(1)

Op grond van artikel 6 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad (1) moeten instandhoudingsmaatregelen worden vastgesteld, waarbij rekening wordt gehouden met de beschikbare wetenschappelijke, technische en economische adviezen, met inbegrip van, waar relevant, verslagen van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV) en van andere adviesinstanties, alsmede adviezen die zijn ontvangen van adviesraden.

(2)

Het is aan de Raad om de maatregelen aan te nemen voor de vaststelling en de verdeling van de vangstmogelijkheden, inclusief, voor zover nodig, bepaalde functioneel daarmee verbonden voorwaarden. Op grond van artikel 16, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 moeten de vangstmogelijkheden worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 2, lid 2, van die verordening genoemde doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB). Krachtens artikel 16, lid 1, van die verordening moeten de vangstmogelijkheden zodanig aan de lidstaten worden toegewezen dat de relatieve stabiliteit van de visserijactiviteiten van iedere lidstaat voor elk visbestand of elke visserij gewaarborgd is.

(3)

De totale toegestane vangsten (TAC’s) moeten derhalve overeenkomstig artikel 3 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 worden vastgesteld op basis van de beschikbare wetenschappelijke adviezen, met inachtneming van zowel de biologische en sociaal-economische aspecten als de verplichting tot billijke behandeling van de visserijsectoren en rekening houdend met de standpunten die kenbaar zijn gemaakt tijdens de raadpleging van de belanghebbenden.

(4)

Uit hoofde van artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 vallen alle bestanden waarvoor vangstbeperkingen gelden, sinds 1 januari 2019 onder de aanlandingsverplichting, hoewel er bepaalde vrijstellingen van toepassing kunnen zijn. Op basis van gezamenlijke aanbevelingen van de lidstaten en overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1380/2013 stelt de Commissie gedelegeerde handelingen vast met nadere uitvoeringsbepalingen voor de implementering van de aanlandingsverplichting voor bepaalde visserijen.

(5)

Bij het vaststellen van de vangstmogelijkheden voor bestanden die onder de aanlandingsverplichting vallen, moet er rekening mee worden gehouden dat teruggooi in principe niet meer is toegestaan. De vangstmogelijkheden moeten derhalve worden gebaseerd op de adviescijfers voor de totale vangsten, zoals aangeleverd door de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES). De hoeveelheden die bij wijze van vrijstelling van de aanlandingsverplichting nog wel mogen worden teruggegooid, moeten in mindering worden gebracht op die adviescijfers voor de totale vangsten. Daarnaast moeten de vangstmogelijkheden voor bestanden waarvoor de ICES alleen aanlandingsadviezen verstrekt, worden vastgesteld op basis van die adviezen.

(6)

Bij Verordening (EU) 2018/973 van het Europees Parlement en de Raad (2) is een meerjarenplan voor de Noordzee vastgesteld en bij Verordening (EU) 2019/472 van het Europees Parlement en de Raad (3) is een meerjarenplan voor de westelijke wateren vastgesteld. In die meerjarenplannen zijn streefdoelen en maatregelen vastgesteld voor het langetermijnbeheer van de bestanden die onder die meerjarenplannen vallen. De vangstmogelijkheden voor de in artikel 1, lid 1, van die verordeningen vermelde bestanden (doelbestanden) moeten worden vastgesteld overeenkomstig de bandbreedten van visserijsterftewaarden die de maximale duurzame opbrengst (MDO) opleveren (FMDO-bandbreedten) of op een lager niveau, en overeenkomstig de vrijwaringsmaatregelen van die verordeningen. De FMDO-bandbreedten zijn vermeld in de desbetreffende ICES-adviezen. Indien geen degelijke wetenschappelijke informatie beschikbaar is, moeten de vangstmogelijkheden voor doelbestanden of de in artikel 1, lid 4, van die verordeningen bedoelde bestanden (bijvangstbestanden) worden vastgesteld conform de voorzorgsbenadering, zoals aangegeven in die verordeningen. Op grond van artikel 5, lid 3, van die verordeningen moet bij de vaststelling van de vangstmogelijkheden voor bijvangstbestanden ook rekening worden gehouden met overwegingen betreffende gemengde visserijen.

(7)

Overeenkomstig artikel 7 van het meerjarenplan voor de Noordzee en artikel 8 van het meerjarenplan voor de westelijke wateren moeten, indien uit wetenschappelijk advies blijkt dat de paaibiomassa van een van de in artikel 1, lid 1, van die verordeningen genoemde bestanden lager is dan het grensreferentiepunt voor biomassa (Blim) (4), extra herstelmaatregelen worden genomen om te waarborgen dat het betrokken bestand snel weer boven een niveau komt dat de MDO kan opleveren. Meer specifiek kunnen die herstelmaatregelen inhouden dat de gerichte visserij op het bestand in kwestie wordt geschorst en dat de vangstmogelijkheden voor die of andere bestanden in de betrokken visserijen voldoende worden verlaagd.

(8)

De ICES adviseert voor bepaalde bestanden nulvangsten. Als de TAC’s voor die bestanden evenwel op de aanbevolen niveaus worden vastgesteld, zou de verplichting tot aanlanding van alle vangsten, inclusief bijvangsten van die bestanden in gemengde visserijen, resulteren in het verschijnsel van “choke species” (knelsoorten of verstikkingssoorten). Verstikkingssoorten zijn soorten waarvoor geen quotum beschikbaar is en die ervoor kunnen zorgen dat een of meer vissersvaartuigen de visserij moeten stopzetten, ook al beschikken zij nog over quota voor andere soorten. Om een evenwicht te vinden tussen de instandhouding van de visserijen — in het licht van de mogelijk ernstige sociaal-economische gevolgen als dat niet zou gebeuren — en de noodzaak om een goede biologische toestand van die bestanden te bereiken, rekening houdend met de moeilijkheid om alle bestanden in een gemengde visserij op MDO-niveau te bevissen, moeten voor die bestanden specifieke TAC’s voor bijvangsten worden vastgesteld. Die bijvangst-TAC’s moeten worden vastgesteld op een niveau dat de sterfte voor die bestanden doet afnemen en dat stimulansen biedt om de selectiviteit te verbeteren en bijvangsten van die bestanden voorkomt. Ter vermindering van de vangsten van bestanden waarvoor bijvangst-TAC’s zijn vastgesteld, moeten de vangstmogelijkheden voor de visserijen waarbij vis uit die bestanden wordt gevangen, worden vastgesteld op niveaus die de biomassa van kwetsbare bestanden weer op een duurzaam peil helpen brengen.

(9)

In zijn wetenschappelijk advies voor kabeljauw (Gadus morhua) in ICES-deelsector 21 (Kattegat) adviseert de ICES in 2024 nulvangsten van dat bestand. Volgens de ICES wordt kabeljauw in dat gebied bovendien voornamelijk gevangen als bijvangst in de visserij op langoustines (Nephrops norvegicus). Bijgevolg is het zo dat, indien de TAC voor kabeljauw in het Kattegat voor 2024 op nul zou worden vastgesteld, dit er met name toe zou leiden dat vaartuigen die in dat gebied op langoustine vissen in 2024 de visserij zouden moeten staken, wat mogelijk tot een vroegtijdige sluiting van deze visserij zou leiden. Op basis van gegevens van de Waarnemingspost voor de Europese markt voor visserij- en aquacultuurproducten (Eumofa) (5) wordt de indicatieve waarde (6) van mogelijke vangsten van de visserij op langoustine in sector 3a (Skagerrak-Kattegat) binnen de grenzen van de TAC voor 2024 geraamd op 98 561 451 EUR. Het is derhalve passend een TAC vast te stellen voor bijvangsten van de verstikkingssoort kabeljauw in het Kattegat.

(10)

Om er zoveel mogelijk voor te zorgen dat de vangstmogelijkheden in gemengde visserijen worden benut overeenkomstig artikel 16, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1380/2013, moet een quotumruilsysteem worden opgezet voor lidstaten die geen quotum hebben voor hun onvermijdelijke bijvangsten.

(11)

Overeenkomstig artikel 2, lid 2, en artikel 16, 4, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 moeten voor bestanden die niet onder het meerjarenplan voor de Noordzee of het meerjarenplan voor de westelijke wateren vallen, wanneer adequate wetenschappelijke informatie beschikbaar is, de vangstmogelijkheden worden vastgesteld in overeenstemming met het MDO-niveau voor de visserijsterfte, en, indien dergelijke informatie niet beschikbaar is, moeten de vangstmogelijkheden worden vastgesteld in overeenstemming met de voorzorgsbenadering voor het visserijbeheer, zoals gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 8), van Verordening (EU) nr. 1380/2013.

(12)

Voor bepaalde bestanden blijft het ICES-advies enkele jaren geldig en is dat advies nog steeds het beste beschikbare wetenschappelijke advies voor de gehele adviesperiode. In die gevallen moeten jaarlijkse TAC’s voor de gehele adviesperiode worden vastgesteld (meerjarige TAC’s). Indien in die periode echter nieuw ICES-advies beschikbaar komt, moet ervoor worden gezorgd dat de meerjarige TAC’s in overeenstemming blijven met het nieuwe advies. Bovendien moet ervoor worden gezorgd dat de jaarlijkse verlagingen van het adviescijfer voor de totale vangsten die worden toegepast om rekening te houden met vrijstellingen van de aanlandingsverplichting, in overeenstemming blijven met de beschikbare gegevens.

(13)

Europese zeebaars (Dicentrarchus labrax) in de ICES-sectoren 8a en 8b (Golf van Biskaje) is een doelbestand dat onder het meerjarenplan voor de westelijke wateren valt. Volgens het ICES-advies voor 2024 is de biomassa van dat bestand in 2023 onder MDO Btrigger gedaald en zal zij naar verwachting in 2024 verder afnemen, maar wel boven Blim blijven. Daarom moeten passende herstelmaatregelen worden vastgesteld om ervoor te zorgen dat dat bestand snel terugkeert boven een niveau dat de MDO kan opleveren. Frankrijk en Spanje moeten er daarom voor zorgen dat de commerciële aangelande vangsten en recreatieve verwijderingen voor dat bestand, die zij voor 2024 moeten vaststellen, lager liggen dan de FMDO-puntwaarde (7), zoals evenredig verlaagd om rekening te houden met de afname van de biomassa; daarnaast moeten zij aanvullende maatregelen vaststellen overeenkomstig artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1380/2013.

(14)

De maatregelen voor de recreatievisserij op zeebaars in de ICES-sectoren 8a en 8b moeten worden aangescherpt, gezien de grote impact van die visserij op de biomassa van dat bestand en rekening houdend met de afgenomen biomassa. De meeneemlimiet moet daarom worden verlaagd tot één gevangen en gehouden vis per visser per dag. Vaste netten moeten ook worden uitgesloten omdat deze niet selectief genoeg zijn en er waarschijnlijk meer exemplaren mee worden gevangen dan de vastgestelde limiet.

(15)

Krachtens artikel 5, lid 3, van het meerjarenplan voor de westelijke wateren moet bij het beheer van gemengde visserijen met betrekking tot bijvangstbestanden rekening worden gehouden met de moeilijkheid om alle bestanden in een gemengde visserij tegelijkertijd op MDO-niveau te bevissen, vooral in gevallen waarin dit zou leiden tot een vroegtijdige sluiting van de visserij. De op 14 november 2023 gepubliceerde overwegingen inzake gemengde visserij in de Golf van Biskaje wijzen erop dat, horsmakreel daargelaten, witte koolvis (Pollachius pollachius) het meest beperkende bestand is voor de demersale visserij in de Golf van Biskaje voor drie van de 21 visserijsegmenten. Gezien de sociaal-economische gegevens die door een van de betrokken lidstaten zijn ingediend, waaruit blijkt dat met betrekking tot witte koolvis in de Golf van Biskaje en de Iberische wateren (ICES-deelgebied 8 en ICES-sector 9a) overwegingen inzake gemengde visserij uitwijzen dat het moeilijk is om alle TAC’s volledig te bevissen, is er meer tijd nodig om de sociaal-economische gevolgen van het vaststellen van vangstmogelijkheden voor witte koolvis voor vissers die actief zijn in die gemengde visserij (tong (Solea solea) en langoustine) te beoordelen. Daarom moet voor de eerste helft van 2024 een voorlopige TAC voor witte koolvis in de Golf van Biskaje (sectoren 8abde) worden vastgesteld. Op basis van het advies van de ICES van 30 juni 2023 betreffende witte koolvis in de Golf van Biskaje en de Iberische wateren, en rekening houdend met de seizoensgebondenheid van de visserij, moet het niveau van dat voorlopige quotum worden vastgesteld op 500 ton voor de periode van 1 januari 2024 tot en met 30 juni 2024. Een dergelijke voorlopige TAC moet ervoor zorgen dat de visserijactiviteiten kunnen worden voortgezet terwijl de gegevens worden beoordeeld, totdat de Raad een definitieve TAC voor de Unie vaststelt.

(16)

Volgens wetenschappelijk advies zijn de recreatieve vangsten van witte koolvis in de ICES-deelgebieden 8, 9 en 10 en de wateren van de Unie van Cecaf 34.1.1 (Golf van Biskaje en Iberische wateren) niet verwaarloosbaar en is het daarom passend beperkingen vast te stellen voor de recreatievisserij in die gebieden. Om de paaigronden te beschermen en vangsten van jonge vissen te beperken, mogen van 1 januari tot en met 30 april in de recreatievisserij geen exemplaren van witte koolvis worden gevangen en gehouden, terwijl voor het resterende deel van het jaar maximaal twee exemplaren kunnen worden toegestaan.

(17)

In mei 2022 merkte de ICES op dat er, ondanks de inspanningen van de lidstaten voor het herstel van Europese aal (Anguilla anguilla), over het geheel genomen geen vooruitgang was geboekt met de doelstelling dat in de hele Unie 40 % van de biomassa aan schieraal naar zee moet kunnen ontsnappen, conform artikel 2, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1100/2007 van de Raad (8), en dat er geen duidelijke sterftepatronen werden waargenomen. In november 2023 adviseerde de ICES opnieuw om, bij toepassing van de voorzorgsbenadering, nulvangsten op te leggen voor Europese aal (Anguilla anguilla) in alle habitats en in alle levensfasen in het hele natuurlijke verspreidingsgebied, dat het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee bestrijkt. Dat advies geldt voor zowel recreatieve als commerciële vangsten en heeft ook betrekking op vangsten van glasalen voor uitzetting en aquacultuur.

(18)

Bij Verordening (EU) 2023/194 (9) van de Raad werd de sluitingsperiode verlengd tot zes maanden voor alle commerciële aalvisserijactiviteiten in de mariene en brakke wateren van de Unie van het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan en van de Middellandse Zee, en voor vissersvaartuigen van de Unie in alle mariene wateren van de Middellandse Zee. Bij die verordening werd ook een verbod ingesteld op elke recreatievisserij op aal in die wateren. Aangenomen werd dat een sluitingsperiode van zes maanden het bestand beter zou beschermen dan de tot 2022 geïmplementeerde Unie- en nationale maatregelen. Ook werd ervan uitgegaan dat de uitgebreide sluitingsperiode verdere uitzettingsmaatregelen mogelijk zou maken, het aalbestand zou helpen herstellen en zou bijdragen aan de verwezenlijking van de doelstelling van artikel 2, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1100/2007 dat ten minste 40 % van de schieralen naar zee moet kunnen ontsnappen. Gezien de aanhoudende kritieke toestand van Europese aal is het passend die maatregelen in 2024 te handhaven.

(19)

De migratieperiode voor aal wordt beïnvloed door een breed scala aan milieu- en biologische factoren en kan dus variëren naargelang van de levensfase van de aal, de habitat en het geografische gebied, met name zeestraten. Daarom kan het passend zijn verschillende sluitingsperioden vast te stellen, met name voor de verschillende visserijgebieden van een lidstaat en voor de verschillende types visserijen binnen die visserijgebieden, teneinde rekening te houden met die elementen en met de temporele en geografische migratiepatronen van aal in de levensfase van respectievelijk glasaal en schieraal. De betrokken lidstaten moeten op basis van die elementen de desbetreffende sluitingsperiode(n) vaststellen.

(20)

In de mariene en brakke wateren van de Unie van het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan moet(en) de sluitingsperiode(n) de belangrijkste migratieperiode(n) van respectievelijk glasaal en schieraal bestrijken, waarbij een uitzondering geldt voor visserijactiviteiten die, met of zonder vissersvaartuig, uitsluitend met het oog op wetenschappelijk onderzoek en met volledige inachtneming van de voorwaarden van artikel 25 van Verordening (EU) 2019/1241 van het Europees Parlement en de Raad (10) worden uitgevoerd. Gezien de mogelijk ernstige sociaal-economische gevolgen van een volledige sluiting van de visserij op glasaal en schieraal tijdens hun belangrijkste migratieperiode(n), kunnen de lidstaten toestaan dat tijdens die periode(n) gedurende 30 dagen op aal wordt gevist. Met het oog op een doeltreffende bescherming van schieraal die van de Oostzee naar de Noordzee migreert, moeten de kustlidstaten van ICES-deelgebied 3, zijnde Denemarken, Duitsland, Estland, Letland, Litouwen, Polen, Finland en Zweden) overeenstemming bereiken over doeltreffende sluitingsperioden voor schieraal. Indien de lidstaten vóór 1 maart 2024 geen overeenstemming kunnen bereiken, moet de sluitingsperiode voor schieraal in de Oostzee en het Skagerrak-Kattegat worden vastgesteld van 15 september 2024 tot en met 15 maart 2025.

(21)

Het uitzetten van glasaal is op grond van Verordening (EG) nr. 1100/2007 een instandhoudingsmaatregel en bepaalde lidstaten hebben voor die maatregel gekozen in hun beheersplannen voor aal. Om ervoor te zorgen dat die lidstaten die maatregel kunnen blijven toepassen, kan het nodig zijn glasaal in de mariene en brakke wateren van de Unie in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan te vangen op het passende tijdstip van het jaar en mogelijk tijdens hun belangrijkste migratieperiode(n). Daarom kunnen de lidstaten toestaan dat uitsluitend met het oog op uitzetting gedurende 50 extra dagen tijdens de belangrijkste migratieperiode(n) van glasaal verder op glasaal wordt gevist.

(22)

In zijn advies voor bepaalde bestanden Elasmobranchii (roggen en haaien) beveelt de ICES nulvangsten aan wegens de slechte staat van instandhouding van die bestanden. Bovendien hebben die soorten Elasmobranchii hoge overlevingskansen wanneer zij worden teruggegooid. Bijgevolg moeten vangsten van die bestanden worden teruggegooid in plaats van aangeland, aangezien teruggooi niet wordt geacht de visserijsterfte ervan aanzienlijk te verhogen en de instandhouding van die bestanden wellicht zelfs ten goede komt. Daarom moet de visserij op die soorten worden verboden, want krachtens artikel 15, lid 4, punt a), van Verordening (EU) nr. 1380/2013 geldt de aanlandingsverplichting niet voor soorten waarop niet mag worden gevist. Als die soorten incidenteel worden gevangen, moeten zij ongedeerd worden gelaten en onmiddellijk worden vrijgelaten.

(23)

Voor sommige soorten, zoals bepaalde haaiensoorten, kan zelfs een beperkte visserijactiviteit een ernstig risico voor de instandhouding ervan meebrengen. Voor dergelijke soorten moeten de vangstmogelijkheden derhalve tot nul worden gereduceerd door middel van een totaalverbod op die visserij.

(24)

Tijdens de 12e Conferentie van de partijen bij het Verdrag inzake de bescherming van trekkende wilde diersoorten (Manilla, 23-28 oktober 2017) is een aantal diersoorten toegevoegd aan de lijsten van beschermde soorten in de Aanhangsels I en II van dat verdrag. Derhalve is het passend te bepalen dat vissersvaartuigen van de Unie die actief zijn in om het even welke wateren en vissersvaartuigen van buiten de Unie die actief zijn in de wateren van de Unie, de beschermde status van die soorten in acht moeten nemen.

(25)

Om de benutting van de vangstmogelijkheden te maximaliseren, is het passend de mogelijkheid te bieden om tussen bepaalde TAC-gebieden met hetzelfde biologische bestand een flexibele regeling toe te passen.

(26)

De artikelen 3 en 4 van Verordening (EG) nr. 847/96 van de Raad (11) voorzien in jaarflexibiliteit voor quota voor bestanden waarvoor zowel bij wijze van voorzorgsmaatregel vastgestelde TAC’s gelden als waarvoor analytische TAC’s zijn vastgesteld. Krachtens artikel 2 van die verordening moet de Raad bij de vaststelling van de TAC’s bepalen voor welke bestanden de artikelen 3 en 4 van die verordening niet gelden, met name op basis van hun biologische toestand. Daarnaast voorziet artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 nog in een andere vorm van jaarflexibiliteit voor alle bestanden die onder de aanlandingsverplichting vallen. Om buitensporige flexibiliteit die de verwezenlijking van de GVB-doelstellingen zou ondermijnen, te voorkomen, mogen de jaarflexibiliteit voor quota op grond van de artikelen 3 en 4 van Verordening (EG) nr. 847/96 en de jaarflexibiliteit voor quota op grond van artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 niet cumulatief van toepassing zijn. Tot slot moet de jaarflexibiliteit krachtens artikel 15, lid 9, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 waar nodig worden uitgesloten op basis van de biologische toestand van de bestanden.

(27)

Indien een TAC aan slechts één lidstaat wordt toegewezen, kan het passend zijn die lidstaat overeenkomstig artikel 2, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) te machtigen om die TAC te bepalen. Een dergelijke machtiging is passend voor zover de lidstaat bij de vaststelling van het TAC-niveau de beginselen en voorschriften van het GVB naleeft. Om ervoor te zorgen dat die lidstaten de beginselen en voorschriften van het GVB correct toepassen, evalueert de Commissie de informatie die de lidstaten haar over de vaststelling van dat TAC-niveau verstrekken en de gegevens die als basis voor die vaststelling zijn gebruikt.

(28)

De beperkingen van de visserijinspanning voor tong in het westelijk Kanaal (ICES-sector 7e) moeten worden vastgesteld overeenkomstig artikel 12 van het meerjarenplan voor de westelijke wateren.

(29)

De maxima voor de visserijinspanning voor 2024 moeten worden vastgesteld overeenkomstig de artikelen 6, 11, 13 en 16 van Verordening (EU) 2023/2053 van het Europees Parlement en de Raad (12).

(30)

De in deze verordening vermelde vangstmogelijkheden voor vissersvaartuigen van de Unie moeten worden gebruikt overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad (13), en met name de artikelen 33 en 34 van die verordening betreffende de registratie van de vangsten en de visserijinspanning, respectievelijk de melding van gegevens over de uitputting van de vangstmogelijkheden. Derhalve moet worden gepreciseerd welke codes de lidstaten moeten gebruiken wanneer zij bij de Commissie gegevens over aanlandingen van onder deze verordening vallende bestanden indienen.

(31)

De Visserijcommissie voor het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (NEAFC) heeft tijdens haar jaarvergadering van 2023 de instandhoudingsmaatregelen voor 2024 bevestigd voor de twee roodbaarsbestanden (Sebastes mentella), met name ondiep pelagisch en diep pelagisch, in de Irminger Zee en aangrenzende wateren, waarbij gerichte visserij op die bestanden alsook bijtanken en ondersteunende activiteiten worden verboden. Bovendien stelde de NEAFC een verbod in op visserijactiviteiten in het gebied waar roodbaarzen samenkomen, teneinde bijvangsten ervan tot een minimum te beperken. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(32)

De NEAFC heeft geen aanbeveling aangenomen voor Groenlandse heilbot/zwarte heilbot (Reinhardtius hippoglossoides) in de ICES-deelgebieden 1 en 2 voor 2024. Het quotum van de Unie voor Groenlandse heilbot/zwarte heilbot in de internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1 en 2 voor 2024 moet worden vastgesteld op 1 711 ton. Het niveau van het quotum van de Unie komt overeen met 9,25 % van het niveau van het meest recente beste beschikbare wetenschappelijke advies van ICES voor Groenlandse heilbot/zwarte heilbot in de ICES-deelgebieden 1 en 2, namelijk het door de ICES in 2021 gepubliceerde advies voor dat bestand, waarin een maximumniveau van vangsten van 18 494 ton voor zowel 2022 als 2023 werd geadviseerd.

(33)

De NEAFC heeft voor 2024 een vangstbeperking voor diepzeeroodbaars (Sebastes mentella) in de internationale wateren van de ICES-deelgebieden 1 en 2 vastgesteld. Terwijl de Unie bezig is na te gaan of bezwaar moet worden gemaakt tegen die aanbeveling van de NEAFC, met name met betrekking tot de historische visserijrechten van de Unie, is het wenselijk dat momenteel het Uniequotum voor diepzeeroodbaars (Sebastes mentella) in de internationale wateren in de ICES-deelgebieden 1 en 2 echter wordt aangeduid als “nog vast te stellen”. Het is ook wenselijk dat de Unie in de eerste helft van 2024 door middel van een in de loop van het jaar door te voeren wijziging dat quotum van de Unie vaststelt, mede rekening houdend met het feit dat de visserij beperkt is tot de periode van 1 juli tot en met 31 december 2024.

(34)

Voor makreel (Scomber scombrus), blauwe wijting (Micromesistius poutassou) en Atlantisch-Scandinavische haring (Clupea harengus) in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan moet met de kuststaten overleg worden gepleegd over het visserijbeheer voor die bestanden, en het zijn bestanden die ook door de NEAFC worden beheerd. De Unie heeft aan dat overleg deelgenomen op basis van de op 5 oktober 2023 door de Raad goedgekeurde standpunten. Het resultaat van dat overleg is vastgelegd in goedgekeurde notulen voor Atlantisch-Scandinavische haring in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan voor 2024, die op 13 oktober 2023 zijn ondertekend, voor blauwe wijting in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan voor 2024, die op 18 oktober 2023 zijn ondertekend, en voor makreel in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan voor 2024, die op 18 oktober 2023 zijn ondertekend. Tijdens haar 42e jaarvergadering in 2023 heeft de NEAFC aanbevelingen aangenomen inzake instandhoudings- en beheersmaatregelen voor Atlantisch-Scandinavische haring en makreel voor 2024. De NEAFC heeft geen aanbeveling inzake instandhoudings- en beheersmaatregelen voor blauwe wijting voor 2024 aangenomen. Het is derhalve passend de TAC’s voor Atlantisch-Scandinavische haring en makreel in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan vast te stellen op het niveau van de vangstmogelijkheden die zijn overeengekomen in de goedgekeurde notulen en de NEAFC-aanbevelingen van de respectieve kuststaten. Het is ook passend de TAC voor blauwe wijting in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan vast te stellen op het niveau van de vangstmogelijkheden die zijn vastgesteld in de goedgekeurde notulen van de kuststaten voor blauwe wijting en in overeenstemming met het standpunt van de Unie in de NEAFC.

(35)

Sinds 2021 heeft de Unie geen toegang tot de visserij op haar makreelquotum in de Noorse wateren van de Noordzee (MAC/2A4A-N). Om ervoor te zorgen dat de Unie gebruik kan maken van dit quotum moeten nieuwe vangstmogelijkheden worden toegewezen aan een TAC (MAC/2A34-N) die het geografisch gebied van de Noordzee (MAC/2A34) en de Noorse wateren (MAC/2A4A-N) omvat, met een nieuwe relatieve stabiliteitssleutel. Een deel van de aan de MAC/2A34-N toegewezen vangstmogelijkheden moet door Denemarken worden overgedragen aan de houders van quota in de TAC voor de westelijke wateren (MAC/2CX14-) op basis van de bestaande relatieve stabiliteitssleutel voor die TAC.

(36)

De Internationale Commissie voor de instandhouding van Atlantische tonijnen (Iccat) is tijdens haar jaarvergadering van 2023 overeengekomen de in 2023 vastgestelde TAC’s voor het oostelijk bestand van blauwvintonijn (Thunnus thynnus), mediterrane witte tonijn en het bestand van witte tonijn in het zuidelijke deel van de Atlantische oceaan (Thunnus alalunga), mediterrane en Noord- en Zuid-Atlantische zwaardvis (Xiphias gladius), blauwe marlijn (Makaira nigricans), witte marlijn (Tetrapturus albidus), geelvintonijn (Thunnus albacares), grootoogtonijn (Thunnus obesus) alsook de hoeveelheid bijvangsten die aan boord mogen worden gehouden voor Zuid-Atlantische kortvinmakreelhaai (Isurus oxyrinchus), te behouden voor 2024. De Iccat heeft voor 2024 ook TAC’s vastgesteld voor Noord-Atlantische witte tonijn van 47 251 ton, en voor blauwe haai in het noordelijke en in het zuidelijke deel van de Atlantische Oceaan (Prionace glauca) van respectievelijk 30 000 en 27 711 ton. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(37)

Om de visserijsterfte van jonge grootoogtonijnen en geelvintonijnen te beperken, is de Iccat voor 2024 ook overeengekomen een maximum van 300 visaantrekkende voorzieningen (FAD’s) per vissersvaartuig te behouden, evenals een sluitingsperiode van 72 dagen voor het gebruik van FAD’s.

(38)

Op grond van diverse aanbevelingen van de Iccat kan de Unie, op verzoek, een percentage van haar ongebruikte quotum van Iccat-bestanden, volgens de door de Iccat vastgestelde regels voor elk bestand, van het voorlaatste of het voorgaande jaar naar een bepaald jaar overdragen. Om de lidstaten in staat te stellen van dergelijke overdrachten gebruik te maken, moeten de overeenkomstige hoeveelheden waarin die aanbevelingen voorzien zo spoedig mogelijk op basis van een voorstel van de Commissie in het recht van de Unie worden geïmplementeerd, zodat de lidstaten de door de Iccat voor 2024 vastgestelde quota van de Unie voor Iccat-bestanden in hun geheel kunnen gebruiken. In afwachting van de implementatie van die aanbevelingen in het recht van de Unie, moeten voor de afzonderlijke lidstaten voor bepaalde bestanden quota worden vastgesteld op basis van het totale quotum van de Unie voor 2024, zoals dat is overeengekomen door de Iccat vóór de aanpassingen wegens overbevissing of onderbevissing door de lidstaten.

(39)

De Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR) heeft tijdens haar jaarvergadering van 2023 vangstbeperkingen voor zowel doelsoorten als bijvangstsoorten aangenomen voor de periode van 1 december 2023 tot en met 30 november 2024. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(40)

Tijdens haar jaarvergadering van 2023 heeft de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan (IOTC) de beperkingen met betrekking tot de vangstcapaciteit, FAD’s en bevoorradingsvaartuigen en de vangstbeperking voor geelvintonijn in het IOTC-bevoegdheidsgebied gehandhaafd. De IOTC heeft ook Resolutie 23/04 aangenomen tot vaststelling van een vangstbeperking voor grootoogtonijn (Thunnus obesus) voor 2024 en 2025 in het IOTC-bevoegdheidsgebied. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(41)

De jaarvergadering van de Regionale organisatie voor het visserijbeheer in het zuidelijke deel van de Stille Oceaan (SPRFMO) vindt plaats van 29 januari tot en met 2 februari 2024. In afwachting van die jaarvergadering en de vaststelling van de TAC’s voor 2024 moeten derhalve de huidige maatregelen voor het SPRFMO-verdragsgebied die functioneel met de TAC’s verbonden zijn, voorlopig worden gehandhaafd.

(42)

De Inter-Amerikaanse Commissie voor tropische tonijn (IATTC) heeft tijdens haar jaarvergadering van 2023 besloten de huidige maatregelen voor het IATTC-verdragsgebied te handhaven. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(43)

Tijdens haar jaarvergadering van 2023 heeft de Commissie voor de instandhouding van de zuidelijke blauwvintonijn (CCSBT) de TAC voor zuidelijke blauwvintonijn (Thunnus maccoyii) vastgesteld voor een periode van drie jaar (2024-2026). Die maatregel moet in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(44)

Tijdens haar jaarvergadering van 2023 heeft de Visserijorganisatie voor het zuidoostelijke deel van de Atlantische Oceaan (Seafo) besloten de voor 2023 vastgestelde TAC’s in het Seafo-verdragsgebied te handhaven voor 2024.

(45)

Van 4 tot en met 8 december 2023 hield de Commissie voor de visserij in de westelijke en centrale Stille Oceaan (WCPFC) haar jaarvergadering. In afwachting van de resultaten van die vergadering moeten de huidige maatregelen voor het WCPFC-verdragsgebied die functioneel gekoppeld zijn aan de TAC’s en maximumaantallen vissersvaartuigen voorlopig worden gehandhaafd totdat de maatregelen voor 2024 bekend zijn.

(46)

De Visserijorganisatie voor het noordwestelijke deel van de Atlantische Oceaan (NAFO) heeft tijdens haar 45e jaarvergadering in 2023 vangstmogelijkheden vastgesteld voor bepaalde bestanden in het NAFO-verdragsgebied voor 2024. Zij heeft ook bepaalde maatregelen voor 2024 vastgesteld die functioneel verband houden met de vangstmogelijkheden voor kortvinpijlinktvis (Illex illecebrosus) in de NAFO-deelgebieden 3 en 4 en geelstaartschar (Limanda ferruginea) in de NAFO-sectoren 3LNO, met als doel de bijvangstniveaus van niet-doelsoorten tot een minimum te beperken en zonder welke de vangstmogelijkheden voor die bestanden zouden moeten worden verlaagd om de niet-doelsoorten te beschermen. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(47)

Tijdens de tiende jaarvergadering van de Visserijovereenkomst voor de Zuid-Indische Oceaan (Siofa) in 2023 werd besloten de eerder vastgestelde vangstmogelijkheden voor de onder die overeenkomst vallende bestanden te behouden. In die vergadering is ook een limiet voor de bijvangst van Portugese ijshaai (Centroscymnus coelolepis) vastgesteld en zijn de grenzen van de beheersgebieden Del Cano en Williams Ridge voor Antarctische ijsheek (Dissostichus spp.) gewijzigd, terwijl de voorschriften met betrekking tot waarnemers en het merken van Antarctische ijsheken voor de rest van het overeenkomstgebied werden verlengd. Die maatregelen moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(48)

Uit hoofde van artikel 498, lid 2, van de Handels- en samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, enerzijds, en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, anderzijds (14) (de handels- en samenwerkingsovereenkomst) moeten de Unie en het Verenigd Koninkrijk jaarlijks overleg plegen om, uiterlijk op 10 december van elk jaar, de TAC’s voor het volgende jaar overeen te komen voor de in bijlage 35 bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst vermelde bestanden. Indien zulke TAC’s niet uiterlijk op 10 december zijn overeengekomen, moeten de partijen het overleg onmiddellijk voortzetten met het blijvende doel de TAC’s overeen te komen, zoals vereist op grond van artikel 499, lid 1, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

(49)

In 2023 hebben de Unie en het Verenigd Koninkrijk bilateraal overleg gepleegd over de vaststelling van een groot aantal TAC’s voor 2024 voor in bijlage 35 bij de Handels- en samenwerkingsovereenkomst vermelde bestanden. Dat overleg werd gevoerd op grond van artikel 498, leden 2, 4 en 6, van de handels- en samenwerkingsovereenkomst. De Unie heeft aan dat overleg deelgenomen op basis van de nadere bepaling van het standpunt van de Unie dat op 12 oktober 2023 door de Raad werd goedgekeurd en daaropvolgende aanvullende non-papers, uit hoofde van artikel 2 van Besluit (EU) 2021/1875 van de Raad (15). Het resultaat van dat overleg is vastgelegd in een schriftelijk verslag dat op 6 december 2023 is ondertekend en op 8 december 2023 werd aangevuld met een addendum. De desbetreffende vangstmogelijkheden moeten derhalve worden vastgesteld op het niveau dat in dat schriftelijk verslag is aangegeven. De overige, ook in dat verslag opgenomen maatregelen die functioneel met de vangstmogelijkheden verbonden zijn, moeten in het recht van de Unie worden geïmplementeerd.

(50)

De TAC’s voor 2024 voor de in bijlage 35 bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst vermelde diepzeebestanden staan in Verordening (EU) 2023/194, maar zijn aangemerkt als “nog vast te stellen”. Verordening (EU) 2023/194 moet bijgevolg worden gewijzigd en de vangstmogelijkheden voor die bestanden moeten worden vastgesteld op het niveau dat is vermeld in het schriftelijk verslag van het visserijoverleg tussen de Unie en het Verenigd Koninkrijk voor 2024.

(51)

De Unie en het Verenigd Koninkrijk zijn overeengekomen dat bij de gerichte visserij op doornhaai (Squalus acanthias) een maximumgrootte van 100 cm in acht moet worden genomen om gerichte visserij op scholen volwassen vrouwtjes te ontmoedigen ter bescherming van een deel van dit bestand dat bijzonder kwetsbaar is voor visserijsterfte. Een dergelijke maatregel is functioneel verbonden met de TAC voor het bestand, aangezien zonder die maatregel het TAC-niveau alleen niet voldoende bescherming biedt voor paaiende vrouwtjes, die een bijzonder kwetsbaar deel van de populatie vormen. Die maatregel betreffende de maximumgrootte mag alleen van toepassing zijn totdat een gedelegeerde handeling tot invoering van overeenkomstige maatregelen van toepassing wordt.

(52)

De Unie en het Verenigd Koninkrijk zijn het eens geworden over wederzijdse toegang in 2024 teneinde te streven naar een aanvankelijk totaal van 280 ton Noord-Atlantische witte tonijn in de exclusieve economische zones van de lidstaten en het Verenigd Koninkrijk. Dit sluit de toegang tot gebieden die onder artikel 5, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1380/2013 vallen, uit.

(53)

De maatregelen ter vermindering van bijvangsten van kabeljauwachtigen, die recentelijk bij gedelegeerde handeling zijn vastgesteld, zijn functioneel gekoppeld aan de TAC’s voor soorten die in gemengde visserijen samen met kabeljauwachtigen worden gevangen, zoals schelvis, scharretong, zeeduivel en langoustine, aangezien zonder die maatregelen de TAC-niveaus voor doelsoorten zouden moeten worden verlaagd om ervoor te zorgen dat de bestanden van kabeljauwachtigen zich kunnen herstellen.

(54)

De onlangs bij gedelegeerde handeling vastgestelde maatregelen ter verbetering van de staat van instandhouding van zeebrasem, ter vermindering van het niveau van ongewenste vangsten en ter bescherming van betere paaigronden en jonge vissen in de ICES-deelgebieden 6 tot en met 8 zijn functioneel gekoppeld aan de TAC voor zeebrasem, aangezien zonder die maatregelen het TAC-niveau verder zou moeten worden verlaagd om het herstel van het bestand te waarborgen.

(55)

De functioneel gekoppelde technische maatregelen voor kabeljauwachtigen en zeebrasem mogen alleen van toepassing zijn totdat de desbetreffende gedelegeerde handelingen tot invoering van overeenkomstige maatregelen van toepassing worden.

(56)

Om paaiplaatsen te beschermen en vangsten van jonge zandspieringen te beperken, moeten seizoenssluitingen voor de visserij op zandspieringen met bepaald gesleept vistuig in ICES-sectoren 2a en 3a, en ICES-deelgebied 4, worden gehandhaafd.

(57)

In 2023 hebben de Unie, het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen trilateraal overleg gehouden over zes gedeelde en gezamenlijk beheerde bestanden in de gebieden onder de jurisdictie van de drie partijen, om overeenstemming te bereiken over het beheer van die bestanden, met inbegrip van de vangstmogelijkheden voor 2024. Dat overleg vond plaats tussen 3 november en 8 december 2023, op basis van het door de Raad op 12 oktober 2023 bekrachtigde standpunt van de Unie en daaropvolgende aanvullende non-papers. Het resultaat van het overleg is vastgelegd in goedgekeurde notulen die op 8 december 2023 werden ondertekend door de delegatiehoofden. De relevante vangstmogelijkheden moeten worden vastgesteld op het met het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen overeengekomen niveau, samen met de andere bepalingen van die goedgekeurde notulen.

(58)

De Unie heeft bilateraal overleg gepleegd met Noorwegen over één gedeeld en gezamenlijk beheerd bestand in het Skagerrak (wijting), om overeenstemming te bereiken over het beheer van dat bestand en de vangstmogelijkheden voor 2024, alsook de uitwisseling van quota en toegangsregelingen. Dat overleg vond plaats tussen 30 oktober en 8 december 2023, op basis van het door de Raad op 12 oktober 2023 bekrachtigde standpunt van de Unie. Het resultaat van dat overleg is vastgelegd in goedgekeurde notulen. De relevante vangstmogelijkheden moeten worden vastgesteld op het met Noorwegen overeengekomen niveau, samen met de andere bepalingen van die goedgekeurde notulen.

(59)

De Unie is in 2023 met het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen overeengekomen om de herstelmaatregelen ten behoeve van het duurzame langetermijnbeheer van kabeljauw in de Noordzee (Gadus morhua) in overeenstemming met artikel 13 van het meerjarenplan voor de Noordzee, te handhaven.

(60)

Volgens de procedure in de Partnerschapsovereenkomst inzake duurzame visserij tussen de Europese Unie, enerzijds, en de regering van Groenland en de regering van Denemarken, anderzijds, en het protocol tot uitvoering van die overeenkomst (16) heeft het gemengd comité de vangstmogelijkheden vastgesteld waarover de Unie in 2024 in de Groenlandse wateren kan beschikken. Het niveau van de vangstmogelijkheden voor de Unie in de Groenlandse wateren in 2024 is vastgelegd in de notulen van de vergadering van het gemengd comité van 21 tot en met 23 november 2023 in Brussel. De betrokken vangstmogelijkheden moeten derhalve worden vastgesteld op het in die notulen vastgestelde niveau, rekening houdend met de overdrachten aan Noorwegen in het kader van de jaarlijkse uitwisseling van vangstmogelijkheden. Het niveau van de vangstmogelijkheden voor Noordse garnaal (Pandalus borealis) in de Groenlandse wateren van de ICES-deelgebieden 5 en 14 omvat geen reserve van 150 ton die in aanmerking moet worden genomen overeenkomstig de goedgekeurde notulen van het visserijoverleg tussen de Unie en Noorwegen voor 2024.

(61)

Het Verdrag van 9 februari 1920 inzake Spitsbergen (Svalbard) (het Verdrag van Parijs van 1920) verleent alle partijen bij dat verdrag gelijkelijk en zonder onderscheid toegang tot de hulpbronnen rond de Svalbard-archipel, ook wat visserij betreft. De Unie heeft haar standpunt aangaande dat toegangsrecht uiteengezet in verschillende nota’s-verbaal aan Noorwegen, meest recentelijk op 26 februari 2021, 28 juni 2021 en 1 augustus 2022. Wat de vangstmogelijkheden voor Arctische sneeuwkrab (Chionoecetes spp.) rond de Spitsbergen-archipel betreft, is het passend te bepalen hoeveel vissersvaartuigen tot dergelijke visserij worden toegelaten teneinde te garanderen dat de exploitatie van Arctische sneeuwkrabben rond de Spitsbergen-archipel strookt met de niet-discriminerende beheersregels die kunnen worden vastgesteld door Noorwegen, dat overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee (Unclos) en het Verdrag van Parijs van 1920 soevereiniteit en jurisdictie over het gebied heeft. De verdeling van dergelijke vangstmogelijkheden onder de lidstaten geldt alleen voor 2024. Er wordt aan herinnerd dat in de Unie de primaire verantwoordelijkheid voor de naleving van de toepasselijke wetgeving bij de vlaggenlidstaten ligt.

(62)

Wat de vangstmogelijkheden voor kabeljauw in het noordoostelijke deel van het noordpoolgebied betreft, is het wenselijk het quotum van de Unie voor kabeljauw in de wateren rond Spitsbergen en de internationale wateren van ICES-deelgebied 1 en ICES-sector 2b vast te stellen op basis van de referentie-TAC voor dat bestand en de historische visserijrechten van de Unie. Dat quotum van de Unie moet aan de lidstaten worden toegewezen overeenkomstig Besluit 87/277/EEG van de Raad (17), onder voorbehoud van de nodige aanpassingen als gevolg van de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Unie, zoals vermeld in tabel E van bijlage 36 bij de handels- en samenwerkingsovereenkomst.

(63)

Overeenkomstig de bij Besluit (EU) 2015/1565 (18) van de Raad namens de Unie goedgekeurde verklaring van de Unie aan de Bolivariaanse Republiek Venezuela inzake de toekenning van vangstmogelijkheden in de wateren van de Unie aan vissersvaartuigen die de vlag van Venezuela voeren in de exclusieve economische zone voor de kust van Frans-Guyana, moet het maximale aantal vismachtigingen voor snappers worden vastgesteld dat in de wateren van de Unie ter beschikking van Venezuela wordt gesteld.

(64)

Om uniforme voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend tot machtiging van individuele lidstaten om toegewezen visserijinspanningen te beheren volgens een systeem van kilowatt per dag, tot toekenning van extra zeedagen voor de definitieve beëindiging van visserijactiviteiten en voor de versterkte aanwezigheid van wetenschappelijke waarnemers, en tot opstelling van spreadsheetformats voor het verzamelen en doorsturen van informatie over overdrachten van zeedagen tussen vissersvaartuigen die de vlag van eenzelfde lidstaat voeren. De Commissie moet die bevoegdheden uitoefenen overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (19).

(65)

Aangezien sommige bepalingen continu moeten worden toegepast, en teneinde rechtsonzekerheid in de periode tussen het einde van het voorgaande jaar en de datum van inwerkingtreding van de verordening tot vaststelling van de vangstmogelijkheden voor het daaropvolgende jaar te voorkomen, moet deze verordening wat de verbodsbepalingen en de bepalingen inzake seizoenssluitingen betreft, begin 2025 van toepassing blijven tot aan de inwerkingtreding van de verordening tot vaststelling van de vangstmogelijkheden voor 2025. Om diezelfde redenen moeten bepalingen die van 1 januari 2024 tot en met 31 december 2025 of 31 december 2026 van toepassing zijn, begin 2026 of begin 2027 van toepassing blijven tot de inwerkingtreding van de verordening tot vaststelling van de vangstmogelijkheden voor 2026, respectievelijk 2027.

(66)

Om een onderbreking van de visserijactiviteiten te voorkomen en het inkomen van de vissers veilig te stellen, moet deze verordening van toepassing zijn met ingang van 1 januari 2024. De bepalingen inzake beperkingen van de visserijinspanning moeten echter van toepassing zijn met ingang van 1 februari 2024. Daarnaast moeten de bepalingen inzake commerciële visserijactiviteiten met betrekking tot Europese aal in de mariene en brakke wateren van de Unie van de ICES-deelgebieden 3, 4, 6, 7, 8 en 9 en in de aangrenzende brakke wateren van de Unie van toepassing zijn met ingang van 1 april 2024 om overlapping met bepalingen van Verordening (EU) 2023/194 over hetzelfde onderwerp te voorkomen. Wegens de urgentie moet deze verordening in werking treden op de dag van de bekendmaking ervan.

(67)

Deze verordening moet vanaf 1 januari 2023 van toepassing zijn op de nieuw toegewezen vangstmogelijkheden voor makreel in ICES-sector 3a; de wateren van het Verenigd Koninkrijk en van de Unie van ICES-sectoren 2a, 3b en 3c, ICES-sector 3d en ICES-deelgebied 4, en de Noorse wateren van ICES-sectoren 2a en 4a (in MAC/2A34-N), teneinde de Unie volledig toegang te geven tot haar makreelquotum. Een dergelijke retroactieve toepassing doet geen afbreuk aan het rechtszekerheidsbeginsel of het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.

(68)

Eind 2023 hebben de betrokken regionale organisaties voor visserijbeheer (ROVB’s) bepaalde internationale maatregelen vastgesteld waarbij vangstmogelijkheden voor de Unie werden ingesteld of beperkt, welke maatregelen vóór de inwerkingtreding van deze verordening van toepassing zijn geworden. De bepalingen van deze verordening waarbij die maatregelen in het recht van de Unie worden geïmplementeerd, moeten derhalve met terugwerkende kracht van toepassing zijn. Met name moeten, aangezien het visseizoen in het CCAMLR-verdragsgebied van 1 december tot en met 30 november loopt en bepaalde vangstmogelijkheden of -verboden in het CCAMLR-verdragsgebied worden vastgesteld voor een periode die ingaat op 1 december 2023, de desbetreffende bepalingen van deze verordening met ingang van die datum van toepassing zijn. Voorts loopt het visseizoen voor ijsheken in het Siofa-overeenkomstgebied van 1 december tot en met 30 november, en aangezien de TAC’s voor die soortengroep worden vastgesteld voor een periode die ingaat op 1 december 2023, moeten de TAC’s met ingang van die datum van toepassing zijn. Dergelijke toepassing met terugwerkende kracht doet geen afbreuk aan het beginsel van gewettigd vertrouwen, aangezien het voor vissersvaartuigen die de vlag van een verdrag- of overeenkomstsluitende partij voeren, verboden is om zonder machtiging te vissen in het CCAMLR-verdragsgebied of het Siofa-overeenkomstgebied.

(69)

Overeenkomstig de Iccat-regels moeten de lidstaten erop toezien dat hun vissersvaartuigen geen FAD’s uitzetten in de periode van 15 dagen vóór het begin van de sluitingsperiode, dus met ingang van 17 december 2023. De bepaling van deze verordening waarbij die maatregel in het recht van de Unie wordt geïmplementeerd, moet derhalve met terugwerkende kracht van toepassing zijn,