II.

3.4.   Cement

3.4.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.4.2.   Systeemgrens

Voor cement houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, indien relevant voor het drogen van materialen.

3.5.   Aluminiumcement

3.5.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.5.2.   Systeemgrens

Voor aluminiumcement houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen waarbij brandstof wordt verbrand;

—	procesemissies van carbonaten in grondstoffen, indien van toepassing, en rookgasreiniging.

3.6.   Waterstof

3.6.1.   Bijzondere bepalingen

Alleen de productie van zuivere waterstof of mengsels van waterstof met stikstof die bruikbaar zijn bij de productie van ammoniak, komt in aanmerking. Hieronder valt niet het verbruik van synthesegas of waterstof als precursor in raffinaderijen of organisch-chemische installaties, wanneer waterstof uitsluitend wordt gebruikt in die faciliteiten en niet wordt gebruikt voor de productie van in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermelde goederen.

3.6.2.   Systeemgrens

3.6.2.1.   Stoomreforming en gedeeltelijke oxidatie

Voor deze productieroutes houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productie van waterstof en de scheiding van waterstof en koolmonoxide, en rookgasreiniging;

—	alle brandstoffen die worden gebruikt in het waterstofproductieproces, ongeacht het energetisch of niet-energetisch gebruik ervan, en brandstoffen die worden gebruikt voor andere verbrandingsprocessen, waaronder de productie van heet water of stoom.

3.6.2.2.   Stoomkraken

Voor die productieroute houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct verband houden met de productie van waterstof;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, en uit rookgasreiniging.

3.7.   Ammoniak

3.7.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.7.2.   Systeemgrens

3.7.2.1.   Haber-Bosch-proces met stoomreforming van aardgas of biogas

Voor die productieroute omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, en uit rookgasreiniging;

—	alle brandstoffen worden gemonitord, ongeacht of ze worden gebruikt als energetische of niet-energetische input;

—	wanneer biogas wordt gebruikt, de bepalingen van punt B.3.3 van bijlage II.

3.7.2.2.   Haber-Bosch-proces met vergassing van kolen of andere brandstoffen

Die productieroute is van toepassing wanneer waterstof wordt geproduceerd door vergassing van kolen, zware raffinagebrandstoffen of andere fossiele grondstoffen. Inputmaterialen kunnen biomassa omvatten, waarvoor rekening moet worden gehouden met de bepalingen van punt B.3.3 van bijlage II.

Voor die productieroute omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, en uit rookgasreiniging;

—	alle inputbrandstoffen moeten als één brandstofstroom worden gemonitord, ongeacht of ze worden gebruikt als energetische of niet-energetische input.

3.8.   Salpeterzuur

3.8.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.8.2.   Systeemgrens

Voor salpeterzuur houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, en uit rookgasreiniging;

—	alle bronnen die N2O uitstoten gedurende het productieproces, met inbegrip van onbeperkte en beperkte emissies. Eventuele N2O-emissies van de verbranding van brandstoffen zijn uitgesloten van monitoring.

3.9.   Ureum

3.9.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.9.2.   Systeemgrens

Voor ureum houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, en uit rookgasreiniging;

—	wanneer CO2 wordt ontvangen van een andere installatie als procesinput, wordt de CO2 beschouwd als een emissie, indien niet al meegeteld als emissie van de installatie waar de CO2 werd geproduceerd.

3.10.   Gemengde meststoffen

3.10.1.   Bijzondere bepalingen

Dit punt is van toepassing op de productie van alle soorten stikstofhoudende meststoffen, waaronder ammoniumnitraat, calciumammoniumnitraat, ammoniumsulfaat, ammoniumfosfaten, ureumammoniumnitraatoplossingen, alsmede meststoffen met stikstoffosfor (NP), stikstofkalium (NK) en stikstoffosforkalium (NPK). Dit omvat allerlei bewerkingen, zoals mengen, neutraliseren, granuleren, prillen, ongeacht of er alleen fysische menging of chemische reacties plaatsvinden.

De hoeveelheden verschillende stikstofverbindingen in het eindproduct worden geregistreerd in overeenstemming met Verordening (EU) 2019/1009 (2) ):

—	gehalte aan N als ammonium (NH4 +);

—	gehalte aan N als nitraat (NO3 –);

—	gehalte aan N als ureum;

—	gehalte aan N in andere (organische) vormen.

3.10.2.   Systeemgrens

Voor gemengde meststoffen omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen, zoals drogers en voor het verwarmen van inputmaterialen, en uit rookgasreiniging.

3.11.   Gesinterd erts

3.11.1.   Bijzondere bepalingen

Deze geaggregeerde categorie goederen omvat alle soorten productie van ijzerertspellets (zowel voor de verkoop van pellets als voor direct gebruik in dezelfde installatie) en sinterproductie. Voor zover GN-code 2601 12 00 van toepassing is, kunnen ook ijzerertsen die worden gebruikt als precursoren van ferrochroom (FeCr), ferromangaan (FeMn) of ferronikkel (FeNi) hieronder vallen.

3.11.2.   Systeemgrens

Voor gesinterd erts omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die CO2-emissies veroorzaken uit procesmaterialen zoals kalksteen en andere carbonaten of koolzuurhoudende ertsen;

—	alle processen die CO2-emissies veroorzaken uit alle brandstoffen, inclusief cokes, afgassen zoals cokesovengas, hoogovengas of convertorgas; die direct of indirect verband houden met het productieproces, en materialen gebruikt voor rookgasreiniging.

3.12.   FeMn (ferromangaan), FeCr (ferrochroom) en FeNi (ferronikkel)

3.12.1.   Bijzondere bepalingen

Dit proces heeft alleen betrekking op de productie van de legeringen onder de GN-codes 7202 1, 7202 4 en 7202 6. Andere ijzermaterialen met een aanzienlijk legeringsgehalte, zoals spiegelijzer, worden niet gedekt. NPI (nikkelhoudend ruwijzer) wordt meegenomen als het nikkelgehalte hoger is dan 10 %.

Wanneer afgassen of andere rookgassen zonder emissiereductie worden uitgestoten, wordt de CO in het rookgas beschouwd als het molaire equivalent van de CO2-emissies.

3.12.2.   Systeemgrens

Voor FeMn, FeCr en FeNi omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken door brandstofinput, ongeacht of deze worden gebruikt voor energetisch of niet-energetisch gebruik;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit procesinputs, zoals kalksteen en uit rookgasreiniging.

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit het verbruik van elektroden of elektrodepasta’s;

—	er wordt rekening gehouden met de koolstof die achterblijft in het product of in slakken of afval, door middel van een massabalansmethode overeenkomstig punt B.3.2 van bijlage II.

3.13.   Ruwijzer

3.13.1.   Bijzondere bepalingen

Deze categorie geaggregeerde goederen omvat zowel ongelegeerd ruwijzer uit hoogovens als gelegeerd ruwijzer (bv. spiegelijzer), ongeacht de fysieke vorm (bv. ingots, korrels). NPI (nikkelhoudend ruwijzer) wordt meegenomen als het nikkelgehalte lager is dan 10 %. In geïntegreerde staalfabrieken is vloeibaar ruwijzer dat rechtstreeks in de zuurstofconverter wordt geladen het product dat het productieproces van ruwijzer scheidt van het productieproces van ruwstaal. Wanneer de installatie geen ruwijzer verkoopt of naar andere installaties overbrengt, kan een gezamenlijk productieproces met inbegrip van ruwstaal worden vastgesteld, waarbij de regels van artikel 4 van toepassing zijn.

3.13.2.   Systeemgrens

3.13.2.1.   Hoogovenroute

Voor die productieroute omvat de monitoring van directe emissies:

—

alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit brandstoffen en reductiemiddelen zoals cokes, cokesstof, kolen, stookolie, plastic afval, aardgas, houtafval, houtskool, alsook uit afgassen zoals cokesovengas, hoogovengas of convertorgas;

—	wanneer biogas wordt gebruikt, moet er rekening worden gehouden met de bepalingen van punt B.3.3 van bijlage II;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit procesmaterialen, zoals kalksteen, magnesiet en andere carbonaten, koolzuurhoudende ertsen; materialen voor rookgasreiniging;

—	er wordt rekening gehouden met de koolstof die achterblijft in het product of in slakken of afval, door middel van een massabalansmethode overeenkomstig punt B.3.2 van bijlage II.

3.13.2.2.   Smeltreductie

Voor die productieroute omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit brandstoffen en reductiemiddelen zoals cokes, cokesstof, kolen, stookolie, plastic afval, aardgas, houtafval, houtskool, afgassen van het proces of convertorgas;

—	wanneer biogas wordt gebruikt, moet er rekening worden gehouden met de bepalingen van punt B.3.3 van bijlage II;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit procesmaterialen, zoals kalksteen, magnesiet en andere carbonaten, koolzuurhoudende ertsen; materialen voor rookgasreiniging;

—	er wordt rekening gehouden met de koolstof die achterblijft in het product of in slakken of afval, door middel van een massabalansmethode overeenkomstig punt B.3.2 van bijlage II.

3.14.   Sponsijzer

3.14.1.   Bijzondere bepalingen

Er is slechts één productieroute gedefinieerd, hoewel verschillende technologieën verschillende ertskwaliteiten kunnen gebruiken, waarvoor pelletisering of sinteren nodig kan zijn, en verschillende reductiemiddelen (aardgas, diverse fossiele brandstoffen of biomassa, waterstof). Daarom kunnen de precursoren gesinterd erts of waterstof relevant zijn. Als producten kunnen ijzerspons, warm gebriketteerd ijzer of andere vormen van sponsijzer relevant zijn, waaronder sponsijzer dat onmiddellijk wordt toegevoerd aan vlamboogovens of andere downstreamprocessen.

Wanneer de installatie geen sponsijzer verkoopt of naar andere installaties overbrengt, kan een gezamenlijk productieproces met inbegrip van staal worden vastgesteld, waarbij de regels van artikel 4 van toepassing zijn.

3.14.2.   Systeemgrens

Voor die productieroute omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit brandstoffen en reductiemiddelen zoals kolen, aardgas, stookolie, afgassen van het proces of convertorgas enz.;

—	wanneer biogas of andere vormen van biomassa worden gebruikt, moet rekening worden gehouden met de bepalingen van punt B.3.3 van bijlage II;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit procesmaterialen, zoals kalksteen, magnesiet en andere carbonaten, koolzuurhoudende ertsen, materialen voor rookgasreiniging;

—	er wordt rekening gehouden met de koolstof die achterblijft in het product of in slakken of afval, door middel van een massabalansmethode overeenkomstig punt B.3.2 van bijlage III.

3.15.   Ruwstaal

3.15.1.   Bijzondere bepalingen

Binnen de systeemgrens vallen alle noodzakelijke activiteiten en eenheden voor het verkrijgen van ruwstaal:

—

als het proces uitgaat van vloeibaar ruwijzer, vallen de basiszuurstofomzetter, vacuümontgassing, secundaire metallurgie, argonzuurstofontkoling/vacuümzuurstofontkoling, continugieten of blokgieten, waar relevant warmwalsen of smeden, en alle noodzakelijke hulpwerkzaamheden zoals overslaan, opnieuw verwarmen en rookgasreiniging binnen de systeemgrens;

—

als bij het proces gebruik wordt gemaakt van een vlamboogoven, vallen alle relevante activiteiten en eenheden, zoals de vlamboogoven zelf, secundaire metallurgie, vacuümontgassing, argonzuurstofontkoling/vacuümzuurstofontkoling, continugieten of blokgieten, waar relevant warmwalsen of smeden, en alle noodzakelijke hulpwerkzaamheden zoals overslaan, verwarmen van grondstoffen en apparaten, opnieuw verwarmen en rookgasreiniging, binnen de systeemgrens;

—

alleen primair warmwalsen en voorbewerken door middel van smeden om de halffabricaten van de GN-codes 7207 , 7218 en 7224 te verkrijgen, vallen onder deze geaggregeerde categorie goederen; alle overige wals- en smeedprocessen vallen onder de geaggregeerde categorie goederen “ijzer- of staalproducten”.

3.15.2.   Systeemgrens

3.15.2.1.   Oxystaalbereiding

Voor die productieroute omvat de monitoring van directe emissies:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit brandstoffen zoals kolen, aardgas, stookolie, afgassen zoals hoogovengas, cokesovengas of convertorgas enz.;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit procesmaterialen, zoals kalksteen, magnesiet en andere carbonaten, koolzuurhoudende ertsen; materialen voor rookgasreiniging;

—	er wordt rekening gehouden met de koolstof die in het proces terechtkomt via schroot, legeringen, grafiet enz. en met de koolstof die achterblijft in het product of in slakken of afval, door middel van een massabalansmethode overeenkomstig punt B.3.2 van bijlage III.

3.15.2.2.   Elektrische vlamboogoven

Voor die productieroute houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit brandstoffen zoals kolen, aardgas, stookolie, als ook uit afgassen zoals hoogovengas, cokesovengas of convertorgas;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit het verbruik van elektroden en elektrodepasta’s;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit procesmaterialen, zoals kalksteen, magnesiet en andere carbonaten, koolzuurhoudende ertsen; materialen voor rookgasreiniging;

—	er wordt rekening gehouden met de koolstof die in het proces terechtkomt bv. in de vorm van schroot, legeringen, grafiet, en koolstof die achterblijft in het product of in slakken of afval, door middel van een massabalansmethode overeenkomstig punt B.3.2 van bijlage III.

3.16.   IJzer- of staalproducten

3.16.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.16.2.   Systeemgrens

Voor ijzer- of staalproducten houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—

alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit de verbranding van brandstoffen en procesemissies ten gevolge van rookgasreiniging, met inbegrip van opnieuw verwarmen, hersmelten, gieten, warmwalsen, koudwalsen, smeden, nawalsen, coaten, galvaniseren, draadtrekken en beitsen, en met uitzondering van de volgende processen: plateren, snijden, lassen en afwerken van ijzer- of staalproducten.

3.17.   Ruw aluminium

3.17.1.   Bijzondere bepalingen

Deze categorie geaggregeerde goederen omvat zowel ongelegeerd als gelegeerd aluminium, in een fysieke vorm die typisch is voor onbewerkte metalen, zoals ingots, platen, knuppels of korrels. In geïntegreerde aluminiumfabrieken is ook vloeibaar aluminium dat rechtstreeks wordt gebruikt voor de productie van aluminiumproducten inbegrepen.

3.17.2.   Systeemgrens

3.17.2.1.   Primair (elektrolyse)smelten

Voor die productieroute houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit het verbruik van elektroden of elektrodepasta’s;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit gebruikte brandstoffen (bv. voor het drogen en voorverwarmen van grondstoffen, verwarmen van elektrolysecellen, verwarmen waar nodig voor gieten);

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit rookgasreiniging, natriumcarbonaat of kalksteen, indien relevant;

—	perfluorkoolstofemissies veroorzaakt door anode-effecten, gemonitord in overeenstemming met punt B.7 van bijlage II.

3.17.2.2.   Secundair smelten (recyclen)

Bij het secundair smelten (recyclen) van aluminium wordt aluminiumschroot als belangrijkste input gebruikt. Waar echter ruw aluminium uit andere bronnen wordt toegevoegd, wordt het behandeld als een precursor.

Voor die productieroute houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—

alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit alle brandstoffen die worden gebruikt voor het drogen en voorverwarmen van grondstoffen, die worden gebruikt in smeltovens, bij de voorbehandeling van schroot zoals het verwijderen van coating en het verwijderen van olie, en de verbranding van de gerelateerde residuen, en brandstoffen die nodig zijn voor het gieten van ingots, knuppels of platen;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit brandstoffen die worden gebruikt bij aanverwante activiteiten zoals de behandeling van slakschuim en slakwinning;

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit rookgasreiniging, natriumcarbonaat of kalksteen, indien relevant.

3.18.   Aluminiumproducten

3.18.1.   Bijzondere bepalingen

Geen.

3.18.2.   Systeemgrens

Voor aluminiumproducten houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen die CO2-emissies veroorzaken uit de verbranding van brandstoffen en procesemissies uit rookgasreiniging, met uitzondering van de volgende processen: snijden, lassen en afwerken van aluminiumproducten.

3.19.   Elektriciteit

3.19.1.   Bijzondere bepalingen

De emissiefactor van elektriciteit wordt bepaald overeenkomstig punt D.2 van bijlage III.

3.19.2.   Systeemgrens

Voor elektriciteit houdt de monitoring van directe emissies rekening met het volgende:

—	alle processen die direct of indirect verband houden met de productieprocessen en die verbrandingsemissies en procesemissies uit rookgasreiniging veroorzaken.

---

(1)  Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (PB L 328 van 21.12.2018, blz. 82, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2018/2001/oj).

(2)  Verordening (EU) 2019/1009 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2019 tot vaststelling van voorschriften inzake het op de markt aanbieden van EU-bemestingsproducten en tot wijziging van de Verordeningen (EG) nr. 1069/2009 en (EG) nr. 1107/2009 en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 2003/2003 (PB L 170 van 25.6.2019, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/1009/oj).

BIJLAGE II

Regels voor het bepalen van de gegevensverzameling van productieprocessen op installatieniveau

A.   BEGINSELEN EN ALGEMENE EISEN

A.1.   Algemene benadering

1.

Voor de bepaling van ingebedde emissies van goederen worden de volgende activiteiten verricht: (a) de productieprocessen met betrekking tot de in de installatie geproduceerde functionele eenheden worden vastgesteld, rekening houdend met de regels voor het vaststellen van systeemgrenzen van productieprocessen overeenkomstig punt A.4 van deze bijlage; (b) op het niveau van de installatie die de goederen produceert, worden de directe emissies van de in bijlage II gespecificeerde broeikasgassen voor die goederen gemonitord overeenkomstig de methoden in punt B van deze bijlage; (c) wanneer meetbare warmte wordt ingevoerd naar, geproduceerd in, verbruikt in of uitgevoerd uit de installatie, worden de netto-warmtestromen gemonitord overeenkomstig de methoden in punt C van deze bijlage; (d) indien de installatie goederen produceert die zijn opgenomen in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956, maar niet in bijlage II bij die verordening, wordt met het oog op de monitoring van indirecte emissies die in deze goederen zijn ingebed, het elektriciteitsverbruik in de desbetreffende productieprocessen gemonitord overeenkomstig de methoden van punt D.1 van deze bijlage. Indien er overeenkomstig punt 6 van bijlage IV bij die verordening een directe technische verbinding of een overeenkomst voor de aankoop van elektriciteit met de elektriciteitsproducent bestaat, worden de emissies in verband met die elektriciteitsopwekking gemonitord om de emissiefactor voor die elektriciteit te bepalen. Alle hoeveelheden elektriciteit die tussen productieprocessen worden overgedragen of uit de installatie worden uitgevoerd, moeten eveneens worden gemonitord; (e) de directe emissies bij de installaties, met warmteproductie en -verbruik, elektriciteitsopwekking en -verbruik, en eventuele relevante afgasstromen worden toegeschreven aan de productieprocessen die verband houden met de geproduceerde goederen door toepassing van de regels in bijlage III. Die toegekende emissies worden gebruikt om de specifieke directe en, in voorkomend geval, indirecte ingebedde emissies van de geproduceerde goederen te berekenen, met toepassing van punt B van bijlage III; (f) voor die goederen waarbij in de productieprocessen precursoren worden gebruikt, waardoor die goederen “samengestelde goederen” worden, worden de ingebedde emissies van de precursor bepaald overeenkomstig punt E van deze bijlage, en worden zij opgeteld bij de ingebedde emissies van de geproduceerde samengestelde goederen door toepassing van de regels van punt B van bijlage III. Wanneer precursoren zelf samengestelde goederen zijn, wordt dat proces recursief herhaald totdat er geen precursoren meer in het geding zijn.

2.

De exploitant kan de werkelijke waarden van ingebedde emissies bepalen of gebruikmaken van de standaardwaarden die overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 beschikbaar zijn gesteld, of de werkelijke waarden en de standaardwaarden combineren.

3.

De ingebedde emissies van goederen worden berekend als het gemiddelde van de gekozen verslagperiode.

4.

Voor buiten de installatie geproduceerde precursoren die afkomstig zijn uit derde landen en gebieden die niet zijn vrijgesteld op grond van punt 1 van bijlage III bij Verordening (EU) 2023/956, worden werkelijke gegevens die zijn verkregen van de exploitant van de installatie die de precursor produceert, alleen gebruikt als aan de volgende voorwaarden is voldaan: (a) de gegevens moeten afkomstig zijn uit een verificatieverslag dat is afgegeven door een verificateur met een accreditatie overeenkomstig artikel 18 van Gedelegeerde Verordening (EU) 2025/2551 die geldig was op het moment van afgifte van het verificatieverslag en voor het sectorale toepassingsgebied dat vereist is voor de geaggregeerde categorie goederen van de betrokken precursor, en (b) het verificatieverslag moet betrekking hebben op de verslagperiode waarin de precursor is geproduceerd.

5.

Indien de exploitant niet beschikt over een verificatieverslag dat voldoet aan de voorwaarden a) en b), worden voor de precursor de toepasselijke standaardwaarden gebruikt die overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 beschikbaar zijn gesteld.

6.

Emissiegegevens over een volledige verslagperiode worden uitgedrukt in ton CO2e afgerond op een hele ton.

7.

Alle voor de emissieberekeningen gebruikte parameters worden, zowel voor het berekenen als voor het rapporteren van de emissies, zo afgerond dat zij alle significante cijfers bevatten.

8.

Specifieke directe en indirecte ingebedde emissies worden uitgedrukt in ton CO2e per ton goederen, afgerond zodat alle significante cijfers worden weergegeven, met een maximum van 5 cijfers achter de komma.

A.2.   Monitoringbeginselen

Voor de monitoring van feitelijke gegevens op installatieniveau en voor gegevensverzamelingen die nodig zijn om emissies aan goederen toe te schrijven, gelden de volgende beginselen:

1.

Volledigheid: de monitoringmethode omvat alle parameters die nodig zijn om de ingebedde emissies van de in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermelde goederen te bepalen volgens de methoden en formules in deze bijlage. Daartoe gelden de volgende leidende beginselen: (a) directe emissies op installatieniveau omvatten verbrandings- en procesemissies; (b) directe ingebedde emissies omvatten de toegekende emissies van het relevante productieproces in overeenstemming met artikel 4 en bijlage III, gebaseerd op directe emissies bij de installatie, emissies gerelateerd aan relevante warmtestromen en aan materiaalstromen tussen de systeemgrenzen van het proces, inclusief afgassen, indien relevant. De directe ingebedde emissies omvatten verder de directe ingebedde emissies van precursoren; (c) de indirecte emissies, indien relevant, op installatieniveau omvatten de emissies gerelateerd aan het elektriciteitsverbruik binnen de installatie; (d) de indirecte ingebedde emissies, indien relevant, omvatten de indirecte emissies van de in de installatie geproduceerde goederen en de indirecte ingebedde emissies van precursoren; (e) voor elke parameter wordt een geschikte methode overeenkomstig punt A.3 van deze bijlage gekozen, waarbij ervoor wordt gezorgd dat er geen dubbeltellingen of lacunes in de gegevens optreden.

2.

Consistentie en vergelijkbaarheid: de monitoring en verslaglegging zijn consistent en vergelijkbaar in de tijd. Daartoe worden de geselecteerde methoden vastgelegd in een monitoringplan, zodat de methoden consistent worden gebruikt. De methode wordt alleen gewijzigd als dit objectief gerechtvaardigd is. Relevante redenen zijn onder meer: (a) wijzigingen in de configuratie van de installatie in de gebruikte technologie, in de inputmaterialen en brandstoffen, of in de geproduceerde goederen; (b) er moeten nieuwe gegevensbronnen of monitoringmethoden worden ingevoerd vanwege veranderingen van handelspartners die verantwoordelijk zijn voor de gegevens die in de monitoringmethode worden gebruikt; (c) de nauwkeurigheid van de gegevens kan worden verbeterd, gegevensstromen kunnen worden vereenvoudigd of het controlesysteem kan worden verbeterd.

3.

Transparantie: monitoringgegevens, met inbegrip van aannames, referenties, activiteitsgegevens, emissiefactoren, berekeningsfactoren, gegevens over ingebedde emissies van aangekochte precursoren, meetbare warmte en elektriciteit, standaardwaarden van ingebedde emissies en alle andere gegevens die relevant zijn voor de toepassing van deze bijlage, worden op een transparante manier verkregen, vastgelegd, verzameld, geanalyseerd en gedocumenteerd, die een volgens artikel 18 van Verordening (EU) 2023/956 geaccrediteerde verificateur in staat stellen om met redelijke zekerheid vast te stellen dat de gegevens geen materiële onjuistheden bevatten. De documentatie omvat een register van alle wijzigingen in de werking van de installatie, van de toegepaste monitoringmethode en het toegepaste controlesysteem, zoals gedocumenteerd in het monitoringplan.

4.

Gedurende ten minste zes jaar na de verslagperiode wordt bij de installatie een volledige en transparante administratie bijgehouden van alle gegevens die relevant zijn voor het bepalen van ingebedde emissies van de geproduceerde goederen, met inbegrip van de nodige ondersteunende documenten.

5.

Nauwkeurigheid: in de gekozen methode wordt er zorg voor gedragen dat de bepaling van emissies noch systematisch, noch opzettelijk onnauwkeurig is. Elke bron van onnauwkeurigheden wordt geïdentificeerd en zo veel mogelijk beperkt. Er moeten gepaste inspanningen worden gedaan om te zorgen dat berekeningen en metingen van emissies met de maximaal haalbare nauwkeurigheid worden uitgevoerd. Waar gegevenslacunes zijn opgetreden of naar verwachting onvermijdelijk zullen zijn, bestaan vervangende gegevens uit conservatieve schattingen. In de volgende gevallen worden emissiegegevens op conservatieve schattingen gebaseerd: (a) koolmonoxide (CO) dat in de atmosfeer terechtkomt, wordt berekend als de molair equivalente hoeveelheid CO2; (b) alle biomassa-emissies moeten worden behandeld als fossiele emissies, tenzij wordt aangetoond dat aan de criteria voor nulemissie overeenkomstig punt B.3.3 van deze bijlage is voldaan.

6.

Integriteit van de methode: de gekozen monitoringmethodiek geeft een redelijk vertrouwen in de betrouwbaarheid van de te rapporteren emissiegegevens. Emissies moeten worden bepaald met behulp van de passende monitoringmethoden die in deze bijlage worden beschreven. De gerapporteerde emissiegegevens mogen geen beduidende materiële onjuistheden bevatten, moeten zodanig zijn dat systematische fouten bij de selectie en presentatie van informatie worden vermeden, en moeten een betrouwbare en evenwichtige beschrijving geven van de ingebedde emissies van de in een installatie geproduceerde goederen.

7.

Gegevenskwaliteit: er wordt een controlesysteem toegepast om de kwaliteit van de te rapporteren gegevens te waarborgen.

8.

Kosteneffectiviteit: bij het kiezen van een monitoringmethode worden de verbeteringen die een grotere nauwkeurigheid opleveren, afgewogen tegen de extra kosten. De monitoring en verslaglegging van de emissies zijn daarom gericht op het behalen van de hoogst mogelijke nauwkeurigheid, tenzij dat technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten leidt.

9.

Continue verbetering: de exploitanten controleren regelmatig of het monitoringplan en de monitoringmethoden ervan kunnen worden verbeterd. Indien de verificateur aanbevelingen doet voor verbetering van het verificatieverslag, zal de exploitant overwegen deze binnen een redelijke termijn door te voeren, tenzij de verbetering tot onredelijke kosten zou leiden of technisch niet haalbaar zou zijn.

A.3.   Methoden die de best beschikbare gegevensbron vertegenwoordigen

1.

Voor de bepaling van ingebedde emissies van goederen en voor onderliggende gegevensverzamelingen, zoals emissies gerelateerd aan individuele bronstromen of emissiebronnen, hoeveelheden meetbare warmte en elektriciteit, is het overkoepelende beginsel om altijd de best beschikbare gegevensbron te selecteren. Daartoe gelden de volgende leidende beginselen: (a) indien er voor een specifieke gegevensverzameling geen in deze bijlage bedoelde monitoringmethode bestaat, of indien deze tot onredelijke kosten zou leiden of technisch niet haalbaar is, worden de standaardwaarden gebruikt die overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 beschikbaar zijn gesteld; (b) voor directe of indirecte bepalingsmethoden wordt een methode passend geacht als wordt gewaarborgd dat alle metingen, analyses, bemonsteringen, kalibraties en validaties ten behoeve van de bepaling van de specifieke gegevensverzameling worden uitgevoerd met toepassing van op relevante EN- of ISO-normen gebaseerde methoden. Waar dergelijke normen niet beschikbaar zijn, kunnen nationale normen worden gebruikt. Indien er geen toepasselijke gepubliceerde normen bestaan, worden passende ontwerpnormen, beste industriële praktijken of andere wetenschappelijk bewezen methoden gebruikt, die bemonsterings- en meetfouten beperken; (c) meetinstrumenten moeten zodanig worden gekozen dat ze de laagste gebruiksonzekerheid vertonen zonder dat dit tot onredelijke kosten leidt. Instrumenten onder wettelijke metrologische controle hebben de voorkeur, behalve wanneer andere instrumenten met een aanzienlijk lagere gebruiksonzekerheid beschikbaar zijn. Instrumenten mogen alleen worden gebruikt in volgens hun gebruiksspecificaties daarvoor passende omgevingen; (d) waar laboratoriumanalyses worden gebruikt of waar laboratoria monsterbehandeling, kalibraties, methodevalidaties of activiteiten met betrekking tot continue emissiemetingen uitvoeren, zijn de eisen van punt B.5.4.3 van toepassing.

2.

Indirecte bepalingsmethoden: indien er geen directe bepalingsmethode beschikbaar is voor een vereiste gegevensverzameling, met name in gevallen waarin de netto meetbare warmte die naar verschillende productieprocessen gaat, moet worden bepaald, kan een indirecte bepalingsmethode worden gebruikt, zoals: (a) berekening op basis van een bekend chemisch of fysisch procedé, met gebruikmaking van breed geaccepteerde waarden uit de literatuur voor de chemische en fysische eigenschappen van de desbetreffende stoffen, en van geschikte stoichiometrische factoren en thermodynamische eigenschappen, zoals reactie-enthalpie, naargelang het geval; (b) berekening op basis van de ontwerpgegevens van de installatie, zoals de energie-efficiënties van technische eenheden of het berekende energieverbruik per eenheid product; (c) op empirische proeven gebaseerde correlaties ter bepaling van geschatte waarden voor de vereiste gegevensverzameling, uit niet-gekalibreerde apparatuur of in productieprotocollen geregistreerde gegevens. Ten behoeve van punt c) moet ervoor worden gezorgd dat de correlatie voldoet aan de eisen van een goede technische praktijk en dat deze alleen wordt toegepast voor de bepaling van waarden die vallen binnen het toepassingsgebied waarvoor zij is vastgesteld. De geldigheid van dergelijke correlaties wordt ten minste eenmaal per jaar geëvalueerd. 3. Om de best beschikbare gegevensbronnen te bepalen, wordt de gegevensbron geselecteerd die het hoogst staat in de onder punt 1 weergegeven rangschikking en al beschikbaar is bij de installatie. Indien het echter technisch haalbaar is om een gegevensbron hoger in de rangschikking toe te passen zonder tot onredelijke kosten te leiden, wordt onverwijld een dergelijke betere gegevensbron toegepast. Indien er verschillende gegevensbronnen beschikbaar zijn voor dezelfde gegevensverzameling op hetzelfde niveau in de onder punt 1 weergegeven rangschikking, wordt de gegevensbron gekozen die zorgt voor de duidelijkste gegevensstroom met het laagste inherente risico en het laagste controlerisico met betrekking tot onjuistheden. 4. De onder punt 3 gekozen gegevensbronnen worden gedefinieerd in het monitoringplan om te worden gebruikt voor het bepalen en rapporteren van ingebedde emissies. 5. Voor zover mogelijk en zonder tot onredelijke kosten te leiden, worden ten behoeve van het controlesysteem in overeenstemming met punt A.5 aanvullende gegevensbronnen of methoden voor het bepalen van gegevensverzamelingen geïdentificeerd om bevestiging van de onder punt 3 bedoelde gegevensbronnen mogelijk te maken. De geselecteerde gegevensbronnen, indien aanwezig, worden vastgelegd in het monitoringplan. 6. Aanbevolen verbeteringen: regelmatig, maar ten minste eenmaal per jaar, wordt gecontroleerd of er nieuwe gegevensbronnen beschikbaar zijn gekomen om de monitoringmethoden te verbeteren. In het geval dat dergelijke nieuwe gegevensbronnen nauwkeuriger worden geacht in overeenstemming met de onder punt 1 weergegeven rangschikking, worden ze vastgelegd in het monitoringplan en worden ze zo snel mogelijk toegepast. 7. Technische haalbaarheid: Technische haalbaarheid: indien wordt beweerd dat het toepassen van een specifieke bepalingsmethode technisch niet haalbaar is, wordt hiervoor een rechtvaardiging gegeven in het monitoringplan. De methode wordt opnieuw beoordeeld tijdens de regelmatige controles in overeenstemming met punt 6. Deze rechtvaardiging is gebaseerd op de vraag of de installatie beschikt over de technische middelen waarmee kan worden voldaan aan de behoeften van een voorgestelde gegevensbron of monitoringmethode die binnen de in het kader van deze bijlage voorgeschreven termijn kan worden ingevoerd. Deze technische middelen omvatten de beschikbaarheid van vereiste technieken en technologie. 8. Onredelijke kosten: Onredelijke kosten: indien wordt beweerd dat het toepassen van een specifieke bepalingsmethode voor een gegevensverzameling tot onredelijke kosten leidt, wordt hiervoor een rechtvaardiging gegeven in het monitoringplan. De methode wordt opnieuw beoordeeld tijdens de regelmatige controles in overeenstemming met punt 6. De onredelijkheid van de kosten wordt als volgt bepaald. (a) De kosten voor het bepalen van een specifieke gegevensverzameling worden als onredelijk aangemerkt indien de kostenraming van de exploitant hoger is dan het voordeel van een specifieke bepalingsmethode. Hiertoe wordt het voordeel berekend door vermenigvuldiging van een verbeteringsfactor met een referentieprijs van 80 EUR per ton CO2e. Voor de kosten wordt rekening gehouden met een passende waardeverminderingsperiode op basis van de economische levensduur van de apparatuur, indien van toepassing. (b) De verbeteringsfactor is: — de verbetering van de geschatte onzekerheid in een meting, uitgedrukt als percentage, vermenigvuldigd met de geschatte gerelateerde emissies over de verslagperiode; — 1 % van de gerelateerde emissies, waarbij geen sprake is van een verbetering van de meetonzekerheid; — de gerelateerde emissies zijn: — de directe emissies veroorzaakt door de betreffende bronstroom of emissiebron; — de aan een hoeveelheid meetbare warmte toegeschreven emissies; — de indirecte emissies gerelateerd aan de betreffende hoeveelheid elektriciteit; — de ingebedde emissies van een geproduceerd materiaal of van een verbruikte precursor; (c) In het geval van maatregelen met betrekking tot de verbetering van de monitoringmethode voor een installatie kan pas van onredelijke kosten worden gesproken vanaf een totaalbedrag van 4 000 EUR per jaar.

A.4.   Specifieke bepalingen voor de indeling van installaties in productieprocessen

Voor goederen die onder de geaggregeerde categorieën goederen ruwstaal, ijzer- en staalproducten, ruw aluminium en aluminiumproducten vallen, wordt, wanneer verschillende functionele eenheden die alleen qua grootte of vorm verschillen, met dezelfde precursoren worden geproduceerd in soorten, hoeveelheden en verhoudingen, één enkel multifunctioneel productieproces voor die groep goederen vastgesteld en zijn de in punt A.2 van bijlage III vastgestelde toekenningsregels van toepassing.

Voor goederen die onder de geaggregeerde categorieën goederen meststoffen vallen, wordt, wanneer verschillende functionele eenheden met dezelfde precursoren in soorten, hoeveelheden en verhoudingen worden geproduceerd of uit dezelfde stof bestaan en slechts in concentraties verschillen, één enkel multifunctioneel productieproces voor die groep goederen vastgesteld en zijn de in punt A.2 van bijlage III vastgestelde toekenningsregels van toepassing.

A.5.   Monitoringplan

Het model met de minimumelementen die in het monitoringplan moeten worden opgenomen:

1.

de datum en het versienummer van het monitoringplan;

2.

een beschrijving van de installatie- en de productieprocessen die door de installatie worden uitgevoerd;

3.

een lijst van alle geproduceerde relevante goederen per GN-code en functionele eenheid en, in voorkomend geval, de specifieke samenstellingen in termen van klinkergehalte en stikstofgehalte, met inbegrip van precursoren die niet onder afzonderlijke productieprocessen overeenkomstig artikel 4 vallen;

4.

een lijst van alle CBAM-productieprocessen en -productieroutes die bij de installatie worden uitgevoerd en een lijst van geleverde goederen per productieproces;

5.

in voorkomend geval, een lijst van geproduceerde niet-CBAM-goederen per productieproces en de geproduceerde hoeveelheid;

6.

een lijst van de relevante CBAM-benchmarks die moeten worden gebruikt voor de vaststelling van de correctie voor de gratis toewijzing voor alle relevante geproduceerde goederen;

7.

de methoden voor het monitoren van gegevens per productieproces, met inbegrip van: (a) een gedetailleerde beschrijving van de berekeningsmethode wanneer deze wordt toegepast, met inbegrip van een lijst van inputgegevens en berekeningsformules; (b) een beschrijving van de gebruikte meetsystemen en de exacte locatie van de te gebruiken meetinstrumenten voor elk van de te monitoren bronstromen;

8.

de methoden voor het bepalen van de berekeningsfactoren en het bemonsteringsplan voor elke bronstroom, indien van toepassing;

9.

een lijst van bronstromen en emissiebronnen en de beschrijving daarvan voor elk productieproces;

10.

een lijst van bronstromen waarvoor de standaardrekenmethode of de massabalansmethode wordt gebruikt, met inbegrip van de gedetailleerde beschrijving van de bepaling van elke relevante parameter vermeld in punt B.3.4;

11.

een lijst van emissiebronnen waarvoor een meetmethode wordt gebruikt, met inbegrip van de beschrijving van alle relevante elementen vermeld in punt B.6;

12.

een beschrijving van de monitoringmethode voor zover perfluorkoolstoffen uit de productie van primair aluminium worden gemonitord;

13.

een passend schema en een passende procesbeschrijving van de installatie, met inbegrip van de systeemgrenzen van de installaties en de verschillende productieprocessen, waaruit blijkt dat er geen sprake is van dubbeltelling of gegevenslacunes in de emissies van de installatie;

14.

de precursoren die in elk productieproces worden gebruikt en, indien zij in een andere installatie worden geproduceerd, de naam en het land van oorsprong van de leveranciers ervan;

15.

of brandstoffen waarvoor het nultarief geldt, worden gebruikt en hoe de exploitant de toepasbaarheid van het nultarief voor de brandstoffen aantoont;

16.

of meetbare warmte wordt ingevoerd uit of uitgevoerd naar andere installaties, en een identificatie van die installaties, een gedetailleerde beschrijving van de methoden om de aan de warmtestromen toegeschreven emissies voor elk productieproces te bepalen;

17.

voor indirecte emissies, of er in de installatie elektriciteit wordt geproduceerd; zo ja, of de elektriciteit wordt: (a) geproduceerd middels warmtekrachtkoppeling; (b) geproduceerd middels gescheiden productie; (c) geproduceerd uit fossiele of hernieuwbare bronnen; (d) uitgevoerd uit de systeemgrenzen van een productieproces;

18.

indien de indirecte emissies worden bepaald op basis van de werkelijke emissies, de informatie die nodig is om de relevante delen van de in punt D.4.3 vastgestelde bewijselementen te verstrekken;

19.

indien de ingebedde emissies van in het douanegebied van de Unie ingevoerde elektriciteit worden bepaald op basis van de werkelijke emissies, de informatie die nodig is om de in punt D.2.4 vastgestelde bewijselementen te verstrekken, met inbegrip van, indien deze informatie niet rechtstreeks beschikbaar is voor de exploitant, de wijze waarop de exploitant van plan is deze te ontvangen;

20.

of in de installatie afgassen worden geproduceerd en gebruikt, of uit andere installaties worden ingevoerd of naar andere installaties worden uitgevoerd, en een identificatie van die installaties;

21.

of CO2-afvang, -opslag en/of -gebruik overeenkomstig punt B.8.2 van toepassing is, de identiteit en contactgegevens van een verantwoordelijke persoon van de ontvangende installaties of vervoersinfrastructuur of entiteiten waarnaar deze wordt overgebracht, en de monitoringmethode overeenkomstig punt B.8.3;

22.

een controlesysteem om de gegevenskwaliteit te waarborgen, dat in voorkomend geval het volgende omvat: (a) kwaliteitsborging van de betreffende meetapparatuur, om ervoor te zorgen dat alle relevante meetapparatuur regelmatig wordt gekalibreerd, afgesteld en gecontroleerd, ook vóór gebruik, en wordt getoetst aan meetnormen die herleidbaar zijn tot internationale meetnormen, indien beschikbaar, en in verhouding staan tot de relevantie van de meetapparatuur; (b) een risicobeoordeling waarbij bronnen van risico’s op fouten in de gegevensstroom van primaire gegevens naar definitieve gegevens worden geïdentificeerd; (c) kwaliteitsborging van IT-systemen zodat de betreffende systemen zo worden ontworpen, gedocumenteerd, getest, geïmplementeerd, gecontroleerd en onderhouden dat een betrouwbare, nauwkeurige en tijdige verwerking van de gegevens gewaarborgd is, rekening houdend met de in de risicobeoordeling vastgestelde risico’s; (d) scheiding van taken in de gegevensstroom- en controleactiviteiten en beheer van de nodige vaardigheden; (e) interne toetsingen en validatie van gegevens; (f) correcties en corrigerende maatregelen; (g) controle van uitbestede processen; (h) archivering en documentatie, met inbegrip van het beheer van documentversies.

B.   MONITORING VAN DIRECTE EMISSIES OP INSTALLATIENIVEAU

B.1.   Volledigheid van bronstromen en emissiebronnen

De grenzen van de installatie en de productieprocessen ervan moeten duidelijk bekend zijn bij de exploitant en worden gedefinieerd in het monitoringplan, rekening houdend met de sectorspecifieke eisen die zijn vastgesteld in punt 3 van bijlage I en punt B.9. De volgende beginselen zijn van toepassing:

(a)	ten minste alle relevante emissiebronnen en bronstromen van broeikasgasemissies die direct of indirect verband houden met de productie van de in punt 2 van bijlage I vermelde goederen worden bestreken;

(b)	alle emissies van reguliere activiteiten worden opgenomen, evenals van abnormale gebeurtenissen, waaronder opstarten, stilleggen en noodsituaties, gedurende de verslagperiode;

(c)	emissies van mobiele machines voor vervoersdoeleinden zijn uitgesloten.

B.2.   Keuze voor een monitoringmethode

Een van de volgende toepasselijke methoden wordt toegepast:

(a)

de op berekening gebaseerde methode (“rekenmethode”), waarbij de emissies van de bronstromen worden bepaald op basis van met behulp van meetsystemen verkregen activiteitsgegevens en aanvullende, door laboratoriumanalyses verkregen parameters of standaardwaarden. De rekenmethode kan worden geïmplementeerd volgens de standaardmethode of de massabalansmethode;

(b)	de op metingen gebaseerde methode (“meetmethode”), waarbij de emissies van emissiebronnen worden bepaald door continue meting van de concentratie van het betrokken broeikasgas in het rookgas en van het rookgasdebiet.

Er wordt gekozen voor de monitoringmethode die de meest nauwkeurige en betrouwbare resultaten oplevert, behalve wanneer sectorspecifieke vereisten overeenkomstig punt B.9 een bepaalde methode vereisen. De toegepaste monitoringmethode kan een combinatie van methoden zijn, zodat verschillende delen van de emissies van de installatie worden gemonitord door een van de toepasselijke methoden.

De emissies van de installatie worden bepaald met:

(vergelijking 4)

waarbij:

EmInst = de (directe) emissies van de installatie, uitgedrukt in ton CO2e;

Emcalc,i = de emissies uit bronstroom i, bepaald met behulp van een rekenmethode, uitgedrukt in ton CO2e;

Emmeas,j = de emissies uit emissiestroom j, bepaald met behulp van een meetmethode, uitgedrukt in ton Co2e.

B.3.   Formules en parameters voor de rekenmethode voor CO2

B.3.1.   Standaardmethode

Emissies worden voor elke bronstroom afzonderlijk als volgt berekend.

B.3.1.1.   Verbrandingsemissies

Verbrandingsemissies worden als volgt volgens de standaardmethode berekend:

(vergelijking 5)

waarbij:

Emi = de emissies [t CO2] veroorzaakt door brandstof i;

EFi = de emissiefactor [t CO2 / TJ] van brandstof i;

ADi = de activiteitsgegevens [TJ] van brandstof i, berekend als

(vergelijking 6);

FQi = de verbruikte hoeveelheid brandstof [t of m3] van brandstof i;

NCVi = de calorische onderwaarde (onderste verbrandingswaarde) [TJ/t of TJ/m3] van brandstof i;

OFi = de (dimensieloze) oxidatiefactor van brandstof i, berekend als

(vergelijking 7);

Cash = de koolstof in as en rookgasreinigingsstof, en

Ctotal = de totale hoeveelheid koolstof in de verbrande brandstof.

De conservatieve aanname dat OF = 1 mag altijd worden gebruikt om de monitoringinspanningen te verminderen.

Op voorwaarde dat dit tot een hogere nauwkeurigheid leidt, kan de standaardmethode voor verbrandingsemissies als volgt worden aangepast:

(a)	de activiteitsgegevens worden uitgedrukt als brandstofhoeveelheid (bv. in t of m3);

(b)	de EF wordt uitgedrukt in t CO2/t brandstof of t CO2/m3 brandstof, voor zover van toepassing, en

(c)	de NCV kan worden weggelaten uit de berekening.

Als de emissiefactor van een brandstof i moet worden berekend uit de analyses van het koolstofgehalte en de NCV, wordt de volgende vergelijking gebruikt:

(vergelijking 8)

waarbij:

CC i is het koolstofgehalte van de brandstof i.

Als de emissiefactor van een materiaal of brandstof, uitgedrukt in t CO2/t, moet worden berekend op basis van een geanalyseerd koolstofgehalte, wordt de volgende vergelijking gebruikt:

(vergelijking 9)

waarbij:

f = de verhouding van de molaire massa’s van CO2 en C: f = 3,664 t CO2/t C.

Aangezien de emissiefactor van biomassa nul zal zijn op voorwaarde dat aan de criteria in punt B.3.3 wordt voldaan, kan hiermee als volgt rekening worden gehouden voor gemengde brandstoffen (d.w.z. brandstoffen die zowel fossiele als biomassacomponenten bevatten):

(vergelijking 10)

waarbij:

EFpre,i = de voorlopige emissiefactor van brandstof i (d.w.z. de emissiefactor, ervan uitgaande dat de totale brandstof fossiel is), en

BFi = de (dimensieloze) biomassafactor van brandstof i.

Voor fossiele brandstoffen en wanneer de biomassafractie niet bekend is, wordt BFi vastgesteld op de conservatieve waarde nul.

B.3.1.2.   Procesemissies

Procesemissies worden als volgt volgens de standaardmethode berekend:

(vergelijking 11)

waarbij:

ADj = de activiteitsgegevens [t van materiaal] van materiaal j;

EFj = de emissiefactor [t CO2/t] van materiaal j, en

CFj = de (dimensieloze) conversiefactor van materiaal j.

De conservatieve aanname dat CFj = 1 mag altijd worden gebruikt om de monitoringinspanningen te verminderen.

Voor gemengde inputmaterialen voor het proces die zowel anorganische als organische vormen van koolstof bevatten, mag de exploitant kiezen:

—	om een totale voorlopige emissiefactor te bepalen voor het gemengde materiaal door het totale koolstofgehalte (CCj ) te analyseren en een conversiefactor te gebruiken, evenals, indien van toepassing, een biomassafractie en calorische onderwaarde van dat totale koolstofgehalte, of

—	de organische en anorganische inhoud afzonderlijk te bepalen en deze als twee gescheiden bronstromen te behandelen.

Rekening houdend met de beschikbare meetsystemen voor activiteitsgegevens en methoden voor het bepalen van de emissiefactor, wordt voor emissies ten gevolge van de ontleding van carbonaten voor elke bronstroom de methode gekozen die de meest nauwkeurige resultaten oplevert uit de volgende twee methoden:

—

methode A (op basis van de input): de emissiefactor, conversiefactor en activiteitsgegevens worden gebaseerd op de hoeveelheid inputmateriaal voor in het proces; De standaardemissiefactoren van zuivere carbonaten zoals vastgesteld in tabel 3 in punt G moeten worden gebruikt, rekening houdend met de samenstelling van het relevante materiaal zoals bepaald in overeenstemming met punt B.5;

—

methode B (op basis van de output): de emissiefactor, conversiefactor en activiteitsgegevens worden gebaseerd op de output van het proces. De standaardemissiefactoren van metaaloxiden na decarbonisatie zoals weergegeven in tabel 4 in punt G moeten worden gebruikt, rekening houdend met de samenstelling van het relevante materiaal zoals bepaald in overeenstemming met punt B.5.

Voor andere CO2-procesemissies dan van carbonaten, wordt methode A toegepast.

B.3.2.   Massabalansmethode

De voor elke bronstroom relevante hoeveelheden CO2 worden berekend op basis van het koolstofgehalte in elk materiaal, zonder onderscheid tussen brandstoffen en procesmaterialen. Koolstof die de installatie verlaat in producten in plaats van te worden uitgestoten, wordt in aanmerking genomen door bronstromen van de output, die daarom negatieve activiteitsgegevens hebben.

De emissies die overeenkomen met elke bronstroom worden als volgt berekend:

(vergelijking 12)

waarbij:

ADk = de activiteitsgegevens [t] van materiaal k; voor outputs is ADk negatief;

f = de verhouding van de molaire massa’s van CO2 en C: f = 3,664 t CO2/t C, en

CCk = het koolstofgehalte van materiaal k (dimensieloos en positief).

Als het koolstofgehalte van een brandstof k moet worden berekend uit een emissiefactor uitgedrukt in t CO2/TJ, wordt de volgende vergelijking gebruikt:

(vergelijking 13)

Als het koolstofgehalte van een materiaal of brandstof k moet worden berekend uit een emissiefactor uitgedrukt in t CO2/t, wordt de volgende vergelijking gebruikt:

(vergelijking 14)

Voor gemengde brandstoffen mag de biomassafractie waarvoor het nultarief geldt, in aanmerking worden genomen, mits als volgt aan de criteria van punt B.3.3 wordt voldaan:

(vergelijking 15)

waarbij:

CCpre,k = het voorlopige koolstofgehalte van brandstof k (d.w.z. de emissiefactor, ervan uitgaande dat de totale brandstof fossiel is), en

BFk = de (dimensieloze) biomassafractie van brandstof k waarvoor het nultarief geldt.

Voor fossiele brandstoffen of materialen en wanneer de biomassafractie niet bekend is, wordt BF vastgesteld op de conservatieve waarde nul. Wanneer biomassa wordt gebruikt als inputmateriaal of als brandstof, en de outputmaterialen koolstof bevatten, zal de totale massabalans de biomassafractie conservatief behandelen, wat betekent dat de totale massa koolstof die overeenkomt met de koolstoffracties waarvoor het nultarief geldt van de koolstof in alle relevante outputmaterialen, niet lager is dan de totale massa koolstoffracties waarvoor het nultarief geldt van de koolstof in inputmaterialen en brandstoffen, behalve als de exploitant een lagere biomassafractie in de outputmaterialen aantoont door middel van een “trace the atom”-methode (stoichiometrische methode) of door 14C-analyses.

B.3.3.   Criteria voor zero-rating van biomassa-emissies

1.

Wanneer biomassa wordt gebruikt als brandstof voor verbranding, moet deze voldoen aan de criteria van dit punt. Wanneer voor verbranding gebruikte biomassa niet aan deze criteria voldoet, wordt het koolstofgehalte ervan als fossiele koolstof beschouwd.

2.

De biomassa zal voldoen aan de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria zoals vastgesteld in artikel 29, leden 2 tot en met 7, en lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 (1).

3.

In afwijking van punt 2 hoeft biomassa in of vervaardigd uit afvalstoffen en residuen die niet van landbouw, aquacultuur, visserij of bosbouw afkomstig zijn, alleen te voldoen aan de criteria van artikel 29, lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001. Dit punt is ook van toepassing op afvalstoffen en residuen die in een product zijn verwerkt alvorens zij verder worden verwerkt tot brandstoffen.

4.

De in artikel 29, lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 bepaalde criteria gelden niet voor elektriciteit, verwarming en koeling die worden geproduceerd uit vast stedelijk afval.

5.

De in artikel 29, leden 2 tot en met 7, en lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 bepaalde criteria gelden ongeacht de geografische herkomst van de biomassa.

6.

De naleving van de in artikel 29, leden 2 tot en met 7, en lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 bepaalde criteria wordt beoordeeld in overeenstemming met artikel 30 en artikel 31, lid 1, van die richtlijn. Aan de criteria kan worden geacht te zijn voldaan indien de exploitant de aankoop van een hoeveelheid biobrandstoffen, vloeibare biomassa of biogas aantoont die verband houdt met de annulering van de respectieve hoeveelheid in de overeenkomstig artikel 31 bis opgezette Uniedatabank of een bewijs van duurzaamheid van een erkende vrijwillige regeling.

B.3.4.   Relevante parameters

Overeenkomstig de formules in de punten B.3.1 tot en met B.3.2 worden voor elke bronstroom de volgende parameters bepaald:

(a)

Standaardmethode, verbranding: — minimumeisen: brandstofhoeveelheid (t of m3), emissiefactor (t CO2 /t of t CO2/m3); — aanbevolen verbeteringen: brandstofhoeveelheid (t of m3), NCV (TJ/t of TJ/m3), emissiefactor (t CO2 /TJ), oxidatiefactor, biomassafractie, bewijs om te voldoen aan de criteria van punt B.3.3;

(b)	Standaardmethode, procesemissies: — minimumeisen: activiteitsgegevens (t of m3), emissiefactor (t CO2 /t of t CO2/m3); — aanbevolen verbeteringen: activiteitsgegevens (t of m3), emissiefactor (t CO2 /t of t CO2/m3), conversiefactor;

(c)	Massabalans: — minimumeisen: materiaalhoeveelheid (t), koolstofgehalte (t C/t materiaal); — aanbevolen verbeteringen: materiaalhoeveelheid (t), koolstofgehalte (t C/t materiaal), NCV (TJ/t), biomassafractie, bewijs om te voldoen aan de criteria van punt B.3.3.

B.4.   Vereisten voor activiteitsgegevens

B.4.1.   Continue of batchgewijze meting

Wanneer hoeveelheden brandstoffen of materialen, met inbegrip van goederen of tussenproducten, voor een verslagperiode moeten worden bepaald, kan een van de volgende methoden worden gekozen en vastgelegd in het monitoringplan:

(a)	op basis van een continue meting in het proces dat het materiaal verbruikt of voortbrengt;

(b)

op basis van de som van de metingen van afzonderlijk (in batches) geleverde of geproduceerde hoeveelheden met inachtneming van relevante voorraadwijzigingen. Hierbij is het volgende van toepassing: — de hoeveelheid tijdens de verslagperiode verwerkte brandstof of materiaal wordt berekend als de hoeveelheid tijdens de verslagperiode ingevoerde brandstof of materiaal, min de hoeveelheid brandstof of materiaal die wordt uitgevoerd, plus de hoeveelheid brandstof of materiaal in voorraad aan het begin van de verslagperiode, min de hoeveelheid brandstof of materiaal in voorraad aan het einde van de verslagperiode; — de productieniveaus van goederen of tussenproducten worden berekend als de hoeveelheid die tijdens de verslagperiode wordt uitgevoerd, min de ingevoerde hoeveelheid, min de hoeveelheid producten of materiaal in voorraad aan het begin van de verslagperiode, plus de hoeveelheid producten of materiaal in voorraad aan het einde van de verslagperiode. Om dubbeltellingen te voorkomen, worden producten van een productieproces die in hetzelfde productieproces worden teruggevoerd, in mindering gebracht op de productieniveaus.

Als het technisch niet haalbaar is of leidt tot onredelijke kosten om de hoeveelheden in voorraad te bepalen door middel van directe meting, kunnen die hoeveelheden worden geschat op basis van een van de volgende gegevens:

(a)	gegevens van eerdere jaren en gecorreleerd met de betreffende activiteitsniveaus gedurende de verslagperiode;

(b)	gedocumenteerde procedures en de desbetreffende gegevens in de geauditeerde jaarrekeningen voor de verslagperiode.

Als de bepaling van de hoeveelheden producten, materialen of brandstoffen voor de volledige verslagperiode technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten leidt, kan de op een na meest passende dag als grensdatum tussen twee opeenvolgende verslagperioden worden gekozen. Het wordt dienovereenkomstig afgestemd op de vereiste verslagperiode. De afwijkingen voor elk van de producten, materialen of brandstoffen worden duidelijk vastgelegd om te worden gebruikt als de basis van een waarde die representatief is voor de verslagperiode en op consistente wijze in aanmerking genomen met betrekking tot het daaropvolgende jaar.

B.4.2.   Controle van de exploitant over meetsystemen

De voorkeursmethode voor het bepalen van hoeveelheden producten, materialen of brandstoffen is dat de exploitant van de installatie gebruikmaakt van meetsystemen onder eigen controle. Meetsystemen buiten de controle van de exploitant, met name als ze onder controle staan van de leverancier van het materiaal of de brandstof, mogen worden gebruikt:

—	indien de exploitant niet over een eigen meetsysteem beschikt voor de bepaling van de respectieve gegevensverzameling;

—	indien de bepaling van de gegevensverzameling met behulp van de eigen meetinstrumenten van de exploitant technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten leidt;

—	indien de exploitant aantoont dat het meetsysteem buiten risico van de exploitant betrouwbaarder resultaten oplevert en minder gevoelig is voor risico’s of onjuistheden.

In het geval dat meetsystemen buiten de controle van de exploitant worden gebruikt, zijn de toepasselijke gegevensbronnen de volgende:

—	de hoeveelheden op facturen afgegeven door een handelspartner, op voorwaarde dat een handelstransactie tussen twee onafhankelijke handelspartners plaatsvindt;

—	de hoeveelheden die rechtstreeks van de meetsystemen worden afgelezen.

B.4.3.   Vereisten voor meetsystemen

Er moet een goed begrip zijn van de onzekerheid die gepaard gaat met het meten van hoeveelheden brandstoffen en materialen, met inbegrip van de invloed van de werkomgeving en, indien van toepassing, de onzekerheid van voorraadbepaling. Er moeten meetinstrumenten worden gekozen die de laagste beschikbare onzekerheid garanderen zonder tot onredelijke kosten te leiden en die geschikt zijn voor de omgeving waarin ze worden gebruikt, in overeenstemming met de toepasselijke technische normen en eisen. Indien beschikbaar hebben instrumenten die onderworpen zijn aan wettelijke metrologische controle de voorkeur. In dit geval mag de maximaal toelaatbare fout bij gebruik die is toegestaan door de relevante nationale wetgeving inzake wettelijke metrologische controle voor de relevante meettaak worden gebruikt als de onzekerheidswaarde.

Wanneer een meetinstrument moet worden vervangen vanwege een storing of omdat uit kalibratie blijkt dat niet meer aan de eisen wordt voldaan, moet het worden vervangen door instrumenten die voldoen aan hetzelfde of een beter onzekerheidsniveau dan het bestaande instrument.

B.4.4.   Aanbevolen verbetering

Het wordt als een aanbevolen verbetering beschouwd om een meetonzekerheid te bereiken die overeenkomt met de totale emissies van de bronstroom of emissiebron, met de laagste onzekerheid voor de grootste delen van de emissies. Ter oriëntatie is voor emissies van meer dan 500 000 t CO2 per jaar de onzekerheid over de volledige rapportageperiode, rekening houdend met voorraadwijzigingen, indien van toepassing, 1,5 % of beter. Voor emissies van minder dan 10 000 t CO2 per jaar is een onzekerheid van minder dan 7,5 % aanvaardbaar.

B.5.   Eisen voor berekeningsfactoren voor CO2

B.5.1.   Methoden voor de bepaling van berekeningsfactoren

Voor het bepalen van de berekeningsfactoren die nodig zijn voor de rekenmethode kan gekozen worden voor een van de volgende methoden:

(a)	het gebruik van standaardwaarden;

(b)	het gebruik van proxygegevens op basis van empirische correlaties tussen de relevante berekeningsfactor en andere eigenschappen die beter toegankelijk zijn voor metingen;

(c)	het gebruik van waarden op basis van laboratoriumanalyse.

Berekeningsfactoren moeten worden bepaald in overeenstemming met de toestand waarop de activiteitsgegevens betrekking hebben, namelijk de toestand van de brandstof of het materiaal waarin de brandstof of het materiaal is gekocht of gebruikt in het proces dat emissies veroorzaakt, voordat het is gedroogd of op een andere manier is bewerkt voor laboratoriumanalyse. Indien dit tot onredelijke kosten leidt of als er een grotere nauwkeurigheid kan worden bereikt, kan bij de verslaglegging van activiteitsgegevens en berekeningsfactoren worden verwezen naar de toestand waarin de laboratoriumanalyses zijn uitgevoerd.

B.5.2.   Toepasselijke standaardwaarden

Type-I-standaardwaarden zijn alleen van toepassing als er geen type-II-standaardwaarde beschikbaar is voor dezelfde parameter, en voor hetzelfde materiaal of dezelfde brandstof.

Type-I-standaardwaarden zijn:

—	standaardfactoren zoals bepaald in punt G;

—	standaardfactoren zoals vervat in de meest recente IPCC-richtlijnen voor broeikasgasinventarissen (2);

—	waarden gebaseerd op in het verleden uitgevoerde laboratoriumanalyses, niet ouder dan vijf jaar en representatief geacht voor de brandstof of het materiaal.

Type-II-standaardwaarden zijn:

—	standaardfactoren die door het land waar de installatie is gevestigd, worden gebruikt voor zijn meest recente nationale inventaris die hij aan het secretariaat van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering voorlegt;

—	waarden gepubliceerd door nationale onderzoeksinstellingen, overheidsinstanties, normalisatie-instellingen, bureaus voor de statistiek enz., met het oog op een meer uitgesplitste verslaglegging van emissies dan onder punt (a);

—	waarden die de leverancier van een brandstof of materiaal heeft gespecificeerd en gewaarborgd, als kan worden aangetoond dat het koolstofgehalte een 95 %-betrouwbaarheidsinterval van ten hoogste 1 % heeft;

—	stoichiometrische waarden voor het koolstofgehalte en gerelateerde literatuurwaarden voor de NCV van een zuivere stof;

—	waarden gebaseerd op in het verleden uitgevoerde laboratoriumanalyses niet ouder dan twee jaar en representatief geacht voor de brandstof of het materiaal.

Om consistentie in de tijd te garanderen, worden alle gebruikte standaardwaarden vastgelegd in het monitoringplan en alleen gewijzigd als is aangetoond dat de nieuwe waarde geschikter en representatiever is voor de gebruikte brandstof of het gebruikte materiaal dan de vorige. Indien de standaardwaarden jaarlijks veranderen, wordt de gezaghebbende toepasselijke bron van die waarde vastgelegd in het monitoringplan in plaats van de waarde zelf.

B.5.3.   Correlaties vaststellen voor het bepalen van proxygegevens

Een proxy voor het koolstofgehalte of de emissiefactor kan worden afgeleid uit de volgende parameters, in combinatie met een empirische correlatie die ten minste eenmaal per jaar wordt bepaald in overeenstemming met de vereisten voor laboratoriumanalyses zoals gegeven in punt B.5.4, en wel als volgt:

—	dichtheidsmeting van specifieke oliën of gassen, waaronder die welke gewoonlijk worden gehanteerd in raffinaderijen of in de staalindustrie;

—	de calorische onderwaarde van specifieke soorten kolen.

De correlatie moet voldoen aan de eisen van een goede industriële praktijk en mag alleen worden toegepast voor proxywaarden die vallen binnen het toepassingsgebied van de proxy.

B.5.4.   Vereisten voor laboratoriumanalyses

Indien laboratoriumanalyses nodig zijn voor het bepalen van eigenschappen (o.a. vocht, zuiverheid, concentratie, koolstofgehalte, biomassafractie, calorische onderwaarde, dichtheid) van producten, materialen, brandstoffen of afgassen, of voor het vaststellen van correlaties tussen parameters ten behoeve van indirecte bepaling van de vereiste gegevens voldoen de analyses aan de vereisten van dit punt.

Het resultaat van een analyse wordt uitsluitend gebruikt met betrekking tot de leveringsperiode of de brandstof- of materiaalpartij waarvoor de monsters werden genomen en waarvoor zij representatief dienden te zijn. Bij het bepalen van een bepaalde parameter worden de resultaten van alle uitgevoerde analyses met betrekking tot die parameter gebruikt.

B.5.4.1.   Gebruik van normen

Alle analyses, bemonstering, kalibraties en validaties ten behoeve van de bepaling van berekeningsfactoren moeten worden uitgevoerd met toepassing van op ISO-normen gebaseerde methoden. Indien dergelijke normen niet beschikbaar zijn, worden de methoden gebaseerd op toepasselijke EN-normen of nationale normen. Indien er geen toepasselijke gepubliceerde normen bestaan, worden passende ontwerpnormen, richtsnoeren voor de beste industriële praktijk of andere wetenschappelijk bewezen methoden gebruikt, die bemonsterings- en meetfouten beperken.

B.5.4.2.   Aanbevelingen voor een bemonsteringsplan en minimale frequentie voor analyses

De minimale frequenties voor analyses voor de desbetreffende brandstoffen en materialen genoemd in tabel 1 van dit punt wordt aangeraden voor gebruik. In de volgende gevallen kan een andere analysefrequentie worden gebruikt:

—	indien tabel 1 geen toepasselijke minimale frequentie bevat;

—	indien de minimale frequentie genoemd in tabel 1 tot onredelijke kosten zou leiden;

—

indien kan worden aangetoond dat op basis van historische gegevens, waaronder analytische waarden voor de desbetreffende brandstoffen of materialen in de verslagperiode direct voorafgaand aan de huidige verslagperiode, een eventuele afwijking van de analytische waarden voor de desbetreffende brandstof of het desbetreffende materiaal niet meer dan een derde is van de onzekerheidswaarde bij het bepalen van de activiteitsgegevens van de desbetreffende brandstof of het desbetreffende materiaal.

Indien een installatie slechts een deel van het jaar wordt geëxploiteerd, of wanneer brandstoffen of materialen worden geleverd in partijen die in meerdere verslagperioden worden verbruikt, kan een passender schema voor de analyses worden afgesproken, mits dit resulteert in een onzekerheid die vergelijkbaar is met die zoals vastgesteld in punt c) van de eerste alinea.

Tabel 1

Minimale analysefrequenties

Brandstof/materiaal	Minimale analysefrequenties
Aardgas	Ten minste wekelijks
Andere gassen, met name synthesegas en procesgassen zoals gemengd raffinaderijgas, cokesovengas, hoogovengas, convertorgas, olieveld- en gasbelgas	Ten minste dagelijks — d.m.v. passende procedures op verschillende tijdstippen van de dag
Stookolie (bijvoorbeeld lichte, middelzware, zware stookolie, bitumen)	Eens per 20 000  ton brandstof en ten minste zes keer per jaar
Steenkool, cokeskool, cokes, petroleumcokes, turf	Eens per 20 000  ton brandstof/materiaal en ten minste zes keer per jaar
Andere brandstoffen	Eens per 10 000  ton brandstof en ten minste vier keer per jaar
Onbehandelde vaste afvalstoffen (zuiver fossiel of gemengd biomassa/fossiel)	Eens per 5 000  ton afvalstoffen en ten minste vier keer per jaar
Vloeibare afvalstoffen, voorbehandelde vaste afvalstoffen	Eens per 10 000  ton afvalstoffen en ten minste vier keer per jaar
Carbonaatmineralen (waaronder kalksteen en dolomiet)	Eens per 50 000 ton materiaal en ten minste vier keer per jaar
Klei en schalie	Hoeveelheden materiaal die overeenstemmen met emissies van 50 000  ton CO2 en ten minste vier keer per jaar
Andere materialen (primair, tussen-, en eindproduct)	Afhankelijk van het type materiaal en de variabiliteit, hoeveelheden materiaal die overeenstemmen met emissies van 50 000  ton CO2 en ten minste vier keer per jaar

Monsters moeten representatief zijn voor de totale partij of periode van leveringen waarvoor ze zijn genomen. Om de representativiteit te waarborgen, moet rekening worden gehouden met de heterogeniteit van het materiaal, evenals met alle andere relevante aspecten zoals de beschikbare bemonsteringsapparatuur, mogelijke fasescheiding of lokale verdeling van deeltjesgroottes, stabiliteit van monsters enz. Aangeraden wordt de bemonsteringsmethode vast te leggen in het monitoringplan.

Het wordt als een aanbevolen verbetering beschouwd om voor elke relevante brandstof of elk relevant materiaal een specifiek bemonsteringsplan te gebruiken, volgens toepasselijke normen, met de relevante informatie over methoden voor de voorbereiding van monsters, met informatie over verantwoordelijkheden, locaties, frequenties en hoeveelheden, en methoden voor de opslag en het transport van monsters.

B.5.4.3.   Aanbevelingen voor laboratoria

Aangeraden wordt dat de laboratoria die de analyses uitvoeren voor het bepalen van de berekeningsfactoren zijn geaccrediteerd volgens ISO/IEC 17025 voor de desbetreffende analytische methoden. Niet-geaccrediteerde laboratoria mogen worden gebruikt voor het bepalen van berekeningsfactoren als er bewijs is dat toegang tot geaccrediteerde laboratoria technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten leidt, en dat het niet-geaccrediteerde laboratorium voldoende bekwaam is. Een laboratorium wordt als voldoende bekwaam beschouwd als het aan alle volgende criteria voldoet:

—	het is economisch onafhankelijk van de exploitant;

—	het past de geldende normen toe voor de gevraagde analyses;

—	het heeft personeel in dienst dat bekwaam is voor het uitvoeren van de specifieke toegekende taken;

—	het beheert indien van toepassing het nemen en verwerken van monsters, met inbegrip van controle van de integriteit van monsters;

—

het voert regelmatig met passende methoden kwaliteitsborging uit van de kalibratie-, bemonsterings- en analysemethoden, onder andere door regelmatige deelname aan vakbekwaamheidsproeven, het toepassen van analytische methoden op gecertificeerd referentiemateriaal of onderlinge vergelijking met een geaccrediteerd laboratorium;

—	het beheert de uitrusting naar behoren, onder andere door het in stand houden en toepassen van procedures voor kalibratie, aanpassing, onderhoud en herstel van de uitrusting, en het bijhouden van gegevens daarvan.

B.5.5.   Aanbevolen methoden voor de bepaling van berekeningsfactoren

Het wordt als een aanbevolen verbetering beschouwd om alleen standaardwaarden toe te passen voor bronstromen die overeenkomen met kleine emissiehoeveelheden, en om laboratoriumanalyses toe te passen voor alle grote bronstromen. De volgende lijst geeft de toepasselijke methoden weer in volgorde van toenemende gegevenskwaliteit:

—	type-I-standaardwaarden;

—	type-II-standaardwaarden;

—	correlaties voor het bepalen van proxygegevens;

—	analyses uitgevoerd buiten de controle van de exploitant, bv. door de leverancier van de brandstof of het materiaal, opgenomen in aankoopdocumenten, zonder verdere informatie over de toegepaste methoden;

—	analyses in niet-geaccrediteerde laboratoria, of in geaccrediteerde laboratoria, maar met vereenvoudigde bemonsteringsmethoden;

—	analyses in geaccrediteerde laboratoria, waarbij de beste praktijken inzake bemonstering worden toegepast.

B.6.   Vereisten voor een meetmethode voor CO2 en N2O

B.6.1.   Algemene bepalingen

Een meetmethode vereist het gebruik van een systeem voor continue emissiemonitoring (CEMS) dat op een geschikt meetpunt is geïnstalleerd.

Voor de monitoring van N2O-emissies is het gebruik van de meetmethode verplicht. Voor CO2 wordt deze methode alleen gebruikt als er bewijs is dat hij nauwkeurigere gegevens geeft dan de rekenmethode. De onzekerheidsvereisten van meetsystemen overeenkomstig punt B.4.3 van deze bijlage zijn van toepassing.

CO dat in de atmosfeer terechtkomt, wordt behandeld als de molair equivalente hoeveelheid van CO2.

Ingeval er in een installatie meerdere emissiebronnen zijn die niet als één emissiebron kunnen worden gemeten, meet de exploitant de emissies van deze bronnen afzonderlijk en telt hij de resultaten op om te komen tot de totale emissie van het betreffende gas over de verslagperiode.

B.6.2.   Methode en berekening

B.6.2.1.   Emissies van een verslagperiode (jaarlijkse emissies)

De totale emissies van een emissiebron gedurende de verslagperiode worden bepaald door voor de verslagperiode de som te bepalen van alle uurwaarden van de gemeten broeikasgasconcentratie vermenigvuldigd met de uurwaarden van het rookgasdebiet, waarbij de uurwaarden gemiddelden zijn van alle individuele meetresultaten van het respectieve exploitatie-uur, met toepassing van de volgende formule:

(vergelijking 16)

waarbij:

GHG Emtotal = de totale jaarlijkse broeikasgasemissies in ton;

GHG conchourly,i = concentratie-uurwaarden van broeikasgasemissies in g/Nm3 in het rookgasdebiet gemeten tijdens bedrijf voor een uur of een kortere referentieperiode i;

Vhourly,i = het rookgasvolume in Nm3 voor een uur of een kortere referentieperiode i, bepaald door integratie van het debiet over de referentieperiode, en

HoursOp = totaal aantal uren (of kortere referentieperioden) waarop de meetmethode wordt toegepast, met inbegrip van de uren waarvoor een vervangende waarde is bepaald overeenkomstig punt B.6.2.6.

De index i verwijst naar het afzonderlijke exploitatie-uur (of referentieperioden).

Vóór verdere verwerking worden de uurgemiddelden voor elke gemeten parameter berekend door gebruik te maken van alle gegevenspunten die voor dat specifieke uur beschikbaar zijn. Indien gegevens voor kortere referentieperioden zonder extra kosten kunnen worden gegenereerd, worden die perioden gebruikt voor de bepaling van de jaarlijkse emissies.

B.6.2.2.   Bepaling van de broeikasgasconcentratie

De concentratie van het betreffende broeikasgas in het rookgas wordt bepaald door continue meting op een representatief punt met een van de volgende methoden:

—	directe metingen van de broeikasgasconcentratie;

—

indirecte metingen: in het geval van een hoge concentratie in het rookgas kan de broeikasgasconcentratie worden berekend met behulp van een indirecte concentratiemeting, rekening houdend met de gemeten concentratiewaarden van alle andere componenten i van de gasstroom, met behulp van de volgende formule: (vergelijking 17)

waarbij:

Conci = de concentratie van gascomponent i.

B.6.2.3.   CO2-emissies uit biomassa

Indien relevant kan elke CO2-hoeveelheid afkomstig uit biomassa die voldoet aan de criteria van punt B.3.3 worden afgetrokken van de totale gemeten CO2-emissies, op voorwaarde dat een van de volgende methoden wordt gebruikt voor de hoeveelheid CO2-emissies uit biomassa:

—	een rekenmethode, met inbegrip van methoden aan de hand van analyses en bemonstering op basis van ISO 13833 (Emissies van stationaire bronnen — Bepaling van biogene en fossiele CO2 — Bemonstering en bepaling met radioactieve koolstof);

—	een andere methode op basis van een relevante norm, waaronder ISO 18466 (Emissies van stationaire bronnen — Bepaling van de biogene fractie van CO2 in afgas met behulp van de balansmethode);

B.6.2.4.   Bepaling van de CO2e-emissies uit N2O

In het geval van N2O-metingen worden de totale jaarlijkse N2O-emissies van alle emissiebronnen, gemeten in ton, tot op drie decimalen nauwkeurig, omgerekend in jaarlijkse CO2e-emissies, afgerond in ton, met behulp van de volgende formule en de GWP-waarden in punt G:

CO2e [t] = N2Oannual[t] × GWPN2O

(vergelijking 18)

waarbij:

N2Oannual = de totale jaarlijkse N2O-emissies, berekend in overeenstemming met punt B.6.2.1.

B.6.2.5.   Bepaling van het rookgasdebiet

Het rookgasdebiet kan met een van de volgende methoden worden bepaald:

—

berekening aan de hand van een passende massabalans, rekening houdend met alle significante parameters aan de inputzijde, voor CO2-emissies met inbegrip van ten minste de input van materialen, het debiet van de luchttoevoer en het procesrendement, en aan de outputzijde, met inbegrip van ten minste de geproduceerde hoeveelheid product en de concentratie zuurstof (O2), zwaveldioxide (SO2) en stikstof (NOx);

—	bepaling door continue debietmeting op een representatief punt.

B.6.2.6.   Behandeling van meetlacunes

Als een apparaat voor de continue meting van een parameter gedurende een deel van het uur of de referentieperiode niet, of niet correct heeft gefunctioneerd, wordt het betreffende uurgemiddelde naar evenredigheid berekenend op basis van de resterende meetpunten voor dat uur of die kortere referentieperiode, mits ten minste 80 % van het maximale aantal meetpunten voor een parameter beschikbaar is.

Wanneer minder dan 80 % van het maximale aantal gegevenspunten voor een parameter beschikbaar is, worden de volgende methoden gebruikt.

In het geval van een parameter die direct wordt gemeten als concentratie, wordt een vervangende waarde gebruikt als de som van een gemiddelde concentratie en tweemaal de standaardafwijking die bij dat gemiddelde hoort, waarbij de volgende vergelijking wordt toegepast:

(vergelijking 19)

waarbij:

= het wiskundig gemiddelde van de concentratie van de specifieke parameter over de gehele verslagperiode of, als specifieke omstandigheden van gegevensverlies van toepassing zijn, een geschikte periode die representatief is voor de specifieke omstandigheden, en

σ c = de beste schatting van de standaardafwijking van de concentratie van de specifieke parameter over de gehele verslagperiode of, als specifieke omstandigheden van gegevensverlies van toepassing zijn, een geschikte periode die representatief is voor de specifieke omstandigheden.

Indien de verslagperiode als zodanig niet bruikbaar is voor het bepalen van dergelijke vervangende waarden omdat de installatie fundamentele technische veranderingen heeft ondergaan, wordt een ander voldoende representatief tijdsinterval gekozen, zo mogelijk van ten minste zes maanden, voor het bepalen van het gemiddelde en de standaardafwijking.

In het geval van een andere parameter dan de concentratie, worden vervangende waarden bepaald door middel van een geschikt massabalansmodel of een energiebalans van het proces. Dit model wordt gevalideerd aan de hand van de resterende gemeten parameters van de meetmethode en de gegevens bij regelmatige bedrijfsomstandigheden, rekening houdend met een tijdsperiode die even lang is als de lacune in de gegevens.

B.6.3.   Kwaliteitseisen

Alle metingen worden verricht met toepassing van methoden gebaseerd op:

—	ISO 20181:2023 Emissies van stationaire bronnen — Kwaliteitsborging van geautomatiseerde meetsystemen;

—	ISO 14164:1999 Emissies van stationaire bronnen — Bepaling van het volumedebiet van gasstromen in afgaskanalen — Geautomatiseerde methode;

—	andere relevante ISO-normen, met name ISO 16911-2 (Emissies van stationaire bronnen — Handmatige en automatische bepaling van de stroomsnelheid en het debiet in afgaskanalen).

Indien er geen toepasselijke gepubliceerde normen bestaan, worden passende ontwerpnormen, richtsnoeren voor de beste industriële praktijk of andere wetenschappelijk bewezen methoden gebruikt, die bemonsterings- en meetfouten beperken.

Alle relevante aspecten van het continue meetsysteem moeten in aanmerking worden genomen, met inbegrip van de locatie van de apparatuur, kalibratie, meting, kwaliteitsborging en kwaliteitscontrole.

Laboratoria waar metingen, kalibraties en relevante beoordelingen van de apparatuur voor continue meetsystemen worden uitgevoerd, moeten zijn geaccrediteerd volgens ISO/IEC 17025 voor de relevante analysemethoden en kalibratieactiviteiten. Indien het laboratorium niet over een dergelijke accreditatie beschikt, moet worden gezorgd voor voldoende competentie in overeenstemming met punt B.5.4.3.

B.6.4.   Bevestiging van de berekeningen

CO2-emissies bepaald door middel van een meetmethode worden bevestigd door de jaarlijkse emissies van het desbetreffende broeikasgas te berekenen voor dezelfde emissiebronnen en bronstromen. Hiertoe kunnen, indien nodig, de eisen van de punten B.4 tot en met B.6 worden vereenvoudigd.

B.6.5.   Minimumeisen voor continue emissiemetingen

Als minimumvereiste moet over de volledige verslagperiode een onzekerheid van 7,5 % van de broeikasgasemissies van een emissiebron worden bereikt. Voor kleine emissiebronnen of onder uitzonderlijke omstandigheden kan een onzekerheid van 10 % worden toegestaan. Het is een aanbevolen verbetering om een onzekerheid van ten minste 2,5 % te bereiken voor emissiebronnen die per verslagperiode meer dan 100 000 ton fossiel CO2e uitstoten.

B.7.   Vereisten voor het bepalen van perfluorkoolstofemissies

De monitoring omvat de emissies van perfluorkoolstoffen (PFK’s) voortvloeiend uit anode-effecten, met inbegrip van diffuse PFK-emissies. Emissies die geen verband houden met anode-effecten worden bepaald op basis van schattingsmethoden in overeenstemming met de beste industriële praktijken, met name de richtlijnen van het International Aluminium Institute.

PFK-emissies worden berekend uit de emissies die meetbaar zijn in een leiding of schoorsteen (“puntbronemissies”), alsook de diffuse emissies zoals bepaald aan de hand van het opvangrendement van de leiding:

PFK-emissies (totaal) = PFK-emissies (leiding) / opvangrendement

(vergelijking 20)

Het opvangrendement wordt gemeten wanneer de installatiespecifieke emissiefactoren worden vastgesteld.

De emissies van CF4 en C2F6 die worden uitgestoten via een leiding of schoorsteen worden berekend met behulp van een van de volgende methoden:

—	methode A, waarbij de anode-effectminuten per cel-dag worden geregistreerd;

—	methode B, waarbij de anode-effectoverspanning wordt geregistreerd.

B.7.1.   Rekenmethode A – hellingsmethode

Voor het bepalen van de PFK-emissies worden de volgende vergelijkingen gebruikt:

CF4-emissies [t] = AEM × (SEFCF4 /1 000) × PrAl	(vergelijking 21)
C2F6-emissies [t] = CF4-emissies × FC2 F6	(vergelijking 22)

waarbij:

AEM = anode-effectminuten/cel-dag;

SEFCF4 = hellingsemissiefactor [(kg CF4/t geproduceerd Al)/(anode-effectminuten/cel-dag)]. Wanneer verschillende celtypen worden gebruikt, mogen verschillende SEF’s worden toegepast, naargelang van toepassing;

PrAl = de productie van primair aluminium [t] gedurende de verslagperiode, en

FC2 F6 = massafractie van C2F6 [t C2F6/t CF4].

Het aantal anode-effectminuten per cel-dag drukt de frequentie van de anode-effecten uit (aantal anode-effecten/cel-dag) vermenigvuldigd met de gemiddelde duur van de anode-effecten (aantal anode-effectminuten/voorval):

AEM = frequentie × gemiddelde duur

(vergelijking 23)

Emissiefactor: de emissiefactor voor CF4 (hellingsemissiefactor, SEFCF4 ) drukt de hoeveelheid [kg] uitgestoten CF4 per ton geproduceerd aluminium per anode-effectminuut/cel-dag uit. De emissiefactor (massafractie FC2 F6 ) voor C2F6 drukt de uitgestoten hoeveelheid [kg] C2F6 in verhouding tot de hoeveelheid [kg] CF4 uit.

Minimumeisen: de technologiespecifieke emissiefactoren van tabel 2 van dit punt worden gebruikt.

Aanbevolen verbeteringen: er worden door continue of periodieke veldmetingen vastgestelde installatiespecifieke emissiefactoren voor CF4 en C2F6 gebruikt. Voor de bepaling van die emissiefactoren worden de beste industriële praktijken toegepast, met name de meest recente richtlijnen van het International Aluminium Institute. De emissiefactor houdt ook rekening met emissies die verband houden met niet-anode-effecten. Elke emissiefactor moet worden bepaald met een maximale onzekerheid van ± 15 %. De emissiefactoren moeten ten minste elke drie jaar worden vastgesteld, of eerder als relevante wijzigingen in de installatie dat nodig maken. Onder relevante wijzigingen wordt onder meer een wijziging in de anode-effectduurverdeling of een wijziging in het controlealgoritme met gevolgen voor de mix van anode-effecttypen of de aard van de terminatieroutine van het anode-effect verstaan.

Tabel 2

Technologiespecifieke emissiefactoren gerelateerd aan activiteitsgegevens voor de hellingsmethode

Technologie	Emissiefactor voor CF4 (SEFCF4 ) [(kg CF4/t Al) / (AE-minuten/cel-dag)]	Emissiefactor voor C2F6 (FC2 F6 ) [t C2F6/t CF4]
Legacy Point Feed Pre Bake (PFPB L)	0,122	0,097
Modern Point Feed Pre Bake (PFPB M)	0,104	0,057
Modern Point-Fed Pre Bake zonder volledig geautomatiseerde interventiestrategieën voor het anode-effect voor PFK-emissies (PFPB MW)	— (3)	— (3)
Centre Worked Pre Bake (CWPB)	0,143	0,121
Side Worked Pre Bake (SWPB)	0,233	0,280
Vertical Stud Søderberg (VSS)	0,058	0,086
Horizontal Stud Søderberg (HSS)	0,165	0,077

B.7.2.   Rekenmethode B – overspanningsmethode

Voor de overspanningsmethode worden de volgende vergelijkingen gebruikt:

CF4-emissies [t] = OVC × (AEO/CE) × PrAl × 0,001	(vergelijking 24)
C2F6-emissies [t] = CF4-emissies × FC2 F6	(vergelijking 25)

waarbij:

OVC = overspanningscoëfficiënt (“emissiefactor”), uitgedrukt in kg CF4 per ton geproduceerd aluminium per mV overspanning;

AEO = anode-effectoverspanning per cel [mV], bepaald als de integraal van (tijd × spanning boven de doelspanning) gedeeld door de tijd (duur) van de gegevensverzameling;

CE = gemiddeld stroomrendement van aluminiumproductie [%];

PrAl = jaarlijkse productie primair aluminium [t], en

FC2 F6 = massafractie van C2F6 [t C2F6/t CF4].

De term AEO/CE (anode-effectoverspanning/stroomrendement) drukt de over de tijd geïntegreerde gemiddelde anode-effectoverspanning [mV overspanning] per gemiddeld stroomrendement [%] uit.

Minimumeisen: De technologiespecifieke emissiefactoren van tabel 3 van deze bijlage moet worden gebruikt.

Aanbevolen verbeteringen: er worden door continue of periodieke veldmetingen vastgestelde installatiespecifieke emissiefactoren voor CF4 [(kg CF4/t Al) / (mV)] en C2F6 [t C2F6/t CF4] gebruikt. Voor de bepaling van die emissiefactoren worden de beste industriële praktijken toegepast, met name de meest recente richtlijnen van het International Aluminium Institute. Elke emissiefactor moet worden bepaald met een maximale onzekerheid van ±15 %. De emissiefactoren moeten ten minste elke drie jaar worden vastgesteld, of eerder als relevante wijzigingen in de installatie dat nodig maken. Onder relevante wijzigingen wordt onder meer een wijziging in de anode-effectduurverdeling of een wijziging in het controlealgoritme met gevolgen voor de mix van anode-effecttypen of de aard van de terminatieroutine van het anode-effect verstaan.

Tabel 3

Technologiespecifieke emissiefactoren gerelateerd aan de activiteitsgegevens over overspanning

Technologie	Emissiefactor voor CF4 [(kg CF4/t Al) / mV]	Emissiefactor voor C2F6 [t C2F6/t CF4]
Centre Worked Pre Bake (CWPB)	1,16	0,121
Side Worked Pre Bake (SWPB)	3,65	0,252

B.7.3.   Bepaling van CO2e-emissies

De CO2e-emissies worden als volgt berekend op basis van de CF4- en C2F6-emissies, waarbij gebruik wordt gemaakt van het aardopwarmingsvermogen vermeld in punt G van deze bijlage.

PFK-emissies [t CO2e] = CF4-emissies [t] × GWPCF4 + C2F6-emissies [t] × GWPC2 F6

(vergelijking 26)

B.8.   Vereisten voor de overdracht van CO2

B.8.1.   CO2 in gassen (“inherent CO2 ”)

Inherent CO2 dat naar een installatie wordt overgebracht, ook als deel van aardgas, afgas (inclusief hoogovengas of cokesovengas) en als input in processen (inclusief synthesegas), wordt verrekend in de emissiefactor voor die bronstroom.

Indien overgebracht inherent CO2 wordt uitgestoten (bv. afgeblazen of afgefakkeld), wordt dit verrekend als emissies van de installatie waaruit het afkomstig is.

B.8.2.   Voorwaarden voor aftrek van opgeslagen of verbruikt CO2

(1)

In de volgende gevallen mag CO2 afkomstig van fossiele koolstof en afkomstig van verbranding of processen die leiden tot procesemissies, of ingevoerd uit andere installaties, ook in de vorm van inherent CO2, worden verwerkt als niet uitgestoten, op voorwaarde dat wordt voldaan aan punt 2: (a) als het CO2 binnen de installatie wordt gebruikt of uit de installatie wordt overgedragen naar: — een installatie ten behoeve van CO2-afvang die emissies monitort voor de toepassing van deze verordening; — een installatie of vervoersnetwerk ten behoeve van geologische opslag van CO2 voor de lange termijn die emissies monitort voor de toepassing van deze verordening; — een opslaglocatie ten behoeve van geologische opslag die emissies monitort voor de toepassing van deze verordening, en zorgt voor voorwaarden die gelijkwaardig zijn aan de in het recht van de Unie vastgelegde voorwaarden; (b) als het CO2 binnen de installatie wordt verbruikt of vanuit de installatie wordt overgedragen aan een entiteit die de emissies monitort voor de toepassing van deze verordening, om producten te produceren waarin de koolstof afkomstig van CO2 permanent chemisch is gebonden zodat het bij normaal gebruik niet in de atmosfeer terechtkomt, met inbegrip van normale activiteiten die plaatsvinden na het einde van de levensduur van het product, zoals gedefinieerd in Gedelegeerde Verordening (EU) 2024/2620 van de Commissie (4).

(2)

CO2 dat voor de in punt 1 vermelde doeleinden naar een andere installatie wordt overgedragen, mag alleen als niet-uitgestoten worden verwerkt voor zover er in de hele bewakingsketen naar de opslaglocatie of installatie waar het CO2wordt verbruikt, met inbegrip van eventuele vervoerders, bewijs wordt geleverd van de fractie CO2 die werkelijk is opgeslagen of verbruikt voor de productie van chemisch stabiele producten in vergelijking met de totale hoeveelheid CO2 die uit de oorspronkelijke installatie is overgedragen. Bovendien moeten exploitanten van installaties voldoen aan de in punt B.8.3 vastgestelde monitoringregels.

B.8.3.   Monitoringregels voor de overdracht van CO2

De identiteit en contactgegevens van een verantwoordelijke persoon van de ontvangende installaties of entiteiten worden duidelijk vastgelegd in het monitoringplan. De hoeveelheid CO2 die geacht wordt niet te zijn uitgestoten, wordt gerapporteerd in het emissieverslag overeenkomstig bijlage IV.

De identiteit en contactgegevens van een verantwoordelijke persoon van de installaties of entiteiten waarvandaan het CO2 wordt ontvangen, worden duidelijk vastgelegd in het monitoringplan. De ontvangen hoeveelheid CO2 wordt gerapporteerd in de mededeling overeenkomstig bijlage IV.

Voor de bepaling van de hoeveelheid CO2 die van de ene installatie naar de andere wordt overgedragen, wordt een meetmethode gebruikt.

Voor de hoeveelheid CO2 die permanent chemisch gebonden is in producten wordt een rekenmethode gebruikt, bij voorkeur met behulp van een massabalans. De toegepaste chemische reacties en alle relevante stoichiometrische factoren worden vastgelegd in het monitoringplan.

Als CO2 wordt verbruikt voor de doeleinden vermeld in punt 1 van punt B.8.2., worden de monitoringmethoden toegepast die worden vermeld in de punten 21 tot en met 23 van bijlage IV bij Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 van de Commissie (5).

B.9.   Sectorspecifieke vereisten

B.9.1.   Aanvullende regels voor verbrandingseenheden

Verbrandingsemissies omvatten alle CO2-emissies afkomstig van de verbranding van koolstofhoudende brandstoffen, met inbegrip van afvalstoffen, ongeacht enige andere indeling van dergelijke emissies of brandstoffen. Indien het onduidelijk is of een materiaal als brandstof dan wel als procesinput fungeert, bv. voor het verminderen van metaalertsen, moeten de emissies van dat materiaal op dezelfde manier worden gemonitord als verbrandingsemissies. Alle stationaire verbrandingseenheden mogen worden meegerekend, met inbegrip van stook- of verwarmingsketels, branders, turbines, verwarmingstoestellen, (smelt)ovens, verbrandingsovens, gloeiovens, draai- of keramiekovens, droog- en bakovens, drogers, motoren, brandstofcellen, chemische looping-verbrandingseenheden, fakkels en thermische of katalytische naverbranders.

De monitoring omvat voorts CO2-procesemissies van rookgasreiniging, met name CO2 van kalksteen of andere carbonaten voor ontzwaveling en soortgelijke reiniging, en van ureum dat wordt gebruikt in eenheden voor verwijdering van NOx.

B.9.1.1.   Ontzwaveling en verwijdering van andere zure gassen

Procesemissies van CO2 afkomstig van het gebruik van carbonaten voor de verwijdering van zuurgas uit het rookgas worden berekend op basis van het verbruikte carbonaat (methode A). In geval van ontzwaveling kan de berekening worden gebaseerd op de geproduceerde hoeveelheid gips (methode B). In het laatste geval is de emissiefactor de stoichiometrische verhouding van droog gips (CaSO4×2H2O) tot de CO2-emissies: 0,2558 t CO2/t gips.

B.9.1.2.   Verwijdering van NOx

Als ureum wordt gebruikt als reductiemiddel in een eenheid om NOx te verwijderen, worden de procesemissies van CO2 van het verbruik ervan berekend volgens methode A, waarbij een emissiefactor wordt toegepast op basis van de stoichiometrische verhouding van 0,7328 t CO2/t ureum.

B.9.1.3.   Monitoring van fakkels

Bij de berekening van emissies van fakkels worden routinematig affakkelen en operationeel affakkelen (uitschakelen, opstarten en stopzetten alsmede noodprocedures voor drukontlasting) meegenomen. Inherent CO2 in de afgefakkelde gassen moet worden meegenomen.

Als nauwkeurigere monitoring technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten zou leiden, moet een referentie-emissiefactor van 0,00393 t CO2/Nm3 worden gebruikt, afgeleid van de verbranding van zuiver ethaan, gebruikt als conservatieve proxy voor afgefakkelde gassen.

Het is een aanbevolen verbetering om installatiespecifieke emissiefactoren te bepalen die zijn afgeleid van een schatting van het molecuulgewicht van de fakkelstroom, met behulp van procesmodellering op basis van standaardmodellen in de industrie. Uit het relatieve aandeel van de diverse deelstromen en de overeenkomstige molecuulmassa’s wordt een gewogen jaargemiddelde voor de molecuulmassa van het afgefakkelde gas afgeleid.

Voor activiteitsgegevens is een hogere meetonzekerheid dan voor andere verbrande brandstoffen aanvaardbaar.

B.9.2.   Aanvullende regels voor emissies bij de productie van cementklinker

B.9.2.1.   Aanvullende regels voor methode A (op basis van de input)

Indien methode A (gebaseerd op de oveninput) wordt gebruikt voor het bepalen van procesemissies, zijn de volgende speciale regels van toepassing:

—	Indien cementovenstof of bypassstof het ovensysteem verlaat, worden de gerelateerde hoeveelheden grondstof niet als procesinput beschouwd. Emissies uit cementovenstof worden afzonderlijk berekend overeenkomstig punt B.9.2.3.

—

Ofwel de grondstof als geheel, ofwel de afzonderlijke inputmaterialen kunnen worden gekarakteriseerd, waarbij dubbeltellingen of omissies van teruggevoerde of bypassmaterialen moeten worden vermeden. Als activiteitsgegevens worden bepaald op basis van de geproduceerde hoeveelheid klinker, mag de hoeveelheid grondstof worden bepaald door middel van een locatiespecifieke empirische verhouding tussen grondstof en klinker. Die verhouding wordt minstens eenmaal per jaar geactualiseerd met inachtneming van richtsnoeren voor de beste industriële praktijk.

B.9.2.2.   Aanvullende regels voor methode B (op basis van de output)

Indien methode B (gebaseerd op de klinkeroutput) wordt gebruikt voor het bepalen van procesemissies, zijn de volgende speciale regels van toepassing:

Activiteitsgegevens worden bepaald als de klinkerproductie [t] gedurende de verslagperiode, op een van de volgende wijzen:

—	door directe weging van de klinker;

—

op basis van cementleveringen, aan de hand van de materiaalbalans rekening houdend met aan- en afvoer van klinker alsmede met wijzigingen in de klinkervoorraad, volgens de volgende formule: (vergelijking 27) – waarbij: – Clioprod = de hoeveelheid geproduceerde klinker, uitgedrukt in ton; – Cemdeliv = de hoeveelheid geleverde cement, uitgedrukt in ton; – CemSV = de schommelingen in de cementvoorraad, uitgedrukt in ton; – CCR = de klinker-cementverhouding (ton klinker per ton cement); – Clios = de hoeveelheid geleverde klinker, uitgedrukt in ton; – Cliod = de hoeveelheid verzonden klinker, uitgedrukt in ton, en – ClioSV = de schommelingen in de klinkervoorraad, uitgedrukt in ton.

De verhouding tussen cement en klinker wordt ofwel apart voor elk van de verschillende cementproducten afgeleid op grond van laboratoriumanalyses in overeenstemming met de bepalingen van punt B.5.4, ofwel berekend op basis van het verschil tussen cementleveringen en voorraadwijzigingen en alle materialen die zijn gebruikt als toegevoegde materialen bij de cement, met inbegrip van omgeleid stof en cementovenstof.

Als minimumeis voor het bepalen van de emissiefactor wordt een standaardwaarde van 0,525 t CO2/t klinker gehanteerd.

B.9.2.3.   Emissies met betrekking tot verwijderd stof

Procesemissies van CO2 uit omgeleid stof of cementovenstof die het ovensysteem verlaten, worden opgeteld bij de emissies, gecorrigeerd voor een verhouding gedeeltelijke gebrand cementovenstof.

Minimumeisen: er wordt een emissiefactor van 0,525 t CO2/t stof toegepast.

Aanbevolen verbeteringen: de emissiefactor (EF) wordt ten minste eenmaal per jaar bepaald, in overeenstemming met de bepalingen van punt B.5.4 en met behulp van de volgende formule:

(vergelijking 28)

waarbij:

EFCKD = de emissiefactor van gedeeltelijk gebrand cementovenstof [t CO2/t cementovenstof (CKD)];

EFClio = de installatiespecifieke emissiefactor van klinker [t CO2/t klinker], en

d = de mate waarin het cementovenstof is gebrand (uitgestoten CO2 als % van het totaal carbonaat-CO2 in het ruwe mengsel).

B.9.3.   Aanvullende regels voor emissies bij de productie van salpeterzuur

B.9.3.1.   Aanvullende regels voor de meting van N2O

De N2O-emissies worden bepaald aan de hand van een meetmethode. De N2O-concentraties in het rookgas van elke emissiebron worden gemeten op een representatief punt, achter de NOx/N2O-afvangapparatuur (indien rookgasreiniging wordt toegepast). Er worden technieken gebruikt waarmee de N2O-concentraties van alle emissiebronnen kunnen worden gemeten, zowel met als zonder rookgasreiniging. Alle metingen moeten worden aangepast aan droog gas, waar vereist, en consistent worden gerapporteerd.

B.9.3.2.   Bepaling van het rookgasdebiet

Voor het monitoren van het rookgasdebiet wordt de massabalansmethode van punt B.6.2.5 gebruikt, tenzij dit technisch niet haalbaar is. In dat geval kan een alternatieve methode worden gebruikt, waaronder een massabalansmethode op basis van relevante parameters zoals de ammoniakinput, of een bepaling van het debiet aan de hand van een continue emissiedebietmeting.

Het rookgasdebiet wordt berekend overeenkomstig de volgende formule:

Vflue gas flow [Nm3/h] = Vair × (1 – O2,air) / (1 – O2,flue gas)

(vergelijking 29)

waarbij:

Vair = totaal debiet van de luchttoevoer in Nm3/uur onder standaardomstandigheden;

O 2,air = de volumefractie O2 in droge lucht (= 0,2095), en

O 2,flue gas = de volumefractie O2 in het rookgas.

Vair wordt berekend als de som van alle luchtstromen die de productie-eenheid voor salpeterzuur binnenkomen, met name het debiet van de primaire en secundaire luchttoevoer en het debiet van de spergastoevoer, indien van toepassing.

Alle metingen moeten worden aangepast aan droog gas en consistent worden gerapporteerd.

B.9.3.3.   Zuurstofconcentraties (O2)

Indien nodig voor de berekening van het rookgasdebiet in overeenstemming met punt B.9.3.2, worden de zuurstofconcentraties in het rookgas gemeten met toepassing van de vereisten van punt B.6.2.2. Alle metingen moeten worden aangepast aan droog gas en consistent worden gerapporteerd.

C.   WARMTESTROMEN

C.1.   Regels om de netto meetbare warmte te bepalen

C.1.1.   Beginselen

Alle vastgestelde hoeveelheden meetbare warmte hebben steeds betrekking op de nettohoeveelheid meetbare warmte, bepaald als de warmte-inhoud (enthalpie) van de aangevoerde warmtestroom naar het warmteverbruikend proces of een externe gebruiker, min de warmte-inhoud van de retourstroom.

Met betrekking tot het rendement van het verwarmingssysteem moet rekening worden gehouden met warmteverbruikende processen die noodzakelijk zijn voor de inbedrijfstelling van de warmteproductie en -distributie, zoals ontluchting, bewerking van suppletiewater en regelmatig spuien; deze processen moeten worden verrekend in de ingebedde emissies van goederen.

Indien dezelfde warmtedrager door verschillende opeenvolgende processen wordt gebruikt en het warmteverbruik ervan op verschillende temperatuurniveaus begint, wordt de door elk warmteverbruikend proces verbruikte totale hoeveelheid warmte afzonderlijk bepaald, tenzij de processen onderdeel zijn van het algemene productieproces van dezelfde goederen. Het opnieuw verwarmen van de warmtedrager tussen elkaar opvolgende warmteverbruikende processen moet als aanvullende warmteopwekking worden beschouwd.

Indien warmte wordt verbruikt voor koeling door absorptiekoeling, wordt dat koelproces beschouwd als een warmteverbruikend proces.

C.1.2.   Methoden voor het bepalen van nettohoeveelheden meetbare warmte

Bij de keuze van gegevensbronnen voor de kwantificering van energiestromen overeenkomstig artikel 4 moeten de volgende methoden voor het bepalen van de nettohoeveelheden meetbare warmte in ogenschouw worden genomen:

C.1.2.1.   Methode 1: gebruik van metingen

Bij deze methode worden alle relevante parameters gemeten, in het bijzonder de temperatuur, de druk en de toestand van de aangevoerde en geretourneerde warmtedrager. Bij stoom wordt onder de toestand van de warmtedrager de verzadiging of de mate van oververhitting verstaan. Het (volume)debiet van het medium voor warmteoverdracht moet worden gemeten. Op basis van de gemeten waarden moeten de enthalpie en het specifieke volume van het medium voor warmteoverdracht worden bepaald met behulp van geschikte stoomtabellen of technische software.

Het massadebiet van de drager wordt als volgt berekend:

(vergelijking 30)

waarbij:

= het massadebiet, uitgedrukt in kg/s;

= het volumedebiet, uitgedrukt in m3/s, en

v = het specifieke volume, uitgedrukt in m3/kg.

Aangezien het massadebiet voor de aangevoerde en geretourneerde drager als gelijk wordt beschouwd, wordt het warmtedebiet aan de hand van het verschil in enthalpie tussen de aanvoerstroom en de retourstroom als volgt berekend:

(vergelijking 31)

waarbij:

= het warmtedebiet, uitgedrukt in kJ/s;

hflow = de specifieke enthalpie van de aanvoerstroom, uitgedrukt in kJ/kg;

hreturn = de specifieke enthalpie van de retourstroom, uitgedrukt in kJ/kg, en

= het massadebiet, uitgedrukt in kg/s.

Als bij gebruik van stoom of warm water als warmtedrager het condensaat niet wordt geretourneerd of als het niet haalbaar is om de enthalpie van het geretourneerde condensaat te schatten, moet hreturn worden bepaald op basis van een temperatuur van 90 °C.

Als bekend is dat de massadebieten niet overeenstemmen, geldt het volgende:

—	indien kan worden aangetoond dat er condensaat achterblijft in het product (bv. bij “life steam”-injecties), wordt de desbetreffende hoeveelheid enthalpie van het condensaat niet in mindering gebracht;

—	indien bekend is dat de warmtedrager verloren is gegaan (bv. door lekkage of afwatering), wordt een schatting van het betreffende debiet in mindering gebracht op het debiet van de aangevoerde warmtedrager.

Voor het bepalen van het jaarlijkse netto warmtedebiet uit de bovenstaande gegevens, wordt een van de volgende methoden gebruikt, afhankelijk van de beschikbare meetapparatuur en gegevensverwerking:

—	vaststellen van de jaarlijkse gemiddelde waarden voor de parameters die de jaarlijkse gemiddelde enthalpie bepalen van de aangevoerde en geretourneerde warmtedrager, en die vermenigvuldigen met het totale jaarlijkse debiet, met gebruikmaking van vergelijking 31;

—	bepalen van de uurwaarden van het warmtedebiet en die waarden optellen voor de jaarlijkse totale gebruiksperiode van het verwarmingssysteem. Afhankelijk van het systeem voor gegevensverwerking kunnen uurwaarden worden vervangen door andere tijdsintervallen, naargelang het geval.

C.1.2.2.   Methode 2: berekening van een indicator op basis van gemeten rendement

De hoeveelheden netto meetbare warmte worden bepaald aan de hand van de brandstofinput en het gemeten rendement met betrekking tot de warmteopwekking en -overdracht:

	(vergelijking 32)
	(vergelijking 33)

waarbij:

Q = de hoeveelheid warmte, uitgedrukt in TJ;

ηH = het gemeten rendement van de warmteproductie en -overdracht;

EIn = de energie-input uit brandstoffen;

ADi = de jaarlijkse activiteitsgegevens (d.w.z. verbruikte hoeveelheden) van de brandstoffen i, en

NCVi = de calorische onderwaarden van de brandstoffen i.

De waarde van ηΗ wordt ofwel gemeten gedurende een redelijk lange periode, waarbij voldoende rekening wordt gehouden met de verschillende belastingen van de installatie, ofwel ontleend aan de documentatie van de fabrikant. Daartoe moet met behulp van een jaarlijkse belastingsfactor als volgt rekening worden gehouden met het specifieke deel van de belastingscurve:

(vergelijking 34)

waarbij:

LF = de belastingsfactor;

EIn = de energie-input zoals bepaald met behulp van vergelijking 33 gedurende de verslagperiode, en

EMax = de maximale brandstofinput als de warmteopwekkende eenheid het hele kalenderjaar op 100 % nominale belasting had gedraaid.

Het rendement wordt gebaseerd op een situatie waarin al het condensaat wordt geretourneerd. Voor het geretourneerde condensaat wordt uitgegaan van een temperatuur van 90 °C.

C.1.2.3.   Methode 3: een indicator berekenen op basis van het standaardrendement

Deze methode is gelijk aan methode 3, maar hanteert een standaardrendement van 70 % (ηRef,H  = 0,7) in vergelijking 32.

C.1.3.   Bijzondere regels

Wanneer een installatie meetbare warmte verbruikt die wordt geproduceerd door andere exotherme chemische processen dan verbranding, zoals bij de productie van ammoniak of salpeterzuur, wordt die hoeveelheid verbruikte warmte afzonderlijk van andere meetbare warmte bepaald en wordt aan dat warmteverbruik een CO2e-emissiewaarde van nul toegekend.

D.   ELEKTRICITEIT

D.1.   Berekening van de emissies in verband met elektriciteit

De emissies in verband met de productie of het verbruik van elektriciteit worden berekend met behulp van de volgende formule:

(vergelijking 35)

waarbij:

Em el = de emissies in verband met de opgewekte of verbruikte elektriciteit, uitgedrukt in t CO2;

E el = de opgewekte of verbruikte elektriciteit, uitgedrukt in MWh, en

EF el = de toegepaste emissiefactor voor elektriciteit, uitgedrukt in t CO2/MWh.

D.2.   Regels ter bepaling van de emissiefactor van in het douanegebied van de Unie ingevoerde elektriciteit

Voor het bepalen van de specifieke ingebedde emissies van elektriciteit die in het douanegebied van de Unie wordt ingevoerd, zijn alleen directe emissies van toepassing, overeenkomstig punt 2 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956.

De emissiefactor voor de berekening van de specifieke ingebedde emissies van elektriciteit wordt als volgt vastgesteld:

—	de specifieke standaardwaarde voor een derde land, groep van derde landen of regio in een derde land, aangezien de relevante CO2-emissiefactor als beschreven in punt D.2.1 wordt gebruikt;

—	indien er geen specifieke standaardwaarde beschikbaar is overeenkomstig punt a), wordt de CO2-emissiefactor in de EU gebruikt zoals beschreven in punt D.2.2;

—

indien een land, of een groep van derde landen, voldoende bewijs voorlegt op basis van officiële en openbare informatie om aan te tonen dat de CO2-emissiefactor in het derde land, de groep van derde landen of de regio in een derde land vanwaaruit elektriciteit wordt ingevoerd, lager is dan de waarden overeenkomstig de punten a) en b), en indien aan de voorwaarden van punt D.2.3 is voldaan, wordt de alternatieve standaardwaarde, bepaald op basis van de beschikbare en betrouwbare verstrekte gegevens, gebruikt;

—

een toegelaten CBAM-aangever mag de werkelijke ingebedde emissies toepassen in plaats van standaardwaarden voor de berekening van de ingebedde emissies van de ingevoerde elektriciteit indien, aan de hand van de in punt D.2.4 van deze bijlage beschreven bewijselementen, kan worden aangetoond dat wordt voldaan aan de cumulatieve criteria a) tot en met d), van punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956, en de berekening is gebaseerd op gegevens die overeenkomstig deze bijlage zijn bepaald door de producent van de elektriciteit, berekend met behulp van punt D.4.1 of D.4.2 van deze bijlage.

D.2.1.   CO2-emissiefactor op basis van specifieke standaardwaarden

Overeenkomstig punt 4.2.1 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 worden CO2-emissiefactoren in het derde land, de groep van derde landen of de regio in een derde land gebruikt, op basis van de beste gegevens.

D.2.2.   CO2-emissiefactor van de EU

Overeenkomstig punt 4.2.2 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 is de CO2-emissiefactor voor de Unie van toepassing.

D.2.3.   CO2-emissiefactor op basis van alternatieve betrouwbare gegevens

Voor de toepassing van punt c) van punt D.2, mogen alternatieve standaardwaarden worden gebruikt voor elektriciteit die in een bepaald jaar uit een bepaald derde land wordt ingevoerd, indien een derde land of een groep van derde landen de Commissie uiterlijk op 30 juni van dat jaar de gegevensreeksen uit betrouwbare alternatieve officiële bronnen, met inbegrip van nationale statistieken, verstrekt waaruit blijkt dat de op basis van de vergelijkingen 36 en 37 berekende CO2-emissiefactor lager is dan de overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 vastgelegde CO2-emissiefactor. Indien de Commissie de verstrekte alternatieve officiële bronnen betrouwbaar acht, wijzigt zij, indien mogelijk uiterlijk op 30 juni van het volgende jaar, de toepasselijke standaardwaarden. De gewijzigde standaardwaarden zijn van toepassing op elektriciteit die is ingevoerd in het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt.

Wanneer een derde land of groep van derde landen de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen na 30 juni van een bepaald jaar verstrekt en de Commissie deze betrouwbaar acht, wijzigt zij, indien mogelijk uiterlijk op 30 juni van het tweede jaar na het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt, de toepasselijke standaardwaarden. De gewijzigde standaardwaarden zijn van toepassing op elektriciteit die is ingevoerd in het jaar volgend op het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt. Indien de Commissie erin slaagt om de toepasselijke standaardwaarden te wijzigen in het jaar volgend op het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt en vóór de uiterste datum voor de indiening van CBAM-aangiften overeenkomstig artikel 6 van Verordening (EU) 2023/956, zijn de gewijzigde standaardwaarden van toepassing op elektriciteit die is ingevoerd in het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt.

De alternatieve CO2-emissiefactor wordt berekend op basis van het gemiddelde van de jaarlijkse CO2-emissiefactoren voor de meest recente periode van vijf jaar waarvoor betrouwbare gegevens beschikbaar zijn.

Daartoe worden de jaarlijkse CO2-emissiefactoren berekend op basis van de volgende vergelijking:

(vergelijking 36)

waarbij:

Em el,y = de jaarlijkse CO2-emissiefactor voor alle fossiele brandstoftechnologieën in het gegeven jaar in het derde land, de groep derde landen of het gebied binnen een derde land dat elektriciteit naar de EU kan uitvoeren;

E el,y = de totale bruto elektriciteitsopwekking van alle fossiele brandstoftechnologieën in dat jaar; EF i = de CO2-emissiefactor voor elke fossiele technologie “i”, en

E el,i,y = de jaarlijkse bruto elektriciteitsopwekking voor elke fossiele brandstoftechnologie “i”.

De CO2-emissiefactor wordt berekend als een voortschrijdend gemiddelde van die jaren, beginnend met het lopende jaar min twee, op basis van de volgende vergelijking:

(vergelijking 37)

waarbij:

Em el = de CO2-emissiefactor resulterend uit het voortschrijdend gemiddelde van de jaarlijkse CO2-emissiefactoren van de vijf voorgaande jaren, te rekenen vanaf het lopende jaar min twee jaar tot het lopende jaar min zes jaar;

Em el,y = de CO2-emissiefactor voor elk jaar “i”;

i = de variabele index voor de te beschouwen jaren, en

y = het lopende jaar.

Indien recentere betrouwbare gegevens beschikbaar zijn, kan het voortschrijdend gemiddelde beginnen vanaf het lopende jaar, minus één jaar, tot het lopende jaar, minus vijf jaar.

D.2.4.   Bewijselementen voor het gebruik van werkelijke ingebedde emissies voor in de Unie ingevoerde elektriciteit

Overeenkomstig punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 mag een toegelaten CBAM-aangever de werkelijke ingebedde emissies toepassen in plaats van standaardwaarden voor de berekening van ingebedde emissies van een gegeven hoeveelheid ingevoerde elektriciteit als aan de cumulatieve criteria a) tot en met d) in dat punt wordt voldaan.

Om aan te tonen dat overeenkomstig punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 is voldaan aan de criteria die vereist zijn om het gebruik van werkelijke emissies te rechtvaardigen, moeten de volgende bewijselementen worden ingediend.

—

Voor criterium a), zoals vastgesteld in punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956: (a) contractueel bewijs waaruit het bestaan blijkt van een stroomafnameovereenkomst (PPA) die rechtstreeks is gesloten tussen de toegelaten CBAM-aangever en een in een derde land gevestigde elektriciteitsproducent voor de fysieke levering van elektriciteit. De PPA is van toepassing op het moment van de invoer van elektriciteit waarvoor werkelijke emissies worden gevraagd en heeft ten minste betrekking op de hoeveelheid elektriciteit waarvoor werkelijke emissies worden gevraagd. Wanneer de PPA via een tussenpersoon is gesloten, moet uit het contractuele bewijs blijken dat er slechts één contract tussen de drie contractpartijen is gesloten.

—

Voor criterium b), zoals vastgesteld in punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956, een van de volgende criteria: (a) een schakelschema waaruit blijkt dat er een directe aansluiting bestaat tussen de installatie die elektriciteit opwekt en het transmissiesysteem van de Unie; (b) schriftelijke documentatie, hetzij van de transmissiesysteembeheerder, hetzij van een andere entiteit met toegang tot relevante informatie, waaruit blijkt dat er op het tijdstip van uitvoer, bepaald op uurbasis, op geen enkel punt in het netwerk tussen de installatie en het transmissiesysteem van de Unie sprake was van fysieke netcongestie.

—	Voor criterium c), zoals vastgesteld in punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956: (a) gegevens die aantonen dat de installatie die elektriciteit opwekt een uitstoot heeft van niet meer dan 550 gram CO2 uit fossiele brandstoffen per kilowattuur elektriciteit.

—

Voor criterium d), zoals vastgesteld in punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956: (a) schriftelijke documentatie, hetzij van de persoon die de relevante capaciteit op de interconnector heeft genomineerd, hetzij van de relevante transmissiesysteembeheerder, waaruit blijkt dat een bepaalde hoeveelheid elektriciteit is genomineerd in het land van oorsprong, het land van bestemming en, indien relevant, elk land van doorvoer, en waaruit de periode blijkt waarop de nominatie van capaciteit betrekking heeft, en (b) gegevens van een slimme-metersysteem waaruit blijkt dat de opwekking van een overeenkomstige hoeveelheid elektriciteit door de installatie plaatsvond binnen dezelfde meetperiode als de nominatie van de capaciteit. Deze periode bedraagt hoogstens één uur.

—	Voor criterium e) van punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956: (a) maandelijkse tussentijdse verslagen met de in dit punt vastgestelde bewijselementen waaruit blijkt hoe aan de criteria a) tot en met d) van punt 5 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 is voldaan.

D.3.   Regels voor het bepalen van de hoeveelheden elektriciteit die worden gebruikt voor de productie van andere goederen dan elektriciteit

Voor het bepalen van ingebedde emissies geldt de meting van de hoeveelheden elektriciteit voor het werkelijke vermogen, niet voor het schijnbare vermogen (complex vermogen). Alleen de werkzame vermogenscomponent wordt gemeten, en het blindvermogen wordt buiten beschouwing gelaten.

Voor de opwekking van elektriciteit verwijst het activiteitsniveau naar de netto-elektriciteit die de systeemgrenzen van de elektriciteitscentrale of warmtekrachtkoppelingseenheid verlaat, na aftrek van intern verbruikte elektriciteit.

D.4.   Regels voor het bepalen van de ingebedde indirecte emissies van elektriciteit die voor de productie van andere goederen dan elektriciteit wordt gebruikt

Emissiefactoren voor elektriciteit worden als volgt bepaald:

—	op basis van de gemiddelde emissiefactor van het elektriciteitsnet van het land van oorsprong, beschikbaar gesteld overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956, of

—

indien op basis van officiële en openbare informatie voldoende bewijsmateriaal wordt ingediend om aan te tonen dat de gemiddelde emissiefactor van het net van een derde land of groep van derde landen waarin elektriciteit is opgewekt, lager is dan de overeenkomstig punt a) vastgestelde waarden, wordt een alternatieve standaardwaarde vastgesteld overeenkomstig punt D.4.4.

—	de werkelijke emissiefactoren voor elektriciteit mogen worden gebruikt overeenkomstig de punten D.4.1 tot en met D.4.3.

D.4.1.   Emissiefactor van elektriciteit die is opgewekt met andere methoden dan warmtekrachtkoppeling

Indien aan de criteria voor het gebruik van werkelijke emissies voor elektriciteit of indirecte emissies, zoals vastgesteld in bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956, is voldaan, wordt voor elektriciteit die wordt opgewekt door de verbranding van brandstoffen, met uitzondering van elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling, de emissiefactor van elektriciteit EFEl bepaald op basis van de relevante brandstofmix en worden de emissies die toe te kennen zijn aan de elektriciteitsopwekking als volgt berekend:

EFEl = (Σ ADi × NCVi × EFi + EmFGC) / ElprodIs

(vergelijking 38)

waarbij:

ADi = de jaarlijkse activiteitsgegevens (d.w.z. verbruikte hoeveelheden) van de brandstoffen i die zijn gebruikt voor de opwekking van elektriciteit, uitgedrukt in ton of Nm3;

NCVi = de calorische onderwaarden van de brandstoffen i, uitgedrukt in TJ/t of TJ/Nm3;

EFi = de emissiefactoren van de brandstoffen i, uitgedrukt in t CO2/TJ;

EmFGC = de procesemissies door rookgasreiniging, uitgedrukt in t CO2, en

Elprod = de nettohoeveelheid opgewekte elektriciteit, uitgedrukt in MWh. Het kan hoeveelheden elektriciteit omvatten die zijn opgewekt uit andere bronnen dan de verbranding van brandstoffen.

Wanneer een afgas deel uitmaakt van de gebruikte brandstofmix en de emissiefactor van het afgas hoger is dan de standaardemissiefactor van aardgas vermeld in tabel 1 van punt G, wordt die standaardemissiefactor gebruikt om EFEl te berekenen in plaats van de emissiefactor van het afgas.

D.4.2.   Emissiefactor van met warmtekrachtkoppeling opgewekte elektriciteit

Indien is voldaan aan de criteria voor het gebruik van werkelijke emissies voor indirecte emissies, zoals vastgesteld in bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956, wordt de emissiefactor van elektriciteitsopwekking met warmtekrachtkoppeling bepaald overeenkomstig punt A.2.2 van bijlage III.

D.4.3.   Bewijselementen voor het gebruik van werkelijke indirecte ingebedde emissies

Overeenkomstig punt 6 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 mag een toegelaten CBAM-aangever de werkelijke ingebedde emissies toepassen in plaats van standaardwaarden voor de berekening van ingebedde emissies als aan de vereiste criteria wordt voldaan. Indien aan de criteria is voldaan, wordt de emissiefactor bepaald overeenkomstig punt D.4.1 of D.4.2 van deze bijlage.

De volgende bewijselementen moeten worden verstrekt om aan te tonen dat is voldaan aan de criteria die vereist zijn om het gebruik van werkelijke ingebedde emissies voor indirecte emissies overeenkomstig punt 6 van bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 te rechtvaardigen.

—

Voor het aantonen van een directe technische verbinding: (a) een schakelschema waaruit blijkt dat er een rechtstreekse technische verbinding bestaat tussen de installatie waarin het ingevoerde goed wordt geproduceerd en de elektriciteitsopwekkingsbron; (b) gegevens van een slimme-metersysteem waaruit blijkt dat de hoeveelheid elektriciteit waarvoor de werkelijke emissies worden gevraagd, is opgewekt door de installatie die elektriciteit opwekt die via de directe technische verbinding is aangesloten, en waaruit de tijd blijkt waarin de elektriciteitsopwekking heeft plaatsgevonden, met betrekking tot meetperioden van maximaal een uur; (c) gegevens van een slimme-metersysteem waaruit blijkt dat de hoeveelheid elektriciteit waarvoor de werkelijke emissies worden gevraagd, binnen dezelfde meetperiode van ten hoogste één uur is geleverd aan een installatie die via de directe technische verbinding is aangesloten en een in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermeld goed produceert; (d) indien de directe technische verbinding meerdere elektriciteitopwekkende installaties verbindt met een of meer installaties die een in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermeld goed produceren, een contract tussen de exploitanten van de twee installaties dat vereist dat ten minste de hoeveelheid elektriciteit wordt geleverd waarvoor de werkelijke emissies van de ene installatie naar de andere worden gevraagd. Indien de installatie die elektriciteit opwekt en de installatie die een in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermeld goed produceert, eigendom zijn van dezelfde juridische entiteit, een interne afnameovereenkomst die de levering van ten minste de overeenkomstige hoeveelheid elektriciteit vereist.

—

Voor het aantonen van een stroomafnameovereenkomst: (a) contractueel bewijs waaruit het bestaan blijkt van een PPA die rechtstreeks is gesloten tussen een installatie die in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermelde goederen produceert en een in een derde land gevestigde elektriciteitsproducent voor de fysieke levering van elektriciteit. Wanneer de PPA via een tussenpersoon is gesloten, moet uit het contractuele bewijs blijken dat er slechts één contract tussen de drie contractpartijen is gesloten; (b) gegevens van een slimme-metersysteem waaruit blijkt dat een bepaalde hoeveelheid elektriciteit is opgewekt door de installatie die elektriciteit opwekt en waaruit de opwekkingsperiode blijkt; (c) gegevens van een slimme-metersysteem waaruit blijkt dat binnen dezelfde meetperiode, die niet meer dan één uur mag bedragen, een gelijkwaardige hoeveelheid elektriciteit is geleverd aan de installatie die de in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermelde goederen produceert; (d) schriftelijke documentatie, hetzij van transmissiesysteembeheerders, overheidsinstanties, hetzij uit andere bronnen van relevante openbare en betrouwbare informatie, waaruit een fysieke netaansluiting blijkt tussen de installatie die elektriciteit opwekt en de installatie die de in bijlage I bij Verordening (EU) 2023/956 vermelde goederen produceert.

D.4.4.   Emissiefactor op basis van alternatieve betrouwbare gegevens

Voor de toepassing van punt 2 onder punt D.4, mogen alternatieve standaardwaarden worden gebruikt voor elektriciteit die wordt gebruikt bij de productie van goederen die in een bepaald jaar worden ingevoerd, indien een derde land of een groep van derde landen de Commissie uiterlijk op 30 juni van dat jaar gegevensreeksen uit betrouwbare alternatieve officiële bronnen, met inbegrip van nationale statistieken, verstrekt waaruit blijkt dat de op basis van de vergelijkingen 45 en 56 berekende gemiddelde emissie-intensiteit voor het elektriciteitsnet van het derde land over een periode van vijf jaar lager is dan de in overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 vastgelegde emissie-intensiteit. Indien de Commissie de verstrekte alternatieve officiële bronnen betrouwbaar acht, wijzigt zij, indien mogelijk uiterlijk op 30 juni van het volgende jaar, voor dat derde land of die groep van derde landen de standaardwaarde voor elektriciteit. De gewijzigde standaardwaarde is van toepassing op elektriciteit die is gebruikt bij de productie van goederen die zijn ingevoerd in het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt.

Wanneer een derde land of groep van derde landen gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen na 30 juni van een bepaald jaar verstrekt en de Commissie deze betrouwbaar acht, wijzigt zij, indien mogelijk uiterlijk op 30 juni van het tweede jaar na het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt, voor dat derde land of die groep van derde landen, de standaardwaarde voor elektriciteit. De gewijzigde standaardwaarde is van toepassing op elektriciteit die is gebruikt bij de productie van goederen die zijn ingevoerd in het jaar volgend op het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt. Indien de Commissie erin slaagt de relevante standaardwaarden te wijzigen in het jaar volgend op het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt en vóór de uiterste datum voor de indiening van CBAM-aangiften overeenkomstig artikel 6 van Verordening (EU) 2023/956, zijn de gewijzigde standaardwaarden van toepassing op elektriciteit die is gebruikt bij de productie van goederen die zijn ingevoerd in het jaar waarin de gegevensreeksen uit alternatieve officiële bronnen zijn verstrekt.

De emissiefactor wordt berekend op basis van het gemiddelde van de emissiefactoren voor de meest recente periode van vijf jaar voorafgaand aan de rapportage waarvoor betrouwbare gegevens beschikbaar zijn.

Voor de berekening van alternatieve standaardwaarden berekent de Commissie de jaarlijkse emissiefactoren en de respectieve bruto-elektriciteitsopwekking in het derde land of de groep van derde landen op basis van de volgende vergelijking:

(vergelijking 39)

waarbij:

Em el,y = de jaarlijkse emissiefactor voor alle elektriciteitsbronnen in het betrokken jaar in het derde land;

E el,y = de totale bruto elektriciteitsopwekking van alle elektriciteitsbronnen in dat jaar; EF i = de emissiefactor voor elke elektriciteitsbron “i”, en

E el,i,y = de jaarlijkse bruto elektriciteitsopwekking voor elke elektriciteitsbron “i”.

De Commissie berekent de emissiefactor als een voortschrijdend gemiddelde van die jaren, beginnend met het lopende jaar min twee, op basis van de volgende vergelijking:

(vergelijking 40)

waarbij:

Em el = de emissiefactor die voortvloeit uit het voortschrijdend gemiddelde van de emissiefactoren van de periode van vijf jaar die begint met het lopende jaar minus twee jaar;

Em el,y = de emissiefactor voor elk jaar “i”;

i = de variabele index voor de te beschouwen jaren, en

y = het lopende jaar.

Indien recentere betrouwbare gegevens beschikbaar zijn, kan het voortschrijdend gemiddelde beginnen vanaf het lopende jaar, minus één jaar, tot het lopende jaar, minus vijf jaar.

E.   MONITORING VAN PRECURSOREN

De hoeveelheid van elke precursor die in elk productieproces wordt verbruikt, wordt bepaald om de totale ingebedde emissies van de overeenkomstig punt B van bijlage III geproduceerde samengestelde goederen te berekenen.

Indien de precursoren overeenkomstig artikel 4, lid 9, onder hetzelfde productieproces vallen, wordt alleen de hoeveelheid gebruikte en uit andere installaties of andere productieprocessen verkregen extra precursoren bepaald.

De gebruikte hoeveelheid en de emissie-eigenschappen worden afzonderlijk bepaald voor elk productieproces waar de precursor van afkomstig is. De methoden die worden gebruikt om de vereiste gegevens te bepalen, worden vastgelegd in het monitoringplan van de installatie, waarbij de volgende bepalingen worden toegepast:

(1)

Indien de precursor binnen de installatie wordt geproduceerd, maar in een ander productieproces dan toegewezen door toepassing van artikel 4, omvatten de te bepalen gegevensverzamelingen: (a) specifieke ingebedde directe en indirecte emissies van de precursor als gemiddelde over de verslagperiode, uitgedrukt in ton CO2e per ton precursor; (b) de hoeveelheid van de precursor die is gebruikt in elk productieproces van de installatie;

(2)

Indien de precursor uit een andere installatie wordt verkregen, omvatten de te bepalen gegevensverzamelingen: (a) het land van oorsprong van de ingevoerde goederen; (b) de installatie waar deze is geproduceerd, geïdentificeerd door: — de unieke identificatiecode van de installatie, indien beschikbaar; — de toepasselijke code voor handels- en vervoerslocaties van de Verenigde Naties (UN/LOCODE) van de locatie; — een volledig adres en de Engelse versie daarvan, en — de geografische coördinaten van de installatie; (c) indien het een precursor van oorsprong uit derde landen en gebieden die niet zijn vrijgesteld op grond van punt 1 van bijlage III bij Verordening (EU) 2023/956 betreft: (d) de gebruikte productieroutes zoals gedefinieerd in bijlage I; (e) de waarden van de toepasselijke specifieke parameters die vereist zijn voor het bepalen van de ingebedde emissies, zoals vermeld in punt 2 van bijlage IV; (f) de specifieke ingebedde directe en indirecte emissies van de precursor als gemiddelde over de meest recente beschikbare verslagperiode, uitgedrukt in ton CO2e per ton precursor; (g) de begin- en einddatum van de verslagperiode, gehanteerd door de installatie waaruit de precursor is verkregen; (h) indien het een precursor afkomstig uit derde landen en gebieden die zijn vrijgesteld op grond van punt 1 van bijlage III bij Verordening (EU) 2023/956 betreft, worden de specifieke ingebedde emissies als nul beschouwd; (i) de hoeveelheid van de precursor die is gebruikt in elk productieproces van de installatie;

(3)	Voor elke hoeveelheid precursor waarvoor onvolledige of onduidelijke gegevens als bedoeld in punt 2 zijn ontvangen, worden de toepasselijke standaardwaarden gebruikt die overeenkomstig bijlage IV bij Verordening (EU) 2023/956 beschikbaar zijn gesteld;

(4)	Wanneer een soort precursor in verschillende productieprocessen wordt geproduceerd, worden de specifieke ingebedde emissies van die precursoren berekend als een gewogen gemiddelde van die verschillende productieprocessen.

F.   MONITORING VAN DE ACTIVITEITSNIVEAUS

Het activiteitsniveau van een productieproces wordt berekend als de totale massa van de goederen die tijdens de verslagperiode het productieproces hebben verlaten, gemeten in functionele eenheden en in ton goederen. Indien productieprocessen zodanig zijn gedefinieerd dat ook de productie van precursoren wordt meegerekend, wordt dubbeltelling vermeden door alleen de eindproducten van het productieproces te tellen.

Alleen goederen die kunnen worden verkocht of rechtstreeks in een ander productieproces kunnen worden gebruikt als precursor, worden in aanmerking genomen. Afwijkende producten, bijproducten, afval en schroot geproduceerd in een productieproces, ongeacht of ze worden teruggevoerd naar productieprocessen, geleverd aan andere installaties of verwijderd, worden niet meegerekend bij het bepalen van het activiteitsniveau. Om die reden krijgen ze nul ingebedde emissies toegekend wanneer ze een ander productieproces ingaan.

Voor het bepalen van de activiteitsniveaus gelden de meetvereisten van punt B.4.

G.   STANDAARDFACTOREN GEBRUIKT BIJ DE MONITORING VAN DIRECTE EMISSIES OP INSTALLATIENIVEAU

Standaardfactoren voor de brandstofemissie gerelateerd aan calorische onderwaarden (NCV)

Tabel 1

Brandstofemissiefactoren gerelateerd aan de NCV en de massaspecifieke calorische onderwaarden van brandstoffen

Omschrijving brandstoftype	Emissiefactor (t CO2/TJ)	Calorische onderwaarde (TJ/Gg)	Bron
Ruwe olie	73,3	42,3	IPCC 2006 GL
Orimulsion	77,0	27,5	IPCC 2006 GL
Aardgascondensaten	64,2	44,2	IPCC 2006 GL
Motorbenzine	69,3	44,3	IPCC 2006 GL
Kerosine (andere dan vliegtuigkerosine)	71,9	43,8	IPCC 2006 GL
Schalieolie	73,3	38,1	IPCC 2006 GL
Gasolie/dieselolie	74,1	43,0	IPCC 2006 GL
Residuale stookolie	77,4	40,4	IPCC 2006 GL
Vloeibaar petroleumgas	63,1	47,3	IPCC 2006 GL
Ethaan	61,6	46,4	IPCC 2006 GL
Nafta	73,3	44,5	IPCC 2006 GL
Bitumen	80,7	40,2	IPCC 2006 GL
Smeermiddelen	73,3	40,2	IPCC 2006 GL
Petroleumcokes	97,5	32,5	IPCC 2006 GL
Raffinagegrondstoffen	73,3	43,0	IPCC 2006 GL
Raffinaderijgas	57,6	49,5	IPCC 2006 GL
Paraffinewassen	73,3	40,2	IPCC 2006 GL
White spirit en speciale benzinesoorten	73,3	40,2	IPCC 2006 GL
Andere aardolieproducten	73,3	40,2	IPCC 2006 GL
Antraciet	98,3	26,7	IPCC 2006 GL
Cokeskolen	94,6	28,2	IPCC 2006 GL
Andere bitumineuze kool	94,6	25,8	IPCC 2006 GL
Subbitumineuze kool	96,1	18,9	IPCC 2006 GL
Ligniet	101,0	11,9	IPCC 2006 GL
Olieschalie en oliezand	107,0	8,9	IPCC 2006 GL
Steenkoolbriketten	97,5	20,7	IPCC 2006 GL
Cokesovencokes en lignietcokes	107,0	28,2	IPCC 2006 GL
Gascokes	107,0	28,2	IPCC 2006 GL
Koolteer	80,7	28,0	IPCC 2006 GL
Fabrieksgas	44,4	38,7	IPCC 2006 GL
Cokesovengas	44,4	38,7	IPCC 2006 GL
Hoogovengas	260	2,47	IPCC 2006 GL
Oxystaalovengas	182	7,06	IPCC 2006 GL
Aardgas	56,1	48,0	IPCC 2006 GL
Bedrijfsafval	143	N.v.t.	IPCC 2006 GL
Afvalolie	73,3	40,2	IPCC 2006 GL
Turf	106,0	9,76	IPCC 2006 GL
Afgedankte autobanden	85,0  (6)	n.v.t.	World Business Council for Sustainable Development - Cement Sustainability Initiative (WBCSD CSI)
Koolstofmonoxide	155,2  (7)	10,1	J. Falbe & M. Regitz, Römpp Chemie Lexikon, Stuttgart, 1995
Methaan	54,9  (8)	50,0	J. Falbe & M. Regitz, Römpp Chemie Lexikon, Stuttgart, 1995

Tabel 2

Brandstofemissiefactoren gerelateerd aan de NCV en de massaspecifieke calorische onderwaarden van biomassa

Biomassa	Voorlopige EF [t CO2/TJ]	NCV [GJ/t]	Bron
Hout/houtafval (luchtdroog (9))	112	15,6	IPCC 2006 GL
Sulfietlogen (zwart residuloog)	95,3	11,8	IPCC 2006 GL
Andere primaire vaste biomassa	100	11,6	IPCC 2006 GL
Houtskool	112	29,5	IPCC 2006 GL
Biobenzine	70,8	27,0	IPCC 2006 GL
Biodiesel	70,8	37,0	IPCC 2006 GL (10)
Andere vloeibare biobrandstoffen	79,6	27,4	IPCC 2006 GL
Stortgas (11)	54,6	50,4	IPCC 2006 GL
Slibgas (12)	54,6	50,4	IPCC 2006 GL
Ander biogas (12)	54,6	50,4	IPCC 2006 GL
Gemeentelijk afval (biomassafractie) (13)	100	11,6	IPCC 2006 GL

Emissiefactoren gerelateerd aan procesemissies

Tabel 3

Stoichiometrische emissiefactor voor procesemissies van de ontleding van carbonaat (methode A)

Carbonaat	Emissiefactor [t CO2/t carbonaat]
CaCO3	0,440
MgCO3	0,522
Na2CO3	0,415
BaCO3	0,223
Li2CO3	0,596
K2CO3	0,318
SrCO3	0,298
NaHCO3	0,524
FeCO3	0,380
Algemeen	Emissiefactor = [M(CO2 )] / {Y × [M(x)] + Z × [M(CO3 2 -)]} X = metaal M(x) = molecuulgewicht van X in [g/mol] M(CO2 ) = molecuulgewicht van CO2 in [g/mol] M(CO3 2 -) = molecuulgewicht van CO3 2 - in [g/mol] Y = stoichiometrische coëfficiënt van X Z = stoichiometrische coëfficiënt van CO3 2 -

Tabel 4

Stoichiometrische emissiefactor voor procesemissies van de ontleding van carbonaat op basis van aardalkalioxiden (methode B)

Oxide	Emissiefactor [t CO2/t oxide]
CaO	0,785
MgO	1,092
BaO	0,287
Algemeen: XYOZ	Emissiefactor = [M(CO2 )] / {Y × [M(x)] + Z × [M(O)]} X = alkali- of aardalkalimetaal M(x) = molecuulgewicht van X in [g/mol] M(CO2 ) = molecuulgewicht van CO2 [g/mol] M(O) = molecuulgewicht van O [g/mol] Y = stoichiometrische coëfficiënt van X = 1 (voor aardalkalimetalen) = 2 (voor alkalimetalen) Z = stoichiometrische coëfficiënt van O = 1

Tabel 5

Emissiefactoren voor procesemissies van andere procesmaterialen (productie van ijzer en staal, en verwerking van ferrometalen)  (14)

Uitgangs- of eindmateriaal	Koolstofgehalte (t C/t)	Emissiefactor (t CO2/t)
Sponsijzer (Direct Reduced Iron, DRI)	0,0191	0,07
Koolstofelektroden voor vlamboogovens	0,8188	3,00
Charge-koolstof voor vlamboogovens	0,8297	3,04
Warm gebriketteerd ijzer	0,0191	0,07
Oxystaalovengas	0,3493	1,28
Petroleumcokes	0,8706	3,19
Ruwijzer	0,0409	0,15
IJzer/ijzerschroot	0,0409	0,15
Staal/staalschroot	0,0109	0,04

Aardopwarmingsvermogen voor andere broeikasgassen dan CO2

Tabel 6

Aardopwarmingsvermogen

Gas	Aardopwarmingsvermogen
N2O	265 t CO2e/t N2O
CF4	6 630  t CO2e/t CF4
C2F6	11 100  t CO2e/t C2F6

---

(1)  Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (PB L 328 van 21.12.2018, blz. 82, ELI: https://eur-lex.europa.eu/eli/dir/2018/2001/oj).

(2)  Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering van de Verenigde Naties (IPCC): IPCC-richtsnoeren voor nationale broeikasgasinventarissen.

(3)  De exploitant van de installatie moet de factor met eigen metingen bepalen. Als dit technisch niet haalbaar is of tot onredelijke kosten leidt, worden de waarden voor de CWPB-methode gebruikt.

(4)  Gedelegeerde Verordening (EU) 2024/2620 van de Commissie van 30 juli 2024 tot aanvulling van Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de voorschriften om te beoordelen of broeikasgassen permanent chemisch in een product zijn gebonden (PB L, 2024/2620, 4.10.2024, ELI: https://eur-lex.europa.eu/eli/reg_del/2024/2620/oj).

(5)  Uitvoeringsverordening (EU) 2018/2066 van de Commissie van 19 december 2018 inzake de monitoring en rapportage van de emissies van broeikasgassen overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 601/2012 van de Commissie (PB L 334 van 31.12.2018, blz. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2018/2066/oj).

(6)  Deze waarde is de voorlopige emissiefactor, d.w.z. vóór toepassing van de biomassafractie, indien van toepassing.

(7)  Op basis van een NCV van 10,12 TJ/t.

(8)  Op basis van een NCV van 50,01 TJ/t.

(9)  De gegeven emissiefactor gaat uit van een watergehalte van het hout van ongeveer 15 %. Vers hout kan een watergehalte hebben tot 50 %. Voor het bepalen van de calorische onderwaarde van volledig droog hout wordt de volgende vergelijking gebruikt:

waarbij NCVdry = de NCV van de absolute droge stof, w het watergehalte (massafractie) en

de verdampingsenthalpie van water. Met dezelfde vergelijking kan de calorische onderwaarde voor een bepaald watergehalte worden teruggerekend uit de droge calorische onderwaarde.

(10)  De NCV-waarde is overgenomen uit bijlage III bij Richtlijn (EU) 2018/2001.

(11)  Voor stortgas, slibgas en overig biogas: de standaardwaarden verwijzen naar puur biomethaan. Om tot de juiste standaardwaarden te komen is een correctie nodig voor het methaangehalte van het gas.

(12)  Op basis van een NCV van 50,01 TJ/t.

(13)  De IPCC-richtlijnen geven ook waarden voor de fossiele fractie van gemeentelijk afval: EF = 91,7 t CO2/TJ; NCV= 10 GJ/t.

(14)   IPCC-richtsnoeren voor nationale broeikasgasinventarissen (2006).